Alternatif-İstanbul Rehberiniz

Jane Birkin: Gainsbourg'un Nefesini Uzaklara Taşıyan Rüzgar

2012-01-14T09:15:00.015+02:00

Jane Birkin 2003 yılında İstanbul'da konser verdiğinde ben İstanbul dışındaydım. Konsere gidemedim, ama yanımda yöremde o kadar çok bahsi geçti ki, konuşulanlar bugün bile aklımda. Kıpkırmızı bir elbise içinde salınıp danseden 'çıplak ayaklı kontes' efsanesi kulaktan kulağa öyle hızlı yayılıyordu ki, ben yanlış zamanda ve yanlış yerde olduğum için hüzünden ölebilirdim. Jane Birkin'in varlığı Açıkhava sahnesini derin bir rüyaya sürüklerken, Serge Gainsbourg'un şarkılarının da doğu ezgileriyle ve çalgılarıyla birleştiğini, kimisinin bu durumdan memnun, kimisinin de onu fazla yapmacık ve oryantalist bulduğunu anımsıyorum.

Roll Dergisi'nin konserden hemen sonra yaptığı röportajda İstanbul konserini şöyle anlatıyor Jane Birkin: 'İstanbul konserinin böyle geçeceğini tahmin etmiyordum. Yunanistan'da da konser verdik, orada da tanındığımızı görmek, salonun dolması beni çok şaşırtmıştı, ama orada bin kişi vardı. Istanbul'daysa beş bin kişi vardı. Ve bu Fransızca sözleri dinleyen insanların sessizliğinin kalitesi, gönül zenginliği... Bu konserlerin bütününe dair benim en çok ilgimi çeken ve hoşuma giden şey, insanların ötekilerin kültürüne karşı duydukları ilgi ve merak, dilini bile anlamadıkları bir şeyi gidip izleme cömertliğini göstermeleri. Bizim sahnedeki varlığımız oldukça tuhaf ve sonuçta çok iyi bir insanlık potpurisi... Bu akşam burada da insanların belki de sözlerini anlamadıkları bir şeyden nasıl etkilendiklerini, hüzünlendiklerini gördüm. Taşıdıkları şiir ve Serge'in müziğine kattıktan sayesinde, Serge'in şiirini bambaşka bir çehreye büründürdüler.'

İstanbul'da 5 bin kişiyi etkisi altına alan Jane Birkin ve Serge Gainsbourg aşkı 1968'de beraber kamera önüne geçtikleri Slogan filminde başladı ve 1980'e kadar devam etti. 11 yıl süren bu beraberliğin en bilinen meyvesi Serge Gainsbourg’un Brigitte Bardot için bestelediği, fakat ayrıldıkları için ses vermesi Jane Birkin'e kalan ‘Je T’Aime...Moi Non Plus’ şüphesiz. Birkin'in 'Bu şarkıyı benden başka hiç kimsenin söylemesini istemezdim.' dediği şarkı dünya çapında sansasyon yarattı, sansürlendi, tüm zamanların en seksi şarkı seçildi, içinde yer aldığı plak milyonlarca sattı ve Jane Birkin-Serge Gainsbourg'u aynı cümle içinde geçirmek gerektiğinde en baş köşeye kuruldu. Tutkudan doğan ve birbirlerinin esin perisi olma mertebesine yükselen ortaklık arşivlerde Ex-fan des sixties ve Baby Alone in Babylone albümleriyle klasikleşti. 70'ler ve 80'ler Jane Birkin için Gainsbourg'lu zamanlar olmanın ötesinde sinemayla da haşır neşir olduğu ve birbiri ardına kült yapımlarda yer aldığı yıllardı.

Jane Birkin şarkıcılık kariyerine Serge Gainsbourg'un 1991'deki ölümünden sonra onun mirasını taşımayı ihmal etmeden devam etti. 1996'da Serge Gainsbourg dışında başka müzisyenlerin yazdığı 12 şarkıya yer verdiği Versions Jane albümünü çıkardı. 2002 yılında Serge Gainsbourg şarkılarını Mağrip'li müzisyenlerin ezgileriyle kombinlediği Arabesque, 2004 yılında Bryan Ferry, Beth Gibbons, Manu Chao ve Caetano Veloso gibi farklı müzisyenlerle birlikte kotardığı Rendez-Vous ve sözlerini kendisinin yazdığı şarkılardan oluşan 2008 tarihli Enfants d’Hiver albümleriyle Jane Birkin'in olgunluk çağı başlamış oldu. Bu olgunluk dönemi, müzisyenliğin yanında insan hakları ile ilgili çalışmaları da beraberinde getirdi. Amnesty International'ın Birmanyalı insan hakları savunucusu Aung San Suu Kyi konusunda yürüttüğü çalışmalara destek verdi, Saraybosna ve Ruanda'yı ziyaret ederek oradaki çocukların haklarını gündeme getirdi, Rusya-Çeçenistan savaşına dikkat çekmek için çalıştı. İyi niyetli ve kimi 'her şeyi bilenler'in biraz da yukarıdan bakarak söylediği üzere 'romantikçe' bir güdüyle müziğini Serge Gainsbourg'un ötesine taşıdı.

Bugün bile yaşamımızda varolmasını şüphesiz ki Jane Birkin'in kendi anılarında sıkışıp kalmadan devam etmeyi bilmesine borçluyuz. Jane, ki kendisine Jane diyebilecek hukumuz mevcut o bilmese de, sanılanın aksine Serge Gainsbourg ile varolmadı, ancak onunla büyüdü ve zenginleşti. Artık ayrılar ama O hâlâ Gainsbourg'un nefesini uzaklara taşıyan rüzgar. Ve o rüzgarın uğrayacağı yeni durak İstanbul. Jane Birkin 18 - 19 Ocak'ta Babylon sahnesinde yeniden esecek ve konserin geliri Japonya'daki nükleer felalette zarar görenlere bağışlanacak.

Dinleme Noktası

Uğursuz Değil, Müzikli Cuma

2012-01-12T11:24:00.008+02:00

İstanbul bir âlem şehir... Kimi haftasonları gecenin geri kalanını nerede geçireceğinizi düşünür, elinizde fazla seçeneğinizin olmadığını görürsünüz. Bazen de 'şu saatte buradan çıkarsam bu dakikada orada olurum' planları yaparken buluverirsiniz kendinizi. Yakın hissettiğiniz durum tabii ki ikincisi.

2012'nin ilk 13. Cuma'sı, alnına yapıştırılan 'uğursuz' damgasından kurtulmak istercesine müziğe sarılmış. Yapacak hiçbir şey bulamamaktan dolayı boynumuzu bükerek eve erkenden döndüğümüz gecelere inat, iki birbirinden güzel etkinliği sunuyor bize. Önce The Guardian, Mojo, Q ve Uncut gibi prestijli yayınların 2011'in En İyi Albümleri listelerinde kendine üst sıralardan yer bulmuş 'Diamond Mine' albümünün yaratıcıları King Creosote ve Jon Hopkins ile Salon İKSV'de hasbıhâl. Akabinde, Romeo ve Juliette'de Ayşe Gencer, Meltem Ege, Elif Çağlar, Şirin Soysal, Evrim Özşuca ve Ferhat Öz, Engin Recepoğullar (saksafon), Serkan Özyılmaz (piyano), Kağan Yıldız (kontrbass), Ferit Odman'dan (davul) oluşan muhteşem kadroyla Frank Sinatra'nın ruhuna selam.

Rasyonel akılda 13. Cuma uğursuzluğu korkusuna yer yok. Geceyle ilgili tek endişemiz, bunca güzel müziğin bizi içine sürüklediği haz duygusunun gerçek hayattaki çirkinliklere ne kadar dayanabileceği... İşte o noktada sarılacak yeni şarkılar, şiirler ve renkler bulmamız gerekecek.

Dinleme Noktası

İstanbul İki haftada Bir Belgeselde Buluşuyor

2012-01-11T10:34:00.007+02:00

DOCUMENTARIST İstanbul Belgesel Günleri ekibi ve Tütün Deposu tarafından üç yıldır düzenlenen SaturDox / Belgesel Buluşmaları, geçtiğimiz ay açılışını yaptı ve Türkiye’den güncel belgesellerden ve dünya belgesel sinemasının çarpıcı örneklerinden seçilmiş filmleri seyirciyle paylaşmaya başladı.

17 Aralık'ta Ekümenopolis belgeseliyle başlayan ve epey ilgi çeken SaturDox gösterimlerini çok önemsiyorum. Festivallerde kendine yeni yeni alan yaratmaya başlamış olan, ticari sinemaların ise tamamen gözardı ettiği belgesel sinema konusundaki gelişmeleri yıl boyunca takip edip, festival festival gezerek bu türe dahil olan en iyi filmleri seçmek, belgesel algısının hayvanlar âleminin pek ötesine geçemediği Türkiye'de yalnızca kültür kurumlarından destek alarak iki uluslararası çapta belgesel film festivalini kotarmak ve üzerine bu festivallerden akılda kalan filmleri 'Belgesel Buluşmaları' adı altında yeniden, üstelik ücretsiz olarak seyirciyle buluşturmak takdir edilesi bir çabanın ürünü olsa gerek.

SaturDox / Belgesel Buluşmaları'nın alamet-i farikası bu kadarla da sınırlı değil. Belgesel gösterimlerinin hemen ardından konuyla ilgili çalışmalar yapmış akademisyenler, uzmanlar yahut yönetmenlerle gerçekleştirilen söyleşilerle de içinde bulunduğumuz 'özgürlük ama kime/neye göre?' çağında katılanlara ufuk açıcı beyin fırtınası yapabilme ve belki biraz da umutlanabilme alanı yaratması da cabası.

İki haftayı geride bırakan SaturDox / Belgesel Buluşmaları, 14 Ocak'ta gösterilecek 'Bahreyn / Karanlıkta Haykırış' belgeseliyle devam ediyor. Altı ay süresince her iki haftada bir Cumartesi günleri Tütün Deposu'nda gerçekleşecek etkinliğe katılmak ve fikir üretiminde bulunmak ücretsiz.

Gösterim Programı: SaturDox 2011-2012

Ekümenopolis: Ucu Olmayan Şehir

Yönetmen: İmre Azem, Türkiye, Almanya, 2011, 93'

Söyleşi: YAŞAR ADANALI (Stuttgart Üniversitesi, Uluslararası Şehircilik Enstitüsü)

Ekolojik eşikler aşılmış, ekonomik eşikler aşılmış, nüfus eşikleri aşılmış, sosyal uyum bozulmuş. İşte neoliberal kentleşmenin fotoğrafı: "Ekümenopolis". Bu ilk uzun metrajlı belgeseliyle İstanbul'a bütüncül bir yaklaşımla bakmayı amaçlayan ve değişim kadar onun dinamiklerini de sorgulayan İmre Azem, bizi yıkılmış gecekondu mahallelerinden gökdelenlerin tepelerine, Marmaray'ın derinliklerinden üçüncü köprünün güzergâhına, gayrimenkul yatırımcılarından kentsel muhalefete, bu uçsuz bucaksız kentte uzun bir yolculuğa çıkartıyor.

17 Aralık 2011, 19:00

Işığa Özlem

Yönetmen: Patricio Guzman, Şili, Fransa, İspanya, Almanya, 2010, 90'

Söyleşi: ÖZGÜR SEVGİ GÖRAL (Hakikat, Adalet, Hafıza Çalışmaları Merkezi)

Dünyanın dört bir yanından astronomlar Şili'de üç bin metre yükseklikteki Atacama Çölü'nde yıldızları gözlemlemek için toplanır. Çölde gökyüzü o kadar saydamdır ki evrenin sınırlarının doğru bir şekilde görünmesine izin verir. Güneşin haşin ışınlarıyla kuruyan çöl toprağında ise cesetler zarar görmeden kalmıştır. Bunların bir kısmı mumyalar, kaşifler ve madencilerdir. Bazıları ise diktatörlük dönemindeki politik tutuklulardır... Astronomlar uzak galaksilerdeki olası dünya dışı hayatı araştırırken, bu gözlemevinin eteklerinde kadınlar, çöl kumunda kaybolan akrabalarını ararlar.

30 Aralık Cuma 2011, 19:00

Bahreyn: Karanlıkta Haykırış

Yönetmen: May Ying Welsh, Katar, Bahreyn, ABD, 2010, 51'

Söyleşi: ŞENAY ÖZDEN (Koç Üniversitesi, Sosyoloji Bölümü)

Diktatörünün merhametine kalmış halkıyla herkes tarafından unutulmuş bir ülke. "Bahreyn: Karanlıkta Haykırış", Bahreynlilerin yüzyüze kaldığı acıklı ve umutsuz durumu gözler önüne seriyor. Zalimlerinin acımasız ve uzlaşmacı olmayan eylemleri yüzünden, halkın Arap Baharı'nın haleflerinden biri olma girişimleri başarısızlıkla sonuçlanıyor. Bahreyn'de üç ay boyunca gizli bir şekilde çekilen film, demokratik hakları için mücadele eden, korku engelini aşmış bir halkın destanını izler. Film bir hastanenin içinde başlar. Doktorlar ve hemşireler, kalan en son güçleriyle imkânsızı denemekte, gelen yaralı protestocular selini ve devlet milis güçlerini tedavi etmektedirler.

14 Ocak 2012, 19:00

12 Kızgın Lübnanlı

Yönetmen: Zeina Daccache, Lübnan, 2009, 78'

Söyleşi: ZAFER KIRAÇ (Ceza İnfaz Sisteminde Sivil Toplum Derneği)

Travma geçirmiş, mağdur insanlarla çalışmakta uzmanlığı olan Zeina Daccache, Lübnan'ın adı hiç de hoş anılmayan Rournieh hapishanesinde ülkenin ilk hapishane tabanlı tiyatro projesini kurmak için mücadele etti. 15 ay boyunca, çoğu okur-yazar olmayan 45 erişkin erkek tutuklu, kendilerini ünlü tiyatro oyunu "12 Kızgın Adam"ın, burada "12 Kızgın Lübnanlı" adını alan bir uyarlamasına çalışırken buldu. Mahkumun bu ilham verici ve dürüst yolculuğunun anlatısı, oyun terapisinin faydalarını ve toplum tarafından en çok dışlanan bireyler üzerindeki olumlu etkilerini gözler önüne seriyor.

28 Ocak 2012, 19:00

Cinema Komunisto

Yönetmen: Mila Turajlic, Sırbistan, 2010, 100'

Söyleşi: ÖMER SAVAŞKAN (Tarihçi)

"Cinema Komunisto", Yugoslavya adı verilen sinematik illüzyonun yükselişi ve çöküşünü araştırırken bizi Tito'nun darmadağın film endüstrisi ile birlikte bir yolculuğa çıkarıyor. Düzinelerce unutulan Yugoslav filminden az bulunur görüntüler; film setlerinden daha önce hiç görülmemiş arşivler ve Tito'nun özel görüntülerini kullanan belgesel, ekranda anlatılan görüntünün arkasındakileri anlatırken bir ülkenin hikâyesini yeni baştan yaratıyor. Devlet tarafından finanse edilen süper-yapımlarda, Richard Burton, Sofia Loren ve Orson Welles gibi Hollywood yıldızları ulusal başarıyı cilalıyordu. Tito'nun şahsi film projeksiyoncusu, Tito'nun en sevdiği yönetmen, partizan filmlerinin en sevilen oyuncusu ve stüdyo patronları, Yugoslavya'nın hikâyesinin ekranda nasıl inşa edildiğini gösteriyor.

11 Şubat 2012, 19:00

Kabilenin Sırları

Yönetmen: Jose Padilha,

Brezilya, 2010, 96'

Söyleşi: EBRU KAYAALP (İstanbul Şehir Üniversitesi, Sinema ve Televizyon Bölümü)

60'lı ve 70'li yıllarda Batılı antropologlar Amazonlar'daki modern hayatın el sürmediği "bakir" sahaları gözlemlemek üzere buralara akın ettiklerinde ve dünyanın son "medenileşmemiş" kabilelerine baskın yaptıklarında ne oldu? Üniversiteden yeni mezun bu toy adamlar, birlikte yaşadıkları, üzerlerinde çalıştıkları ve filme çektikleri kabile sayesinde macera yaşayıp üne kavuştular. Fakat bu toplumlara sızmalarıyla gelişen olaylar, otuz yıl sonra akademi etiği ve iç çekişmeleri açısından bir skandala dönüştü. "Kabilenin Sırları" aynı zamanda bu antropologların yarattığı hasarı da belgeliyor.

25 Şubat 2012, 19:00

Evlilik Hikâyeleri: Zuzana ve Stanislav

Yönetmen - Director: Helena Třeštíková, Çek Cumhuriyeti, 1987, 38'

Evlilik Hikâyeleri Yirmi Yıl Sonra: Zuzana ve Stanislav

Yönetmen : Helena Třeštíková, Çek Cumhuriyeti, 2006, 57'

Söyleşi: STELLA OVADIA (Psikanalist, feminist aktivist)

1981-2005 yılları arasında belgeselci Helena Třeštíková, 1980'li yılların başında evlenmeye karar veren çiftlerin ilişkilerinin seyrini takip eder. Yirmi yıl sonra bu çiftler toplumsal değişimle birlikte, hayalleri ve idealleriyle yüzleşmek zorundadırlar. Tıpkı Zuzana ve Stanislav gibi: Bir bebek bekledikleri için çok genç evlenmişlerdir, küçük Honzík'in dünyaya gelmesinin bile bu birbirinden çok farklı iki insan arasındaki ilişkiye yardımcı olamayacağı kısa süre içinde su yüzüne çıkar. Evliliklerini on üç yıl sürdüren çiftin bir çocukları daha olur, kızları Zuzana. Bugün yetişkin olan çocukları onların düştüğü hatalara düşmemekte kararlıdır. Yönetmen için Zuzana ve Stanislav'ın hikâyesi iki farklı hayat şeklini yansıtır. Hayatın devamlılığına inanan Stanislav, kendini sürekli geliştirmeye çalışan ve çocuklarıyla yakın bir ilişki içinde olan orta yaşlı bir adamdır. Anneliği hayatta kendi yolunu çizmesine engel olan Zuzana, pasif biri olmuş ve yeni biriyle ilişki kurmakta zorlanmaktadır.

10 Mart 2012, 19:00

Tarihi Pişirmek

Yönetmen: Péter Kerekes, Avusturya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, 2008, 86'

Söyleşi: UĞUR KUTAY (Yıldız Teknik Üniversitesi, Sanat Bölümü)

Bu filmde, Slovak yönetmen Péter Kerekes, son yüzyılın en önemli silahlı çatışmalarında yiyecek ve içecek tedarik eden aşçılar, fırıncılar ve mutfak personelinin gözüyle modern Avrupa savaş tarihini yeniden inceler. Mareşal Tito'nun kişisel şef aşçısından Wehrmacht fırıncılarına, bu yenilikçi çalışma bazen absürd bir bakışla savaşın abesliğini ve belki de kaçınılmazlığını askerî mutfakların gündelik detayları çerçevesinde gözler önüne serer. Anlatı modern Avrupa savaşlarını teftiş edercesine Leningrad Kuşatması'ndan Çeçenistan Savaşı'na kadar mutfak müptelalarından oluşan renkli bir ekibin, hem tüyler ürpertici hem de komik tanıklıklarını ortaya koyar.

24 Mart 2012, 19:00

Yönetmen: Erik Gandini, İsveç, Danimarka, Birleşik Krallık, Finlandiya, 2009, 80'

Söyleşi: SEVİLAY ÇELENK (Ankara Üniversitesi Radyo Televizyon Sinema Bölümü)

Berlusconi'nin İtalya'daki medya iktidarı üzerine bir film. İtalya'da otuz yıldan fazla zamandır imaj tek bir kişi tarafından kontrol edilmekte. TV patronu ve Başbakan Silvio Berlusconi ticari televizyonun içeriğini İtalya'da daha önceden hiç olmadığı kadar etkiledi. Televizyon kanalları, açık saçık kıyafetli genç kızlarıyla, birçokları tarafından onun zevkinin ve kişiliğinin bir aynası olarak algılanmakta. "Videocracy"de İtalya doğumlu yönetmen Erik Gandini, İtalyanların otuz yıldır karşı karşıya geldikleri televizyon deneyiminin sonuçlarını ortaya koyuyor. En etkili medya alemlerine girerek, olağanüstü bir hikâyeyle "İtalya TV Cumhuriyeti"nin korkunç gerçeğini gözler önüne seriyor.

7 Nisan 2012, 19:00

Yönetmen: Roy Sher, İsrail, Fransa, Yunanistan, 2011, 89'

Söyleşi: MEHTAP DEMİR (Etnomüzikolog, İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı)

Roza Eskenazi nasıl yaşadıysa, öyle şarkı söyledi. Tutkulu, ateşli ve aşk dolu. Yunanistan, Türkiye ve İsrail'den üç genç müzisyen, Yunanistan'ın en iyi bilinen ve en çok sevilen rembetiko şarkıcısının hikâyesini ilk defa bir filme taşımak için müzikal bir yolculuğa koyulmuşlar. Eskenazi'nin geride bıraktığı müzikal izleri sürecekleri bu gezi onları İstanbul'dan Selanik'e ve oradan da Atina'ya götürmüş. Bu, herşeyden önce, sesleri Akdeniz Havzası boyunca yankılanmaya devam eden, gözden kaybolmuş bir dünyaya yapılan bir gezintidir.

21 Nisan 2012, 19:00

Ciwan Haco: Diyarbekir'e Giden Yol

Yönetmen: Zaradasht Ahmed, Norveç - Norway, 2010, 56'

Söyleşi: NAİM DİLMENER (Müzik Yazarı - Music Writer)

Efsanevi Kürt müzisyen Ciwan Haco'nun iki hayatı vardır. Sürgün olarak, küçük bir İsveç kasabasında karısı ve çocuklarıyla yaşamaktadır. O, soğuk ve karlı manzarada sadece başka bir sığınmacıdır. Onun dünyanın dört bir tarafına yayılmış 30 milyon Kürt için bir superstar ve halk kahramanı olduğunu bilen çok fazla insan yoktur. Onlarca yıl Türk hükümetinin kara listesine alınmış Ciwan'ın hayali sonunda gerçekleşir. Kürtler için sembolik bir şehir olan Diyarbakır'da bir konser vermesi için davet edilir. O, Kürdistan'a dönüş yolculuğunu yaparken, gelişinin haberleri yayılmıştır, bir milyonu aşkın insan çok sevdikleri ozanın sahnede belirmesini beklerken yolları ve konser alanını tıka basa doldurmuştur. Film, sadece bir sanatçının portresi değildir, aynı zamanda varoluşsal sorulara ve yabancı bir diyarda mültecinin kimlik arayışına değinir.

5 Mayıs 2012, 19:00

Ölücanlar

Yönetmen: Murat Özçelik, Türkiye, 2010, 90'

Söyleşi: MURAT ÖZÇELİK (Yönetmen)

Ölücanlar, yönetmen Murat Özçelik'in kendi hikâyesini anlatıyor. On yedi yaşında lisede okurken cezaevine giren Özçelik, 1999'da Ulucanlar Cezaevi'ne yapılan ve on tutuklunun öldüğü silahlı operasyonda ağır yaralanır. Televizyonlardaki ilk haberlerde adı yaşamını yitirenlerin arasında geçer. Annesi bu haberle sarsılır ve cenazesini almak için Ankara'ya gelir. Daha sonra oğlunun ölmediğini ve Amasya Cezaevi'ne gönderildiğini öğrenir. Filmde kendi geçmişine doğru bir yolculuğa çıkan Murat Özçelik, aynı cezaevinin kapısında günlerce sabahlayan annesi ile ülkenin politik ve kültürel tarihinde önemli yeri olan Ulucanlar Cezaevi'nin soğuk koridorlarında yeniden buluşuyor.

19 Mayıs 2012, 19:00

Hayvan Gibi Sergi!

2012-01-10T13:08:00.006+02:00

"Matematikçi ve felsefeci Pisagor diyor ki; "İnsan kendisinden asağı canlıları yok etmeye cüret ettigi sürece sağlık ve huzur yüzü görmeyecektir. İnsanlar hayvanları katlettigi sürece birbirlerini de oldurmeye devam edeceklerdir. Tabii ki cinayet ve acı tohumları ekenler sevinç ve sevgi biçemezler."

Sokak hayvanlarının barınaklarda verdiği yaşam mücadelesine dikkat çeken ve hayvanların yiyecek ve ilaç ihtiyaçlarına destek olmak amacıyla yola çıkan 47 sanatçının eserlerinin sergileneceği “Hayvan Gibi Sergi” 12-28 Ocak 2012 tarihleri arasında tüm sanat severleri ve hayvan haklarına duyarlı herkesi Milk Gallery’e bekliyor.

Ankara, İzmir, Eskişehir ve Bursa gibi şehirlerde de açılması planlanan sergide satılacak tüm eser ve objelerden elde edilecek gelirler, önceden belirlenecek barınaklara mama ve tıbbi yardım olarak gönderilecek.

Özellikle dondurucu soğukların başlamasıyla barınaklardaki yaşam standartlarını iyileştirmeyi hedefleyen serginin diğer amacı ise, ileriki günlerde de hayvanlar yararına yapılabilecek sergi, workshop gibi etkinliklerin önünü açmak ve bu inisiyatifi geleneksel hale getirmek. Projenin ilerleyen aşamalarında sosyal medyada yer alacak kampanya ve videolarla da sokak hayvanlarına destek olunmaya devam edilecek.

Sergiye destek veren sanatçı lisesi:

Bora Sütcü, Burak Beceren, Büşra Üzgün, Canavar, Can Pekdemir, Cins, Çağlar Bıyıkoğlu, Dünya Atay, Ece Gökalp, Ece Kalabak, Emrah Özhan, Emrecan Erol, Eser Epozdemir, Ezgi Genç, Fulya Çetin, Fulya Hocaoğlu, Gaye Su Akyol, Güçlü Polat, Kmr Korgün Akgün, Melis San, Merve Morkoç, Mert Papik, Mert Ülkümen, Esk Reyn, Murat Başol, Mustafa Karasu, Nalan Yırtmaç, Oytun Yılmaz, Rafet Arslan, Rad, Sedat Girgin, Sena, Wicks, Bimâr Efendi, Damla Güzel, Zeynep Uslu, Mehmet Akçakoca, Emre Parlak, Özgür Erman, Erkin Gören, Muris, Nuka, Levent Duran, Zeynep Uslu, Bahadır Baruter ve ek olarak optimono.com ve de klickthecase.com da tasarımlarıyla katılacaktır.

Etkinlik: “Hayvan Gibi Sergi”

Tarih: 12-28 Ocak 2011

Saat: 19:30

Yer: Milk Gallery & Design Store Adres: Galipdede Cad. Balkon Çıkmazı Sok. No: 8A Galata

Yeni Yılda da Bizi Ararsanız Salon'dayız

2012-01-06T11:58:00.005+02:00

2011 gitti. Muhasebesini yaptık. Ama herkesin yaptığı gibi hayat muhasebesi değildi bizimki. Duyduğumuz sesler, nefeslerdi. Alt alta yazdık, topladık, çıkardık.

2011'de en çok Salon İKSV'nin üst katında, duvar dibindeydik. Bazen duvara yaslanıp gözlerimizi kapattık, bazen ayağımız ağrıdan çatlayana kadar dansettik. Yine böyle soğuk bir Şubat gününde Ôlafur Arnalds'ı dinlemiştik. Piyanonun üzerinden beyaz kuşlar uçurmuştu bizim için. Sonra Patrick Watson'un yağmurlu bir Nisan gününde konser vereceği haberi gelmişti. Watson, senenin en iyi konserlerinden birini miras bırakıp ayrılmıştı şehirden. Mayıs ayında dEUS müziğin insanın beyin kimyasallarını değiştirebilen bir şey olduğunu anımsatmıştı. Yaz sessizliğinden sonra ibre sonbaharı gösterirken yeni bir şeyler söyleme vakitlerinin geldiğine kanaat getiren Lamb yeni albümlerinin hemen akabinde soluğu Salon'da almıştı almasına ancak konser, başlamasına beş kala Zeynep'in İstanbul'un eğri büğrü sokaklarında bir tümseğe takılıp düşmesine kurban gitmişti. O gece Taksim İlkyardım'da sonlanmıştı sonlanmasına ancak mühim de değildi, sahne sırası Brett Anderson'daydı çünkü! O gece Brett 'farklı bir yerden' seslenmişti, seslendiği yerde hala glam ama olgun bir müzik vardı. Ve John Grant... Grant'in bir piyano, bir keyboard ve bir de piyanonun üzerinde küçük bir synthesizer'dan ibaret bir sahnesi ile öyküleri, harikulade bir sesi ve naif komiklikleri vardı. O basit sahneden Rahşan'ın deyimiyle 'King Of Salon' çıkardı. Ve yılın sonunda doğru, tam da benim doğumgünümden bir gün önce Ane Brun ile buluşuyordu İstanbul. O geceyi nasıl tarif etmeli, bilemiyorum. Ane Brun'un bize yaşattığı, şarkılarının üzerine kendi öykülerimizi yazdığımız, hayatımızın film müziğinde onlarca şarkısıyla yerini almış bir müzisyeni zaman-mekân kavramlarını umursamadan dinleyebilmekti galiba.

Fırtına gibi esip geçen 2011'in arkasından sadece güzel şeyleri anımsamak istiyoruz doğrusu. Salon İKSV sahnesinde dinlediğimiz bu müzisyenler gibi. Biliyoruz ki onlar önümüzdeki dönemde kulağımıza çalınacak iyi müziğin de teminatı. Yeni açıklanan konser takviminde gördüğümüz King Creosote & Jon Hopkins (13 Ocak), 123 (20 Ocak) ve Robots In Disguise (28 Ocak) gibi isimler de bunun göstergesi. Bu arada, geçtiğimiz yıl başlayan ve her ayın öne çıkan etkinliğinin posterinin bir tasarımcı tarafından hazırlandığı projenin yeni ürünlerini merakla beklediğimizi de iletelim.

Nerede Yaşarsan Yaşa!

2012-01-03T14:50:00.004+02:00

Yapımcılığını İmre Azem'in üstlendiği, yönetmenliğini Nejla Osseiran'ın yaptığı 'Nerede Yaşarsan Yaşa!', Eski bir Osmanlı mahallesi ve yenileme alanı ilan edildiğinden bu yana yıkılma tehlikesi altında kalan Tokludede'de yaşayan ve evlerini terketmemek için direnen insanların belgeseli.

Destek Ol, Ekümenopolis Sinemalarda Gösterilsin

2011-12-28T20:03:00.009+02:00

Sapphire'in tepelerinden Marmaray'ın derinliklerine, İstanbul'un son yıllarda geçirdiği başdöndürücü değişimin ızdırabını anlatan Ekümenopolis belgeseli, bugüne kadar yurtiçi ve yurtdışındaki festivallerde, üniversitelerde, konferanslarda ve hatta eylemlerde gösterildi.

Şehirde yapılanların sorgulanması ve dönüşümde halkın söz sahibi olması gerektiğine inanan ve politikacıların tartışmaktan özenle kaçındıkları konuların kamuoyuna yansıtılması gerektiğini düşünen Ekümenopolis ekibi, belgeselin sinemalarda daha çok kişiye ulaşmasını sağlamak amacıyla Projemefon.com adresinde bir kampanya başlattı.

Kampanya sonunda belgeselin sinema salonlarında gösterilebilmesinin yanında, internet üzerinden filme alınamayan onlarca röportajı, haritayı ve bilgiyi kamuoyunun bilgisine açabilmek adına gerekli kaynağın sağlanması hedefleniyor. Hedeflenen para toparlanabilirse filmin kolektif bir şekilde dağıtımı gerçekleşebilecek.

36 gün sonra sona erecek kampanyaya destek olmak için Projemefon.com adresine üye olarak dilediğiniz miktarda katkı sağlayabilirsiniz.

Erik Truffaz Quartet'in Büyüsü

2011-12-20T17:13:00.010+02:00

Yıl 2003…Bir arkadaşımızın bizi “çok güzel olacak” diyerek sürüklediği bir konserdeyiz. Başımıza ne geleceğini hiç bilmeden Babylon’da sahne önünde bir yandan sohbet ediyor, bir yandan da gözümüz sahnede konserin başlamasını bekliyoruz. Bir süre sonra sahnede dört adam belirdi. Daha ilk parçayla üzerimize dökülen notalar bir daha hiç çıkmayacak izler bıraktı benim üzerimde. Gayet rock çalabilen bir caz davulcusu, durmak bilmeyen basslinelarıyla sağlam bir basçı, Fender Rhodes’unda acayip notalar basan bir piyanist ve de trompetiyle nota üflerken başka bir dünyadan gelmiş hissiyatı yaratan bir adam…Beni aldılar, jazz-rock ekseninde dönen, yüksek enerjili, elektronikten de ödün vermeyen bir dünyanın içine atıverdiler. Hipnotize olmak böyle bir şeydi herhalde…O kadar ki, o akşam konserde çaldıkları bir şarkının yarısını ezberledim…“King B”ydi o.

Ertesi gün… Tabii ki tüm Truffaz külliyatı dinlendi. Kendisiyle ilgili detaylı bilgi edinildi. Arşiv oluşturuldu. Quartet’in tüm elemanları tek tek araştırıldı. O albüm alındı…”The Walk of the Giant Turtle”.

Geçen yıllar…ne zaman Erik Truffaz gelse ben de oradaydım. 30 kere geldiyse 5ini kaçırmışımdır herhalde…yüzlerimiz aşina, kalplerimiz bir oldu geçen zaman içinde…Ladyland Quartet’ler, İstanbul Sessions’lar, Sly Johnson’lar geldi geçti gönlümden ama aklımın kuytu bir köşesinde Quartet hep vardı.

Kasım 2011… Paris’te Erik Truffaz Quartet’i yakalama çabaları uçağın iniş saatinin tutmaması sebebiyle sonuçsuz kaldı. Le Trianon’dakiler erdi muradına, ben yollandım otelime.

16 Aralık 2011… Çok zaman geçmişti üzerinden. Erik Truffaz Quartet 2007'de “Arkhangelsk” ve bu yıl piyasaya çıkan “In Between” isimli iki albüm yapmıştı. O günün sabahından başlayan bir heyecan dalgası beni öyle sıkı sıkı sarmıştı ki o gün yürüdüğümü düşünmüyorum, ayaklarım pek yere basmadı. Saat tam 21.30'da Tamirane’nin kapısındaydım. Quartet'i mutlaka önden izlemem gerekiyordu. İçeri girer girmez önce Reha’yla karşılaştım. Kendisi bu organizasyonu gerçekleştiren kişi, filmin esas çocuğu o aslında. Bir de baktım ki, Erik Truffaz da orada. Beni görünce hemen yanıma geldi ve biraz konuştuk. Çok mutluydu, ben daha mutluydum ve o sebebini biliyordu. Konser anı gelip çattığında heyecan üst seviyelerdeydi. “The Secret of the Dead Sea” nin ilk notalarıyla ayaklarım yerden kesildi. Erik Truffaz taburesi yanında, loop pedalı ayaklarının önünde her zamanki mütevaziliğiyle sahnedeydi. O trompetten süzülen ve hızına yetişilemeyen notaları toplamaya çalışmak kadar zevkli bir şey yoktu. Hüzün dolu notaların uzun soluklu trompet sololarıyla birleşip ayrıldığı, trip-hop, elektronik ve drum'n bass denizlerine yelken açtığı bir gemideydik. Benim için en vurucu bölüm “Arkhangelsk” albümünden “Trippin’ The Lovelight Fantastic”i Nya’sız da olsa dinlemek oldu. Bu parçada Marcello’nun basları beni kendimden geçirmiştir hep. Bir de canlısında yaptığı attraksiyonları görünce iyiden iyiye koptum dünyadan. Bu adamlar içimi okumuştu adeta ya da ben artık o kadar çok söylemiştim ki istediğim her şey oluyordu. “In Between” bu konserde içinde bulunduğumuz dünya ile başka bir dünya arasında kalan beni, en iyi anlatan parçaydı sanıyorum. En şaşırtıcı bölümlerden birisi de davulcu Marc Erbetta’nın sesini ve pedalını kullanarak beatbox tadında bir mini show yapması oldu ki normalde kendisi bizi enerjik, ritmik, fırtınalı davul partisyonlarıyla alaşağı etmeyi seven sakin duran bir davulcudur. Basçı Marcello'nun da ondan geri kalır yanı yoktu. Elleri sakin sakin bas gitarın tellerinde gezinirken bir anda saatte 150 km hızla giden bir yarışçıya dönüşebiliyordu. Son albümlerinde, kadim piyanistleri Patrick Muller ayrılmış, yerine arkadaşları Benoit Corboz gelmişti. Kendisinin bir piyano sihirbazı olduğuna kanaat getirdim. Kimi zaman org kimi zaman elektro gitardı sanki. Grubun doğaçlama ruhuna katkısı gerçekten yadsınamaz. “Fujin”ler “BC One”lar “Les Gens Du Voyage”lar ardı ardına sıralanarak beni büyülü bir yolculuğa çıkardı... O gecenin büyüsü hala devam etmekte...:)

Rahsan Kocoglu (aka waxpoeticg)

Hayat Geometri, Geometri Hayat

2011-12-12T10:54:00.008+02:00

Derlerdi de inanmazdık. Şıklara hapsedilmiş problemlerden ibaret sanırdık onu. Küçüktük, bilmiyorduk. Büyüdük, hayata karıştık. Doğruymuş. Hayat geometriymiş, geometri hayatmış meğer. Hayat;

Doğrusal düzlemler...

Kesişen Eğriler...

Paralel Eğriler...

Dikdörtgenler, Kareler, Koniler...

Dik-dörtgenler...

İkizkenar Üçgenler...

Kareler...

Işınlar...

Ve... Daireler...

Vesaire(ler) demekmiş.

Fransa'nın İlham Veren Yeni Sesi: Juliette Noureddine

2011-12-11T08:55:00.002+02:00

Juliette Noureddine, katı bir eğitimin ardından adım attığı müzik kariyerinde Edith Piaf, Jaques Brel ve Fréhel şarkılarını yorumlayarak merdivenleri tırmanmaya başlayan bir müzisyen. "This evening I'm sleeping with Chopin" ile başlayan kendi müziğini yaratma süreci, ilk aşamada çalıştığı yerden kovulmasıyla sonuçlansa da Juliette pes etmiyor. 1991 yılında çıkardığı Que Tal? albümüyle müzik dünyasına sıkı bir debü armağan ediyor ve emeği 1994 yılındaki Victoires de la Musique ödüllerindeki bir adaylıkla taçlanıyor. Juliette bu ödülü o sene alamasa da, 1997 yılında "Yılın İlham Veren Müzisyeni" ödülünü cebine indiriyor.

Juliette kendine özgü müzisyenliğinin ödüllendirildiğini görünce, farklılığını sahnesine de taşıyor. Zeki bir kadın olarak şarkı sözlerine yansıttığı mizah anlayışını ve hayat görüşünü konserlerinde kurduğu diyalogla perçinliyor. Görselliğe haddinden fazla önem veren kurtlar sofrasında kavanoz dibi gibi kalın camlı gözlükleri ve fazla kilolarıyla kendine özgü bir tarz yaratıyor. Sahne kostümlerinden şatafatı, konserlerinden dans ve iyi müziği esirgemiyor ve henüz bizim cenahta pek tanınmasa da Fransa'da "Juliette" sahne adıyla hatırı sayılır bir üne kavuşuyor. Üstelik, aynı Beth Ditto gibi beden ırkçılığına ve elbette diğer bilimum ayrımcılıklara karşı bir kadın (Nereden biliyorsun nerseniz, Roll Dergisi'nde Ragıp Duran imzalı bir yazıda okumuştum). Soyadından (Noureddine) anlayabileceğiniz üzere ayrımcı tavırlara maruz kalmaya çok müsait bir etnik kökenden gelmesi de (ki büyükbabası Cezayir Berberisi) cabası.

Juliette'in alamet-i farikası ne etnik kökeni, ne de fiziği aslında. Şarkılarındaki neşeli ton ve sözlerdeki özgünlük sizi derhal Juliette'in müziğinin içine alıveriyor. Örneğin; Maudite Clochette şarkısında hanımından nefret eden ve onu öldürme planları yapan bir hizmetçinin öyküsünü anlatıyor. Mémère dans les Orties şarkısı ise nişanlı bir çiftin kavgasına dair. Juliette yaşamın içinden öyküleri şarkıya çeviriyor ve hakkını veriyor.

Türkiye'deki müzikseverlerin Juliette Noureddine ile teşvik-i mesaisi ne yazık ki Youtube ve Fizy gibi paylaşım sitelerinde yayınlananlarla kısıtlı. On albümü olmasına, hatta Ocak 2011'de yeni albümü No Parano'yu çıkarmasına karşın, Türkiye'de albümleri dağıtılmayan müzisyenlerden biri Juliette. Sabrı olmayan dinleyiciler için resmi websitesinde yeni albümden iki şarkıya yer vermiş.

Juliette'in adı bugün Fransız müziğine yeni soluk getiren isimler arasında sayılırken, bize de onun güzel albümlerinin Türkiye'de yayınlanacağı, hazır turnesi devam ederken burada konser vereceği günleri beklemek kalıyor.

Dinleme Önerisi;

Sur L'oreiller

Les yeux d'or

Les souvenirs

Ane Brun: 'Hayatın Anlamı, Hayatınızda Her Şeyin Yolunda Olduğunu Düşündüğünüz Saniyelerde Gizli'

2011-11-26T10:44:00.047+02:00

Türkiye'deki müzikseverlerin çok uzun zamandır sahnede görmek istediği bir müzisyendi Ane Brun. Müjde sıcak bir temmuz gününde geldi; Ane Brun 2011'de yayınlanan yeni albümü 'It All Starts With One' için çıktığı Avrupa Turnesi'ne İstanbul'u da dahil etti. Konser tarihi ajandalara 25 Kasım olarak düşüldü. Geriye koca bir yazın ve kasvetli bir sonbaharın geçmesini beklemek kalıyordu artık.

Takvim yaprakları birer birer düştü ve nihayet beklenen gün geldi. Ane Brun Salon İKSV sahnesinde kendisini özlem ve merakla bekleyen dinleyicilerini 'çok uzun zamandır bugünü bekliyorduk' diye selâmladığında dinleyici bu güzel ve dost canlısı kadının birbirinden etkileyici şarkılarını kanlı canlı dinlemeye hazırdı artık.

Konser iki saate yakın sürdü diyorlar. Doğrudur. Ane Brun'un bize yaşattığı, şarkılarının üzerine kendi öykülerimizi yazdığımız, hayatımızın film müziğinde onlarca şarkısıyla yerini almış bir müzisyeni zaman-mekân kavramlarını umursamadan dinleyebilmekti. Konser bitip de, sahne sisler arasında yokoluverdiğinde soğuk sokağa ve hayat gerçekliğine dönmeye hazır mıydık, bilmiyoruz.

Nihayetinde, 25 Kasım 2011 hayat takvimimizin en özel günlerinden biriydi. Konserden önce adına söyleşi demeye dilimizin varmadığı, bizde yaşamımız boyunca hatırı kalacak kahve sohbetimizde Ane Brun'u çok iyi müzisyenliğinin yanında, varoluş meselelerine kafa yoran, ölüm kadar, yaşamdan da korkan, uzun yollarla ve yolculuklarla barışık, müziğiyle kendi yaşam yolunu çizmeye çalışan bir kadın olarak tanıdık. Ve tahmin edersiniz ki, müzisyen Ane Brun'u ne kadar sevdiysek, dostumuz Ane'yi kat be kat daha fazla sevdik.

GÇ-İstanbul'a hoşgeldiniz. Dinleyicileriniz sizin uzun zamandır burada görmek istiyordu. Bu kadar geç gelmenizin nedeni neydi ?

Evet haklısınız, biraz geç kaldık ama bu tamamen lojistikle ilgili. Çok fazla turneye katılıyorum, buraya gelmek için de en uygun zamanı kolladım. Ve uygun zaman bu zamandı.

GÇ- Müzisyenler, müzik geçmişleriyle ilgili hikayeler anlatmaya bayılırlar. 3-4 yaşımda elime bir saç fırçası alıp şarkı söylerdim, dansederdim, gibi. Sizinse elinize ilk gitarı 20'li yaşlarınızda aldığınızı biliyoruz. Nasıl başladı müzik serüveni ve aslında öncesinde ne yapmak istiyordunuz ?

Müziğe her zaman ilgim vardı. Sürekli müzik dinlerdim ve ailem sayesinde de müzikle hep iç içe oldum. Ama 10'lu yaşlarımda dansla ve sporla daha çok ilgiliydim. Ve tabi müzik bunun önemli bir parçasıydı. Ama söylemekten ziyade dinlemekle ilgiliydim. Ta ki 21 yaşımda, annemden izin alıp evdeki gitarı alana kadar. O andan sonra o kadar hızlı gelişti ki her şey! Şarkı söylemeye başladım ve bu bana çok normal, çok doğalmış gibi geldi. Çalmaya başladıktan sonra, şarkı sözlerini yazmaya ve birkaç yıl sonra da kayıt yapmaya başladım. Doğruyu söylemek gerekirse uzun dönemli bir üniversite hayatı da geçirdim.

GÇ: Peki, ne okudunuz?

İlk olarak İspanyolca ile başladım.

GÇ- Qué bien! (Ne güzel !) (Gülüşmeler)

Si, yo hablaba perfectamente, en los noventas. Hace mucho tiempo. (Evet, 90'larda çok iyi konuşuyordum. Aradan çok zaman geçti.)

Daha sonra Hukuk Fakültesi'ne kaydoldum, bir de onu deneyeyim istedim. Çünkü babam da avukattı. Aslında hoşuma gitti ama çok fazla okuma gerektiriyordu. Bu da bana biraz ağır geldi. Devamında kültürel çalışmalar ve müzik çalışmalarına merak saldım; teorik açıdan elbette. Eninde sonunda bir diploma almam gerekiyordu, en sonunda kültürel çalışmaları bitirmeyi denedim. Ama bu tam da müzik kariyerimin de başladığı döneme denk geldi. Üniversitedeki beşimci yılımda ilk albümüm piyasaya çıktı.

GÇ- Albümlerden konuşmaya başlamışken, son albümünüzde bir öncekilere oranla göze çarpan farklara değinmek istiyoruz. "It All Starts With One", daha önce duymadığımız kadar çok davul ve piano içeriyor, hatta zaman zaman sizin ana enstrümanınız gitarı arka plana itiyor. Bu albümdeki enstrüman değişiminin nedeni nedir ?

Aslında ana enstrümanın vokal olmasına izin verdim bu kez. Elbette şarkıları ilk gitarla çalıştım, söyledim. Ama bundan önceki üç albümde de gitar zaten hep ön plandaydı. Bu sefer daha farklı bir etki yaratmak istedim. İlk neden buydu. İkincisi ise, daha güçlü daha büyük bir ses duymak istedim. Bir önceki albümle bunun arasında 4 yıl var. 4 yıl uzun bir süre aslında.

GÇ- Evet, biz de neden bu kadar beklediniz diye soracaktık.

Çünkü bu süre boyunca sürekli turnedeydim, yollardaydım. Biliyorsunuz, albümlerim farklı bölgelerde farklı zamanlarda piyasaya sürüldü. Bu da sürekli devam eden bir turne programı yarattı bana.Tabii ki bu 4 yılda çok şey gördüm, deneyimledim. Bu da yeni enstrümanlara karşı biraz daha açık olmamı ve kendimi geliştirmemi sağladı. Ama "Bu albümle bambaşka bir Ane Brun oldu" diyemem, çünkü bu tamamen doğal bir değişimdi, dönüşümdü.

EA- Turne konusuna bu kadar yoğunlaşmışken soralım, sürekli yollarda olmak çok yorucu değil mi ?

Aslında o biraz da turnenin niteliğine bağlı.

EA- Turnelerde Peter Gabriel ve Ani Di Franco'yla da çaldınız. Nasıl bir deneyimdi ?

Ani Di Franco'yla olan bir hafta sürdü ve çok güzeldi. 22 yaşımdan beri Ani di Franco fanıyım. Ondan önce çalmış olmak benim için onur ve mutluluk vericiydi.

EA- Sürekli yollardayken, evinizi özlemiyor musunuz ?

Böyle zamanlarda yanınızda gerçekten iyi insanların olması gerekiyor. Elbette iyi müzisyenlerin olması önemli ama onların iyi insanlar olması da çok etkili. İkisi birleşince ortaya iyi bir atmosfer çıkıyor. Ben pek parti insanı da değilim zaten, sürekli partilere katılmadığınız sürece de kendinize zaman ayırabiliyorsunuz. Bu da yetiyor. Peter Gabriel ile de çok kalabalık bir müzisyen grubuyla üç ay aynı turnedeydik. Çok renkli ve çok keyifliydi.

EA- Önümüzdeki yıl da turneler devam edecek mi?

Evet tabii, yeni albümün tanıtımı sürüyor. Söylediğim gibi farklı zamanlarda farklı mekanlarda piyasa sürüldükleri için turne şart.

GÇ- Şarkılarınızdaki sözleri yazarken, daha çok kendi deneyimlerinizden ve yaşadıklarınızdan mı etkileniyorsunuz, yoksa çevrenizdekilerin yaşadıklarından mı ilham alıyorsunuz?

Çoğunlukla kendi yaşadıklarım etkiliyor. Ama bazen benim yaşadığım bir olay başkalarınınkiyle karışıp, dallanıp budaklanabiliyor. Ama evet, çoğunlukla benim başımdan geçenler.

EA- Ben özellikle çok sevdiğim 'Ten Seconds'ın (10 Saniye) hikayesini merak ediyorum. Biraz bahsedebilir misiniz ?

Bir gün dinlediğim bir radyo programıyla başladı hikaye. Radyodaki programın sunucusu yaşlı bir adama 'hayatın anlamını' soruyordu. Yaşlı adam 'hayatınızda her şeyin doğru olduğunu düşündüğünüz saniyelerdir.' diye cevap verdi. Bu beni çok etkiledi ve sonradan düşündüm ki önemli olan aslında varoluşumuz, o varoluşu içimizde hissetmemiz. Bunu elbette çok sonradan farkedebildim, hatta şarkıyı bile yazdıktan sonra. O her şeyin yolunda olduğunu hissetiğimiz saniyeler, dakikalar ya da günler hayata değer katıyor. İlk albümüm çıktıktan sonra ciddi sağlık sorunları geçirdim, uzun süre hastanede kaldım. 'Ten Seconds'ı yazdığımda o dönemin üzerinden 3 ya da 4 yıl geçmişti ve kafamda sürekli normal hayata geri dönüşle ilgili mevzular vardı.

GÇ- Çok özel değilse, ne rahatsızlığınız vardı?

Özbağışıklıkla ilgili bir rahatsızlıktı*. 2003 yılında başladı ve kendimi yeniden sağlıklı ve güvenli hissetmem birkaç yılımı aldı. Aslında yazdığım sözlerin ve müziklerin çoğu bu zorlu dönemdeki hislerimi anlatıyor. 'Ten Seconds' içinde hem yaşamdan hem de ölümden korkmanın hikayesi var. Aslında bu yaşamın da ta kendisi.

GÇ- Kendinize biraz daha dışardan baksanız ve diyelim ki sıkı bir Ane Brun fanı olsanız, en sevdiğiniz şarkı hangisi olurdu?

(Gülüşmeler) Ben zaten sıkı bir Ane Brun fanıyım. Aslında şarkıların çoğunu çok seviyorum, çünkü onlara çok bağlıyım. Hiç düşünmemiştim açıkçası. Mesela ben de 'Ten Seconds'ı çok seviyorum. Son albümden, 'Words', 'These Days', 'One'; Changing Of The Seasons'da ise albüme adını veren şarkı favorilerim.

EA- Son dönemde neler dinliyorsunuz?

Feist'in son albümünü dinliyorum bu aralar, çoğunlukla alternatif pop müzik. Ara sıra da klasik müzik. Çok geniş bir müzik zevkim var açıkçası.

EA- Bir plak şirketi sahibi olarak dijital müzik piyasasındaki gelişmeleri nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bir kere dijital müzik piyasası çok daha çevre dostu. Ama ben 35 yaşındayım ve bir CD ya da kasete dokunmanın nasıl bir his olduğunu biliyorum, o hissi özlüyorum. Neyseki plaklar hala var, onları alıyorum.

Ayrıca dijital müzik piyasası sayesinde çok hızlı biçimde tüm dünyaya ulaşabiliyorsunuz. Müzik beni İstanbul'a kadar getirdi, bu müthiş birşey. Websitem ve facebook sayesinde Türkiye'de sevenlerimin olduğunu öğrendim. Bu kesinlikle harika duygu.Bunlar olumlu yönleri. Ama öte yandan, bir plak şirketi sahibi olarak sektör çok zorlu. Sürekli ve düzenli olarak ödemeniz gereken faturalar var. İlk albümümü çıkardığım zamanları hatırlıyorum da, o dönemde albüm çıktığında müzik mağazalarıyla anlaşırdınız ve bilirdiniz ki satış olduğunda size bir nakit akışı olacak. Ama şimdi para kazanmak için yeni yollar bulmamız gerekiyor.Piyasaya yeni giren bir müzisyen için koşullar çok ağır. Yeniyseniz bazen konserlerde çalmak için bile para ödemeniz gerekiyor, albümünüz satmadığı için zaten bir geliriniz olmuyor. Kendi ayaklarınız üzerinde durabilmek için öncelikle size yatırım yapması için birini bulmanız gerekiyor.

EA- Peki plak şirketinizin çıkaracağı yeni albümler var mı?

Hayır, aslında şirketim sadece kendi albümlerimi çıkarabilmem için var. Başka müzisyenleri şirket altında barındırmam çok zor. Çünkü neredeyse kendime bile ayıracak hiç zamanım yok, kötü bir iş çıkararak da onları zor durumda bırakmayı istemem.

GC- Aslında cevabını az çok bildiğimiz bir soru var aklımızda ama yine de sizden duyalım istiyoruz. Bir Norveçli olarak, İsveç'te yaşamayı tercih etmenizin nedeni nedir?

Açıkçası bu bir tercihten öte zorunluluk oldu. Kendimi 25 yaşımda İsveç'te buldum, çünkü o sıralar erkek arkadaşım orada yaşıyordu. Yerleştim ve aradan 10 yıl geçti, bir daha da kıpırdayamadım. Aslında bu İsveç'le Norveç'in kıyaslanmasından öte, Stockholm ve Oslo arasında kalmakla alakalı. Stockholm, Oslo'dan çok daha büyük bir şehir ve şehir hayatını daha canlı yaşayabiliyorsunuz orada. Aradaki mesafe de çok değil zaten.

GÇ-EA- Çok teşekkür ediyoruz röportaj için.

Ben teşekkür ederim, çok keyifliydi.

* Özbağışıklık hastalığında canlı kendi vücudunda bulunan öz dokuları "yabancı" olarak algılayıp, bunlara karşı antikor oluşturarak tanımaz. Bağışıklık sistemi hücreleri vücudun kendi dokularına saldırır. kaynak : wikipedia)

Röportaj: GÇ: Gökşen Çalışkan, EA: Ezgi Aktaş.

Fotoğraflar:Ezgi Aktaş

Önemli Not: Bu röportaj va kullanılan fotoğraflar Alternatif-İstanbul.net'in yazılı izni olmadan kaynak gösterilek dâhi başka yayınlarda kullanılamaz.

Let Myself Go:

Changing of the Seasons:

Ane Brun Şarkılarından Hikâyeler Yazmak...

2011-11-23T07:14:00.014+02:00

Aylar önce Ane Brun'dan ve özellikle 2008 yılında yayınlanan Changing of The Seasons albümünden bahsettiğimiz yazıyı içimize doğmuşcasına şöyle bitirmiştik: 'Ane Brun için arkada bıraktığımız son birkaç yıl Avrupa ve Amerika'yı turlayıp konserler vererek geçti. 2011 yılı da aynı yoğunlukta geçecek gibi gözüküyor. Bu uzun yolculukta duraklarından birinin İstanbul olmasını yürekten dileyen pek çok dinleyicisi olduğunu biliyoruz. Onlardan biri de biziz.' Ve bir gün Ane Brun'un resmi Facebook sayfasından uzun zamandır beklediğimiz sorunun yanıtı geldi: 'To answer the question of the author of this nice article. yes, ane brun will visit istanbul on the upcoming tour. she will play @ salon iksv on the 25th of november. tickets will go onsale in the beginning of july...(Bu güzel yazının yazarının sorusuna yanıt vermek gerekirse, evet, ane brun önümüzdeki turnesinde İstanbul'u ziyaret edecek. Kendisi 25 Kasim'da Salon İKSV'de konser verecek. Biletler temmuz başından itibaren satışta...)'

'En çok dinlenenler' listemizde Ane Brun'un en üst sıralarda yer aldığını farkettiğimizde hayatımızın en değerli Ane Brun şarkılarını düşünmemiz gerektiğini anladık. Gördük ki, meğerse biz Ane Brun'un müziği ile farklı ve derin bir ilişki geliştirmişiz. Şarkılara kendi küçük hikayelerimizi yazıp, onları kendimiz için yeniden var etmişiz.

Hâl böyle olunca 25 Kasım gecesi Salon İKSV'de gerçekleşecek konseri bu kadar heyecanla bekleyişimize şaşırmamak gerek...

'İlkler her zaman özel ve güzeldir. Zaman akıp geçse bile unutulmaz. İşte 'Sleeping By The Fyris River' benim için bu yüzden çok özel bir şarkıdır. Çünkü Ane Brun'u bu şarkı ile tanıdım. Ve o gün, bugündür büyük bir beğeni ile dinliyorum. Şarkının müziği ve şu sözleri çok etkileyici; "Sunrise, all smiles. It's crack of dawn by the Fyris River". Konserde bu şarkıyı söylemesini çok isterim.' (Gökhan Y.)

'Galiba insan kendi yaşamıyla özdeşleştirdiği şarkılara daha çok bağlanıyor. Ane'ın bu şarkısının sözleri sanki beni anlatıyormuş gibi gelir hep, çünkü duygusal ilişkiler söz konusu olduğunda kolaylıkla kalkanlarını indirip duvarlarını yıkabilen biri olamadım hiç. Hiçbir şeyi umursamadığın, teslim bayrağını çektiğin o 'an'a gelebilene kadar zaman geçer. O an geldiğnde ise şarkının son dörtlüğünde söylendiği gibi ruhumun etrafına çektiğim ve beni düşmekten koruyan o plastik bandı hiç aklımda bile yokken bir anda, bir saniye bile düşünmeden kesip atabilirim! " (Ezgi A.)

'Kimi şarkılar, kısa cümlelerle uzun hikayeler anlatır. 'To Let Myself Go' işte bunların en güzel örneklerinden biri. 'A Temporary Dive' albümünde yer alan bu Ane Brun parçası, hayatımın en kararsız olduğum döneminde çalındı kulaklarıma ilk kez. "Ben neyim,ne yapacağım, bundan sonra nerede olacağım" sorularının havada uçuştuğu bir dönemde, bu parçanın da verdiği gazla ülkeyi bir süreliğine terkedip, geride kalanlara “To let myself flow is the only way of being” dedim. Günlük hayatın huzursuzluğu tavana vurduğunda, evin en rahat köşesine kurulup, bu şarkıdan bir doz alınması ve hülyalara dalınması nefistir.' (Gökşen Ç.)

'Ane Brun'le tanışıklığım 'Big in Japan' coverıyla başladı. Ortaokul-lise yıllarımızda tepindiğimiz, bizi pek gaza getiren bu şarki onun ellerinde melankolik bir hale gelmişti ve beni şaşırtmıştı.' (Rahşan K.)

'Ben genel olarak şarkıların orjinal halini severim. Ama Ane Brun 'Big in Japan'i öyle etkileyici yorumladı ki, ilk kez bir şarkının cover versiyonunu, orjinal versiyonundan daha çok sevdim. Ane Brun çok büyük bir ihtimal konserde bu şarkıyı söyleyecek. Ve ilk kez canlı dinleme fırsatı bulacağım.' (Gökhan Y.)

'Aşık olmak kolay değil, ama daha da zor olan o aşkın karşılığını bulabilmek; “iki”yken “bir” olabilmek. “Bir” olma çabası bazen öyle yıkıcı oluyor ki, o aşkı en güzel köşesine yerleştiği kalbinizden söküp atmanız gerekiyor. Ane Brun’un ilk albümü 'Spending Time with Morgan'da yer alan, daha sonra 2004'te single olarak da piyasaya sürülen “I Shot My Heart' ; gerektiğinde öz benliği hiçe sayıp, sevdiceği kendinizden azad edebilme gerekliliğini hatırlatıyor bana. Tabii o bunu asla anlamayacak, bilmeyecek olsa da...' (Gökşen Ç.)

'Yolculuk hazırlıklarının beni huzursuz endişelerini geride bırakıp, uzun ya da kısa yollara düştüğümde çantamdaki albümlerin arasında Ane Brun'un Changing Of The Seasons'ı mutlaka olur. Bir yandan akıp giden bulutlara bakar, yol arkadaşlarımın yüzlerine, konuşmalarına, serzenişlerine ya da mırıldanmalarına kuak misafiri olurken, bir yandan da Ane Brun'un telaştan ve gereksiz her türlü taramadan uzak, sakin ve efil efil esen sesine kulak veririm. Ane Brun'un şarkıları beni sakinleştirir, çocukluğumda ailemle ormandaki göl kıyısına gittiğimize hissettiğim huzurun bir benzerini duyumsarım. Albümden 'Raise My Head' ise yüzüm döküldüğünde tekrar cesaretimi toplamak için dinlediğim ilk şarkılardan. 'I've got my best shoes on / I'm ready for it all / Bring in your best crew, come on / I'm ready for it all' diye giden sözlerine bağırarak nasıl eşlik ettiğimi görseniz, şaşırırsınız.' (Ezgi A.)

'Ane Brun'un son albümü 'It All Started With One'ı ilk dinlediğimde en beğendiğim parça 'These Days' ve 'Undertow' gibi depresif parçalardan ziyade enteresan bir şekilde 'Worship' oldu. Sade bir folk şarkısı görünümünde ama orkestra aranjmanları çok başarılı. Beatles tadındaki geri vokal Jose Gonzalez Brun'un sesiyle öyle hoş bir uyum içinde ki dinlerken tadından yenmiyor. Bir kuzey sabahinda, karlar içinde bir nehir ya da göl kıyısında yürürken hayatın anlamını sorgulamaktan geri kalmayan bir ana karakterin olduğu bir film düşledim dinlerken. Yaylılar bu parçayı alıp karanlıklara götürürken, geride duyulan perküsyon ayaklarımızın yere sağlam basmasını sağlıyor bir yandan. Gitar ise sakin sakin size eşlik ediyor bu yolculukta. Ane Brun ile birlikte 'You never worship your life' diye mırıldanmayı sabırsızlıkla bekliyorum doğrusu.' (Rahşan K.)

'Ane Brun'ın yeni albümü bana göre önceki albümleri gibi yine güzel ve etkileyici. Yeni albümde beni en etkileyen şarkı 'Undertow' oldu. Konserde yeni şarkılara yer vereceğini düşünüyorum. O yeni şarkıların içerisinde bu şarkı da olursa benim için muhteşem olur.' (Gökhan Y.)

'Ölüm öncesi sessizlik kadar, ölüm sonrası telaş da insanı çileden çıkarır. Ane Brun’un 'Changing of the Seasons' albümünde yer alan bu şarkı ilk dinlediğimden çok sonra etkiledi beni. Ailece kötü günler geçirdiğimiz anlarda evimize giren o kuru kalabalığı; salondaki masanın etrafına toplanmış bir dizi bilinmedik yüzü, gizli saklı konuşmaları, acımayla üzülme arasındaki o ince çizgide duran bakışları hatırlatıyor bana bu şarkı. Delireceğim sandığım anları, bir an önce evden kaçıp, temiz havaya kavuşma arzumu...' (Gökşen Ç.)

'Changing Of The Seasons albümünü defalarca başa sararak öyle çok dinledim ki, bir ara bu albümdeki şarkıların benim hayat filmim için yazılmış müzikler olduğunu düşünmeye başlamıştım. Tüm bu takıntının ortasında 'Ten Seconds' gerçeği vardı ki, bu şarkıyı albümün üç katından dört fazla dinleyip durduğumu hatırlarım. Düşünün; işe giderken, işte, işten çıkarken, vapurda, evde, uyumadan önce, kalktıktan sonra... Demek ki 'Raise My Head'den sonra kanıma en çok dokunan şarkı olmuş.' (Ezgi A.)

John Grant: King Of Salon

2011-11-19T19:21:00.010+02:00

Piyanistler oldum olası ayrı bir yerdedir benim için. Piyanonun o siyah-beyaz tuşlarından yayılan tını hep kendine çekmiştir beni. Klasik müzik ve caz haricinde piyanoyla yapılan işlere de ayrıca dikkat ederim. Benim izlediklerim arasında en son Olafur Arnalds bizi kendine hayran bırakmıştı ve sıra John Grant’e gelmişti nihayet. Internette dolaşırken tesadüfen dinlediğim “Where the Dreams Go To Die” beni benden almıştı. İlk birkaç notaya basmasıyla birlikte melankolik ruh halinin güzelliğine dalıp gitmiştim ve hemen piyano başına oturup çalma isteği uyandırmıştı. Sonrasında ufak çaplı bir araştırma yapınca bu şarkının “Queen of Denmark” albümüne ait olduğunu bulup tüm albümü dinledim. Grant’in bariton sesiyle yumuşak yumuşak, 70ler havasında, çok komplike olmayan akor ve melodilerle ifade ettiği, yalnızlık, kaybolmuşluk hali ve yabancılaşmayı içeren hikayeler anlattığı bir albümdü bu.

Ve o gün gelip çatmıştı. Vaktim olmadığından biletlerimi son anda almıştım. Şans benden yanaydı. Sahnede bir piyano, bir keyboard bir de piyanonun üzerinde küçük bir synthesizer vardı. Akustik performanslardan korkulur, dinleyiciyi alır götürür yüreğindeki bir yerlere ve çıkaramazsın kendini oradan, hele ki Grant’inki gibi bir müzik icra ediyorsan.

Loş ışıkların arasından sahneye süzülen iki kişi… Biri piyanonun başına oturdu, diğeri de ortada duran mikrofonun başına geçti. Açılış…”Herkese İyi Akşamlar. Nasılsınız? Biraz Türkçe biliyorum.” ile olunca şaşırdık ve gülüştük. Bir önceki günün performansından ipuçlarını almıştık ama yine de bu kadarını beklemiyordum ben. Meğer Almanya’da bulunmuş bir süre ve orada bir arkadaşından öğrenmiş biraz. Ve set John Grant’in iki yeni parçasıyla başladı. Sürekli kavga eden bir çifti anlattığı “You Don’t Have To” ve ölümcül sessizliklerle karşısındakini öldüren bir sevgiliye dair “Vietnam”. O heybetli görüntüsüyle sahne performansındaki kırılganlığı ve naifliği tam bir kontrast halindeki Grant, bu melankolik parçaların her birinin sonunda teşekkür etmeyi ihmal etmiyor ve espriler de yapıyordu. “Queen of Denmark” albümünden parçalar gelmeye başladı ardı ardına. Şarkılarının hikayelerini de anlatan Grant, adeta hayatını bize sayfa sayfa açıyordu. Yüreğimizi üşüten “Where The Dreams Go To Die?” gelince ben kendimden geçtim diyebilirim. Bana göre albümün en iyi parçalarından birisi. Nostaljik “I Wanna Go To Marz”’ı çocukluğunda gittiği şekerci kadını 30 yıl sonra gittiğinde de görmesi üzerine yazmış. Pop-jazz tadındaki “Chicken Bones” isminden de anlaşıldığı üzere, Amerika’da yollarda gördüğü tavuk kemiklerinden yola çıkarak yazdığı bir şarkıymış.“My love is the rarest jewel…And he grounds me with his love…My love he is rich like a caramel…And he moves me from above” ile başlayan “Caramel”in ara ara parçaya giren synthesizerı olmasa uyanır mıydım rüyadan bilemedim. İç parçalayıcı bir yorumla “I wanted to change the world but I couldn’t even change my underwear” diyen Grant tam bir “kaybeden”i anlattı.”Queen of Denmark” Grant’in tam anlamıyla duygusal derinliğini ve akciğerlerinin gücünü görebildiğimiz parçalardan. Yine piyanosunun başında “Bu şarkıyı büyük annem için yazdım.” Dediğinde Zulal (Kalkandelen) kendini tutamayıp “Little Pink House” dedi. Grant de şaşırıp “Aaa, nerden biliyorsun?” diye sordu gülerek. Zulal de “Glastonbury’de izledim sizi” dedi ve Salon’un sıcaklığının derecesini arttırdı. Bis şarkısı “Jesus Hates Faggots” ile de silinmez bir iz bıraktı ruhumuzda.

Şahsen John Grant’in bu akustik performansını, albümdeki düzenlemelerinden daha çok beğendim. O gür bariton sesi ve piyano çalışıyla, John Grant bize ne kadar yetenekli olduğunu gösterdi ve sıradışı bir performans hediye etmiş oldu. İçtenliğiyle ve mütevaziliği ile birlikte esprileri, izleyiciye yönelik anekdotlarıyla da izleyenleri etkiledi. Sanıyorum konserden çıkan herkes çok özel bir performans izlediği hissine kapılmıştı benim gibi. O akşam John Grant “King of Salon” idi. Bir kez daha Salon’u taçlandırmasını bekliyoruz…J

Rahsan K. (aka WaxPoeticGirl)

Türkiye'de Artık Bir İnsan Hakları Film Festivali var!

2011-11-19T12:05:00.008+02:00

DOCUMENTARIST'in yan etkinliği olarak 2009'dan beri düzenlenen 'Hangi İnsan Hakları?' belgesel etkinliği bu yıldan itibaren bağımsız bir festivale dönüşüyor. 6-10 Aralık 2011 tarihlerinde gerçekleşecek 'Hangi İnsan Hakları?' Film Festivali'nde bu sene ana tema “çocuklar ve hakları” olacak. Festivalin gösterim ve yan etkinlikleri SALT Beyoğlu, Dutch Chapel ve Tütün Deposu'nda ücretsiz olarak gerçekleşecek.

Festival kapsamında, dünyanın pek çok ülkesinde çocukların durumunu yansıtan filmlerin yanısıra, her alandaki insan hakları ihlallerinin muhtelif örneklerini ele alan, bu konuda verilen mücadeleleri anlatan 30'dan fazla film seyirciyle buluşacak. Ayrıca hafta boyunca yabancı konukların da katılımıyla, çocuklarla atölye, sergi, panel, forum tiyatro gibi pek çok yan etkinlik gerçekleşecek.

Festival programında, Uganda'daki çocuk askerleri konu alan Kanada yapımı “Grace, Milly, Lucy… Çocuk Askerler”den (Grace, Milly, Lucy... Child Soldiers) Romanya'daki Çingene çocuklarının eğitim sorunlarını ele alan “Okulumuz”a (Our School), Hindistan'da minik bir çocuğun para ve şöhret uğruna nasıl sömürüldüğünü anlatan “Maraton Çocuk”tan (The Marathon Boy) Taliban etkisindeki Afganistan'da erkek çocukların eğlence sektöründe suistimal edilmesini konu alan “Afganistan'ın Danseden Çocukları”na (The Dancing Boys of Afghanistan), Kolombiya'da savaş travmasını yaşamış çocukların birinci elden tanıklıklarını animasyon formunda anlatan “Minik Sesler”e (Little Voices) kadar birbirinden çarpıcı filmler yer alıyor.

Belgesel diline getirdiği yaratıcı bakışla şimdiden sinema tarihine geçen “Tarihi Pişirmek” (Cooking History), şu günlerde festivallerde ödül üstüne ödül toplayan “Yarını Boşver” (Give up Tomorrow), Arap devrimlerinin fitilini yakan Tunus'tan bize son derece tanıdık gelecek bir tartışmanın filmi olan “Laiklik... İnşallah!” (Secularism... Incha'allah!) ile Ciwan Haco'nun sürgündeki yaşamı ile 23 yıl sonra geldiği Diyarbakır'daki konserini konu alan “Diyarbekir'e Giden Yol” (The Road to Diyarbekir) programın en dikkat çeken filmleri arasında.

Af Örgütü'nün desteğiyle, Türkiye'nin de aralarında olduğu 5 ayrı ülkede çekilen 'çocuk hakları' konulu kısa filmlerin dünya premiyeri de Istanbul'da Hangi İnsan Hakları? Film Festivali kapsamında yapılacak! 'Just Kids' başlıklı projedeki filmler aynı günlerde Hollanda televizyonunda da yayınlanacak. Festivalin özel bölümleri arasında, merkezi Amsterdam'da bulunan insan hakları örgütü Movies that Matter'le ortaklaşa hazırlanan ve alanında ses getirmiş filmlerden oluşan bir seçki de yer alıyor.

Fatih Akın'ın 2001'de çektiği “Geri Dönmeyi Unuttuk” adlı belgeseli de, Türkiye'den Almanya'ya işçi göçününü 50. yılı dolayısıyla programdaki yerini alacak. Ayrıca Türkiye belgesel tarihinin en önemli filmlerinden olan, Süha Arın'ın 1979'da gerçekleştirdiği “Tahtacı Fatma” da özel bir gösterime konu olacak. Hollanda İstanbul Başkonsolosluğu ve İsveç İstanbul Başkonsolosluğu'nun desteğiyle gerçekleşen festivalin gösterim ve etkinlikleri 6-10 Aralık 2011 tarihleri arasında SALT Beyoğlu, Dutch Chapel ve Tütün Deposu'nda yer alacak.

Programla ilgili detaylı bilgiler pek yakında www.documentarist.org/insan adresinden öğrenilebilir.

Elif Çağlar'ın Sürprizli Performansı 19 Kasım'da Salon İKSV'de

2011-11-18T09:28:00.009+02:00

Her yılın sonuna doğru yılın "en"lerini değerlendirme vakti gelir çatar. Yılın en iyi filmi, en iyi konseri, en iyi albümü vs...

Kendi adıma 2011 yılının "en"leri sıralamasında Elif Çağlar ve ilk albümü M.U.S.I.C en üstlerde yer alıyor. Albüm her ne kadar Aralık 2010 çıkışlı olsa da ben kendisini 2011 "en"leri arasına koymakta bir sıkıntı görmüyorum.

Caz müziğinin bu eğitimli genç yeteneği yazdığı sözler, müzik ve elbette sesiyle dinleyicilerini bir çırpıda avucunun içine alabilecek güce sahip. Ve bu cumartesi bir kez daha kendisini ilk kez Tünel Şenliği'nde canlı dinlediğim Salon İKSV sahnesinde, hem de bu sefer farklı bir kadroyla. Cumartesi gecesi kulağınızın pası silinsin istiyorsanız bu konseri asla kaçırmayın !

Blogunda yazdığına göre Elif Çağlar bir başka sürprizle daha karşımıza çıkacak.

Ezgi'nin Elif Çağlar'la ilgili detaylı yazısı için de buraya bir tık tık.

Aşağıda Elif Çağlar'ın Tünel Şenliği kapsamında Salon İKSV'de verdiği konserden 'Universal Love' performansını izleyebilirsiniz.

'İhtiyacımız Var Ait Olmaya...'

2011-11-15T09:38:00.005+02:00

Son günlerde iyi haberden yana şansımız olmadığı kesin. Ekonomik bunalımlar, aksi söylense de saklanamayan yoksulluklar, yoksulluğun can yoldaşı yoksunluklar, kişisel bunalımlar ve toplumsal çöküntüler çağındayız. Diktatörlükler yıkılıyor, bu çağa uygun olarak yenileri kuruluyor. Yerüstü yetmezmiş gibi yeraltından da sağlı sollu kroşelerle sersemliyoruz. Enkaz altlarından, sel sularından geriye görmezden gelmeye çabaladığımız, yokmuş gibi yaşamaya çalıştığımız yoksulluğumuz, çaresizliğimiz, acılarımız kalıyor. Takke düşüp, kel görünüyor. Makyajlar akıyor, maskeler artık yüzde durmuyor, belli ki değişiyor düzen ve sancıları böğrümüze saplanıyor.

Varolmanın dayanılmazlığı tüm ağırlığıyla üzerimize çökmüşken, 'yaban/yabancılık' üzerine kafa yormak bizi ne hale getirir, ben onu deniyorum birkaç gündür. Sinemada 'Gelecek Uzun Sürer', okumada 'Bildiğin Gibi Değil: 90'larda Güneydoğu'da Çocuk Olmak' ve dinlemede Şirin Soysal'ın 'Bir Şeyler Var' albümü. Bitkin, üzgün ve endişeliyken tüm korktuklarımı(zı)n üzerine üzerine üzerine gitmek yaptığım şey. Kanayan yaraya korkmadan tuzu basmak, yanmasına aldırış etmeden bir bezi üzerine bastırmak gibi... Yaradan akan kan kesilecek, o belli ama can biraz yanacak. Göze alıyorsun, çünkü sonu iyi. Yara kabuk bağlar, belki izi bile kalmaz umudundasın.

Diğerlerini sonra konuşuruz, ama ben bugün Şirin Soysal'ın 28 Ekim'de NU-DC Records etiketiyle yayınlanan 'Bir Şeyler Var' albümünden söz edelim istiyorum. Albüm son günlerde çok sık dönüyor müzikçalarımda. Soysal, günümüz caz vokalleri arasında sesini en etkileyici bulduğum şarkıcılardan. Bu son albümde de hafif gırtlaktan gelen buğulu sesi yalın enstrüman kullanımıyla daha da vurgulanmış. Albümün asıl alamet-i farikası, Şirin Soysal'ın özyaşam öyküsünden aklında kalan en belirgin duyguları, yani yabancılaşma, aidiyetsizlik, dışlanmışlık ve sürekli yolda olma hâlini bir ozan-şarkıcı duyarlılığıyla ince ince şarkı sözlerine yedirmiş olması. Bu yüzden de sözler zaman zaman müziğin önüne geçebilecek kadar etkileyici, aynen şansonlar gibi. Şirin Soysal'ın bu albümdeki şarkı söyleme tarzı bana biraz Lhasa De Sela'yı anımsattı desem, yanılmış mı olurum acaba?

'Yabancıyım', 'Yalnız Kız', 'Bir Şeyler Var', 'Karantina', 'Bir Gün, Bir Gün' gibi şarkılarıyla Şirin Soysal'ın son albümü Türkçe sözlü müzikte alışık olmadığımız tarzıyla farklılaşıyor. Albüme katkı sağlayan müzisyenler arasında Amy Salsgiver, Muammer Ketencoğlu, Ertan Şahin, Gülşah Erol, Ceren Akçalı, Sumru Ağıryürüyen, Kağan Yıldız, Fatih Serenci, Anıl Eraslan, Korhan Erel ve Tamer Temel, Alp Çoksoyluer ve Demirhan Baylan gibi isimler bulunuyor. Bu kadar özel bir müzisyen kadrosuna rağmen kendisini usul usul anlatan, çok ama çok sade bir albüm olarak iyi müziğe hasret dinleyicinin ilgisini bekliyor.

Van İçin Rock'n Roll Ruhu!

2011-10-31T10:50:00.006+02:00

Dün Maçka Küçükçiftlik Park'ta Van'ın yaralarını sarmak için toplanmış 10 bine yakın kişi vardı. 40'tan fazla müzisyen performans sergiledi. 4 tır yardım malzemesi Van'a doğru yola çıkarıldı. Bilet geliri, alanda satılan yiyecek içecekler ve Türk Kızılayı'nın 2868 numaralı yardım hattına gönderilen SMS'lerle birlikte 500 bin TL'ye yakın para toplandı.

Müzik payına düşeni yaptı, herkesi tek amaçta birleştirdi. Şimdi sıra Türk Kızılayı'nda. Toplanan paranın her kuruşunda olağanüstü bir emek, onbinlerce kişinin alın teri oldugunu bilerek Van için gerekeni yapacak. Ve sıra bizde, bu paranın her bir kuruşunun Van'ın yeniden yapılanmasında, bir daha bu acıları çekmemecesine ayağa kalkmasında kullanılmasının takipçisi olacağız.

Bienali İKSV Mobil İle Gezin

2011-10-28T11:24:00.009+03:00

Bugün size şehirdeki kültür-sanat olaylarını yakından takip eden herkesin haberdar olması gerektiğini düşündüğümüz bir mobil uygulamadan bahsetmek istedik: İKSV Mobil. Yakın zamanda lansmanı yapılan ve İKSV tarafından düzenlenen etkinlikler hakkında ayrıntılı bilgi veren bu uygulamaya 12. İstanbul Bienali'nde ilk kez kullanılan bir özellik eklendi. Bu özellik sayesinde ziyaretçiler, bienali üç boyutlu olarak gezebiliyor ve beğendikleri eserleri Facebook ve Twitter gibi sosyal ağlarda yorumlayabiliyorlar.

Bu uygulamayı kullanabilmek için yanınızda bir akıllı telefonunuz, yahut tablet bilgisayarınız olması yeterli. İKSV Mobil uygulamasından 'Bienal' kategorisine girip '3D Plan' sekmesini tıkladığınızda Bienal mekânlarının üç boyutlu kat planlarını ve eserlerin yerleşimlerini görüyorsunuz. Arzu ettiğiniz sanatçının adına dokununca sanatçıyla yapılmış bir röportaj ve bienalde yer verilen eserlerin fotoğraflarından oluşan bir fotoğraf galerisi karşınıza çıkıyor.

Kişinin bulunduğu yeri 3D Planda işaretlemek ve Twitter'da da fotoğraf paylaşımına izin vermek gibi özellikler de eklenirse İKSV Mobil'in içinde yer alan bu iyi uygulama sanat tutkunlarının muhakkak cebinde, çantasında olması gerekenler arasında yerini alır. Akıllı telefonu ya da tablet bilgisayarı olmayan ziyaretçiler ise mekan girişinde Koç/Bilkom tarafından sağlanan iPad'lerle bu deneyimi yaşayabiliyorlar.

Size önerimiz, 30 Ekim Pazar gününüzü 12. İstanbul Bienali'ni gezmeye ayırmanız ve bu mobil uygulamayı yerinde denemeniz. O gün bienalin bilet satışlarından elde edilecek gelirin Van deprem bölgesine bağışlanacağını da belirtelim.

Van The Rock!

2011-10-25T13:49:00.004+03:00

Yüzlerce sanatçı, gönüllü ve kurumun koşulsuz ve ücret almadan katılımıyla gerçekleşecek olan ‘VAN İÇİN ROCK!’ toplu konseri, 30 Ekim 2011 Pazar günü (bu Pazar) Maçka Küçükçiftlik Park’ta yapılacak.

DreamTV‘den canlı yayınlanacak olan konserin tüm geliri TÜRK KIZILAY’ı vasıtasıyla “sadece” Van’daki depremzedeler için kullanılacak. Konserde sahne alacak isimler: 4x4, Aslı, Aylin Aslım, Aydilge, Ayşe Saran- Murder King, Barlas, Can Bonomo, Cem Köksal, Çilekeş, Demirhan Baylan, Demir Demirkan, Dilemma, Duman, Direc-t, Emre Aydın, Ete Kurttekin, Feridun Düzağaç, Foma, Gece, Gece Yolcuları, Gripin, Haluk Levent, Hayko Cepkin, Kurban, Mabel Matiz, Malt, Marsis, Melis Danişmend, Model, Moğollar, Mor ve Ötesi, Multitap, Ogün Sanlısoy, Özge Fışkın, Öztürk, Pamela, Redd, Şebnem Ferah, TNK, Yüksek Sadakat.

Daha fazla bilgi için: www.vanicinrock.org

Twitter'dan takip için: http://twitter.com/vanicinrock

Yer: Maçka Küçükçiftlik Park

Tarih: 30 Ekim 2011 Pazar

Saat: 12.00 - 23.30

Kapı Açılış Saati: 10.00

Bilet Fiyatı: 20 TL (Biletix'ten alabilirsiniz.)

Arild Andersen Trio @ CRR

2011-10-15T15:30:00.005+03:00

Bir caz festivali klasiği olan Akbank Caz Festivali bu yıl 21. yılını kutlarken, posteri ve bağlantılı videosuyla "Şehrin Caz Hali"dir bu diyerek bizi Ekim ayının başından beri havaya sokmuştu. Açılışı Arild Andersen Trio ile yapmak da havaya ve mevsime pek uygun düştü doğrusu. Hafif yağmurlu, sakin ve ılık bir havada, Lütfi Kırdar'ın geniş meydanında yürürken, ortalığın çok kalabalık oluşu dikkatimi çekti. Hepimiz caz konserine gidiyorsak, “bu işte bir yanlışlık olmalı” dedim içimden, yalan yok. :) Yanılmadığımı gördüm. CRR'ye doğru uzanan, meydanın daraldığı o koridora girince sebebini anladım. O akşam Lütfi Kırdar'da Dans Gösterisi ile CRRnin yanında Borusan Filarmoni Orkestrası konseri de varmış meğer. Çakışmanın da böylesi. Konser öncesi sevgili müziksever-yazar twitter dostlarımızla da karşılaşınca tadından yenmiyor. Konserin başlamasına 10 dakika kala içerideyiz. Benim için bir ilk olacak ama aslında 2006’da da ülkemize gelmiş kendisi. Kaçırdığıma hayıflanıp, başlayacak konserle teselli buluyorum.

Füzyon cazın önemli Kuzey Avrupalı temsilcilerinden Arild Andersen. Daha önce Archie Shepp, Jan Garbarek, Terje Rypdal gibi bir çok müzisyenle çalışmış ama kendi grubunu oluşturması çok sonraları kendi bestelerinden oluşan piyano ağırlıklı “The Triangle” albümü ile olmuş. 70ler ve 80leri yine kendi kompozisyonlarını çaldığı çeşitli quartetler ve bir quintet ile geçiriyor. Arild Andersen Trio da son dönem gruplarından. 2005te saksofoncu Tommy Smith ile başlayan bu yolculuğa sonrasında Paolo Vinaccia da katılıyor ve o zamandan beri de birlikte çalıyorlar.

CRR’nin kırmızı koltuklarına geri dönüyorum...ve Arild Andersen Trio akışlarla sahnede...Andersen mikrofonu eline alıyor, önce orkestradaki arkadaşlarını tanıtıyor. Saksofonda ve flütte Tommy Smith. Davulda kendisine Paolo Vinaccia eşlik ediyor. Andersen kendisine takılmadan edemiyor. “Bugün aldığın yeni zilini de takmışsın” deyip “Electra” albümünden “Chorus II” ile konsere başlıyorlar. Bu parçayla birlikte Andersen’den masalların anlatıldığı, Kuzey rüzgarlarının bizi sarmalayıp, kıtalararası gezintiye çıkardığı bir dünyaya adım attık. Andersen’ın sempatik halleri ve güçlü bass riffleri, flütün fısıldayan eşiliği ve davulun mükemmel bir yol arkadaşı olduğu bir şarkıydı bu. Sanki bir kitabı okurmuşçasına, çevirdiğiniz her sayfayla başka bir anlam kazanan neşeli, melodik ve ritmik “Saturday” ise bizi neredeyse Perşembe’nin Cumartesi olduğunu düşündürtüp kandıracaktı. Bu parçayı pek sık çalmadıkları notunu da düşüverdi köşeye Andersen. Benim notum da canlı performansta daha da coşkulu bir parça olduğu. Sonrasında bir Kuzey İrlanda halk türküsü “The Star of The Country Down” dan esinlenilmiş bir parça geldi: “Star”. Gece gökyüzündeki yıldızlarla ağır ağır salınan bas ve davul ama gözlerini kırpmaktan geri kalmayan bir saksofon...”Science”ı takiben “Gregorian Chant” Smith’in bol ekolu ve derinden gelen solosuyla başladı. Denizdeydik belki yüzyıllar ötesinden bir gemiyle yeni bir kara parçasına sığınmış bir grup insandık. Andersen de yayla başladığı yolculuğunu parmaklarıyla devam ettirdi...sade ama hızlı...Vinaccia ise onları takip eden, gerektiğinde süpürgeleriyle yol gösteren, bazen zilleri çizerek , bazen de boşlukları doldurarak yaratıcılığıyla denizde kaybolmamıza engel oldu. Sırada bir Yemen halk türküsü vardı. “Ilama Ilama” (Tomorrow Tomorrow), Andersen Trio’nun sadece Kuzey Avrupa’yla sınırlı kalmadığını da göstermiş oluyor bir kez daha. Bu parçada sevgili İzzet Kızıl’ın kulaklarını çınlatıyorum, arada aklım İlhan Ersahin’e de gidiveriyor. Davulcu Vinaccia, bu parçada perküsyon ağırlıklı bir yol izliyor ve sadece ellerini kullanıyor. Saksofon ise alıp başını gidiyor Yemen’e bir gezgin misali yorumluyor parçayı. Andersen, bir nehir gibi akıp giden basslineları ile güçlü bir zemin oluşturuyor ve arada sakin sakin öyküsünü anlatıyor. “Hyperborean” albümünden “Patch of Light” geliveriyor bir anda. Kontrbas, Andersen’in yayına teslim. Puslu bir dağın tepesinden dünyaya salınıyor sanki bu notalar. Bir sure sonra Vinaccia’nın perküsyon oyuncakları, zilleri ve saksofonun bir sabah mağmurluğundaki uzun soluklu hüznü de bu resme katılıyor ve orada yüzyıllarca yaşayacakları hissini veriyorlar.Bis parçası olarak “Commander Schmuck’s Earflap Hat”i seçtiler ve bir çizgi filmin esintisiyle kıvrak ve mutlu bir şekilde bizi evlerimize uğurladılar.

Açılış konseri olarak bundan daha iyisi olamazdı diye düşünüyorum. Tyran Grillo yazmış olduğu bir konser yazısında şöyle diyor onlar için “Arild Andersen Trio’nun müziği gösterişten uzaktır, anı yaşamak, ruh hali ve yansıma üzerine kuruludur. Bas, Andersen’in sesi olabilir ama besteciliği de onun en güçlü yanı.” Katılmamak mümkün değil.

Rahşan K. (aka Waxpoeticg)

13 Ekim 2011

Burasi İstanbul...

2011-10-12T00:52:00.006+03:00

İlkgencligini yasayan bir kizsiniz. Bir geceyarisi tikirtilarla uyaniyor ve evinizde hirsiz oldugunu farkediyorsunuz. Cep telefonundan ev telefonunu caldirip hirsizi panikletmek akliniza geliyor. Meger cocuklugunuzdan beri eve hirsiz girerse yapacaklarinizi dusunurmussunuz hep. Bir cocugun pamuk seker bulutlardan yagan bonibon yagmur damlalari hayal etmek yerine hirsiza karsi plan yapmasi elbette tuhaf geliyor size. Ama ne yaparsiniz, burasi İstanbul.

Kaldirimda yururken geri geri giden bir arabanin trafik lambasina carpmasiyla lambanin devrilip vitrin camini kirmasi bir oluyor. Hani bir adim daha atsaydiniz altinda kalirdiniz, ama olmadi. Simdilik sansiniz yaver gitti diyelim. Korktunuz, titreyerek lambaya bakiyorsunuz. Yasamakla yasamamak arasindaki fark silinip gitmis. Hatirliyorsunuz, burasi İstabul.

Kaza geliyorum demez ya, yolda kayip dusuyorsunuz. Acidan gozunuz doluyor. Yaninizdan onlarca insan geciyor. Size bakmak bir yana, tam orta yerde dusup ayak altina dolandiginiz icin sinirleniyorlar bile. Sonra biri elini uzatiyor. Bir yudum su iciriyor. 'İyi misiniz?' diye soruyor, sizse aceleci bir sesle tesekkur ediyorsuniz. Bir an once kalkip yola devam etmek niyetindesiniz. Durmaya zaman yok, burasi İstanbul.

Sonra bir bina cikiyor karsiniza. Betona bogulmus bir sokakta digerlerinden apayri duruyor durdugu yerde. Camdaki eski ve kirli perdelere bakiyorsunuz. Duvarindaki taslarin dokusuna bakiyorsunuz. Ne kadar zaman daha bakabileceginizi hic bilemeden oylece bakakaliyorsunuz. Eh, burasi da İstanbul.

Hepsi İstanbul.

Brett Anderson Artık 'Farklı Bir Yerden' Söylüyor

2011-10-09T10:51:00.007+03:00

Fotoğraf: Ezgi Aktaş (3 Temmuz 2011, İstanbul)

80'lerin sonu, 90'ların başı. Dünya müzik sahnesi, Brett Anderson, Matt Osman ve Justine Frischmann'dan oluşan Suede grubuyla tanışıyor. Bu üçlüye dergideki 'gitarist aranıyor' ilanını gören Bernard Butler katılıyor. Simon Gilbert'in davulcu olarak gruba girmesiyle Suede artık ortalığı kasıp kavurmaya hazır sanıyoruz kiiii, Justine Frischmann'ın Brett Anderson'u terketmesiyle Suede macerası bitiyor ve grup kadınsız kadrosuyla yola devam ediyor ve 90'ların müzik fenomenlerinden biri haline geliyor.

Kuşkusuz Suede'in 90'ların en ilham verici Britpop gruplarından birine dönüşmesinde David Bowie ve The Smiths'in müzikal mirasından fazlasıyla feyz almasının yanı sıra Brett Anderson'ın tartışmasız sahne ışığının etkisi büyük. İnsanların cinsel kimliklerinin kendi hayatlarının fazlasıyla önüne geçtiği bir dünyada Brett Anderson'ın androjen tavırları, sahnede kadın - erkek arası bir cinsiyete bürünerek dinleyicinin aklını karıştırması ve cinselliği ile ilgili belli belirsiz açıklamaları Suede'in müziğini parıltılı ve şaşalı bir glamrock tarzına sürükledi. Cesur şarkı sözleri, yaratıcı metaforlar, Anderson'un hiç kimseye benzemeyen, her tonda farklı bir havaya bürünen benzersiz sesi ve gitar çalmadaki muhteşem yeteneğinin yanı sıra prodüksiyonda da harikalar yaratan Bernard Butler etkisiyle kamçılanan Suede pek çok müzisyeni ve müzik grubuna ilham vererek yükseldi.

Suede kimilerine göre Britpop'un lokomotifiyken, kimilerine göre İngiliz plak şirketlerinin şişirip önümüze sürdüğü kocaman ve renkli bir balondu. Grubun müzikalitesi bir yana dursun, Brett Anderson'un David Bowie, Bryan Ferry ve Steve Morrissey gibi isimlerden etkilenen karizması dinleyicinin aklına kazındı. Ancak Suede'in başarısını sadece Anderson'ın güzelliğine ve sahne ışığına bağlamak haksızlık olur. Suede, suya sabuna dokunmayan popun aksine, zehir gibi metaforlar ve üzerinde kafa yorulacak benzetmeler içeren şarkı sözleriyle toplumsal tabulara, cinsel baskılara, köhne kafalara muhalefet olduğunu gösteriyor ve bunu tam da popüler müziğin istediği gibi yapıyordu: Eğlendirerek.

Suede macerası inişli çıkışlı bir şekilde 2003'e kadar sürdü. Grup dağıldı, birleşti derken 2011'de yeniden bir araya gelerek dünya turnesine çıktılar. Sonrasında yeni bir albüm yapacakları haberi geldi. Sonuçta Suede yoluna devam ediyor bir şekilde. Kimileri "eskisi gibi olmaz, 90'larda kalsalardı iyiydi" diyor, kimileri yeniden biraraya gelebildikleri için mutlu. Brett Anderson ise sadece Suede ile varolmadığını anlatırcasına 2003 yılından bu yana geçen sürede dört solo albüm kaydetti. Bir dinleyici olarak fikrim, Brett Anderson'un olgunluk çağının 2009 tarihli Slow Attack ile başladığı. Yaylı çalgıların ve piyanonun yoğun kullanıldığı, orkestral düzenlemelere ağırlık verilmiş sinematografik sayılabilecek bir albümdü Slow Attack ve Suede sounduna alışık olanların albümden pek de tatmin olmadıkları açıktı. Açık olan bir başka şeyse Brett Anderson'un amacının zaten bu olduğuydu. Yeni ortağı Leo Abraham'la çıktığı yolda "bir başka yerden" sesleniyordu artık müzisyen.

Brett Anderson'un çıktığı o 'farklı yol'un bir sonraki durağı eylül ayının sonunda yayınlanan dördüncü albümü Black Rainbows. Bu albüm, Slow Attack'ın aksine dramla glam arasındaki dengeyi biraz daha tutturmuş gibi görünüyor. Black Rainbows'un bir diğer farkı, gitar düzenlemelerine daha fazla yer verilmiş olması. Brittle Heart, Crash About The Happen, Unsung, This Must Be Where It Ends kişisel fikrimce albümün en iyi yorumlanmış parçaları. Albümde tanıdığımız Brett'e dair ne var derseniz, kelime oyunları, metaforlar, dramatik atmosfer diyebiliriz.

Yeni Brett Anderson'u anlamak için hazır hava sonbaharın tüm klişelerini barındırırken önce 2009 tarihli Slow Attack'ı dinlemek, daha sonra Black Rainbows'dan tadım yapmak iyi olabilir. Anderson'un olgunluk dönemini daha iyi tanımak içinse yeni albümünün tanıtımı için Salon İKSV'de vereceği konser bir fırsat olabilir. İlgilendiyseniz, 14-15 Ekim tarihleri ajandanıza şimdiden yazın deriz.

Dinleme Noktası

Şehrin Caz Haline Son 5 Gün

2011-10-08T09:20:00.002+03:00

Akbank Sanat, 21. yıılında şehri cazla aydınlatmak gibi iddialı bir arzuyla ve genç müzisyenlerle ustaları şehrin farklı mekânlarında dinleyicileriyle biraraya getirme hedefiyle çoktan yola çıktı bile. Akbank Caz Festivali için yazın açıklanan ilk isim Je Veux şarkısıyla Türkiye'de pek sevilen Zaz olunca haber popüler müzik düşkünleri arasında fırtına estirmiş, caz düşkünleri ise heyecanlanmak için programın tamamının açıklanmasını beklemek durumunda kalmıştı.

Akbank Caz Festivali, 21. yıl programını açıkladığında müzikseverler günümüz cazından kuzey cazına, dünya müziğinden swing'e uzanan geniş bir skaladan oluşan bir programla karşılaştılar. İşte beklediğimize değen programıyla müzik damağımızı şenlendirecek festivalden seçtiklerimiz...

Festivalin Duayenleri

Bu seneki festivalin en dikkat çekici detaylarından biri, caza yaptıkları katkılarla efsane haline gelmiş müzisyenleri ağırlayacak olması. Bu müzisyenlerden biri, Türk cazının ordinaryus trompet ustası Maffy Falay. Benny Bailey, Ake Persson, Phil Woods, Sixten Eriksson and Quincy Jones orkestralarında çalan Falay'ın konseri, şüphesiz ki festival seyircisinin en fazla merak ettiği performanslar arasında yer alıyor. Falay, dinleyicisiyle 14 Ekim Cuma günü biraraya gelecek.

Dünya caz sahnesinin bir başka trompet duayeni Dusko Goykovich de festivalin ağırlayacağı önemli isimlerden biri. 80 yaşındaki usta trompetçi, uzun yıllara yayılan müzikal yolculuğu sırasında Stan Getz ve Chet Baker gibi müzisyenlerle çalışmış. Köklerinin uzandığı Balkan ritimlerini müziğine katan efsane trompetçiyle İstanbullu cazseverler 19 Ekim Çarşamba ve 20 Ekim Perşembe günleri buluşacak.

Festivalin kaçırılmaması gereken bir başka konseri saksafon ve flüt ustası Charles Lloyd. Keith Jarrett, Cecil Mcbee ve Jack Dejohnette ile beraber kurduğu dörtlüyle dünyaca tanınan Lloyd, 60'lı yıllarda ses getiren başarılı kayıtlar yaptı. Bu kayıtlardan 1966 tarihli Charles Lloyd in Europe, eleştirmenlerin övgüleriyle karşılandı. John Abercrombie, Michel Petrucciani, Brad Mehldau, Billy Higgins and Zakir Hussain gibi isimlerle çalıştığını söylersek, Lloyd'un müziğinin dünyanın çeşitli kültürlerinin etkilerini taşıdığını tahmin etmekte zorlanmazsınız sanıyoruz. Daha önce İstanbul'da bir konser veren ve dinleyicileri büyüleyen Charles Lloyd'un 23 Ekim Pazar günü İstanbul'da olacağını belirtelim.

İskandinav cazı diyince akla ilk gelen isimlerden biri olan ve Jan Garbarek Quartet'te uzun yıllar kontrbas çalan Norveçli Arild Andersen festivalde konser verecek bir diğer usta müzisyen. Chick Corea, Phil Woods ve Dexter Gordon gibi isimlerle de ortak çalışmalar yapan Arild Andersen'ın efsanevi İskoç saksafon ustası Tommy Smith ve İtalyan asıllı davulcu Paolo Vinaccia'nın eşlik edeceği konser, festivalin en merakla beklenen performansları arasında. Arild Andersen ile buluşma için kenara yazılacak tarih 13 Ekim Perşembe.

Yeni Kuşak Caz

Müzik festivallerinin en iyi yanı, güncel sanatçıları fırsatı vermesi. Akbank Caz Festivali de 21. yılında Cazın Yeni Kuşağı adını verdiği bu bölümde günümüz caz müziğinin yaratıcı isimlerine yer vermiş. Bu bölümün dikkat çeken konserlerinin başında Blue Note etiketli Canvas ve In My Element albümleriyle klasik caz sevenlerin beğenisini kazanan Robert Glasper'ın elektronik müzik, hiphop ve caz türlerini bir potada eriten Robert Glasper Experiment projesi geliyor. Sokağın müziğine merakınız varsa ve farklı türlerin karıştığı müzikleri seviyorsanız 20 Ekim Perşembe gününü şimdiden takviminizde işaretlemenizde fayda var.

Festivalde yer aldığını görünce sevindiğimiz bir diğer isimse geleneksel Türk halk müziği eserlerine getirdiği caz dokunuşuyla tanıyıp sevdiğimiz Esra Dalfidan. Dalfidan festivalde piyanoda Franz von Chossy, basta Cord Heineking, davulda Uli Genenger ve bas klarnette Tobias Klein'den oluşan ekibiyle çalacak. Konser 22 Ekim Cumartesi günü.

Ortadoğu ezgilerine eserlerinde sıkça yer veren 1971 doğumlu müzisyen Avishai Cohen, 2011 yılında çıkan son albümü 'Seven Seas' albümünden eserleri çalacağı konseriyle Akbank Caz Festivali'nin kaçırılmaması gereken isimlerinden bir diğeri.Avishai Cohen ile İstanbul'un buluşacağı tarih 23 Ekim Pazar.

Türkiye caz sahnesinin en iyi müzisyenlerinden biri olan Alp Ersönmez, konserlerini merakla takip ettiğimiz isimlerden biri. Pek çok müzisyene konserlerde eşlik etmesinin yanında besteleriyle caz müziğin üretken isimlerinden biri olan Alp Ersönmez bu yıl çıkardığı Yazısız albümüyle 17 Ekim Pazartesi günü festivalin konuğu olacak. Müzisyen, Kampüste Caz etkinliği kapsamında Türkiye'nin çeşitli şehirlerindeki üniversitelerde vereceği konserlerle festival boyunca dinleyicileriyle buluşacak.

Bilet Bulursanız Kaçırmayın

Başlıktan anladığınız üzere, Akbank Caz Festivali dünyaca tanınmış müzisyenleri ağırlayacak ve bu isimlerin konserleri büyük ilgi görecek. Kilise müziği geleneğinden gelip müzik dağarcığını cazın efsane vokalleriyle besleyen ve köklerinin uzandığı Afrika müziğini caz ve dünya müziği ile birleştirerek hatırı sayılır bir başarı elde eden Carmen Souza bu isimlerden biri. Hayatındaki yegane misyonun müzik olduğunu söyleyen Souza, pek çok kez İstanbul'a gelmiş ve her konseri büyük kalabalık çekmişti. 19 Ekim Çarşamba günü gerçekleşecek konserin de benzer bir ilgiyle karşılaşacağını tahmin etmek zor değil. Biletleri gecikmeden almakta fayda var.

Akbank Caz Festivali'nin ağırlamaya hazırlandığı bir diğer isim, birçokları tarafından klasik caz geleneğinin son temsilcilerinden biri olarak kabul edilen Ray Gelato. Swing, caz ve R&B'nin kusursuz bir şekilde yeniden yorumlanacağı konserin tarihi 13 Ekim.

Yazımıza son verirken, 21. Akbank Caz Festivali'nin 13 Ekim-3 Kasım tarihleri arasında süreceğini ve festivalle ilgili öğrenmek istediğiniz tüm detayların bu adreste yer aldığı bilgisini verelim.

Mabel Matiz: Son Dönem Türkçe Sözlü Müziğin Kafasına Düşen Elma

2011-10-07T08:16:00.003+03:00

Eskilerden gelip günümüzü etkileyen zamansız ozanları değerlerini bilerek ve haklarını teslim ederek bir tarafa bırakırsak, Türkçe sözlü müziğin şairane sandığı sözlere tek tip ritim öbeklerini dayayan dahilerce kuşatıldığını anlamak için birkaç radyo kanalı gezmek yeterli. İyi şarkı sözü yazma konusunda kıstasımız ise hâlâ 'Sezen mi, Nazan mı?' olmaktan ileriye gidemiyor ne yazık ki. Ana akım ısrarla görmezden gelse de, neyse ki Türkçe sözlü müziğin alternatif sahnesi kendisini tek kültürle sınırlamayan, ama derdini kendi dilinde anlatmayı tercih eden müzisyenlerle renkleniyor da, bazı şarkılara sadece kendi denetimimiz dışında takside, minibüste ya da kuaförde maruz kalıyoruz. O da işin nazar boncuğu olsun.

Yukarıdaki paragrafta yer alan 'huysuz' giriş, son zamanlarda adını sıkça duyduğum, ancak üç gün önce CD'sini alarak dinleyebildiğim Mabel Matiz'in debü albümü şerefine. Albümle ilgili düşünceme geçmeden önce müzik dinleme tarzımdan -tarzsızlığımdan mı desem yoksa bilemedim- söz etmeliyim size. Daha önceden hiçbir fikrim olmayan bir albüm geçtiyse elime, ilk önce arka kapaktaki parçaların arasından kulağıma en güzel tınlayanı bulup seçiyor ve müzikçaların 'çal' tuşuna basıyorum. Daha dinlemeden sözcük dizilimiyle kendimce bir bağ oluşturduğum şarkı, sözüyle/müziğiyle de bam telimi titretiyorsa o şarkıya ne kadar süreceğini bilemediğim bağlılığım da başlamış oluyor. 1,2,3,10,20... Artık paşa gönlüm kaç tekrar isterse, o kadar dinliyor, dinliyor ve dinliyorum. Bir nevi mesai. Gördüğünüz görebileceğiniz en takıntılı dinleyicilerden biri olmamı bu zamana kadar herhangi bir zararını görmediğim bu tarza borçlu olduğumu söylemeliyim. Bu albümde de tarzımdan ödün vermedim ve arka kapaktan adına çarpıldığım ilk şarkıdan Mabel Matiz'in müziğine daldım: 'Söylese O Ben Söyleyemem'. Şarkıyı ilk dinlediğimde Perşembeydi, şimdi Pazar, halen bu yazıya eşlik ediyor desem durumu anlamışsınızdır. İlk dinlediğim andan şimdiye kadar geçen sürede şarkıyla ilgli onlarca şey düşündüm ama başından sonuna değişmeden kalan tek şey 'Bu şarkı çok Aysel Gürel tınlıyor. Sözlerini Aysel Gürel'in yazdığı bir Sezen Aksu şarkısı sanki...' oldu. Şarkının kulağımda bıraktığı tek tını bu olmamakla birlikte, en baskını diyebilirim. Burada bir parantez açayım. Üreten, yaratan, besteleyen, çizen, yazan insan için referanslarla dolu olmak ve birileri tarafından açılmış manzarası güzel patikalardan yürümek gocunulması değil, övünülmesi gereken bir tercih. Bu Mabel Matiz için de böyle. Daha sahne ışıkları altında kullanacağı ismi seçerken kendini edebiyatın kollarına bırakmış bir müzisyenden söz ediyoruz sonuçta.

Mabel Matiz'in albümünü ilk elime alıp paketini açtığım andan dinlediğim son şarkının son saniyesine kadar geçen sürede duyduklarım türlü çağrışımlar bıraktı damağımda. Benzer yollardan geçtiğimizi, aynı kaptan su içtiğimizi, aynı satırlarda göz gezdirdiğimizi, aynı müziklere kulak verdiğimizi hissettiren nüanslar sayesinde Mabel Matiz şarkılarıyla kurduğum/kuracak olduğum bağın basit bir tesadüften ibaret olmadığını anladım. Şair Birhan Keskin'in şiirinden bestelenmiş 'Zaman', Aysel'in gidişinden sonra acıya şarkı basmak için yapılmış gibi duran 'Peruk Gibi Hüzünlü', sarhoş zamanlar şarkıları listesine üst sıradan düşüveren, Üsküdar'da yazılıp bestelendiğine hiç şaşırmadığım 'Söylese O Ben Söyleyemem' ve vurgularıyla bir neşelendirip, bir hüzünlendiren sinematografik 'Filler ve Çimen' çoğunlukla donuk, ara sıra maceraperest hayatıma ince ince dokunan şarkılar olarak kulağımda hoş bir seda bıraktılar.

Mabel Matiz, 'ayrılık, sevişmek, ten, ürperti, kalp, yalnızlık'tan ibaret kısıtlı sözcük dağarcığıyla ve birbirinden korkunç prodüktör düzenlemelerine teslim edilmiş altyapısıyla giderek çekilmez kılınan son dönem Türkçe sözlü müziğin asla aramadığı(!) ama gölgesinde gaflet uykusunu uyuduğu ağacın dayanamayıp kafasına fırlattığı kırmızı, sulu ve tatlı elma. 6 renkten ibaret sıkıcı paketler arasında 'onu alma, beni al' diye bağıran 48'lik pastel boya. Yorumculuk tarafını oturup, sabaha kadar tartışalım (ehöm) ama şarkılarıyla gönül telini titreten bir ozan besteci olup olmadığı konusunu bir kadeh rakı eşliğinde dinlenecek 'Matiz'in Şarkısı' ile yarım saatte tatlıya bağlarız bence.

Yazıya son verirken, Mabel Matiz'in yarın akşam (8 Ekim Cumartesi) saat 22:00'de Salon İKSV'de konser vereceği müjdesini sözlerimize ekleyelim.

Dinleme Noktası

Söylese O Ben Söyleyemem

Matiz'in Şarkısı

Dikkat: Lamb Yeniden Müzik Sahnesinde!

2011-09-28T13:49:00.012+03:00

Lamb'in yaratıcıları Lou Rhodes ile Andy Barlow, 2003 yılında ayrılacaklarını açıklamışlar ve yeni bir şeyler söyleme vakti gelene kadar albüm yapmayacaklarını ve bir süre solo projelerle yollarına devam etmek istediklerini söylemişlerdi.

Doğrusu, 1996 tarihli Fear of Fours ve 2001 tarihli What Sound gibi çok iyi albümlerin ardından Lamb'in ayrılık kararını kabullenmek zor oldu. Nitekim, onlar da daha fazla dayanamamış ve yeni bir albüm yapmamak için bir sebep bulamamış olacaklar ki (Lou Rhodes, Andy Barlow ile yaptığı bir telefon görüşmesinde Andy'nin kendisine "albüm yapmamak için tek sebep söyle" dediğini ve bulamadığını anlatıyor) yeniden bir araya geldiler ve "5" albümünü çıkardılar.

Uzunca bir aradan sonra gelen 5'i Lou Rhodes, " ne bir eksik, ne bir fazla." diye tanımlıyor. Lou Rhodes'un çok iyi vokali ve Andy Barlow'un gereksiz taramadan uzak yapısal düzenlemeleriyle albüm, 2011'in iyilerinden biri. Lamb'in albümün tanıtım konserleri için uğrayacakları durakların başında İstanbul geliyor.

En sevdiğimiz 5 Lamb şarkısıyla grubun 3o Eylül'de ve 1 Ekim'de Salon İKSV'de gerçekleştireği performanslara hazırlanıyoruz. 6. albüm için sabırsızlanmayı da ihmal etmeden...

Dip Not: Lamb konserine gideceklerin elini çabuk tutmasında fayda var, zira aldığımız duyumlara göre konserin biletleri tükenmek üzereymiş.

Geri Sayım

5 Gabriel

4 Lullaby

3 Gorecki

2 Lusty

1 Another Language