می‌دونم که اونجایی

قاب

2018-01-27T08:20:00.002+03:30

«تو گاوازنگ داشت برف می‌بارید. برف که نه. برفابه می‌بارید. کنار جاده تو شانه‌خاکی پارک کرده‌بودم و داشتیم به برفی که روی چراغ‌های روشن شهر می‌بارید، نگاه می‌کردیم. داخل ماشین گرم بود. سودابه چادرش را کنار صورتش گرفته‌بود و مثل بادبزن تکانش می‌د‌اد. عطر عرق گرمش با بوی شوماهایی که عصر از شهرک‌صنعتی بار زده‌بودم و صبح زود باید به سرپل‌ذهاب می‌بردم، مخلوط شده‌بود. کمی بخاری ماشین را کم کردم. کم نشد. گیرکرده‌بود. به داشبورد ضربه‌ای زدم و کم شد. تو پخش ماشین عمادرام داشت می‌خوند. کاستش قدیمی بود. مال آقام بود. همیشه تو خط بویین‌زهرا-قم عمادرام گوش می‌کرد. نه این‌که کاستش مال آقام باشه. صدای عمادرام مال آقام بود. تو ذهنم عمادرام با آقام یکی شده‌. نمی‌تونم جداشون کنم. عمادرام من رو یاد آقام می‌اندازه و خاطره‌هایی که از آقام دارم همیشه یه ترانه عمادرام روشون هست. مثل فیلم‌ها موسیقی متنش صدای عمادرام بوده همیشه. خاطره‌هایی که همه‌شون به چشمک‌زدن ابدی چراغ‌ راهنمای یک وانت له‌شده تو یه جاده یخ‌زده ختم می‌شن. چراغ‌های شهر داشتند پشت پرده برفی گم می‌شدند. سودابه نگاهش رو از برف‌هایی که بی‌رحمانه می‌باریدند برداشت و سرش رو انداخت پایین. مِن و من می‌کرد که چیزی بگه. می‌دونستم چی می‌خواست بگه. نباید می‌گذاشتم حرفش رو به زبون بیاره. نباید می‌گفت...» تصویر همین‌جا کات شد. چون به جاده فرعی رسیدم. پیچیدم داخل فرعی و تصویر نیسانی که بارِ شوما داشت و کنار جاده پارک کرده‌بود و آن قاب روشن سرخ دونفره‌ی پسر جوان و زن ابروکمانش از آینه عقب بیرون رفتند. #دروغهای_واقعی.

دریچه‌لر

2017-12-29T10:22:00.001+03:30

زنجان پر از درهایی است که از چشم پنهانند. در هر کوچه و خیابانی می‌شود یکی را پیدا کرد که لای دیوار یا جایی وسط کوچه و یا خیابان پنهان است. فقط باید از زاویه درست و حسّ و حالی درست‌تر نزدیک‌شان شد تا باز شوند. احمد پوری در کتاب «دوقدم این ور خط» از در تک‌افتاده‌ای می‌گوید که در تونلی به رویش بازشد و او را به زنجان دوران توده‌ای‌ها برد. میرزا علی سیّاح‌السلطنه در سیاحتنامه‌اش زنجان را «ابواب‌ مستور» نیز نامیده‌است. او که برای رفتن به تهران از زنجان گذر می‌کرد، از میان دری که در ورودی شهر به ناگاه در مقابلش گشوده‌شده‌بود دشت سبز وسیعی دید که در آغوش کوه‌های پر برف خفته‌‌است. نسیمی بر آن می‌وزید و چمن‌ها در محضر حق‌تعالی به نماز ایستاده‌بودند. رمه ابرهای سفید را دید که بر چراگاه آسمان می‌خرامیدند و آفتاب درخشانی بر صورت حیرانش تابیده که قلبش را روشن کرد. کمی بعد در به ناگاه بسته‌شد. میرزا از رفتن به تهران منصرف شد و با دلی روشن بقیه عمرش را به امید وزیدن دوباره آن نسیم روح‌افزا بر جان تشنه‌اش، صرف یافتن درهای دیگر کرد. دری یافت که به غروب‌های پر از آواز جیرجیرکها و بوی دیوارهای گِلی باران خورده و صدای ضرب چکش‌ مسگرها باز می‌شد. کمی پایین‌تر از گاوازنگ دری یافت که‌، رو به جنوب، به شهر کهنِ خسته‌ای باز می‌شد که زیر گنبد شیشه‌ای عظیمی که مانع از تابش امواج مرگبار خورشید بود، خواب آسمان آبی و ابرهای مهربان را می‌دید. شبی در باغ‌های سیب حاشیه زنجان‌رود دری به رویش گشوده‌شد که پشت آن، حجم سیاه مکنده‌ای منتظرش بود. صدای در زمزمه گنگی در گوش‌هایش جاری شد که خارشش طنین معکوس اولین صدا را به یادش آورد. بعد از شنیدن زمزمه میرزا نقشه‌‌ مکان درهایی را که یافته‌بود به رمز روی کاغذ کشید. بدبختانه آن نقشه بعد از مرگش در پیچ و خم تاریخ گم شد و تنها عکس کم‌رنگ و مبهمی از آن، که توسط آنتوان نژندیان گرفته‌شده‌است، باقی مانده‌است که در کتابخانه دانشگاه ملی باکو نگهداری می‌شود. کسی نمی‌داند این درها را که ساخته‌است. یا به عبارت درست‌تر دریچه‌ها را که یافته و درهایی بر آن‌ها آویخته. از ازل بوده‌اند و به نظر می‌رسد تا ابد هم خواهندبود.

این دری که در عکس نمی‌بینید استثناست. برخلاف درهای دیگر اف‌اف دارد و جهت اطمینان زنگ دیگری در کنارش تا کسی ‌که پشت در منتظر است مطمئن شود که آمدنت را فهمیده‌است. کسی که در جایی و یا زمانی دیگر در اتاق نیمه‌تاریکِ روشن شده با نور کم‌رمق آفتابِ غروب پاییزی که از شیشه‌های مات می‌گذرد؛ روی صندلی نشسته و منتظرت است تا در را به رویت باز کند. زنگ را نزدم. گرچه مانند مغناطیس جذبم می‌کرد. عبور از آن در شهامتی می‌خواهد که ندارم. #دروغهای_واقعی

همان دریای قدیمی

2017-11-28T09:25:00.000+03:30

این همان ساحلی‌ بود که هزاران سال پیش در خواب دیده‌بود. همان ساحلِ دریایی طوسی رنگ و تاریک که انتها نداشت. همان ساحلی که ماسه‌هایش شبیه حلوایی‌ بود که پدرش به یاد رفتگانش با آرد الک‌نشده می‌پخت و رنگ تیره‌ای داشت و دانه‌های درشت‌ و سفتش زیر دندان له می‌شد. الان هم مثل همان خواب، دم غروب بود و برف می‌بارید. برهنه و کرخت نزدیک آب ایستاده‌بود. هوا سرد بود. باد می‌وزید و دانه‌های برف را مثل شلاقی ابریشمی به تنش می‌کوبید و مثل ویله پرچم بدون پرچمی می‌لرزاندش. موج‌‌ها می‌آمدند و نرسیده به پایش می‌مردند و جنازه‌ پوک‌شان نوک انگشت‌هاش را کف‌آلود می‌کردند. خیره‌‌مانده‌بود به جایی که باید افق می‌بود ولی به جایش دریا و آسمان در هم فرورفته‌بودند و جز یک رنگِ کهنه‌یِ سرمه‌ایِ غلیظ چیزی دیده‌نمی‌شد. داشت می‌لرزید. لرزید و لرزید. زانوهاش خم شد. آرام نشست روی لبه کاناپه‌ای که باید قرمز می‌بود ولی به جایش سرمه‌ای بود و از محل رد دوخت‌هایش، چرم کهنه جا به جا در رفته‌بود و روکش‌ش ریخته‌بود. روی کاناپه دراز کشید. هنوز داشت می‌لرزید. نفس عمیقی کشید و به شکل آه بلندی پَس‌ش داد. انگشتهایش را به هم گره زد و گذاشت روی شکمش. به سقف خیره‌شد و با صدایی گرفته و خفه گفت:«خسته‌ام آقای دکتر. خسته. تا سر حد مرگ خسته‌ام». #دروغهای_واقعی.

سایه درخت شاتوت

2017-11-18T20:59:00.000+03:30

تابستان بود. در خانه‌ی بهار بودیم. یادم هست که عمه مقبول هم بود. به همراه بابا و مامان و لیلا در حیاط بودند. بابا باغچه را آب داده؛ حیاط را شسته و یک کاسه بزرگ شاتوت چیده‌بود. فرش کهنه قدیمی‌مان را هم در ایوان پهن کرده‌بود. چراغ‌‌های حیاط را روشن کرده و زیر حضور درخت شاتوت کنار عمه و مامان و لیلا نشسته‌‌بود و شاتوت می‌خورد و در لحظه جاری بود. اما من، در اتاق بودم و فوتبال تماشا می‌کردم. اینجا غروب بود ولی بازی، آن سر دنیا، سرظهر برگزار می‌شد. نبرد سنگین روبرتو باجو بود با نیجریه. به روشنی به یاد ندارم یک شانزدهم بود یک هشتم بود چه بود. برنده بازی به مرحله بعدی می‌رفت و بازنده حذف می‌شد. نیجریه یک گل جلو بود. ایتالیا ده نفره بود. مالدینی که یک کارت زرد داشت خطای سنگینی پشت هجده قدم کرد ولی داور کارت نداد. باجو گلی به نیجریه زد. بازی مساوی شد. در وقت اضافه اول باجو از روی نقطه پنالتی گل دوم را زد تا ایتالیا نیجریه‌ای‌های چِغِر بَدبدن را حذف کند. بعد از بازی سرخوش و هیجان‌زده به حیاط رفتم. بعد از آن را اصلا به یاد ندارم. تصاویرِ تکه تکه روشن و شفاف نیستند. لحظه‌ای پرده‌ آهنین کنار می‌رود؛ تصاویر شفاف می‌شوند و‌ کمی بعد پرده می‌افتد و باز درمانده و پریشان می‌شوم. البته باید اعتراف ‌کنم که تقلب کرده‌ام. مسابقه را هم دقیق و روشن به یاد ندارم. در واقع تصاویر مبهم و کلی از چهره شاداب و جوان باجو و دویدن‌های پایان‌ناپذیرش و درخشش دانه‌های عرق را روی پوست سیاه نیجریه‌ای‌ها به یاد دارم. گل اول روبرتو باجو را هم به یاد دارم. ولی این سکانس کامل نیست. برای نوشتن این‌هایی که از مسابقه نوشته‌ام از گوگل کمک گرفتم. به امید این‌که این قطعاتْ شکل محو و دور پازل را کمی واضح‌تر کنند و بتوانم قطعات درستِ اصلی را پیدا کنم. تلاش زیادی می‌کنم که دست کوتاهم را به ته برکه برسانم و از دل آب تیره و سرد بقیه تصاویر گم‌شده را بیرون بکشم. می‌شود تقلب کرد. دور از چشم داور خطا کنم و تصاویر دیگری از جاهای دیگر بیرون بکشم سر و ته‌شان را بزنم و این پازل را سر هم کنم و تکمیل کنم. ولی این پازل کامل شدنی نیست. حتی با قطعات درست هم کامل نمی‌شود. کامل شدنش هم کافی نیست. مطلوب، به عقب برگشتن و رفتن و نشستن کنارشان در زیر سایه خنک درخت شاتوت است.

لبه تاریکی

2017-10-29T11:03:00.004+03:30

هوا تاریک بود و چیزی در آن شناور بود که می‌تپید و بوی گوگرد و‌ کبریت سوخته‌ای که تازه خاموش شده‌باشد، می‌داد. پسرجوان نشسته‌بود کنارم روی تخته‌سنگ. بغل کرده‌بود زانوهایش را و‌ چانه له‌شده‌اش را گذاشته‌بود روی زانوی داغان‌شده راستش. نور در چشم‌های تاریکش دودو می‌زد و خیره‌شده‌بود به سوسوی چراغ کم‌نوری در حاشیه دریای نورها. می‌گفت :«بچه که بودم فکر می‌کردم همیشه قبل هر رفتنی یه فرصتی هست که بشه چمدون رو بست. چراغ‌ها رو خاموش کرد و در رو پشت سرت قفل کنی». باد می‌وزید. صدای گریه می‌آمد از سمت آنهایی که دیشب رسیده‌بودند. غریبه‌گی می‌کردند و نزدیک نمی‌آمدند. لب شیب تند نشسته‌بودند و هی می‌خواستند از شیب پایین بروند ولی هراسی بزرگ در دل‌شان می‌افتاد و نمی‌توانستند. پسر بلند شد در حالیکه به سمت غریبه‌ها نگاه می‌کرد، با دستش گردوخاک پشت شلوارش را تکاند و گفت«برم ببینم زنجانیِ آشنا هم هست قاطی اونها. ببینم از پدرم خبر دارند؟». دماغش را بالا کشید و سلانه‌سلانه دور شد.

گنبد کبود

2017-08-09T12:48:00.001+04:30

وقتی از سربالایی بالا رفتم، ماشین و راننده‌ام را ندیدم. انگار رفته‌بودند. دوروبرم را نگاه کردم. تا چشم کار می‌کرد مزرعه تازه درو شده، آفتاب و آسمان آبی بود. کمی جلوتر رد چرخ‌های ماشین را دیدم که از جاده خارج ‌ و وارد مزرعه شده‌بود. رد ماشین را دنبال کردم. انتظار داشتم کمی جلوتر ادامه رد ماشین را ببینم که تا انتهای مزرعه رفته و از آن سوی تپه پایین آمده و به رودخانه رسیده‌است. ولی ناگهان به دیوار عظیم شیشه‌ای کبودی رسیدم. بلند بود. خیلی بلند. یکدست و هموار و قاطع بالا می‌رفت و در ارتفاع بالایی تاب بر می‌داشت و بر می‌گشت و پشت سرم در افق دور دوباره به زمین می‌رسید. رد چرخ ماشین تا پای دیوار آمده‌بود و زیر دیوار ناپدید شده‌بود. دستم را به امید یافتن در یا دستگیره مخفی روی سطحش کشیدم و‌کمی فشار دادم. فشار محکم‌تری به کف دستم فشار آورد. نه سفت بود و نه نرم. کمی که با دقت به رنگ کبودش خیره‌شدم حالت تهوع گرفتم و دهانم مزه گوگرد گرفت. انگار زنده‌بود و با ارتعاشات ضعیفی می‌لرزید. سروصداهای مبهمی از آن‌طرف می‌‌آمد. گوشم را رویش گذاشتم. انگار در آن طرف، کسی یا کسانی عزاداری می‌کردند و صدای شیون و زاری مبهم و گنگی می‌آمد. مطمئن شدم که درِ ناپیدایی آنجا هست که لحظه‌ای پیدا و باز شده و ماشین را بلعیده و دوباره بسته‌شده‌ست. نگران راننده‌شدم. موبایلم را از جیبم خارج کردم تا به او زنگ بزنم.ارتباط برقرار نمی‌شد بوق اول را که می‌زد ناگهان ارتباط قطع می‌شد و سکوت سنگین سرب‌آلودی برقرار می‌شد. ترسیدم. کمی عقب‌تر رفتم. دیوار شروع به تپیدن کرد. در داشت باز می‌شد. عقب عقب رفتم. برگشتم و دوان دوان دور شدم.

روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام

2017-07-14T10:06:00.000+04:30

دوشنبه 1395/1/23

پیشانی آسمان را پوشانده‌بود مه پاره‌پاره‌‌ای که از زیر سم اسب‌های لشگر خورشید به هوا برمی‌خواست. کمی پایین‌تر از آن ابرهای رشته رشته منتظر برآمدن خورشید نشسته‌بودند. خورشید زیر افق بود. نیمی از آسمان روشن بود با نور پیش‌قراولانِ ارتشِ نور و نیم دیگر را سرمه‌ایِ کم‌رنگِ ملتهبِ ارتش تاریکی پوشانده‌بود. ایلیا را بیدار کردم. بلند شد و روی تختش نشست. چشم‌هایش را مالید. در خواب شناور بود. گفتم:« ایلیا بیا ببین آسمون چقدر قشنگ شده.». از تخت‌ش پایین آمد. بغلش کردم و گذاشتم روی رادیاتور زیر پنجره تا هم‌قد شویم و بتواند پشت پنجره آسمان را سیاحت کند. آسمان و ابرها و بازیِ رنگ و نور را که دید بیدارِ بیدار شد. چشم‌هایش برق می‌زد. لحظه شگفت‌انگیزی بود. از آن لحظه‌های که زمان می‌ایستد و آدم‌ها فرو می‌روند در آرامش و لذّتی که در لحظه است. کمی بعد ایلیا گفت:«بابا آسمون مثل دریاست. این ابرهای کوچولو هم مثل موج‌هاش هستند. هواپیماها هم مثل قایق رو موج‌ها می‌ان و رد می‌شن.». زیبا بود. زیبا.

خانه قبلی‌مان هر چه که بود صبح‌های قشنگی داشت. پنجره اتاق ایلیا به افق شرق باز می‌شد و روبروی‌مان تا خود آسمان به غیر از بلوک E فاز دو چیزی نبود که بتواند مزاحم تماشای برآمدن خورشید شود. هر صبح که بیدار می‌شدم به اطاق ایلیا می‌رفتم. پتویی را که از رویش سر خورده‌بود مرتب می‌کردم و بعد از پشت پنجره به تماشای صبح می‌ایستادم. گاهی عکسی می‌گرفتم و آن لحظه‌های زلال و پر نور را با دوستانم به اشتراک می گذاشتم. آن لحظه‌های دم صبحی جزو گنجینه‌ام هستند. گنجی که به غنیمت برده‌ام.

تنهایی

2017-06-30T13:16:00.001+04:30

غروب است. ماشین‌های جاری در بزرگراه ضدّنورند و نوار طلایی مذابی که روی سقف‌شان ریخته‌است، می‌درخشد. آن دورتر، سمت راست‌مان، کوه‌ها دارند فرو می‌روند در تاریکی کم‌رنگی که آرام‌آرام برمی‌خیزد و چنگ و دندان نشان می‌دهد. زمان دارد به آهستگی می‌گذرد. همه دارند به اهستگی می‌روند. ماشین‌ها، زمان، ابرها، اتوبان و نور. حتی محبوبِ لعنتیِ خاصٓ تام یورک هم دارد می‌رود و تام یورک زار می‌زند که او را با خود ببرد. تنها ماییم که می‌مانیم. خورشید هم کمی بالاتر از افق، همان‌طور که دارد پایین می‌رود با انگشتان طلایی‌ش ما را نوازش می‌کند. رنگ دست‌هایش پر از دریغ است. پر است از حسرت. آخرین نوازش مادر بیماری را می‌ماند که در حال لغزیدن به درون آن مغاک مبهم دور است و هم‌چنان دل‌نگران فرزندانی است که ناچار به تاریکی می‌سپاردشان. الان در می‌یابم که این دلتنگیِ همیشگیِ چسبیده به غروب، از خورشید به سمت ما جاری‌ست. اندوه خورشیدی است که می‌رود و به اجبار ما را به تاریکی می‌سپارد و در تاریکی که آرام آرام بر می‌اید فرو می‌رویم. ما تنها می‌مانیم.

چهارموتوره یونی قدیمی

2017-05-27T22:26:00.001+04:30

آن بیرون، پشت پنجره، باد می‌وزید و باران می‌بارید. سفینه آنجا بود. میان زمین و زمان شناور بود. از آن چهارموتوره‌های یونی قدیمی بود. یکی از موتورهایش ریپ می‌زد و سفینه را خیلی نرم و نامحسوس می‌لرزاند. آنتنش شکسته‌بود و به نظر می‌رسید گم شده‌است‌ و اکنون سرد و تنها و میلیون‌ها سال نوری دور از خانه‌ با سیستم ناوبری معیوب و یک موتور نامیزان در سیاره‌ای ناشناخته گرفتارشده‌است. کمی به هم خیره‌ شدیم. کاری از دستم بر نمی‌آمد. چکار می‌توانستم بکنم به جز آن‌که آرام و بی‌صدا بنشینم و نگاهش کنم؟ از تعطیلی آخرین تعمیرگاه موتورهای یونی بیش از پنجاه سال می‌گذشت. محکوم بود به ماندن در این‌جا. نه می‌توانست برود، نه بماند و از سیاره‌اش کمک بخواهد. کمی بعد باران شدیدتر شد. برقی درخشید و برق‌ ساختمان قطع شد‌. اتاق تاریک شد و آن بیرون سفینه ناپدید گردید.

#دروغ_های_واقعی.

دریچه

2017-04-25T20:54:00.000+04:30

دریچه‌های هستند که نیستند. در فضای دوروبرم پنهانند. در هوا شناور ولی بسته‌اند. آن قدر تمیز و شفّاف که دیده‌ نمی‌شوند. لحظاتی در زندگی هستند که دریچه‌ها را دیدنی می‌کنند. بازشان می‌کنند و نور و شادی و آرامشی را که آن بیرون منتظرند به درون می‌ریزند. دیدن‌‌شان شاد و روشن و سرشارم می‌کنند. بازشدن‌شان درنگی بیش نیست. آن باز و بسته‌شدن بستگی به لحظه دارد. به دم بستگی دارد. مثل دریچه‌ای که دیروز کنار دریاچه سدتهم برایم باز شد:

صبح بود. جاده خلوت بود. من و راننده تنهابودیم. هدفون‌ها در گوشم بود وکریس ری‌آ «در جستجوی تابستان» را می‌خواند. باد به آرامی می‌وزید و پیشانی دریاچه صاف بود. آفتاب از لابلای ابرها سرک می‌کشید. هوا گاهی روشن و گاهی تیره می‌شد. فکرو خیالی نبود و ذهن رها و آزاد بود. ناگهان آن اتفاق افتاد. دریچه‌ای لرزید و به پهنای شیشه جلوی ماشین باز شد. از ورای آن، دامنه بلندترین کوه سمت چپم را دیدم که نرم و ملایم تا کنار دریاچه آمده‌بود. «آب از گل رخساره او عکس می‌گرفت» و بر چین دامن سبز و مخملی‌ کوه بوسه می‌زد. آفتاب نیز آن‌ها را نگاه می‌کرد و لذّت می‌برد. با بازشدن دریچه، ناگهان زمین و زمان ایستادند. کریس ری‌آ مکثی کرد وگیتارش را پایین آورد. همه جا ساکت شد. به تماشا نشستم و در رخوتی روشن و سرشار غوطه خوردم. داشتم از دم لذت می‌بردم که دریچه بسته‌شد و آن لذت و رخوت و سکون را باخود برد. کریس‌ ری‌آ گیتارش را برداشت و دوباره شروع کرد. انگار او هم سرمست‌شده‌بود و می‌خواست آرزوهای سوخته‌اش رابه دست باد بسپارد. برگشتم و به عقب نگاه کردم. کوه و دریاچه و نور و رنگ‌ها خنثی و خیلی معمولی آرام آرام دورتر و کوچک‌تر می‌شدند. می‌رفتند در پیچ بعدی ناپدیدشوند.

آن‌ها همانی‌طور بودند که قبلا بودند. قبل از بازشدن دریچه هم آنجا بودند. سِحری در دریچه بود که آن‌ها را با موسیقی می‌آمیخت و پررنگ‌تر، پرنورتر و شفاف‌تر می‌کرد.

هنگام بازشدن دریچه می‌توانستم دوربین رابردارم و بگیرمش به سمت دریچه و روی حافظه دوربین ثبتش کنم. ولی آن لحظات گرانبها و زیبای رو به زوال را ازدست می‌دادم. حاصلش عکسی می‌شد که ارزش هدر دادن آن لحظه را نداشت. ترجیح دادم در ایوان تماشایش بنشینم و به جای عکس گرفتن و انتشارش در اینستاگرام و یا وبلاگم، بیایم اینجا و آن لحظه و دریچه را برایتان تعریف کنم.

آب از گل رخساره او عکس پذیرفت/و آتش به سر غنچه گلنار برآمد #سعدی.

پیکسل‌ها و بایت‌ها

2017-02-22T00:10:00.000+03:30

تنها غروب است که می‌تواند دستش را از لابلای‌ پیکسل‌های سرخ و آبی و نارنجی دراز کند و فرو کند درون عمیق‌ترین لایه‌های روح‌مان و بگیرد دست کهن‌ترین غمی را که از اولین روز آنجا لمیده‌است و بیرونش بکشد و بیاندازتش به جان‌مان. این غم و دل‌تنگی و درماندگی پشت سرش شاید نهیبی است از آن آفتاب موعودی که بر لب بام خواهد افتاد. شاید صدای نزدیک‌شدن قدم‌های کوتاه شب است که از لابه‌لای بایت‌های ترانه‌ای که روی آن لحظه جاری‌ست شنیده می‌شود. شاید هم افتادن سایه‌ای باشد بر روی آن حفره خالی درون قلبم. آن چیز هر چه که بوده و هست امروز عصر در ابتدای جادّه گاوازنگ در ترکیب با آن بایت‌ها و پیکسل‌ها تبدیل به بغض شد و رفت نشست درون گلویم و بست راه نفسم را.

بایت‌های جاری روی این لحظه متعلق بودند به ترانه daydreaming از آلبوم اخیر ردیوهد.

دوزخ

2017-01-29T23:01:00.001+03:30

می‌گفت شادی‌هایم لحظه‌ای بیشتر دوام نمی‌آورند. آن طرف رودخانه‌ای که از اندوه جاری است می‌ایستند و وقتی می‌خواهند بیایند این طرف قطره‌های اندوه که در تلاطم رودخانه به هوا می‌پرند خیس‌شان می‌کنند و تا بخواهند به این‌ طرف برسند سیاه و کبود و چرب می‌شوند و مرا در حسرت و عطش لحظه‌ای شادبودن می‌سوزانند. می‌گفت بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم شادی درونم با پرده نازکی از اندوه جدا شده‌است. گاهی که دلم می‌خواهد شاد باشم و می‌روم سراغش و به آن ناخنک می‌زنم بلافاصله حجم غلیظ و قیرگون اندوه به پرده فشار می‌آورد، آن را از هم می‌درد و شادی را می‌بلعد و من همچنان در حزن و اندوه گم می‌شوم.

می‌گفت خسته‌ام و هیچ امیدی به رفتن آن ابرهای سیاه، سنگین و آهنین که افق را پوشانده‌اند، ندارم.

ساحل خلوت

2017-01-28T00:15:00.001+03:30

بیرون برف می‌بارید. بزرگراه خلوت بود. درون ماشین من و طناز و نیلا بودیم. ایلیا نبود. رفته‌بود پیش امیرحسام . نیلا هم در آغوش طناز خواب بود. هر از چندگاهی کش‌و‌قوسی می‌داد به خودش و دوباره می‌خوابید. هنوز برف می‌بارید. برف پاک‌کن می‌رقصید با صدای باب دیلون که از سارا می‌خواست ترکش نکند و پیشش بماند. درون ماشین گرم و خوب و آرام بود. فقط چیزی در درونم کم بود که مدتی‌ست نیست. گم ‌شده‌ست. شاید بهتر است بگویم چیزی که هم هست و هم نیست. مثل مه تیره‌ای ذهنم را آلوده‌کرده‌‌ست. مه رقیقی‌ست که می‌اید و می‌رود. باب دیلون هنوز سازدهنی می‌زد، گیتارش را می‌نواخت و از ساحل خلوتی می‌خواند که در آنجا دیگر کودکی بازی نمی‌کند. از کشتی به گل‌نشسته‌ می‌خواند و سارایی که دیگر نیست.

بند همه غم‌های جهان بر دل من بود

2016-12-03T00:31:00.001+03:30

غروب بود. از در مدرسه که خارج شدم دیدم چراغ‌های تیرهای برق کوچه خاموش‌ند و کوچه‌ی تاریک پر از هیاهوی بچه‌هایی‌ست که از زندان آزادشده‌اند. ظهر که به مدرسه آمدم هوا خوب بود. ولی الان باد می‌وزید و هوا سرد بود. صدای اذان می‌امد و ابرها مثل بختک روی سرمان افتاده‌بودند و نفسم را تنگ می‌کردند. سردم بود. دوان دوان به خانه آمدم. زنگ در را زدم. بلافاصله در باز شد. مادرم پشت در نگران و منتظرم بود تا بیایم و برای گذر از حیاط تاریک و سرد همراهی‌ام کند. دلهره داشتم. ناخوداگاه بغلش کردم. بغلم کرد و دستش را به روی سرم کشید. دست‌هایش بوی سیب‌های زرد و آبدار پاییزی می‌داد. از حیاط گذشتیم. وارد اتاق شدیم. تلویزیون روشن بود و دختری به نام نل منتظر ایستاده‌بود تا با هم به دنبال مادرش برویم. دوان دوان به اتاق بالایی رفتم تا لباس‌هایم را عوض کنم. اتاق تاریک بود. نور لامپ تیر ‌برق کوچه از حیاط می گذشت و نیمی از اتاق را روشن می‌کرد و نیم دیگر اتاق پر از سایه‌های کوتاه و بلند رقصان بود. باد هوهوکنان می‌وزید و شاخه‌های درخت باغچه حیاطمان را تکان می‌داد و برگ‌های زرد و شیشه پنجره‌ جلوی نور چراغ می‌لرزیدند و فضای نیمه‌تاریک اتاق با نوری که پشت برگ‌ها کم و زیاد می‌شد پر از دلهره می‌شد. پر از دلتنگی، پر از غم. دلم پر بود، مثل الان، و نمی دانستم چه مرگم است. انگار در آن اتاق سرد، که اسمش را اتاق یخچال گذاشته‌بودیم، تک و تنها ایستاده‌ام و همه آدم‌ها در اثر بمباران اتمی مرده‌اند و من تنها باقیمانده‌ام و اکنون تنها و ترسان و لرزان به رقص مرگ برگ‌های پاییزی خیره‌مانده‌ام. زمان ایستاده‌بود و تنها سایه‌ها بودند که می رقصیدند. ناگهان اتاق روشن شد. برگشتم. مادرم بود. پرسید پس چرا تو تاریکی وایسادی؟ اشک‌هایم را دید. چی شده؟ چرا گریه می‌کنی؟ به طرفش دویدم. زانو زد و بشقابی را که در دست داشت به زمین گذاشت و بغلم کرد. همان‌طور که در آغوشش اشک می‌ریختم دلداری‌ام می‌داد. کمی بعد ناگهان همه‌چیز روشن شد. آدم‌ها به دنیا برگشتند. باد خوابید. درخت آرام شد و سایه‌ها ناپدید شدند و من در آن آغوش گرم که بوی سیب و تمیزی و پاکی می‌داد دوباره زنده‌شدم. کمی بعد که چشم‌هایم را باز کردم. از پشت پرده موّاج اشک بشقاب پر از سیب‌های قاچ‌شده آبدار را دیدم که کنارمان نشسته بودند و به من می‌خندیدند.

بهشت

2016-10-14T16:46:00.000+03:30

اطاق تاریک بود. از لای درِ نیمه‌باز ستون باریکی از نور زرد لامپ‌های خوب قدیمی و صدای بیرون به داخل جاری بود. سر شب بود انگار و بوی برف می‌آمد. ولو بودم روی تشکم و پتو را کشیده‌بودم روی سرم و از لای آن به نور نگاه می‌کردم. آن بیرون تلویزیون روشن بود و صدای گوینده اخبار می‌آمد که خبری را در مورد انفجار بمبی در بیروت می‌خواند. صدای خردکردن قند می‌آمد. می‌توانستم بابا را تصور کنم که نشسته و زانوی راستش را به سینه چسبانده و سرش را روی سینه‌اش خم کرده و غرق در خودش است و با هر ضربه قندشکن ذرّات ریز قند به سر و رویش پرت می‌شوند. صدای ظرف شستن و به هم خوردن ظروف آشپزخانه هم می‌آمد. مامان بود که در آشپزخانه بود و موتورِ خانه را روشن و گرم نگه‌می‌داشت. در گرما و سکون و آرامشِ فضا غوطه می‌خوردم. چیزی از این فضا در تمام وجودم نفوذ می‌کرد و سیرابم می‌کرد. کمی بعد صدای بابا را شنیدم که به مامان می‌گفت:« خانم‌! علیرضا را بیدار کن. مشق‌هاش رو نوشته؟.». و من مشق نداشتم و قرار بود برف ببارد و مدرسه‌ها تعطیل شوند و من همان‌طور همان‌جا بمانم زیر پتو و در آن گرما و سکون و آرامش غرق شوم و کیف کنم تا ابد.

بوی سنبل

2016-09-30T14:01:00.001+03:30

آسمان آبی است. صاف است و برّاق. گاهی در افق ابرهایی پیدا می‌شوند که راه‌شان را گم کرده‌اند و خاطر آسمان را تیره‌ می‌کنند. ولی نسیم خنکی می‌وزد، برشان می‌دارد و می‌بردشان آن ور افق تا آسمان همان‌طور که باید باشد آبی و پاک بماند.

بازآغاز

2016-09-30T13:32:00.001+03:30

مدت‌هاست که اینجا به روز نشده‌است. نه این که نمی‌نوشتم. می‌نوشتم. دفتر جلد سبز و اخیرا دفتر یادداشت پاپکوی جلد سیاه جای وبلاگم را گرفته‌بودند. می‌نوشتم. برای خودم می‌نوشتم. با این شرایط دنیای وبلاگ‌ها و سوت‌وکور بودن‌شان که انگار ویرانه‌ای بازمانده از حمله اتمی و یا هجوم رامبی‌ها هستند در واقع باز هم برای خودم می‌نویسم. برگشتن دوباره به این‌جا مرا به یاد اولین روزهای می‌اندازد که شروع کردم به بلاگ نویسی. وبلاگم خلوت بود. دور بود از هیاهویی که به راه افتاده‌بود و رونقی که در پیش رو بود. الان هم این‌جا سوت و کور است و برخلاف آن روزها رونقی در پیش رو نیست. یعنی از ریفرش کردن‌های بی انتها بعد از انتشار مطلب هم خبری نخواهدبود. با این حال قصد دارم بنویسم. نوشتن حالم را خوب می‌کند. سبک می‌شوم. یک جور پوسته می‌کشد پیرامونم و جدایم می‌کند از هجوم بیرون.

دوست داشتم با لایورایتر بنویسم. متاسفانه نشد. دو روز تلاش کردم تا از میان دعوای مایکروسافت و گوگل گریزی بزنم و وبلاگم را متصل کنم به لایورایتر که نشد. در گوگل‌درایو می‌نویسم تا دسترسی به نوشته‌هایم راحت شود و از آن‌جا به بلاگر منتقل‌شان کنم. فعلا شرایط مهیاست. پاییز آمده با سیب‌های زرد و قرمز (الان دارم یکی‌شان را گاز می‌زنم) خلوتی برای خودم دارم، Lynyrd Skynyrd «پرنده‌ی رها» را می‌خواند و دارم می‌نویسم.

خب. شروع می‌کنیم.

بند رختی پیدا بود...

2016-09-18T12:00:00.000+04:30

ابرها بر ایستگاهِ عصرِ شنبه آویزان بودند. منتظر بودند تا باد بیاید، سوارشان کند و با خود ببردشان. ولی درخت‌ها بلیط نداشتند. جایی هم برای رفتن نداشتند. ریشه در خاک و سر به آسمان ساییده، در هوای خنکی که پیش‌قراول پاییز بود، نظاره‌گر لحظه‌های آویزان و بی‌تابی بودند که روی بندِ رختِ بی تاب، تاب می‌خوردند.

لحظه

2016-08-16T09:19:00.000+04:30

این عکس برشی از یک لحظه است. "حاجی بلواری" زنجان. ساعت نه و نوزده دقیقه سه شنبه بیست و ششم مردادماه ۱۳۹۵. این عکس گوشه‌ای از این لحظه را نشان می‌دهد. همه آن نیست. شما فقط چمن خیس و ردیف سنگ‌فرش را می‌بینید. بوی چمن را نمی‌شنوید. نوازش انگشت‌های خنک نسیم روی پوستم را نمی‌توانید حس کنید. صدای ماشین‌ها، صدای بلند خنده مردی را که با موبایلش حرف می‌زند و صدای شرشر قطره‌های آبی را که کمی آن ورتر از شلنگی که شل و ول به شیر بسته‌شده‌است و روی زمین می‌ریزد، نمی‌شنوید. شاید راه درستش این است که از آن فیلم بگیرم. در آن صورت شاید برش‌های بزرگتری ثبت شود. ولی باز هم همه آن لحظه ثبت نمی‌شود. صداها و تصاویر را می‌شود ثبت و ضبط کرد. ولی بو و بودن را نمی‌شود. همین الان نمی‌توانید در حالی که این عکس را می‌بینید نفس عمیق بکشید و بوی نم و رطوبتی را که در این لحظه سوار بر نسیم از سمت گاوازنگ می‌آبد ریه‌های‌تان را پر از سبکی کند و مور مور شوید. سبک شوید. حال‌تان را خوب کند و شاد شوید. نمی‌توانید با دیدن این عکس لرزش بوی پاییز را که زیر پوست تابستان می‌خرامد و آرام آرام نزدیک می‌شود، کاملاْ حس کنید. این فقط یک عکس است.

اسباب کشی

2016-07-30T17:17:00.000+04:30

وقت اسباب‌کشی خیلی چیزها را نمی‌توان جمع کرد، توی نایلون پیچید، دورش را چسب زد و گذاشت داخل جعبه‌های مقوایی و رویش نوشت شکستنی است با احتیاط حمل شود. نمی‌توانی لحظه‌هایی را که داشتی. بریزی توی شیشه‌های کوچک مربّا و درشان را ببندی و با خودت ببری به خانه جدید و هر وقت دلت تنگ شد یکی را برداری و بگیری جلوی نور پاییز عصرگاهی و رقص رنگ‌ها و نورها را ببینی و شاد شوی. نمی‌توانی بوی خانه، گرمای مطبوعی که وقتی در زمستان هنگام ورود به خانه به استقبالت می‌آمد و آن حسّ امنیّت و آرامش و آسودگی را برداری و با خودت ببری. آن پنجره و صبح‌های برفی و عصرهای بارانی و رقص ابرهای سفید نیز بردنی نیستند. همان جا می‌مانند. همه این‌ها متعلق به زمان و مکانی هستند که بودی و همان جا می‌مانند تا در زمان و مکان دیگری بتوانی از نو خلق‌شان کنی و درون‌شان فرو روی.

سال نو

2016-03-19T21:57:00.000+03:30

تصوری که من از مفهوم سال داشتم و دارم همان تصویری است که در کتاب فارسی سال اول ابتدایی‌ دیده‌بودم. چهار مستطیل روی هم که هر کدام نماینده یک فصل بودند. مستطیل بالایی بهار بود و سبز. بعد تابستانِ آجری بود و پاییزِ زرد و در آخر زمستانِ آبیِ کم‌رنگ. همیشه خودم را به شکل لاک‌پشتی می دیدم که روی لاکش چراغ چشمک‌زن سرخی دارد و از اولین مستطیل شروع به حرکت کرده‌ست و آرام‌آرام به جلو می‌خزد تا به آخر مستطیل برسد و از آنجا به ابتدای مستطیل بعدی بجهد و به حرکت خودش ادامه ‌دهد. سال تحویل برایم لحظه هیجان‌انگیزی بود. همیشه بلند‌ترین جهش در آن لحظه اتفاق می‌افتاد. از انتهای پایین‌ترین مستطیل به سرعت می‌پریدم روی ابتدای اولین مستطیل و از آن بالا با هیجان به حرکتم ادامه می‌دادم. در ساعت‌هایی که لاک‌پشت به انتهای مستطیل آبی کم‌رنگ نزدیک می‌شد به آیینی‌ترین شکل ممکن خودم را آماده پرش بلندم می‌کردم. لباس‌های نویم را می‌پوشیدم. کفش‌های نویم را به پا می‌کردم تا مثل خارجی‌هایی که در خانه هم کفش‌ششان را در نمی‌آوردند باکلاس و خوش تیپ شوم. موهایم را تندتند خیس می‌کردم تا به جای بریانتین، که تو کتاب‌ها خوانده بودم که موها را برق می‌اندازد، برق بزنند و با ادب و دست به زانو به همراه خواهر وبرادرهایم کنار بابا می‌نشستیم و به قرآن خواندن زیرلبی‌اش گوش می‌دادیم. مادرم تندتند دعا می‌خواند و به رویمان فوت می‌کرد و همیشه فکر می‌کردم دارد گردوغبار سال کهنه را از روی سروصورت‌مان می‌تکاند تا پاکیزه و تمیز وارد سال نو شویم. کسی گفته بود در لحظه سال تحویل، یک لحظه ماهی درون تنگ بی‌حرکت می‌ماند و بعد جستی می‌زند و به شنایش ادامه می‌دهد. انگار که به انتهای مستطیل رسیده‌باشد و حالا می‌خواهد با جستی به ابتدای بالاترین مستطیل بجهد. همیشه خدا چهارچشمی به ماهی خیره می‌ماندم تا آن لحظه را ازدست ندهم و هیچ‌وقت هم آن لحظه را ندیدم. بعد صدای توپ از تلویزیون بلند می‌شد و خودم را می‌دیدم که سوار بر گلوله توپ به پرواز درآمده‌ام و بر روی بام سال جدید فرود می‌آیم. بعد تبریک و گرفتن عیدی بود و ماچ و بوسه که ردوبدل می‌شد و بابا دست به زانو می‌گذاشت و بلند می‌شد و به سمت تلفن می‌رفت تا به خواهرهایش تبریک سال نو بگوید. من هم به دور از چشم مامان چند پسته و بادام هندی از ظرف آجیل می‌قاپیدم و می‌دویدم به سمت اتاقم تا اسکناس نو تانشده‌ عیدی‌ام را لای یکی از کتاب‌هایم پنهان کنم و عید شروع می‌شد و لاک‌پشت با چراغ قرمز چشمک‌زنش به حرکتش در امتداد مستطیل سبز ادامه می‌داد. لاک پشتی که الان تبدیل به خرگوش تیزپایی شده که دوان‌دوان به جلو می‌دود و هیچ نیرو و قدرتی در دنیا قادر به کند کردن سرعت زیادش نیست.

فلج خاطرات

2015-05-28T09:17:00.001+04:30

ماجرا با مایکل اوون شروع شد. یکی از روزهای بهار بود. گل‌هایِ درخت‌هایِ اقاقیایِ خیابان شمشیری باز شده‌بودند و باد خنکی که گاه‌گاه می‌وزید عطر گل‌های بِسمی را پخش می‌کرد توی هوای خیابان. سرخوش بودم. پیاده می‌رفتم به سمت دروازه‌ارک و از هوای خنک و عطر بهار لذّت می‌بردم. پسرکی چند متر جلوتر از من به همراه مادرش داشت می‌رفت که ناگهان پایش پیچ خورد و روی پای راست‌ش مکثی کرد و چرخید، فریاد بلندی کشید و به زمین خورد. خب. اولین تصویری که در مواجه با این اتفاق به ذهنم رسید حرکت آهسته مصدومیت یکی از بازیکنان جوان تیم ملّی انگلستان در یکی از بازی‌های جام‌جهانی بود. تصویر آهسته او را می‌دیدم که در حال زمین خوردن به آرامی روی زانویش می‌نشیند. چهره‌اش پر از ترس و واماندگی است و زانوی تازه ترمیم‌شده‌اش به شدّت خم می‌شود. کات شد به پخش زنده خیابان. پسرک از شدت درد فریاد می‌کشید و مادرش سراسیمه داشت پایش را می‌مالید و قربان صدقه‌اش می‌رفت. از کنارشان رد شدم. پسرک مشکل حادّی نداشت. هق هق‌کنان به کمک مادرش بلند شد و لنگ لنگان به راهشان ادامه دادند. تصویر آهسته دوباره نشست جلویم و زل زد به چشم‌هایم. ناگهان متوجه شدم نمی‌توانم نام بازیکنی را که مصدوم شد به یاد بیاورم. خیلی خنده‌دار بود. زمانی بازیکن موردعلاقه‌ام بود. بازی‌هایش را در لیگ برتر انگلیس تعقیب می‌کردم. گل معروف و به یاد ماندنی او را به آرژانتین هنوز به یاد داشتم. ولی نامش را فراموش کرده بودم. سعی کردم از فردوسی‌پور کمک بگیرم. اولین بار فردوسی‌پور عبارت معروف "چه می‌کنه؟" خود را بعد از گل او به آرژانتین به کار برد. ولی چه می‌کنه کی؟ نامش چه بود؟ فایده‌ای نداشت. فردوسی‌پور همین‌طور پشت سرهم تکرار می‌کرد چه می‌کنه این...! چه می‌کنه این...! ولی او هم دچار فلج خاطره‌ای شده‌بود و کمکی نکرد. تصویر بازیکن جوان جلوی چشمم ایستاده‌بود و منتظر بود تا صدایش کنم. فایده‌ای نداشت. کم مانده‌بود اشکم در بیاید. چه مرگم شده‌بود؟ مغزم به شدّت می‌خارید و تنها یادآوری نام او می‌توانست خارشش را متوقف کند. به سرم زد برگردم خانه و اینترنت را بگردم به دنبال نام بی‌صاحبش. خودم را می‌دیدم که دوان‌دوان به خانه بر می‌گردم. درست مثل کسی که احتیاج مبرمی به قضای حاجت دارد در حالی‌که به خود می‌پیچم وارد لابی می‌شوم. این پا و آن پا می‌کنم .آسانسورها در طبقه هشتم هستند. فرصتی نیست. مغزم هم‌چنان می‌خارد. پلّه‌ها را دوتا یکی بالا می‌روم و وارد خانه می‌شوم. کامپیوتر را روشن می‌کنم و منتظر بالا آمدن ویندوز می‌مانم. کروم را باز می‌کنم و کمی روی کیبورد تاپ‌تاپِ خمیر می‌کنم و نام آن بازیکن لعنتی را پیدا می‌کنم. نامش... نامش... گندش بزنند این تصویر هم کمکی نکرد...
به یاد ندارم که آن روز نام مایکل اووِن را چطور به یاد آوردم. بعد از او هم با نام جک پالانس درگیر شدم و این ماجرا پشت سرهم ادامه پیدا کرد. هنرپیشه‌ها، فوتبالیست‌هاٰ، شخصیّت‌های فیلم‌ها و داستان‌ها و ... وقت و بی‌وقت، زمانی که مشغول انجام دادن کاری هستم می‌پرند روی صحنه و با پررویی تمام زل می‌زنند به چشم‌هایم. برای بیرون کردنشان از ذهنم باید صدایشان می‌کردم. آقای... خانم... لطفاً از جلوی چشم‌هایم دور شو. ولی نام‌شان را به یاد نمی‌آورم. مغزم شروع به خارش می‌کند و درمانده می‌شوم. این اواخر برای لحظه‌هایی حتّی برای به یاد آوردن بديهي‌ترين نام‌ها درمانده و بیچاره دچار فلج خاطره‌ای مي‌شوم. نام‌هايي از قبيل جرج کلونی، زامورانو، آن سرهنگ نیروی هوایی آلمان در سريال ارتش سرّی که چشم‌هایش شبیه چشم‌های عقاب بود، دخترک مهماندار فیلم الیزابت‌تاون، همکار سیاه‌پوست دکتر هاؤس، برده سیاه‌پوستی که با هاکلبری فین روی کلکْ رودخانه می‌سی‌سی‌پی را بالا و پایین می‌رفتند و نام آن پیرمرد بسیارمحترمی که در چهارراه‌سعدی دیدم و هر چقدر تلاش کردم نام و خاطره‌ای را که پشت آن چهره دوست‌داشتنی بود بیرون بکشم و نشد که نشد. برای نوشتن این مطلب هم چند بار برای پیدا کردن واژه‌های مناسب پشت چراغ قرمز فراموشی موقّت و فلج‌خاطره برای لحظه‌ای متوقف شدم. این مشکل را فقط در پیدا کردن نام‌ها دارم. نام انسان‌ها و اشیا می‌روند پشت یک پرده کلفت محو و از آن پشت فریاد می‌کشند:"آگه می‌تونی بیا پیدایمان کن." و من نمی‌توانم. باید این ور پرده بایستم. به پرده زل بزنم. چند تصویر مرتبط با موضوع را اجرا کنم تا شاید یکی از آن‌ها تلنگری بزند به پرده و پرده کنار برود.
دارم کم کم تبدیل می‌شوم به آن ربات چند میلیون‌ساله‌ای که ناتوان از به یاد آوردن این‌که کی و چرا سوار سفینه شده و کهکشان‌ها را درنوردیده‌است، از پشت پنجره سفینه کوچک و قراضه‌اش به فضای تهی و سرمه‌ای بیرون خیره ماند.

چیزهایی بس کوچک

2015-03-28T10:26:00.001+04:30

صبحانه خوبی خورده‌بودم. با این‌که مسواک زده‌بودم طعم خوش قهوه‌ترکی که نوشیده‌بودم مثل مه صبحگاهی در دهان و مشامم شناور بود. سوار بر دوچرخه می‌رفتم تا اولین روز کاری سال نو را آغاز کنم‌. هوا کمی سرد بود. کسی در محوطه مجتمع دیده‌نمی‌شد. از محوطه خارج شدم. همه جا خلوت بود. یک صبح کلاسیک نیمه تعطیل وسط عید. کمی جلوتر هوای سردی که از یقه باز پلورم وارد یقه‌ام می‌شد و مورمورم می‌کرد باعث نگرانی شد. جلوی مجتمع شقایق ایستادم تا دگمه بالایی یقه‌ام را ببندم. به جایش کمی ایستادم و آسمان صبحگاهی را تماشا کردم تا روشن شوم. کمی جلوتر یک گلیم خیس قرمز روی نرده‌های ایوان یکی از آپارتما‌ن‌های طبقه پنجم مجتمع مسکونی دنیز در انتظار نورِ گرمِ خورشید پهن شده‌بود. نسیم سردی می‌وزید و گلیم را به آرامی می‌لرزاند. همه این‌ها، صبحانه خوب، طعم خوش قهوه، هوای خنک و مارک نافلری که صبح زود بیدار شده‌بود تا ترانه laughs and Jokes and Drinks and Smoke را برایم بخواند و آن گلیم قرمز خیس، دست به دست هم دادند و حالم را خوش کردند و روزم شروع شد.

صبح

2015-03-17T11:01:00.000+03:30

صبح قصد داشتم با دوچرخه به اداره بیایم. در واقع دیشب تصمیم گرفتم که این روزهای آخر اسفند را با دوچرخه‌سواری بگذرانم و هوای تمیز و سبُک دم عید را از دست ندهم. ولی آسمانِ «صبح است ساقیا» بغض کرده‌بود و هر لحظه امکان داشت های‌های گریه کند. روی گوشی موبایلم به سراغ سه برنامه پیش‌بینی آب‌و هوا رفتم و دیدم هر سه بر روی بارانی بودن امروز صبح تا عصر توافق دارند. کمی دمغ شدم. خودم را می‌دیدم که سوار بر دوچرخه از میان قطره‌های سرد و سوزنی باران می‌گذرم و عینک و لباس‌هایم خیس و خیس‌تر می‌شوند. تکّه‌های گِلی را که از پشتِ چرخِ چرخانِ عقب به سمتم پرتاب می‌شوند، می‌دیدم که کوله‌پشتی و لباس‌هایم را گِلی و کثیف می‌کنند و خودم را دیدم که خیس و گِلی و لرزان، جلوی چشم همکارهای محترم و نامحترم، از پلّه‌های جلوی اداره دوان دوان بالا می‌رم تا انگشت بزنم و ورودم را ثبت کنم. از دوچرخه‌سواری منصرف شدم. محتویات کوله‌پشتی را به کیف دستی‌ام منتقل کردم. پایین آمدم و سوار ماشین شدم و راه افتادم. مدرسه‌هایِ تعطیل خیابان را خلوت کرده بودند. مه قشنگی روی کوه‌های گاوازنگ نشسته‌بود. فِلَش را به پخش ماشین وصل کردم و مارک‌نافلر را بیدار کردم تا برایم ترانه‌هایی را از آلبوم جدیدش بخواند. مرگ ندارد لامصّب. آلبوم به آلبوم هم بهتر می‌شود. با ترانه‌هایش لذّت بردن از راک را آموختم و ترانه به ترانه بزرگ‌تر شدم، زندگی کردم و الان هم هم‌زمان با انتشار آخرین آلبوم‌ش، Tracker، در حال روشن کردن چراغ‌های شام‌گاهی هستم.
اداره هم خلوت است. اطاق تاریک است و‌‌ همان بوی نم همیشگی را می‌دهد. چراغ‌ها را روشن می‌کنم. پنجره را که باز می‌کنم جیک‌جیک گنجشک‌ها به حجم ساکت اطاق هجوم می‌آورند و پشت سرش بوی خاک باران‌خورده‌ای که از کو‌ه‌های گاوازنگ می‌آید بر بوی نم و ماندگی چیره می‌شود. چند نفس عمیق می‌کشم. آسمان پر از ابرهای عقیم است. سروصدای گنجشک‌ها مرا به صبح‌های تابستان‌های کودکی‌ام می‌برند. به‌‌ همان صبح‌های خنک لذّت‌بخشی که جریان تمام‌نشدنی جیک‌جیک‌ گنجشک‌ها که از لای پردهِ رقصان پنجرهِ باز به داخل اطاق جاری می‌شد، بیدارمان می‌کرد.
مرده شور سه پیش‌بینی آب‌و هوا روی گوشی موبایلم را ببرند. حتّی یک قطره باران هم نبارید و از لذّت دوچرخه‌سواری صبحگاهی با مارک نافلر محروم شدم.

بوی جوی مولیان

2015-02-16T15:25:00.000+03:30

در كهكشانی خیلی خیلی دور در زمان‌های خیلی پیش، وقتی که بچّه بودم یک ضبط‌صوت آیوای مشکی داشتیم که سنّ‌اش از من بیشتر بود. چندتا هم نوار کاست داشتیم که بابا از یک تعمیرکار دِک و آمپلی‌فایر در خیابان فرودگاه خریده‌بود. در یکی از آن‌ها ایرج در پس‌زمینه‌ی درددلِ یک سبزی‌فروش با زیبارویی که برای خرید آمده‌بود، می‌خواند. در آن یکی مرضیه با بنان از سروی می‌خواند که سوی بوستان می‌آمد و آن یکی کاست مکسل آبی‌رنگی بود که گلچینی از ترانه‌های مهستی را در خود داشت. ظهرهای جمعه بعد از نهار، بعد از اتمام ترانه‌های درخواستی رادیو کویت، بابا می‌رفت اطاق خواب تا چرت بزند و ضبط‌صوت را هم با خودش می‌برد و تنها کاستی را که برمی‌داشت همان کاست آبی مکسل بود. شنیدن آن ترانه‌ها، بعدازظهرهایِ امنِ جمعه را، وقتی که بابا در آرامش می‌خوابید، پر از حسّی از آرامش وامنیّت می‌کرد. حصاری به دورمان می‌کشید و ما را از فضای سرد و خاکستری بیرون جدا می‌کرد. تمام هفته را صبر می‌کردم که ظهر جمعه بیاید و در آن گرما و لذّت بی‌انتها فرو بروم.

الان نه آن ضبط‌صوت هست، نه آن کاست‌ها و نه بابا و نه آن حسّ آسودگی و بی‌خیالی و آرامش. الان فقط بارقه‌هایی از آن‌ها وقتی به این ترانه‌ها گوش می‌دهم می‌درخشند و حسّ اندوه و دلتنگی را به جانم می‌اندازند.