دیگه نمی تونم بگم اتاق ،
حالا دیگه یک خونه است ،
یک زمانی بود اتاقی بود و پنجره ای رو به پشت بوم و تنهایی به وسعت یکی دیگه اندازه خودم ،
حالا یک خونه است ،
تنهاییاش زیادتره ، پنجره هاش زیادتر ،
خوبه که پنجره هاش زیاده ،
تنهایی زیاد ، پنجره زیادتر می خواد .
نمی دونم آدم چرا همش دوست داره از تنهایی هاش حرف بزنه ،
از تنهایی هاش بنویسه ،
مثل یک مرضه ،
اما مرض خوبیه .
نور لوند و طناز عصر ، خوب بلده از پشت پنجره عشوه بیاد و سرک بشه توی خونه ،

چه می کنه این نور با آدم ،
این نور نرم و مست ، این نور دلبر و گرم …
سکوت ، خلوت ، نور ، نور لطیف …
آدمو وسوسه می کنه برای خوابیدن ،
نه یک خواب عمیق ،
یک خواب لطیف و سبک ،
خوابم می بره ،
خواب می بینم ،
خواب های خوب ، خواب های طلایی …
…
چای حاضره
چای می خوری؟
کیه که با تو چای نخوره ؟
چای خوردن بهونه است ،

بهونه برای بیشتر دیدنت ،
دیدن پشت پلکات وقتی نگاهت چسبیده به گودی کمر استکان چای ،
می فهمی خط نگاهم کجاست ،
می فهمم که می فهمی ،
ار سرخی رنگ پریده گونه ات .
چاییت سرد نشه …
بذار چاییم سرد بشه ،
من که حواسم به چایی نیست ،
تو چاییتو بخور ،
اینا همش بهونه است .
…
صبح صدای ماشین داره ،
نور بی حیا داره ،
صدا داره ،
زنگ در حیاط داره ،
صبح مثل یک رفیقه که حس و حال تو رو درک نمی کنه
هی بهت سیخ می زنه …
تو هنوز تو نئشهء خوابتی و دوست داری خوابت ببره
دوست داری هیچکی به تنت دست نزنه ،
صدا نیاد ، نور نیاد ، تنبک و تنبور نیاد ،
سکوتو تو بغلت فشار بدی ،
بری یه کنجی میون تاریکی ،
بابا به خدا بیرون خبری نیست ،
بذار یه خورده به صدای نفسای آرومم گوش بدم ،
بذار یک کم به خودم ، خود خودم ، گوش بدم ،

بذار پشت پلک من گرم باشه ،
بذار یه نیم ساعتی ، یه ساعتی ،
جای من گرم باشه ، نرم باشه ،
خواب من هنوز به آخر نرسیده به خدا ،
هنوزم صدای موسیقی نرمش توی گوشم می زنه
بابا بیرون به خدا ،

هیچ خبری نیست ،
خودتم می دونی که ،
این روزا از اتفاق خوب و تازه اثری نیست …
صبح آبستن یک نوزاده
من هنوز آمادگیشو ندارم .

خیلی وقته که منتظر بهانه ای بودم برای دوباره نوشتن ،
بعد از سپری کردن این مدت طولانی ، برگشتن به این محیط برام کار سختی بود .
فضایی که الان در اون زندگی می کنم برای نوشتن خیلی مناسبه ،
تنهایی ، سکوت و آرامشی که فقط برای من به معنای کامل ، آرامشه .
بخش تازه ای از زندگی رو شروع کردم ،
دوره ای که با شرایط فعلیش زمانی در تصوراتم شکل گرفته بود .

…

بهانه ای که باعث شد دوباره بنویسم دیدن فیلم تاثیر گذاری از پدرو آلمادوآر بود .
Talk to her با او حرف بزن ،
و موسیقی زیبا و شنیدنی اش .
خسته از چند شب فیلم خوب ندیدن و کتاب نخوندن ، توی انبوه فیلم های ندیده ، این فیلم رو پیدا کردم .
به نظرم عالی بود ، بهم انرژی داد برای نوشتن .

…

زمانی که کسی منو به اسم حقیقی نمیشناخت خیلی راحت تر می نوشتم .
بیان حس های درونی و حرفهای ناگفته خیلی راحت تر بود ،
الان احساس عریان بودن می کنم ،
گرچه این دوره هم برای من داره طی میشه و دارم به مرحله ای میرسم که دیگه چیزی مهم نیست .
اینکه کسی منو بشناسه یا احساسات درونیمو بدونه .
دلم برای شخصیت داستان آقای عزیز ، تنگ شده ، الان یاد اون افتادم .
اون جایی که توی تاکسی نشسته و احساس عریان بودن می کنه .
اما اون عادت کرد ، خو گرفت و مانوس شد ،
همین اتفاق برای منم می افته ،
آدم ساده به خیلی چیزها خو می گیره .

…

دوره های مختلف زندگی یک آدم مثل لایه های زمینه ،
باید بشکافیشون تا به یعدی برسی ، گاهی وقت ها به سنگ میرسی ، باید تقلا کنی ،
گاهی وقت ها به لجن ،
گاهی وقت ها به یک چشمه ،
و گاهی فقط خاکه و خاک ،

باید ازشون رد بشی ،
قبل از رسیدن به لایه بعدی نمی دونی چی انتظارتو می کشه ،
اصلا لایهء بعدی هست ؟
از هر لایه که عبور می کنی پخته تر میشی و آبدیده تر ،
نمی دونم لایهء چندمم ،
اما تقلای خودمو می کنم .

…

پی نوشت :

- دانلود موسیقی فیلم با او حرف بزن .

یک لایه خیس می آید روی چشم هایم ،
پلک هایم را هم نمی زنم که این تصویر خراب نشود ،
از پشت این لایه ، تو یک شکل دیگری ،
یک تصویر مبهم از گیسوانی آشفته و دستی زیر چانه ،
تصویری که هر وقت نیستی ، هر وقت نبودی ، همینگونه آمده است توی خلوتم ،
با همان گیسوان آشفته که بوی عطرش زودتر از خودش و تصویرش میپچد توی مشامم ،
هیچ کس مثل تو نمی تواند اینگونه تصویرش را از پشت این پرده نازک اشک توی خیالم ماندگار کند ،
از دور و بر صداهای مبهمی می آید ، از دو میز آنطرف تر ، صدای خنده و همهمه ،
من و تو نشسته ایم ، بی خیال و چشم در چشم ،
حرفی نمی زنی ، حرفی نمی زنم ،
واژه های مرطوب از چشم هایی که پلک نمی خورد پرواز می کنند و در راه تنی به هم میسایند و جایی که باید ، می نشینند ،
می دانم ، می دانی …
روی صفحه اول کتاب می نویسم :
برای آنی که همیشه برایم ” تو”ی جاودانه ای‌ست که به او عشق می ورزم .
میخندی ، می خندم ،
…
خلوت اتاق وقتی که نیستی خیلی بزرگ است ،
چهار دیوار بلند تا آسمان ،
پنجره هایش ، پنجره نیست ، روزنه ایست به نور و هوا ،
که اگر آن هم نباشد ، اتاق قبریست ، قبری که  مرده اش ، زنده است .
تا چشم هایم باز است ، نیستی ،
می بندمشان ،
می آیی ،
با همان شیطنت همیشگی ،
با همان عطری که میشناسمش ،می آیی و من از پشت پلک های بسته اندامت را مرور می کنم ،
وقتی  با پیچ و تابی شبیه رقص ، می چرخی و پنجره را ، باز می کنی ، پنجره ، پنجره می شود .
نسیمی با بوی عطر تنت ، نه عطر گیسوانت که هنوز بازشان نکردی ، ” عطر تنت ” میپیچد توی مشامم ،
با چشم های بسته ، نفس عمیق می کشم ،
آهسته خندیدی ، فهمیدم .
انگشت های کشیده ات را می کشی بر پرده سفید پنجره ، پرده می رقصد ، دستهایت را بازمی کنی ، نرم می رقصی ،
میترسم از بازکردن پلک هایم ،
آه ، این ترس لعنتی …
بویت می کنم ، میشنومت ، حست می کنم …
…
اولین بوسه یادت هست ،
اولین تماس نازکمان ،
بازهم چشمهایم بسته بود ،
خیال بود ؟
آن پرده نازک اشک ، آن ارتباط نازک تبدار ،
آن لغزش مرطوب پیچ در پیچ ،
رویا بود ؟
سکوت هم بود ، یادت هست ؟
یادم هست ،
چشم هایم ولی ،
بازهم بسته بود .
…
زندگی گاهی ، شاید هم همیشه ، در پشت این چشم های بسته ، برای من ، شاید هم برای تو
زیبا تر است ، تبدار تر است ، نزدیک تر است .
بازشان که می کنم ، هیچ چیز نیست ، هیچ چیز ،
مثل پنجره ای ، که پنجره نیست .
آن پرده توری نازک ، آن لایه همیشه خیس ، همیشه هست .
چیزی که همیشه نیست ، تویی
تو که نیستی ،
هیچ چیز دیگر هم نیست .
…
چشم هایم را بسته ام ،
می آیی؟