استیو عزیز

سلام

نمی‌دانم می‌دانی یا نه، اما از ۶ اکتبر ۲۰۱۱، یعنی درست همین روزی که الان اینجا در تهران به نیمه‌شب رسیده، جهانِ ما تو را کم دارد. می‌دانم که می‌دانی. خیلی زودتر از اینها می‌دانستی. همان زمان که داشتی نامۀ استعفایت را می‌نوشتی می‌دانستی. همان زمان که با بدن نحیف و تکیده‌ات در خرداد امسال روی صحنه رفتی و از نسل بعدی سیستم‌ عامل مک و iOS و iCloud گفتی می‌دانستی. پارسال که با خوشحالی روی صحنه آمدی تا مراسم معرفی آی‌پد ۲ تو را کم نداشته باشد هم می‌دانستی. می‌دانم که حتی آن روز که در گاراژ خانه‌تان با استیو وازنیاک رویای سال‌های پیشِ رو را در ذهن تصویر می‌کردید هم می‌دانستی.

استیو عزیز،
تو بهتر از هر کسی دریافته بودی که فرصت زندگی در این جهانی که از وقتی چشم باز کرده‌ایم خودمان را در آن یافته‌ایم، کوتاه‌تر از آن است که بخواهیم آن را صرف امور نازل کنیم. تو این را می‌دانستی که وقتی از اپل اخراجت کردند -از شرکتی که تو بنیانش را گذاشته بودی- رفتی و آن‌قدر درخشیدی که باز همان اپل نتواند تو را نادیده بگیرد.

استیو عزیز،
تو شاید فقط ۵۶ سال در این جهان زندگی کرده باشی، اما به اندازۀ چند برابر این زمان، جهان ما را تغییر داده‌ای. فقط در ۱۰ سال گذشته، آن‌قدر جهان را تغییر داده‌ای که باور کردنش هم مشکل است که این همه پیش رفتن به جلو فقط در ۱۰ سال اتفاق افتاده باشد. تو می‌دانستی که برای چه در این جهان هستی. تو ماموریت‌ات را دریافتی و کامل انجام دادی. برای تو گوشه‌ای افتادن بی‌معنا بود. برای همین بود که وقتی فهمیدی آن‌طور که دلت می‌خواهد نمی‌توانی موثر باشی، بیشتر صبر نکردی و جسم پُردردت را ترک کردی.

استیو عزیز،
حتی رفتن‌ات را هم به روش خودت انجام دادی. شرکتی را که مثل پروراندن و تناور کردن یک نهال برای رشدش زحمت کشیده بودی (که حالا باغستانی شده)، به تواناترین افراد سپردی و فرصت دادی تا همۀ ما دربارۀ این کارت، دربارۀ نقش‌ات در دنیای فناوری، و دربارۀ شخصیت و نبوغ بی‌نظیرت بگوییم و بنویسیم. حتی صبر کردی تا حمایت معنوی‌ات همچنان پشت سر تیم کوک و سایر مدیرانت باشد و آنها آی‌فون بعدی را معرفی کنند و بعد بروی. این همه برنامه‌ریزی دقیق را فقط کسی مثل تو می‌توانست انجام بدهد.

استیو،
صبح وقتی پیام رفتن‌ات را گوشی موبایلم -آی‌فون ۴ای که محصول خیال‌پردازیِ خلاقانۀ تو بوده- گرفتم، دلم به هم پیچید، حالم بد شد و اشک بی‌اختیار از چشمانم سرازیر شد. هرگز رفتن‌ات را به این زودی انتظار نداشتم. خبرها را روی همان آی‌فون، روی آی‌پد و روی همین مک که الان دارم این نامه را برایت می‌نویسم، دنبال می‌کردم. روی دستگاه‌هایی که محصول خرد غیرعادی تو بوده‌اند. امروز بارها وقتی به نبودنت فکر کردم دلم گرفت و چشم‌هایم خیس شد. عکس تو هنوز روی دیوار اتاقم است که به پیشِ رو -به آینده‌ای روشن- اشاره می‌کنی. اغراق نمی‌کنم: بارها با دیدن عکس تو به ادامۀ زندگی امیدوار شدم. در دنیایی که پر از آدم‌های ناقص‌العقلی مثل قذافی و اسد و رهبر کرۀ شمالی است، خوشحال بودم که تو هستی؛ و حضورت و این تعهدت به پیش بردن مرزهای توانایی آدم‌ها، دلگرم‌ام می‌کرد. حالا اما تو نیستی و دیگر باید به زندگی در دنیای بدون استیو جابز عادت کنیم.

استیو نازنین،
جای خالی تو در این جهان هیچ‌وقت پر نمی‌شود. نه، منظورم این نیست که بهتر از تو یا نوابغ دیگر نخواهند آمد. دنیا به حرکتش ادامه می‌دهد. اما تو، خودِ خودِ تو، موجودیتی بودی منحصر به خودت. همان‌طور که جای خالی مولانا، سهراب سپهری، گاندی، فردوسی، شکسپیر، تالستوی، گوته، حافظ، باخ، اینشتین، نیوتن، موتسارت و خیلی‌های دیگر هرگز پر نخواهد شد. می‌دانی چرا؟ می‌دانی. چون شما اثر خودتان را در این جهان گذاشتید. اثری که متعلق و منحصر به خودتان بود. اثری که وقتی آدم به تاریخ نگاه می‌کند، می‌بیند بین آمدن و رفتن شماها، جهان تغییرات مثبتی کرده است. من سهراب را هرگز ندیده‌ام، اما وقتی شعرهایش را می‌خوانم دلتنگ حضورش می‌شوم. موسیقی باخ روح مرا به پرواز درمی‌آورد و با خودم می‌اندیشم چرا این انسان دیگر در این جهان نیست. مولانا قرن‌ها پیش این جهان را ترک کرده و هنوز در سماعِ غزل‌های شورانگیزش جای خالی حضورش را در این جهان مادی حس می‌کنم. و تو، قرن‌ها هم که بگذرد اثر شگرفی که بر این جهان گذاشتی فراموش نخواهد شد و جهان همیشه دلتنگ حضورت خواهد بود.

استیو عزیز،
من هم همیشه فکر کرده‌ام باید در طول زندگی‌ام در این جهان کاری بکنم که فقط قرار بوده من انجامش بدهم. کاری که رنگ و اثر مرا داشته باشد. کاری که تغییر مثبتی در جهان ایجاد کند، به آدم‌ها کمک کند و برایشان الهام‌بخش باشد و با رفتن جسم مادی‌ام تمام نشود. خودت هم می‌دانی کسانی که این‌طور فکر و زندگی می‌کنند، در دنیای آدم‌های عاقل زندگی دشواری دارند. تو این بخت بلند را داشتی که اثرت را بگذاری و آن را چنان با موفقیت‌های مالی ترکیب کنی که دیگران دیوانگی‌های تو را نوعی نبوغ توصیف کنند. این تفاوتِ خردمندانۀ تو، این دیوانگی عاقلانۀ تو، این خرد غیرعادی‌ات، چیزی است که امیدوارم همچنان از آن الهام بگیرم تا زمانی که لحظۀ رفتن من رسید، بر عمر رفته تاسف نخورم.

لحظۀ دیدار نزدیک است

دوستدارت
علی
بامداد جمعه ۱۵ مهر ۱۳۹۰
تهران، ایران

تئاتر حضرت والا، به کارگردانی حسین پاکدل

یک تراکت تبلیغاتی در پیاده‌روی خیابان ولی‌عصر تهران که یک غلط املایی فاحش دارد. البته کار دیگر از غلط املایی گذشته!/ عکس: علی‌اکبر قزوینی

تبلیغ این آلبوم را در ابتدای سی‌دی یکی از فیلم‌ها دیدم و از همان لحظه منتظر بودم که این آلبوم منتشر شود. همان پیش‌آگهی (که اینجا می‌توانید ببینید یا دانلود کنید) نشان می‌داد که رستاک گروهی حرفه‌ای است و کارش را با لذت انجام می‌دهد. لذت و عشقی که باعث می‌شود بیننده هم از دیدن اکت(act)های آنها و شنیدن نوای دل‌نشین موسیقی‌شان لذت ببرد. به گروه تئاتری می‌مانند که موسیقی هم می‌نوازند بس‌که اجرای صحنه‌شان حرفه‌ای و در نتیجه طبیعی است.

انتشار این آلبوم از یک وجه دیگر هم اتفاق خوبی است. برخلاف دیگر موسیقی‌های حالا بگوییم «فاخر» که باید سراغشان را در سی‌دی‌فروشی‌های تخصصی گرفت و جلوی چشم و دم دست هر کسی نیستند، این سی‌دی را می‌توانید از بقالی سر کوچه‌تان بخرید! مثل فیلم‌های سینمایی که در بسته‌های مقوایی و احتمالا با برند یک شرکت تجاری (که اسپانسر کار است) توزیع می‌شوند، «همۀ اقوام من» هم در چنین بسته‌بندی‌ای با آرم ماکارونی مانا منتشر شده. البته یک بروشور کوچک هم داخل بسته است که نام قطعه‌ها و نوازندگان و برخی توضیحات دیگر در آن است.

اما چرا این اتفاق مهم است؟ شاید خیلی‌ها بگویند با این بسته‌بندی و این اسپانسر، کلاس کار پایین آمده و این آلبوم در حد همان چی‌توز و مزمز و چهارچنگولی و خانواده سبز است. می‌گویند هر گردی گردو نیست. خیلی از محصولات فرهنگی کم‌مایه یا بی‌مایه با سیستم توزیع مویرگی سر از بقالی‌ها و خواروبارفروشی‌ها درمی‌آورند، اما هر محصول فرهنگی که در اینجاها عرضه شود لزوما این‌گونه نیست. در تبلیغ ابتدایی همین آلبوم، وعده داده شده که سی‌دی تصویری اجرای شهرام ناظری با ارکستر به‌رهبری لوریس چکناواریان هم به‌زودی به همین شکل عرضه خواهد شد. در میانه هجوم محصولات فرهنگی کم‌مایه و بی‌مایه از هر سو، غنیمتی است که مردم عادی که برای خرید روزمره‌شان به بقالی محل می‌روند، با این محصولات و تولیدات کلاس‌بالا هم روبه‌رو شوند؛ شاید که ذائقه‌شان برای دیدن و شنیدن محصولات بیشتری از این دست، ارتقا پیدا کند.

یادمان نرود اگر اخراجی‌ها میلیاردی می‌فروشد، اگر کارگردان‌ها سراغ فیلمنامه‌هایی مثل چهارچنگولی می‌روند، اگر زردنامه‌ها خریدار دارند و چند خط نوشتن از محمدرضا گلزار تیراژ یک نشریه را تکان می‌دهد، به این دلیل است که این‌ چیزها مخاطب و مشتری دارند؛ کسانی که برای آنها پول می‌دهند و وقت می‌گذارند. تا زمانی که آثار و محصولات دیگر فقط در جاهای خاصی عرضه شوند و در میان حلقه‌ها و جمع‌های محدود از آنها نقل و بحث باشد، آش و کاسه همین خواهد بود.

به گروه رستاک باید تبریک گفت که احتمالا انتقادهای زیادی هم از آنها خواهد شد، اما جرئت کردند و کارشان را به این شکل منتشر کردند. به مدیران ماکارونی مانا هم همچنین، که حاضر شده‌اند در یک کار فرهنگی مایه‌دار و درست‌وحسابی سرمایه‌گذاری کنند.

اما از این حرف و حدیث‌ها بگذریم. این مجموعه با ترانه‌های زیبایی که از جان ایرانی برآمده و لذا بر جان می‌نشیند، با رنگ‌ها و لبخند‌ها و نت‌های دل‌انگیز، یکی از اتفاق‌های خوب و شاید عجیب و نامنتظر این روزها… است!

از این اتفاق خوب لذت ببرید!

لینک:

+ دیدن تصاویر اسکن‌شده روی جلد و بروشور+دانلود ترانه‌ها به‌صورت صوتی از وبلاگ دل‌زنده‌ها. در این وبلاگ هم، که توصیف‌اش به‌درستی همان است که خود نوشته: «وبلاگی برای کسانی که موسیقی خوب رو خوب گوش می کنند…»، درباره این آلبوم چنین نوشته شده: «…با تهیّه نسخه اصلی ضمن بهره بردن از سایر قطعات، حظّ صد چندان از این کار زیبا خواهیم برد. تولید و ارائه چنین اثری با این کیفیت و عرضه آن به صورت انبوه با قیمت پائین (یک سوّم سی دی های صوتی) یقیناً یک اتفاق در فضای موسیقی کشور محسوب می شود.»

علی‌اکبر قزوینی
۱۳۸۹/۳/۲۶

عکس‌های جالبی است؛ پیشنهاد می‌کنم ببینید: جای سر خوبان!

…طالقان، نزدیک روستای میر؛ ۱۲ فروردین ۱۳۸۹

…طالقان، فروردین ۱۳۸۹