آلوچه خانوم

.

2026-02-26T15:25:00.464+03:30

وضعیت من این‌طوریه که تحمل این‌ها رو ندارم. ظلم از حد گذشته، با این همه داغ و این همه فقدان، تعامل خیلی وقته زمین بازی من نیست از خیلی پیش‌تر، از بعد از سرنگونی هواپیمای اوکراین نیست. به آینده‌ای که اون‌ها نوید می‌دن هم نمی‌تونم دل‌خوش کنم، گذشته‌‌ای در حال تکراره که تبعات‌ش رو با گوشت و پوست و خون درک کردیم. نشانی از خرد نمی‌بینم، خیلی گشتم پیدا نکردم. از جنگ هم استقبال نمی‌کنم. از ویرانی، از فقدان بیش‌تر از این که به سرمون اومده، می‌ترسم. مرگ غیرنظامیان در جنگ اجتناب ناپذیره، ویرانی همین سقف‌های اجاره‌ای، و آوارگی ترسناکه. فرض کنیم من بمونم و از پس خودم بربیام ، بچه‌های کوچیک چی؟ سالمندان بیمار چی می‌شن؟ نمی‌تونم کسی رو مجاب کنم این‌بار اون جنگ گوگولی دوازده روزه نیست، هر چند اون دوازده روز عزیزان غیرنظامی زیادی رو گرفت که امروز حتی شمرده نمی‌شن. دردناک این‌جاست که جنگ وقتی فرماندهان کشته می‌شن ۱۲ روز بیش‌تر طول نمی‌کشه اما وقتی، جوانان وطن و مردم عادی از دست می‌رن، سال‌ها، فرساینده می‌تونه ادامه پیدا کنه. جنگ اوکراین چاهار ساله شد ، ما خودمون یک مورد هشت‌ساله‌شو به خوبی از روز اول تا روز آخر یادمون میاد.

برای مایی که تسویه حساب با متر یا با من، یا بر من رو یادمون می‌آد، جنگ هشت‌ساله رو یادمون می‌آد (تازه اون موقع خط مقدم تهران نبود) شرایط کنونی هم ادامه دادنی نیست و هیچ مسیر پیش روی روشن و قابل اتکا و باوری پذیری برای بیرون رفتن از وضعیت کنونی نمی‌بینیم، روزگار سهمگینه.

من یک وقتی اون طرف ایستاده بودم. شور داشتم، فکر می‌کردم نه بین بد و بدتر، که بین راه و بیراهه، راه رو انتخاب کرده‌ام. سال‌هاست یادآوری اون امید و صبرم برای خودم کشنده‌ست. خود اون موقع‌ام رو درک می‌کنم اما تحمل یادآوری اون ‌طور بودن، خود اون روزام، از جان کندن سخت‌تره. امیدواری امیدواران این روزها رو درک می‌کنم، نشانه‌ها رو نمی‌شه زیر فرش قایم کرد، نمی‌تونم ... نتونستم باهاشون همراه بشم، اما فهمیدنی‌اند.

بیش‌تر از هر کسی اما آدمای بزرگ‌تر سالیانی که به ما گذشت رو می‌فهمم و تنهایی‌شون رو درک می‌کنم، اونایی که یک روزی، شور و امیدمون رو تماشا می‌کردن، اما نمی‌تونستن همراه‌مون باشن و مطمئنم ته دل‌شون برامون آرزوی موفقیت می‌کردند. اون تلاش برای این‌که به من جوان اون‌روز بفهمونن، نه از سر تفرعن، بلکه تجربه‌ی زیسته‌شون نمی‌ذاشت و نمی‌تونستن با من همراه باشن.

این روزها ساکتم، رنجور، عزادار، بسیار ناامید، بی‌عمل، بسیار غمگین، مستاصل و ساکتم.

.

2026-02-21T22:07:04.353+03:30

از پنج‌شنبه شب، سایه‌ی قامت خمیده‌ی بابای صدرا روی تخته‌ی هوشمند کلاس، آنی رهام نمی‌کنه. برای سین نوشتم، دیدن اون صد ثانیه حسی به من می‌ده که از حجم قلب‌م بزرگ‌تره. بیش‌تر از یک ماهه بعد از اتصال به اینترنت داریم تصویر می‌بینیم و روایت می‌خونیم. تموم نمی‌شه، همین‌طور با اسم و چهره و قصه‌ی جدید روبرو می‌شیم. و حالا این چهلم‌ها با این آئین و مناسکی که داره خودجوش شکل می‌گیره قلب آدم رو چهل‌هزار تیکه می‌کنه.

صحنه‌هایی که می‌بینیم هر کدوم به تنهایی می‌تونن بندازن‌ت ته سیاه‌چاله‌ای که دیگه به‌ خودت دست‌رسی نداشته باشی. ما فقط داریم تماشا می‌کنیم و این‌طور آتیش گرفتیم، زندگیامون مختل شده، به خودمون می‌آئیم می‌بینیم داریم دندونامون رو به هم فشار می‌دیم. یا با یک بازدم طولانی انگار حرارت غیر قابل تحملی رو از سینه می‌دیم بیرون. بازمانده‌ها چه‌طور قراره داوم بیارن؟ بچه‌ها... بچه‌های به جا مونده از این جان‌ها چه‌طوری قراره ادامه بدن؟

زندگی چه‌طور قراره راه خودشو پیدا کنه؟ اصلن این اتفاق می‌افته؟ بمیرم من. بمیرم.

این‌که ما زنده‌ایم ، می‌شوریم، می‌پزیم. شب‌ها آلارم موبایل‌مون چک می‌کنیم که صبح به موقع بیدار شیم عادی نیست. همون قدر که غیاب این همه زندگی تموم شده، عادی نیست. این هم‌زیستی عجیب غریب با سایه‌ی جنگ قریب‌الوقوع، عادی نیست. حتی این گرمای ناگهانی هوا پیش از شروع ماه آخر زمستون. امروز به همکارم می‌گفتم این همه جان گرم و جوان به خاک سپرده شد. زمین گرمه، چیزی اون زیر رگ کزده. مزارشون سنگ و نشان‌دار که شد، انگار زمستون یک‌هو تموم شد. هیچی عادی نیست.

.

2026-02-06T15:10:46.099+03:30

دوستان‌م از روزمره تو ایران می‌پرسند؟

زندگی تو ایران چطوره؟ این چاهار هفته چطور بود؟ در اون خاموشی اینترنت، پای شبکه‌های خبری مبهوت، فریز شدیم. من بین تمام امکانات موجود هر روزنه‌ای رو جوریدم. نمی‌فهمیدم شبکه‌ی اصلی فراخوان چرا از کشتار چیزی نمی‌گه؟؟؟؟ !!!! اونم وقتی حتی شبکه‌ی خبر ایران همون صبح جمعه به تلفات برخورد شب قبل اشاره داره. من همون‌جا زانوهام شروع کردن به لرزیدن. من خیابون نبودم. من بعد از عاشورای ۸۸ که دیدم با ماشین از روی مردم رد شدن، خیابون نرفتم، دیدم نمی‌خوام بمیرم. نخواستم قهرمان غایب زندگی بچه‌ام باشم. بضاعت من محقرتر از این حرف‌ها بود. چیدمان زندگی این دی‌ماه با وجود بچه‌ی از آب و گل دراومده و جراحی سنگین مادرم بعد از جنگ ۱۲ روزه، اصلن اجازه نمی‌داد آگاهانه خودمو تو خطر قرار بدم. با احترام به تمام جاویدنامامون و درک دغدغه‌ها و منطق‌شون، با احترام به جان عزیز در خون غلطیده‌شون. شاید من ترسو بودم. شاید من میان‌سال تاوان رو تو بچگی تا همین لحظه با پوست و خون چشیده بودم. من میان‌سال وقتی از جوانان اطرافم می‌شنیدم "چیزی برای از دست دادن نداریم" به خودم می‌لرزیدم که جان‌تون، جان عزیزتون. من میان‌سال مختصات زمان و مکان برام متفاوت بود. وقتی می‌گفتند آینده نداریم می‌دیدم دور نمای من از مفهوم آینده با دورنمای جان جوان از آینده فرق داره، من نه عافیت‌طلبانه بلکه به توان از دست‌داده‌ی سن و سالم باختم توی خونه نشستم پای اخبار . از شب قبل، می‌شنیدم آدما با حال خوب از مناطقی که ساعاتی بعد حمام خون شد برگشتند، خوش‌دل، امیدوار! بعد از دیدار هم و همراهی با اون موج. اما بعد ... اما بعد فقط خون بود . زندگی در ایران چه‌طوره ؟ ا این زندگی نیست ترکیبی از بهت و سوگ و ترسه و حتی شرم! ترس از وضعیت جنگی قریب الوقوع، یعنی تماشای هجوم برای خرید آذوقه به قدر بضاعت. روزهای اول به چشم من، مردم دیوانه‌وار خرید کردن. حواس‌شون بود باک بنزین‌شون پر باشه اگه لازم بباشه از شهر دور شن. تمام قد سوگوار، درگیر بقا و شرم! شرم غیابی به انتخاب و اراده کنار دیگرانی که زیبا، جوان، جسور و امیدوار و به خون غلطیدند. خاموشی اینترنت اون عدم دسترسی به دوستان! به آخرین کسانی تا آخرین لحظه مهاجرت رو به تعویق انداختند بلکه، سفر نکنن بمونن و پس بگیرند اما بچه‌ها رسیده بودن به سنی که دیگه نمی‌شد صبر کرد. امکان تماس که بر قرار شد لجوجانه زنگ می‌زدم به‌شون، به بنفشه‌هام. داشتم خفه می‌شدم باید مطمئن می‌شدم دست‌م هنوز به‌شون می‌رسه. دست‌مو توی تاریکی دراز کردم، دست‌مو گرفتند.

من می‌دونم ما نسلی شریف بودیم، دغدغه داشتیم، بچه‌هایی آگاه و توانا پروریدیم. اما باختیم، یک دانه شانس زندگی‌مون رو باختیم. این باخت رو برای بچه‌هامون نمی‌خواهیم.

زندگی این روزها چطوره؟ قلب پاره پاره. روانی منهدم، سوگی سنگین، حتی صبح به صبج به خودمون تو آینه نگاه نمی‌کنیم، پشت میز کارمون می‌نشینیم. وجود داریم اما حضور نداریم. هر ویدیو یادمون می‌آره می‌شد این جان پرپر بچه‌مون ، یا این والد جگر سوخته خودمون باشیم. وقت جدا کردن سنگ از سنگک داغ از تنور در‌اومده، وقت سوا کردن پرتقال تو سرخ، وقت ریختن روغن زیتون روی سالاد، وقت چپاندن رخت چرک توی ماشین لباس‌شویی، غیاب خودمون و بچه‌هامون رو مجسم می‌کنیم . و اشک، اشکی که امان نمی‌ده. این همه جان زیبا ، این همه هیبت عضلانی که فکر می‌کردند وقت درگیری از پس خودشون برمی‌آن اما فکر گلوله‌ی داغ رو نکرده بودند. بمیرم من. بمیرم !

.

2026-01-27T07:05:14.365+03:30

آ می‌گوید" بنویسید، مستند کنید حال و احوال‌تان را ، هر چند سخت و پر درد "

چه بنویسیم؟ کلمات حقیرند برای گفتن از این روزها. این سیاهی غلیظ و چسب‌ناک.

حرفی نیست. لال‌م. لال!

.

2025-12-24T22:22:35.198+03:30

از بیست و ششم شهریور چهار صد و یک می‌شمارم.

یکم، راهپیمایی برلین

دوم، روز آزادی نیلوفر حامدی و الهه محمدی

سوم، کنسرت فرضی کاروانسرا

و آخری، همین امشب، مستند ترانه، ساخته‌ی پگاه آهنگرانی.من می‌دانم یک روزی برای جوان‌ترها تعریف می‌کنیم که بخت‌ یارمان بود و این رویدادها را به چشم خودمان دیدیم.

.

2025-12-23T19:12:16.937+03:30

خودش رفته بود سراغ کارهای عقب مانده، اول بانک بعد خرید، گفت جوجه بخوریم. فکر می‌کردم تازه حقوق گرفته حتمن برنامه ماهی سفید است. که خب نبود، حقوق بازنشستگی به این ریخت و پاش‌ها قد نمی‌دهد. برنج پیمانه کرد داد من بشورم آب را اندازه کنم، خودش میوه‌ شست، نشست انار دان کرد. برایش نرگس گرفته بودم. محکم بغل‌م کرد. گفت؛ "تو الماس منی". بچه‌م در تلگرام برایم نوشت "یلدا مبارک مامانی". یادم نمی‌آید آخرین بار کی 《مامان 》خطاب‌م کرده بود. من همیشه آنا هستم، فوق‌ش آناهیتا. گمانم رقیق بود.

پدر کیان پیرفلک تصویر آن بچه‌ی ماه را منتشر کرده بود، با پانوشت؛ نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم. پدر یلدا آقافضلی گریه می‌کرد، والدین دادخواه تنها نگذاشته بودند‌ش، یلدا روی کیک لبخند می‌زد و زنی با حزن می‌خواند "در جشن تولدت عزیزم ... "

داشتم خفه می‌شدم که خواهر کوچک‌م صدای موزیک را بلند کرد، سه تایی با هم مامان را دوره کردیم و برایش خواندیم؛ " اگه گل بو رو می‌خواد، اگه چشم نور رو می‌خواد، من که بیش‌تر می‌خوام‌ت. والا بیش‌تر می‌خوام‌ت " و تا جایی که جان داشتیم، ملنگ، رها، محزون، با پهن‌ترین لبخند دنیا بغض‌مان را قورت دادیم و رقصیدیم.

یلدا بود.

.

2025-12-01T20:04:58.819+03:30

پنجره‌ی آشپزخانه‌ی من پرده ندارد، بعد از این‌که کارگرها پلاک روبرویی را کوبیدند و ساختند و تقریبن هم‌زمان با میانه‌ی کرونا، گذاشتند رفتند. ساکن جدیدی نیامده. رومیزی را که به قاب پنجره میخ کرده بودم، برداشتم و باز من ماندم و پنجره بی‌پرده. گمانم یک اتفاقی، اختلاف نظری، چیزی مانع واگذاری واحدهای نوساز به ساکنین جدید شد. و من بی همسایه روبرو بی‌پرده به زیستم در خانه ادامه دادم تا همین هفته‌های اخیر که می‌آیند، می‌بینند، احتمالن به نتیجه می‌رسند، نظافت می‌کنند. هنوز ساکن نشده‌اند.

آخر هفته گذشته آشپزخانه را سابیدم، شستن پنجره را گذاشتم برای بعد از باران. بارانی که چاهار هفته‌است قرار است از دوشنبه‌ی بعد شروع شود و نشده. نگاه کردم و فکر کردم ماه‌هاست پنجره را نشسته‌ام و کثیف نیست. یادم آمد خب آسمان این شهر نفرین شده بیش‌تر از ۲۰۰ روز است که نباریده.

بعد از آبان ۹۸ فکر می‌کردم این شهر دیگر رنگ برف نخواهد دید. حالا باران آرزو شده. من یادم نمی‌آید آخرین بار کی بازدمم از سرما تبدیل به بخار می‌شد. حتی یادم نمی‌آید اخرین بار کی روی درخت پای پنجره، کلاغ دیدم. فقط یادم می‌آید یک بهار، شهر پر از پروانه شد و بعد از آن دیگر هیچ چیز عادی نبود.

.

2025-11-26T18:45:02.193+03:30

یکی از دوستان‌م که سال‌هاست دور از این‌‌جا در تبعید است، بعد از جنگ دوازده روزه جایی نوشته بود. که دل‌ش می‌خواهد با مردم داخل ایران هم‌سرنوشت باشد و در روزهای جنگ احساس عدم تعلق را بیش‌تر از هر وقت دیگری حس کرده. این چند کلمه کمک کرد من بالاخره بفهمم دوری، وقتی عزیزان‌ت در تگنا هستند چه‌طور می‌تواند باشد. حالا نگرانی‌های این روزهای دوستان‌م را زیر آسمان‌های آبی و بی‌لک دور می‌فهمم. مگر می‌شود آدم دردش نیاید وقتی عزیزان‌‌ش در اتاق گازی به وسعت یک شهر گیر افتاده‌اند. این را می‌گذارم کنار تویی که به آن خط سفید اعتماد کردی. اعتمادت را نمی‌فهمم. این‌که چه‌طور با خودت کنار آمدی به خودت ربط دارد. چه‌طور اعتماد کردی، ابزار ارتباط بی‌واسطه گرفتی. تویی که این‌ها را می‌شناسی. در جغرافیایی که همه بابت یک زیست به غایت معمولی، مجرم‌ایم، چه‌طور نگران آدم‌هایت نشدی. یادم می‌آید ۲۳ سال پیش همین روزها من بین سرویس‌دهنده‌های موجود نتوانستم به پرشین‌بلاگ اعتماد کنم، در سرویس‌دهنده‌های آن‌ور آب قالب، و امکاناتی برای فارسی نوشتن و فارسی خواندن تعبیه نشده بود. من برای ثبت همین زیست محقر و چس‌ناله‌های از سر شکم‌سیری نمی‌توانستم به سرویس‌دهنده‌ی بومی اعتماد کنم. من نابلد نشستم با بدبختی سر از html درآوردم تا بتوانم با وصله و پینه چیزی سر هم کنم، که بشود چاهار کلمه فارسی قابل رویت برای خواننده‌ی رندوم نوشت.

چه‌طور به این ابزار ارتباط اعتماد کردید؟

#خط‌سفید.

.

2025-11-18T19:44:25.113+03:30

چند روز پیش به من تلفن زد. گفت خودم شماره‌ات را گرفتم بدون این‌که از کسی بپرسم. فردایش بعد از ماه‌ها، موبایل دست گرفت و برایم در اینستاگرام کلیپی فرستاده بود، با این مضمون که خسته‌ترین فرد هر خانواده فرزند ارشد دختر است. من را می‌گفت. شاید هم خودش را می‌گفت. خواهر کوچک می‌گفت همان روز، کلیپی با طرح مسئله درباره‌ی فرزند کوچک خانواده برایش فرستاده. مامان دارد برمی‌گردد. مامان ایز بک. دیروز از سر کار برگشتم دیدم اندازه‌ی پختن یک ورقه بادمجان آشپزی کرده بود. با حوصله بادمجان‌های حلقه شده را سرخ کرده بود. رویش تخم مرغ شکسته بود. بدون نمک و چاشنی دیگری. اما خوشمزه بود. بادمجان را غرق روغن ولی به قاعده، همان‌طوری که دوست داشت، سرخ کرده بود. این روزها هوس چیزهای عجیب و غریبی می‌کند، میل به زندگی دارد. این ورژن مامان با تمام حواسی که هنوز کاملن سرجایش برنگشته، از مامان قبل از عمل جراحی، سرزنده‌تر و امیدوارتراست و طبعن دل‌گرم‌کننده‌تر.
چیزی که از مدت‌ها پیش خودمان را کشتیم درش نگه داریم و داشت ذره ذره آب می‌شد، حالا ، چاهار ماه بعد از جراحی، می‌توانم بگویم با قدرت برگشته. طوری که گاهی از جان‌ش بیرون می‌زند. تماشای میل به بقا درمیانه‌ی این زندگی سگی، وسط این خراب شده،‌ی بی‌باران، عجیب است.

ما؟ راستش این روزهایی که گذراندیم با تمام کندی پیش‌رفت درمان، با همه‌ی سختی برآمده از بی‌کسی‌مان، با تمام آن دقایق پر از استیصال و ناامیدی، تجربه‌ی بی‌نظیری بود. همراهی و تلاش جمعی جمع کوچک‌مان را دوست دارم و گمانم تماشای این همکاری، چیزهایی را برای بچه‌هایمان یادگار می‌گذارد، که با ساعت‌ها سخنرانی و توضیح واضحات نمی‌شد یادشان داد. چیزهایی را که می‌خواستیم یادبگیرند، زندگی کردیم. مامان را مثل یک نوزاد آسیب‌پذیر با شرایط پرخطر، روی قلب‌مان نگه‌داشتیم و به جان گرفتیم. هر کدام‌مان هر کاری که ازش برمی‌آمد انجام داد تا چیزی زمین نماند، از بردن برای یک ویزیت دکتر تا خالی نگه داشتن سینک ظرف‌شویی. و بردن کیسه‌ی سطل آشغال.
اما.. اما ! اگر دستم رسد روزی، دل‌م می‌خواهد یک حرکتی شروع کنم، نمی‌دانم از کجا و چه مسیری. در منشور حقوق بیمار در این مملکت حتی در به‌ترین حالت و منجر به به‌ترین نتیجه، چیزهای مهمی از قلم افتاده. قبلن هم گفته‌ام. بیمار و خانواده‌اش با عملی کردن بهترین گزینه‌ها وقت تصمیم گیری، نقشه‌ی راه ندارند. نمی‌دانند این مسیر چه‌قدر ممکن است طول بکشد و با چه چیزهایی روبرو خواهند شد. در بهترین وضعیت فقط می‌دانند چه کاری باید صورت گیرد و اگر انجام نشود چه می‌شود. اما کسی نمی‌گوید اگر انجام دادی، قرار است در چه بازه‌ی زمانی مفروضی، با چه چالش‌هایی روبرو شوی. این رویارویی سهمگین است. من خودم هفت سال است که در بیمارستان کار می‌کنم، جراحی مادرم به خاطر پزشکی که انتخاب کردیم در بیمارستان خودم انجام نشد. اما در تمام طول درمان این دسترسی را داشتم که سئوال بپرسم و هیچ چیز مشخصی دستگیرم نشد. فقط پیش رفتیم. کند و طاقت‌فرسا. جراح زبردست مامان اطمینان می‌داد که درست می‌شود و بله دارد درست می‌شود اما نقشه راه و پلن پیش‌بینی شده‌ای نداشتیم.
در این جغرافیا بر اساس قانون اساسی قرار بود درمان و آموزش با کیفیتی معقول در اختیار همگان باشد اما درمان و آموزش قابل قبول، هردو، جدای هزینه‌ای بسیار سنگین، با اما و اگرهای فراوان و خون جگر، به ضرب و زور هوشیاری مداوم، ممکن است به نتیجه‌ی مطلوب برسد. من در این سال‌ها هر دوی این‌ها را از سر گذراندم. بحران کنکور یک دانش‌آموز المپیادی و بیماری مامان، جان آدم تراش می‌خورد. این‌جا زندگی، یک زندگی کاملن معمولی، به طرز غیر منصفانه‌ای طاقت‌فرساست. من جای دیگری زندگی نکرده‌ام اما می‌دانم چیزی که این‌جا از سرمی‌گذرانیم، نباید این‌طور می‌گذشت.

کاش این وبلاگ ۲۳ ساله این بضاعت را داشت که حرکتی شروع کند، بلکه قدری، فقط قدری، تغییر ایجاد کند. برای دادن آگاهی بیش‌تر و نقشه راه به بیمار و خانواده‌اش!

#تومورمغزی

.

2025-10-29T19:45:07.886+03:30

هر یک ساعت مازاد ساعات کاری من ۱۲۰ تومان می‌ارزد. صبح‌ها که ماشین می‌گیرم دارم حساب می‌کنم مابه‌التفاوت با هم‌سفر تاکسی اینترنتی گرفتن و دیرتر رسیدن، می‌ارزد یا نه؟ اگر بعد از هفت صبح برسم ماجرا پیچیده‌تر هم می‌شود. وسوسه می‌شوم برای نشستن در کافه‌ای بسیار نزدیک به محل کار که هفت صبح کرکره‌اش را بالا می‌کشد. حساب می‌کنم زمانی که از کل حضورم سرکار کسر می‌شود + یک لیوان قهوه که خودش از یک ساعت اضافه کار من گران‌تر است می‌ارزد یا نه؟!

گاهی برایم به دهن کجی‌ای که به کارمند بودن‌م می‌کنم می‌ارزد، گاهی که دست دست می‌کنم یقه‌ی خودم را می‌گیرم واقعن نمی‌ارزی آنا؟ مگر در طول ماه جز این ترمیم ناخن برای شخص خودت چه کار می‌کنی؟ اصلن چه کار می‌‌شود کرد؟ این یک ساعت اضافه کار با حقوق یک‌سال اولین کارم در بهار۷۱ برابری می‌کند. فکر کردن به عددها آدم را دیوانه می‌کند. به‌ش فکر نمی‌کنم، اما دیوانه می‌شوم که چه سر پرشوری داشتم، چه‌قدر تمنای این را داشتم که عاشق باشم، مراقبت کنم. آن دختر بچه‌ی ۱۸.۵ ساله‌ای دست و پا می‌زد مستقل باشد را خوب یادم می‌آید، با کارمندی آن وقت کنار آمده بود اما به خودش قول داده بود کارمند نماند، کارمند نمیرد، حتمن خلق کند، ثبت کند، ثبت شود. همانی که دوست داشت گاهی عصرها ایستاده در قنادی فرانسه قهوه بگیرد با شیرینی گردویی و به پیاده‌روی سر وصال نگاه کند، آن راسته را تا میدان انقلاب برود کتاب بخرد. همه‌ی جژئیات را خوب یادم می‌آید، حتی پوستر‌های تاتر روی شیشه‌ی کتاب‌فروشی‌ها را هم خوب یادم می‌آید آن آنا خواب این روزها را هم نمی‌دید.

این روزهای دوره بهبود مامان خانه‌ام را هفته‌ای یک‌بار می‌بینم، بچه‌ام را خیلی کم می‌بینم. تلاش می‌‌کنم اوقات محدودمان با کیفیت بگذرد. می‌دانم این مرد جوان ۲۲ ساله دیگر بچه‌ی خانه نیست. بیست و دوسالگی خودم همه‌اش جلوی چشمم است. اما پرت‌م ازش. این را به پدرش گفتم که در تمام مادرانگی‌ام این‌قدر از بچه‌ای که زائیدم پرت نبودم. نگفتم از این روزها که دارم از دست می‌دهم دل‌م می‌گیرد اما چاره‌ای ندارم. گمانم فهمید، اطمینان داد که متوجه‌است، نگران نباشم.

جدای این‌ها بی‌قراری عجیبی پبدا کرده‌ام. نه آخر هفته‌ها خانه خودم بند می‌شوم نه این‌جا، خانه‌ی مامان، خانه‌ام نیست. تنها جایی که بی‌قرار نیستم اوقاتی‌ست که پشت میز کارم می‌گذرد. چون تنها ساعاتی‌ست که مثل قبل از جراحی مامان همین ریختی می‌گذشت. بعد این خیلی لج‌م را در می‌آورد. این‌که کارمندی این‌طور به من نشسته، دل‌م می‌خواهد به این ماهیت دهن کجی کنم. پس آن قهوه‌ی صبح فقط یک قهوه نیست، یک شیطنت خوبی توی خودش دارد. می‌بینی آنا؟ زندگی‌ همین‌قدر محقر شده. کدام قله کدام اوج؟

.

2025-10-09T19:34:00.003+03:30

در انتهای هفته‌ای که گذشت می‌توانم بگویم مامان خوب است، پیش‌رفت‌های چشم‌گیری داشته. هنوز زمان و مکان به درستی دست‌ش نیست. هنوز خیلی کار داریم، هنوز نمی‌دانم اصلن به وضعیتی می‌رسیم که بشود ساعاتی از روز را در خانه تنها بماند یا نه و اگر آن روز می‌رسد چه‌قدر دیر و دور خواهد بود، اما جزئیات مهمی دارند در ذهن‌ش سرجایشان قرار می‌گیرند. خودمان نمی‌دیدیم، فقط انجام‌ش دادیم، اما ظاهرن خواهرانگی خوب‌مان دارد جواب می‌دهد. از اول این جریان فهمیدیم جدای نگه‌داری از بیمار باید هم را نگه داریم. با حسن نیت همکاری کنیم. فکر نکنیم وظیفه کوچک‌ترین‌مان است چون با او زندگی می‌کند یا وسطی که خانه دار است. از یک هفته قبل از جراحی و آن شب سیاه ام آر آی اول با هم‌ایم تا همین الان، دارد می‌شود سه ماه. هر کدام هر گوشه‌ی این هم‌زیستی را که دست‌ش می‌رسد زمین نمی‌گذارد.

در هفته‌ای که گذشت ۵۲ ساله شدم. خواهر دومی با دو روز فاصله‌ ۴۸ ساله. قرار گذاشته بودیم این هفته از مهر را امسال جدی نگیری اما نزدیک که شد دیدم این به‌ترین مهر است، می‌شد در غیاب مامان اگر از دست‌ش داده بودیم سیاه‌ترین مهر باشد. پس اتفاقن خیلی جدی گرفتیم، کیف کردیم، مست کردیم، رقصیدیم. خودمان بودیم؛ مامان، دو تا خواهر، باربد و ترنج دست‌م را گرفتند از شب آخر سال پنجاه دوم ردم کردند. هر بار به مامان و جمع کوچک‌مان نگاه کردم قلب‌م از خوشی آب شد. دوستان‌م، دوستان عزیزم، دوستان قدیمی و دوستان و همکاران جدیدم، هر کدام به‌طریقی صدا و پیغام‌شان را به‌م رساندند. خوب بود، به خودم اجازه دادم این خوشی به جان‌م بنشیند که خسته نباشی آنا، سال پنجاه و دوم جان‌فرسا بود، اما گذشت!

.

2025-09-27T09:11:00.004+03:30

مامان خونه بند نمی‌شه، روزی چند بار از خونه می‌زنه بیرون _ و طبعن یکی از ماها همراه‌ش _ فکر می‌کنه این خونه جدیده و براش جالبه که همسایه‌ها و بچه‌هایی که توی محوطه ساختمون بازی می‌کردند، و همین‌طور کاسب‌های محل، همه باهاش جابه‌جا شدن به محله جدید. آدما براش آشنا هستند، مکان نه! همه‌ش فکر می‌کنه باید جمع کنه برگرده، از اینجا به جایی که نمی‌دونه کجاست ما هم نتونستیم بفهمیم هنوز، سراغ کسانی رو ازمون می‌گیره که سال‌هاست مردن و الان انگار داره دوباره از نو، از دست‌شون می‌ده. ساعت‌های زیادی از روز هم ماها خودمون نیستیم. من ناهیدم، ریحانه مهشیده، خواهر کوچک همیشه خودشه و با کسی اشتباه گرفته نمی‌شه. دیروز به خواهران‌م می‌گفتم شاید به‌تره ناهید و مهشید ( نزدیک‌ترین بستگان پدری‌ام که در حال حاضر هیچ کدوم ایران زندگی نمی‌کنند ) باشیم بلکه قدری باهامون رودرواسی داشته باشه و توی موقعیت‌های ناگهانی قرارمون نده.

پزشکا می‌گن درست می‌شه و این وضعیت طبیعیه، می‌گن با اون تومور حجیمی که از سرش خارج شده و همین‌طور سن و سال‌ش، زمان می‌بره تا این روند سینوسی به جای درستی برسه و یک روز صبح بیدار می‌شه و می‌بینید کاملن خودشه. من؟ باور به اتفاقای خوب و خوش‌بینی‌مو از دست دادم. مثل اینه که یه روز صبح بیدار شیم ببینیم اینا رفتن. مگه می‌شه؟

تمام دیروز آماده بودم که هر وقت خواست بره بیرون همراه‌ش برم و روز رو به معاشرتی با کیفیت براش تبدیل کنم، تصویرمون توی شیشه‌ی بانک غم‌انگیز بود، فکر کردم دیگران زن میان‌سال مستاصلی رو می‌بینند، با موهای وز کرده‌ی سفید که همراه مادر سالمندشه. مادری با موهایی که به تازگی بابت جراحی تراشیده شده و به نظر میاد حواس درست درمونی نداره، زن میان‌سال با حوصله چیزی رو برای مادرش توضیح می‌ده و به خودشون توی شیشه بانک نگاه می‌کنه و فکر می‌کنه؛ واقعن زندگی همین بود؟!

.

2025-09-17T19:48:00.003+03:30

مامان رسیده به جایی که زغوغای جهان فارغ است. فراغت مامان آن جایی‌ست که ما در غوغای ترسناکی مدفون شده‌ایم. روند تغییرات‌ش آن‌قدر سریع است و آن‌قدر در حال "شدن" است که می‌دانیم این‌طور نمی‌ماند. فقط نمی‌دانیم آن نقطه‌ای که به سکون می‌رسد کجای دنیاست؟ کیفیت زندگی مادری که خواهیم داشت، تا وقتی خواهیم داشت‌ش، ماهیت انسانی‌ بودن‌ش، چه‌طور خواهد بود. از آن نقطه تا وقتی که داریم‌ش زندگی ما سه تاخواهر چه ریختی‌ست؟

اجتماع همه‌ی چیزهایی که می‌دانیم و نمی‌دانیم، ترسناک است. نمی‌دانم در آن نقطه‌ی سکون جانی می‌ماند یا نه!

هیچ مرجعی این‌جا برایتان توضیح نمی‌دهد بابت انتخاب‌تان برای عزیز بیمارتان قرار است در چه محدوده‌ی مفروض زمانی، با چه چیزهایی سر و کله بزنید. منظور از بهبودی چیست؟ کیفیت زندگی انسانی بیمارتان بعد از پذیرش خطرات و مخاطرات و ریسک‌های معقول، چه‌طور خواهد بود؟

خوش‌بینم، امیدوارم، ناامیدم، بدبختم، می‌ترسم. مثل سگ می‌ترسم.

.

2025-08-27T16:25:00.002+03:30

اون جای زندگی‌ام که فکر می‌کنم دیگه هیچی هیچ‌وقت درست نمی‌شه؛ مامان به قبل از عمل بر نمی‌گرده، اینا نمی‌رن، این فشار کشنده تموم نمی‌شه، خستگی، فرسودگی روانی، بلاتکلیفی، این درد موذی تن که نمی‌شه براش وقت پیدا کرد و وقتی فرصت‌ش پیدا می‌شه جونی نیست، کارهای تلنبار شده روی میزم‌، فکر کردن مداوم به پول (بی پولی در واقع) ، بزرگ شدن لیست بدیهی‌ترین چیزهایی که دیگه نشدنی به نظر می‌رسن، حتی این اضافه وزن همه چیز یه طور در هم پیچیده‌ست که انگار تو یه روز برفی بدون وسیله کنار خیابون باشی و فکر کنی هیچ وقت به خونه نمی‌رسی.

.

2025-08-04T21:33:00.005+03:30

تازه جنگ دوازده روزه تموم شده بود. همون وقتی که نمی‌دونستیم چرا هرچی می‌خوابیم، خستگی تموم نمی‌شه و دریا دریا مطلب درباره اضطراب پس از حادثه دست به دست می‌شد، همون دوشنبه‌ای که صبح‌ش رفتم روی وزنه و با دل‌خوشی این‌که عدد ترازو بعد از جنگ، گرمی تغییر نکرده، دفترم رو باز کردم برای خودم روتین شخصی بنویسم تا یک خاک مرغوب برای رام کردم این تن سرکش میان‌سال به سرم بریزم، تنی که انگار تمام ساعت‌های بیولوژیک‌ش با هم دارند اعلام خطر می‌کنند، دقیقن چاهار هفته پیش همین ساعات، متوجه شدیم بزرگ‌ترین تومور خوش‌خیم دنیا پشت سمت راست پیشونی مامان جا خوش کرده. ماراتن شروع شد. ما سه تا خواهر با هم بودیم، با هم جلو بردیم، همه چیز به به‌ترین شکل با به‌ترین پزشک انجام شد و حالا بعد از هفته‌ی سوم بعد از جراحی‌ای که به خوبی و با کم‌ترین غافلگیری پیش رفت، ظاهرن در ابتدای مسیر کند و طولانی قرار داریم. خیلی غریزی مثل نوزاد زودرسی که باید با تماس پوست به پوست جرئت پا گذاشتن به دنیا رو به‌ش داد، مامان رو در بر گرفتیم. اون زن چموش و خود رای با گاردی باز توی بغل‌مون آروم می‌گیره، خیلی عجیبه. خیلی! این گوشه‌ی فرزند بودگی رو نمی‌شناختم.

این وسط هزار و یک اتفاق محیطی و محاطی دیگه هم افتاد که گفتن نداره یک بار دیگه خورد تو صورتم که ته‌ ته‌ش بی‌کسیم، با هم‌ایم اما بی‌کسیم، بی‌بزرگ‌تریم برای پیش‌آمدهای این‌چنینی. قضایایی که باید به سامون برسونیم از بضاعت نحیف ما بزرگ‌تره، شاید هم واقعیت اینه که نمی‌خوام بفهمم؛ کدوم بزرگ‌تر ؟ من خودم بزرگ‌ترم.، فرزند ارشدم قرار نیست از این بزرگ‌تر شم، قله و اوجی منتظر من نیست، زندگی همین بود، همینه که هست.

بسیار خسته‌ام، نمی‌فهمم صبح به صبح قبل از هفت، چه‌طور پشت میزم می‌شینم، چه‌طور اون کار کشنده‌ی حجیم و پر مسئولیت رو پیش می‌برم. چه‌طور برمی‌گردم خونه، چه‌طور سرو کله می‌زنم/می‌زنیم تا این جان هفتاد و چاهار ساله‌ی خواب زده رو به بیداری قابل قبولی برگردونیم.

امشب باهاش از یک تا بیست شمردم اما موفق نشدیم از بیست تا یک، برعکس بشمریم. خیلی کار داریم... خیلی!

.

2025-06-29T09:39:00.003+03:30

جنگ قبلی بچه بودیم، اصلن این‌قدر خبر و تفسیر و تصویر منتشر نمی‌شد، عمده‌ی تصاویر جنگ رو مردانی پر می‌کردند که برای دفاع از ما لباس جنگ پوشیده بودن و زنانی که مردان را راهی جنگ می‌کردن. با خیلی‌ها حرف زدم و دیدم‌ این تقریبن بین هم‌سالان ما مشترکه. ما نوجوانان مقیم مرکز که ازجنگ، بمب و موشک‌ش رو دیده‌بودیم و مجبور به ترک شهر ویرون نشده بودیم، خیلی هم نمی‌ترسیدیم، بچه بودیم خب! دغدغه‌ی مراقبت از دیگران بود، اما خیلی کم‌تر از بزرگ‌سالی در جنگ. رابطه‌ی ما با جنگ طور دیگه‌ای شکل گرفت. این روزها می‌بینم ما بچه‌های جنگ قبلی، بزرگسالان امروزی، شاید نگاه منصفانه‌ای به جوانان بیست و چند ساله تا سی و چند ساله‌ی امروز در میانه‌ی جنگ، آن‌هم با مختصاتی به مراتب متفاوت با اون هشت سال نداریم. همکاران جوان من ترسیده‌اند، وزن کم کرده‌اند. آدم‌های معمولی با دغدغه‌های معمولی. همه‌ی بحران‌های جمعی که تا امروز دیده‌اند، این‌طور بوده که با حذر از رفتن در مرکز بحران، با کنار ایستادن، می‌تونن از خودشون محافظت کنن. اما این‌بار فرق داره، هیچ نقطه‌ی امنی پیدا نمی‌کنن و این خیلی به‌هم‌شون ریخته. و متاسفانه جنس آشفتگی‌شون، درک نمی‌شه، ترس‌شون، شاید حتی از جانب والدینی به سن و سال ما به رسمیت شناخته نمی‌شه. ماهایی که اتفاقن خودمون طوری بزرگ‌شون کردیم بلد باشن به خودشون و نیازهاشون حق بدن، نامرئی نباشن.

این گروه سنی از همه‌ی توصیه‌هایی که این روزا دست به دست می‌شه، جا موندن!

هشتگ‌شاید دارم چرند می‌گم

هشتگ‌پراکنده

هشتگ‌جنگ

.

2025-06-23T14:43:00.000+03:30

از آغاز هفته‌ی دوم جنگ، خیلی‌ها تصمیم به برگشتن داشتند، بین امروز و فردا مردد بودند که همه چیز شدت گرفته.

حمله‌های دیشب و امروز به تهران سنگین‌تر از باقی شب‌ها و روزها بود. ما خوبیم، آماده‌ایم . من و خواهرم و سگ کوچک خواهرم ، تهرانیم‌. خواهر وسطی ، دخترش و مادرم از تهران رفتند، باربد تهران و پیش پدرشه، جمعه قدر یک نهار بچه‌مو دیدم . حالش خوب بود. خوش گذشت.

دیروز به بیمارستان سر زدم ، دیتاهای لازم برای شروع کار ماهی که گذشت کامل نیست . امروز خونه موندم و چه خوب شد که موندم . به مکان‌هایی نزدیک بیمارستان حمله شده .

نمی‌دونم چرا اینا رو اینجا می‌نویسم، اصلن نمی‌دونم آپلود می‌شه یا نه.

هشتگ روز یازدهم جنگ

.

2025-06-22T16:39:00.003+03:30

روز چهارم جنگ، همون وقتی که همه داشتند جمع می‌کردند و از شهر می‌رفتند با دو نفر قرداد بستیم، یک کارشناس مامایی و یک کارگر خدمات با آدرس خونه‌هایی بسیار دور از بیمارستان. روز جمعه که پرنده پر نمی‌زد، مرد جوانی تو خیابون بهار، بساط پهن کرده بود تی‌شرت بچگانه می‌فروخت که البته کسی نبود بخره، یه کم جلوتر زنی دستمال آشپزخانه می‌فروخت، دیروز پیرزنی چاهار جفت جوراب دستش بود و اصرار که بخرید. امروز مرد سالمند راننده‌ی تاکسی تلفنی، با این وضعیت اینترنت و مسیریاب‌های خارج از دسترس، آدرس مبدا منو پیدا نمی‌کرد نگران بود لغو کنم. بهش اطمینان دادم منتظرش می‌مونم و آدرس پستی براش فرستادم و تلفنی بالاخره فهمیدم کجاست، تونستم راهنمایی‌ش کنم بعد از ۱۳ دقیقه پیدام کنه.

بخش بزرگی از مردم این شهر صبح به صبح نون‌شونو باید از کف این خیابونای خلوت و داغ دربیارن. ترسناکه. متولی وضعیت جنگی رو به رسمیت نمی‌شناسه، هیچ بسته‌ی حمایتی‌ای در کار نیست. پناه‌گاهی پیش‌بینی نشده، رها شدیم به حال خودمون، اخبار چک می‌کنیم، با فیلترشکن‌ها کلنجار می‌ریم. همین یک فقره که می‌تونه آسودگی خیال بیاره هم دریغ شده. مثل اعضای یک خانواده‌ی بدسرپرست، می‌دونیم برای بقا باید خودمون یه خاکی به سر خودمون بریزیم. حواس‌مون به ریزترین جزئیات احتمالی باشه. کوله‌ام شده مثل کیف‌ هرمیون اول کتاب هفت هری‌پاتر. غضه‌ی مردمان بی‌پناه این شهر داره نصفم می‌کنه، زورم فقط می‌رسه برای گربه‌های کوچه غذا بپزم. خواهرم قدری آرام‌بخش حیوانات به‌ش اضافه می‌کنه بلکه کم‌تر از سر و صدا بترسن. شب‌ها دیگه رد می‌دیم می‌زنیم به بی‌خیالی. تا کی؟ تا کجا؟

.

2025-06-17T20:03:00.001+03:30

الو ... صدا میاد؟

.

2025-06-17T17:27:00.001+03:30

کوله‌ام رو که جمع می‌کردم، توی خونه گشتم ببینیم اگه جدای مدارک و دارو و ... فقط یه چیز بخوام بردارم همراه‌م باشه، چیه؟

کوچیکه، تقریبن توی مشت من جا می‌شه. ن از دوبی براش‌ آورده بود، کوچولو بود ۴ ساله گمونم، شاید هنوز عینکی نشده بود، حتی هنوز اسپایدرمن رو نمی‌شناخت، می‌تونست هزاران بار Cars رو ببینه و هر بار مثل دفعه‌ی اول وقت مسابقه روی پاهاش بند نباشه. نگاه‌ش می‌کردم و یادمه در بدترین کابوس‌هام هم این ناامنی رو برای بهار بیست و دو سالگی‌ش تصور نمی‌کردم.

پ.ن: عکس رو دوشنبه، روز چهارم جنگ، سر کار گرفتم.

.

2025-06-13T23:47:00.003+03:30

شانزده سال پیش، امروز بچه کلاس موسیقی داشت. فردای انتخابات هشتاد و هشت منتظر اخبار دوی عصر دم در آموزشگاه پارس روی پله توی شیخ بهایی نشسته بودم، زانوهام می‌لرزید. ۳۶ ساله بودم، چیدمان دنیایم طور دیگری‌ بود.

حوالی سه‌ی بامداد امروز با حال سردرگم و مشکوکی بیدار شدم، مثل تنش‌های سال قبل شبیه خاطرتم از جنگ نبود. آن سال‌ها تعداد اصابت‌ها را با لرزش زمین زیر پایمان می‌شمردیم، حالا اما همه چیز طور دیگری‌ست. می‌گویند نقطه‌زنی همین ریختی‌ست. یک وزوزی که نامانوس است بعد اصابت و انفجاز. به عنوان شهروند هم می‌فهمی کنترلی روی دفاع و حفظ امنیت خودت نداری که هیچ! متولی حفظ امنیت تو، قاق و سردرگم مشغول تماشاست. باربد توی تخت‌ش بیدار بود، بیدار شدم شلوار پوشیدم دوباره رفتم توی تخت. احساس می‌کردم کاری ازدستم برنمی‌آید، شاید نترسیدن یا حتی ادای نترسیدن به‌ترین رویکرد یک مادر / سرپرست خانواده وسط این هاگیرواگیر است.

خوابیدم مثل سنگ. چشم که باز کردم شروع کردم به بستن کوله‌ای برای مواقع بحران با چاشنی لودگی. ذخیره‌ی آب درخانه، تلاش برای پیش‌بینی هرچه تا الآن پیش نیامده، حفظ روحیه، ارسال جواب های چند کلمه‌ای شوخ‌طبعانه برای رفقای نگران راه دور، تماس‌های تلفنی دل‌گرم کننده، تلاشی عبث برای عادی نشان دادن اوضاعی به غایت غیر عادی. جوریدن خانه و پیش‌بینی کارکرد خرده ریز بی‌مصرف در گوشه گوشه‌ی خانه وقت بحران! ببست وسوم خرداد چاهار صد و چاهار به نیم ساعت آخر رسیده ما صحیح و سالم‌ایم، اما وجدانی این دست و پا زدن هر چه هست، زندگی نیست.

.

2025-06-01T22:31:00.004+03:30

جای عجیبی از زندگی هستم. زنی، دوستی بسیار عزیز در نقطه‌ی یازده سال پیش من ایستاده، دل‌شکسته و ترس خورده. حال‌ش بدون او با تمام دل‌شکستگی و ترس‌های واقعی به‌تر است و فکر می‌کند این " بدون او به‌تر بودن" غلط است. این‌که ترس از ترک شدن از مواجهه با ترک شدن سخت‌تر بود. از این خلاصی بی سر و شکل سر در نمی‌آورد. دیگر وزن دنیا روی قلب‌ش نیست، همه‌ی شک‌هایش واقعی بودند حالا می‌داند دیوانه نشده بود. خانواده‌اش می‌پرسیدند چه کنیم؟ چه‌طور کنارش باشیم؟ گفتم احترام بگذارید، به شعورش، به هر چه که می‌خواهد و خواهد خواست یا نخواهد خواست. ممکن است دو هفته‌ی دیگر نظرش این نباشد، نباید نگران قضاوت شما باشد ، نباید غصه‌ی غصه خوردن شما را بخورد. کنارش باشید اگر نمی‌توانید با این کیفیت باشید، اصلن نباشید.

خواهرم ازم پرسید؛ یادآوری نعل به نعل قضایا آزارت نمی‌دهد؟ گفتم نه! انگار زاییده باشی درد را می‌شناسی اما فارغ شدن را هم می‌دانی چه ریختی‌ست. می‌دانی تازه این اول ماجراست، سختی‌های پیش رو را می‌شناسی اما لذت بغل گرفتن آن موجود نرم و زیبا را هم همین‌طور. این روزها جلوی چشم من زنی دارد خودش را می‌زاید.

.

2025-05-01T20:10:00.012+03:30

این روزها در تلاشم خواهر بزرگ‌تر درستی باشم هم‌دل و موثر. همین‌طور کارمند پربازده, گرفتار بستن سال قبل و افتتاح سال جدید. این هفته درگیر مادرانگی نبودم. بچه پیش پدرش بود. شنبه شب جان‌ش را نداشتم تا انتهای ال‌کلاسیکوی فینال کوپا‌دل‌ری بیدار و هوشیار بمانم و گل به گل بارسا زنگ بزنم خوشی کنیم، کیف قهرمانی را ببریم و به قهرمانی سه‌گانه امیدوار باشیم. اما خاله‌ی پایه‌ی خوبی برای دنبال کردن فوتبال بودم. با دو تشت پاپ‌کورن اندازه‌ی یک نیمه تا قبل از این‌که ترنج خواب‌ش ببرد، هیاهو کردیم. صبح روز بعد کیف قهرمانی را بردیم. دیشب گل به گل با بچه‌ام چت کردم. خوشی کردیم که از باخت در خانه جستیم. تا بازی برگشت خدا بزرگ است. چه‌قدر یامال خوب بود. همه‌اش ۱۷ ساله‌ دارد. هنوز دارد قد می‌کشد. این هفته لیورپول با مربی جدید بعد از یورگن کلوپ قهرمان شد. این هفته به ترکیب خوبی برای فرم دادن فرفری‌های سفید و خاکستری‌‌ام رسیدم، هر روز قشنگ و زیبا نشستم پشت میز کارم اما با کله‌ی وز کرده، تن داغ و ریخت داغان برگشتم خانه. انگار نه انگار آن کارمند مرتب با جان خنک بعد از دوش صبح‌گاهی بودم که رژ قرمز زده بود، توی کیف‌ش غذای سالم همراه داشت و هر روز هفته قرار بود، آن روز، اولین روز از بقیه‌ی زندگی‌اش باشد ... که نبود. هر روز عصر با ریخت کارگری که احتمالن در یکی از آن خانه‌های کوچه‌ی بیمارستان در منطقه سه‌ی شهرداری، از نوه‌ی فلان ببر السطنه‌ی قجر مراقبت می‌کند، صاعقه زده و منهدم برگشتم. قبل از خواب با چشمان نیمه باز مشق دولینگو را انجام دادم تا پیوستگی روزهایم را از دست ندهم. این هفته با آ یک تاتر رفتم که یک سوم‌ش را خواب بودم. چه‌قدر رویا افشار روی صحنه خوب بود. چه‌قدر ترکیب زنان حاضر در سالن با پوشش اختیاری شعف‌آور بود. چه‌قدر این تغییر با همه‌ی فراگیری‌اش هنوز تازگی دارد و لبخند به لب می‌آورد. این هفته عزادار جان‌های جوان و زیبای از دست رفته‌ی اسکله شهید رجایی بند عباس بودم. خشم‌گین از اعدام دو روز بعدش.خشم‌گین از اس ام اس‌های حجاب روی موبایل‌های شخصی زنان این شهر. این هفته اضطراب کنکور بچه‌های دوستانم له‌ام کرد. این هفته با خواهر وسطی از مراقبت و هم‌دلی گفتم، که بده بستان با بی حساب بودن فرق دارد چون قاطی‌اش شفقت دارد و شفقت خوب است، لازم است. این هفته خواهر وسطی بالاخره خودش را جمع کرد ورزش را از سر گرفت. پای تصویر اسمارت واچ که کالری مصرفی و زمان ورزش را نشان می‌داد، قلب گذاشتم. این هفته خواهر کوچک بالاخره به هماهنگی‌ای در کار و خانه و خواب رسید و قبل از کار روزانه دو روز در امجدیه دوید و هفته‌ی کاری را پرامید و ایده به آخر رساند. از نمایش قدرت و تسلطش لذت بردم، که این بچه ... همین زن جوان و زیبا و بالا بلند که گاهی کلافه‌ام می‌کند، دختر من است. این هفته یک هو ناغافل دل‌م برای بابا تنگ شد. فیش فروردین ۴۰۴ و حکم حقوقی سال جدید را از سایت بازنشستگان کشوری برای مامان پرینت گرفتم و بردم، کیفوری‌اش بابت آن عدد بالاخره به بیست رسید دل‌م را غرق شادی کرد. چه اهمیت دارد که اندازه پرداخت ماهیانه‌ی آن سقف کوچک است. عددها برای بازنشسته‌ها با ما بسیار متفاوتند. خواهر کوچک نگذاشته آب توی دل‌ش تکان بخورد و مامان نمی‌داند که این اعداد اصلن منصفانه نیستند. این هفته تبعات مصرف نامنظم قرص‌های تیروئید خودش را به رخم کشید. مثل شمع آب شدم بس که عرق کردم. هر روز صبح پایم را از روی تخت گذاشتم زمین درد از کف پا گاهی تا عمق ستون فقرات تیر کشید. روزی چهل دقیقه عقب عقب راه رفتم. ظاهرن هم برای دردهای مهره‌های انتهایی و مفاصل زانو مفید است، هم برای عملکرد مغز و پیش‌گیری از فراموشی. اگر در استخر انجام شود تاثیرش چند برابر است. اما استخرهای با هزینه‌ی مناسب زمان‌شان با من جور نیست. عصرها که من فرصت دارم فقط به مردان اختصاص دارند، در خانه عقب عقب راه می‌روم نمی‌دانم همان قدر که باید به درد، دردهای عجیب این تن رنجور می‌خورد یا نه! اما قرار است این مغز داغان عملکرد‌ش را حفظ کند و با این پشتکارم ظاهرن می‌توانم تا انتها، تمام جزئیات این زندگی بیضوی را به خاطر بیاورم. عیبی ندارد اگر خودم، این ماهیت درهم شکسته، باقی بمانم، راضی‌ام . مگر اصلن من هیچ وقت چیزی را یادم رفته؟

آخر هفته با یک دسته گل بابونه برگشتم خانه.

.

2025-03-24T00:25:00.002+03:30

نصف سال پنجاهم و نصف پنجاه و یکم در۴۰۳ گذشت. برای منی که در ۱۸ سالگی دنیا برام I fee so old, before my time بود حقیقتن سخت گذشت و با بهت فراوان کشف مهمی کردم. آدمیزاد از پا پیر می‌شه. نمی‌دونم برای من با از دست دادن ناگهانی اون هورمون‌ها بعد از جراحی پیش اومد یا با طی کردن سال هفتم کارمندی و نشستن‌های طولانی پشت میز، اما باورنکردنی بود. اون‌هم من که ده سال گذشته با منوال‌تراپی/ ماساژ درمانی و یوگای نصفه نیمه عضلات و مفاصل کوفتی رو رها نکرده بودم. در سال گذاشته قد تمام زندگی‌م عرق کردم اما حواسم به املاح ضروری بود، به تن‌م آگاهی خوبی داشتم هر بار لازم دیدم برم آزمایش یک کمبود اساسی‌ای در میون بود که براش اقدام لازم رو کرده بودم، بدون اون هورمونا موفق شدم وزن اضافه نکنم (اما نتونستم کم هم کنم) به هر حال فکر می‌کردم فرمون این تن توی دست‌ منه. اما میان‌سالی بدجوری خورد تو صورت‌م. انگار بدن‌م از من جا مونده و اون پاهای قوی یک‌هو خالی کردند. تمام دغدغه‌های این اسکلت زپرتی جلوی این پای لاجون کم رنگ شدند. همه کاری هم کردم‌جز ورزش، حقیقتن جون نداشتم. هرشب نقشه کشیدم فردا اولین روز از بقیه‌ی زندگی منه، اما صبح روز بعد پنج و بیست‌دقیقه پاشدم دوش گرفتم، قبل از شش و نیم پشت میزم بودم. غروب بعد از خریدی مختصر و پخت و پز هول هولکی خودمو چهار دست و پا رسوندم به تخت‌خواب عزیزم. و برای روز بعد نقشه کشیدم و همین‌طور الی آخر.

حالا با سایه جنگ، نابه سامانی قریب‌الوقوع و دلار صد هزارتومنی، هدف بزرگ‌م در سال پیش‌ رو بالا بردن گردش خون در عضلات پا و افزایش دامنه‌ی حرکت مفاصله. مسخره‌ست ولی حقیقت داره. باید پاهام رو پس بگیرم.

.

2025-02-05T23:01:00.003+03:30

تخت طاووس را دوست دارم. پهنای خیابان دلبازش کرده. جایی که انتظار نداری قدری سر بالاست. زیادی طولانی‌ نیست. اولین بار که خودم را توی تخت‌طاووس یادم می‌آید، مهشید و ناهید داشتند تمرین رانندگی می‌کردند. ما را هم با خودشان برده بودند دور دور. تازه یک رنوی خوش رنگ گرفته بودند که ما به‌ش می‌گفتیم گوجه‌ای خودشان می‌گفتند اُخرایی. بعد من و ریحانه ریز زیز می‌خندیدیم چون این اخرایی را می‌گذاشتیم به حساب چیزی مانند تفرعن برآمده از سواد بیش‌تر نسبت به بقبه‌ی دور و بری‌هایمان. طفلکی‌ها خیلی در مظان این اتهام بودند. آدم حسابی بودند، هنوز هم هستند. نسبت‌شان روی کاغذ به بابا خیلی نزدیک نبود اما ماهیت‌شان و حضورشان _ حضورمان در زندگی هم_ خیلی پررنگ‌ بود. خیلی. اولین بزرگسالانی بودند که کسی ما را مجبور نکرده بود _احتمالن خودشان مجبورمان نکرده‌بودند_ به‌شان بگوییم شما، تو می‌گفتیم و من این "تو" گفتن را دوست داشتم اما گاهی خجالت می‌کشیدم که به‌شان "شما " نمی‌گویم. می‌فهمیدم آدم‌های سرسری‌ای نیستند. ناهید دوربین آنالوگ دست می‌گرفت با دقت کادر می‌بست، با وسواس و کند خیاطی می‌کرد با برش‌های دقیق و دوخت سر حوصله پالتوی یقه اتگیسی می‌دوخت. دور و بر من، آدم‌هایی که هر کاری را شتابزده انجام می‌دادند و برنده‌ی مدال‌های زود تند سریع در هر کاری بودند که طمانینه و دقت لازم داشت، در عالم کودکی این‌طور حالی‌ام کرده بود که شوهر کردن دستاورد است و این دو نفر نزدیک مرز سی سالگی، هنوز این کاپ را نگرفته بودند. در دانشگاه‌های درست و حسابی درس خوانده بودند.به انقلاب فرهنگی خورده بودند، درگیر سوگی سنگین بودند، همه‌مان بودیم، وزن دنیا روی قلب‌مان بود، اما شب امتحان حساب برای من وقت می‌گذاشت، گمانم من از ناهید یاد گرفتم با حوصله برای سئوالات هر بچه‌ای وقت بگذارم و برای شنیدن جواب، قبل از رفتن سر اصل مطلب اشتیاق ایجاد کنم. بعدترها که بچه‌دار شدم فهمیدم خیلی چیزها از ناهید یاد گرفتم هم از تماشای فرزندپروری‌اش و هم شکل مراورده‌اش با خودمان، با خودم. الان که فکر می‌کنم می‌بینم خیلی تحسین‌مان می‌کردند. من و ریحانه را، شاید قدری بیش‌تر مرا. خب چاهار سال بزرگ‌تر بودم. ریحانه اما شیرین‌تر بود. قند بود. در آن خانه بیش‌تر از هر جای دنیا احساس دوست داشتنی بودن می‌کردم، بدون این‌که قربان صدقه‌مان بروند، ما را جدی می‌گرفتند. وقتی چیزی تعریف می‌کردیم سکوت می‌کردند، گوش می‌دادند و به تناسب واکنش نشان می‌دادند. ما توی خانه‌ی خودمان توجه زیادی می‌گرفتم اما این‌هایی که گفتم از یک جنسی بود که وقت بچگی من کمیاب بود.

دیشب از تخت‌طاووس رد شدم یاد آن تمرین‌های رانندگی، افتادم. هر دو سال‌ها قبل گواهی‌نامه گرفته‌بودند اما تازه ماشین خریده بودند. یاد خاموش کردن‌های متعدد پای سربالایی قبل از چراغ قرمز افتادم. نادر گلچین توی پخش‌صوت ماشین می‌خواند؛ " سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟ " من و ریحانه یواشکی به هم نگاه می‌کردیم و به این انتخاب موزیک وقت تمرین رانندگی نخودی می‌خندیدیم. دامن اسکاتلندی تن‌مان بود احتمالن با یقه‌اسکی.