Print

ماجرای «آلبوم» یک روز جمعه، حدود 12 سال و نیم پیش، دقیقتر 22 اردیبهشت سال 85، در سرویس‌دهنده‌ی پرشین بلاگ شروع شد. قضیه‌ش هم آن بود که وبلاگی باشد تا در آن در مورد آلبومهای موسیقی بین‌الملل نقد و صحبت شود. کانسپت ماجرا چیزی بود بین نقد و بررسی آلبوم جدید آرتیستهای معروف و معرفی آرتیستهای جدید و کمتر شناخته شده.

مدتی گذشت تا اینکه پرشین بلاگ بدون خبر وبلاگ را ابتدا فیلتر و بعد هم به طور کل حذف کرد. من هم آرشیو وبلاگ را برداشتم و مهاجرت کردم به وردپرس، با حدود 340 پست. زمان گذشت و روز به روز پستها، به نظر خودم البته، جدی‌تر و قوی‌تر و محکم‌تر و البته وقتگیرتر شد، از آن طرف هم متاسفانه تعداد مخاطب وبلاگ روز به روز پایین آمد. این قضیه دو دلیل اصلی داشت. اول آنکه سال 88 وردپرس فیلتر شد، بعد هم اینکه وبلاگ‌خوانی از مد افتاد و آدمها ترجیح دادند به جای خواندن یک متن بلند به سراغ فیسبوک و توئیتر بروند.

یک اتفاق خوب هم در این بین افتاد. حدودهای سال 87، بخشی از وبلاگ آلبوم رفت توی یک مجله‌ی ماهانه‌ به اسم «رونا» و افتاد روی دکه روزنامه فروشی‌ها. حدود یک سال، یعنی 12 شماره، سه صفحه از رونا برای آلبوم بود. بعد هم در سال 88 مجله تعطیل یا توقیف شد، درست یادم نیست، این هم تمام شد.

در این چند سال اخیر چراغ آلبوم کم نور بود، ولی تلاشم بر این بود که خاموش نشود. اما از یک جایی به بعد این اتفاق افتاد و دبلاگ آلبوم با 650مین پستش از 24 دی 95 پرونده‌ش بسته شد.

اما حالا… وبلاگ آلبوم، به شکل دیگری، با هدف دیگری، قرار است به صورت پادکست منتشر شود. برنامه‌ این است که در هر قسمت یک آلبوم موسیقی و ماجراهای پشت آن معرفی و بازگو شود. جدید و قدیم آن هم مهم نیست. ممکن است یک آلبوم قدیمی و تاثیرگذار باشد، یا یک آلبوم جدید از یک آرتیست مطرح، یا یک آلبوم جذاب از یک آرتیست ناشناس.

پادکست سازی یک پروژه عظیم است! کار سختی‌ست. قبل از آنکه به سراغش بروم از این را نمی‌دانستم. اما بالاخره تمام شد و به سرانجام رسید. حالا مانده استقبال شما همراهان وبلاگ و معرفی آن به دوستانتان تا چراغ این یکی روشن بماند. آلبوم را فعلا می‌توانید بر روی کانال تلگرام، در توییتر، در پادبین، و از همه بهتر در اپهای پادکست گوش کنید.

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

05
Metallica – Hardwired… to Self-Destruct

بالاخره! در نهایت اتفاق افتاد! از آخرین باری که آهنگ جدیدی از «متالیکا» شنیده‌ام و آن را دوست داشته‌ام چیزی در حدود هجده سال می‌گذرد! متالیکا، برای خیلی‌هایی که از قدیم با آنها همراه بوده‌اند، در دو دهه‌ی اخیر مرده بود و تبدیل شده بود به خاطره‌ای از سال‌های دور که باید همان‌ها را مرور کنیم و به حال امروزش افسوس بخوریم. حتی خود آنها هم در کنسرت‌های سه ساعته‌شان چیزی کمتر از نیم ساعت را به سال 1991 به بعد اختصاص می‌دادند! حالا پس از گذشت هشت سال از آلبوم قبلی، با آلبومی بازگشته‌اند که اثر شاخصی در فعالیت آنها به شمار می‌آید. آنها پیوند مبارک و خجسته‌ای بین موسیقی ترش متال ویژه‌ی خود از دهه‌ی هشتاد و موسیقی هوی متال‌شان در دهه‌ی نود ترتیب داده‌اند و میلیون‌ها طرفدار سفت و محکم‌شان را به این جشن باشکوه دعوت کرده‌اند. هر چیزی که این آلبوم دارد، از آهنگها و لیریکس گرفته تا اجرا و ضبط، همه و همه عالی و فوق‌العاده‌اند و تنها چیز بدی که در آن وجود دارد، کاور بسیار زشت آلبوم است که آن را هم به بزرگی و عظمت این گروه می‌بخشیم!

04
Jim James – Eternally Even

شاید یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا این باشد که عاشق «جیم جیمز» نباشی! هنرمندی استثنایی، یکی از برترین گیتاریست‌های نسل جوان، هسته‌ی مرکزی و مغز متفکر گروه «مای مورنینگ جکت»، امسال دومین آلبوم انفرادی خود را، در فضایی به نسبت متفاوت از هر آن چیزی که تا به امروز در پروژه‌های مختلفش شنیده بودیم، منتشر کرد. نه آلترناتیو راک، نه فولک، نه بلوز راک. اینبار او وارد فضای مبهم و گیج کننده‌ی موسیقی سایکدلیک راک شده است. او همیشه از چاشنی این موسیقی در آثارش استفاده کرده بود، اما انگار اینبار ژاکتش را پوشیده، کانورس‌های زخمی‌اش را به پا کرده، بدون آنکه به کسی کار داشته باشد و بذارد کسی مزاحمش شود، در پیاده‌ی روی خلوت و باران خورده‌ی موسیقی سایکدلیک، قدم زده و صریح‌ترین اشعار خودش را زمزمه کرده است. این یک اثر متفاوت از این هنرمند دوست داشتنی‌ست و فصل نویی از فعالیت انفرادی او.

03
Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree

در کنار نام بزرگان و ستاره‌های صاحب نام دنیای موسیقی که در سال 2016 از دنیا رفتند، سقوط از صخره و مرگ پسر 15 ساله‌ی «نیک کیو»، یکی از چهار پسرش، یکی از دوقلوهایش، طرفداران این اسطوره را غمگین و البته شگفت زده کرد! غمگین از بابت حقیقت تلخ از دست دادن عزیز یک عزیز، و شگفت زده بخاطر انتشار یکی از بهترین آثار نیک کیو تا به امروز. مرگ آرتور کیو، تاثیر عجیبی بر روی این هنرمند گذاشت، به طوری که نیک کیو در ساخت اکثر آهنگهای این آلبوم از مرگ او الهام گرفته است. حتی آثاری که پیش از این اتفاق نوشته شده بودند نیز تا زمان ضبط آلبوم دستخوش تغییر و دگرگونی شدند. کیو در این آلبوم نمی‌خواند! حرف می‌زند، تعریف می‌کند، شکایت می‌کند، ناله می‌کند، صدایش غصه دارد، فضای آلبوم غصه دارد، سیاه است، تاریک است، غمگین است. کیو در این اثر غم خود را با میلیون‌ها طرفدار و عاشقش به اشتراک گذاشته و این نهایت هنر یک هنرمند، برای تبدیل حقیقتی زشت به یک اثر زیباست.

02
Radiohead – A Moon Shaped Pool

نظر شما هم محترم است، اما اگر عشق و تعصب را کنار بگذاریم و تمام ژانرها را به طریقی یک کاسه کنیم، به گمانم تعداد افرادی که مانند من معتقدند بهترین گروه حال حاضر دنیا «ریدیوهد» لعنتی است، زیاد باشد! آخرین آلبوم آنها یکی از آن چیزهایی‌ست که شاید همیشه آرزوی آن را داشته‌ایم و در عین حال خیال می‌کردیم هیچوقت نیز بدست نمی‌آوریم! اثری قابل هضم‌تر و قابل فهم‌تر از بهترین گروه موسیقی حال حاضر دنیا! اثری که از لحاظ موسیقیایی کمتر وارد ذهن پریشان و مریض و بی‌حد و مرز «تام یورک» شده، در نتیجه کمتر اکسپریمنتال از آب در آمده، و بیشتر از چند اثر قبلی تنه به موسیقی ایندی راک، بیایید بگوییم پست ایندی راک، می‌زند. اثری که پیانواش قابل فهم‌تر است، گیتارش آشناتر است، موسیقی‌ش روان‌تر است و البته لیریکس‌ش همچنان به همان اندازه سابق پیچیده است! این آلبوم مثل یک نسیم خنک پاییزی، مثل یک جوی آب روان، از روی آدم، از توی آدم رد می‌شود و لرزه‌ی ریز و جذابی از خود به جای می‌گذرد.

پیش از این آلبوم The King of Limbs از ریدیوهد را بعنوان بهترین آلبوم سال 2011 معرفی کرده‌ام (+).

01
David Bowie – Blackstar

گرگ زخمی دنیای موسیقی، ابرمرد تمام دوران، ستاره‌ی بی‌بدیل صوت و صدا، زنده یاد «دیوید بوئی»، تنها یک هفته پس از آغاز سال 2016، آلبوم آخرش، آلبوم خداحافظی‌اش، آلبومی که تبدیل به موسیقی متن سفرش شد را منتشر کرد. اثری متفاوت از هر چیزی که تا آن زمان از او و هر هنرمند دیگری شنیده بودیم. بوئی با «ستاره‌ی سیاه» فصل تازه‌ای در موسیقی اکسپریمنتال را رقم زد. او در این آلبوم پا را روی موسیقی جز گذاشته، خودش را بالا کشیده و فضای عجیب آوانگاردی را خلق کرده که لحظه به لحظه‌اش بی‌نظیر، بی‌مانند و تکرار نشدنی است. همه چیز از فرم طبیعی و روتین خود خارج شده است! صدای بوئی شنونده را به بازی می‌گیرد، لیریکس مخاطب را گیج می‌کند، فضاسازی حریف را به زمین می‌کوبد و در نهایت این ساکسیفون است که کارش را می‌سازد! بوئی دو روز پس از تولد 69 سالگی‌اش، دو روز پس از انتشار آخرین آلبومش، از دنیا رفت. او با «ستاره‌ی سیاه» خودش را برای همیشه جاودانه کرد. این آلبوم یک مرثیه‌ی خودساخته از یکی از عزیزترین چهره‌های تاریخ موسیقی‌ست. دیوید بوئی، با وجود آنکه ستاره‌ی سیاه بود، اما برای همیشه بعنوان یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های عالم موسیقی در ذهن طرفدارانش باقی می‌ماند.

پیش از این آلبوم The Next Day از بوئی را در جایگاه 26 فهرست بهترین‌های سال 2013 قرار داده‌ام (+). همچنین مطلب کاملی در خصوص آخرین اثر او نیز نوشته‌ام (+).

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

10
Katatonia – The Fall of Hearts

«کاتاتونیا»ی دگرگون شده تا حدودی شنونده را به یاد «آناتما»ی دگرگون شده می‌اندازد و چرخش هر دو از دووم/دث متال تا حدودی نتیجه‌ی یکسانی به سمت پراگرسیو راک داشته است. اما کاتاتونیا دو مزیت ویژه نسبت به آناتما دارد: اول آنکه صدای «یوناس رنکس» جذابیت بسیار بیشتری نسبت به صدای «وینسنت کاوانا» دارد، دوم آنکه کاتاتونیا به شکل کاملاً هوشمندانه‌ای از موسیقی گاتیک نیز در آثارش استفاده می‌کند. آلبوم جدیدشان شمع روشنی در فضای تاریک یک اتاق است! فضاسازی‌های عموماً غمگین، ملایم، خسته و اندوهگین که با صدای لطیف و گیرای رنکس تزئین می‌شوند. حالا دیگر آنها هیچ شباهتی به کاتاتونیای سال‌های دور ندارند. با وجود تغییر در ساختار گروه و حضور گیتاریست و درامر جدید در ترکیب آن، یوناس رنکس در نقش رهبر، مغز متفکر و آهنگساز اصلی، کاتاتونیا را مقتدرانه در مسیری که آلبوم به آلبوم شفاف‌تر، قوی‌تر و منسجم‌تر می‌شود هدایت می‌کند و تسلیم تکرار و درجا زدن نمی‌شود.

پیش از این آلبوم Dead End Kings از کاتاتونیا را در جایگاه 8 از بهترین‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

09
Tales of Murder and Dust – The Flow in Between

سر جایتان بشینید! نه! دراز بکشید! قرار است به سفری برویم در تاریک‌ترین عمق و عمیق‌ترین تاریکی، به افکار پنهان شده‌، به جایی که زمان می‌ایستد، به جایی که امید و روشنایی تبدیل می‌شوند به خاطراتی پوسیده. وقتی به جدیدترین اثر «تیلز آو مردر اند داست» گوش می‌کنید، باید حواس‌تان به چیزهایی باشد که انتظار آنها را ندارید. باید متوجه باشید که شنیدن این آلبوم عوارض جانبی دارد! ممکن است با توهم همراه باشد، ممکن است شما را افکار سیاه به زیر بکشند، ممکن است برای خودتان یا دیگران خطرناک باشید. موسیقی سایکدلیک راک منحصر بفرد آنها که بازتابی جادویی از موسیقی شوگیز است، بدون خشم، بدون فشار، بدون فریاد، خیلی آرام و ملایم و منظم و روی برنامه، در شنونده نفوذ کرده و او را از پای در می‌آورد و درازکش می‌کند. شنیدن این آلبوم جان می‌دهد برای مرگ رویاها و تولد کابوس‌ها. در جایی کسی در خصوص این آلبوم نوشته بود: «قبل از شنیدن این آلبوم مطمئن شوید که کسی در زندگی دارید که منتظر شماست! چون ممکن است هیچوقت از این سفر باز نگردید»

پیش از این آلبوم Hallucination of Beauty از تیلز آو مردر اند داست را در جایگاه 5 بهترین آلبوم‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

08
Steven Wilson – 4 1/2

با وجود اینکه «چهار و نیم» یک مینی آلبوم به حساب می‌آید، اما همیشه باید «استیون ویلسون» را بعنوان یک استثنا در نظر گرفت! برای همین آخرین اثر او در این فهرست گنجانده شده است. ویلسون در این اثر آهنگهای جامانده از دو آلبوم قبلی‌اش که بخاطر متفاوت بودن حال و هوای‌شان در هیچ کدام جای نگرفته‌اند را جمع کرده و به عنوان یک اثر مستقل منتشر کرده است. این در حقیقت باید یک B-Side باشد، اما نتیجه چیزی‌ست که کیفیت‌ش از هزاران  A-Side بالاتر است! ویلسون خستگی ناپذیر است! تمامی ندارد! ذوق و هنر و موسیقی از او فوران می‌کند. مانند چشمه‌ای‌ست که که مدام در حال جوشیدن است. او در این اثر، همانطور که انتظار می‌رود، تفاوت خاصی با دیگر آثار سولوی خود ندارد و این یعنی همه پذیرفته‌اند که از این بهتر، قوی‌تر، حرفه‌ای و کامل‌تر ممکن نیست.

پیش از این آلبوم Hand. Cannot. Erase از ویلسون را در جایگاه 22 بهترین‌های سال 2015 (+)، آلبوم The Raven That Refused to Sing را در جایگاه 2 بهترین‌های سال 2013 (+) و آلبوم Grace for Drowning را در جایگاه 3 بهترین‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).  همچنین مطلب کاملی از همین مینی آلبوم جدیدش (+) و گزارش مفصلی از کنسرتی که برای انتشار آن برگزار شد نوشته‌ام (+).

07
The Dear Hunter – Act V: Hymns with the Devil in Confessional

موسیقی پراگرسیو راک، آنجا که تنه می‌زند به موسیقی سیمفونیک راک، با آن فضاسازی‌های اعجاب انگیز و سازبندی‌های خارق‌العاده، جان می‌دهد برای خلق یک کانسپت آلبوم. و باور کنید که «دیر هانتر» یکی از برترین‌های تاریخ موسیقی در خلق کانسپت آلبوم است. او در جدیدترین اثر خود به صحنه‌ی پنجم از نمایش شش قسمتی‌اش رسیده است. داستانی که در ابتدای قرن 20 آغاز می‌شود و تولد، زندگی و مرگ ناگهانی پسری به نام دیر هانتر را روایت می‌کند. شما یک آلبوم را گوش نمی‌کنید! شما یک داستان، یک صحنه‌ی نمایش، را می‌شنوید! شما برای دیدن ماجراها به چشمانتان احتیاج ندارید. موسیقی به قدری قدرتمند، جذاب، تاثیرگذار و کامل است که روایت را به تنهایی کامل می‌کند. این آلبوم ترک بد یا معمولی ندارد. همه چیز یا در حد کفایت خوب است، یا در حد نهایت عالی‌ست. اگر این را بخواهیم با قسمت‌های قبلی این داستان مقایسه کنیم، بی‌شک این اثر برای‌تان قوی‌ترین آنها خواهد بود.

پیش از این آلبوم Act IV: Rebirth in Reprise از دیر هانتر را بعنوان بهترین آلبوم سال 2015 معرفی کرده‌ام (+).

06
Swans – The Glowing Man

حالا دیگر «سوانز» آن سوانز قدیمی دهه هشتاد که با ترکهای طولانی، با چیزی که چندان شبیه آهنگ نبود و بیشتر فضاسازی موسیقیایی مبهم و تاریک بشمار می رفت که سر و تهش را نمی‌شد پیدا کرد، نیست. حالا سوانز بیمار است! مالیخولیا دارد! جنون دارد و جنون‌آمیز است! آخرین آلبوم آنها، یک اثر دو ساعته، یک شاهکار کم نظیر، یک تلفیق استثنایی از پست راک، اکسپریمنتال، امبینت، درون، نویز، جنون، سرگشتگی، افسارگسیختگی و مالیخولیاست. انگار که به یک معبد، به جایی بالای کوه، بالاتر از ابرها، رفته باشید و نشسته باشید روی سنگ فرش سرد، چشمایتان را بسته و گوش‌هایتان را تا انتها باز  کرده باشید، «مایکل گیرا»، رهبر سوانز برایتان موعظه کند، با صدای مریضش، با صدایی که با آن بازی می‌کند، جملات مختصری را بارها و بارها تکرار کند و شما لحظه به لحظه سنگین‌تر و دیوانه‌تر بشوید. این آلبوم یک دهن‌کجی به تمام آنهایی بود که فکر می‌کردند سوانز در حلقه تکرار گرفتار شده و دیگر بهتر از آلبوم قبلی نمی‌شود!

پیش از آلبوم To Be Kind از سوانز را در جایگاه 5 بهترین‌های سال 2014 قرار داده‌ام (+)

… ادامه دارد.

Save

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

15
Norah Jones – Day Break

دختر باشید یا پسر، در رابطه باشید یا نه، هر چیزی که هستید، اگر عاشق «نورا جونز» نیستید، یعنی یک مشکلی دارید و از آن بی‌خبرید! نورا جونز آرام و خوش‌اخلاق و مهربان و دوست داشتنی را با موسیقی نسبتاً پاپی که به موسیقی جز آغشته شده می‌شناسیم. صدای ملایم و گرم او، استفاده از المان‌های پررنگ موسیقی جز و کمرنگ موسیقی فولک و کانتری در آثارش باعث شده که برای تمام سلیقه‌ها جذاب و تو دل برو باشد. اما جونز در دو آلبوم اخیرش، سال‌های 2009 و 2012، کمی از اصل ماجرا فاصله گرفته و بیشتر به سمت موسیقی ایندی متمایل شده بود. اما، حالا، در جدیدترین آلبومش، نورا جونز نه تنها به ریشه‌ی خود یعنی موسیقی جز بازگشته، بلکه این جزترین آلبوم او تا به امروز است! این یعنی پیانوی پررنگ‌تر، سازهای بادی قوی‌تر، چلوی محکم‌تر. این یعنی نورای دوست داشتنی ما در بخش‌های زیادی سکوت می‌کند و اجازه می‌دهد که سازها بجای او حرف بزنند. این از آن آلبوم‌هایی‌ست که از شنیدنش سیر نخواهید شد.

پیش از این آلبوم The Fall از نورا جونز را در جایگاه 10 از بهترین‌های سال 2009 قرار داده‌ام. (+)

14
Esben and the Witch – Older Terrors

برای من «اسبن اند د ویچ» مانند جوان ریغو و نحیفی بود که حالا در طی پنج سال، فقط پنج سال، تبدیل به یکی از پهلوانان ژانر پست راک و آلترناتیو راک شده است! با هر آلبوم این تصور باطل در ذهنم نقش می‌بندد که دیگر از این بهتر نمی‌شود. اما آنها هر بار با انتشار آلبوم بعدی خط قرمزی بر روی خیال خامم می‌کشند و من را بیشتر از گذشته شیفته‌ی خود می‌کنند. یک گروه سه نفره، که آلبوم به آلبوم پست راک‌تر می‌شود، آن هم با یک فیمیل وکالیست، که در آخرین اثر خود شجاعت را به بالاترین حد خود رسانده‌اند و آلبومی را منتشر کرده‌اند که تنها چهار ترک دارد، آنهم ترک‌هایی که مدت زمان تمام‌شان بیش از ده دقیقه است. آلبومی هوشمندانه، هنرمندانه و بی‌نقص که در ابتدا شاید کمی ژانرش شما را سردرگم کند، اما در نهایت پی خواهید برد که با یک پست راک استثنایی مواجه هستید. این آلبوم چنان رخوت خوشایندی را در شنونده ایجاد می‌کند که مانند باتلاق در آن فرو خواهید رفت. در این باتلاق دست و پا نزنید، بگذارید در آن فرو بروید، چون آنطرف جهان دیگری در انتظار شماست.

پیش از این آلبوم A New Nature از اسبن اند د ویچ را در جایگاه 7 بهترین آلبوم‌های سال 2014 قرار داده‌ام. (+)

13
Epica – The Holographic Principle

هر بار که آلبوم جدیدی از «اپیکا» منتشر می‌شود، اولین جمله‌ای که به ذهنم می‌رسد که باید به آنها بگویم «بچه‌ها، خسته نباشید!» است!. انگار که یک لشگر عظیم و عریض و طویل روی هر آلبوم کار کرده باشند، تا نتیجه چیزی شود که همیشه در ژانر سمفونیک متال کم نظیر است. آلبوم جدید آنها هم لشگر خود را بهمراه دارد (سی نفر! به اضافه‌ی یک گروه کر!). این همه ساز به شکلی در هم تنیده شده‌اند و وکال، هم صدای لطیف و رویایی سیمونز و هم صدای هارش و عصبانی جانسن، به صورتی با هم در تعامل هستند که حاصلش تبدیل شده به یکی از جدی‌ترین آلبوم‌های سیمفونیک متال امسال. اما برای شنیدن این آلبوم باید حواستان به یک چیز باشد. این آلبومی نیست که بگذارید بعنوان پس زمینه پخش شود! اگر این کار را بکنید چیزی به جز سردرگمی و سرسام نصیبتان نمی‌شود. این همه ساز و ملودی و ریتم و آواز در پس زمینه نمی‌گنجند. خیلی با حوصله بنشینید، حواس‌تان را جمع کنید و اجازه بدهید آلبوم شما را در بر بگیرد.

12
Tarja – The Shadow Self

هنگامی که «تاریا تورونن» از گروه نایت ویش جدا شد، من هم مانند بسیاری آینده‌ی چندان درخشانی برایش تصور نمی‌کردم. او، با آن صدای فوق محشر، با آن حنجره‌ی طلایی، با آن تسلط و کنترل بر روی آوازش، با آن سوپرانوی استثنایی که در اختیار موسیقی متال گذاشته بود، بنظر نمی‌آمد بتواند بدون آهنگهای نایت ویش از پس ادامه در این ژانر بر بیاید. چند آلبوم نه چندان قابل توجه و البته دو آلبوم در موسیقی کلاسیک هم صحه بر این ادعا می‌گذاشت. حالا او با آخرین آلبوم خود نه تنها پوز من و پیشبینی ام را به خاک مالید، بلکه نشان داد که می‌تواند بر قله‌‍‌ی فیمیل وکالیستهای موسیقی راک و متال بنشیند. از آوازش بگویم که مدهوش کننده است، از موسیقی بگویم که فوق العاده است، از پیانویی که تاریا می‌نوازد و به موسیقی سیمفونیک راک تزریق می‌کند بگویم که باور کردنی نیست. این آلبوم نه تنها بهترین اثر این هنرمند تا به امروز است، بلکه یکی از درخشان‌ترین آلبومهای سیمفونیک متال / راک در طی چند سال اخیر است.

11
Thank You Scientist – Stranger Heads Prevail

زمانی که با «تنک یو ساینتیست» آشنا شدم، چیزی که می‌شنیدم برایم باور کردنی نبود! چنین ترکیب عجیبی از موسیقی پراگرسیو راک و جز فیوژن، چنین سازبندی خارق العاده، آن هم با کلی ساز عجیب و غریب و کمتر شناخته شده، چنین حضور جادویی از سازهای بادی، این نهایت هنر و خلاقیت برای گروه جوانی‌ست که از اولین آلبومشان فقط دو سال می‌گذرد! در آلبوم دوم آنها هر آهنگ رویایی‌ست که جهان به جهان را در می‌نوردد و قله به قله را فتح می‌کند و با سولوهای بی‌نظیرش از گوش‌هایتان نفوذ و جان و دل‌تان را تسخیر می‌کند. باور کنید که باور نمی‌کنید! سولوهای گیتار الکتریک، گیتار بیس، ویالن، چلو، ترمپت، ساکسیفون، سازهای عجیبی نظیر سی‌تار هندی، سه‌تار ژاپنی، گیتار بی‌پرده، فلوگل‌هورن و تیمپانی ایتالیایی. بگذارید حسم را با این جمله بگویم: اولین باری که آلبوم را شنیدم، شوکه شدم. دومین بار، بعد از تمام شدن هر آهنگ بی‎‌اختیار به نشانه‌ی تشویق برای‌شان دست می‌زدم.

…ادامه دارد.

Save

Save

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

20
Testament – Brotherhood of the Snake

بیایید فرض کنیم که موسیقی ترش متال مانند یک ماشین پر قدرت است! آنوقت شک نکنید که «تستمنت» در این مثال نقش نیسان وانت را ایفا می‌کند! حالی‌اش نیست! می‌آید، با سرعت هم می‌آید، به هیچ چیزی توجه نمی‌کند، اگر عصبانی‌اش کنید تعقیب‌تان می‌کند! اگه به آن بی‌توجهی کنید از روی‌تان رد می‌شود! تستمنت با کسی شوخی ندارد! او نماد اقتدار و قدرت و گردن کلفتی موسیقی ترش متال است. آنها یکی از آن گروه‌هایی هستند که به هیچ وجه نباید تغییری در آثار خود ایجاد کنند! همینی که هستند، بهترین چیزی‌ست که ممکن است باشد. بگذارید یک جمله‌ی تکراری که قبلاً در مورد این آلبوم گفته‌ام را مجدداً تکرار کنم: «آلبوم جدید تستمنت اثر سهمگین دیگری از این گروه قدرتمند به حساب می‌آید. خشم ناب صدای چاک بیلی، ملودی‌های جذاب، ضرباهنگ سریع، انگار که در وسط دشت وسیعی باشید و اطراف شما پر از صاعقه باشد! اولش کمی ترسناک است، اما حس قدرتی که منتقل می‌کند مثال زدنی‌ست»

پیش از این آلبوم Dark Roots of Earth از تستمنت را در جایگاه 27 بهترین آلبوم‌های سال 2012 قرار داده‌ام (+).

19
Alcest – Kodama

«آلسست» بازگشته است! آنها که در آلبوم قبلی خود نهایت نرمی را از خود نشان داده‌ بودند، حالا چرخشی به ژانر اصلی خود، پست متال، داشته اند و با الهام گرفتن از موسیقی بلکگیز اثری را خلق کرده‌اند که به جرات می‌توان گفت قوی‌ترین آلبوم آنها تا به امروز است. اگر کمی گوش‌های خود را تیز کنید، حتماً متوجه تاثیر ملودی‌های ژاپنی بر آخرین آلبوم این گروه فرانسوی خواهید شد. «کوداما» در فرهنگ بومی ژاپن یعنی روحی که در درختان زندگی می‌کند. روحی که به صورت یک حوری با هر درخت زاده می‌شود و به شکل زنی زیبارو بر جنگل و طبیعت نظارت می‌کند. کودامای اسطوره‌ای خجالتی‌ست، اما کودامای آلسست خسته و غمگین و تاریک است. از تقابل طبیعت و جهان هستی با دنیای انسان می‌گوید. از تاثیر مثبتی که طبیعت بر آدمیزاد و تاثیر منفی آدمیزاد بر طبیعت حرف می‌زند. این کانسپت آلبوم اثری برای آشتی انسان و طبیعت نیست! موسیقی آن نه تنها چنین حسی را در شما برنمی‌انگیزد، بلکه بیشتر شبیه حمله‌ی ارواح خجالتی درختان به انسان برای نجات طبیعت است!

پیش از این آلبوم Shelter از آلسست را در جایگاه 22 بهترین آلبوم‌های سال 2014 قرار داده‌ام (+).

18
Lacuna Coil – Delirium

در هر زمانی که به هر دلیلی فهرستی از بهترین‌ الهه‌های موسیقی متال در جایی منتشر شده، حتماً نام «کریستینا اسکابیا» جزو پنج‌تای اول بوده است! اسکابیا، جذاب و زیبا، در عین حال سمی و خطرناک است! نقش او در «لاکونا کویل» به اندازه‌ای پررنگ است که همیشه «آندره فرو» به حاشیه رفته و فقط نقش مکمل اسکابیا را از خود نشان داده است. اما در آخرین آلبوم آنها فضایی کاملاً متفاوت از هر آن چیزی که پیش از این از آنها شنیده‌ایم را خلق کرده‌اند. نقش اصلی این بار بر عهده‌ی آندره فرو است! او هارش‌ترین وکال خود تا به امروز را در این آلبوم تجربه می‌کند. حالا دیگر در اکثر آهنگها اوست که حرف اصلی را می‌زند و اسکابیا نقش فرعی را بر عهده دارد. اینکه چطور شده آندره فرو بالاخره شهامت ایفای نقشی پررنگتر از اسکابیا، آن هم با این کیفیت و در این حد، را پیدا کرده، احتمال دارد به رفتن سه عضو اصلی گروه مربوط باشد، شاید هم نباشد!، دلیلش هر چیزی که هست این آلبوم اثر درخشانی در بین آثار این گروه به حساب می‌آید.

پیش از این آلبوم Dark Adrenaline از لاکونا کویل را در جایگاه 13 بهترین‌‍‌های سال 2012 (+) و آلبوم Shallow Life از این گروه را در جایگاه 7 از بهترین‌های سال 2009 قرار داده‌ام (+).

17
Megadeth – Dystopia

«دیو ماستین» فرشته‌ی موسیقی متال است! با آن چهره‌ی درخشان و موهای طلائی، وقتی که پیراهن سفید می‌پوشد و روی استیج می‌رود، انگار که نازل شده تا پیام‌آور ترس و وحشت باشد. اشتباه نکنید! موسیقی او ترسناک نیست! «مگادث» همیشه یک موسیقی ترش متال تر و تمیز از خود ارائه کرده که همان شور و هیجان و زبری جذاب و ریتم‌ها و ریف‌های خاص خود را دارد. چیزی که همیشه در مگادث ترسناک است، پیام‌های نهفته در ترانه‌های اوست. ماستین، با رویکرد سیاسی خاص خود، هر بار موضوعی عمومی را خمیرمایه‌ی آثارش قرار می‌دهد و آن را به تلخ‌ترین و مستقیم‌ترین شکل ممکن به سمت مخاطب پرتاب می‌کند. آلبوم جدید او نیز از این قائده مستثنی نیست. او حالا خواب خرگوشی غرب و حضور دشمن در خاک خودی را بازیچه قرار داده و همه چیز را حول آن می‌چرخاند. مهم نیست که دیدگاه سیاسی او را قبول دارید یا نه؛ ماستین، مهار ناپذیر و خشمگین، نظر شخصی‌اش را می‌گوید و این یکی از جذابیت‌های همیشگی او و مگادث است.

پیش از این آلبوم TH1RT3EN از مگادث را در جایگاه 26 بهترین آلبوم‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).

16
Mono – Requiem for Hell

سر هر چیزی با هم اختلاف سلیقه داشته باشیم، این یکی را احتمالاً با من هم عقیده هستید که گروه ژاپنی «مونو» را گذاشته‌اند وسط و پست راک را دور آن چیده‌اند! چیزی که در موسیقی آنها وجود دارد را هنوز هیچ بزرگ دیگری نتوانسته خلق کند. نه موگوای، نه گادسپید بلک امپرور و نه هیچ ابرگروه پست راک دیگری هنوز به به پای فضاسازیهای مونو نرسیده است. آخرین آلبوم آنها همان معجزه‍‌ی همیشگی مونو را در خود دارد. انگار که یک قطره‌‌ احساس را از بالای یک بلندی به درون یک ظرف آب بچکانی، قطره به آهستگی و سر فرصت در آب پخش می‌شود، رد خود را باقی می‌گذارد و شکل می‌دهد و شکل می‌گیرد و به آرامی محو می‌شود، اما طعم آن قطره ی احساس همیشه در آب باقی می‌ماند. انگار که فرصت تمام دنیا را در اختیار دارید. هیچ کس نمی‌داند وقتی سوار آن می‌شوید مقصدش کجاست. همین آلبوم می‌تواند شما را به جایی ببرد و من را به یک جای دیگر. در پرانتز توجه شما را جلب می‌کنم به آهنگ سوم، طولانی‌ترین آهنگ مونو تا به امروز، با مدت زمان حدودا هجده دقیقه.

…ادامه دارد.

Save

Save

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

25
Avantasia – Ghostlights

وقتی می‌گویم «اوانتشیا» یک «پروژه»‌ی منحصر بفرد از خواننده و آهنگساز گروه Edguy است، یک وقت برداشت‌تان از پروژه، ساخت یک واحد مسکونی یا یک پل یا یک تونل نباشد! پروژه‌ی اوانتشیا در حد بنا نهادن یک دنیاست! او با هر آلبومش جهانی را خلق می‌کند که دنیایی در ادامه‌ی آلبوم قبلی، اما باشکوه‌تر و هیجان‌انگیزتر، است. همین نکته که بدانید در این آلبوم ده خواننده‌ی صاحب نام موسیقی متال حضور دارند، یعنی اینکه با یکی از بهترین آلبوم‌های پاورمتال امسال، نه!، با یکی از بهترین آلبوم‌های پاور متال زندگی‌تان مواجه هستید. شاید بهترین توصیف همانی باشد که خود «توبیاس سامت» در مورد آلبومش گفته است: «سفری در 12 بخش، با 12 تصویر، 12 رویا و 12 بازتاب از حقیقت. هدف آن بوده که هر آهنگ به طور مستقل مفهوم خود را داشته باشد، و در عین حال در کنار هم یک داستان کلی را بازگو کنند» چنین آثاری‌ پرقدرتی‌ هستند که باعث می‌شوند نام پاور متال برازنده‌ترین اسم برای این ژانر باشد.

24
Airbag – Disconnected

بعید می‌دانم گروه تازه کار پراگرسیوی وجود داشته باشد که به اندازه «ایربگ» دل ما طرفداران پورکوپاین تری و شما طرفداران پینک فلوید را برده باشد! آلبوم آخر آنها شاید از نظر خیلی‌ها یک عقب گرد نسبت به آثار گذشته باشد. اما این آلبوم نیز مانند آثار قبلی آنها برای من ارزش ویژهای دارد. موسیقی آنها دقیقاً مصداق بارز از دل برآید و بر دل بنشیند است! باید بپذیریم که در اکثر مواقع عامل احساس در موسیقی پراگرسیو راک به حاشیه رفته است و آنقدر که تکنیک‌های گوناگون و سازبندی و آهنگسازی و نوازندگی و لیریکس پر مفهوم و هزاران چیز دیگر که جنبه‌های دیگری را پررنگ می‌کند، احساس حرف خاصی برای گفتن ندارد. اما ایربگ پر از احساس است! احساسی ساده و همه فهم، بیشتر اجتماعی و کمتر عاشقانه، با وکالی که غمگین است، سولوی گیتاری که گریان است و حتی بیشتر از وکال حرف برای گفتن دارد. این اثری پر از روح، پر از احساس، بدون چیزی نابجا، بدون پراکنده‌گویی، بدون حرف اضافه و در نهایت جذاب و دوست داشتنی است.

پیش از این آلبوم The Greatest Show on Earth از ایربگ را در جایگاه 4 بهترین آلبوم‌های سال 2013 (+) و آلبوم All Rights Removed  از این گروه را در جایگاه 21 بهترین آلبوم‌های سال 2011 قرار داده‌ام (+).

23
Gojira – Magma

اگر بخواهم آخرین آلبوم گروه فرانسوی «گوجیرا» را در یک کلام توصیف کنم، واژه‌ای مناسبتر از گردن‌کلفت برای آن به ذهنم نمی‌رسد! موسیقی آنها جان می‌دهد برای فضاسازی یک کارگاه با کار سنگین، آهنگری، ریخته‌گری، یا هر چیزی شبیه آن، یک تعداد کارگر درشت هیکل و کثیف و روغنی، که اخم کرده‌اند، پتک می‌زنند و در عین حال به فکر فرو رفته‌اند. اشتباه نکنید! این یک آلبوم خشن و بداخلاق نیست! بلکه اثری تمام و کمال در ژانر پراگرسیو متال است که به شکلی استثنایی تنه به موسیقی گروو و ترش متال می‌زند، ریف‌ها و ریتم‌ها و ساختار را از آنها قرض می‌گیرد، تا حدی که حتی به گفته‌ی خودشان تاثیر موسیقی گروه اسطوره‌ای پنترا نیز بر آهنگها کاملا مشهود است (توجه کنید به آهنگ Stranded). با این حال، با تمام هیجان و سر و صدایی که گوجیرا در آخرین اثر خود تولید می‌کند، اما لیریکس به نسبت غمگین‌تر، احساسی‌تر و خسته‌تر از گذشته است. این آلبوم با شما کشتی می‌گیرد و در طول 44 دقیقه چندین بار شما را خاک می‌کند.

22
The Album Leaf – Between Waves

برای من «جیمی لاوال» و پروژه‌اش «آلبوم لیف» پدر موسیقی پست راک به حساب می‌آید! با او بود که با این ژانر آشنا و عاشقش شدم. او اما همیشه با همه فرق داشته و دارد و این آلبوم آخرش حتی متفاوت‌تر از گذشته است. در این اثر او پست راک را گرفته، چلانده، عصاره‌اش را با الکترونیک ترکیب کرده و ادویه‌ی امبینت زده، و معجونی ساخته که در آن نه از غم و درد و تیرگی و خستگی نهفته در پست راک خبری است، نه نظم کسل کننده‌ی الکترونیک و نه فضاسازی جعلی و بی‌حساب و کتاب امبینت! موسیقی او در این آلبوم هم مثل همیشه ساده است و مثل همیشه در روح و روان شنونده نفوذ می‌کند، لانه می‌سازد، جا خوش می‌کند و حال خوب به ارمغان می‌آورد. وقتی قرار است چیزی از او بشنویم، خیال‌مان راحت است که با چیزی بین خوب و عالی مواجه خواهیم شد. و این آلبوم یکی از آن آثار عالی او به شمار می‌رود.

21
Obscure Sphinx – Epitaphs

می‌دانید پروژه‌ی «آبسکیور اسفینکس» با چه هدفی بوجود آمده؟ «دست شنونده را بگیرد، او را تا مرز جنون ببرد، همه چیز را نشانش بدهد، و او را سالم بازگرداند». وقتی به موسیقی آنها گوش می‌کنم، احساسم این است که من یک زمین هستم و آبسکیور اسفینکس یک تراکتور! که افتاده به جانم و سر تا پایم را شخم می‌زند، زیر و رو می‌کند، زخمی می‌کند، و در نهایت چیزی باقی می‌گذارد که آماده‌ی باروری هر گونه بذر‌ است! خشم یا آرامش، جنون یا تفکر، اندوه یا سرخوشی، فرقی نمی‌کند، آنها با موسیقی عجیب خود هر بار من را پشت و رو می‌کنند. آلبوم جدیدشان یک اثر درخشان دیگر در ژانر اسلاج متال، آن هم با هارش فیمیل وکالیست جذابشان است. این آلبوم به کسی رحم نمی‌کند!. این دیگر از آن تراکتورهاست که چنان به عمق می‎‌زند که در نهایت احساس می‌کنید جسم و جان‌تان را مشت و مالی حسابی داده‌اند و در نهایت، شما هستید که بی‌حال و خوشحال، خستگی در رفته، با کلی احساس عجیب و غریب باقی مانده‌اید.

پیش از این آلبوم Anaesthetic Inhalation Ritual از آبسکیور اسفینکس را در جایگاه 2 بهترین‌های سال 2011 قرار داده‌ام. (+)

…ادامه دارد.

Save

Save

Save

Save

Save

فهرست امسال با سال‌های قبل سه تفاوت دارد: اول آنکه از بین کمی کمتر از 400 آلبومی که امسال شنیده‌ام، در سلسله پست‌هایی با عنوان «آلبوم پکیج» بیش از 170 آلبوم سال 2016 را معرفی کرده‌ام. برای همین تعدادی از آلبوم‌های این فهرست قابل حدس است. دوم آنکه آنقدر بزرگان موسیقی در سالی که گذشت بزرگ بودند که آنها را هم قاعدتاً می‌توانید حدس بزنید! در نتیجه به گمانم این قابل حدس‌ترین فهرست بهترین‌های این وبلاگ تا به امروز باشد. اما تفاوت سوم و از همه مهمتر اینکه امسال سعی کرده‌ام هیچ اطلاعاتی در خصوص آلبوم ننویسم. اگر برایتان جالب باشد، حتما خودتان استاد شخم زدن گوگل هستید. در نتیجه مطالب امسال کاملا حسی و سلیقه‌ای و از بیخ نظر شخصی هستند.

و اما «بهترین آلبوم‌های سال 2016 از نگاه آل‌ب‌وم»

(26 تا 30)          (21 تا 25)          (16 تا 20)          (11 تا 15)          (6 تا 10)          (1 تا 5)

30
Kansas – The Prelude Implicit

اجازه بدهید قبل از هر چیزی از جای‌مان بلند شویم و به احترام بازگشت‌ «کانزاس» بعد از شانزده سال ادای احترامی به آنها بکنیم. نکته‌ای که وجود دارد این است که موسس و رهبر گروه، «استیو والش»، حالا دیگر در بین آنها نیست (نمرده! خیال‌تان راحت! خودش را بازنشسته کرده) و این اولین آلبوم آنها با حضور خواننده‌ی جدیدشان است. به جرات می‌توان گفت که این بهترین اثر آنها در طی چهل سال گذشته است! آثار آنها در انتهای دهه‌ی هفتاد با افت شدیدی همراه بود که دلیلش را نمی‌دانم، اما آلبوم جدید می‌تواند یک اثر نسبتاً قابل قبول در ژانر پراگرسیو راک باشد. چیزی که در این آلبوم بیش از پیش جلب توجه می‌کند، حضور بسیار پررنگ ویالن و پیانو، حتی شاید بیشتر از گیتار، در موسیقی پراگرسیو راک کانزاس است، تا حدی که در اکثر آهنگها بار اصلی سولو را ویالن به دوش می‌کشد. هر چند این آلبوم اثری نیست که بتواند طرفداران جدید و جوانی را برای آنها به همراه داشته باشد، اما کانزاس با این آلبوم برای طرفداران قدیمی‌اش بازگشت موفقی داشته است.

29
Waldeck – Gran Paradiso

باورتان نمی‌شود که چقدر دلم برای «ولدک» لعنتی تنگ شده بود! نه سال زمان بسیار زیادی بین انتشار دو آلبوم است. آن هم از هنرمندی که موسیقی‌اش خوراک جان، ریتم و ضربان، ریتمیک و پر تکان و چنین و چنان است! ولدک عزیز، وکیل کپی رایت سابق و هنرمند دوست داشتنی فعلی اتریشی، این بار زبان ایتالیایی را برای آلبومش انتخاب کرده است، زبانی که در خود یک پا موسیقی نهفته دارد. کافی‌ست که آلبوم را از ابتدا شروع کنید، وقتی که به میانه رسیدید، اگر در حال رقص نبودید، بدانید که در تمام مدت کودک درون‌تان مشغول قر دادن بوده و خودتان متوجه نشده‌اید. این گونه فضا سازی و موسیقی، این چنین داون تمپوی الکترونیکای لانژ و تریپ هاپ طور، در این حد و با این کیفیت، را تا حدودی از پاروو استلار سراغ داریم که او هم هرگز به پای ولدک عزیزمان نمی‌رسد. آلبوم را پلی کنید، صدایش را بلند کنید، خودتان را رها کنید، آنوقت ببینید که چقدر این آلبوم به شما می‌چسبد و از شنیدنش چه کیفی می‌کنید.

28
In Flames – Battles

شاید این عجیب‌ترین انتخاب برای گنجاندن در فهرست بهترین‌های امسال باشد! آلبوم آخر «این فلیمز» از دید بسیاری از طرفداران این گروه اثری ناامید کننده و ضعیف به حساب می‌آید. اما من با هر بار شنیدنش از عمق وجودم هیجان زده می‌شوم! دیگر از آخرین زمانی که «این فلیمز» یکی از سردمداران موسیقی ملودیک دث متال بود مدتها گذشته است. همین مساله دلیل اصلی نارضایتی طرفداران قدیمی این گروه است. حالا دیگر باید پذیرفت که می‌توان از آنها بعنوان یکی از بهترین‌های آلترناتیو متال حال حاضر نام برد. اما چیزی که بیشتر از همه در این آلبوم برای من جذابیت دارد، جدا از ملودی‌ها، جدا از ضرباهنگ سریع و پر از هیجان آهنگها، جدا از لیریکس ساده و در عین حال جذاب، باور کنید که صدا و اجرای «اندرس فریدن»، خواننده گروه، است! او در این آلبوم سه نوع، حتی شاید چهار نوع!، صدای مختلف را به اجرا می‌گذارد. به طوری که ممکن است به اشتباه فکر کنید این آلبوم چندین وکال دارد! او غیر قابل کنترل و مهار نشدنی است و خودش به تنهایی باعث شده که موسیقی نسبتاً معمولی آلبوم، جذاب و شاخص بنظر برسد.

27
Monkey3 – Astra Symmetry

باید در فضای اعجاب انگیز و پر رمز و راز موسیقی استونر و سایکدلیک، جایگاه ویژه‌ای برای «مانکی3» قائل شد. آخرین آلبوم‌شان اثری نسبتاً متفاوت از چیزهایی‌ست که پیش از این از آنها شنیده‌ایم. عدم حضور بیسیست گروه نیز باعث شده نسبت به قبل این ساز کمی کمرنگ و سولوی لیدگیتار پررنگ‌تر باشد. شاید بتوان اولیه نکته‌ی آلبوم را قبل از شنیدنش، فقط با نگاه کردن به کاور آن، فهمید. و آن اینکه در ابتدا ما با یک آلبوم سایکدلیک راک، و نه استونر راک، طرف هستیم، و دوم آنکه آلبوم فضایی شرقی دارد. فضاسازی آنها در این آلبوم نابود کننده است! برای شنونده دانه می‌پاشند، که آرام آرام جلو بیاید و اسیر شود و گیر افتد و به ناگهان سولوی گیتار حمله کند و او را به خاک و خون بکشد و نابودش کند! سولوهای این آلبوم، با آن ریورب خاص موسیقی سایکدلیک، آنقدر جذاب و هیجان انگیز است که هر بار از تمام شدن هر کدام‌شان عصبانی بشوید و دوباره ترکها را پلی کنید و از شنیدن مجددش لذت ببرید.

پیش از این آلبوم The 5th Sun از مانکی3 را در جایگاه 25 از بهترین‌های سال 2013 قرار داده‌ام (+).

26
Motorpsycho – Here Be Monsters

با وجود آنکه کمی بیش از 25 سال از فعالیت «موتورسایکو» می‌گذرد و نزدیک به 20 آلبوم از آنها منتشر شده است، اما تقریباً می‌توان گفت که نام آنها خارج از نروژ چندان شناخته شده نیست. کمتر گروهی را می‌توان یافت که آلبوم‌هایشان تا این حد متفاوت از هم باشد. آنها ایندی راک، هوی متال، هارد راک، اسپیس جز، فولک، کانتری، نویز، سایکدلیک، پراگرسیو و حتی پاپ را در آثارشان مزه مزه کرده‌اند و نشان داده‌اند که دست به هر کاری بزنند، نتیجه اثری درخشان از آب در خواهد آمد. آخرین آلبوم‌ به شکل واضحی از موسیقی سایکدلیک راک دهه 60 و وکال پراگرسیو راک دهه 70 تاثیر گرفته و با فضاسازی‌های ناب، گاهاً دیوانه و بعضاً در خود تنیده، مخاطب را گاهاً در خود می‌مکد و بعضاً به بیرون تف می‌کند! سولوی گیتار در این آلبوم، در تمام آهنگ‌ها، به کسی رحم نمی‌کند! روی روح و روان‌تان خط می‌اندازد و به شما یادآوری می‌کند که موتورسایکو هر چه پیش می‌رود، جنگنده‌تر، جذابتر و جاافتاده‌تر می‌شود.

…ادامه دارد.

Save

Save

Save

Save

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

The Weeknd – Starboy

«پسر مشهور» عنوان سومین آلبوم هنرمند کانادایی ژانر آر اند بی، «ویکند»، محصول 2016 است. این آلبوم به فاصله‌ی حدوداً یک سال از اثر قبلی این هنرمند منتشر شده است. اینطور که بنظر می‌رسد او یک چرخشی نسبتاً ریز اما تاثیر گذار در موسیقی خود داشته و کمی بیشتر به سمت موسیقی پاپ چرخیده است، با ذکر این نکته که این چرخش تا حدودی موثر بوده و موسیقی او بنظرم کمی جذابتر از آثار قبلی‌اش از آب در آمده است. در این آلبوم سه هنرمند صاحب نام در سه آهنگ مختلف با او همکاری داشته‌اند: کندریک لامار، دفت پانک و لانا دل ری (پیش از این ویکند در اولین آلبوم خود در یک آهنگ با دل ری همکاری داشته است). ویکند برای معرفی و تبلیغ آلبوم خود یک فیلم کوتاه 12 دقیقه‌ای نیز منتشر کرده که برای موسیقی آن از آهنگهای همین آلبوم، به ویژه سه آهنگی که سه هنرمند مهمان دارد، استفاده شده است. نتیجه آنکه: اگر این ژانر به کارتان می‌آید، آلبوم بدی نیست.

Martha Wainwright – Goodnight City

«شب بخیر شهر» عنوان هفتمین آلبوم هنرمند پاپ فولک کانادایی، «مارتا وینرایت»، محصول 2016 است. خانواده‌ی وینرایت شهرت خاصی در دنیای موسیقی فولک دارند. پدر، مادر، برادر، خواهر ناتنی، عمو و همسر مارتا وینرایت همگی از ستارگان موسیقی فولک کانادا به شمار می‌آیند. در آخرین آلبوم وینرایت هنرمندان و چهره‌های شاخصی به اشکال مختلف در کنار او حضور دارند: مریل گاربوس (رمان نویس)، بث اورتون (هنرمند فولک انگلیسی)، گلن هنسارد (هنرمند فولک ایرلندی، رهبر گروه‌های The Frames و The Swell Season)، مایکل آنداژ (شاعر و رمان نویس) و چند نفر از اعضای خانواده‌ی وینرایت. با توجه به اصلیت این هنرمند که برای کبک کانادا است، چند ترک فرانسوی نیز در آلبوم گنجانده شده است. من تمام آلبومهای مارتا وینرایت را گوش نکرده‌ام، اما در بین همین سه چهار آلبومی که شنیده‌ام بنظرم این غیر جذابترین اثر این هنرمند است! ملودی‌های حوصله‌سربر و وکالی که تلاش می‌کند کمی فولک و کمی جز باشد و بین این دو معلق باقی می‌ماند. این را هم اضافه کنم که روفس وینرایت، برادر مارتا، هم امسال یک آلبوم عجیب منتشر کرده، به مناسب چهارصدمین سال درگذشت شکسپیر و تعدادی از سوناتهای او را با هنرمندان گوناگون اجرا کرده است. البته که من این آلبوم را نشنیده‌ام! نتیجه آنکه: بیایید بیخیال مارتا بشویم و برویم برادرش را گوش کنیم!

Blueneck – The Outpost

«پاسگاه مرزی» عنوان هفتمین آلبوم گروه پست راک انگلیسی، «بلونک»، محصول 2016 است. موسیقی آنها به شکل کاملا واضحی تاثیر گرفته از بزرگانی نظیر سیگوروس، گادسپید یو بلک امپرور و موگوای است و با وجود آنکه تقریباً چیز منحصر بفرد و خاصی از خود ارائه نمی‌کنند، اما می‌توان آنها را جزو تمیزترین، عمیق‌ترین و تا حدودی غمگین‌ترین پست راکهای همراه با وکال دانست. ملودیهای عموماً تاریک همراه با وکال نجواگونه‌ و خسته‌ی دانکن آتوود باعث می‌شود که هر لحظه‌تان حال و هوای عصر جمعه را پیدا کند! تنها تفاوت آلبوم جدیدشان با آثار قبلی این است که سینتی سایزر به مراتب پررنگ‌تر از گذشته در آن بکار رفته است. نتیجه آنکه: از غم نهفته در این آلبوم لذت ببرید.

Sting – 57th & 9th

«پنجاه‌وهفتمین و نهمین» عنوان دوازدهمین آلبوم انفرادی اسطوره‌ی انگلیسی، «استینگ»، محصول 2016 است. این اولین آلبوم راک استینگ بعد از گذشت 13 سال به شمار می‌آید. در طول این مدت او علاقه‌ی ویژه‌ای به موسیقی کلاسیک از خود نشان داد و سه آلبوم در این ژانر منتشر کرد. آلبوم قبلی او نیز بیشتر حال و هوای موسیقی جز و بلوز داشت و حالا او در جدیدترین اثر خود به ریشه‌های قدیمی‌اش، موسیقی راک، بازگشته است. سه آهنگ این آلبوم به نسبت آثار شاخص‌تری در مقایسه با کل آلبوم هستند: آهنگ 50هزار که به نوعی ادای احترامی به درگذشتگان سال 2016، دیوید بوئی، پرینس، گلن فری و لمی است، آهنگ انشالله که با تم شرقی و دعاگونه‌ی خود همینطور در کانالهای ایرانی تلگرام دست به دست می‌شود، و آهنگ صندلی خالی که از دزدیده شدن و قتل ژورنالیست آمریکایی، جیمز فولی، به دست داعش الهام گرفته است. با وجود آنکه این آلبوم را نمی‌توان چندان اثر ویژه‌ای در آثار استینگ به شمار آورد، اما شنیدن صدای مجدد او برای طرفدارانش لذت بخش است. نتیجه آنکه: به استینگ احترام بگذارید و این آلبوم را گوش کنید.

iLiKETRAiNS – A Divorce before Marriage

«طلاق قبل از ازدواج» عنوان جدیدترین اثر گروه پست راک انگلیسی، «آی لایک ترینز»، محصول 2016 است. این اثر یک آلبوم جدید از این گروه نیست، بلکه موسیقی فیلمی به همین عنوان در رابطه بافعالیت این گروه است. نکته جالب اینکه چند وقت پیش این گروه قرارداد خود با کمپانی ضبط موسیقی‌اش را از دست داد. دو کارگردان جوان به نامهای مت هاپکینز و بن لنکستر تصمیم گرفتند که از زندگی آنها فیلمی را تهیه کنند که در نهایت این فیلم سه سال زندگی پنج عضو گروه را دنبال می‌کند. تمام پول صرف شده برای این پروژه از کمکهای طرفداران آنها تهیه شده است. آنها در یک فراخوان آنلاین ابتدا رقم 16هزار، سپس 20هزار و در نهایت 25هزار پوند را به عنوان هدف تعریف کردند و تا به امروز موفق شده‌اند نزدیک به 29هزار پوند جمع آوری کنند. موسیقی این فیلم، که تماماً توسط این گروه تهیه شده است، کمی بیش از اندازه آرام و وارفته است و احتمالاً از آنهایی‌ست که جذابیت اصلی خود را روی تصاویر به همراه دارد. نتیجه آنکه: ترجیحاً برویم فیلم را ببینیم که موسیقی را هم بشنویم.

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Yann Tiersen – EUSA

«ایوزا» عنوان نهمین آلبوم استودیویی هنرمند مشهور فرانسوی، «یان تیرسن»، محصول 2016 است. اکثر ما تصور می‌کنیم که او بیشتر یک آهنگساز فیلم است. پس باید این را بدانید که او در بیست سال فعالیت هنری خود تنها موسیقی سه فیلم را ساخته است. از زمان انتشار شاهکار بی‌بدیل، اولین موسیقی فیلم و موفق‌ترین اثر تاریخ فعالیتش، موسیقی فیلم آملی، پانزده سال می‌گذرد. بعد از آن هم فیلم خداحافظ لنین و در نهایت یک فیلم مستند در سال 2008. آلبوم جدید او به گمانم یکی از جذابترین آثار او تا به امروز است. اثری برای خودنمایی و دلبری سولوی پیانو، زیر انگشتان هنرمند این جانور موسیقی. عنوان آلبوم نام جزیره ای است در جنوب غربی کانال مانش، متعلق به استان برتانی فرانسه که زادگاه یان تیرسن به شمار می رود که اسامی ترکها نیز اشاره به مناطق مختلف آن دارد. نتیجه آنکه: همیشه باید از سولوی پیانو استقبال کرد.

OneRepublic – Oh My My

«ای وای من!» عنوان چهارمین آلبوم گروه پاپ راک آمریکایی، «وان ریپابلیک»، محصول 2016 است. تا آنجا که یادم می‌آید آنها یک گروه قابل قبول در ژانر آلترناتیو راک بودند که با وجود آنکه درجه‌ی موسیقی پاپ در آثارشان کمی از حد معمول بیشتر بود، اما می‌شد با چند آهنگی در همان حد و اندازه‌ی خودش ارتباط برقرار کرد. آلبوم جدید اما حجت را تمام کرده و نه تنها پاپ راک را در نوردیده، بلکه توجه ویژه‌ای به موسیقی الکتروپاپ هم داشته است. به گفته‌ی رایان تدر، رهبر گروه، حالا دیگر می‌توان یک آلبوم را روی یک لپتاپ جمع و جور و منتشر کرد! با این حال ساخت این اثر نزدیک به هجده ماه به طول انجامیده که این طولانی‌ترین زمانی‌ست که آنها درگیر ساخت یک اثر بوده‌اند. با تمام این اوصاف، آلبوم جدید را به زحمت به انتها رساندم! موسیقی پاپ خیلی هم خوب است! الکتروپاپ از آن هم بهتر است! اما وقتی انتظار شنیدن یک آلبوم نسبتاً آلترناتیو راک را داشته باشی و با همچین چیزی مواجه شوی، آنوقت است که تحمل یک آلبوم، آن هم با شانزده ترک و پنج بونس ترک، مجموعاً بیست و یک ترک، کار ساده‌ای نخواهد بود. نتیجه آنکه: من که آلبوم را پاک کردم!

Jenny Hval – Blood Bitch

«برده‌ی خون» عنوان ششمین آلبوم هنرمند آوانگارد / آرت پاپ نروژی، «جنی وال»، محصول 2016 است. این اثر یک کانسپت آلبوم است، با داستانی تخیلی از سفر در زمان یک ومپایر به نام اورنالدو که بصورت موازی با تجربه‌ی جنی وال در برگزاری تور آلبوم قبلی‌اش همزمان شده است. وال برای فضاسازی این آلبوم از فیلمهای دهه‌ی هفتاد مرتبط با ومپایرها و همچنین برای خلق شخصیت اصلی از کاراکتر اورلاندو در کتاب «اورلاندو: یک بیوگرافی» نوشته‌ی ویرجینیا وولف الهام گرفته است. این اولین آلبومی‌ست که من از این هنرمند می‌شنوم و با آثار قبلی‌اش آشنایی ندارم. او یک شاهکار است! همین یک آلبوم کافی‌ست تا مخاطب را شیفته‌ی ذهن خلاق و در عین حال مریض خود بکند. فضاسازی این آلبوم کاملا سیاه، کاملا تیره، کاملا آرام و در عین حال کاملا وحشتناک است! نترسید! این موسیقی آزاری به کسی نمی‌رساند. یک موسیقی الکترونیکا / آرت پاپ جذاب که از المان غافلگیری به وفور در آن استفاده شده است. نتیجه آنکه: این آلبوم را باید تجربه کنید.

KT Tunstall – KIN

«خویشاوند» عنوان پنجمین آلبوم هنرمند اسکاتلندی، «کیت تانستال»، محصول 2016 است. اینکه اصلاً چرا من آلبوم او را گوش کرده‌ام که دارم در موردش با شما صحبت می‌کنم خود جای بحث دارد! پاسخش این است که نمی‌دانم! یک چیزی در ذهن من از قدیم مانده بود که فکر می‌کردم او هنرمند مقبول و خوبی در ژانر پاپ راک و آلترناتیو راک است. شک نکنید که می‌توان یکی دو آهنگ نسبتاً خوب در کل ماجرا پیدا کرد، اما یکی دو آهنگ نسبتاً قابل شنیدن، در یک آلبوم با یازده ترک خیلی کم است! او بعد از آلبوم قبلی عنوان کرده بود که قصد دارد انتشار آلبوم را کنار بگذارد و به سراغ موسیقی فیلم برود. نمی‌دانم ناراحت باشم که این کار را نکرده و هنوز آلبوم منتشر می‌کند، یا خوشحال باشم که به موسیقی فیلم رحم شده است! نتیجه آنکه: فکرش را هم نکنید!

Nicolas Jaar – Sirens

«آژیرها» عنوان دومین آلبوم جانور عجیب موسیقی الکترونیک و اکسپریمنتال آمریکایی، «نیکولاس ژار»، محصول 2016 است. بله! درست است که نام او را زیاد شنیده‎اید، اما این تازه دومین آلبوم استودیویی این هنرمند است و اکثر آن چیزهایی که تا به امروز از او منتشر شده (دقیقاً یازده تا) EP هستند و نه آلبوم. این جوان تازه 26 ساله است، یعنی زمانی که اولین آلبومش را منتشر کرد تنها 21 سال داشت. موسیقی عجیب او صدای تفکر است! صدای تفکر قاطی شده با احساس. در آلبوم جدید که از تاریخ کشور شیلی و همچنین زندگی شخصی او الهام گرفته است، او تا حدودی فضای امبینت و داون تمپو را کنار گذشته و بیشتر به سراغ موسیقی دیپ هاوس و الکترونیک رفته است. آهنگها یکی از یکی جذابتر، عجیبتر و دوست داشتنی‌تر هستند. نتیجه آنکه: این آلبوم از آن چیزهایی‌ست که باید تجربه‌اش کنید.

Save

پ.ن: در معرفی آلبومها هیچگونه ترتیبی، مخصوصا بر اساس زمان انتشار، رعایت نشده است!

Caspian – Castles High, Marble Bright

«قلعه‌ها بلند، مرمر روشن» یا یک همچنین چیزی عنوان مجموعه‌ای شامل دو ترک از گروه پست راک آمریکایی، «کاسپین»، محصول 2016 است. آخرین آلبوم آنها سال گذشته با موفقیت چشمگیری همراه بود. چند تور مختلف، بیش از 50 اجرا در آمریکا، چند اجرا در چین و تایوان و اولین اجرای گروه در ژاپن، و این در حالی بود که بلیت‌های اکثر اجراها در همان چند ساعت اول به طور کامل خریداری شد. اثر جدید آنها در اصل با یک فیلم کوتاه همراه است که آن را می‌توانید در یوتیوب ببینید. همچنین آنها در اولین اجرای زنده‌ی این آهنگ، آن را بعنوان آخرین ترک در کنسرتی که بمناسبت ده ساله شدنشان برگزار شده بود اجرا کردند. نتیجه آنکه: این فقط یک مجموعه با دو آهنگ است، در دریای آثار این گروه هم چندان اثر شاخصی نیست، اما شنیدنش حس و حال خاص خود را دارد.

Stars as Lights – Constellations

«صور فلکی» عنوان سومین آلبوم پروژه‌ی تک نفره‌ی هنرمند ناشناس فنلاندی ژانر امبینت و پست راک، «استارز از لایتس»، محصول 2016 است. خود این هنرمند بهترین توصیف را در یک جمله‌ از موسیقی خود دارد: موسیقی بکگراند برای لحظات زیبای زندگی. واژه‌ی بکگراند شاید کلیدی‌ترین برچسب برای موسیقی این هنرمند باشد. موسیقی او، چه در گذشته و چه در آلبوم جدید، نه قدرت خاصی دارد و نه پیچیدگی عجیب و غریبی را ارائه می‌کند. این آلبوم جان می‌دهد برای آنکه در یک روز روشن و آفتابی، که نور خودش را پخش کرده روی شما، در بکگراند پخش و تبدیل به موسیقی متن لحظاتتان شود. این را هم بگویم که از آن جهت به او لقب هنرمند ناشناس را داده‌ام که تعداد شنوندگانش در سایت لست اف ام، بعد از انتشار سه آلبوم، هنوز به هزار نفر نرسیده است. نتیجه آنکه: این بنده خدا را به هزار نفر برسانید!

Esben and the Witch – Older Terrors

«وحشتهای قدیمی‌تر» عنوان چهارمین آلبوم گروه باور نکردنی انگلیسی، «اسبن اند د ویچ»، محصول 2016 است. باور کنید که این گروه باور نکردنی‌ست! وقتی اجرای زنده‌ی آنها را در سال 2011 در فستیوال راک ان کک دیدم، زمانی که به تازگی اولین آلبومشان را منتشر کرده بودند، هیچوقت فکر نمی‌کردم که روزی تبدیل بشوند به یکی از دوست داشتنی‌ترین گروه‌هایی که می‌شناسم. موسیقی آنها از اولین آلبوم تا به امروز دستخوش تغییرات حیرت انگیزی بوده است. حالا دیگر آنها را می‌توان سردمدار موسیقی گاتیک پاپ یا به قول خودشان «نایتمر پاپ» دانست. آلبوم به آلبوم موسیقی آنها پخته‌تر، قوی‌تر، جذابتر و تاثیرگذارتر و صدای ریچل دیویس روح‌نوازتر، جادویی‌تر و رویایی‌‌تر می‌شود. آلبوم جدیدشان یک تفاوت بزرگ با آثار قبلی‌شان دارد و آن هم اینکه تنها چهار ترک در آن گنجانده شده که هر چهارتای آنها مدت زمانی بیشتر از ده دقیقه دارند. همه چیز سر فرصت است! فضاسازی‌ها، عروج و فرودها، وکال و در کل همه چیز کاملاً آزادانه و بدون محدودیت زمانی ساخته و پرداخته می‌شوند و در کنار هم یک آرام‌پزی را تشکیل می‌دهند که با شنیدنش، بدون آنکه متوجه بشوید، در زمانی نسبتاً طولانی پخته می‌شوید! نتیجه آنکه: لعنتی‌ها! همین حالا بروید پخته بشوید!

Michael Bublé – Nobody But Me

«هیچکس به جز من» عنوان نهمین آلبوم هنرمند ژانر سوئینگ و تردیشنال پاپ کانادایی، «مایکل بوبله»، محصول 2016 است. وقتی اولین ترک آلبوم را شنیدم بنظرم آمد که یک چیزی اشتباه شده است! این بیشتر شبیه موسیقی جوناس برادرز یا یک چیزی در همین مایه‌ها است! یک پاپ نسبتاً بیمزه که از بوبله بعید است. دومین آهنگ همان بوبله‌ی همیشگی بود. همان اجرای جذاب موسیقی پاپ قدیمی. ترک سوم دوباره ماجرایش متفاوت شد و البته بعد از آن باز همه چیز به حالت نرمال بازگشت! قضیه از این قرار است که ترک اول و سوم آلبوم از ساخته‌های خود بوبله است که معلوم نیست چرا اینقدر با ژانر همیشگی‌اش فرق دارد و باقی آهنگهای آلبوم مثل همیشه اجرای مجدد آثار مشهور بزرگان موسیقی سوئینگ، تردیشنال پاپ و وکال جز است. شاخص‌ترین وجه این آلبوم هم مثل همیشه توانایی بازی بوبله با صدای خود است. همچنین این آلبوم آهنگی دارد به اسم Someday که ساخته‌ی مگان ترینور است و با همکاری خود او نیز اجرا شده است. این تنها آهنگ اوریجینال در تاریخ فعالیت بوبله است که توسط او ساخته نشده است. نتیجه آنکه: چند ترک ناخالص را بیخیال شوید، آن آهنگهایی که سوئینگ یا تردیشنال پاپ هستند، فوق العاده‌اند.

Crippled Black Phoenix – Bronze

«برنز» عنوان نهمین آلبوم سوپر گروه استثنایی موسیقی پراگرسیو، «کریپلد بلک فونیکس»، محصول 2016 است. پیش از این آنقدر از این گروه و آثارش صحبت کرده‌ام که دیگر نیازی به توصیف مجدد آنها نیست. جدیدترین اثر آنها (که نمی‌دانم چرا هنوز اسمش در ویکی پدیا اضافه نشده است) یک تفاوت بسیار شاخص با آثار قبلی آنها دارد و آن هم وکال به شدت پررنگ و پراهمیت در تقریباً تمامی آهنگهاست. پیش از این شاید آن چیزی که خیلی اهمیت داشت موسیقی اعجاب انگیز آنها و اجرای کم نظیرشان بود و وکال همیشه به عنوان تزئین بعضی از آهنگها در گوشه‌ای حضور داشت. اما در آلبوم جدید وکال، اهمیت صد چندان پیدا می‌کند. این آلبوم توانسته نظر منتقدین را نیز به خود جلب کند. مجلات پاورپلی، گوست کالت و ساوندسکیپ امتیاز 9 از 10 را برای آن در نظر گرفته‌اند و مجلات نیونویز و هوی‌پاپ نیز به آن امتیاز 4 از 5 را داده‌اند. نتیجه آنکه: شاهکار دیگری از این گروه را حتماً تجربه کنید.