...Άλικα λόγια περί ...Τέλους

Να με αγαπάς ή να με ποθείς…

2016-12-11T17:05:00.002+02:00

Γιασεμιά την πόλη να αγκαλιάζουν όταν σαν άνεμος, η ανάσα σου θεριεύει Της ψυχής κάθε παρένθεση και η ουσία είναι ανάσα άλλη. η αγάπη, μάθε μόνο, μπορεί και να δυναστεύει. Μάτια καθαρά, μα η ματιά σαν άλλη, στην άκρη κάθε άλλης - κραυγή, κραυγής πιο μεγάλης ζητά να ξαποσταίνει. Γέρνει το κορμί, και το μυαλό μας γέρνει το νου τάχα να προφυλάξει το αχ το μεγάλο, όμως

2016-10-18T16:19:00.002+03:00

Επειδή με αφορά... Όχι ότι θα ξεφύγει και κανένας...

2015-12-03T22:11:00.000+02:00

Μιλώ σιον δρόμο της σιωπής Τι να αρχίσεις να μιλάς τώρα που οι σιωπές μας κυβερνούν το σκοτάδι της ζωής να τραγουδήσεις δεν μπορείς μα η ματιά σου στον καταρράκτη κυλά. Δάκρυ και αίμα ένα γίνονται, τούτος ο ποταμός είναι η ζήση μας, τούτο και η λάσπη που μας ρουφά. Πως το χαμόγελο είναι πια νεκρό στα μάτια των παιδιών μας; Γιατί το

πτωχοί τω πνεύματι... Σίγουρα !!!

2015-07-02T20:19:00.002+03:00

...έχω αρχίσει και τα παίρνω στο κρανίο...!!!!

Έπονται τα χειρότερα...

2014-08-29T21:06:00.001+03:00

* Ευχαριστώ και συγνώμη για το "φωτογραφικό δάνειο" Είναι βλέπεται και η "κρίση" (που να κριθούν όλοι τους με την εσχάτη εν καιρώ πολέμου, ΧΤΕΣΣΣ!!! από ανθρώπους και Θεούς!!!). Εγώ κάνω κάθε προσπάθεια να "ζήσω" πάντως, παρόλο που, ληστρικά και εγκληματικά, μου μείωσαν και την κατανάλωση οξυγόνου και "ζώ" σπίτι μου σχεδόν συνέχεια με αναπνευστήρα...

Το θρόισμα του ανέμου... αγγέλου φωνή!

2010-04-15T22:31:00.006+03:00

Η σκιά να χαράζει το κορμί η τάχα την διαφάνεια χολή, το δακρυ το άλικο, φως η σκοτάδι ας γενεί...

Κοιτώ τον ουρανό ...

2008-12-22T00:16:00.007+02:00

Κοιτώ τον ουρανό και τον βλέπω για άνεμο και αυτός να γίνεται θάλασσα οργισμένη. Περπατώ το ποτάμι μα είναι βάτα ματωμένα με αγκάθια για άνθη καλού, Ψάχνω για μια ματιά και είναι μαύρη τρύπα με έναν σταυρωμένο σε ερωτική αγκαλιά και πίνω το αίμα για κρασί μα είναι η ψυχή μου. Μαζεύω ένα λιθάρι λαμπερό που είναι καταγής μα είναι το μυστικό σας. Ψάχνω το δικό μου μα είναι θαμμένο στην

Άδικο...

2008-02-18T08:16:00.001+02:00

Είναι άδικο ότι έχω κάνει. Μα πιο άδικο είναι ότι ο γιος μου δεν θα με θυμάται Αγαπώ την σύζυγο μου, μα δεν είμαι πιστευτός σκίζω μόνο τις δικές μου σάρκες αλλά όλοι φοβούνται μην τους δαγκώσω με δόντια δανεικά. Αγοράκι μου, ένα δάκρυ ένα φιλί και ένα χαμόγελο ξεφτίλα σε κάθε όνειρο σου αφήνω Ήμουν λίγος και το ξέρω στο κάτω κάτω ούτε και 1,70 μα εσύ την μαμά σου μόνο να αγαπάς

Χάραμα

2008-02-16T13:24:00.000+02:00

Σηκώθηκα και ο ήλιος ξαναγεννιόταν Χάραμα, το άστρο μου ένοιωσα πως λησμονιόταν Τα λιγοστά μαλλιά μου, γκρίζα σαν τα όνειρά μου τα έκρυψα από την ματιά μου μα τα δάκρια κόκκινα και μαύρα τα έβαψα σαν την καρδιά μου Δεν πονώ πια… γιατί έχω πονέσει Ψυχιατρείο της ζωή αγωνιά, για τα ψυχιατρεία του κόσμου μας Με έναν κλόουν μόνο πρωταγωνιστή το χαμόγελό του δάκρυ μόνο να ναι. Τις ρίζες μου

Μια χούφτα παιδί

2008-02-03T13:22:00.000+02:00

Μια χούφτα παιδί με ανάσα τόσο δα μικρή, μα… με καρδιά τόσο μεγάλη που μας χωρά όλους. Δυο μάτια μεγάλα, που χρώμα δεν πήραν ακόμα. Περιμένουν τον κόσμο να φανεί με ένα χαμόγελο και ένα κλάμα αγνότερο του αγνού. Ανάξια η κληρονομιά μα με ευγενείς απογόνους το χρώμα των ματιών θα εκδικηθεί αγνά και ταπεινά και εγώ… μόνο το περιμένω. Για αυτό γράφω με ένα πεζό λόγο. Ένας άθλιος πρόγονος

Ωδή για ένα δάκρυ

2008-02-01T13:36:00.000+02:00

Το δάκρυ είναι ζωή μα και βροχή που το βλέμμα το σμιλεύει ρυτίδες το κάμει, και σε υπονόμους ψυχών βασιλεύει. Είναι και χαμόγελο που τον κοσμο τον κυριεύει λούτρινα παιχνίδια του μυαλού που σε λαβύρνιθο σε οδηγούν. Ένας καμβάς λευκός που κόκκινη πινελιά στο κέντρο τον χαράζει μα εγώ μαριονέτα του άδικου, λευκό πάλι τον κάνω. Τι και αν αγκαλιά έχω, κανείς δεν την θέλει. Πονώ μα δεν φωνάζω

Καλημέρα...

2008-01-31T19:07:00.001+02:00

Στο κρεβάτι μου ξύπνησα μα δεν τον αναγνώρισα τον τόπο έναν ήλιο θυμάμαι και ένα φεγγάρι μόνο να με τυραννά γύρισα τον κόσμο όλο, μα «φως» και «σκοτάδι» μόνο είδα η καρδιά μου πόνεσε και την ξέρασα, χρώματα γύρευα μήτε γκρίζο όμως βρήκα. Μόνο κάποια ηλιαχτίδα ζέστανε την ψυχή μου και την καρδιά μου στο διάβα της ζωής μόνο που είναι τόσο πολύτιμη που δεν ξέρω αν είμαι ικανός να την διαφυλάξω.

Μετρημένα λόγια....

2008-01-30T01:30:00.000+02:00

Ο λόγος που σας στερήθηκα δυο σχεδόν χρόνια…

Αθάνατος είναι ο θάνατος

2008-01-29T15:38:00.000+02:00

Θάνατε μου άκου… …περπατούσα και συνάντησα σκιές, συνάντησα και ανθρώπους γυμνούς που νόμζαν ότι ήτανε ντυμένοι. Το παρελθόν είναι όμορφη πόλη, μα το μυαλό μου μόνο, εκεί μένει Το μέλλον χωρά τους όλους, ζωντανούς και πεθαμένους, μα το παρόν κυλλά όπως του ματιού το δάκρυ και το χαμόγελο μένει, παλάτι χωρίς τον βασιλιά του. Χάθηκα… ψάχνοντας το φως Στον δρόμο, …στο ανηφόρι,

Περιεχόμενα...

2008-01-27T23:03:00.000+02:00

Σκιές, αναμνήσεις, καταγραφές ταλαίπωρες.Έχω ένα μωρό` μου χάρισε την ανάσα του στο προσκεφάλι μου για συντροφιά. Είναι η μπέμπα μου! Την ευχαριστώ. Την ευχαριστώ κι άλλο, γιατί αυτό τον έρωτα τον κάναμε το πιο όμορφο πράγμα που έχει συμβεί στον κόσμο. Τον γιο μας. Είναι πια μεγάλος πολύ μεγάλος για να είναι προσδοκία όνειρο ή εικόνα. Είναι δεκατριών μηνών. Έχω σταματήσει εδώ και αρκετό καιρό να

Το μονοπάτι της αυγής... (δις)

2008-01-27T19:30:00.000+02:00

Το μονοπάτι της αυγής στολίδι στο άρωμά σου κι ένας άνεμος ζωγραφιά η καρδιά σου σαν με συνεπαίρνει. Κάθε που σε συναντώ χαμόγελο η ματιά σου, ένας θυμός κι ένα αϊ σιχτίρ σαν κεντά τον έρωτά μου η πληγή σπόρο σε γόνιμο χωράφι καρπό θα κάνει. Χρόνια απανωτά, όργωσα πολύ. Μα, λιθάρι γη, το αλέτρι το χαλούσε. Τώρα που θα τα θωρώ μαχαίρι και νισάφι. Ποια να ναι η κόρη η ζηλευτή, ποιος ο κύρης

Κυριακή είναι θαρρώ...

2008-01-27T18:40:00.000+02:00

Μαυρομαλούσα κυρά, και της καρδίας μου νύφη κόρη μακρινή των γονιών σου, κόρη. Mάνα και κύρης, στο όνειρο τα γελαστά σου χείλη. Του Ολύμπου η κορφή σε θωρεί και εγώ γυμνός, μικρότερος όλων να σε καρτερώ να με φιλήσεις, ευχή αλλόκοτη το μονοπάτι να ανοίξει . Ματόκλαδα, δάσος πλουμιστό, απάτητα όσο κι αν τα φιλήσαν, Άγριο, όσο η ανάγκη, μα με ένα γέλιο άνεμο για γιο και κόρη, …να με σαρώνει

Γερό να 'ναι... και ότι να 'ναι...

2006-02-21T00:24:00.000+02:00

Το μονοπάτι της αυγής στολίδι στο άρωμά σουκι ένας άνεμος ζωγραφιά η καρδιά σου σαν με συνεπαίρνει.Κάθε που σε συναντώ χαμόγελο η ματιά σου,ένας θυμός κι ένα αϊ σιχτίρ σαν κεντά τον έρωτά μουη πληγή σπόρο σε γόνιμο χωράφι καρπό θα κάνει.Χρόνια απανωτά, όργωσα πολύ.Μα, λιθάρι γη, το αλέτρι το χαλούσε.Τώρα που θα τα θωρώμαχαίρι και νισάφι.Ποια να ναι η κόρη η ζηλευτή,ποιος ο κύρης και πιο το χωράφι

Περί ναυτοσύνης…και το ταξίδι ενός Αρλεκίνου!

2005-12-11T20:49:00.001+02:00

Ένα ναυάγιο το κορμί,με ένα μυαλό, πανί σχισμένοτην ρώτα να γυρεύειγια ένα λιμάνι βυθισμένο,αρχαίων χρόνωνμε μια αγκαλιά ανθοδέσμημε λειχήνες και βρύα,σε έρημο τόπο να σαπίζεικι μ’ έναν ήλιο οπιομανήπου σε γελάτην πίπα του να καπνίζειταξιδεύει.Τι το θωρείς αυτό που σε περιμένει;Ταξίδι είναι τι το γυρεύεις;Κάθε ρυτίδα μου αξίζει χαράμιμια καλημέραμα καληνύχτα καταλήγειΤούτο το βλέμμαδεν βουρκώνει…

Αναμοχλεύσεις…

2005-12-10T11:14:00.000+02:00

Σαν δυο νερά που λαχταρώ η αγάπη μουΈνα λευκό και διάφανοκαι το άλλο κόκκινο σαν φωτιάΚαι τα δύο τα διψώ και πόθο μου τα θέλωκάθε γουλιά τουςόνειρό μου δρόμος να διαβώνα κεντηθώ και να κεντήσωπόνο αγάπης που λαχταρώ σαν σε ανταμώνωΝα γύρω τούτο τον οχετόπου μυαλό άλλοι το λένεκαι μόνο να αγαπώ σαν σε κοιτώΤόπο άγιο δικό μου που βεβηλώνωσαν σχίσω τούτο το σάπιο κορμίβορά σε κάθε θεριό να

2005-10-18T12:34:00.000+03:00

Άσχετο... Παντρεύομαι την μπέμπα μου!http://miasolitudine.blogspot.com/

Νομίζω ότι...

2005-09-26T21:54:00.000+03:00

Ξέρω να αγαπώ λέω,νομίζω ενίοτε και ότι ζω.Κινούμαι με κανόνες δήθενκαι ανταμώνω την χαράμα συναντώ το παράλογό μου.Περπατώ μονάχος μήτε και μοναχός όμως…Μα την ζωή την λατρεύω…Με ένα χαμόγελο στον εαυτό μουμήτε περιστέρι μήτε και αετό την έκανα…και τα φτερά μου…τα νοιώθω στην καρδιάκαι είναι μολυβένιαμα εγώ τα πιστεύω και θεριεύω.Μια ζαριά να ρίξω και μια ματιάτο χαμένο μου παιχνίδι να το κάνω

Είδα φως και μπήκα

2005-09-23T20:39:00.000+03:00

Πώς να αρνηθώ γαμώτο να γράψωσαν το αίμα μέσα μου κυλάμα το πύων του κόσμου το αφεντεύει;Πώς να ζευγαρώσω λόγιαχωρίς να τα γράψω,πώς να αρνηθώ να πεθάνω,όταν τόσο την ζωή την αγαπώ……πώς να την ζωγραφίσω καλοί μου, πώς;Ένα λεπίδι η ζωήπου στόμωσε στο άδικοτην ανάσα μου κόβει,πονώ… ενίοτε και βήχω,μα ξαναγεννιέμαι πιο δυνατόςκάθε φορά που ένα τόσο δα κομμάτι ψυχής μουξεφεύγει,φεύγει και ένα γέλιο

Λίγα λόγια…

2005-09-17T12:15:00.000+03:00

Σκέφτομαι και δεν ξέρω τι.Εννέα μήνες σκορπώ δημόσια λόγια και δεν ξέρω γιατί. Γράφω είκοσι χρόνια και δεν κατάλαβα γιατί. Στο κάτω-κάτω μόνο λόγια ήταν τελικά. Και η ψυχή μου και αν μίλαγε, πάλε η δικιά μου ψυχή ήταν σύντροφος σε μια λαχτάρα.Διακόπτω, μέχρι νεωτέρας ανακοίνωσης στην καρδιά μου, να συμμαζέψω τα περιττώματα των λόγων μου.Και ευχαριστώ και συγνώμη όσους και όσες άκουσαν την ανάσα

Οι μέρες της εβδομάδας είναι έξι...

2005-09-14T21:58:00.000+03:00

Ένα χαμόγελο και ένα δάκρυπάντα αντάμα στο όνειρο είναι,μια κραυγή και μια φωτιάφως της ψυχής είναι και χαρά.Η δροσιά της αυγήςφιλί, ηδονή, και πόνοςκαι ότι δεν ακουμπώπληγή να με καρτερείκαι να μην φοβάμαι.Εγώ άσχημος,και εσύ ζωή… πεντάμορφηδιαβόλισσα μεγάληνα με τυραννάςμα έχω ένα φιλί, κεράσι κόκκινο,την δροσιά του να τρυγώ,και για χωράφι μια καρδιάπου τα γεννήματά τουμάγια και προσευχή συνάμα