Blog at Alejandro.nl

Xara

2014-07-08T22:54:00.000+02:00

Op vakantie in Hongarije leerden we je kennen als een zachtaardige prachthond. Aangezien je beoogde eigenaar je niet afhaalde, werd jij onze souvenir. Met Áfi was je meteen vriendjes en sliep je vanaf de eerste nacht onder een gezamenlijk dekentje, tegen elkaar aan. Andere honden ging je uit de weg als deze te druk waren. Nee, jij wilde achter de konijntjes aan, of vogels. En zoals dat hoort bij een jachthond besloop je je prooi stapje voor stapje om er na een sprintje niet zelden triomfantelijk mee aan te komen lopen. Maar je was geen killer dus we lieten ze weer lopen.
Een in elkaar gedoken reiger leek de ultieme prijs. Langzaam sloop je naderbij en leek de vangst binnen handbereik. Maar de reiger spreidde zijn vleugels en geschrokken door zijn grootte deinsde je snel terug.

Binnenshuis was je een andere hond. Een enorme vrijdoos die haar aandacht bleef opeisen zolang jouw 'slachtoffer' maar bleef aaien. Wat betreft eten was je niet kieskeurig, alles at je met smaak. Maar een kwarkbakje was natuurlijk onweerstaanbaar en werd zelfs nadat deze door je was leeggelikt, nog door je bewaakt alsof er mirakuleus weer een volgende vulling zou volgen. De laatste jaren had je cappucino aan je lijstje toegevoegd en vonden we regelmatig een onschuldig kijkende Xara met het melkschuim nog op de neus.

Toen Áfi er al een jaar niet meer was hebben we je een nieuw maatje gegeven: Vidám. En het was zo mooi om te zien hoe de rollen werden omgedraaid. De schuwe Vidám werd moederlijk door je beschermd. Tot vervelenstoe bleef ze je uitdagen met ballen, beetjes in je oren of trok ze het kleedje onder je vandaan. Meestal was het goed, soms moest je haar tot de orde roepen. En slapen deden ook jullie samen onder een dekentje.

Toen je twee was werd er een ernstige vorm van heupdysplasie bij je gevonden. Je zou niet ouder dan 6 jaar worden. Met veel beweging hielden we je in vorm. Naast de fiets lopen, zwemmen en lange wandelingen in het bos; je kreeg er geen genoeg van. Natuurlijk werd je ouder. Maar van wandelen kreeg je nooit genoeg. En waar kon je dat nu beter doen dan op onze reizen door Europa of in de Eifel, met frisse lucht en af en toe een kudde herten dat je pad kruistte.

Een paar weken geleden begon je te kwakkelen. De ouderdom had eindelijk zijn intrede gedaan dachten we. Maar je werd steeds minder fit waarna uit onderzoek bleek dat je ziek was en niet meer beter zou worden. Zo fit als je altijd was, zo snel werd je zwakker. Je spierkracht nam schrikbarend snel af waardoor ook de oude heupklachten weer opspeelden. En je wilde nog zo graag. Dus een wandeling bestond nu uit een rondje om het huis waarna je je uitgeput weer op je kleedje liet vallen.
In een paar dagen tijd holde je conditie achteruit. Eten ging niet meer en hoezeer je ook probeerde, zelfs de zo geliefde kwark kon je niet meer bekoren.

Tot ons grote verdriet ben je gisteren veel te vroeg ingeslapen op je eigen kleedje, omringd door je baasjes en Vidám. Rustig en vredig.

Je lieve trouwe ogen, je ongelooflijke snelheid en ranke lijfje maar vooral je onvoorwaardelijke liefde blijven ons altijd bij.

Dag lieve Xaartje.

3 april 2002 - 7 juli 2014

Opmaat

2012-12-11T21:48:00.001+01:00

Altijd drukke periode die laatste weken van het jaar. Op het werk wordt de dag beheerst door salarisronden, bonussen en evaluaties. Thuis hebben we de handen vol aan een puberende vizsla die commando's beantwoordt met luid geblaf. En het lijkt wel alsof iedereen net als ons volle agenda's heeft voor het jaar teneinde is.

Voor ons was dat reden om dit jaar maar geen kerstboom te nemen. Teveel gedoe. En bovendien het gevaar dat Vidám dat stukje bos in huis wel heel erg leuk vindt en met de kerstballen aan de haal gaat.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan dus Mike kreeg de kriebels, haalde de versiering van zolder en ging op pad voor een boom. Resultaat: een sfeervolle kamer en kitscherige toilet. Een (aangename!) verrassing toen ik thuis kwam.

Opmaat naar een gezellige, donkere kerst.

Het open veld

2012-11-05T21:57:00.000+01:00

(English below)

Van een afstand sloeg ze hem gade. Het dichte struikgewas beschutte haar van ongewenste ogen. Het was niet haar eerste keer en toch trilde haar knie nerveus. In haar buik golfde een weeïg verlangen. Hiernaar had ze al zo lang uitgekeken.

Hij keek wat schichtig om zich heen. Even dacht hij haar blik gekruist te hebben maar het zal wel een schittering van het zonlicht op het fris jonge blad even verderop zijn geweest. Zijn goedgevulde broek knelde ongemakkelijk. En net dat hij zich met een subtiele handbeweging herschikte, zag hij haar.

Rustig maar kordaat liep ze op hem af. De ogen strak gericht op datgene wat ze zo begeerde. Haar atletische voorkomen had ze te danken aan een sportief verleden. Ze mocht er nog zijn voor haar leeftijd. De welving in zijn broek illustreerde dat ze niet voor niets was gekomen.

Plagerig opende hij zijn knoop en stak zijn hand in de broek. Tergend langzaam haalde hij het tevoorschijn. Ze streek haar tong langs haar lippen, als opmaat naar dat wat ging komen. De spanning was bijna ondragelijk. Ze werd heen en weer geslingerd tussen een vlammend verlangen en de behoefte de situatie de baas te blijven.

Zijn andere hand stak hij uitnodigend uit. Ze aarzelde. Maar was dit niet waarvoor ze was gekomen? Nu moest ze doorzetten. Dus ze hapte toe.

En Xara was als een kind in een snoepwinkel zo blij. Een heerlijke kluif in het open veld. Helemaal voor haar alleen. De verwennerij.

The Open Field

She watched him from a distance. The dense undergrowth sheltered her from unwanted eyes. It wasn’t her first time but yet her knee was tingling. A sickening desire rippled through her stomach. She has been waiting for this for so long.

Nervously he looked around. For a moment he thought to have crossed her eyes but it may have been a glimpse of sunlight on the fresh young leaves a bit further. His well-filled pants squeezed uncomfortably. And just when he readjusted himself with a subtle hand movement, he saw her.

Quietly but firmly, she walked towards him. Eyes fixed on what she coveted. Her athletic appearance showed her sportive past. She was still a catch considering her age. The bulge in his pants illustrated that she had not come in vain.

He opened his button teasingly and stuck his hand into his pants. Provokingly slow he pulled it out. She licked her lips, as a prelude to what was coming. The tension was almost unbearable. She was torn between a flaming desire and the need to control the situation.

He held his other hand out inviting. She hesitated. But wasn’t this what she came for? Now she had to carry through. So she took bait.

And Xara was as happy as a kid in a candy store. A delicious dog bone in the open field. Just for her. The indulgence.

Onze Vidám

2012-09-11T12:33:00.001+02:00

Gisternacht hebben we haar opgehaald bij Marjolein en Éva die over haar hadden gewaakt tijdens de lange reis vanuit Hongarije. Een beetje suf was ze aanvankelijk maar na een paar minuutjes tippelde ze nieuwsgierig over de parkeerplaats. Xara moest er nog even niets van hebben dus de eerste snauw had ze al te pakken. Het zal waarschijnlijk niet de laatste zijn.
Nadat Xara wat brokjes moest afstaan want de kleine had honger van de reis, werd de kamer ontdekt. Alle kleedjes werden de kamer door gesleept dus dat beloofd al wat. Gelukkig heeft ze wel rustig geslapen. Maar dat kwam natuurlijk door Mike naast haar op de bank.
Het zal een drukke periode worden met het ontdekken van de buurt, meegaan naar de stad en restaurant en natuurlijk Nederlands leren :)

Ze heet officieel Luxatori Velmíra, is geboren op 19 juni 2012 en komt net als Áfonya van Tibor Hámori. Maar wij noemen haar Vidám. Naar de vrolijke druktemaker die ze is.

Olympische Spelen

2012-08-13T21:22:00.000+02:00

Een spectaculaire opening twee weken geleden luidden al even spectaculaire Olympische Spelen in. London gaf alles wat het had beloofd; en meer. Een mooie mix van bekende en minder bekende sporten, hoogtepunten voor topsporters die hun arbeid van jaren bekroond zagen en de vileine teleurstelling voor degenen die het net niet konden waarmaken op het moment suprême.

De setting van de Spelen vond ik magistraal. Niet alleen een respectvolle verwijzing naar het machtige 'oude' Europa met decors als The Mall, Eton Rowing Center, Horse Guards Parade and Greenwich Park maar ook een link naar het andere, hypermoderne Londen met het Olympisch Stadion, Aquatics Center en het O2 Arena. Geen surrealistische setting in kille, kostbare bouwsels maar midden in het hart van de stad. De locaties die iedereen zo goed kent. Als ze één ding goed hebben gedaan, is het wel het afgeven van een spectaculair visitekaartje. Ondanks de enorme beveiliging die er blijkbaar gepaard gaat met dit soort evenementen heeft dit het spektakel niet overschaduwd. Velen hadden vrij genomen van hun werk om zich aan te melden als vrijwilliger. Natuurlijk ook een unieke gelegenheid om te kunnen zeggen dat je erbij was.

Terug naar de show. De opening was fantastisch. Met practhige decors waarin we meegenomen werden van het woeste Angelsaksische landschap, via de industrialisatie naar historische momenten, grootse artiesten en de bijdragen aan moderne techniek. Op geheel Engelse wijze werd 'de boodschap' ondersteund door humor: Mr. Bean die het symphonie-orkest op stelten zette, de Queen die in hoogsteigen persoon met Bond, James Bond, vanuit de helicopter het stadion in sprong en een keur aan bekende en legendarische artiesten. Waarvan enkelen overigens naar mijn mening beter in de mottenballen hadden kunnen blijven zitten.

De sluitingsceremonie was eveneens indrukwekkend. Visueel zeer goed uitgewerkt, wederom een bonte stoet aan legendarische artiesten als Madness, Pet Shop Boys, The Kings en The Spice Girls. En Annie, ach Annie Lennox is altijd fenomenaal. De huidige generatie artiesten was bescheiden vertegenwoordigd. Maar het optreden van Jesse J. met Queen-survivors Roger Taylor en Brain May is om nooit te vergeten.

Tot over 4 jaren. In Rio de Janeiro.

Bella Italia

2012-07-26T23:46:00.000+02:00

In september heb ik mijn 'echte' vakantie maar dat vond ik veel te lang duren. Met een drukke periode achter de rug én voor de boeg heb ik een weekje verlof gepland en zouden we erop uit trekken. Mike had zijn zinnen gezet op Frankrijk en voor mij mocht Zuid-Duitsland ook wel. Zoals dat vaak gaat bij ons, lieten we het aankomen op het laatste moment om de knoop wat betreft bestemming door te hakken. Frankrijk leek al snel af te vallen aangezien de zon zich daar al liet verdrijven door de nodige onweersbuien. Dus leek het toch Duitsland te worden al viel daar de temperatuur behoorlijk tegen. En zeg nou zelf, écht vakantiegevoel heb je natuurlijk in korte broek en hempie.

We besloten via Duitsland naar Noord-Italië te gaan. Xara mocht ook mee dus de bestemming moest hondvriendelijk zijn. Van Duitsland wisten we al dat honden doorgaans welkom zijn. Italië daarentegen heeft ons aangenaam verrast. Bij alle locaties, zowel voor de overnachtingen als in de restaurants, werd Xara met veel enthousiasme ontvangen en aangehaald. Bakjes water werden aangerukt nog voor onze bestelling werd opgenomen. En Italië zelf, dat voelt natuurlijk als thuiskomen. Prachtige oude dorpjes en steden, heerlijke restaurants met dito wijn. En hoe armoedig het er ook uit kon zien, altijd eerste klas olijfolie en balsamico. Van het thuisfront ontvingen we alleen maar onheilsberichten wat betreft het weer, dus wij hadden niet zo'n haast om weer naar het noorden te vertrekken. En het vinden van een slaapplaats kostte ook in het hoogseizoen nauwelijks moeite met de huidige voorzieningen op mobiel internet.

Venezië was bloedheet, viezig en prachtig tegelijk. Het colaatje voor € 9 op het terras heb ik maar overgeslagen, Hollander als ik ben. In Verona hebben we ons verrast over de schoonheid van de oude binnenstad, de leuke winkels en heerlijke slenterstraatjes die uitkomen aan de rivier waar je een prachtig uitzicht op de overkant had. En in Padua hebben we het graf bezocht van de heilige Sint Antonius (van Padua). In het pittoreske Vallegio sul Mincio hebben we na een heerlijke zomeravond aan het water bij vertrek nog het temperament van een driftige Italiaan mogen meemaken die vond dat wij geen recht hadden in het binnenstadje te rijden om de bagage te laden.

Nadat we ons hadden ondergedompeld in Italiaanse sferen met prachtige landschappen en kastelen zouden we onze weg terug via Oostenrijk, Zuid-Duitsland reizen. Daar bleek het nog steeds niet erg mooi weer te zijn dus we bleven onze laatste dag in Bolzano in de Dolomieten (Italiaanse Alpen). Dit van oorsprong Oostenrijkse gebied (Südtirol) bleek zijn wortels trouw, want behalve de taal was er weinig mediterraans te bespeuren. Bouwstijl, restaurantinrichting en mentaliteit; het had zo Duits kunnen zijn. Dat verklaarde de enorme hoeveelheid Oostenrijkse toeristen want die konden er in hun eigen taal terecht, dronken hun eigen bier en bestelden hun welbekende würstel.

Alsof het zo had moeten zijn was het gedaan met het mooie weer vanaf onze terugreisdag. Het laatste zonnestraaltje hadden we opgepikt bij de grootste Tiroolse waterval waarna de hemel dichttrok, het water bleef vallen, en we urenlange files hadden als gevolg van vrachtwagens met pech, ontsnapte biggen en spookrijders (!).

Nu even bedenken wat de bestemming in september wordt.

Onze route

Bizar

2012-07-01T01:50:00.001+02:00

Donderdag een heel verdrietig afscheid van een veel te pril leven. Een dag later klinken we met de vrienden heel wat glaasjes, en verdiepen we ons zaterdag in de aanstaande Hindoestaanse bruiloft. En zondag lacht het zonnetje naar de jarige Mike terwijl de regen de hamburgers bijna wegspoelt.

Het kan wreed zijn. Bizar. En soms zo mooi.

Grijs

2012-05-08T22:00:00.001+02:00

'Alk, eigenlijk ben je best grijs.' Even staarde hij me aan, gefascineerd als hij was door zijn eigen constatering. Zonder bijbedoeling want het was, zoals het was. Een heldere constatering.
'Mama is ook al een beetje grijs', vervolgde hij.
'Ja, maar mama speelt vals. Zij verft haar haar.' Als hij dan toch op ontdekkingsreis was, zal ik de bubbel van zijn ideaalbeeld ook maar even doorprikken.
'Hoe oud ben je dan Alk?', vroeg hij.
'Heel oud!'. Zijn zusje viel hem bij. 'Hij is ouder dan mama en die is al veertig!', kirde ze.
'Oh ja. Jij bent de broer van mama hè?' Ergens wist hij het wel natuurlijk. Maar het was ook wel gek. Mama die een broer had. 'Ben jij de oudste dan?' Zijn bijdehandte zus wist hier ook geen antwoord op. Dus ik heb het ze nog weer eens uitgelegd. De vijf broers en zusters die net als hij en zijn zusjes in één huis woonden.
'Later gaan jullie ook bij elkaar op bezoek en slapen. En dan speel je met de kinderen van je zus.'
'Echt niet', zei ze beslist. Haar antwoord was even vlot als absoluut. Daar moest ze nog niet aan denken.
'Mag ik dan een keer bij jou slapen?' Hij maakte zich al op voor een vervolgoffensief. Over zijn zusjes die dat al wel hadden gedaan en ander vermeend onrecht dat hij als jongste telg moest ondergaan. Dat bleek niet nodig.
'Ja hoor, jongen. Jij mag altijd blijven slapen.'
'Vanavond?' Oh nee, vanavond ging niet want hij sliep al bij een vriendje.

's Avonds met mijn zusje - ja, die met de geverfde haren - werd de afspraak beklonken. Komende zaterdag als papa met de dochters op kamp is, gaan mama en zoon slapen in Tiel. We zullen hem eens laten zien wat deze oude mensen nog allemaal in hun mars hebben.

Bloesem

2012-04-21T21:52:00.000+02:00

Het beloofde een mooie tocht te worden. Stevige wandelschoenen aan, lichte kleding en een flinke pas om in een sprookjesachtig decor een parcour te lopen van 20 kilometer. De Bloesemtocht in de Betuwe biedt een unieke gelegenheid door boomgaarden te lopen die normaal verboden gebied zijn. Of over de Linge met door militairen aangelegde pontons. De enige andere gelegenheid de Appeldijk vanaf het water te zien is in de zomer, peddelend in je kano.

Een rugzak met voedzame broodjes en bananen zou eigenlijk overbodig zijn want overal langs de route staan volop kraampjes, beheerd door uitbaters met allerlei lekkernijen voor de hongerige wandelaar. En terwijl je je benen rust geeft, je je tong prikkelt met ijskoude cola, dwaalt je blik af langs de slingerende dijk vol fanatieke wandelaars.

Moe, maar voldaan van de prestatie zouden we aankomen. Trots op de gelopen kilometers, de schitterende foto's en helemaal bijgepraat over de zin van het leven. Ter afsluiting klinkend met een heerlijk wijntje.

... Dus hebben we door het wisselvallige weer besloten de wandeltocht tot volgend jaar uit te stellen en maar meteen de middag met een wijntje door te brengen. Prima alternatief gebleken!

En dit is Ed

2012-03-24T23:11:00.001+01:00

Wij waren wel toe aan een zonnig uitje. Als de lente niet bij ons komt zoeken wij haar wel op toch? Dus boekten we een paar dagen Milaan. Heerlijk onderdompelen in de Italiaanse stad: eeuwenoude kathedraal, slenteren door de hippe winkelstraten en musea met beroemde schilderijen ... Anyway, wij hebben ons prima vermaakt in het stadspark, het restaurant waarbij alle gasten plaatsnemen aan één stamtafel, en het hippe Skitsch waar we onze bestekset hebben kunnen uitbreiden.

Weer thuis was Mike alvast begonnen met het klaarmaken van de tuin voor de zomer. Volle vuilcontainers, oververhitte hogedrukspuit en een akelig trieste beplanting. En vandaag was 'ie daar. Onze pad Ed. Maandenlang geslapen onder een stapel bladeren. Alsof er nooit bijna een Elfstedentocht was geweest. Nog een beetje suf waggelde Ed door de tuin over het pad. Heerlijk opgewarmd door de lentezon kwam hij weer bij zijn positieven en dreef zijn instinct hem weg van zijn veilige holletje. Vast op weg naar één of andere vijver om te zorgen voor zijn nageslacht.

En wat nou als Ed, Edwina blijkt te zijn...

Lente!

2012-03-11T20:43:00.000+01:00

Ons eerste motorritje van het seizoen voerde naar een terras in Utrecht. En met Xara keek ik hoe de zon in het Zoelense bos met vogelgezang onderging.

Héérlijk, lente!

Welke hoort er niet in het rijtje thuis?

2012-02-05T22:26:00.001+01:00

Na een hele leuke tijd op Curaçao en Aruba met familie, oude en nieuwe vrienden werden we in Nederland geconfronteerd met de harde realiteit. Nog 45 dagen tot de lente!

De Echte Sinterklaas

2011-12-02T17:02:00.004+01:00

Gespannen kinderhoofdjes turen uit het raam zodra de schemer valt. En luidkeels zingen ze in de hoop dat er de volgende dag een presentje in hun schoen is achtergelaten. Het is die éne keer in het jaar dat je als ouders de Goedheiligman kunt aanwenden om je kinderen in het gareel te krijgen.

Door het uitbaten van de Sinterklaas gedachte heeft elke zichzelf respecterende werkgever een sinterklaasfeest, winkels sponsoren het strooigoed van Zwarte Piet en de intocht wordt op nationale televisie uitgezonden. De katholieke achtergrond van het feest speelt allang geen rol meer. En aangezien de Sint alleen voor kinderen cadeaus heeft, storten vlijtige volwassenen zich op zelf geplakte creacties als cadeau aan elkaar. Al dan niet vergezeld van een venijnige sneer in dichtvorm. En dat allemaal met oer-Hollandse gezelligheid.

De wereld is allang vergeten dat het de Nederlanders waren die Sinterklaas aan de wereld gaven. En door het harde werken van de eerste immigranten in Amerika is het feest om practische redenen naar Kerst verhuisd. Maar ook die olijke Santa Claus, is toch echt van ons!

Fijn Sinterklaasweekend!

Alweer een jaar verder?

2011-11-24T11:24:00.000+01:00

Áfonya

2011-09-27T22:09:00.000+02:00

Wij waren meteen verkocht. Dat kleine bruine hummeltje dat met stralende maar priemende oogjes de wereld in keek. Het lijkt alweer zo lang geleden dat je als wervelwind ons huis op stelten zette. Rondjes rennen door de kamer, je kleedje door de tuin slepen en waarom om een bank heen lopen als je er ook overheen kunt? Een echt keukenprinsesje was je, als er gekookt werd stond je vooraan. Er mocht eens iets binnen je bereik vallen. En bijna alles lustte je ook: rauwkost, zuivel, brood, groenten. Vlees alleen maar als het was gekookt of gebakken. Van rauw vlees moest je niets hebben; zelfs een lekker plakje achterham spuugde je beleefd uit.

Nieuwsgierigheid was een teken van intelligentie was ons verteld. Nou, dat hebben we geweten. Bij het winkelen besnuffelde je steevast alle schappen. De mensen die je het meeste zag herkende je bij naam. Niet een toevallige treffer; nee, doelgericht op de juiste persoon af, ook als deze zich in het bos had verstopt. Als we zeiden dat je boven de bal moest halen dan bleef je net zolang weg totdat wij ontdekten dat daar geen bal lag. Al de andere speeltjes liet je dan onberoerd; dat was immers niet waarom wij hadden gevraagd.

Alleen zijn lukte helemaal niet in het begin; dat vond je maar ongezellig. Dus de hele buurt mocht het horen. Wij niet. Want als wij de auto parkeerden hield je je braaf gedeisd. Eerst hebben wij je naar 'dagopvang' gedaan bij oma. Dat was gelukkig niet meer nodig toen je maatje Xara er bij kwam. God, wat waren jullie goede vriendjes. Vanaf de eerste dag sliepen jullie in elkaar of over elkaar. Als er maar fysiek contact was. En als grote zus beschermde je Xara toen ze door een andere hond werd aangevallen. Wij hadden je nog nooit agressief meegemaakt maar als een dolle superhond sprintte je erop af en joeg de aanvaller de wijde wereld in. Als dat geen echte liefde was.

Nu wisten we dat vizsla's bekend stonden om hun aanhankelijkheid. Jij wist dit nog een nieuwe dimensie te geven door het liefst op schoot te zitten of te liggen. Of onder tafel in een restaurant contact te zoeken. Slapen deed je al sinds pup-zijn gedekt onder een dekentje. Als je die ’s nachts onverhoopt kwijtraakte maakte je ons wakker: je wilde opnieuw worden toegedekt. Even alleen achterblijven in de auto betekende dat je meteen de bestuurderstoel in bezit nam. Je hebt heel wat van de wereld gezien, weekendjes en weekjes weg tot diep in Europa. Achterin de auto keek je regelmatig even om je heen om te zien waar we nu weer waren. Alles was goed, zolang je er maar bij was; er onderdeel van uitmaakte. Bij de oppas in Hongarije voelde je je zo alleen dat je uit de tuin ontsnapte. Helemaal overstuur dolend over straat herkende je ons zelfs niet meteen. En toen dat wel zo was, was je niet meer bij ons weg te slaan. Nee, wij lieten je nooit meer alleen.

Toen je vorige week een acute ontsteking kreeg waarvoor je onder het mes moest, werden we al voorbereid op de zwaarte van de ingreep. Die had je wonderwel zeer goed doorstaan. Een paar dagen later al tippelde je weer door het huis en haalde je de boodschappen uit de auto om die trots binnen weer af te geven. Hoe groot was onze schrik toen het vrijdagnacht helemaal mis ging. Na uren bij de dierenarts aan het infuus mocht je weer mee naar huis. Op een paar honderd meter van huis hield je lijfje ermee op. Langzaam zagen we de lichtjes in je ogen doven en gleed je weg richting schemer. Een laatste blik. Een laatste knuffel.

Ons verdriet is met geen pen te beschrijven. Zo prominent had je je plaats in ons leven veroverd. Maar tegelijk voelen we ons zo bevoorrecht en blij dat we je in ons leven hebben gehad. Met je vrolijke grollen, je warme lieve blik en je onvoorwaardelijke liefde voor ons en Xara. Ontelbare kostbare herinneringen.

Áfi, we zullen je zo missen.

23 april 2000 - 24 september 2011

Dianca

2011-09-27T21:54:00.000+02:00

Sommigen kruisen je weg.
Komen voorbij in vluchtige pas.
Vervagen tot schimmen.
Uit een tijd die eens was.

Enkelen kruisen je weg.
Raken je hart, omgeven als een warme jas.
Laten hun voetdruk achter.
Alles is anders, en niets is wat het was.

Opening door Máxima

2011-09-13T22:22:00.000+02:00

De apotheose na maanden voorbereiding: de opening van ons kantoor in Zwijndrecht door Prinses Máxima. Mijn kantoor heeft de montagetafel niet overleefd... Mega-belangstelling en strenge veiligheidsmaatregelen. En de aftrap van een drukke en feestelijke openingsweek.

Fatsoenlijk graf

2011-08-02T20:41:00.001+02:00

En opeens was daar weer die droogte en honger. Erger als ooit tevoren. Alsof iemand de kast opendeed en bedacht dat niemand zich om de voorraad had bekommerd. En alle eerdere reddingsoperaties ten spijt, was er geen plan om herhaling te voorkomen. Ook niet van de Afrikaanse broeders. Hele batterijen humanitaire organisaties struikelen over elkaar heen om met zogenaamde 'sterren' ambassadeurs op tournee te gaan en de wereld te laten zien hoeveel goeds er met publiek en privaat geld werd gedaan. Ik zal de laatste reportage over de Hoorn van Afrika wel gemist hebben.

Als we de lauwe reactie van de politiek moeten vertalen naar de bereidheid van particulieren om te geven, staat ons pas een echt drama te wachten. Op het journaal is het, het derde item. Na het economische nieuws. Diverse crises in Europese landen generen honderden miljarden aan reddingsfondsen alsof het Monopoly geld is. Of de pot met knopen waarmee je vroeger winkeltje speelde. De Amerikanen gaan hypocriet rollend over straat om hun virtuele schuldenplafond op te rekken. Iedereen weet al dat die grens omhoog zal gaan. Beide politieke partijen lijden zo geen gezichtsverlies.

De gulle gever van eerdere acties vraagt zich terecht af waarom dat geld in het verleden niet goed terecht kwam. En was Somalië immers geen boevenstaat? Moeten zij wel worden geholpen door dezelfde landen die op zee door ze worden gekaapt? We moesten maar eens principieel zijn. Met de hand ophouden is niemand groot geworden. 'Wie niet horen wil, moet maar voelen.', aldus onze opiniemakers.

En dus slachten 10 miljoen mensen hun laatste geit voor het schamele stukje vlees. Gaan vaders op zoek naar voedsel om hun gezin nooit terug te zien. Zien moeders het leven uit hun kinderen vloeien en hebben de kracht niet meer om een fatsoenlijk graf te graven.

Amy Winehouse

2011-07-24T12:56:00.000+02:00

Getalenteerd, bezielend, eigenzinning, destructief, tragisch, memorabel. Een triest einde, een legende geboren.

Hoe reageer je op nieuws waarop iedereen al wachtte? Ze volgde Janis Joplin, Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Jim Morrison naar haar plekje in de lijst met onnavolgbare artiesten die op 27 jarige leeftijd overleden.

Música Alma Sexo

2011-07-11T22:06:00.000+02:00

Het einde van een weekje vrij. Hoe kunnen we dat beter afsluiten dan met vuurwerk? In de altijd knusse Heineken Music Hall bezochten we de wereldtournee van Ricky Martin's MAS tour. We stonden in de zogenaamde Golden Circle; een afgesloten gedeelte op het middenveld voor het podium waar je gemarkeerd met polsbandje in en uit kunt lopen. Het had zo mooi kunnen zijn als ze niet belachelijk veel mensen in deze 'VIP' ruimte laten waardoor je nog steeds als sardientjes in een blik opeengepakt stond. Dat hoeft de volgende keer dus ook niet meer.

Het concert was als verwacht maar hierdoor niet minder indrukwekkend. Veel visueel geweld en prachtige dansers maar bovenal mooie ballads en knallende energieke nummers. Zijn nieuwe album heeft zowaar meer gitaargeweld wat een mooie mix oplevert van stevige pop met latin. En de klassiekers - die inmiddels ook al talrijk zijn - werden uitbundig meegezongen door een publiek wat verrassend goed de Spaanse teksten beheerste. Ondanks de weerberichten is de zomer nu echt begonnen!

Orgullo!

2011-07-04T22:29:00.000+02:00

Dit weekend waren we voor de verandering eens in Madrid. Slechts een paar maanden geleden al eens bezocht maar de pride zou hier een groot festijn zijn dus dat moesten we maar eens meemaken. Vanuit een prachtig appartement in het centraal gelegen Tirso de Molina trotseerden we de bloedhete stad. Mijn god, wat blijft die hitte hangen tussen de gebouwen dus dan is een museum zoals het koele Reina Sofia niet alleen voor de moderne kunst een aangename afwisseling.

De stad was stampvol want het is pride ('orgullo' - spreek uit: orkoejoo) weekend in veel Europese steden. Nu heeft Amsterdam al een reputatie als het gaat om straatfeesten maar de Madrilenen doen er zeker niet voor onder. Sterker nog, hier is het een echt volksfeest waar de hele stad aan meedoet met vrolijke regenboogvlaggen, luide pleinen met hete dance en boodchappentassen vol drank. De brede avenues lenen zich hier natuurlijk prima voor en de parade vindt plaats aan het begin van de avond met dampende mensenmassa's; zowel de deelnemers als de toeschouwers. Aan de verscheidenheid aan talen te horen was half Europa uitgelopen naar de Spaanse hoofdstad. Een soort universele jolijt zullen we maar zeggen waar wij ook met onze nieuwe Engelse en Spaanse vrienden graag aan bijdroegen.

Natuurlijk moesten we ook onze culinaire zintuigen tevreden stellen waar met name lokale restaurants indruk maakten. Een goddelijk Thais Restaurant heeft Mike's hart gestolen terwijl het water me in mijn mond loopt als ik terug denk aan het laatste tapasrestaurant gisteravond. Niks geen slappe gegrilde aubergine zoals in Nederland maar heerlijke verse makreel, ingemaakte sardientjes en bakeljauw (gezouten kabeljauw).

Trouwens, over 'gestolen' gesproken: nadat we ons door het feestgedruis drongen om aan de andere kant van de straat te komen bemerkte Mike dat iemand zijn telefoon wel erg mooi vond. Die was namelijk gejat. Ook dat gebeurd dus in Madrid. Gelukkig wel meteen het nummer geblokkeerd en gisteren aangifte gedaan op het ouderwetse, en zeer inefficiēnte bureaucratische politiebureau. Dat is ook Madrid.

So Wicked

2011-06-22T23:09:00.000+02:00

Donderdag had ik een seminar over moderne leermethoden en ontwikkeling van medewerkers. En - arme ik - deze had plaats in het luxe Millennium Hotel in London Mayfair. Ik weet de weg in de stad dus gewapend met electronische Oyster kaart trotseerde ik evenals zovele andere forenzen het metronet op weg naar de eindbestemming. Het regende verschrikkelijk maar met hulp van een zojuist op de straathoek gekochte paraplu kwam ik toch nog redelijk droog aan. Een super leerzame en inspirerende dag met als top keynote speakers Judith Leary-Joyce (The Psychology Of Success) en John Knell (80 Minute MBA).

Vol ideeën, nieuwe contacten en inspiratie kon ik me nog 2 dagen op de stad storten. Mike had zich inmiddels ook gemeld dus we hebben ons recente tripje naar de metropool een vervolg kunnen geven. Een perfecte locatie van ons hotel in de wijk Bloomsbury met prachtige Georgiaanse huizen, op steenworp afstand van het British Museum waar we ons vooral stortten op de millenia oude Egyptische en Griekse collectie en pal naast het sprankelende Soho. Kan het nog gekker?

We moesten natuurlijk ook nog naar een musical en dat werd dit keer het met prijzen overladen Wicked. Het verhaal van de heksen uit The Wizard Of Oz. Er was geen woord overdreven: wat een wervelende show, goede performance, vlotte verhaallijn en gouden keeltjes. Als klap op de vuurpijl verschillende met special effects overladen scenes en een vliegende heks! Doe dat maar eens in een theater zonder filmische technieken. Een absolute aanrader dus.

7667 Gerard en Riet

2011-06-09T12:58:00.001+02:00

Op 28 mei jl. was het zover. Na alle voorbereidingen waarbij familie, vrienden en buren stiekum zijn uitgenodigd, werden pa en ma geblindoekt naar de feestlocatie gevoerd. Ze dachten alleen 'iets' met de kinderen te doen maar werden verrast toegezongen door zo'n 60 enthousiaste gasten. Het werd een feestje tot in de kleine uurtjes die ons nog lang zal bijblijven.

Een feestje moest er komen,
zoals lang niet meer gezien.
Maar wie heeft dat bepaald,
met ‘mijlpalen’ volgens vast stramien?

We hebben de kroonjaren dus laten varen,
en hebben geen andere grond bovendien.
Dus de oplossing werd ‘spiegeljaren’,
ja, die noemer, daarop zijn we kien!

Een feestje zonder hen?
Ze moeten er niet van horen!
Missen doen ze niet,
al komen ze iets tevoren.

Want al schrijden de jaren,
alras aan elkaar.
De deur is nog altijd open,
voor wie ook wil, ze staan klaar.

Kijk eens goed om je heen,
als sluitstuk van dit verhaal.
Wij zijn hier voor jullie,
ja, wij allemaal!

Want het mag eens gezegd,
dat verdienen jullie van harte.
Na alle uitdagingen van het leven,
Respect en liefde, voor altijd in onze harten!

I'm a Londoner

2011-05-02T22:56:00.002+02:00

Gewapend met reisboekjes, wandelroutes en volgeladen camera stapten we op het vliegtuig. Heerlijk, een week lang vertoeven in de stad waar je je wentelt in goedgemanierde Londenaren, lekkere eettentjes, enorme collecties in de musea en natuurlijk musicals. Na een verschrikkelijke daling waarbij we behoorlijk door elkaar werden geschud was de aankomst op Victoria station door de penetrante lucht van rubber, olie en ijzer een feest van herkenning: de underground. En het moet gezegd worden: dit is toch echt wel het beste openbaar vervoer van alle steden die wij hebben gezien. Dit keer verbleven we nabij Paddington Station aan de rand van Hyde Park. Heerlijk zoals die eerste pint bitter (Engels bier) smaakt. ‘Anything else, love?’ Zeker de kleinere pubs bejegenen je alsof je vaste stamgast bent. En ken je de biermerken niet? Dan tappen ze gewoon een glaasje of 7 van elke soort zodat je eerst kunt proeven voor je besteld. Geen klachten van mijn kant dus.

Alle standaard toeristenspots hebben we dit keer overgeslagen. Nee, nu stortten we ons op de ontzettend hippe en gerenoveerde docks, bijzondere wandelroutes en de achteraf kerkjes. Daar waar de toeristen Regent Street doorliepen, pakten wij de zijstraat om in een Marokkaanse loungetent tussen de groene struiken aan onze falafel zitten. Ongemerkt heb je zo heel wat kilometers in de benen maar wederom een goed excuus om bij te tanken in de pub, niet? We maakten onszelf wijs dat door het vele lopen de hele dag nuttigen van warme maaltijden (Engels ontbijt, lunch in de pub en ’s avonds in de restaurants) geen kwaad kon. Dat wordt streng sporten deze week.

’s Avonds zijn we naar de musical Billy Elliot geweest wat een prachtige voorstelling was. Veel kinderen in de cast die de voorstelling dragen. Supertalenten, prachtmuziek en schitterende effecten in het decor. Dat wilden we een paar dagen later herhalen met de musical Dirty Dancing maar dat werd een koude douche. Flinterdun, slechte scene-overgangen en behalve de goede dans eigenlijk niets om in de herinnering te graveren.

We wilden eigenlijk met de auto richting Cambridge maar we lieten ons overtuigen dat het met de trein toch wel heel erg makkelijk was. Dus de hele woensdag doorgebracht in deze historische stad. Ik weet niet waar ze meer van hebben: de college’s op elke straathoek of de oude kerken ertussenin. Elke heilige leek wel naamgever aan de verschillende parochies. We vonden het een hele leuke sfeer in deze studentenstad waar we de lokale economie maar flink hebben gesponsord met onze aankopen. De warenmarkt liep al op z’n eind dus bij ons fruithapje kregen we ‘complimentary’ juice. Ach, anders werd het toch weggegooid. Op ons rondje door de stad liepen we een lange laan door waar wat agenten en publiek bij het hek stonden. Dit was de achteruitgang van King James College. Er was veel bedrijvigheid dus we stopten om wat foto’s van de kinderen in schooluniform te maken. Daar bleek op dat moment Koningin Elizabeth op het punt te staan te vertrekken nadat ze de 500 jaar jubileumviering had bijgewoond. Dus niets geen moeilijk gedoe in London: hier reed ze gezellig in haar auto driftig zwaaiend aan ons voorbij. Op weg naar haar helikopter die even verderop in het weiland stond. Zo, dat hebben wij ook maar weer meegepakt.

Terug in London. Na ons dineetje vonden we het tijd op het uitgaansleven op te zoeken. Dus wij togen de bar binnen, bestelden ons biertje en raakten al snel aan de babbel met ‘de locals’. Gek genoeg gaan de meeste bars nog steeds vroeg dicht dus om 23 uur ging het licht aan en stopte de muziek. Wat? We raakten net op dreef. Dus Ryan nodigde ons uit mee te gaan naar een andere bar die nog wel open was. Zo gezegd, zo gedaan. Kennis gemaakt met John waar we uiteindelijk een hele leuke avond mee hebben gehad. Naar het hotel terug was nog een uitdaging want vind om 4 uur ’s ochtends maar eens een beschikbare taxi samen met honderden anderen!

De stad was feestelijk aangekleed maar dit bleek niet voor ons bezoek. Wills & Kate stapten in het huwelijksbootje dus er werd flink uitgepakt. Overal vlaggen, posters, beveiliging, schoongepoetste straten en verwijderde prullenbakken. De echte beelden zouden we thuis wel weer zien; wij wilden de sfeer meemaken. De beste plek hiervoor zou Trafalgar Square zijn en dat bleek een goede keus. Samen met tienduizenden anderen stonden we naar de grote televisieschermen te kijken hoe de huwelijksgasten zich opmaakten voor Westminster Abbey, de huwelijksvoltrekking en de rijtour nadien. Het toch doorgaans zeer beheerste Engelse publiek kende ik eigenlijk alleen maar uitgelaten met een slok op en bij een voetbalwedstrijd. Hier kan er nog één aan worden toegevoegd: bij een koninklijk huwelijk. De oooh’s en aaah’s waren niet van de lucht en op verschillende momenten ontstond er een massaal gejuich en geroep. Dan zou een videocamera toch handiger zijn dan alleen fotocamera. Na de huwelijksvoltrekking stroomden de massa de stad in. Richting de talloze ‘street parties’ die overal werden gegeven. Bomvolle straten, zingende en lachende mensen waarmee je zo snel een gesprek aanknoopt. Dit was onze eigen Koninginnedagviering, maar dan zonder oranje en in London!

Gisteren hadden we afgesproken met John die we een paar dagen eerder ontmoetten. Daar maakten we kennis met zijn vrienden Jamey en James. Met hen hebben we onze laatste avond gevierd in die stad die zoveel te bieden heeft. Open en toegankelijke mensen in een historische en hippe setting. London is als thuiskomen. Ik kan niet wachten om weer terug te gaan.

Egypt

2011-02-04T10:18:00.007+01:00