در سایه ثانیه ها

انتقال

noreply@blogger.com (علیرضا) — Fri, 08 Apr 2011 07:13:00 +0000

انتقال انجام شد :)

اطلاعات موسیقیایی در این حد

noreply@blogger.com (علیرضا) — Wed, 06 Apr 2011 19:24:00 +0000

رفتم فیس بوک بعد داشتم گشت میزدم دیدم یکی از دوستای دبیرستانم عکس پروفایلش دونفریه! گفتم لابد ازدباج کرده بعد عکسو کلیک کردم، عکس بزرگ شد. بعد دیدم خانومه حجاب نداره، بعد هی میگم خدایا این بنده خدا که خیلی مذهبی بود، حالا تازه این دو تا اصلا سنشون بهم نمی خوره، یعنی کی میتونه باشه؟! خاله زنک بازی ام از خودم :دی
بعد که عکس کامل لود شد، تگ اش هم اومد که نوشته بود "دریا دادور" :)‏

آنچه گذشت...‏

noreply@blogger.com (علیرضا) — Wed, 06 Apr 2011 13:33:00 +0000

میدونم که فرهنگ گودری باعث شده خوندن متن های طولانی به کابوس تبدیل بشه، اما نگفته های این مدت و خوشحالی چیزای کوچکی مثل راه انداختن دوباره وبلاگ سابق باعث میشه آدم روده درازی کنه! پیشاپیش عذر می خوام :دی

آنچه گذشت این بود که برای مدتی وبلاگ رو به دلایلی از دسترس عمومی خارج کردم، بعد بشدت محو گودر شدم و بعد بلاگر فیلتر شد و به ناچار رفتم توی بلاگفا و موقتا نوشتم. این تا اینجا!

فیلترینگ بیش از حد سایت ها باعث شد به دنبال راهی نه برای استفاده غیرعادی از اینترنت که برای استفاده عادی و نوشتن وبلاگ و درست کردن سایت شخصی و امثالهم به فکر این بیافتم که یا راهی خواهیم یافت یا راهی خواهم ساخت.

این بود که به استفاده از وی پی ان ترغیب شدم. الانم با وی پی ان در خدمت شما هستم! خیلی هم خوب! بعد از ماهها سری به فیس بوک زدم و خلاصه بسیار نشاط رفت.

اما در باب بستن گودرم، دو علت عمده وجود داشت. یکی اینکه وقت گودرینگ از کنترلم خارج شده بود و ترجیح دادم در این مقطع حساس تاریخی به جای مدارا با نفس اماره، کلا پا رو هوای نفسانی گذاشته و گودرم رو تعطیل کنم. از طرفی گودر کردن و حجم عظیم شیریجات دوستان و کامنتهای رد و بدل شده باعث میشد سرگرمی اصلی تر و جذاب تری که بعدها هم بتونه یه آرشیو خوب از خاطراتم و دوستانم رو در اختیارم بذاره، از دست بدم. لذا دوست دارم دوباره به فضای وبلاگی سابقم برگردم.

اما از اونجایی که فیلترینگ جز لاینفکی از زندگی ما شده، بزودی یه دامنه شخصی می خرم و آدرس این وبلاگ رو به یه دامنه شخصی انتقال میدم که فیلترینگ مشکلی ایجاد نکنه.

به هرحال خوشحالم که بر می گردم به اینجا. از آواره شدن بدم میومد ولی از فیلترینگ بیشتر. به نظر میاد روزای خوبی از این بابت در راه باشه :) ببخشید که شما رو هم توی این مدت سردرگم کردم!

ممنون.

پ.ن: نکته مهم اینه که دوست بسیار عزیزم پیشنهادی برای تغییر نامه وبلاگ داده که قرار شد اسم اینجا رو بذارم "در سایه ثانیه ها". گفتم که در جریان تغییر نام هم باشید.‏

وقتی آریامهر در گور می لرزد

noreply@blogger.com (علیرضا) — Tue, 22 Feb 2011 08:06:00 +0000

در حالیکه همه منتظرن وزارت علوم دوباره اطلاعیه جذب هیئت علمی اش رو بزنه، دانشگاه شریف دو هفته قبل از اینکه وزارت علوم خبری بده، یه روز سه شنبه ای اطلاعیه میزنه که برای بورس داخل هر کسی میخواد بیاد مدارک بده. تا کی؟ تا شنبه هفته بعدش. اونوقت همون هفته ای که چهارشنبه تعطیل بوده :) یعنی سه شنبه اطلاعیه میزنن، چهارشنبه و پنج شنبه و جمعه هم که تعطیل بوده، بعد شنبه هم مهلتش تموم میشه :دی حالا دیشب رفتم سایت وزارت علوم، نوشته شریف جذب میکنه و باید به سایتش رجوع کرد، بعدم که به سایتش رجوع می کنی متوجه میشی که قضیه دو هفته پیش تموم شده! بعدم مسئولش یه جمله در میون میگه "با هماهنگی وزارت علوم بوده!!".

به جون شخص شاهنشاه آریامهر که دانشگاه در گذشته به اسم مبارک ایشون بوده قسم که اگر فکر کنید عمدی و نیتی پشت این قضیه بوده، مدیون شخص اعلیحضرت همایونی هستید :دی

پ.ن: اینم سومیش! در راستای پست دیروز :)‏

دغدغه های نخستین روزهای اسفند ماه هشتاد و نه

noreply@blogger.com (علیرضا) — Mon, 21 Feb 2011 16:35:00 +0000

نوشتم که خالی شم از همه دغدغه هایی که داره داغونم می کنه!

خیلی خرابم. داغون داغون. فکر داره دیوونم میکنه. این روزا روزای کاری خوبی رو پشت سر نذاشتم.

همه این اتفاقات با ضدحال دکی شروع شد. دقیقا توی زمانی که فکر می کردم توی اوج ایده و خلاقیت هستم و به نتایج شگرفی رسیدم (که انصافا کم اهمیت هم نبودن) دکی با عکس العملی سرد و کاملا ضدحال، زد توی حالم.

بعد که داشتم سعی می کردم با همه بدبختی های آزمایشگاه کنار بیام و کلی امید و آرزو که باید روی پای خودم وایستم و اینا، به نتایج خیلی خوبی رسیده بودم، یعنی با خوندن کلی مقاله و پایان نامه و کلی فکر کردن (به قول یکی از استادام، مهمترین کاری که یه مهندس می تونه بکنه فکر کردنه!) به یه موضوع عالی رسیدم که فکر میکردم دیگه ردخور نداره.

حالا فقط یه روز بعد از همه اون امیدها، یه پایان نامه دکتری پیدا کردم که طرف سال 2008 دفاع کرده و همه اون ایده هایی که داشتم رو عمل کرده :( خیلی سنگین بود. توی همین چند روز دقیقا دو دفعه با خاک یکسان شدم.

شما شاید نتونین خودتون رو جای من بذارید ولی به عنوان دانشجوی دکتری ای که ترم چهارمشه ولی هنوز نمی تونه بگه دقیقا موضوع کارش چیه از یه طرف، فشارهای قوانین دانشگاه برای دفاع پرپوزال تا پایان این ترم، روی هم رفته فشار کمی نیست. از طرفی استاد راهنماهای ما توی ایران در حد مشاورن. یعنی استاد خود من وقتی می خواد راجع به موضوعی که من کار می کنم پروپوزالی بنویسه یا متنی تهیه کنه، از من کمک می خواد یا سوال می پرسه. البته این صداقتش قابل تقدیره. توی همین فضا همینکه رو راسته و ادای آدمای کار درست رو در نمیاره خودش کلیه ولی وقتی می شینی فکر می کنی الان باید چی کار کنی، می بینی خودتی و خودت! احد الناسی نیست حتی بهت بگه روی چه موضوعی کار کنی چه برسه به اینکه بخواد کمک علمی بهت بکنه. البته من روزی که تصمیم گرفتم بمونم با قبول همه این شرایط موندم، و الانم اعتراضی نیستم که تجهیزات کمه یا استادام اونجور که باید نمی تونن کمکم کنن ولی بالاخره گاهی آدم طاقتش به نهایت می رسه و نیاز به تسکین داره.

همه اینا در کنار مشکلات معمول زندگی، ملغمه ای میشه که اصلا گاهی وقتا آدم دلش میخواد خودشو فقط سرگرم کنه و فکر کنه هیچ طوری نیست و زندگی خیلی خوبی جاری است. این وقتا تعداد فیلم هایی که در هفته می بینم بیشتر میشه ولی بازم نمی تونم خودمو ازش رها کنم.

توکل به خدا، باید از همه این سختی ها گذشت دیگه بالاخره، درش هم شکی نیست. پس توکل به اوس کریم :)‏

همچین خواهرزاده ای داریم ما

noreply@blogger.com (علیرضا) — Thu, 03 Feb 2011 11:05:00 +0000

نیمرو آوردیم گذاشتیم جلوش، میگه توبی! توبی! (قیافه ذوق زده)

میگم توبی نازه! بوسش کردی؟

خوابیده زمین روی سفره، زرده تخم مرغ رو بوس کرده، حالا خواهرم میگه نازش کردی؟ بعد دست کشیده به سفیده اش میگه ناسی ناسی :دی

بعدم دستش که تخم مرغی شده بود رو مالید به لباسش!

خواستم بگم همچین خواهرزاده ای داریم! :))

آقای لامبورگینی

noreply@blogger.com (علیرضا) — Wed, 26 Jan 2011 19:30:00 +0000

دارم مستند Mega Factories: Lamborghini رو می بینم بعد یه فلش بک میزنه به انگیزه ساخت این کارخونه!

میگه یه روز آقای لامبورگینی که تراکتورساز بوده میره پیش آقای فـِراری!

بعد از ماشین فراری ایراد میگیره و اینا!

آقای فراری میگه داداش شما برو تراکتورتو بساز عموجون! (دقیقا همون کشکتو بساب!)

بعد آقای لامبورگینی میاد میگه اِ اِ اِ اینجوریه؟ بعدش میره چند وقت بعد اولین ماشینشو میسازه. بعدم دومین ماشینش در همون زمان جزء سریعترین ماشین های supersport میشه!

یعنی یکی ام نیست بطور سازنده بزنه تو حالمون بریم بترکونیم! :)

یه نفس راحت

noreply@blogger.com (علیرضا) — Mon, 24 Jan 2011 14:11:00 +0000

اگر سق سیاه هستید، نخوانید! :))

امروز ست آپ آزمایشگاهی ام آماده شد! هوراااااااااا :دی یک و نیم ملیون فعلا برامون آب خورده. دوست داشتم یه عکس از این موجود دوست داشتنی اینجا بذارم که متسفانه به دلیل نبودن دوربین میسر نشد :دی یه ست آپ اولیه است که فقط باهاش میشه تست های خیلی ساده و ابتدایی گرفت ولی از این جهت که کارم جدی تر انجام میشه، خوشحالم!

دانشگاه رو هم نهایتا پیچوندم :) زنگ زدم گفتم این ترم خیلی کار دارم (آزمون جامع و دفاع از پروپوزال!! مادرجان :دی)، مدیر گروهشون می گفت باشه ولی ترم بعدش بیا :) از این که این هم تموم شد و دیگه نیاز نیست بهش فکر کنم، خوشحالم :دی

حدودا دو ماهی میشه که قراره دو تا کار رو انجام بدم. یکی اش خیلی وقت بود فکرم رو مشغول کرده بود، امروز جفتش انجام شد، انقدر حال میده دو تا کاری که مدتهاست توی لیست "To do list" اومدن و پاک نمیشن رو پاک کنی! اصن انگار دنیا رو به آدم میدن :دی همچنان خوشحالم!

چقدر خوبه آدم دلیلی برای شاد بودن داشته باشه به قرآن :)

پ.ن: حسابی برگشتم به روال فیلم دیدن سابق :دی فیلم Duplex رو دیدم. طنز بود. دو سه تا صحنه اش در حد انفجار خنده بود. بسیار لذت بردم!

اساتید جان بر کف

noreply@blogger.com (علیرضا) — Fri, 21 Jan 2011 09:35:00 +0000

خب با رسیدن ایام الله امتحانات، همه دانشجوها شماره موبایل رو هم از هر سوراخ سمبه ای شده گیر میارن و یاعلی مدد! بزن زنگو. و البته بعد از دو سه دفعه جواب دادن، یاد می گیری توی ایام الله امتحانات نه تنها به شماره های ناشناس (ایرانسل و خصوصا 917ها) جواب ندی، بلکه یاد می گیری حتی اگر از مسئولای دانشگاه هم کسی زنگ زد، مطمئناً زنگ زده بگه دکتر جان فلانی به فلان دلیل مشکلی داشته، هواشو داشته باش! تا حتی یکی از استادای خفن! زنگ زده که فلانی از صدتا مسیر با من تماس گرفته، منو کچل کرده که بهت بگم هواشو داشته باشی! بعد می دونی از کجا آدم می سوزه؟ آقایی که به هزار دری میزنه که نمره پاسی بگیره، آدم مذهبیه شهره که کاروان برای مشهد و کربلا داره و هزار جور برگزاری مراسم دعا و اینها. اینجاست که به تجربه می فهمی که این ناله زاری ها همش شعاره، همش برای تظاهر. حالا نه همش، ولی حداقلش اینه که وقتی کارت گیر میکنه، برای رفع کردنش حاضری به هر دری بزنی حتی اگر به معنی ضایع کردن حق دیگران باشه.

برای ترم بعد هم گیج میزنم. تاحالا صددفعه نظرم عوض شده! یه روز میگم میرم یه روز میگم نمیرم. امروز خبردار شدم که برنامه ترم بعد رو چیدن برای منم دو روز کلاس گذاشتن. از بس فکر کردم دیوانه شدم دیگه! امروز از استادای بوشهر یکی بهم زنگ زده بود می گفت دو تا از پروازی هامون گفتن دیگه نمیایم (سر همین قضیه سقوط هواپیماها)، بعد می گفت زنگ زدم به همکارا که یه دوتا از این استادای جان بر کف برامون بفرستین :))

فوری

noreply@blogger.com (علیرضا) — Wed, 12 Jan 2011 04:36:00 +0000

به دلایلی کاملا شخصی می خوام که برای مدتی این وبلاگ رو از حالت پابلیک خارج کنم و امکان دسترسی به نوشته ها فقط از طریق لاگ این کردن برای دوستان میسر خواهد بود که از طریق آدرس ایمیل صورت می گیره. و اما نکاتی در این باب:

یک، مجبورم اینکارو بکنم، و الا هدفی مثل شناختن خواننده های پنهان و اینها ندارم! لطفا سوء برداشت نکنید.

دو، در صورتی که مایل به دنبال کردن مطالب هستید، در قسمت کامنت های مربوط به همین پست، ایمیلتون رو بنویسید. کامنتها رو پابلیک نمی کنم.

سه، از حالت پابلیک خارج کردن وبلاگ یعنی وجود خواننده هایی که اسپم محسوب میشن، پس جسارتاً یه جوری معرفی کنید که بدونم اسپم نیستید :) البته به جز کسانی که می شناسم.

چهار، بازم تکرار می کنم که مجبورم!

ممنون.

بله، اینجوریاس

noreply@blogger.com (علیرضا) — Mon, 10 Jan 2011 13:17:00 +0000

منظره پنجره آشپزخونه ما، پله های اضطراری هستن، بعد کبوتر و گربه زیاد داره.

بردمش توی آشپزخونه،

-میگم جوجو کو؟؟

+درحالی که با چشماش داره دنبال جوجو می گرده، لباشو جمع میکنه میاره جلو میگه دوو دووو!

-میگم کوش؟

+با چشماش می گرده همچنان و میگه دوو دووو!

-میگم پیشی جوجو رو خورد.

+لباشو جمع میکنه، ابروهاش هشتی میشن، چشماش گرد شدن = همه اینا مساوی است با اسمایلی حیرت! میگه اُرد؟؟؟

-میگم آره جوجو رو پیشی خورد.

+اسمایلی قبلی همچنان مونده میگه دوو دوو اُرد!!

این قیافه و ادا کردن این کلمات با اون قیافه هشتی انقدر لذت داره که آدم هی تکرارش کنه :)

علیرضا هستم، یک داییِ کرموو :))

پ.ن: عکس تزئینی است! تو همین مایه هاست، یه ذره کوچیکتر!‏‏

بَ بَ. ثبتش کنم بمونه

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sat, 08 Jan 2011 20:49:00 +0000

امروز یکساعت و نیم نشستیم تو ماشین با هوتی گپ زدیم به سان پنج سال پیش که می شستیم جلوی در فنی بعد از غروب، یه چایی هم از آقا کثیفه می گرفتیم توی سرما می خوردیم و به آپشن های آینده زندگیمون فکر می کردیم.

من فکر می کنم ما گاهی نیاز داریم که هرچی توی دلمون هست بریزیم بیرون. هرچی دغدغه، هرچی نگرانی، هرچی امید، هرچی خوشی هست رو بریزیم وسط و با هم تقسیمش کنیم. حرف بزنیم، حرف. بگیم اونایی رو که اگر بمونن میشن یه گوله انرژی منفی. اصن خیلی خوب بود. بعد اون امیدهایی که کم فروغ توی دلمون موندن رو با هم تقویتش کنیم. اگر داریم زیادی جو منفی میدیم، با هم از بین ببریمش!

به سبک ادبیات گودری: هوتی عاشختم، اصن یه وعضی! چقدر خوب بود امروز. بَ بَ :دی به همسایه تون سلام برسون :))‏

نه خوب نه بد

noreply@blogger.com (علیرضا) — Mon, 03 Jan 2011 11:52:00 +0000

به یکی از استادا گفتم میرم دانشگاه آزاد آن واحد مجعول :)، بعد گفت برای چی میری اونجا؟ بیا برو فلانجا! (همونجایی که پیشنهاد بورس داده بودن) گفتم بورس؟ گفت بورس هم می تونی بشی! (با یه لحن نه زیاد خوب) گفتم پیشنهاد خودتون چیه؟ گفت بورس نشو. به جایی تعهد نده، درست تموم شد، بیا همینجا!

پ.ن: کاش یه آدم با ثبات نظر، اینو بهم می گفت! حرف خوبی رو از زبان آدم بی ثبات شنیدن، بیشتر سوزش داره! (اینو یادتونه؟ بعد از اون دیالوگ، یه دفعه بهم گفت می خواستم تو بمونی اینجا خدمت کنی!)

امروز داشتم دقت می کردم، وبلاگم شده شبیه زندگی ترومن. اونایی که از خیلی قدیم من رو دنبال می کردن. حتی زمانی که داشتم برای کنکور ارشد می خوندم رو یادشونه. من از وقتی دانشجوی لیسانس بودم شروع کردم به نوشتن، یه سری از خواننده های اولم رو دارم، هرچند اینویزیبل، ولی فکر کنم هنوز باشن. توی این مدت آدمای دیگه ای هم اضافه شدن. ولی چون من نوشته هام بیشتر روزانه های خودمه، از این جهت اونایی که توی این سالها گذرا هم نوشته های منو خوندن، احتمالا در جریان همه ریز و درشت زندگیم بودن :)) از فوق قبول شدنم، بعد دوران فوق، بعد تردید بین موندن و رفتن. بعد انتخاب موندن و شروع phd، بعد دوران دکتری و پیش تدریس! بقیه اش هنوز معلوم نیست :))

تهران

noreply@blogger.com (علیرضا) — Tue, 28 Dec 2010 16:24:00 +0000

یه سوالی برام پیش اومده. یه سوال از اونایی که تهران زندگی می کنن و خودمم بهش جواب میدم. و یه سوال از اونایی که تهران زندگی نمی کنن.

سوالم از تهرانی ها اینه که اگر قرار باشه برای زندگی، شهری رو انتخاب کنید، تهران میمونید یا از تهران خارج میشید؟

و سوالم از غیرتهرانی ها اینه که شمایی که توی تهران نبودین، فکر می کنید که در ازای زندگی در خارج پایتخت، چه چیزهایی از دست دادین؟ (اگر اصلا اعتقادی داشته باشین به اینکه چیزی از دست دادین)

راستش این سوال رو نه برای شرایط کاری خاصی و نه برای توجیه خودم، برای هیچکدوم نمی پرسم. اما مدتیه دارم فکر می کنم باید از این شهر رفت. شهری که آلودگی هواش درسته که برای مردمانش عادی شده اما جدی جدی باعث بروز سرطان میشه. آلودگی هواش، انواع بیماری ها رو به دنبال داره، مردمش رو کم طاقت کرده و هزار جور بلا داره سرمون میاره. بدون اینکه به واقع بهش توجهی بکنیم. غیر از اینه که باهاش آداپته شدیم؟ برایمون دیگه خاص نیست. عادت کردیم. از طرفی آلودگی های صوتی، ترافیک های وقت گیر و اعصاب خرد کن. احساس می کنم داریم روح و جسممون رو توی این شهر از بین می بریم.

این چند وقت که به این موضوع فکر می کردم، همیشه اولین جوابی که توی ذهن میاد اینه که خوب توی تهران تجمع امکاناته، اما واقعش من چه امکاناتی دارم توی تهران استفاده می کنم که توی شهرهای دیگه نیست؟ هنوز جواب درستی براش پیدا نکردم ولی فکر می کنم این یه جواب کلیشه ایه. این سوال این روزا خیلی ذهنمو مشغول کرده.

جواب شما به این سوالات چیه؟

هیچ روز خوبی نمیاد

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sun, 19 Dec 2010 17:21:00 +0000

وقتی یه سری مشکلات تمومی ندارن و روز به روز بیشتر به آدم فشار میاد، آدم به خودش شک می کنه.

نکنه مشکل از خودم.

آخه چرا انقدر روزگار روی بد باید نشون بده. چرا دست به هر کاری میزنم زهر میشه به تنم.

بالاخره یه روز خوب میاد؟ دیگه حالم بهم خورد از بس به خودم گفتم یه روز خوب میاد. اصلا هیچ روز خوبی قرار نیست بیاد. همینی که هست!

فستیوال سینمایی-1

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sat, 18 Dec 2010 06:59:00 +0000

خب راستش تصمیم گرفتم فیلمای خوبی که توی هاردم جدا کرده بودم رو اینجا توی دو دسته معرفی کنم. دسته اول فیلمایی که خیلی خوب بودن و واقعا دوستشون داشتم و دسته دوم فیلمایی که بدی نبودن. یعنی برای سرگرمی حداقل فیلمای خوبی بودن هرچند که خیلی نکته خاصی یا داستان خیلی خفنی نداشتن. البته این نظر من بوده. ضمن اینکه اینا همه فیلمای خوبی که دیدم نیست، ولی از وقتی تصمیم گرفتم فیلمای خوبی که می بینم رو توی یه فولدر جدا بذارم، این فیلما رو دیدم و جدا کردم. از نظر زمانی هم خیلی ترتیب خاصی نداره.

شما هم یه همتی بکنید فیلمایی که دوست دارین رو توی همین پست معرفی کنید. شاید یه فستیوال خوبی راه افتاد.

پ.ن: زیر پوستر هر فیلم در حد یه خط نوشتم، نمیخواستم داستان فیلم رو بگم، اطلاعات بیشتر هم توی IMDB هست. فقط یه چیز کلی خواستم بگم که بدونین کلیتش راجع به چیه. بعد در مورد چندتاشون قبلا پست گذاشتم که لینکشو با + مشخص کردم، اگر دوست داشتین.

پ.ن: در ضمن به اونایی که نمیدونن: این قضیه از گودر شروع شده :)

Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (IMDB Rate: 8.6/10)

Forrest Gump (IMDB Rate: 8.6/10)

Seven Pounds (IMDB Rate: 7.6/10)

Match Point (IMDB Rate: 7.8/10)

There Will be Blood (IMDB Rate: 8.2/10)

Crash (IMDB Rate: 8.0/10)

Doubt (IMDB Rate: 7.7/10)

Million Dollar Baby (IMDB Rate: 8.2/10)

Cinderella Man (IMDB Rate: 8.6/10)

The Bucket List (IMDB Rate: 8.0/10)

Revolutionary road (IMDB Rate: 7.5/10)

Gran Torino (IMDB Rate: 8.4/10)

Inglorious Bastards (IMDB Rate: 8.4/10)

خیلی صحنه های حال بهم زنی داره. به هر حال از کارگردان بیل رو بکش، بیشتر از اینم انتظار نمیره، ولی این چند زبانه بودنه داستان برام جالب بود و اون آقاهه که بازپرسه و هزارتا زبون رو مثه بلبل حرف میزنه :دی جایزه اسکار رو هم برد. البته حیف که داستان این فیلمه تاریخی، تخیله محضه! به هرحال صحنه های وحشتناک هم زیاد داره، به بیماران قلبی توصیه نمیشه :دی

The Terminal (IMDB Rate: 7.1/10)

Requiem for a dream (IMDB Rate: 8.5/10)

21 (IMDB Rate: 6.7/10)

500 Days of Summer (IMDB Rate: 8.0/10)

July and Julia (IMDB Rate: 7.1/10)

Up in the Air (IMDB Rate: 7.8/10)

A Good Year (IMDB Rate: 6.8/10)

Leap Year (IMDB Rate: 6.1/10)

The Boy in the Striped Pyjamas (IMDB Rate: 7.8/10)

Invictus (IMDB Rate: 7.4/10)

Wanted (IMDB Rate: 6.8/10)

Candy (IMDB Rate: 7.2/10)

The Road (IMDB Rate: 7.4/10)

دنده چپ

noreply@blogger.com (علیرضا) — Tue, 14 Dec 2010 16:29:00 +0000

اصن نمیدونم امروز چرا انقدر روز حالگیریه!

اول- تا رسیدم دانشگاه دکی داشت میرفت. سه روزه کلی باهاش کار دارم، میگم امروز نیستی؟ میگه چرا میرم برمی گردم! (تا شب نه اومد، نه جواب اس ام اس داد!)

دو- زنگ زدم نقلیه دانشگاه میگم ماشین میخوام، میگه نداریم! میگم من چی کار کنم پس؟ میگه خودت بیا ماشین هست!! ساعت 8 شب عاشورا ماشین کجا بود؟

سه- زنگ زدم مدیر گروهشون، میگه اصلا نیا پول بلیطتو نمیدن، جبرانی بذار! (از خیر اون پول کذایی که می خواستین سال دیگه بهم بدین می گذرم، حالا منم می چزونمتون. بی اطلاع دیگه سر هیچ کلاسی نمیرم، امتحانم خودتون بگیرین. لیاقتتون همونیه که هستین). فقط تنها چیزی که مرددم میکنه اون دانشجوهای بدبختیه که گوشت قربونی میشن.

چهار- بلیطمو کنسل کردم. جریمه اشو کی میده؟!

پنج- اینجایی که میخوام برم، خیلی هم خوش قول نیستن. حداقل سابقه نشون داده.

شش- اون از گودر.

هفت- سه هفته پیش یه نفر قرار شد یه قراری بذاره با یه جایی. حالا امروز بهش اس ام اس زدم چی شد؟ میگه چه عجب از شما یه خبری شد؟! (آخه مردک، تو قراره قرار بذاری خبر بدی، من چه خبری بدم؟!)

هشت- سرماخوردگی ام بهتر نشده! سرم درد می کنه.

بعضی روزها همون بهتر آدم از رختخوابش بلند نشه. بتمرگه بکپه توی تخت بهتره! اه

از جمله فرهنگهای 2500 ساله ایرانی جماعت

noreply@blogger.com (علیرضا) — Mon, 13 Dec 2010 21:15:00 +0000

یکی از دوستام از استرالیا اومده بود، تعریف می کرد اونجا یه روز میره مهمونی یکی از دوستان فرانسوی اش. می گفت در حالیکه مست کرده بود اومد به من شراب تعارف کنه که در همین حین یادش اومد که من نمی خورم به خاطر اعتقاداتم و اینا، سریع معذرت خواهی کرد و گذاشتش کنار.
چند وقت بعد، دعوت شدیم خونه یکی از دوستان ایرانی مون، اونجا هم بساط مستی مهیا بود و اینا! خلاصه دوست ایرانیمون شراب تعارف کرد، گفتم نه من نمی خورم. آقا اصرار در اصرار که باید بخوری. حالا هر چی میگم نمی خوام، میگه نه اینجا که ایران نیست. چرا نمی خوری؟ باید بخوری! حالا هر چی هم بهش میگی، قبول نمیکرد. خلاصه مهمونی رو به ما کوفت کرد.

این خاطره رو برای این نوشتم که اصولا توی فرهنگ ما، احترام به اعتقادات شخصی آدمها هیچ جایگاهی نداره. اگر کسی نمی خواد شراب بخوره، باید باهاش بحث کنیم و متقاعدش کنیم که اشتباه می کنه. حالا این مورد مثالی بود از هزاران مثالی که همه دیدین و هر روز باهاش سر و کار داره. اگر یه تفکری جا افتاده و شما مخالفش عمل کنی، باید خیلی ها رو قانع کنی و الا بیچاره ات می کنن.

و من الان با گذشت دو سال از روزهایی که برای رفتن از ایران اقدام کردم، همچنان باید از اعتقاداتم در مقابل حرف دیگران دفاع کنم. هنوز هم باید پاسخگو باشم برای انتخابم و تصمیمم. بسه دیگه. همه هم می خوان قانعم کنن که اشتباه کردم. واقعا نمی فهمم چه اصراریه.

شرایط بدتر

noreply@blogger.com (علیرضا) — Tue, 07 Dec 2010 09:00:00 +0000

این هفته یه خورده کارام دوباره قر و قاطی شده، سرم شلوغه امروز. ظهر به محض اینکه از در انستیتو اومدم بیرون، یه صدای تالاپی (افتادن یه مایع از بالا به پایین) اومد، نگاه کردم به فاصله کمتر از یک متری ام یک پرنده مهربون کار خرابی کرده بود! واقعا شانس آوردم، فکر کن توی این اوضاع هچل هفت، پاشم برم خونه حموم!!!

نتیجه گیری: همیشه شرایط "بدتری" هم وجود داره! خدایا شکرت :)‏

پ.ن: چقدر انتخاب لیبل (Label) برای همچین پستی سخته!!‏‏

حجاج

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sat, 04 Dec 2010 14:40:00 +0000

هر سفری یه تجربه است و هر تجربه ای می تونه آشنا شدن با فرهنگ یکسری از آدمهای دیگه باشه. فرهنگهایی که هرچند برای ما عجیب و شاید خنده دار بیاد، ولی جالبه و دیدنی!

پرده اول (پنج شنبه ساعت 6 صبح فرودگاه اهواز):

از فرودگاه میام بیرون که تاکسی فرودگاه بگیرم برای ترمینال، در کمال تعجب میگه راه بسته است، ماشین نداریم. علت؟ مسیرها بسته است. خلاصه یه ماشین گیر آوردم و قرار شد با اون برم. همینکه داشتیم میرفتیم سمت ماشین طرف، دیدم یه سمند تور زده و گل زده توی فرودگاهه! منم که خواب درست حسابی نکرده بودم، تاکسی فرودگاهم که گیرم نیومده بود، با کسلی به راننده گفتم ساعت شش صبح ماشین عروس توی فرودگاه چی کار میکنه؟ (گفتم لاید اینا راهو بستن!!) یه پوزخندی زد گفت عروس چیه؟ ماشین حاجیه!!!

آقا اومدیم بیرون دیدیم بله، هواپیمایی که بعد از ما نشسته، هواپیمای حجاج بوده، فرودگاهم پر شده از ماشین های تور زده برای حاجی! تا حتی از این نیسان آبی ها هست سبزی فروشا دارن، از اونا هم تور زده بودن :دی به راننده گفتم پروازای حجاج تا کی ادامه داره؟ گفت شنبه شب تموم میشه. مطمئن شدم برای برگشتنم هم همین قصه ادامه داره.

دیگه اومدیم و حاجی ها رو ندیدیم.

پرده دوم (شنبه ساعت 10 صبح فرودگاه اهواز):

وقتی از سه راه فرودگاه میام سمت فرودگاه منتظرم بخورم به ترافیک همراهای حجاج و ماشینای تور زده. نزدیکای فرودگاه همونی که فکر می کردم رو دیدیم. ولی این دفعه حجاج هم اومدن. فکر کن حاجی نشسته توی یه ماشین تور زده، بعد پشتش دو سه تا ماشین افتادن با صدای بلند آهنگ پخش می کنن و یه عده توی ماشین دست میزنن!!! اونورتر یه سری از خانوما دارن کـِـل می کشن :)) اصن یه وضعی بودا. آخر خنده بود.

البته شنیدن کی بود مانند دیدن!

گذشته، حال، آینده

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sun, 28 Nov 2010 14:51:00 +0000

دو سال پیش، یه روز استادم صدام کرد و بهم پیشنهاد بورس داد. گفت قراره یه نفر بورس بشه، مدارکتو بده، فکر کنم امتیازشو میاری که بورست کنن. اون موقع دانشجوی ترم آخر ارشد بودم. بعد آقا ما کلی رفتیم فکر کردیم که این پیشنهاد خوبیه یا نه؟ بعدم همچین با اکراه و دودلی مدارکمون رو دادیم که ببینیم حالا چطور میشه. توی این مایه ها که حالا سگ خورد، بریم جلو ببینیم چی پیش میاد. ولی یادمه که کلی فکر کرده بودم و برای خودم سبک سنگین کرده بودم و یه سری نکات توی ذهنم بود که مثلا شایدم قبول نکنم :دی

بعد یکی دو هفته بعدش گفتن نه اشتباه شده، اصلا این برای دانشجوهایی بوده که آزمون جامع دکتری دادن!

الان دو سال از اون روزا میگذره، این روزها هم بحث بورسیه مطرح میشه ولی شهرهایی غیر از تهران. الان که فکرشو می کنم می بینم تمام اون سبک سنگین کردن ها احمقانه ترین فکرای دنیا بودن. یعنی اگر اون پیشنهاد می تونست عملی بشه، باید با کله قبول می کردم. اصلا فکر کردن نداشت.

عوضش این روزا باید فکر کنم که از تهران برم یا نه؟ نمیدونم. خیلی تصمیم سختیه. خیلی.

می ترسم دو سال دیگه بیام بنویسم که این سبک سنگین کردن هام احمقانه ترین کار دنیا بوده و فرصت های خوبی رو از دست دادم.

تصمیم گرفتن برای آینده ای که هیچ تصوری ازش نداری، برای زندگی در مملکتی که فردا ممکنه همه قوانینش زیر و رو بشه، یعنی تصمیم گرفتن با ریسک خیلی زیاد، یعنی حرکت روی لبه تیغ!

ماجراجویی

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sat, 20 Nov 2010 14:06:00 +0000

این هفته رفتم یاسوج. یعنی تو عمرم پرواز انقدر تخیلی نداشتم. هواپیما ملخی بود، کلا سی چهل نفر هم سوار هواپیما نبودیم. بعد منم دیر رسیده بوده، صندلی ام بغل ملخ بود. یعنی یکساعت و نیم از ارتعاشات ملخش لرزیدیم ها! ولی کلا جالب بود. من اصولا ماجراجویی رو دوست دارم. الان دلم خواست یه دفعه تفریحی برم یاسوج :دی

بعد تازه این هفته یه روزم موندم اهواز یه ذره کار داشتم شرکت نفت! خلاصه هفته جالبی بود.

آقا یه نکته جالب اینه که من دلم برای دانشجوهام تنگ میشه :دی واقعا چه استاد نمونه ای هستما :) البته ممکنه استاد خوبی نباشم (چون تجربه اولمه، حتما خیلی کارم اشکال داره) ولی در مجموع تدریس رو دوست دارم. این مهمترین نتیجه ایه که توی این چند هفته گرفتم. واقعا اگر اون فشار اماده کردن جزوه درسی ام توی اخر هفته ها نبود، فکر میکنم از این تدریسم بیشتر لذت می بردم. هرچند که از نظر زمانی و مالی اصلا کار به صرفه ای نیست ولی تجربه منحصربفردیه، مخصوصا برای من. مجبورم درسای لیسانس نفت رو یه بار مثل آدم بخونم.

طبق معمول الانم که فرودگاه اهوازم! دیگه این پستام تکراری شده. باید یه ذره متحولش کنم.

فشاری بالغ بر سه هزار پی اس آی را تحمل می کنیم

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sun, 14 Nov 2010 19:33:00 +0000

میدونم نگرانی.

میدونم می ترسی.

میدونم استرس داری.

میدونم دلت برام می سوزه.

میدونم میخوای من حالم خوب باشه.

میدونم.

همه اینا رو میدونم.

ولی وقتی انقدر برای ریز و درشت روزانه های من حرص می خوری، و این عصبانیتت رو به روم میاری، بهم حق بده که نتونم راحت مشکلاتم رو باهات در میون بذارم. چون نمیخوام اذیت بشی. چون وقتی ناراحت و عصبی میشی، شاید با حرفات خودت رو خالی کنی، و شاید ناراحتی ات کم بشه، ولی اصل بقا میگه همه اینا رو به من منتقل میکنی. پس نذار آرامشم رو از دست بدم.

این قسمت: زلزله

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sat, 13 Nov 2010 07:12:00 +0000

سلام. این هفته هم هفته جالبی بود.

کلا توی این ترافیک کاری آخری هفته که خیلی هم خسته کننده است، بدترین لحظاتش یکی چهارشنبه بعد از ظهر میشه که دارم تند تند مطالب درسم رو آماده می کنم، یکی جمعه ساعت 12 که چهار ساعت کلاس داشتم و خستگی اش و تصور اینکه همه میرن استراحت می کنن و می خوابن، من باید برم از 12 تا 5 دوباره سر کلاس! خدایی اون ساعت خیلی ضدحاله :(

ولی عوضش یه لحظه ای وجود داره که به تمام سختی هاش می ارزه :دی اونم دقیقا وقتی است که آخرین کلاس تموم میشه و میرم که وسایلم رو جمع کنم و برگردم! اصن انگار تمام دنیا رو بهم میدن :دی

هفته پیش دو تا هوم ورک داده بودم، این هفته رفتم سر کلاس، میگم هوم ورکا چی شد؟ اول همه گفتن نگفتین و اینا! بعد دو سه نفر اون وسط هی داشتن خودشون رو می کشتن که بگن نه! گفتین :دی بعد می گم خب شما که میگین گفتم، نوشتین؟ میگه: نه! کلاسای ما در این حده :دی

یکی از استادا می گفت اگر قرار بود نری تهران و فقط اینجا می موندی بعد از یه مدت فکر می کردی خیلی آدم خفنی هستی چون هر سوالی ازت بپرسن می تونی جواب بدی :دی مثلا گفتم که یه موضوعی رو سه بار کوییز گرفتم و هر بار، بعدش یه بار توضیح دادم، بازم وقتی می پرسم، هنوز بعضی ها نمی دونن. یا مثلا سر کلاس یه مسئله حل می کنم عددهاش هم روی تخته است. بعد میگم پس در کدوم حالت جواب بیشتره؟ از هر کی می پرسم میگه نمیدونم!!! میگم بابا روی تخته است.

یکی از استادا اومده بود، دیدیم کلی برگه دستشه. اقتصاد درس میداد. می گفت رفتم امتحان گرفتم. میدونید امتحانش چی بود؟

مثلا 1/2 بیشتره یا 1/4؟ یا مثلا 5/12 به اضافه 7/8 چقدر میشه؟

البته من سرکلاسم همچین حسی ندارم ک هانقدر تعطیل باشن. یعنی گاهی اوقات سوالاتی می پرسن که نشون میده دو سه نفری هستن که دارن فکر می کنن، ولی خب دلم براشون می سوزه. این همه خرج می کنن، این همه وقت می ذارن که آخرش چی؟؟

دیروز یه نفر اومد سلام کرد، انقدر تیریپش رسمی بود که گفتم حراستی، گزینشی چیزیه :دی بعد گفت ببخشید استاد هفته پیش جلسه فلان داشتم نتونستم بیام سر کلاستون :دی طرف یه مسئولیت جالبی داشت :دی سر کلاسم میشینه فقط نگاه میکنه و هیچی نمی نویسه. یه جورایی حس می کنم آخر ترم هم می افته و لابد مقامات محلی برای پاس شدنش تماس میگیرن! چیزی که ظاهرا خیلی معموله :دی

کلاسای 2-5 جمعه ام دیگه کلا مخم تعطیله! بعد برای چیزای خیلی ساده خنده ام میگیره. مثلا وقتی لیست اسم ها رو می خونم یهو خنده ام می گیره :دی دیگه جو سنگین کلاسای قبلی ام و همه ابهتشون زیر سوال میره :دی بعد فکر کن سر این کلاس زلزله هم اومد دوبار :دی اصن یه وضعی بودا.

خاطره ایه :دی

وقتی نقش آیتم های مورد علاقه در زندگی کمرنگ می شود

noreply@blogger.com (علیرضا) — Sun, 07 Nov 2010 15:52:00 +0000

یکی از دوستان یه بار می گفت آدم به همون اندازه ای که کار داره، وقت هم داره. یه جورایی وقتی سرت شلوغه اتفاقا کارای بیشتری هم می کنی. من خیلی به این موضوع اعتقاد دارم. واقعا فکر می کنم بیشترین بازدهی رو زمانی داریم که کارای بیشتری سرمون ریخته و دقیقا وقتی می خوای تعداد کمی کار رو هندل کنی، بیشتر وقت تلف می کنی.

داشتم فکر می کردم، توی این مدت، خصوصا دو ماه اخیر، کتاب خوندنم شده صفر! فیلم (به جز سریال مدیری) هم دیگه خیلی وقته ندیدم. بعد اینکه یه مدت، خیلی دوچرخه سواری می رفتم، هرچند الانم خیلی پایه ام، ولی فرصت نمیشه. یا هنوزم بابت ترک کردن زبان فرانسه خودم رو سرزنش می کنم :( چند ماهه دلم می خواد سه شنبه ها برم با بچه های دانشکده فوتبال، ولی تاحالا یه بار هم نتونستم برم!

البته می تونم چند مورد اعتراف هم بکنم. مثلا هنوز سعی می کنم سینما برم. مثلا هفته پیش سن پطرزبورگ رو دیدم :)

یا مثلا این چند وقته کافی شاپ خیلی رفتیم با بروبچ! (فکر بد نکن! ما کافی شاپ رفتنمون هم غیر عادیه، یعنی دسته جمعی میریم :دی)

ولی به قول یکی از این ایمیل ها که دوستان می زدن، خدا رو شکر که به خیلی از کارایی که دوست دارم انجام بدم، نمیرسم! چون این نشون میده حسابی کار برای انجام دادن دارم و بیکار و علاف نیستم. ها؟ :دی

در سایه ثانیه ها

انتقال

اطلاعات موسیقیایی در این حد

آنچه گذشت...‏

وقتی آریامهر در گور می لرزد

دغدغه های نخستین روزهای اسفند ماه هشتاد و نه

همچین خواهرزاده ای داریم ما

آقای لامبورگینی

یه نفس راحت

اساتید جان بر کف

فوری

بله، اینجوریاس

بَ بَ. ثبتش کنم بمونه

نه خوب نه بد

تهران

هیچ روز خوبی نمیاد

فستیوال سینمایی-1

فیلم های گروه یک:

خیلی با استیل این شخصیت حال می کنم :)

Changeling(IMDB Rate: 8.0/10)

من عاشق فیلمای کلینت ایستوودم. و چیزی که برام خیلی جالبه اینه که توی فیلماش دنبال کثافت کاری نیست.

شخصیت تام هنکس توی این فیلم شاهکاره محضه :)

ته مرام!

در مورد خیانت!

یه جورایی تاریخچه نفت توی آمریکاست! محشره این فیلم.

دردناک در باب مهاجرت!

بازم از کارگردان محبوبم، کلینت ایستوود!

تو مایه های مرام آقامون تختی :دی

اگر بهتون بگن مدت زیادی از عمرتون نمونده چی کار می کنید؟

در باب واقعیت های زندگی و خیانت!

کلینت ایستوود و مشکلات مهاجران! این فیلم صحنه پایانی اش محشر بود.

خیلی عالی!

در باب قرص های اکس! باحاله.

فیلم های گروه دو:

راجع به ذکاوت و هوشمندی یکی از بچه های MIT در قمار. داستانش واقعیه! قبلن هم راجع بهش نوشتم (+)

یک عاشقانه دوست داشتنتی :)

برای سرگرمی خوبه! بدک نیست.

ایضا برای سرگرمی!

ایضا برای سرگرمی!

ایضا برای سرگرمی! یه چیزی تو مایه های فیلم The Proposal، البته اگر دیده باشین.

فیلمایی که در مورد یهودیان توی جنگ جهانی ساخته شده همه شاهکارهای هالیوود بودن، فارغ از اینکه هولوکاستی بوده یا نه. اینم خیلی درام داغونی بود. مخصوصا آخرش! (+)

فرازی از زندگی نلسون ماندلا.

تخیلاتش برای سرگرمی و خنده خوب بود :)

در مورد مواد مخدر!

یه فیلم سیاه و داغون در مورد آخرالزمان :دی (+)