Altuğ KOÇ - altugkoc.com

Blogcunun Seyir Defteri 4

2009-07-16T22:03:00.007+03:00

Takıntılı olduğumu biliyordum ama bu kadarını da bilmiyordum. Dün tüm blogun yazılarını elden geçirip, tüm yazılardaki "bir şey", "her şey", "birkaç", "birçok" gibi düzeltmeleri yaptım. Evet yaptım bunu. Ama bir huzura erdim sonra. Şimdi de yavaş yavaş eski yazılara içerik olarak göz atıyorum. Kimi beğenmediğim, bir şeye benzemeyen yazıları yayından kaldırdım. Konseptin iyice oturmasını amaçlıyorum bu sayede. Ama blogu ilk açtığım zamanlar gerçekten çok çömezmişim. Hiçbir belirgin içeriğin olmadığı, kafama estiği gibi yazdığım, kimi zaman iki satır kadar kısa yazılardan oluşan basit bir haldeymiş. Arada iki üç bir şey çıktı neyse ki, tutabildim.

Sınav sonuçları almaya devam ediyorum. 6 sınavın 5'i açıklanmış oldu, notlarım çok iyi. Bakalım geriye kaldı sadece bir tane...

Yolculuk esnasında camlardan çöp atan insanları da aynen o camdan atmak geliyor içimden. Gerçekten çok ciddiyim. Olacak şey değil. Vapurda takım kravat giymiş madalyalı rozetli yaşlı başlı "dede" kalkar çöp atar denize, trende çoluklu çocuklu bir aile tüm çocukların yediklerini içtiklerini atar camdan yola, arabalardan sigara paketleri atılır, atılır da atılır. Uyarıyorum ama nato kafa nato mermer. Bir gün gerçekten çok aşırı tepki vereceğim sonuçları iyi olmayacak. Sokaklar, rastgele çöp atılabilecek yerler olarak mı görülüyor bu memlekette? Diyeceksiniz ki sen hiç atmadın mı? Hayır atmadım. Kendi çöpümü atacak yer bulamazsam, buluncaya kadar cebimde çantamda tutar, hiç bulamazsam getirir evde çöpe atarım küçüklüğümden beri.

Hele yere tükürenler? Bu konuya girmek bile istemiyorum. Şurada da yazmışım bu yüzden kavga ettiğimi geçmişte ama kavga et et nereye kadar, sinirlerim laçka oldu iyice...

Zam Zam Zam!

2009-07-16T21:11:00.004+03:00

Olacak şey değil. Akaryakıt zammı, KDV artışı derken, su zammı da onaylandı efendim (kaynak). Şu an bakalım İstanbul'daki barajların durumuna: 85,61! Ama Kadir Topbaş'ın söylediğine göre bu zam, temiz denize girmek içinmiş (kaynak). Onca KDV, bilmem ne gideri, bilmem ne katkı payı falan ne için peki? Gerçekten şaka gibi, başka bir şey değil. Maaşlara zam yapılırken virgül sonrasının pazarlığı yapılırken; konu doğal gaz, su, vb. olunca, katlı katlı onaylanıyor zamlar. Yılbaşında da doğal gaz zammı olay olmuştu ve dalga geçer gibi yazın indirim yapıldı küçük oranlarda. Seçimlerden önce de suya zam olmayacak denirken, şimdi yüzde 8,5 oranında zam "denizin temiz olabilmesi" sebebiyle rahatlıkla yapılabiliyor.

Birçok protesto başladı umarım ses getirir... Ne diyebilirim ki başka.

Blogcunun Seyir Defteri 3

2009-07-14T21:42:00.005+03:00

Geçenlerde fotokopicide arkadaşlar yüklü miktarda fotokopi çektirirken, yazık dedim şu kâğıtlara gitti bir ağaç. Sonra fotokopici olaya el attı. Teknikler, sistemler değişmiş artık. Kâğıt ham maddesi olarak başka tür bir ağaç / bitki kullanılıyormuş. Adını söyledi de hatırlayamadım şimdi. Dönemlikmiş. Yani veriliyormuş tohum sonra 1 seneye toplanıyormuş. Ağaç katletme devri kapanmış -of ne kadar çok -mış, -miş kullandım-. Pek sevindim bunu duyunca tabii. Bilemiyorum ne kadar doğru ne kadar yanlış ama mantıklı geldi. Orman kalmazdı yoksa bu kadar tüketime.

Sınavlarımın dört tanesi açıklandı. Üçünden şık notlarla geçtim, diğeri ise meçhul. Çünkü haber yollayan arkadaş ne yazdığını okuyamamış durumda. :)

Az önce şöyle bir habere denk geldim. Durum içler acısı. Sapıklık diz boyu... Yalnız, hayvanın gözlerine şerit çekilmesi de beni benden aldı. Kanuni bir gereklilik falan mı bu? Yani tanımazdık sanırım şerit olmasa da. Yazık yahu, neler oluyor şu hayatta...

Bu "Blogger Friend Connect" olayı da iyice sapıttı artık. Sürekli bir hata, sürekli bir değişiklik... Arkadaşlık sitesine çevirdiniz iyice Blogger'ı.

Unutmadan, Kadınlar Yazıyor efendim, evet girin ve kendiniz görün. "Kadın" oldukları için bizzat yaşadıkları sorunları, sıkıntıları ve dertleri yazıp, topluma bir ayna tutmaya çalışıyorlar. Tebriklerimi sunarım. Takip edilmeli: http://kadinlaryaziyor.blogspot.com/

Doğu Türkistan: Yazı 2

2009-07-14T20:05:00.003+03:00

Her gün Doğu Türkistan ile ilgili programlar yapılmaya başlandı bu aralar. Zaten önceki yazıda da bahsettiğim gibi medya sektörümüz böyle işliyor. Her gün içler acısı gerçekleri biraz daha öğrenir olduk. Çin'in bölgeye yaptığı baskı politikası öyle böyle değilmiş. Eğitim göremiyorlar, bir yerlere gelemiyorlar, pasaport alamıyorlar, bölgelerine yatırım yapılmasına izin verilmiyor, çocuk yapamıyorlar (bu tüm Çin için de bir sınırlandırmada sanırım), daha neler neler.

Başbakan Erdoğan, bölgedeki olayları "vahşet" ve "adeta bir soykırım" gibi ifadeler kullanarak kınadı ve öğrendiğim kadarıyla da birçok girişimde bulunmuş konuyla ilgili (Birleşmiş Milletler, AB, AGİT, vs.). Tebrik ediyorum kendisini. Bu trajedi iyice su yüzüne çıkartılır dilerim ki!

Geçen de haberlerde gördüm, DTP Milletvekilleri olayları kınadığı gibi, durumu Güneydoğu'ya benzetmiş, Kürtlere yapılan da aynısıdır demiş. E insaf. Bu ülkede zamanında tamamen yanlış ve kötü yönetimlerle (hatta kukla olmuş yönetimlerle), uygulamalarla Güneydoğu'da gayet talihsiz olaylar yaşandı, Kürtçe konuşmak yasaklandı, acılar yaşandı, doğru. Ama asla böylesi bir izolasyon yapılmadı, hele bugün asla. Bu ülkenin siyasi tarihinde Kürt Cumhurbaşkanları da, Başbakanları da, Bakanları da, Milletvekilleri de var ve olacak da tabii ki... Yapmayın Allah aşkına.

Kaç gündür de uzun uzun düşünüyorum. Doğu Türkistan için nasıl bir kampanya yapılabilir, nasıl anlatılır dünyaya diye. Facebook, Twitter, Bloglar falan nereye kadar ki ama... Çok üzgünüm çok.

İlgili Yazılar:

● Doğu Türkistan

Seslendirme - Dublaj - Peter Cullen ve Transformers

2009-07-13T20:57:00.004+03:00

Başlık biraz ortaya karışık oldu farkındayım. Ama hepsini de vurgulamadan edemedim. En son bir film yazısı hazırlayalı çok zaman oldu. Bu süreçte birçok da film izledim aslında. Ama yazmak mümkün olmadı. Geçtiğimiz çarşamba gittiğim Transformers 2: Revenge of the Fallen hakkında da pek bir şeyler yazma fikri yoktu aklımda ama Peter Cullen'ı bilmeyenlere tanıtmak istedim bir anda.

Üniversite 1. sınıfta dublaj yani seslendirme işi çok ilgimi çeken bir olaydı. Lisedeki müzik hocamız da sesini bu tür işlerde kesin değerlendir demişti hatta. Diksiyon ve tonlama için de hep geliştirmeye çalıştım kendimi, bilmiyorum dışarıdan nasıl duyuluyor ama genelde beğeniliyor (burada koymuştum gerçi okuduğum bir şiiri). Bir ara seslendirme için ajanslara başvurdum hatta çağırıldım, ama başka şeyler girdi araya, koşturmacalar, hengâmeler derken havada kaldı. Velhasıl, tüm bu sebeplerden seslendirme sanatçılarına büyük bir imrenmenin yanında hep takdirle ve beğeniyle bakmışımdır. Bunların başında da Peter Cullen geliyor. Transformers serisindeki Optimus Prime'ın yıllardır sesi olan Peter Cullen, sesiyle karşısındakileri etkileyebilen şanslı ve sayılı kişilerden. Örneğin şu iki videoya bakabilirsiniz:

● Transformers Voices
● Voices of Transformers

Sadece Peter Cullen değil tabii. Bu işi gerçekten hakkıyla yapan o kadar çok "isimsiz kahraman" var ki aslında. Hep kamera arkasında kaldıkları için tanınmıyorlar, bilinmiyorlar. Mesela Don LaFontaine desem kaçınız tanır? Ama sanırım dünya üzerinde onun sesini duymayan biri yoktur ya da hiç film izlememiştir. Film fragmanlarındaki veya açılışlarındaki meşhur ses, onundur işte.

Transformers 2'den de biraz bahsedeyim. İlkine de arkadaşlarla nasıl büyük heyecanlarla gidip 1 hafta etkisinden kurtulamadığımı dün gibi hatırlıyorum. Ama 2 sene geçmiş. Zaman ne de çabuk geçiyor. Yine doyurucu yine uzun bir film olmuş, Revenge of the Fallen. Fakat ne yalan söyleyeyim, ilkinin tadını alamadım. Özellikle senaryo olarak bana zayıf geldi. Her şeyin çocuğa bağlanma olayı artık bir noktadan sonra sıkıyor çünkü insanı, çocuğun hayatına çok odaklanılıyor. Bir de kimi sahneler çok kopuk gibi geldi bana. Robotlar bir var, bir yok; bir kurtarıyorlar, bir ortalıkta bile olmuyorlar. Garip yani.

Bunun bir devam filmi olması sebebiyle de, fazla bir laçkalık var işin içinde. Nasıl desem, Autobot'larla konuşan herkesde bir enseye tokat hali var. Herkes laf atabiliyor falan. Yahu karşında bir apartman boyunda robot var, napıyorsun sen?

Bu gibi sebeplerden filmin biraz büyüsü kaçmış bence. O karizmatik hava törpülenmiş. Ama yine de bol bol adrenalin salgılamaya yeterli bir film diyebilirim. Amaç da bu zaten. Hayatı sorgulamak için veya yaşama anlam katmak için rehber niteliğinde filmler değil bunlar sonuçta. Maksat eğlenmek, keyif almak, heyecan yaşamak. Bunları da karşılıyor fazlasıyla, benim beklentim daha da fazlaydı ama olsun izleyin izleyin...

Verdiğim Puan: 8/10

Doğu Türkistan

2009-07-12T22:58:00.003+03:00

Geçenlerde CNBC-e'de geç saatte bir filme denk geldim. Ortalarından girdiğim için hiçbir şey anlamadım tabii ama aklımda bambaşka düşünceler oluştu. İzlemeye başladığım sırada, bir adam yanında sanırım rehine olarak tuttuğu bir çocukla beraber limana gelmiş bekliyordu arabada. Sonra başka bir araba daha geldi. O arabada da bir adam ve rehin bir kız vardı. Adamlar indi arabadan ve birbirlerine bağırdılar. "Öldüremedin değil mi? Yapamadın, beceremedin!" gibi şeyler söylediler. Sonra bir tanesi diğerine, "korkak tavuk" dedi ve ipler orada koptu. Sinirlenen adam gitti önce kızı arabadan çıkardı ve ateş etti, sonra diğer çocuk kaçmaya başlamışken arkasından ateş ederek onu da vurdu...

İkisi de ölü bir şekilde yatıyorlardı. Bu bir filmdi evet, o sırada yönetmen "kestik!" diye bağırdı, ölü rolünü yapanlar yerden kalktı ve evlerine gittiler elbette. Ama yine de ben öyle düşünmedim. Düşünemedim...

Bir insan hayatını sonlandırmak bu kadar kolay olabilir mi gerçekten? Tek bir hareket ve bam... Bitti. Son. Nokta. Cansız bir beden. Peki neden?

Kimin elinde bir başkasının yaşama hakkını alma gücü var ki? Kimde böyle bir yetki var?

Sonra tabii Doğu Türkistan'da yaşanan olaylar, katliamlar geldi aklıma. Demek ki kendinde böyle bir hak gören mahluklar varmış dünyada. Oluyormuş ne yazık ki... Neden peki? Maalesef böyle bir olay için, "neden?" sorusuna verilebilecek makul bir cevap yok, olamaz çünkü. Öncelikle konuya hakim olmak için çok kısa bir tarihi özet halinde şuraya bakmanız mümkün, buraya da bakabilirsiniz.

Maalesef bizim genel gündemlerimiz hep günlük, haftalık balon şeylerdir. Sürekli değişir. Aslında dünyanın da böyle. Ama dikkat ederseniz, alışık olduğumuz haberler hep Batı'ya yöneliktir. A.B.D ve A.B temelli haberlerden oluşur dünya haberlerimiz. Buna karşın Ortadoğu, Orta Asya, Kafkasya, Uzakdoğu gibi coğrafyaları anca büyük olaylar patlak verirse takip ederiz. Güney Osetya - Gürcistan - Rusya gibi veya Ermenistan - Azerbaycan arasındaki Dağlık Karabağ gibi, petrol boru hatları veya Ortadoğu'da sönmeyen ateşler, Filistin - İsrail gibi. Bunda tabii esas etken medya sektörü. "Michael Jackson acaba Müslüman mı öldü?" gibi popülist haberlerdense, haberciliğe daha yakışır haberler hazırlansa, durum daha değişik olur diye düşünüyorum. "Emoyum ben, evimden kaçtım çok pişman oldum döndüm." diyen bir kıza, ana haber bülteninde 15 - 20 dakika ayrılıyorsa, işimiz iş gerçekten. Sonra da ciddi bir olay patlak verdiğinde "ne oluyor yahu?" deyip anlayana kadar, atı alan Üsküdar'ı geçmiş olur.

Velhasıl, Doğu Türkistan'da yaşananları artık bilmeyen duymayan kalmamıştır. Kafatasçı bir asimilasyon politikası sonunda patlak verdi. Olanlar oldu, ölümler, kıyımlar yaşandı.

Çin, tarihi boyunca imparatorluk mantığında yayılmacı anlayışa sahip bir medeniyet olmuştur. Bu durum Çin'in çevresine olan saldırılarını hep devam ettirmiş ve komünizmle harmanlanması da buna engel olmamıştır. Gerçi şaşılacak bir durum değil bu. S.S.C.B ve Komünist Çin hep yayılmaya yönelik bir politika izlemişlerdir. Bunu "devrimi yaymak" olarak açıklayanlar / meşrulaştıranlar olsa da, bu kadar "cici" olduğunu hiçbir zaman düşünmedim. Neyse, bu konuya girmeyeyim şimdi, daha ayrıntılı başka bir yazı hazırlayacağım.

İşte bu yayılmacı anlayış sebebiyle Çin, çevresindeki birçok coğrafyayı da ele geçirmiş ve kendi topraklarına katmıştır tarih boyunca. Ele geçirdiği topraklardaki halklara karşı da genel bir asimilasyon ve baskı politikası uygulamaya devam etmiştir. Bu bölgelerde çıkabilecek her türlü isyanı, bağımsızlık mücadelesini bastırmak esas hedeftir, çünkü bunlar Çin'in toprak bütünlüğüne karşı tehdit olarak algılanır (ayrılıkçı hareket). Dünya kamuoyuna da bu şekilde aktarılır. Şu an Doğu Türkistan'da olanlar da bundan ibarettir.

Uzun lafın kısası, şu an bir Türk coğrafyasında, Türk oldukları için katliamlara maruz kalan bir halk var! Ufacık bir olay yaşandığında kampanyalar başlatan dünya kamuoyu ise, gözlerini yummayı, kulaklarını tıkamayı tercih ediyor!

Günler, haftalar geçecek ve bu olayın da üstü örtülecek, acılar unutturulacak. Böylece yeni ama daha büyük insanlık ayıpları yaşamaya da devam edeceğiz...

Konu dışı not: Bu arada tekrar gördük ki, uluslararası ilişkilerde dostluk, yakınlık gibi şeyler yokmuş. Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas'ın, Kıbrıs Rum Kesimi'ne destek vermesi çok trajikomik bir gelişme gerçekten (kaynak). Yorumsuz bırakıyorum.

96 Yıl Önce de Olmuş Meğer

2009-07-11T21:28:00.004+03:00

Ne adammış şu Darwin. Hatırlarsanız geçtiğimiz aylarda TÜBİTAK'ta bir Darwin krizi yaşanmıştı (hatırlatma).

Sınavlar esnasında, Niyazi Berkes'in Türkiye'de Çağdaşlaşma kitabını okurken bu konuyla ilgili çok büyük bir benzerliğe rastladım. Bir de trajikomik pasaj vardı. Bunu o sıra not etmiştim, şimdi aktarıyorum sizlere.

"1913 yılında Kastamonu’da polis üç öğretmeni tevkif etmişti. Bunların tabiat bilimi öğretmeni olanı, öğrencilere Darwin teorisini anlattığı için Arapça hocası tarafından kâfirlikle suçlandırılmıştı. Biri matematik, öteki Fransızca okutan iki öğretmen buna karşı öğrencileri ayaklanmaya teşvik suçundan tevkif edilmişlerdi. Bu olay dolayısıyla Abdullah Cevdet, İçtihat’ta şöyle yazar: Darwin nazariyesinin okutulmasını küfür sayan bir ülke hâlâ Ortaçağlarda yaşıyor demektir. Böyle bir ülkenin 20. yüzyıl dünyasında yaşama hakkı yoktur. Sarıklı, sarıksız, ezilmek istemeyen her kafa artık bunu anlamalıdır."

Abdullah Cevdet'in daha 1913'te yazdığı bu eleştiriyi görünce, büyük bir gülme almıştı beni. Yaşıyor olsaydı şimdi ne yazardı acaba?

Blogcunun Seyir Defteri 2

2009-07-11T17:56:00.006+03:00

Uzun zamandır düzenli yazamıyorum. Çünkü Haziran başından beri sınav + proje hengâmeleri içindeydim. Günde üç kitap falan okuduğum oldu sabaha kadar. Çok yorucu geçti, ama geçti. Henüz sonuçlar açıklanmasa da iyi notlar bekliyorum diyebilirim. En son projemi yaparken sabahladım. Sabahın 7'sinde yeni yattım, 11'de de kalkıp gideceğim, proje ekibimle birleştireceğiz sunumları. Ben yattıktan sonra annem gelmiş 9'da falan ve şöyle bir diyalog gelişmiş beynim uykudan uyuşmuşken:

- Oğlum kaçta gideceksin arkadaşlarınla buluşmaya?
+ Hı?
- Saat kaçta buluşacaktınız, ona göre geç olmasın?
+ Bu böyle iyidir.
- ?!?
- Proje için oğlum.
+ Telefonlaşacağız.

Velhasıl aklıma bir sürü şey geldi yazmak için ve yazamadım, kıvrandım. Bir bir not tuttum ama aklıma gelenleri. Şu an o kâğıda bakıyorum. Türkiye gündemi, dünya gündemi, blog gündemi, benim gündemim falan baya şey geldi geçti her zamanki gibi.

Bu arada, "soğuk ciddi blog" yaftalamasına çok bozulmaya başladım iyice. Demin de böyle bir muhabbet yaşadım. İsmini vermek istemeyen bir blogcu arkadaşım (biraz gizem katalım yazıya, tutuyor bu çünkü evet), "ilk zamanlar uyuz oluyordum sana çok ciddi yazıların vardı" dedi. Bundan önce de "çok soğuk gözüküyorsun" gibi yorumlar da duymuştum. Onlara kızmıyorum tabii ki yanlış anlaşılmasın. Niye öyle algılandığımı düşünüyorum sadece. Hayır yani ben burada böyle yazıyorum diye arkadaşlarımla falan veya dışarıda da "sayın bilmem kim lütfen laflarınıza dikkat eder misiniz, şakalarınız hiç hoşuma gitmiyor, seviye düşüyor" şeklinde Siyaset Meydanı formatında gezmiyorum ki. :)

Burası benim "sevgili günlük" ciciliğinden başka olarak, farklı amaçla açtığım bir paylaşım noktası. O yüzden özeniyorum, dikkat ediyorum. Düzgün yazıyorum, gülücük şu bu koymuyor(d)um. Karakter olarak bir kere simetri hastası olan bir insanım, her şey yerli yerinde, düzenli ve kusursuz olmalı. Müşkülpesent de sayılırım, yaptığım işlerde. En iyisi olmalı elimden geldiğince. Yapmış olmak için yapmam. Haliyle blog da bunlardan etkileniyor. Ama üzülüyorum bir taraftan da. Üç beş devrik cümleyle şiir yazıp edebiyat yapanlar, gündemden bir olaya da yazınca duyarlı oluyorlar, biz yazınca soğuk. (İşte bloglar üzerinden polemik yapma furyasına ben de katıldım, oh be.)

Tahminlerim doğruysa, blogtaki Türk Bayrağı'nı, Mustafa Kemal fotoğrafını görüp kaçanlar da oluyordur, "öf bu ne devlet dairesi gibi blog mu olur?" şeklinde. Ama hep olacaklar, çünkü ben bu blogu bunun için açtım. Kimim Ben? yazısından okumanız mümkün.

Yazmak istediğim her şeyi yazıyorum, işin özeti bu, dahası da yok. Zaman zaman bu kadar isim soyisimle ortada olmaktan rahatsız olduğum oluyor sadece, ama geçmiş ola artık. Google'a Altuğ diye yazınca, Pınar Altuğ ve Emre Altuğ'dan sonra ben çıkıyorum. Hakkımda hayırlısı olsun gerçekten.

Çekidüzen vermek lazım o kesin. Ama yavaştan yok olmayı da tercih edebilirim sanırım blog dünyasından, daha doğrusu sanal alemden. Şu an öyle hissediyorum en azından. Kısmet...

Ekleme: Yanlış anlaşılmasın, bu son tercihim tamamen fazla ortalarda olmanın verdiği rahatsızlıktan, yoksa yukarıdaki yazdıklarım değil sebep.

2 Temmuz 1993 - Sivas Madımak

2009-07-02T14:04:00.002+03:00

Bundan tam 16 yıl önce Türkiye, tarihindeki en acı, en kara olaylarından birini yaşadı. Sivas Madımak Oteli'nde 33 Alevi yazar, ozan ve aydın ile iki otel çalışanı, otelin ateşe verilmesi ile hayatını kaybetti! Sivas Katliamı olarak isimlendirilen bu insanlık dışı olayın acıları halen devam ediyor. Dineceğini de hiç sanmıyorum...

Hangi din, hangi inanç öldürmeye, can almaya izin veriyor, bilmiyorum. Hangi varlık, hangi sebeplere dayanarak, başkasının yaşama hakkını elinden alabilme gücünü kendinde bulabiliyor, bunu da bilmiyorum. Hangi devlet, hangi vali, hangi emniyet müdürü öğlen başlayan olayların daha henüz bir kar topuyken çığa dönüşmesini sadece izleyebiliyor, müdahale edemiyor, bunu ise anlayamıyorum!

Tüm bu çok bilinmeyenli denklemler içinde ise kendimi kaybediyorum, yolumu göremiyorum, bulamıyorum.

Ne zaman Sivas Katliamı aklıma gelse, hemen peşinden Devrim Şehidi Kubilay da yankılanır kulaklarımda. Aralarında 60 sene bulunan bu iki olayın da benzerliklerini düşündüğümüz vakitse, tıkanır kalırım sadece...

Ölen ile olana çare yok derler ama hiç değilse bunlardan ders çıkarıp geleceğe şekiller vermek, bizim elimizde -mi gerçekten?-.

Can Dündar - Sivas Katliamı Belgeseli

http://www.sivaskatliami.com/

Black or White?

2009-06-27T23:42:00.008+03:00

Efendim geçtiğimiz gece ani bir şekilde hayatını kaybeden Michael Jackson için binlerce yazı, haber, görüntü, ve benzeri şeyler yayınlandı ve hızla da devam ediyor yayınlanmaya. Gerçekten olay bana da çok beklenmedik şekilde yansıdı.

Arkadaşımla muhabbet halindeyken, bana bir bağlantı yolladı. Yabancı bir sitede "Michael Jackson öldü" diye haber vardı. Dedim herhalde dalga yazısı falan. Sonra sağa sola baktım ki, hakikaten durum doğru. Hafif şok halinde kaldıktan sonra, CNN'e baktım. Henüz doğrulanmamıştı haber. Birkaç dakika sonra o da doğruladı. Şaştım kaldım.

Çocukluk idolümüz olan, şarkılarıyla büyüdüğümüz dev bir yıldız da ayrılmış oldu aramızdan. İlkokuldayken "All I wanna say is that, they don't really care about us" diyemediğimizden "arabada kedi var gazı bırak frene bas" olarak söylediğimiz ilk yabancı şarkılardandı, onun şarkıları. Benim için de anlamı büyüktür MJ'in, ana sınıfı müsameresinde Michael Jackson olmuştum eheh. :) Göstereyim:

Hazırlıklar. :)

Ve... Konser günü - Black or White. :) - 22 Mayıs 1992 -

Beklenmedik ve üzücü oldu gerçekten. Hepimizin sonu elbette ki bu, ama işte kimse yakıştırmıyor kendine veya tanıdıklarına. Bir varmış bir yokmuş hesabı... Şarkılarında verdiği mesajlar, yapmaya çalıştıkları ve yaydığı havayla da bir idoldü MJ. İşte böyle büyük işlere imza atmış kişilerin bu dünyadan ayrılması, aslında ölümsüzlüklerinin başlangıcı oluyor genelde. Birçok isim sayabiliriz halen yaşayan bu anlamda... MJ de öyle olacak... Güle güle Prens...

İlgili Yazılar:

● Türkan Saylan
● Büyük Üstat Gazanfer Özcan'ı Kaybettik!
● Gözlerimizde Yaş Kalbimizde Sızı Unutmadık Seni Barış Manço - Mim 6
● İstiklal Gazilerimizin Sonuncusu Mustafa Şekip Birgöl'e Görkemli Veda!
● Savaş Dinçel'i Kaybettik!
● Asla Ölmeyecek Efsane: Queen ve Freddie Mercury
● Biri Sanat Diğeri Spor Adamı

Demokrasi Nedir?

2009-06-13T02:04:00.003+03:00

“Demokrasi nedir?” diye sorduğumda kendime, öncelikle bugüne kadar bize demokrasi olarak sunulan tanımları sorgulama ihtiyacı hissediyorum.

Demokrasi bize ilk olarak, kavramsal şekliyle halk iktidarı veya halkın yönetimi olarak aktarıldı. Çünkü demokrasi Eski Yunanca'da “demos” ve “krates” (“kratia” olarak da geçebiliyor) kelimelerinin birleşiminden doğmaktadır. Bu anlamda incelediğimizde demokrasi halkın kendi kendini yönetmesi, yönetimde tüm bireylerin direkt olarak söz sahibi olması olarak tanımlanmaktadır. Fakat nüfus ve yüzölçümü gibi koşullardan ötürü bir ülkeyi veya devleti oluşturan tüm bireylerin yönetime katılmasının zorluğu veya imkânsızlığı sebebiyle bu güç, geçici olarak “seçilmiş” kişilere teslim edilmeye başlanmıştır. “Geçici” kelimesini bir kez daha vurgulamanın yararı olacak diye düşünüyorum çünkü asla düşünülmemelidir ki yönetimi temsilen ele alan kişiler bu gücü tamamen üstlerine almışlardır. Bu tamamen bir süreçtir ve mutlak erk her zaman yine halktır, bireylerdir. Çünkü demokrasilerde bu güç halktan gelir ve döneceği yer tekrar halktır.

Bu gibi durumlar; temsili demokrasi, doğrudan demokrasi gibi birkaç çeşit temel demokrasi kavramını ortaya çıkarsa da aslında bana göre demokrasi çeşitlerinin sayısı dünyada yaşayan insan sayısıyla eşit miktardadır. Çünkü eğer ki demokrasiye halkın yönetimi veya bireylerin yönetimde söz sahipliği gibi anlamlar yükleyebiliyorsak ve demokratikliği her bireye verilen düşünce özgürlüğüyle, söz hakkıyla, seçim hakkıyla, yönetim hakkıyla derecelendirebiliyorsak düşüncemi ispatlamak mümkün olmaktadır. Zira her bireyin kendi dünyasında söz sahibi olmak istediğini ve kendi dünyasını veya yaşadığı dünyayı kontrol edebilmek istediğini iddia edersek, o zaman diyebiliriz ki her ayrı akılda farklı bir demokrasi kavramı vardır. Sahip olunan görüşler, anlayışlar, fikirler farklı olsa dahi, istek aynıdır ve görüş farklılıkları da bahsettiğim sayısız çeşitlilikteki demokrasi anlamını ortaya çıkartır.

Gerçekten de günümüzde de böyle değil midir demokrasi anlayışı? Bu belki çok bozulmuş, çürümüş bir anlayıştır ama çoğuna göre artık demokrasi; kişilerin, başka kişilerin haklarına ve özgürlüklerine saygı duymadan onları hunharca ezip geçebileceklerini sağlayan bir koruyucu kalkan olarak görülmektedir. Çünkü onlara göre demokrasi sadece salt bir özgürlüktür, bir düşünce serbestliğidir. Peki ama özgürlük nedir? Nerede başlar ve nerede biter?

Yani aslında günümüzde en iyi yönetim biçimlerinin olmazsa olmazlarından gözüken demokrasi anlayışı, art niyetli şahıslar için çok da güzel bir silah olabilmektedir. Kaldı ki demokratik sistemlerde dahi aklımıza gelen her şeyi serbest ve özgürce yapamayız, çünkü devlet kurumunun devamının ve bir çatı altındaki bütünlüğünün sağlanması için bir takım önlemlere de ihtiyaç vardır. Bu önlemler de aslında adalet ve hukuk kavramının temeli olarak görülebilir. Zira bir ekmeğin karşılığını vermeden alan bir şahsa ceza vermezseniz, ekmeği üreten insanın hakkını nasıl sağlarsınız? Yine dediğim gibi bu durumda aç olan insan da, “açlığımı gidermek benim en önemli insanî hakkım” diyerek ekmeğe hiçbir karşılık vermeden sahip olmak isteyebilecektir, onun demokrasi anlayışı da budur ve kendi denklemine göre gayet de tutarlı gözükmektedir.

İşte buradan çıkartabileceğimiz sonuç ve hatta daha da somutlaştırabileceğimiz “demokrasi” kavramı, toplum arasındaki ilişkilerde başka özgürlükleri ve hakları kısıtlamadan sahip olunan serbestliktir. Örneğin ben demokratik bir ülkede yaşıyorsam ve eğer ki düşüncelerim başkalarının haklarını gasp edecek doğrultuda değilse, bu düşünceleri rahatlıkla açıklayabilmeliyimdir ve hatta uygulayabilmeliyimdir. Yine bu doğrultuda kurumsallaşabilir ve örgütlenebilir, toplumda ve yönetimde söz sahibi olabilir potansiyele sahip olmalıyımdır. Tabii tüm bu süreçte de benim gibi düşünmeyenlerde de bir platformda oturup rahatlıkla konuşabilmeliyimdir.

Bu noktalarda sıkıntılar yaşıyorsam ve rahat değilsem işte orada sorunlar var demektir. Demokrasinin günümüz toplumunda genel görünümü bu şekildedir. Ama iş “demokrasi faşizanlığı” gibi değişik bir noktaya getirilmiş ve herkesin istediği her şeyi söyleyebileceği ve yapabileceği bir hakkı sağlayan prensipmiş gibi lanse edilmeye başlanmıştır ve bence bu çok yanlıştır.

İlgili Yazılar:

● CHP Parti Programı: Demokrasi
● Bu mudur Demokrasi?
● Demokrasi!

Blogcunun Seyir Defteri 1

2009-06-12T22:25:00.001+03:00

Böyle bir başlık geldi aklıma. Güzel de oldu kanımca. Bu sayede belli başlı konular üzerine yazacak yazı bulamazsam, boş kalmaması için çerez niyetine bu başlıkta yazılar oluşturabilirim. Bir, iki, üç diye de gider.

Efendim ayıptır söylemesi dizüstü bilgisayar aldım, şu an ondan yazıyorum. Çok hoş bir olaymış gerçekten. Asus N50VN D240 aldım Vatan Bilgisayar'dan. Biraz zaman geçsin, bir tanıtım ve izlenim yazısı hazırlarım zaten. Hatta daha da evvelden Sony CyberShot W120 almıştım, onu da yazarım.

Finaller gümbür gümbür geliyor ve ben kafamı toparlayıp ders başına geçemiyorum bir türlü. Sürekli de bir koşturmaca çıkıyor. Şaka maka baya bir kitap var okumam gereken.

Hava çok sıcak ve bu durum bir üstte yazdığım işleri iyice zora sokuyor. Hayır kitap okumak güzel şey de, sınav falan gözümde büyüyor.

Dikkatimi çekti uzun zamandır bloga hiç film tanıtımı yapmamışım. Bir hayli de film izledim halbuki bu aralar. Ama oturup tanıtasım gelmiyor hehe.

Bloga yapmak istediğim bazı değişiklikler ve eklemeler var. Ama henüz tam ilgilenemiyorum. Yine de alt kısma üç parçalı araç/gereç bölümü eklemeyi başardım. Sağ paneli şişirmektense oraya da attım üç beş şey, iyi oldu derli toplu oldu. Bu arada ne hikmetse, blog izleme aparatını aşağı çekince düzeldi Internet Explorer'daki kapatılıyor hatası. Tavsiye ederim.

Yaz dönemi açıldı ve patır patır albümler düşüyor. Henüz beni benden alan bir şey bulamadım.

Okul bir kapansın yapacak baya şey var. Önce bilgisayarlar toparlanıp, düzenlenip formatlanacak, stabil bir sistem kurulacak. Sonra da güzelce kategorize edilecek tüm dosyalar. Çığırından çıktı iyice.

Odamı baştan aşağı dökebilirim. Hatta evi bile dökebilirim. Gereksiz kalabalıktan ve eşyadan hiç haz almıyorum. Hayat alanı istiyorum, ferah ferah yaşama alanı istiyorum. Bir de terazi burcundan mıdır nedir, her şey yerli yerinde olsun, düzenli olsun, hatta simetrik olsun istiyorum! Tüm bu düzenin içinde kütüphaneme gidip, okumadığım kitap bulup, okumak istiyorum.

Küçük bir tatil de iyi olur tabii. Yaz tatilinde işe girerim herhalde, ama bir denize girip yanmak da iyidir. Bakalım kısmet.

Neyse yoruldum yaz yaz, acilen ciddi konular bulmalıyım yazacak, olmuyor böyle. :)

Bilinçlendirme & Bilgilendirme

2009-06-08T00:59:00.005+03:00

Sağ paneldeki "Destekliyorum!" başlığı altındaki siteleri aynen bir yazıyla da eklemek istiyorum. Bu sayede bir yazı altında daha derli toplu bir birikim yapabilirim bu konudaki siteler için. Dileyenlere hemen kendi sitelerine ekleyebilmeleri için resim bağlantılı hazır kodları da verebilirim... Vakit olunca açıklama da yazarım tek tek. Buyrun şimdilik dilediğiniz gibi:

Engelleri Kaldır projesi gerçekten İnternet üzerinde bir hayli ilgi görmüş başarılı bir proje haline geldi. Hatta yazılı ve görsel medyada da birkaç kere rastladım. Amaç çok güzel. Engelli insanlarımızın aslında hiçbir engeli olmadığını ve onlara karşı üç maymunu oynamamamızı hedefleyen bir çalışma.

Girdiğimiz sitelede "Bu Site Mahkeme Kararıyla Erişime Kapatılmıştır" uyarısından sıkılmadık mı artık?

ÇYDD'nin düzenlediği ve Türkan Saylan'ın ön ayak olduğu, Türkiye'nin en ses getirmiş toplumsal kalkınma organizasyonlarından biri.

Evimizde suyla yaptığımız işler ne kadar su tüketimi yaratıyor ve bunu asgariye indirebilmek için ne yapmalıyız? Gerçekten de çok önemli bir şey. Su ve kâğıt israfı benim içimi acıtıyor.

Çok takdir ettiğim yeni organizasyonlardan bir tanesi. Amaç okumaya teşvik sağlamak. Çok yararlı bir iş olacağı kesin. Umarım ses getirirler kısa sürede.

Kadınların birçok problemi için önemli bir kurum.

Blogcu bir arkadaşımızın, işitme kayıplılar için başlattığı duyarlı bir hareket.

Açlıkla mücadele için oluşturulmuş bir site. Sponsor bağlantılara tıklayarak yemek yollanmasını sağlıyorsunuz.

Kırmızı giymesiniz bile, kalp sağlığı hakkında önemli bilgiler içeriyor.

Çocuklarımız, çocuk kalsın. Omuzlarına yaşlarının üstünde yükler yüklemeyelim.

Çok hoş bir site daha. Bir kardeş seçiyorsunuz ve onunla mektuplaşıyorsunuz hatta dilerseniz bir iki ihtiyacını karşılıyorsunuz.

Lösemili Çocuklar Vakfı

LÖSEV'in bağışlar için oluşturulmuş sitesi.

Kürk gerçekten bir katliam. O hayvanlar nasıl öldürülüyor bir bilseniz, sırf kürkleri için.

Ağaçlar! Ormanlar! Dünyanın akciğerleri... Onları korumayacaksak biz de ölelim zaten.

Telefonunuza 20 reklam mesajı gelmesine izin verdiğiniz takdirde 9 fidan dikilmiş olacak.

Kitap kampanyası.

Dumansız hava istiyorum! Başım ağrıyor sürekli havanın kirliliğinden!

Futbolu Sevmiyorum!

2009-06-04T18:20:00.003+03:00

Bilgisayara uzun bir virüs kontrolü yaptırırken, ufak da bir yazı hazırlayayım dedim. Evet başlık doğrudur, futbolu sevmiyorum, hatta artık uzak duruyorum.

Aslına bakarsanız hiçbir zaman koyu bir taraftar olmasam da, kendimi bir Fenerbahçeli olarak niteler ve şampiyonluk kutlamalarına falan çıkardım. Ama bu tamamen çocukluğumda kaldı ve bitti. Artık özde değil sözde bir Fenerbahçeli olarak, ne futbola karşı sevgim ne de ilgim kaldı. Bunun birçok sebebi olduğu kesin. Geçmişte konuyla ilgili yine şöyle sert bir yazı yazmıştım.

Tüm bu hissiyatlarım, Beşiktaş'ın bu sezon şampiyon olmasıyla da iyice körüklendi. Yanlış anlaşılmasın, Beşiktaş'ın şampiyonluğunu tebrik ediyorum, inşallah Şampiyonlar Ligi'nde de başarılarını devam ettirirler diğer takımlarımızla beraber. Benim derdim bu değil.

Zaten Milli Takım maçları, Avrupa maçları ve şampiyonluktan başka da bir takibim yok konuyla ilgili. Fakat ülkenin bir takımı şampiyon oldu diye çıkan olayları aklım almıyor. Daha doğrusu futbol konseptli hiçbir kavgayı / tartışmayı aklım almıyor. Bu nasıl bir düşünce yapısıdır, henüz çözemedim. Velhasıl bu şampiyonluk sonrası da birçok yerde olaylar çıktı. Türlü türlü takımların taraftarları Beşiktaş taraftarlarına saldırdı ve bazı Beşiktaş taraftarları başka yerlere / kişilere saldırdı (kaynaklar).

Örneğin Caddebostan'da arabalarıyla giden bir grup Beşiktaşlı şahıs şampiyonluk sloganı attı diye onlarca kişinin saldırısına uğramıştı. Orası Caddebostan tabii, Fenerbahçe'nin kalesi. Yahu bırakın bu işleri, ne bu sahiplenme tavırları falan. Ben de Fenerbahçeliyim eğer söylemek gerekiyorsa ama kimsenin özgürlüğüne müdahale etme hakkına da sahip değilim bu sebepten. Sen kimsin ki?

Kaldı ki aynı ülkenin iki vatandaşı sırf bir "hobi" veya "eğlence" adına, niye birbirine düşman olur, öldürme safhasına gelir ki? Bunun bir mantığı var mı Allah aşkına? Milli Takım maçlarında el ele, yürek yüreğe olurken, bir andaki bu değişim, nasıl bir çelişkidir?

Ama tabii bu sırf Türkiye için değil, dünya için geçerli bir durum. Avrupa'nın her ülkesinde bu tip taraftarlar mevcut, hatta olaylar daha da büyük olabiliyor. Gerçekten çok saçma. Futboldan artık zerre hazzetmediğim gibi, futbol konuşmaları ve tartışmaları dönen yerden de hazzetmiyorum ne yazık ki. Bir anda iki yakın arkadaş kavga etme boyutuna gelebiliyor sırf bu sebepten.

Dediğim gibi belki bir hobi veya bir eğlence olarak yaşanması gereken bir olguyu bu kadar büyütüp yaşam felsefesi haline getirmek çok garip geliyor bana. Sonuçta bir de işin daha trajik boyutları var. Bir pazar yaratılmış, futbol olarak. İş artık eğlenceden çıkmış tamamen para, rant, vs. haline gelmiş. İnsanlar futbol denilen kavramı hayatlarına kazıyıp kendilerini yorarken, futbol sektörünün kaymağını yiyen kısımlar da top peşinde koşmak için veya sırf top peşinde koşan insanları yorumlamak için milyonlarca dolar para kazanıyorlar. Nasıl, güzel bir sistem değil mi?

Biz yıllarca okuyup, ileride üç beş kuruş daha fazla kazanmaya çalışırken, geleceğimizi, çoluğumuzu çocuğumuzu garanti altına almaya çalışırken, 18 yaşında transfer olan birisi bilmem kaç milyon dolar alarak "adam" olabiliyor. Ya da kendini "adam" sanabiliyor, bilemem. Bizse aman kim şampiyon oldu olmadı, hadi at şu golü, tüh sakatlandı, vah kırmızı kart gördü gibi hengâmeler arasında hayatımızı kurutuyoruz, çürütüyoruz. Elimize ise ne geçiyor, hiç...

Hayaller & Çocukluk & Issız Ada: Mim 14 - 15 - 16

2009-06-01T23:17:00.002+03:00

Şu Blogger hatası beni yazma işinden soğuttu, Internet Explorer 8 kullanıyorum, dan dun hata mesajıyla kapanıyor bloglar. Bu yüzden çoğu mime zamanında dönüş yapamadım, yorum yazanlara cevap veremedim, lütfen kusuruma bakmayınız.

Beni akıllarına getirip mim yollayan arkadaşlara teşekkürlerimi sunarım öncelikle. Sırayla da cevaplayayım.

Aysed'den almıştım bir mim. Konu hayallerimiz... İşin aslı mimi aldığımda da düşündüm, benim çok imkânsız hayallerim yok. Şöyle güzel bir evim olsun mutlu yaşayabileceğim, sonra işim olsun gitmeyi sevdiğim, huzurlu bir aile yaşantım olsun, evliliğim olsun, bir de BMW'm olsun, yeter bana hehe. :P

İkinci bir mim, Türkiye ve Hayata Dair blogundan gelmiş. Çocukluk zamanlarımızdan bahsetmemizi istemiş. Sanırım zamanında yazdığım şu mim biraz pişti olmakta. Ama tabii o zamanları anlat anlat bitmez. Bir ara uzun uzun uğraşıp, benliğimi kazanmamla hatırladığım tüm güzel şeylerin listesini çıkartmak istiyordum fakat sanırım yaza kaldı bu proje. Ama güzeldi gerçekten çocuk olmak, küçük olmak. İhtiyaç duyulan şeyler az, kaygılar az, dünyadan bir haber yaşıyorsunuz falan... Sokakta yürürken bazen ufaklıklar görüyorum bebek arabasında, içimden diyorum daha çok yolları var. Hem de bu yolun çoğunda sadece önlerine sunulanlara mahkumlar, seçenekleri yok. Dolayısıyla onları nasıl bir yaşam, hayat bekliyor, o kadar belirsiz ki... Neyse nereden nereye, ama öyleyken böyle işte. :)

Gelelim aldığım son mime. O da Mustafa'dan gelmiş. Mustafa'ya da, Oktayusx yollamış. Konu da, ıssız adaya düşsek yanımıza alacağımız üç şey, çok klasik olmuş ama Mustafa :P. Beyaz'ın reklamdaki gibi, kredi kartım, nüfus cüzdanım ve cep telefonum dersem ayıp olur tabii şimdi heheh. Güneş enerjisiyle çalışan bir uydu telefonu alırım (var mı böyle bir şey ahaha?), yerimi bildiririm ve kurtulurum oh. Şimdi Robinson havalarına girip çakı falan uğraşamam :).

Başka mim yollayan var mıydı gözden kaçırdığım? Şimdilik bu kadar, esen kalın efendim.

Not: Beni tanıtım yazısıyla sitesine ekleyen Editorya'ya çok teşekkürler.

Klasik Realizm & Neo - Realizm & Neo - Klasik Realizm

2009-05-27T19:07:00.001+03:00

Klasik Realizm, Uluslararası İlişkiler biliminde en atıfta bulunulan akım olmakla beraber, gerçekten de günümüz sisteminin çözümlenmesi ve anlaşılmasında büyük bir rol oynamıştır. Zira Realizm tanımlamasının yapılmasından sonra gelen diğer teoriler ve düşünceler sözü Realizm’e bir şekilde getirmişler, ya Realizm’e karşı bir duruş oluşturarak kendi savlarını ortaya sürerek tezi çürütme yollarına gitmişlerdir, ya da Realizm’in temelinde şekillenerek Realizm’in eksiklerini veya yanlışlıklarını gidermeye çalışarak daha yeni bir akım oluşturmaya çalışmışlardır.

Bu noktada anlaşılan en önemli vurgu, Realizm olgusunun bir mihenk taşı olarak kabul görmesidir. Çünkü çoğu Uluslararası İlişkiler kuramı Realizm’den çıkış almaktadır. Bu denli kabul gören bir anlayışı ilk ortaya çıkaran isimler de aslında tarihin tozlu sayfalarındaki Thucydides, Machiavelli ve Hobbes olmuştur. Ancak onlar sadece kendi görüşlerini dile getirmişler ve bunu herhangi bir sistem olarak açıklamamışlardır. Bu üç düşünürün de en önemli ortak yanları, insanın doğası ve meyilleri üzerine yazılar kaleme alarak, tarihte yaşanan ve yaşanabilecek birçok olayın sebep – sonuç ilişkisini bu temelde şekillendirmeleridir. Makyavel, Prens (Hükümdar) adlı eserinde; Thomas Hobbes da Leviathan adlı kitabında, devletin ve iktidarın gücünü vurgulamışlar, Makyavel, bir yöneticinin hedefe giden yolda yapacağı her hareketi meşru olarak tanımlamış, Hobbes da devleti her yere uzanan çok kollu ve vücutlu bir ‘yaratık’ olarak tasvir ederek, devletin varlığını savunmuştur.

Tüm bu kuramlar, ancak 20. yüzyılda öncülüğünü Hans Joachim Morgenthau ve Edward Hallett "Ted" Carr’ın yaptığı Realizm’de bir sistematik haline gelebilmiştir. Özellikle 2. Dünya Savaşı’ndan sonra Realizm olgusu oldukça kabul görmeye başlamış, Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere’den siyaset ve diplomasi adamlarının desteklediği bir teori haline gelmiştir.

Realizm’in bu denli kabul görmesinin sebebi, uluslararası ilişkilerin anlaşılması için güç politikası ve güç unsuru üzerine değinmesindendir. Realist sistemde, esas ve tek aktör devlet olmakla beraber devlet dışındaki uluslararası nitelikteki örgütler veya organizasyonlar asla aktör olarak görülmez. Devletler için en önemli amaç güçtür. Raymond Aron’a göre güç, karşı tarafın algısıyla bağlantılı bir olgudur. Yani güç, karşı tarafın hareketlerine etki edebilme, bu hareketleri yönlendirebilme, kararlarını değiştirebilme yetisidir. Aynı zamanda amacı gerçekleştirebilecek olmazsa olmaz tek araç güçtür. Buna göre devletler güce sahip olabilmek için yarışırlar. Çünkü devletler gelecekte de var olabilmek için devamlı olabilmedirler, bunun için de güce ve güvenliğe ihtiyaçları vardır.

Realizm, uluslararası politikayı insanın doğasına bağladığı için uluslararası ilişkileri de bu denli sert yorumlar. Çünkü insanın doğasında kötülük, açlık ve hırs vardır ve dolayısıyla bu yapı devletlere de yansıyacak, uluslararası arenayı bu keskin hale sokacaktır.

Devlet adamları, tıpkı Makyavel’in belirttiği gibi güç uğrunda, güce ulaşma uğrunda pek çok harekette bulunabilirler ve bu hareketler sorgulanmayabilir. Devlet adamlarının özel kişilikleri dışında devlet statülerindeyken doğru, tutarlı, dürüst gibi ahlaki niteliklere sahip olması aranmaz. Zira amaç ulusal çıkarlarsa, bu çıkarlara giden her türlü yol mubahtır. Fakat bir devlet adamı güce ulaşmakta başarısız olursa, bu sefer halkına da hesap vermek zorunda kalacaktır. Bunların dışında devletler, çevrelerinde potansiyel tehlikelere de önceden önlemler alabilirler. Tıpkı Thucydides’in Atina’nın güçlenmesini önlemek için Sparta’yı savaşa götürmesi gibi, devletler karşılarındaki başka devletlerin güçlenmesini önlemek için savaşa girebilirler. Zaten Realizm’e göre uluslararası ilişkilerdeki ana konu da “güvenlik” olgusudur. Hatta Realistler savaş ve güvenlik gibi askeri konuları “High Politics” yani Yüksek Politika olarak; ekonomik, toplumsal, kültürel, sosyal ve ticari politikaları ise “Low Politics” yani Alçak politika olarak adlandırırlar. Dolayısıyla genel olarak iç politika / dış politika ayrımı da belirgin olarak görülmektedir. İç politikada yaşanan durumlar, süreçler, karışıklıklar hiçbir şekilde dış politikayı etkilememelidir, dış politika belli başına bağımsız bir şekilde ulusal çıkarlar üzerine yoğunlaşmalıdır.

Realizm’de her ne kadar uluslararası örgütler veya paktlar aktör olarak sayılmasa da, çıkarlar doğrultusunda kimi tehlikeler karşısında çeşitli paktlarla antlaşmalar yapılabilir. Ama bunlara fazla güvenilmemelidir, zira her devlet yine kendi çıkarını düşünecektir.

Tüm bu açıklamaları göz önünde bulundurarak incelediğimizde Realizm, özellikle 2. Dünya Savaşı ve sonrasında oluşan sistemi en iyi açıklayabilecek bir teori niteliğindedir. Devletlerin varlığı, ulusal çıkarlar, güç ve güvenlik kaygıları, tehdit algıları gibi pek çok başlık özellikle soğuk savaş döneminde sık sık bir sorun olarak ortaya çıkmıştır fakat bununla beraber Realizm’e çeşitli eleştiriler ve eklemeler de gelmeye başlamıştır. Bunların en önemlisi Kenneth Waltz’un 1979 yılında yayınladığı “Theory of International Politics” adlı eseri, Realizm’e yenilikler getirmiş ve Neo – Realizm’in öncülüğünü etmiştir.

Waltz, her şeyden evvel olarak uluslararası arenadaki çatışma ortamını, sistemin “anarşik” yapısına bağlamıştır. Bir "kanun – ceza" sistemi yoktur, olması da muhtemel değildir. Neo Realist düşünce, temel varsayımını insanın doğasından değil, sistem ve yapının analiz edilmesinden oluşturduğu için, Realist düşünceye göre daha bilimsel ve yapıcı bir zemine oturmaktadır. Sistemdeki ilişkilerin sadece devletlerarası etkileşimlerle değil aynı zamanda yapısal nedenlerle de analizlere göre incelenmesi gerektiği vurgulanmış, bu anlamda iki farklı alan ortaya çıkmıştır: Birim düzeyindeki nedenler ve yapı. Zaten Neo Realizm’in sistemi insanın doğasına dayandırmaması sebebiyle de, oluşan durumlar doğal bir sonuç olarak bırakılmayarak, neden - sonuç ve araç - amaç perspektiflerinden de inceleyeme açılmaktadırlar. Waltz’a göre Klasik Realistçiler tümevarımcı, Neo Realistler ise tümdengelimcidir.

Neo Realist düşüncede, ‘gücün’ de farklı bir tanımı vardır. Klasik Realist’lerden farklı olarak ‘güç’, amaç olmaktan ziyade, gerektiğinde kullanılması gereken bir araçtır. Burada esas olan amaç ise, güç ile güvenliği sağlayabilmektir. Aşırı güç peşinde olmanın da, karşı devletleri güçlenme yarışına sokacağını ve hatta birleşerek yeni bir tehdit oluşturabileceklerini savunmaktadırlar. Bu sebeple gücün sadece gerektiği zamanlarda kullanılması vurgulanmaktadır.

Neo Realizm uluslararası çatışmaları ve savaşları analizde, belirgin bir şekilde yapı ve sistem üzerine odaklandığı için kimi varlıklara da daha olumlu bakar. Devletler yine sistemde tek aktör olarak görülmekle beraber, devlet dışı diğer unsurların da varlığı bilinir.

Tüm bu farklılıklara göz attığımız zaman Realizm’in bir ana doktrin olduğunu, Neo Realizm’in de nihayetinde buradan şekillendiğini görmemiz mümkündür. Fakat Neo Realizm, Realizm’e göre daha ‘yapıcı’ olarak adlandırılmaktadır. Zira analizlerini insan doğasına bağlamadan, daha bilimsel bir şekilde, sistem ve yapıları göz önünde bulundurarak neden sonuç ilişkileriyle yapmış olması, uluslararası sistemin kimi ayrıntılarının da açıklanabilmesi ve anlaşılması için daha sağlıklı bir gözlem olmuştur. Aynı zamanda gücü bir amaç değil araç olarak nitelendirmesi de, çatışmaları ve savaşları körüklemektense, azaltmaya yönelik bir tavır olarak görülmektedir. Devletlerin ortak çıkarlarının da olabileceğini, yapının durumuna göre birlikte hareket edilebileceğinin de altı çizilmiş, böylece de tehdit ve yarış odaklı konumdan daha yumuşak bir güç dengesi zeminine geçilmiştir. Bu bağlamda, ilerleyen dönemi tanımlayabilmek için Neo Realizm’in, Realizm’e bir katkı sağladığını söylemek mümkündür ancak tüm insanlık tarihine uzaktan bakacak olursak da Realizm anlayışı ile karşı karşıya kalacağımız kesindir.

Neo – Klasik doktrin ise, Klasik teorinin üçüncü evrimi olarak karşımıza çıkmaktadır. Ancak isminden de anlaşılabileceği gibi, zaten Klasik Realizm ve Neo – Realizm’in harmanlanması ile oluşmuştur. Dolayısıyla Realizm kavramının iki ana başlığı Klasik Realizm ve Neo Realizm olmakla beraber Neo – Klasik Realizm bu ikisinin bir bileşkesi olarak aktarılmaktadır. Neo Klasik Realizm’i tanımlayan Gideon Rose, Neo Realizm’den farklı olarak, sistemi dış politika bazında açıklamakla yetinmeyip, tüm bu analize, tekil devletlerin iç dinamiklerinin dışa yansımalarını da eklemiştir. Bu sebeple daha geniş bir bakış açısı getirerek, sistemin tanımlanmasındaki değişken sayısını arttırmaktadır. Bu bağlamda önemli de bir katkı sağlamış olmaktadır. Fakat bu katkıya rağmen, Neo – Klasik düşüncenin Klasik Realizm ve Neo Realizm arasında kalması, ikisinden de özellikler barındırmaya çalışırken eklemeler yapmaya çalışması, tutarsızlığa da sebep olmaktadır. Güvenlik anlayışları tehditlere karşı savunma olarak değil, çevrelerine güç etkilerini yayma olarak şekillenir. İnsan doğası faktörünü de tekrar kullanırlar. Ancak bireyselliğe, iç – dış faktörlere eğilmişken, insan doğasının kabul edilen noktaları, çelişki yaratmaktadır.

Konu Dışı Önemli Not 1: Internet Explorer kullanıcıları bu ara Blogspot adreslerinde gezerken bir hatayla karşılaşıyorlar ve siteleri görüntüleyemiyorlar. Blogger ekibinin yaptığı açıklamaya göre çalışmalar hızla sürüyormuş ve şu an için dileyenler "İzleme Aracı"nı kaldırarak sorunu bir süreliğine çözebilirlermiş.

19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramımız Kutlu Olsun!

2009-05-19T00:50:00.001+03:00

19 Mayıs 1919'da Mustafa Kemal ATATÜRK, Bandırma Vapuru ile Samsun'a çıkmış ve Milli Mücadele'nin, bağımsızlık mücadelesinin, Kurtuluş Savaşı'nın temellerini atmıştır.

Bu tarih, işgalci ve emperyalist güçlere karşı yapılan büyük bir vatan savunmasının başlangıç tarihidir. Avrupa'da "hasta adam" olarak nitelendirilen Osmanlı İmparatorluğu'nun paylaşılmasına bir "dur!" deme tarihidir.

Geçen seneki yazımda, güzel bir paragraf eklemişim. Tekrar eklemek istiyorum onu:

Mustafa Kemal ve yol arkadaşları, bize bu vatanı bırakabilmek için başkoydukları yolda, hastalanmış, yaralanmış; hakaretlere, saldırılara maruz kalmış; hapse atılmış; cephede kar üstünde uyumuş; annesinin vefatına gidememiş; eğlenmemiş, yememiş, içmemiş, uyumamış... Ne için? Bir düşünün ne için? Kendi keyifleri için mi? Kendi çıkarları için mi? Kendileri için mi? Nedir? Ben söyleyeyim. Türkiye'nin geleceği için, yarınlar için. İşte oradaki gelecek ve yarınlar BİZ oluyoruz. Şimdi ise oturduğumuz son sistem bilgisayarımızın karşısında, yarın arkadaşlarımızla Burger King veya Pizza Hut'a gittikten sonra hangi sinemaya gideceğimizi düşünürken, bir yandan da "yahu Atatürk'ü putlaştırmayalım bu kadar" demek çok kolay değil mi? Ne putlaştırması arkadaşım! Anla diyoruz, anla... İncele, oku, izle... Her şey hazır, var; bize ise bir anlamak kalıyor.

Bir de mirası var Atatürk'ün, Türkiye Cumhuriyeti'dir adı. Bari sen daha rahat yaşa diye verilmişti bütün çabalar. Güçlü ol, akıllı ol, değişen zamanın şartlarını iyi oku, buna göre karar ver... A bir de geçmişini unutma! Başka da bir isteği yoktur bizden, Mustafa Kemal'in.

Üzerine daha da bir şey yazmama gerek yok diye düşünüyorum.

Kutlu olsun efendim 19 Mayıs!

Türkan Saylan

2009-05-19T00:45:00.008+03:00

Dün gece 4.30 civarı kaybetmişiz Türkan Saylan'ı. Sabah aldım haberini tabii... Zaten acı çekiyordu, uyutulmuştu, üzülüyor olsam da mutlak sona yaklaştığımızın da farkındaydım ve öyle oldu, acı haber derinden üzdü hepimizi.

Derken kalktım okula gittim. Bizim bölümün en kaliteli hocalarından bir tanesinin Osmanlı Diplomasi Tarihi dersi vardı. Ona girdim. Girdiğimde Türkan Hoca'dan bahsediyorlardı. Meğersem Türkan Saylan'ın, bizim hocaya da emeği çokmuş. Burslar sağlamış, önünü açmış. Şu anda gerçekten inanılmaz donanımlı nadir hocalarımızdan diyebilirim ve Türkan Hoca için borçlu olduğum önemli insanların başında geliyor diyordu. Böylece birinci şahıstan da Türkan Saylan'ın nasıl biri olduğunu daha iyi öğrenmiş oldum. Türkan Saylan'ın hekim kişiliği ve tıp dünyasına kazandırdıklarının yanı sıra, öğrencilere kendini nasıl adamış bir insan olduğunu da anlattı hocamız. Eğitimin önemini, değerini vurguladığını anlattı. Kızların okula gidebilmesi için çabaladığını anlattı.

Fakat bazı şeyleri çarpıtmak o kadar kolay ki. Bilmeden, öğrenmeden, araştırmadan; sabit yerlere, sabit noktalara takılıp kalmak o kadar kolay ki insanoğlu için... O yüzden burada ne anlatsam faydasız şimdi.

Huzur içinde yatsın dilerim ki... Çabalarıyla, emekleriyle ve destekleriyle ekilen fidanlar elbet yeşerecek ve çok güzel meyveler verecektir bu ülkede, hiç şüphem yok.

Önemli Dipnot: Siyasi - politik, toplumsal, gündem gibi konularda yazıp dursam da, artık bu konuların İnternet üzerinde geçirdiğim süre içerisindeki sinirsel sağlığıma iyi gelmediğini anlamaya başladım. Hiç yazmadan duramıyorum, yazınca alevleniyorum. Ayrıca gezip başka yerleri okudukça delleniyorum ve dahası. Söyleyecek, konuşacak, tartışacak çok şey olsa da, burası ne akademik bir yer ne bilimsel. Sanalda dönen kısır döngüler ve sonsuz tartışma yuvalarından başka şey değil. Nihayetinde kimse kimseyi kaale almaktan yana da değil. Herkes dediğim dedik, herkesin doğrusu da kendisine. Peki doğrular nereden öğrenildi? Birileri mi söyledi? Kulaktan mı dolduruldu? Araştırıldı mı? Öğrenildi mi? Kitaplar döküldü mü?

İnternet ve blog denilen mecralarda günün yorgunluğu ve gerginliğinden kurtulup, birazcık kafa dağıtmak, eğlenmek ve dinlenmek mümkünken, aksine daha da yükleniyorum. Dolayısıyla kendimi artık tartışmalar içerisine atmaktan ziyade, önce Bir Sayfa Açın bağlantısını vereceğim. Hep beraber de mutlu mesut yaşayacağız sonra. Okumadan, bilgilenmeden, hiç bir yere varamayız dostlar, canlar.

Blogumun gidişatı konusunda bir kararım yok. Ama bilemiyorum günler ne getirecek... Haydi şimdilik sağlıcakla kalın.

Metrobüs mü Bozukbüs mü?

2009-05-15T12:16:00.004+03:00

Seçimlerden önce hızla Söğütlüçeşme'ye kadar uzatılan ve hizmete sokulan Metrobüsler, özellikle her gün yakalar arası gidip gelmekte olan insanlar için çok yararlı oldu denebilir. Buna bir itirazım yok. Henüz kullanmama ihtiyaç olmadığı için bu hizmetten yararlanabilmiş değilim, dolayısıyla gidip gelirken ki var olan şikâyetlere, aksaklıklara bir yorum yapmam, eklemem ve / veya kişisel olarak takdir etmem mümkün değil henüz. Kullananlar varsa kendi tecrübelerini aktarabilirler.

Fakat ben esas olarak Metrobüs hizmeti için satın alınan 50 adet Phileas marka Metrobüslerden yakınmak istiyorum, evet bunu istiyorum! Efendim bu araçların tanesine verilen 2.4 milyon TL yani toplamda 120 milyon TL bilin bakalım kimlerin parası? Ben cevap vereyim, benim, senin, onun, hepimizin! Yani burada amaç bağcıyı dövmek değil hep beraber üzüm yemek tabii ki. Eğer ki araçlar verilen paranın hakkını veriyor olsaydı, bu yazıyı alkış niteliğinde yazar olurdum. Örneğin birçok yere alınan Mercedes marka otobüslerden şikâyet eden oldu mu? En azından ben etmiyorum. Çünkü gerçekten çok harika arabalar onlar, Mercedes işini biliyor nihayetinde. Çok komforlu, rahat ve kullanışlı. Aynı zamanda da doğa dostu.

Sevdiğimiz Mercedes'ler
Ancak dünyanın parası verilen Phileas'lar için çok teknolojik gözükseler de aynı şeyleri söylemek mümkün değil. Çünkü bu aracın belirli kullanım şartları varmış. Her yere uygun değilmiş, hatta üretildiği yerde bile sorunlar yaşıyormuş (kaynak 1, kaynak 2). Motor gücü olarak uzun yokuşlara uygun değilmiş (kullanım koşullar ve teknik özellikleri hakkında kaynak 1, kaynak 2).

İşin komiği ise, bu araçlar bizim yollarda "alındıktan sonra" test edildi ve birçoğu kullanımdan sonra arızalanmaya başlayınca ya seferden kaldırıldı ya da yürüyemeyecek hale geldiğinden garaja çekildi ve şu an garajda onlarcası boş boş yatıyor (kaynak) ve bizim kullandığımız Mercedes'lerle seferlere devam ediliyor.

Ben anlamakta güçlük çekiyorum. Dünyanın parasını vermeden önce hiç mi araştırma yapılmaz, incelenmez? Veya neden bu kadar pahalı bir araçta karar kılınır? Karar kılanlar ceplerinden çıkartıp ödemiyorlar bu parayı, İstanbul halkının cebinden çıkıyor hepsinin parası çatır çatır... Gürsel Tekin de konuyla ilgili bir yazı yazmış ve sorular sormuş (burada).

İBB'nin sitesinde araçlarla ilgili bir maliyet karşılaştırılması yapılmış mesela, ama çok takdire şayan bir açıklama, şöyle ki (kaynak):

METROBÜS KARŞILAŞTIRMA

* BİR PHİLEAS TAŞIMA KAPASİTESİ İLE 3 ADET 100 KİŞİLİK KÖRÜKLÜ OTOBÜSE DENK.
* ŞOFÖR MALİYETLERİ AÇISINDAN PHİLEAS EN UYGUN ARAÇ.
* PHİLEAS’IN İŞLETME ÖMRÜ 20 YIL İKEN DİĞER OTOBÜSLERİN İŞLETME ÖMRÜ 10 YIL.
* TEK YÖNDE, SAATTE 15 BİN YOLCU TAŞIMAK İÇİN 20 YILLIK İŞLETME MALİYETLERİ:
* SOLO 543 MİLYON EURO,
* KÖRÜKLÜ 364 MİLYON EURO,
* CAPACİTY 288 MİLYON EURO,
* PHİLEAS İSE 219 MİLYON EURO

Ben de sırayla cevap vereyim:

* Bu durumda bir Phileas'in bozulup seferden kaldırılmasıyla, 3 adet 100 kişilik körüklü otobüsün taşıması gereken bir insan yoğunluğu oluşacak.
* Şoför maliyeti derken? Bunlar da mı özel üretiliyor? Mercedes'i de bir şoför kullanıyor, diğerini de bir -hatta şoförsüz araç olmasına rağmen-.
* Bak bu çok hoş bir madde. Phileas'ın ömrü daha uzunmuş. Belli belli 1 yıllarını çıkartamadılar daha. Ayrıca diğer otobüslere 10 yıl diyorsunuz iyi güzel de, Macar yapımı olan ve ben gözümü açtığımdan beri İstanbul'da halen çalışmakta olan Ikarus'lar ne peki?

1992'den beri İstanbul'da kullanılan bir Ikarus
* 20 yıldaki yolcu taşıma kapasitesi ve bunun maaliyetine lafım yok da, bozulan şeyin 20 yılını doldurması tabii biraz zor gibi.

Durum böyle işte. Bir de bu Phileas'ların yolda bozulmasıyla perişanlık yaşayan insanlar var, onlara hiç girmiyorum artık. Ne diyeyim, gitti yine paralarımız. Herhalde bunca paraya bir metro yapılırdı, "büs"lerle uğraşana kadar...

Anne Olabilenlerin Anneler Günü Kutlu Olsun!

2009-05-10T03:42:00.006+03:00

Aslında bu yazı bir hayli uzun bir yazı olabilir. Nihayetinde "anne" olarak adlandırılan kavram ve olgunun içeriğini tartışmak ve yazmak saatleri bulan bir konudur. Ben her ne kadar ileride bir gün "baba" olma güzelliğini en iyi şekilde gururla ve sevinçle yaşayacak biri olsam da, çok iyi bir anneye de sahip olduğum için, annelik nedir ne değildiri de bir hayli biliyorum işin aslı.

Hepimizin bildiği klasik söylemler vardır. İnsan hayatı evvela anne karnında başlar ve bu şekilde devam eder. Evet doğrudur. Daha sonra bir bebeğin ve çocuğun aldığı ilk eğitimler, ilk karakteristik özellikler de yaşadığı çevresiyle beraber, annesine bağlıdır. Babalar genelde istisna durumlarda bu sürece katılırlar. Bu sebepledir ki, bir insana sevgi aşılayabilecek; o insanın seven ve sevilen, erdemli ve dürüst, bilinçli ve duyarlı bir insan olabilmesini sağlayabilecek yegane kişi "anne"dir. Dolayısıyla böyle bir güce sahip olan annelerin de bu şansı değerlendirebilmesi için, eğitimli ve iyi yetiştirilmiş olması gerekmektedir. Yani bir toplumun içinde kadının yeri ve değeri ne kadar yüksekse, o toplumdan kötü sonuçlar çıkmayacağı kesindir.

Kızlar okullarına gidebiliyor, kadınlar toplum içinde cinsel bir obje yerine bir "birey" olarak görülebiliyor, her alana her kademeye ayırım olmaksızın adım atabiliyorsa, işte o yerde emin olun ki yeni nesiller de bu döngü içerisinde daha da gelişecek daha da aydınlanacaklardır. Zira birikimler ve kazanımlar nesilden nesile aktarıldıkça insanlık ilerler, aşama kaydeder. Bunun da en önemli kaynağı en başta da söylediğimiz gibi annedir. Anne olmak, sadece çocuk doğurup onun büyümesini izlemek değil; anne olmak tertemiz, bembeyaz bir resim tuvaline, yavaş yavaş, değişik renklerle, değişik fırçalarla, bir sanat eseri yaratabilmektir. Yani anne olmak bir sanattır. İşte şimdi annemin ve bu sanatı icra edebilen tüm annelerimizin anneler gününü kutluyorum, ellerinden öpüyorum ve kıymetlerini bilelim dileklerimle sözü üstat Nazım Hikmet'e bırakıyorum:

BULUTLAR ADAM ÖLDÜRMESİN

Analardır adam eden adamı
aydınlıklardır önümüzde gider.
Sizi de bir ana doğurmadı mı?
Analara kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.

Koşuyor altı yaşında bir oğlan,
uçurtması geçiyor ağaçlardan,
siz de böyle koşmuştunuz bir zaman.
Çocuklara kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.

Gelinler aynada saçını tarar,
aynanın içinde birini arar.
Elbet böyle sizi de aradılar.
Gelinlere kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.

İhtiyarlıkta aklına insanın,
tatlı anıları gelmeli yalnız.
Yazıktır, ihtiyarlara kıymayın,
efendiler, siz de ihtiyarsınız.
Bulutlar adam öldürmesin.

Nazım Hikmet Ran - Şubat 1955

Birkaç Sene Evvel Yaşadığım Bir Olay

2009-05-07T12:56:00.003+03:00

Aklıma geldi yazayım dedim. Bundan yaklaşık 8 sene evvel lise 1. sınıfa başladığımız gün, fazla ders olmamış ve okuldan erken çıkmıştık. Arkadaşlarla Bostancı'da çay bahçesine gittik. Güldük, eğlendik, konuştuk derken, ben aralarından ayrıldım eve doğru yöneldim. Henüz hava aydınlıktı 5 - 6 civarı falan. Dedim kestirme olsun Bostancı Gösteri Merkezi'nin oradan geçeyim. Yürüyorum o cadde üzerinde, kimsecikler yok. BGM'nin önünden geçtim, ileride halı sahalar gözüktü, devam ediyorum yoluma, tam o sırada üst caddeden gelen üç şahsiyetten birinin beni işaret ettiğini göz ucumla gördüm ve içimden "aha bela geliyor" diye söylendim. Gerçekten de öyle oldu. Arkamdan bana seslendiler:

- Hoopp usta, baksanaa bir!

Başta oralı olmadım, ama koşarak yetiştiler.

- Kime diyoruz, bir baksana!

Ben: Ne vardı?

- Yaa biz arkadaşları bekliyorduk da saat kaç, var mı saatin?

Ben: Yok.

- Cep telefonun da mı yok?

Cep telefonumun gidici olduğunu anlayan ben: Var ama ayarlı değil saat. (Çok saçma bir bahane evet.)

- Sen bir çıkar bak yine de.

Telefonu çıkartır söylerim saati, sonra hemen koyarım cebime.

- Bir daha çıkar anlamadık saati.

Saati telefonu çıkarmadan söylerim. Düşünürler bakışırlar, ben de yürümeye başlarım.

- Hopp nereye hiç duymuyorsun bizi ya, dur bakalım!

Etrafımı sararlar, ne yapsam diye düşünürken yine bir soru gelir:

- Nereye bu acele, iki konuşalım.

Ben: İlerde halı sahada maçımız var bütün arkadaşlar falan orada, onlara gidiyorum. (Yalan ama güzel yalan bu.)

- Demek öyle, mmm hmm.

Derken bir anda bu üç şahsiyet ceplerindeki kesici ne kadar alet varsa çıkarmaya başladılar. Birinden Rambo Bıçağı, diğerinden Kelebek diye adlandırılan bıçak, ötekisinden de ustura çıktı. Durumun acı sonuçlarını düşünmeye başlayan ben, az ilerideki taksi durağını gözüme kestirip koşmayı düşündüm, ama çevrelemişlerdi beni, halen konuşuyorlardı bir şeyler. Fakat ben pek duymuyordum artık. Biraz sakal bırakmış olduğum için usturası olanın şöyle dediğini hatırlıyorum:

- Sakalların uzamış alalım mı?

Ben: Yok, berbere giderim istersem.

Derken, halı sahaların orada bir hareketlenme görünce yine bir kulbuna soktum olayı.

Ben: İşte arkadaşlar da orada toplanmışlar, gideyim ben artık...

- Biz de arkadaşı bekliyorduk saati yanlışmış bu hıyarın (kendi arkadaşına söylüyor), bekleriz buralarda haydi selametle, bizi de unutma!

Ben: Emin ol unutmam...

Şeklinde bir vedalaşma ile aralarından hızla uzaklaşıp bir müddet halı sahanın orada tanımadığım insanların maçlarını izledim eheh. Aradan zaman geçince de yolumu değiştirerek eve doğru gittim. Amaçları büyük ihtimalle telefonu götürmekti ama o sıralar eskimiş bir Nokia 3210 kullandığımdan, pek beğenmediler ve gerek görmediler sanırım. Öyle de kurtarmış oldum durumu.

İşte böyle, aman dikkatli olun.

Neden Böyle Oluyor?

2009-05-07T12:19:00.002+03:00

Ne kadar sert ve acı gündemler / haberler yaşayan bir ülkeyiz biz. İşin komiği de bunlara öyle alışmışız, hepsini öyle kanıksamışız ki, hayatımızın bir parçası gibi izleyip geçiyoruz çoğunu. Çok merak ediyorum diğer ülkelerin ana haber bültenleri nasıl geçiyor, ne tip haberler çoğunlukta oluyor. 30 yıla merdiven dayamış bir terör belamız, yüzlerce kez izlediğimiz şehit haberlerimiz, bitmek bilmeyen gergin gündemlerimiz, hep canımız burnumuzda olan, bir solukta ne olduğunu anlamadan geçirdiğimiz günlerimiz...

Son olarak da Mardin'deki dehşet katliam düştü gündemimize. Duymayanınız, öğrenmeyeniniz kalmamıştır eminim. 44 kişiye mezar oldu bir düğün. Çoluk çocuk, kadın, yaşlı denmeden hunharca kıyıldı canlara...

Olayın dramatik büyüklüğünü zaten günlerdir televizyonda izliyoruz. Esas soru şu olmalı bence: Yıllardır yapılan yanlış nerede? Güneydoğu'da hiç düzenlenmeyen ve feodal sisteme dönüşen, ağalık ve aşiret kültürü mü? Başarısız eğitim sistemi mi? Başarısız kalkınma seviyesi mi? Terör mü? Sevgisiz yetişen bireyler mi? Nedir?

Bir başka habere göre, 70 çocuk yetim kalmış bu olaydan sonra. Sebebi ise bir kadının 10 çocuğu olması... Şimdi o çocuklar da bu kinle büyüyünce ne olacak? Aynı şeyi, onlara yapanlara yapacaklar... Bu gidişata bir çözüm sağlanmadıkça da olaylara dur demek çok zor. Kimse taşın altına elini sokmak istemiyor ve belimizi doğrultamamaya devam ediyoruz.

Avrupa Birliği Kırk Yılın Başı Hayırlı Bir İş Yaptı

2009-05-05T21:03:00.004+03:00

Efendim ben Avrupa Birliği'ne sıcak bakmayan biriyimdir. Daha doğrusu banane tabii ne yaparsa yapsın onlar da, Türkiye'nin Avrupa Birliği'nin kapısında yıllardır sömürülmesine ve süründürülmesine karşıyım. Gümrük birliği gibi sadece bize uygulanan bir yöntemle -üye olmadan gümrük birliğine dahil edilen tek ülke biziz- bizi yeterince sömürmekteler. En ağır vize koşullarını uygulamaktalar, ve dahası. Zamanında da şöyle bir yazıda yeterince sitem etmiştim. Ayrıca, bu sıcak bakmayışımı sağdan soldan duyduğum, kulaktan dolma bilgilerle dile getirmiyorum, belirteyim. Üniversitenin son iki senesi neredeyse sadece Avrupa Birliği dersleriyle geçmişti ve 1951'de başlayan bütünleşme sürecinden, hukuk yapılarına, müktesebatlarına, Türkiye - AB ilişkilerine kadar hepsini ezberlemiştik.

Kimisi der ki, eşit şartlarda müzakere edilse neden olmasın. Şimdi efendim Avrupa Birliği müzakereleri öyle yürümüyor maalesef. Çünkü sonuç itibariyle AB, hiç bir devleti yalvar yakar "lütfen bize üye ol Allah aşkına, bak sana neler vereceğiz" diye çağırmıyor. Devletler AB'ye başvurur ve ilk şart, başvuran devletlerin tüm müktesebatı en baştan kabul ederek masaya oturmasıdır. Sonra da uyum süreci başlar ve devam eder. Yani bir karşılıklı alışveriş, müzakere yoktur, genellikle tek taraflıdır.

Ayrıca Avrupa'da yaşayanlar daha iyi bilirler. Avrupa'nın içinde bile tam anlamıyla bir "birlik" yokken, bizim AB üyeliğini 50 yıllık bir devlet politikası yapmamız çok takdire şayan bir hareket.

Neyse, laf nereden nerelere geldi ahah. Adamları bir tebrik edecektim ama etmeden yine payladım o da güzel. Az önce izlediğim habere göre, AB'de fok ürünlerinin ithalatı yasaklanıyormuş (kaynak). Bu gerçekten çok sevindiğim bir gelişme oldu. Bu şirin hayvanların hunharca öldürülmesine çok üzülüyordum. Sürekli de burada yazıyordum zaten. Böyle bir karara imza atılması çok yerinde oldu, artık biraz olsun önüne geçilir sanırım.

İlgili Yazılar:

● Bir İnsanlık Ayıbı Daha!
● İnsanlıktan Uzak Olmanın Örnekleri!
● İnsanoğlu kendini bir kez daha gösterdi: Fok Katliamı!
● Avrupa Birliği Hakkında Söyleyeceklerim Vardı!

1 Mayıs - Devrim Arabaları - Kabine Değişikliği

2009-05-05T14:28:00.003+03:00

Çoktan oldu bitti, geçti, üzerine yazıldı çizildi diye "ohoo nerede kaldın sen birader?" diye sitem edilmesi mümkün. Ama "Kore Savaşı" konulu projem taze bittiği için ve günlerdir çevremdeki kitaplar ve notlarla muharebeler içinde kaybolup hafif sıyırdığım için anca yazabiliyorum. Hem iyi de oldu sindirdik olayı, bana da üzerinden geçmesi kaldı hehe.

Malumunuz yine olaylı şekilde geçirdiğimiz ama bir taraftan da gayet güzelce kutlanan 1 Mayıs'ı geride bıraktık. Öncelikle geçmiş Emek ve Dayanışma bayramımızı kutlarım. 1 Mayıs'ın neden kutlandığını ve neden 1 Mayıs'ta kutlandığını bilmeyenler de hemen çok kısa bir özet için buraya bakabilirler. Dahası içinse, Marx'ın kitaplarına gözatmaya başlanabilir.

Taksim'e doğru başlayan izinli yürüyüşler, fazla olay olmadan sonuca bağlandı ve yıllar sonra tekrar Taksim'de 1 Mayıs kutlanmış oldu. Bununla beraber Kadıköy'de tam bir bayram havası vardı. Hiç bir olay çıkmadı, çok güzel ve anlamlı bir şekilde kutlandı 1 Mayıs burada da. Fakat elbette ki yine, araba yakan, dükkanların camlarını kıran, polisle çatışan, kaldırım taşlarını söküp sağa sola atan provokatörleri de gördük. Bunlar tamamen fırsattan istifade edip, olay çıkartmak isteyen, günün anlam ve önemini, felsefesini yozlaştırmaya çalışan zihniyetlerden başka bir şey değil. Zaten hepsi izinsiz gösterici. Kimi anarşist gruplar veya illegal terör örgütü mensupları... Durum böyle olunca sinirlenmemek mümkün değil tabii.

1 Mayıs sadece bunlarla bitmedi. Aynı zamanda AKP'deki kabine değişikliğini öğrendik. Aslında gerekli olmasına rağmen AKP kadrosu için oldukça sürpriz gelişmeler olduğu kesin gibi. Çünkü eski bakanlar devir teslimde pek mutlu değillerdi sanki eheh :). Yeni liste şöyle:

Başbakan: Recep Tayyip Erdoğan
Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı: Cemil Çiçek, değişmedi.
Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı: Bülent Arınç, yeni görev.
Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı: Ali Babacan, görev değiştirdi.
Devlet Bakanı: Egemen Bağış, değişmedi.
Devlet Bakanı: Hayati Yazıcı, görev değiştirdi.
Devlet Bakanı: Mehmet Aydın, değişmedi.
Devlet Bakanı: Faruk Nafiz Özak, görev değiştirdi.
Devlet Bakanı: Mehmet Zafer Çağlayan, görev değiştirdi.
Devlet Bakanı: Faruk Çelik, görev değiştirdi.
Devlet Bakanı: Cevdet Yılmaz, yeni görev.
Devlet Bakanı: Selma Aliye Kavaf, yeni görev.
Adalet Bakanı: Sadullah Ergin, Mehmet Ali Şahin'in yerine.
Milli Savunma Bakanı: Vecdi Gönül, değişmedi.
İçişleri Bakanı: Beşir Atalay, değişmedi.
Dışişleri Bakanı: Ahmet Davutoğlu, Ali Babacan'ın yerine.
Maliye Bakanı: Mehmet Şimşek, Kemal Unakıtan'ın yerine.
Milli Eğitim Bakanı: Nimet Çubukçu, Hüseyin Çelik'in yerine.
Bayındırlık ve İskan Bakanı: Mustafa Demir, Faruk Nafiz Özak yerine.
Sağlık Bakanı: Recep Akdağ, değişmedi.
Ulaştırma Bakanı: Binali Yıldırım, değişmedi.
Tarım ve Köyişleri Bakanı: Mehmet Mehdi Eker, değişmedi.
Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı: Ömer Dinçer, Faruk Çelik'in yerine.
Sanayi ve Ticaret Bakanı: Nihat Ergün, Mehmet Zafer Çağlayan'ın yerine.
Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı: Taner Yıldız, Hilmi Güler'in yerine.
Kültür ve Turizm Bakanı: Ertuğrul Günay, değişmedi.
Çevre ve Orman Bakanı: Veysel Eroğlu, değişmedi.

Murat Başesgioğlu, Sait Yazıcıoğlu, Kürşad Tüzmen ve Nazım Ekren de Devlet Bakanlığı görevini yitirenler arasında oldu. Ayrıca Dış İşleri Bakanı olan Ahmet Davutoğlu da T.B.M.M dışından seçilen bir isim oldu, önemli bir gelişme. Kendisinin özgeçmişi de bir hayli parlak. Bakalım göreceğiz gelişmeleri.

Bununla beraber, Hüseyin Çelik, Kemal Unakıtan ve Mehmet Ali Şahin'in görevlerini yitirmesi de pek sürpriz olarak sayılmayabilir. Zaten seçim öncesi basına yansıyan konuşmaları pek gündem yaratmıştı. Rabbimiz bu sefer Sayın Unakıtan'a "Maliye Bakanlığı"nı göstermedi sanırım (Cleveland?). Hayırlısı böyleymiş demek ki, sağlık olsun...

Ve gelelim son yazmam gereken bilgilendirmeye. Efendim 1 Mayıs Cuma günü, Tolga Örnek'in çektiği Devrim Arabaları filmi tekrar vizyona girdi! Geçen sene vizyona girdikten sonra film hakkında uzun uzun yazmıştım (işte burada), dolayısıyla tekrar yazmayı düşünmüyorum, o yazıya bakmanızı tavsiye ediyorum, hatta bu sefer filme gitmeyenlerin kesinlikle gitmesini öneriyorum. İzleyin efendim, Devrim Arabaları'nı!

Bu Hafta Hiç İyi Gitmiyor!

2009-04-29T16:51:00.003+03:00

Aslında bugün için bambaşka bir yazı ve soru vardı aklımda ama şu an hiç zamanı değil diye düşündüğümden son gelişmelere karşı üç beş şey yazmak istedim. Malum Pazartesi günü başlayan terör olayının daha ateşi sönmemişken, acısı dinmemişken, olaylar artarak devam etmekte ve bir türlü huzurlu günler geçiremiyor oluşumuz da, bünyeleri isyankâr vaziyete getirme noktasına hızla sürüklemektedir. O gün yazdığım yazıda, durumu fazla analiz etmemiştim ama şimdi edebilirim.

Yetkili makamların açıklamasına göre bir şeyi çok iyi anladık: Başarı çok göreceli bir kavrammış! Zaten "kanımın son damlasına kadar savaşacağım" diyen birini, bir baş komiser ve bir de sivil vatandaşın öldürülmesinden sonra etkisiz hale getirebilmek, nasıl bir başarıdır merak ediyorum. Hele hele saatlerce süren çatışmadaki "kriz yönetimi" gerçekten tekrar tekrar sorgulanması gereken bir nokta. Bırakın bu işleri okumuş, eğitim görmüş insanları, üç beş polisiye film izleyen insan bile orada çatışma çıktığı saniyeden itibaren en az 100 metre çapında bir alana araba ve sivil sokulmaması gerektiğini belirtebilir. Gece 5 sularında başlayan bir çatışmanın, sabaha kadar sürmesi sonucu halen bu caddeyi en başta trafiğe kapamamak, insanların gelip seyirci olabilmesine izin vermek, çok büyük bir "basiretsizlik" örneğidir bence.

İnanılmaz vahşice öldürülüp, haftalardır katili bulunamamış bir kızın ailesine "Kızlarını neden takip etmemişler?" sorusunu yönelten Emniyet Müdürü'nün (kaynak), Bostancı'daki olay için de "insanlar izlemeseydi, uzak dursaydılar" demesini bekliyordum işin aslı, dediyse de kaçırdım. Yahu o zaman siz niye varsınız? Kanun, hukuk niye var? Önlemler, cezalar, düzenlemeler niye var? Devlet niye var?! Hepimizin olaylara çok büyük bir olgunluk ve adil düzen içinde karşılıklar vereceğimizi düşünüyorsak, geçelim anarşist sisteme. Ama insanoğlu en basitinden meraklıdır. Gelir orada olayı görmek, hatta telefonuyla kaydetmek ister. Sokakta iki insan kavga edince onlarca seyirci toplanmıyor mu? Yolda bir kaza olmuşsa, yandan geçen arabalar ona bakmak için trafiği kapatmıyor mu? Durum böyleyken, kargaşaya engel olabilmek için önlemleri almak sizin göreviniz. Bu kadar sıcak bir çatışma geçiyorken, camdan ateş eden şahsın "görüş alanına" girebilen bir kalabalığın oraya yaklaşabilmiş olması da hatadır!

Devam edelim... Bugün hevesli bir şekilde üniversiteye gitmeyi planlıyordum ama sabah pek bir isteksiz oluşumdan ötürü (nedense okuduğum tüm blogcularda da bir rehavet varmış bugün) dışarı çıkmak istemedim. Sonra Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ'un basın toplantısını beklerken çok acı bir olayla güne başlamış olduk. Diyarbakır - Bingöl karayolu üzerinde giden zırhlı personel aracına yapılan mayınlı saldırı sonucu 9 askerimizi şehit verdik! Tam da bu sırada Başbuğ konuşma yapmak üzereydi ve konuşmasına bu acı haberle başlamış oldu.

Başbuğ'un basın toplantısı da gayet olumlu ve yapıcı mesajlar üzerineydi. Hukuk, demokrasi, yargı, adalet gibi kavramlara sonsuz bağlılıklarını ve saygılarını tekrar tekrar dile getirerek, basında ve kamuoyunda oluşan bazı yanlış anlaşılmalara da açıklık kazandırmak istedi. Özellikle kazılar sonucu ortaya çıkan silah ve mühimmatlar konusunda önemli bilgiler verdi. Süren Ergenekon soruşturmasındaki bazı soru işaretlerini de ister istemez öne sürmek durumunda kaldı.

Konuşması sırasında Ankara'da Bilkent Üniversitesi'nde de yine bir terör olayı daha yaşandı. Eski Adalet Bakanı Profesör Dr. Hikmet Sami Türk'e yönelik bir saldırı girişiminde bulunuldu. Neyse ki korumalar tarafından etkisiz hale getirilen canlı bombanın binada katliam yapması da son anda engellenmiş oldu (kaynak). Peki bu insan, bu üniversiteye nasıl girdi? Sahte kimlikle? E yuh!

Son gelen bir habere göre de, Şemdinli'de bir çatışma daha çıkmış ve bir askerimiz şehit olmuş, çatışma da devam ediyormuş (kaynak).

Bu hafta yaşadığımız ve yaşamaya devam ettiğimiz bu terör sürecinin bağlantısız olmadığını düşünüyorum. 1 Mayıs'a iki gün kala böyle olayların patlak vermesinden ötürü, 1 Mayıs'ta da böyle terör eylemleri ve provokasyonlarla karşı karşıya kalmamamızı temenni ediyorum!