அம்பராத்தூணி

மீண்டும் வருகை

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sun, 2 Jun 2013 19:28:00 -0700

மீண்டும் வருகை

இடைவெளி - தவிர்க்கவியலா நிலை!

ஓய்விலா - அலுவல்கள் - பயணங்கள் -

அடிக்கடி என்னை விசாரித்து உற்சாகம் தந்த இன்னம்பூரான் ஐயாவுக்கு நன்றி!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Tue, 15 May 2012 15:11:00 -0700

அன்னைக்கு வணக்கம்

இயற்கைக் கொடைஎன்பர்

இறைவன் அருளென்பர்

பிறப்பின் ஊற்றென்பர்

பிறவிப் பயனென்பர்

பாசப்பேழைஎன்பர் விசு

வாசக் கோட்டைஎன்பர்

பேசும் தெய்வமென்பர்

நேசக் குன்றென்பர்

அணை இவளென்பர்

அரண் இவளென்பர்

அன்பு இவளென்பர்

அமைதி இவளென்பர்

ஆற்றல் இவளென்பர்

தேற்றல் இவளென்பர்

உறுதி இவளென்பர்

ஊக்கம் இவளென்பர்

இரக்கம் இவளென்பர்

நெருக்கம் இவளென்பர்

தியாகச் சுடரென்பர் மனந்

திரியா மாதென்பர்

ஈகை இவளென்பர்

ஈங்கிவளிலதுயாதென்பர்

மொத்தம் இவள் என்றே

சித்தம் மகிழ்ந்திடுவர்

காலக் கோட்டைகளில்

கலையா பந்தமென்றே

ஏத்தும் ஒரு உறவு

தோத்திரம் செய்குவமே!!

அன்றொரு நாள்: ஏப்ரல் 19 விர்ரென...இன்னம்பூரான்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sat, 21 Apr 2012 17:09:00 -0700

அன்றொரு நாள்: ஏப்ரல் 19

விர்ரென...!

அமெரிக்காவுக்கும், ஸோவியத் ரஷ்யாவுக்கும் கடும் போட்டி.
செயற்கைக்கோள் விண்கலம் (சாட்டிலைட்) முதலில் செலுத்தி,
ஜன்மசாபல்யம் பெறப்போவது யாரு என்று. 1957ல் முதலில் விர்ரெனெ...
பறந்து ரஷ்யா அந்த புகழை வாங்கிக்கொண்டது. அக்காலம், விடுதலை
பெற்று பத்து வருடங்கள் கூட ஆகாத நிலையில், இந்தியா பின்தங்கிய
நாடாகத்தான் இருந்தது. ஏப்ரல் 19, 1975அன்று, அருமை நண்பர் ரஷ்யாவின்
அரவணைப்பில், 358 கிலோ எடையுள் ஆர்யபட்டா’ என்ற செயற்கைக்கோளை, ரஷ்யாவிலிருந்து, விர்ரென ஏவி விட்டு, தன்னுடைய கீர்த்தியை கொடி நாட்டியது.

அக்காலம், இதையெல்லாம் கேலி செய்த ஈஸி-சேர் (என்னது?) அறிவுஜீவிகளை
தெரியும். அந்த ‘கன்னி முயற்சி’ (தனித்தமிழ் சரியா?)யில் மூன்று
விஞ்ஞான ஆய்வுகள் திட்டமிடப்பட்டன. நமது விஞ்ஞானிகளும்,
பொறியாளர்களும் அதிகரித்தனர். ஆனா! பாருங்கோ! மின் வெட்டு/
மின் தட்டுப்பாடு வந்து தொந்தரவு செய்ய, மூன்று ஆய்வும் அரோஹரா.
மற்றபடி, ஆடியோ ஓட்டம், சீதோஷ்ண விவர விவரணை, இரண்டும்,
நடந்தன, பர்த்தியாக. ஶ்ரீஹரிக்கோட்டாவில் ஒரு தளம் அமைத்தது,
அப்போது தான்.
ஒரு வாரம் பொறுக்கக்கூடாதோ? பிறந்த நாள் கொண்டாடி இருக்கலாம்.
ஏப்ரல் 11, 1981 அன்று இது காலாவதியாயிற்று. வீடியோ இணைக்கப்பட்டுளது.
கண்டு களிக்கவும்.

இன்னம்பூரான்

19 04 2012

http://www.travelindia-guide.com/indian-stamps/collection/images/1975-Aryabhata.jpg

http://www.youtube.com/watch?v=uByAR9aCbuk

உசாத்துணை

http://indianspacestation.com/space-alphabet/82-aryabhata.html

http://www.youtube.com/watch?v=uByAR9aCbuk

YouTube - Videos from this email

Click here to Reply, Reply to all, or Forward

ITT Tech - Official Site

Ads – Why this ad?

100 + Locations & Online Programs Official ITT Tech Site. Get Info!

www2.itt-tech.edu

மருப்பிலே பயின்ற பாவை: இன்னம்பூரான்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sat, 21 Apr 2012 16:01:00 -0700

மருப்பிலே பயின்ற பாவை

அன்னை என்றவுடன் வணங்குவது இயல்பே. வருடாவருடம் ஏப்ரல் 22ம் தேதி பூமாதேவியை தொழுது வரும் சம்பிரதாயத்தை, சில வருடங்கள் முன்னால், ஐ.நா. தொடங்கி வைத்தது. அது பற்றி எழுதுவதற்கு முன், தமிழ்த்தாய் பற்றிய ஒரு சில கருத்துக்கள். வில்லி பாரதம் பாடிய வில்லிப்புத்தூராரின் திருமகனின் அழகிய பெயர்:‘வரம் தருவார். அவர் தந்தை வில்லிப்புத்தூரார் எழுதிய வில்லிபாரதத்துக்கு எழுதிய சிறப்புப்பாயிரத்தின் முதல் பாடல்:

பொருப்பிலே பிறந்து தென்னன்
     புகழிலே கிடந்து சங்கத்து
இருப்பிலே இருந்து வைகை
     ஏட்டிலே தவழ்ந்த பேதை
நெருப்பிலே நின்று கற்றோர்
     நினைவிலே நடந்துஓ ரேன
மருப்பிலே பயின்ற பாவை
     மருங்கிலே வளரு கின்றாள்

(வில்லி பாரதம். சிறப்புப் பாயிரம். 1)

பொதிகை மலையின் திருமகள், தமிழ்த்தாய். நீவிர் பாண்டியனை புகழ்ந்தாலும், அது தமிழ்த்தாயின் புகழே. மூன்று சங்கங்களும் அவளது இருப்பே. ஆற்றிலும், தீயிலும் இட்ட இலக்கியத்தை காப்பாற்றிய எதிர்நீச்சல்காரி, இந்த தமிழன்னை. அவள் பூமா தேவியின் பாங்கி என்க. இந்த பீடிகைக்கும் ஐநாவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? எனக்கு தமிழ்த்தாயின் ஆதரவுடன், மருப்பிலே பயின்ற பாவையாகிய பூமாதேவியை அணுகி, அவளையும் தொழுது நன்றி நவின்று, விடை பெறவேண்டும் என தோன்றியது. அதான்.

உசாத்துணையில் மேலதிகவிவரங்களை காணலாம்.

இன்னம்பூரான்

22 04 2012

http://www.karensperspective.com/wp-content/uploads/2011/04/earth-day.jpg

உசாத்துணை:

http://daccess-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/GEN/N08/487/47/PDF/N0848747.pdf?OpenElement

http://www.un.org/News/Press/docs/2009/ga10823.doc.htm

பரிதாப நிலையில் பாயின்கேர்கள்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 15:22:00 -0700

படத்திற்கு நன்றி:claymath.org

பரிதாப நிலையில் பாயின்கேர்கள்

பாயின்கேர் எனும் கணித மேதை யார்? அவரது சாதனைகள் யாவை அவரது தனிப்பட்ட குணாதிசயங்கள் யாவை என்பது அன்று- புத்தொளிப் பயிற்சிக்கு வந்திருந்த நாற்பது ஆசிரியர்களில் ஒருவருக்குக் கூடத் தெரியவில்லை!

ஒருவர் மட்டும் பாயின்கேர் எனும் பெயரை எங்கோ கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன் என்றார்.

இது ஒரு சாம்பிள் அவ்வளவே!

பாயின்கேர் எனும் கணித மேதையின் சிறப்பான கண்டுபிடிப்புக்கள் வெகு பிரபலமானவை. அதற்கு மேல் பிரபலாமனவை அவரது ஒப்பற்ற சிந்தனைத் திறன் – ஈடுபாடு – கற்பனா சக்தி ஆகியன. இம்மூன்றையும் விடப் பிரபலமானது அவரது அலாதியான போக்கு.

இந்த அலாதியான போக்குதான் மிகவும் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

பாயின்கேர் தனது சுய விருப்பத்தின் பேரில் வெகு சிரமமான கணிதச் சிக்கல்களை தாமே தேடி அவற்றிற்குத் தீர்வு காணத் துவங்குவார்.

கணிதச் சிக்கல் ஒன்று அவரது சிந்தனையிலே உதித்து விட்டதென்றால், கற்பனை ராக்கெட்டில் அவர் ஏறிவிடுவார். அந்த ராக்கெட்- உயரே உயரே - செல்லலாகும் - செல்லலாகும் – செல்லலாகும்!

விண் விதானம் போன்ற – சிந்தனைக் கண்ணொளித் திரையிலே - சமன்பாடுகளும் – குறியீடுகளும் – கணிதச்செயல் முறைகளும் –அவர் முன்னே அடுத்தடுத்து – வரிசைக்கிரமமாய் தோன்றும்

இந்தத் தோற்றக் காட்சிகளைப் பின்னியும் பிணைத்தும் – வகுத்தும் பகுத்தும் – சுருக்கியும் குறித்தும் – வளர்த்தும் நீட்டியும் என பாயின்கேரின் மனதுக்குள் தொடர் இயக்கம் நிகழ்ந்தவாறிருக்க -

நின்ற இடமா – அமர்ந்த இடமா என்பதெல்லாம் கணக்கில்லை – நடக்கிறாரா – உண்ணுகிறாரா என்பது –பொருட்டில்லை – கடற்கரையா - கட்டாந்தரையா என்பது விலக்கில்லை – கழிவறையா – நூலகமா என்பது பொருளில்லை படிக்கட்டில் ஏறுகிறாரா – அல்லது பாதாள அறைக்குள் இறங்குகிறாரா என்பது முக்கியமில்லை – எனக் கணிதச் சமையல் பாயின்கேரின் சிந்தனையிலே நிகழ்ந்தவாறிருக்கும்! மணிக்கணக்கில்! விடாது தொடர்ச்சியாக!

அடுத்து- தாட்கள் மடமடவென நிரம்பும் – ஆடாது – அசையாது – அடித்தல் – திருத்தல் இல்லாது – பக்கம் – அடுத்த பக்கம் – அடுத்த பக்கம் – அடுத்த பக்கம் – என பக்கம் பக்கமாய்க் கணக்கு கட்டவிழும்!! கைவிரல்கள் எழுதித் தள்ளும் - அத்தருணங்களில் அவர் தாகமறியார் – பசியறியார் – சுற்றிலும் எழும் சப்தங்கள் அறியார் – சுற்றி நடக்கும் – நிகழ்வுகள் அறியார் – காலின் மீது பாம்பு ஊர்ந்தாலும் அறியார் – தோளின் மீது பல்லி வீழ்ந்தாலும் அறியார்!

இவ்வாறு தானே எடுத்துக்கொண்ட ஒரு கணக்கை – தானே ஆய்ந்து – தானே அறிந்து – அக்கணக்கின் தீர்வை பாயின் கேர் எழுதிக்கொண்டு வரும் வேளையில் ஒரு நொடி – அந்த ஒரு நொடி – வந்து விடும்!

அந்த நொடி - அந்தக் கணிதச் சிக்கலின் அது – அது - பளிச்செனத் தெரியும் –நொடி!

அந்த நொடியில் தோன்றும் அந்தப் பிரகாசம் (illumination) அற்புதப் பிரகாசம்! அதோ பாயின் கேருக்கு அது தெரிந்துவிட்டது!

அது எதுவென்றால் –அது - அக்கணக்கின் தீர்வு (அதாவது இறுதி விடை)!

அந்த நொடியிடை வெளிச்சம்! அதுதான் உச்சஸ்தாயி! அதுதான் ஞான ஜனன கணம்!

அந்த உச்சஸ்தாயியை – அந்த கணத்தை அவர் கண்ட அம்மாத்திரம் பாயின் கேரின் கைகள் எழுதுவதை நிறுத்தும் - தாட்கள் அவரது கைகளிலிருந்து தானே கீழே விழும் – அவர் உடம்பில் சலனமுண்டாகும் - அவர் அப்படியே அத்தாட்களைச் சுருட்டிப் பொட்டலமாக்கி ஒரு மூலையில் வீசி எறிந்து விடுவார். கண்ணுள் ஒரு பிரகாசம் ஜொலிக்கும் – உடம்பு இளகும்! தான் இதுகாறும் செய்த அந்த ஒருமித்த சிரத்தை – தவத்தை அப்படியே முடித்துக் கொண்டு - அங்கிருந்து கிளம்பி விடுவார்!

பாயின்கேரின் மனத்துக்குள் வெளிச்சமாய்ப் புலப்பட்ட அந்தத் தீர்வுக்குச் செல்லுவதற்கு நிறைய வழிப்பாடு (steps) இருக்கும் – கூற்று (lemma) இருக்கும் - இணைப்புரை (corollary) இருக்கும்- இவற்றிற்கெல்லாம் அடிப்படையாய் – நாடித்துடிப்ப்பாய் ஓடக்கூடிய விதி (axiom) இருக்கும். ஆனால் பாயின்கேர் – இன்றியமையாததான இவற்றில் எந்த ஒன்றையும் எழுதியிருக்கமாட்டார் – இறுதி விடையும் கூட அங்கே இராது!

பாயின்கேர் வழிமுறைகள் எழுதவில்லை – இது உண்மை

பாயின்கேர் இறுதிவிடையை எடுத்து எழுத வில்லை – இது உண்மை

பாயின்கேர் கணக்கை அரைகுறையாய்ச் செய்திருக்கிறார் – இது உண்மை

பாயின்கேர் தான் போட்ட கணக்குகளில் இது எத்தனையாவது கணக்கு எனக் கேள்வி எண்ணைக் (question number) குறிப்பிடவில்லை – இது உண்மை

கணக்குபோடும் நபர் தான் போடும் கணக்கு இதுவென கேள்வியை எழுதவேண்டும் அல்லவா? – அதனையும் பாயின்கேர் எழுதவில்லை. எனவே இது எந்த கணக்கிற்கான தீர்வு என்று தெரிந்துகொள்ளவும் முடியவில்லை.

பாயின் கேர் தனது விடைத்தாளை உரிய முறையில் “documentation” பதிவு செய்யவும் இல்லை.

மேற்சொன்ன இவையாவையுமே உண்மை!!

இந்த உண்மைகளின் அடிப்படைகளில் – இந்த அத்தாட்சிகளின் அடிப்படையில் வைத்துப் பார்த்து, பாயின்கேரின் இந்த கணக்கு – விடைத்தாளை நாம் திருத்துவதாகக் கொள்வோம்!

நமது தேர்வுத் தீர்மானங்கள் எவ்வாறிருக்கும்?

( 1) பாயின் கேர் கணக்கு போடும் வழிமுறை தெரியாத ஒரு நபர்!

( 2) முதலும் முடிவும் இல்லது மொட்டையாய்க் கணக்கு போட்டிருக்கிற ஒரு நபர் – இக்கணக்கிற்கான முழு மதிப்பெண் பெற இலாயக்கற்றவர்!

( 3) மேலும் – விடைத்தாளை முறையாக சமர்ப்பிக்காததால் அவர் நெகடிவ் மதிப்பெண்கள் பெறத் தகுதியாகிறார்!

4) முறையாக சமர்ப்பிக்காததோடு மட்டுமல்லாது விடைத் தாளைச் சுருட்டி விட்டெறிந்து சென்றதன் காரணத்தால் அவர் ஒழுங்கீனமாய் நடந்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதால் அவர் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கவும் தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது!

5) எவ்வித முன்னறிவிப்பும் செய்யாமல் எவரது – முன் அனுமதியும் பெறாமல் – அவர் தன்னிச்சையாக வெளியேறிச் சென்றதும் குற்றமே!

இந்தக் குற்றச் சாட்டுகளை – அவற்றின் உண்மையை வைத்து பார்க்கின்றபோது – கீழ்க்காணும் தீர்ப்பு எழுதப்படும்:

பாயின் கேர் பூச்சியத்திற்கும் கீழான நெகடிவ் மதிப்பெண் பெறுவதோடு – கல்வியில் முறைப்படி நடந்துகொள்ளத் தவறிய குற்றங்களுக்காக தண்டனைகளும் பெற வேண்டியவராகிறார்.

அழகான மதிப்பீடு – அசைக்கமுடியாத தீர்ப்பு!!–

இது சரியல்ல என எவரும் மறுக்க முடியாத ஆணித்தரமான சான்றுகள்!

உண்மையில்

பாயின் கேர் அரைகுறை செயல்தான் செய்திருக்கிறார்!

அவர் பொறுப்பில்லாமல் தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்!

எடுத்த காரியத்தை நிறைவுக்குக் கொண்டுவராது அவசரமாய் விடுத்துப் போயிருக்கிறார்.

நக்கீரர் மொழியில் சொன்னால் இது, “நெற்றிக் கண் திறப்பினும் குற்றம் குற்றமே!”

ஆனால் உண்மையான உண்மை எது?

பாயின் கேர் கணக்கு தெரியாதவரா?

கணக்கு போடும் வழிமுறைகள் தெரியாதவரா?

அவருக்கு விடை தெரியாதா?

அவர் தண்டனைக்குரியவரா?

மொத்தத்தில் பாயின் கேர் கணக்கு வராத ஒரு நபர்! என்றும், பாயின் கேரை, கணக்கின் பால் அக்கறை இல்லாத நபர் என்றும் இங்கே காட்டுவது எது?

பாயின் கேர் பின்படுத்தியிருக்கிற நடைமுறைகளா?

அல்லது

கல்வியிலே பின்படுத்தப்பட்டிருக்கிற நடைமுறைகளா?

இங்கு குறைபாடு பாயின்கேருடையதா?
பாயின்கேரின் நடைமுறையை எடைபோடும் நடைமுறையினுடையதா?

இதல் தவறு எவருடையது என சிந்திப்பது நல்லது!

சிந்தியுங்கள்-

அறிவொளி என்பதும் ஞானம் என்பதும், சிந்தனைப் பிரவாகம் என்பதும் தொட்டுப் பார்க்கும் தன்மையுடையனவா? ஞானத்தைப் பொட்டலம் போடும் சாத்தியம் உண்டா? அறிவொளியைப் பெட்டிக்குள் அடைக்கும் வாய்ப்புண்டா?

புளியை நிறுத்திப் பார்ப்பதைப்போல் – பூசனிக்காயைத் தூக்கிப் பார்ப்பதைப்போல் – துணியை அளந்து பார்ப்பதைபோல் – நெல்லைத் துழாவிப் பார்ப்பதைப்போல – மோரை முகர்ந்து பார்ப்பதைப் போல – மாவைத் தொட்டுப் பார்ப்பதைப் போல – ஒரு மனிதனின் ஞானத்தை எவ்வாறு நீங்கள் சராசரி அளவைகளால் – அளக்க முடியும்?

கலசத்துக்குள் முகர்ந்து வந்த நீர் கங்கை நீரென்றாலும் அது கங்கையில்லையே! முகர்ந்த நீரில் கங்கையின் வேகமுண்டா? ஆழமுண்டா,? அகலமுண்டா? இன்னபிற சலங்களும் இயக்கங்களும் உண்டா? இந்தக் கலசத்துக்குள் முகர்ந்த கங்கை நீரை வைத்துக் கொடு கங்கையின் மூலத்தையும் முடிவையும் அதனது போக்கையும் நீங்கள் சொல்லிவிட முடியுமா?

கங்கை நீரும் உண்மை தான் – கலச நீரும் உண்மை தான் – கங்கையே தான் கலசத்துக்குள் முகரப்பட்டது என்பதும் உண்மைதான் ஆனால் – இரண்டு நீரும் ஒன்றே என்பது உண்மையில்லையே!!

கங்கை நதியில், நமக்கு வசதியான ஏதோ ஒரு இடத்தில் – நமக்கு வசதியான நேரத்தில் - நமக்கு வசதியான ஏதோ ஒரு அளவில் – நமக்கு வசதியான ஏதோ ஒரு பாத்திரத்தில் நாம் முகர்ந்து வந்த அந்தத் துளியூண்டு கங்கை நீரை வைத்துக் கொண்டு – அதில் நாம் அளவிடக் கூட்டிய சில பண்புகளை வைத்துக் கொண்டு – நாம் கங்கையை அளவீடு செய்து விட்டோம் – கங்கையின் பண்புகள் யாவற்றையும் மதிப்பீடு செய்து விட்டோம் என்று சொன்னால் எத்தனை சிரிப்பு வருமோ – எத்தனை – எரிச்சல் வருமோ –- அத்தனையும் கல்விமுறைமையில் வெளிப்படுகின்றன!

நமது கல்வி முறைமைகளில் எத்தனை அறிவீனம் புலப்படுமோ – எத்தனை எதேச்ச்சாதிகாரம் வெளிப்படுமோ – எத்தனை அலட்சியம் காட்டப்படுமோ அத்தனையும் நிகழ்ந்தபடி தான் இருக்கிறது- இந்த அனைத்துக் கூத்தையும் ஏற்றபடி – பல மாணவர்கள் இடிதாங்கிகளாக – இறுகிப்போய் - இருந்தும் இயலாது – கையலாகதவர்களாகக் கிடக்கிறார்கள்! அவர்களது பெற்றோர்களும் அவ்வாறே!

கணக்கு வராதவர்கள் எனக் கழித்துத் தள்ளப்படும் மாணவர்கள் ஏராளம் தாராளம் - இவர்கள் தள்ளப்பட்டிருக்கும் பள்ளம் – ஒரு நாடு – ஒரு சமுதாயம் – தனக்குத் தானே குழி பறித்துக் கொள்ளுகிற – இழிவே தவிர வேறொன்றுமில்லை!

இத்தருணத்தில் உலகின் இரு முக்கிய கணித மேதைகளான பாயின்கேர் மற்றும் இராமானுஜனின் வரலாற்றுச் சிந்தனைகளைக் கவனிப்பது நல்லது.

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வைமகள்

(வல்லமை இதழில் வெளிவந்தது)

http://www.vallamai.com/?s=%E0%AE%AA%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%BE%E0%AE%AA+%E0%AE%A8%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D+%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D+

டியூஷன் வகுப்பை எதிர்ப்பார்ப்புடன் எண்ணியபடியே!!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 15:08:00 -0700

படத்திற்கு நானறி: tutoring-expert.com

டியூஷன் வகுப்பை எதிர்ப்பார்ப்புடன் எண்ணியபடியே!!

பள்ளி முடிந்த பின்பு டியூஷன் செண்டரிலோ அல்லது தன் வீட்டிலோ தான் எடுக்கும் டியூஷன் வகுப்பிற்காய் பள்ளியில் பரிதவிப்புடன் காத்திருக்கும் கணித ஆசிரியர்கள் தாம் பணிபுரியும் பள்ளியில் மாணவர்களுக்கு எட்டும் வகையில் கணிதத்தைக் கற்பிக்கும் கடைமை துறந்து – சதாசர்வகாலமும் வேறெந்த சிந்தனையிலோ செயலிலோ ஈடுபட்டவராய் மெய்மறந்த நிலையில் தென்படும் – அற்புத காட்சி கண்டோம்.

ஆசிரியர்களின் நிலை இவ்வாறனதென்றால் மாணாக்கரின் நிலையும் இவ்வாறானதே! அவர்களும் கூட டியூஷன் வகுப்பை எதிர்ப்பார்ப்புடன் எண்ணியபடியே தான் வகுப்பில்!

ஆக ஒட்டுதல் இல்லாமலேயே ஒரு கபட நாடகத்தில் ஆசிரியரும் மாணவரும் இருவரும் என பள்ளியில் வகுப்பறைகள் இயங்குமென்றால் இந்நிலைமையை என்னென்று சொல்வது?

“அட்டண்டன்ஸ் மாத்திரம் வேண்டாம்னு ஆயிடிச்சுனா – நாங்க ஏன் ஸ்கூலுக்கு வரப் போகிறோம்?” என்பதே பல மாணாக்கர்களின் நிலை!

ஆசிரியர்களுக்கு பற்றும் வரவும் டியூஷனில் இருப்பதால், மாணாக்கர்கள் டியூஷன் வருவதென்பது கட்டாயமாக்கப்படுகிறதல்லவா?

இதனை வர்த்தக சூட்சுமம் எனலாம்!

சமுதாயத்திலே தேவையில்லாமல் (unnecessary) தேவையை (demand) ஏற்படுத்தி வெகு சாமார்த்தியமாக தனது வர்த்தகப் பொருளை வணிகர்கள் சமுதாயத்தின் மீது திணிப்பர்.

இவ்வாறு செய்பவர்கள் சொல்வதோ வேறுவிதமாக இருக்கும்!

“ஜனங்க கிட்ட டிமாண்ட் இருக்கு!” – அவங்க தேவைக்கு நாங்க சேவை செய்கிறோம்.

இது ஒரு சினிமா தந்திரம் என்று கூடச் சொல்லலாமே!

மக்கள் கேட்கிறார்கள்! நாங்கள் தருகிறோம்! எனறு திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் – இயக்குனர்கள் சொல்வதுண்டு!

பொதுமக்களில் எவராவது ஒரு இயக்குனர் அல்லது – ஒரு தயாரிப்பாளரின் வீட்டுக்குச் சென்று – கதவிடித்து – எங்களுக்கு இந்தத் திரைப்படம் வேண்டும் என்று கேட்கிறார்களா?

கன்னாபின்னாவென்று, படு ஆபாசமாய் – வக்கிரமான உரையாடல்கள – வன்முறைக் காட்சிகள் உள்ளடக்கிப் படம் எடுத்து வெளியிட்டுவிட்டு – மக்கள் கேட்கிறார்கள் தருகிறோம் என்று அவர்கள் ரீல் விடுவதற்கும் டடியூஷனைக் காட்டி இவர்கள் ரீல் விடுவதற்கும் – வித்தியாசம்?

செண்டம் சுந்தரம்

ஹன்ட்ரட் ஆறுமுகம்

நூத்துக்கு நூறு கிரி

என தனக்குத் தானே பட்டங்கள் சூட்டிக்கொண்ட இந்த டியூஷன் சக்கரவர்த்திகள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே “fees” வாங்கும் பரோபகாரிகள் – பெற்றோர் மாதாமாதம் பணம் செலுத்தவேண்டிய அந்த மாபெரும் பாரத்தை இறக்கிவைப்பவர்கள்!

அடுத்தவருட டியூஷன் படிப்புக்காக இந்த வருடமே இவர்களைப் பணம் கட்டி அட்வான்னஸ் புக்கிங் செய்யவேண்டும் – அன்றேல் அம்பேல் தான்!

பேட்ச் - அடுத்த பேட்ச் – அடுத்த பேட்ச் – என, தொழிற்கூடங்களில்- ஒரு எந்திரம், பொருட்களை – பற்பல எண்ணிக்கையில் - வெளியே கொட்டுவதைப் போல – இவர்களது – இல்லம் – அல்லது டியூஷன் மையம் – குழந்தைகளை உமிழும்!

இவர்கள் குடியிருக்கும் தெருக்களில் டியூஷனுக்காய் வரும் – வந்து போகும் மாணவர்கள ஏற்படுத்தும் போக்குவரத்து நெரிசலும் – அவர்களது வண்டி வாகனங்களின் அடைசலும் அப்பப்பா!

பணம் கட்டிக் குழந்தையைச் சேர்த்துவிட்டால் – இவர்களைப் பார்ப்பதென்பது இயலாத ஒன்று! இவர்களைப் பார்க்கவேண்டுமேன்றால் –பெற்றோர் ராபர்ட் ப்ரூசாக மாறி தொடர் முயற்சி – விடாமுயற்சி என – மிகப்பெரிய வைராக்கிய வாதியாக உருமாற வேண்டும்!

அப்படியே நீங்கள் அந்த டியூஷன் வாத்தியாரைப் பார்த்து – குழந்தை சரியாக மார்க் வாங்கவில்லையே என்று கேட்டுவிடமுடியாது – அவ்வாறு ஒரு வேளை நீங்கள் கேட்டீர்கள் என்றால் – அலட்டல் இல்லாத சன்னமான குரலில் வக்கணையாய் பதில் வரும்.

“குழந்தை படிக்கவில்லையே என நீங்கள் என்ன முயற்சி எடுக்கிறீர்கள்? கொடுத்தனுப்புகிற அசைன்மெண்ட் செய்யவைக்க வேண்டாமா? நீங்கள் நல்ல முன்மாதிரியாக இருந்தால் தானே நடக்கும்?– மற்ற பெற்றோர்கள் எவ்வவளவு அக்கறையோடு – தன் குழந்தை எல்லாவற்றையும் செய்தாலொழிய படுக்க முடியாது என்று பார்த்துக் கொள்கிறார்கள்! பக்கத்தில் பெற்றோர் உட்கார்ந்தால் தான் இந்தக் காலத்துப் பங்களுக்கு! நீங்க ஒங்க ஜோலின்னு போனா எப்படி? டெஸ்ட் பேப்பர்ஸ் நீங்க வாங்கிப் பார்த்திருப்பீங்களே? ஒவ்வொரு பேப்பர்லையும் எழுதியிருக்கேனே! “poor performance – must work hard” பாருங்க – டெஸ்ட் கமன்ட்சை ரெஜிச்டர்ல எழுதி வெச்சிருக்கேன்! ஓங்கள மாதிரி பிசி பேரண்ட்ஸ் கையில குழந்தையோட டேட்டா இல்லாம வந்துடுவாங்க – அதுக்குத் தான் ரெஜிஸ்டர். நீங்க வீட்டுக்குப் போய் பாருங்க exact ஆக இதத்தான் எழுதியிருக்கேன் “poor performance – must work hard” சரி நீங்க தான் பிஸி! உங்க மேடம் என்ன பண்றாங்க! அவங்க குழந்தைக்கு ஹெல்ப் பண்லாமே!”

ஆக – தந்தை “கோழியும் போய் குரலும் போன கதையாக” தொங்கிய முகத்தோடு – வெளியேறும் அதே நேரம் இரவு பையனை (பெண்ணை) எப்படி வெளாசுவது என்று தீர்மானம் செய்வதோடு – “இந்த ஓதவாக்கரைப் பொம்பளை ஒண்ணையுமே ஒழுங்கா செய்யறதில்ல – அவளையும் விடக்கூடாது” – என மனதில் தான் வீட்டில் இரவு போட வேண்டிய சண்டையை உருவேற்றிக் கொள்வார்.

அன்று இரவு அவர்கள் வீட்டில் நடந்த குருஷேதரக் காட்சியை அவர்கள் அக்கம் பக்கத்து வீட்டார் மிகக் கவனமாகப் பதிவு செய்திருப்பார்கள்! சாப்பிடாமலேயே அனைவரும் படுக்க அடுத்த நாள் காலை அந்த மிகுந்த உணவை வீட்டைவிட்டு எப்படி வெளியேற்றுவது எனத்தெரியாமல் அந்த அம்மாள் பட்ட வேதனையை எழுதத் தனி அத்தியாயம் வேண்டும்!

இப்பொழுதெல்லாம் டியூஷன் போக்கு மாறிவிட்டது! டியூஷன் ஆசிரியர்கள் சொல்லிக் கொடுப்பதில்லை – வெறும் டெஸ்ட் மட்டுமே வைக்கிறார்கள்! இறுதிப் பரிட்சைக்கான தொடர் பயிற்சியாம்! கற்றுக்கொள்வது மாணவர்களின் பொறுப்பாம்! அவர்களை எடைபோடுவது மட்டுமே இவர்களது வேலையாம்!

இது என்னடா கொடுமை?

2009ல், தாயகம் வந்த போது பல்கலைக் கழக Academic Staff College ஏற்பாடு செய்திருந்த ஒரு பயிற்சி வகுப்பில் என்னைப் பயிற்றுனராக அழைத்திருந்தார்கள். அனைவரும் கல்லூரிக் கணித ஆசிரியர்கள் – பேராசிரியர்கள் – அவர்களைச் சந்தித்த அந்த அரைநாள் நிகழ்ச்சியில் இடையிலும் இறுதியிலும் அவர்களுடன் உரையாடினேன்! இதில் டியூஷன் பற்றிய பேச்சும் வந்தது. பயிற்சியின் போது ஒரு “சிறு குழுப் பணியாக” (small-group assignment) அவர்களுக்கு ஒரு வேலை கொடுத்தேன்-

நான்கு நான்கு பேராக – குழு அமைத்து, கீழ்க்காணும் கேள்விகளுக்கு விடையளிப்பது அந்த அசைன்மெண்ட்டின் நோக்கம்.

(1) டியூஷனில் உங்கள் மாணவர்கள் நல்ல ரிசல்ட் காட்டும்போது உங்கள் பள்ளி அல்லது கல்லூரி வகுப்புகளில் ஏன் அவர்களால் மதிப்பெண் வாங்க முடிவதில்லை?

( (2) டியூஷனில் நீங்கள் காட்டும் ரிசல்டை வைத்து – நீங்கள் சிறப்பாகப் பயிற்றுவிக்கிறீர்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் - டியூஷனில் சிறப்பாகக் கற்பிக்கும் நீங்கள் உங்கள் பள்ளி அல்லது கல்லூரி வகுப்புகளில் ஏன் சிறப்பாகக் கற்பிப்பதில்லை?

(3) டியூஷனில், குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொள்வதில் இருக்கும் குறைகளை உன்னிப்பாய் கவனித்து நீங்கள் அதன் நிவர்த்தி செய்வதாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம். அவ்வாறு என்னென்ன கற்றல் குறைகளை நீங்கள் உங்கள் டியூஷனில், மாணவர்களிடையே கண்டீர்கள்?

(4) கேள்வி மூன்றிற்கு நீங்கள் தந்துள்ள பதிலில் நீங்கள் பட்டியலிட்டிருக்கிற கற்றல் குறைகள் உங்கள் பள்ளி அல்லது கல்லூரி வகுப்புகளில் காணப்படுவதுண்டா?

(5) கேள்வி நான்கிற்கு உங்களது பதில் (ஆம் / இல்லை எதுவாக இருப்பினும்). ஏன் “ஆம்” ஏன் “இல்லை” என விளக்கவும்.

( (6) உங்களுக்குத் தெரிந்த நான்கு கணிதமேதைகளின் பெயரைக் குறிப்பிடவும். அவர்கள் கணிதத்தில் சிறந்து விளங்க சிறப்பான காரணம் - தலா ஒன்று – பதிவு செய்யவும்.

(7) கணித்ததில் மொழி வழக்கு முக்கியமானது – நீங்கள் கணித மொழிவழக்கை எப்படி அணுகுகிறீர்கள்?

(8) பாயின் கேர் என்பவர் யார்? அவரது கண்டு பிடிப்புக்கள் எவைஎவை?

இவரது குழந்தைப் பருவம் – இவருக்கிருந்த முக்கியக் குறைபாடு இவற்றைப் பற்றி – சிறு குறிப்பு வரைக.

(9) கார்ட்னர் பல்நிலை அறிவுத்திறன் (multiple intelligence) பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பல்நிலை அறிவுத்திறன் ஆசிரியர்களுக்கும் பொருந்தும் என நீங்கள் எண்ணுகிறீர்களா? ஆம் எனில் – அது எவ்வாறு உங்களது கற்பிக்கும் திறனை பாதிக்கிறது?

(10) Drill and Practice என்பது கணிதக் கல்வியில் அதிகமாக எடுத்தாளப்படும் வாசகம். இந்த யுக்தியை நீங்கள் எவ்வாறு உங்கள் வகுப்புகளில் பயன்படுத்துகிறீர்கள்? இந்த யுக்தியின் நிறை குறைகள் யாவை?

இந்த வினாக்களுக்காக அவர்கள் தயாரித்த விடைகள் கண்டு - எத்தனைப் பின்னிலையில் நம் ஆசிரியர்கள் இயங்கி வருகிறார்கள் - நாம் எத்தனைப் பின்னிலையில் நம் மாணவர்களை வைத்திருக்கிறோம் எனப் புரிந்தது!

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வைமகள்

(வல்லமையில் வெளிவந்தது)

http://www.vallamai.com/?s=%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AF%82%E0%AE%B7%E0%AE%A9%E0%AF%8D+%E0%AE%B5%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%88+

உலகு தொழும் கற்புக்கரசி -- மும்தாஜ் மகல்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 14:26:00 -0700

படத்திற்கு நன்றி: saffroninfo.blogspot.com

உலகு தொழும் கற்புக்கரசி -- மும்தாஜ் மகல்

(உலக மகளிர் தின உரை; நாள்: மார்ச் 4, 2012)

அன்புத் தோழிகளே! தோழிகளுக்குத் தோழமையாய் – துணையாய் வந்திருக்கும் என்னருமை சகோதரர்களே! தாய் தந்தையர்களே! குழந்தைகளே!

இவ்வருட மகளிர் வாரத்தின் விழாவிற்கு நேரம் ஒதுக்கி நீங்கள் திரண்டு வந்திருக்கும் இந்த நல்லதொரு சாட்சி என்னுள் – மனிதம் எனும் நீரோட்டம் வற்றாது என்றும் எனும் நம்பிக்கை வெளிச்சத்தை மீண்டும் தோற்றுவிக்கிறது.

உமக்கு - உமது வரவுக்கு - எனது நன்றி கலந்த வணக்கங்கள்.

இந்த மிகச் சிறந்த நாளில் இல்லத்தரசி எனும் தலைப்பில் என்னைப் பேசப்

பணித்திருக்கிறீர்கள்.

இவ்வகையில் உலகின் தலை சிறந்த இல்லத்தரசியான – ஒரு அரசியைப் பற்றிப் பேசுவோம்.

குடும்பப் பெண்களை இல்லத்தரசிகள் எனும் பண்பாடு நம் இந்திய மண்ணின் பாரம்பரியம்.

சரி, இல்லத்தரசி என்னும் “Definition” அரசிகளுக்குப் பொருந்துமா? என்ற கேள்வியை எழுப்புவோம்.

அவர்கள் ஏற்கனவே அரசிகள் தாம்!

இருப்பினும் அவர்களுக்கு இல்லம் எனும் ஒரு முறைப்படியான அமைப்பு உண்டா?

சாதாரணப் பெண்களைப்போல அவர்கள் இல்வாழ்க்கை வாழுவதுண்டா? (வாழ்ந்ததுண்டா?)

சிந்திக்கிறீர்கள். நன்று.

நாடாளும் மன்னனுக்கு வாக்குப்பட்டு வாழும் அரசிகள் - எடுக்கவும் பிடிக்கவும் ஏவலாளிகள் என்ற படி - செல்வமும், செல்வாக்கும், அதிகாரமுமாய் வாழ்பவர்கள் - உண்மைதானே!

இவர்களுக்கு அடுக்களை என்பது அறியாத ஒன்று. கேட்ட மாத்திரத்தில் எது வேண்டுமானாலும் அரசி இருக்கும் இடத்திற்கு வரும். சாதாரணக் குடும்பப்பெண்களைப் போன்று கணவனோடு இயல்பாக வாழ்வு நடத்தும் பாக்கியமும் இவர்களுக்கு இல்லை. ஆயிரம் வேலைகளுக்கு நடுவில் அந்தப்புரத்திற்கு அவ்வப்போது வரும் அரசனுடன் உறவாடுவது மட்டுமே முடியும் என்பதான நிர்ப்பந்தம் இவர்களுக்கு! - உண்மைதானே!

இத்தகைய அரசிகளுக்கு இல்லறம் என்று ஒன்று உண்டா? என்பதே கேள்வியல்லவா!

ஆம் என்கிறீர்கள். நன்று!!

சாதாரண இல்லத்தரசிகளுக்கு இருக்கின்ற சுதந்திரமும், இயல்பான சுகமும் கூட இல்லாதவர்கள் அரசிகள்!!

இத்தனைப் பற்றாக்குறைகளுக்கும். இடைஞ்சல்களுக்கும் இடையில் ஒரு அரசி இல்லற தர்மம் தவறாது வாழ்ந்து காட்டி மிகப்பெரும் சாதனை படைத்திருக்கிறாள். அவளது சரித்திரம் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல அகில உலகிலும் பிரசித்தி!

அர்ஜுமான்ட் பானு பேகம் எனும் அவள் செய்து காட்டியிருக்கிறது சர்வசாதாரணமான சாதனை இல்லை!

இல்லற தர்மத்தோடு நடந்துகொள்ளவேண்டியத் தேவையோ கட்டாயமோ இல்லாத ஒரு சூழலில் இருந்து வருபவள் அவள்.

ராமனைப்போல அவள் புருஷன், குருகுல வாழ்க்கையேகி ஆசான் போதித்த தனிமனித ஒழுக்கம் எனும் பாடம் படித்து – அந்தக் குறிக்கோளைக் கட்டாயம் - கொள்ளவேண்டிய தேவை இல்லாதவன்.

ஹாஜஹான் முகலாயப் பரம்பரையிலிருந்து வருபவன் பலதார மணம் என்பது பழக்கமாகவும் – சல்லீசான விஷயமாகவும் – இருந்துவரும் தர்மம் கொண்ட குல ஒழுக்கம் அந்நாளில் அவனுடையது.

பலாதாரங்கள் வைத்திருந்தும், அதையும் தாண்டி – ருசிக்காகவும் – அந்நேரப் பசிக்காகவும் அப்போதைக்கப்போது புதுப் புதுப் பெண்களைத் துய்க்கவும் சுதந்திரம் கொண்டவர்கள் மன்னர்கள். எதை வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கிடைக்கச் செய்யும்படியான அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்டவன் மன்னன்.

புருஷன் என்றால் அவனுக்குப் பல பெண்களுடன் தொடுப்பு இருக்கும் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டேதான் முகலாயப் பெண்களும் – ஏன் முகலாய அரசிகளும் வாழ்வதான காலம் அது! – இதனை எதிர்க்கவும் முடியாது – தடுக்கவும் முடியாது – முதலாவதாக – இது ஒரு தவறு என்று கூட நினையாத காலம் அது.

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து – திருமணம் நடத்த - நல்ல ஒரைக்காக ஐந்து ஆண்டுகள் திருமணத்திற்காய்க் காத்துக் கொடிருந்தவள் பானு பேகம்.

அதுவும் அந்த இடைக் காலத்தில், ஷாஜஹான் இரு பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்து அவர்களுக்குத் தலா ஒரு குழந்தைவேறு உற்பத்தி செய்து தந்து விட்டான் என்று வேறு கேள்வி.

இத்தகையதொரு சூழலில், அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்ட பானு பேகத்திற்கு நான் இனி “ஏக பத்தினி விரதனாக இருப்பேன்” என அவள் கணவன் ஒரு முகலாய மன்னன் சத்தியப் பிரமாணம் செய்கிறான் என்றால் – பானு பேகம் எனும் பெயர் கொண்ட அந்தப் பெண் - அந்த மனைவி எத்தனை அற்புதமானவளாக இருந்திருக்க வேண்டும்!

அவளது அழகு ஒப்பற்றது – அவளது அழகைப் பற்றி சரித்திரப் பதிவுகள் நிறையவே பேசுகின்றன. ஆனால் குர்ராம் எனும் ஷாஜஹான் அவளது அழகுக்குக் கட்டுப் பட்டு அவளுக்கு இந்த சத்தியத்தை வழங்க வில்லை. அவனைக் கட்டிபோட்டது அவளது அழகு இல்லை – நடத்தை ஒன்று மட்டுமே!

நன்னடத்தை பெண்களுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை பானு பேகத்தின் வாழ்வில் நாம் காணுகிறோம்.

நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல பானு பேகம் பேரழகி! அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் கூட அத்தனை அழகு தான்! அவள் அழகை மட்டுமே காப்பியங்களாக வடிக்க முடியும் தான்! அதுவும் அவளுக்கு இருக்கின்ற வசதி வாய்ப்புக்களுக்கு – அவள் தனது பட்டுடல் மேனியைக் கட்டு போகாது -யௌவனம் குன்றாது பலப்பல ஆண்டுகள் காக்கவும் முடியும்!

ஆனால் – அவள் சிந்திக்கிறாள் – அழகு என்பது பிறக்கும் போதே எனக்கு இயற்கையாய் அமைந்து போன ஒன்றில்லையா? – இதில் எனக்கு என்ன பங்கு இருக்கிறது? நான் எனும் இவ்வுடல் நானா? இது என் தாய் தந்தை போட்ட பிச்சையல்லவா? இவ்வாழ்வில் எந்தாய் எந்தை தந்த இந்த அழகையும் அவர்கள தந்த இன்னபிற சீதனங்களையும் வைத்துக் கொண்டு வாழ்க்கையை ஓட்டினால் – அந்த வாழ்க்கை என் சொந்த வாழ்க்கையாக இருக்க முடியுமா? அதை எனது வாழ்க்கை என்று நான் உரிமை கொண்டாட முடியுமா?

“நான்” என்கிறது என் தனிப்பட்ட ஜீவன் அல்லவா – அந்த ஜீவனுக்குரிய அடையாளம் யாது? அந்த ஜீவனுக்குரிய கடமை யாது?” என வினவுகிறாள் – தனது ஆன்மாவைத் தானே குடைந்தெடுக்கிறாள்.

அதே நேரம் அவளது இன்னொரு உள்மனப் பரிமாணம் இன்னொன்றையும் காட்டுகிறது – “உன் குடும்ப்பப் பாரம்பரியம் முழுவதிலும் உன் வீட்டுப் பெண்கள் – கொடுத்ததைப் பெற்றுக் கொண்டு – அதிகார வசதிகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு – அட்டகாசமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்களே – அதுபோல நீயும் போக வேண்டியதுதானே? அது சுலபமாயிற்றே! ஏன் இந்த வறட்டுப் பிடிவாதம் – தேவையற்ற சிந்தனை?” எதிர் நீச்சல்?

எதிரும் புதிருமாய் எண்ண அலைகள் – எது உண்மை எனத் தேடும் வீரிய வேகம் – பானு பேகம் எண்ண அலைகளினுள்ளே புரண்டு – புரண்டு எழுகிறாள் – விழுகிறாள்.

திருமணமாகி, தனது வாழ்க்கையை எந்த நோக்கில் – எதனைக் குறித்து – வளர்க்க வேண்டும் என்கிற இந்த விசாரத்திலே ஐந்து ஆண்டுகள் தன்னை முழுவதுமாக அவள் ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறாள்.

இந்த விசாரம் – சுய அலசல் – இது சொந்தப் பிரக்ஞை –

அரண்மனை வாசத்தில் பானு பேகம் எனும் பெண் செய்த – ஆன்ம அக்கினிப் பரிட்சை இது. வேறெவர் கேட்டோ அல்லது வேறு ஏதோ ஓர் நிகழ்வு நிர்ப்பந்தித்தோ அவள் இந்த சுய வேள்வியில் ஈடுபடவில்லை.

இந்த அரண்மனை வாழ்க்கையில் – அதிகாரம் முக்கியமா – அந்தஸ்து முக்கியமா – அல்லது இவை நழுவிப்போகாமல் பாதுகாக்க வேண்டிய கடமை முக்கியமா என்கிற ஆய்வில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளுகிறாள். அங்கு விரிந்து நிரவிக்கிடக்கும் ஒராயிரம் செல்வங்களிலும் உயர்ந்த செல்வம் எது என அவள் தேடுகிறாள்.

அடுத்தடுத்து அவள் சிந்தனை விரிவடைகிறது!

அரண்மனை – அரசாட்சி – அங்குள்ள மாபெரும் பரபரப்பு – பாதுகாப்பு – பெருத்த சுற்றம் – அதிகாரம் – அந்தஸ்து – அவளுக்கு வாழ்வில் மிகப்பெரிய பலம் தான் என்பது புரிகிறது.

ஒருவேளை அவளுக்கு வாழ்வில் எதிர்பாராத சோதனைகள் வந்தாலும் கூட – அவள் கவலைப் படவேண்டியதில்லை – கணவனே இறந்தாலும் கூட – அவளுக்கு எவ்விதத் துன்பமும் வந்து விடாது – நிலைத்த சொத்துக்களும் – பொன்னும் – மாணிக்கமும் – வைரமும் – பணமும் என பத்து பரம்பரை உட்கார்ந்து சாப்பிடும் செல்வச் செழிப்பு அவளுக்கு ஏற்கனவே உறுதி செய்யப் பட்டிருக்கிறது! - இதையும் அவள் காண்கிறாள்!

வேறொரு பெண்ணாய் இருந்தால் – என்னை எவராலும் அசைக்க முடியாது என்கிற நினைப்பே தோன்றியிருக்கும் ஆனால் பானு இவ்வித சந்தோஷத்திலே தன்னை நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை.தொடர்ந்து தனது சிந்தனைப் பார்வையைச் செலுத்துகிறாள்.

தனக்கு அமைந்துள்ள வசதி வாய்ப்புகளுக்குப் பின்னால் – மெல்லிய பின்புலமாய்ப் பின்னல் வலை என அமானுஷ்யமாய்ப் பின்னப்பட்டுக் கண்ணிகள் புதைக்கப்பட்ட வகையாய் மாயங்கள் நிறைந்த – மனுஷயங்கள் மறைந்த - அந்தக் காட்சியை அவள் மனத்திரை - மனைத்திரை காட்டுகிறது!

அந்நிலையில் தனது உறவுக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரையும் தனது மனக்கண் முன்னே கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறாள் – அந்த உறவின் தராதரத்தை எடை போட்டுப் பார்க்கிறாள். இவ்வாறு உறவுகள் அத்தனையையும் அவள் அலசி முடித்தத் தருணத்தில் அவளுக்கு ஒன்று உறுதியாய்ப் புரிகிறது: ஒரே உறவு மட்டும் தான் தனக்கு முக்கியமானது என்பது.

அதே நொடி, தான் ஒரே ஒரு உறவுக்கு மட்டுமே பரிபூரணமாய் பாத்யதைப் பட்டவள் என்பதும் பிற உறவுகள் யாவும் இரண்டாம் பட்சமே என்பதும் அவளுக்குப் புரிகிறது.

அந்த உறவு எத்தனை உயர்வானதோ அத்தனைக் கத்தனை பொறுப்புக்கள் நிறைந்த்தது என்பதையும், அந்த உறவை நம்பி எத்தனை ஜீவன்கள் நாட்டில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன - அந்த உறவு எத்தனை – அபாயகரமான சூழல்களில் பொருந்தியிருக்கிறது என்பது.

இத்தனை ஆய்வு நிகழ்த்தியபோது அவளுக்கு எத்தனை வயது தெரியுமா? பதினாலிலிருந்து பதினெட்டு!

பதினாலில் நிச்சயதார்த்தம் பதினெட்டில் திருமணம் – இந்த இடைப்பட்ட காலம் – – இவை எல்லாவற்றையும் அவள் புரிந்து கொள்ளுகிறாள். அவளது உடலில் – பருவத்தில் – முதிர்ச்சி இல்லை – ஆனால் – உள்ளத்தில் முதிர்ச்சி – ஆன்ம பலம்!

கம்பளிப் புழு கூட்டுப் புழுவாகி – கூட்டுக்குள் இருந்தபடியே எதிர் கால சிந்தனைகளோடு இயங்கும். கம்பளிப்புழுவாய் இருந்தபோது ஒரே பாதுகாப்புக் கவசமாய் இருந்த அந்தக் கம்பளி ரோமங்கள உதிர்த்து – முழுமையான நிர்வாணமாகி – எதிர்கால வாழ்வைச் சிந்தித்தபடி – சுயம்புவாய் புதுவிதமாய் பிறக்கும் - எழும்பும் அந்தப் பட்டாம்பூச்சியைப் போல அவள் அரண்மனை எனும் கூட்டில் ஐந்து ஆண்டுகள் – தனது வாழ்க்கைக்காக – தனது கணவனின் வாழ்க்கைக்காக – அவனை நம்பி வாழும் நாட்டு மக்களின் வாழ்க்கைக்காகத் தன்னைத் தயார் செய்து கொள்ளுகிறாள்.

இந்த, சுயத் தயாரிப்பை அவள் எவர் சொல்லியும் செய்யவில்லை. சொல்லப்போனால் அவளது சூழலில் அவளை தர்மத்துக்கு எதிராகச் சிந்திக்கவைக்கும் தூண்டிவிடும் உறவுகளே அதிகமாக இருந்தன. குறிப்பாக அவளது அத்தை நூர்ஜஹான் – ஷாஜஹானின் அன்னை. பிள்ளையையும் விட அவள் செல்வத்தினையும் அதிகாரத்தையுமே அதிகமாக நேசித்தாள் – இன்னமும் இன்னமும் செல்வம் வேண்டும் – இன்னமும் இன்னமும் அதிகாரம் வேண்டும் என்ற தணியாத தாகம் கொண்டவள் நூர்ஜஹான்.

இதைக் காண்கிறாள் பானு பேகம். அரண்மனையின் ஆர்ப்பரிப்புக்களிலோ – சஞ்சலங்களிலோ அவள் ஆர்வம் காட்டவில்லை – அவளது அத்தை நூர்ஜஹான் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் எத்தனையோ தந்திரங்களை – சாகசங்களை நிகழ்த்துகிறாள் – இவை எதிலும் தான் மாட்டிகொள்ளதவாறு தள்ளி நிற்கிறாள் பானு பேகம்.

அரண்மனை வாசம் என்றால் – அங்கு படாடோபங்களும் – சாங்கியங்களும் – ஏராளம்! ஆனால் பானு இவற்றுள் எதை விடுப்பது, எதைத் தாண்டுவது – எதனை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளுவது என்பதிலே அதிகமாகச் சிந்தனையைச் செலவிடுகிறாள்.

ஆக மனக்குகையில் அவள் நிகழ்த்திய மனப்போராட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது குகையின் இறுதியில் வெளிச்சம்!!

இவ்வாறு, பானு பேகம் ஒரு முறையான வகையில் – முழுமையான வகையில், மனைவியாகத் தான் பதவியேறத் தேவையான அத்தனைத் தார்மீககத் தேவைகளையும் சுய வேள்வியால் – அறிந்து கொண்டு அவ்வகையிலேயே இயங்குவேன் என்ற உறுதி கொண்டு உருமாறுகிறாள்.

திருமணம் நடந்தேறிய காலை அது ஒரு சடங்கே தவிர – ஏற்கனவே மொத்தமான ஒரு மனைவியாய் – சுத்தமான ஒரு மனைவியாய் – நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமான ஒரு மனைவியாய் – பதிவிரதையாய் – அவள் தனக்குத் தானே ஷாஜஹானுடன் சுயம் வரம் நிகழ்த்திக்கொண்டாகி விட்டது!

தெய்வம் தொழாது கொழுநன் தொழுதே அவள் எழுந்தாள். அவளது சொல் செயல் சிந்தனை யாவிலும் ஷாஜஹான் மட்டுமே! அவள் உறங்கிய நேரம் வெகு சிறிதானது. அந்தச் சிறு போதும் கூட அவள் எண்ணம் யாவும் ஷாஜஹானையே பற்றி நின்றது. இந்த ஒருமித்தநிலையை அவள் அடைந்து விட்டது மாபெரும் முதல் வெற்றி!

பானு பேகத்தின் நடத்தை – சிரத்தை – அன்பு – உண்மை - அபிமானம் – கவனிப்பு – ஆதரவு – பற்றுதல் – இவை கண்டு குர்ராம் (ஷாஜஹான்) இளகிப் போகிறான் கரைந்து போகிறான் – “மும்தாஜ் மகல்” என்று அவளுக்குப் பட்டப் பெயர் சூட்டுகிறான். “மும்தாஜ் மகல்” என்றால் “அரண்மனைக்கு என்றே பொருத்தமாய் அமைந்தவள்” (Chosen One of the Palace) என்பது அவனது விளக்கம்.ஏற்கனவே மும்தாஜ் என்றால் “பிரமாதத்தின் தொட்டில்” (Cradle of Excellence) என்பது பொருள்.

மனைவி மும்தாஜ் மகல் தந்த பலம் ஷாஜகானுக்குள்ளே மாபெரும் பலத்தை வளர்க்கிறது – அரச வாழ்க்கையின் – அலைச்சலிலே – “நான் தோற்றுப் போய்விடுவேனோ” எனும் பலவீன எண்ணம அவனை விட்டு ஒழிகிறது – வாழ்விலே முதன் முதலாகப் புதுத் தெம்பும் நம்பிக்கையும் அவன் பெறுகிறான். இளங்கோவடிகள் சொன்னது போல் கற்புக்கடம் பூண்ட இத் தெய்வம் அல்லது பொற்புடை தெய்வம் யாம் கண்டிலமால்” என்றே ஷாஜஹானின் உள்ளம் மும்தாஜ் மகலைத் தொழுதேத்துகிறது.

மும்தாஜ் மகல் எனும் இந்த ஒப்பற்ற உண்மைக்கு – நானும் உண்மையாய் இருப்பேன் என உறுதி கொள்ளுகிறான் – அவள் அழகு செய்ய இயலாத சாதனையை அவளது நடத்தை செய்கிறது.

“மும்தாஜ் மகலிடம் சத்தியம் செய்கிறான், “உன்னை விட்டு வேறு பெண்களை நான் நினையேன்” என்று

ராமனிருக்குமிடம் சீதை என்பார்களே அதை அப்படியே வாழ்ந்து காட்டியவள் மும்தாஜ். ஷாஜஹான் சென்ற இடமெல்லாம் அவனுடன் சென்றாள் - வனவாசம் போனாலும் பிரியாத சீதையாக – அவனை விலகாது நின்றாள். முகலாயப் பேரரசு முழுவதும் அவள் ஷாஜஹானுடன் பயணித்திருக்கிறாள் மும்தாஜ். கணவனுக்குப் பணிவிடைகள் செய்வதோடு அவனுக்குத் தோழியாக – ஆலோசகராக – மந்திரியாக – தாயாக என அவளது சேவைப் பரிமாணங்கள் பலப்பலவாகும்.

அவளது பொறுப்பும் – விவேகமும் கண்டு தனது ராஜாங்கத்து முத்திரையை மும்தாஜ் மகலின் பொறுப்பில் வைத்திருந்தான் ஷாஜஹான் என்றால் அவளிடம் அவன் எத்தனைப் பாதுகாப்பு உணர்வு கொண்டிருந்திருப்பான் என்பதைப் பாருங்கள்!

அன்றைக்கு இருந்த நாட்டுச் சூழல் – அரண்மனைச் சூழல் – பிரத்யேகமான அவளது உறவுச் சூழல், வித்தியாசமான அவளது கலாச்சாரச் சூழல் இவற்றை எல்லாம் வைத்துப் பார்க்கிறபோது இவ்வாறு தனது கணவனை நிழல்போல் பாதுகாக்க அவள் எத்தனையோ இடர்பாடுகளைச் சந்தித்திருக்க வேண்டும் என்று தெளிவாய்த் தோன்றுகிறது.

அதுவும் அவள் தொடர்ச்சியயாய்க் கருத்தரிக்கிறாள் – தொடர்ந்து குழந்தைகளைப் பெற்றெடுக்கிறாள் – மடியில் குழந்தை – கையில் குழந்தை – நடக்கும் குழந்தை – வளரும் குழந்தை என அவள் குழந்தைகளைச் சுமந்து கொண்டு – தொடர்ப் பிரயாணம் மேற்கொண்டிருக்கிறாள் – இன்றஈகு இருப்பதைப் போன்ற போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லாத – மின்சாரம் இல்லாத காலம் அது - பதினான்கு குழந்தைகள் பிறந்து – நான்கு குழந்தைகள் இறந்து வேறு போயிருக்கின்றன!

காடு – மேடு – மலைகள் – பள்ளத் தாக்குகள் பாலைவனங்கள் – ஆறு – குளம் ஏரி - எனக் கணவனுடன் அவள் எங்கும் துணைக்கு நின்றிருக்கிறாள். இவ்வகையில் அவள் பட்டிருக்கும் பாடு இவ்வுலகில் வேறெந்த பெண்ணும் பட்டிருப்பாளா என்பது சந்தேகமே! அதுவும் அவள் அரசி – சாதாரணப் பெண்ணல்ல – ராமனுடன் காட்டுக்குசென்ற சீதைக்கு இருந்த தார்மீகச் சிந்தனைகளை நிர்ப்பந்திக்காத சமயம் அவளுடையது!

எல்லாப் போர் முனைகளிலும் அவள் ஷாஜஹானுடன் கூடவே இருந்தாள். பிறருடன் நடந்த போர்கள் மட்டுமா – ஷாஜஹானுக்கும் – அவனது தந்தையாகிய ஜகாங்கீருக்கும் நடந்த சண்டையின் போதும் கூட அவள் அவனுடன் இருக்கிறாள்.

1631 ல் தக்காணப் பீடத்தில் பர்ஹான்பூரில் ஷாஜஹான் ஒரு போரில் இருக்கிறான். அவனுடன் மும்தாஜ் சென்றிருக்கிறாள், நிறைமாத கர்ப்பிணி. பதினைந்தாவது குழந்தையைப் பிரசவிக்கிறாள் – இயலவில்லை - பதினான்கு குழந்தைககள் பெற்று பலவீனமான உடம்பு – கடுமையான வானிலை - முறையான மருத்துவ வசதிகள் இல்லாத சூழல் – போர் வேறு நடந்து கொண்டிருக்கிறது – பிரசவப்போரில் தோல்வி - உயிர் நீக்கிறாள் மும்தாஜ்.

பர்ஹான்பூரில், அவளது உடல், தபதி நதிக்கரையில், ஜெயின்பாத் எனும் அழகிய சோலையில் அடக்கம் செய்யப் படுகிறது.

மும்தாஜின் மறைவால் ஷாஜஹான் நொறுங்கிப் போகிறான். அவனை எவராலும் தேற்ற இயலவில்லை. தன்னைத் தானே தனி அறையில் பூட்டிக் கொண்டு தனிமையிலே இருக்கிறான். எவருடனும் ஒரு வாரத்தை கூடப் பேசவில்லை!

பதினோரு மாதங்கள் கழித்து, ஷாஜஹான், தானே தனக்கு உருவாக்கிகொண்ட தனிமைச் சிறையிலிருந்து வெளிப்படுகிறான். அவ்வாறு வெளிப்பட்டபோது அவன் அப்படியே நேரெதிராய் உருமாற்றம் அடைந்திருந்தான். அவனது தலை முடி நரைத்துப் போயிருந்தது – முதுகு கூன் போட்டிருந்தது – முகம் பழுத்த கிழம் போல் இருந்தது!

அவனை – மூத்த மகளான – ஜகானாரா பேகம் அரவணைத்துக் கவனித்து – அவனை மெல்ல மெல்ல இயல்பு நிலைக்குக் கொண்டு வருகிறாள்.

தனிமைச்சிறையில் இருந்த போது தனது மனைவியும் உலகின் ஒப்புயர்வற்ற பெண்ணுமான மும்தாஜ் மகலுக்கு –உலகின் ஒப்புயர்வற்றதான நினைவுச் சின்னம் அமைக்க வேண்டும் என விரும்பியதோடு – அது எவ்வாறு அமைய வேண்டும் என மிகமிக நுணுக்கமாக் ஆய்வு செய்திருக்கிறான் ஷாஜஹான்.

தாஜ் மகல் யமுனை நதிக்கரையில் இந்த இடத்தில் இருக்கவேண்டும் – என்பதனை அத்தனைத் துல்லியமாக தீர்மானித்திருக்கிறான். அந்த இடம் அப்போது ஜெய் சிங் மகாராஜாவுக்கு சொந்தமாய் இருந்தது. தனது விலை மதிப்பற்ற ஆக்ரா அரண்மனையை அந்த இடத்திற்குப் பிரதியாய்க் கொடுத்து அவ்விடத்தை வாங்கினான் ஷாஜஹான்.

1631 டிசம்பரில் மும்தாஜ் மகலின் சவப்பெட்டி – பர்ஹாம்பூர் தோட்டத்திலிருந்து அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டு - ஒரு தங்கரதத்தில் – ஏற்றப்பட்டு – ராஜ மரியாதையுடன் – சகல பாதுகாப்புக்க்களுடன் – வெகு கவனமாக ஆக்ராவிற்குக் கொண்டு வரப்பட்டது – மீண்டும் – புதைக்கப்பட்டது – தாஜ் மகல் – சிரஞ்சீவியானாள்.

தாஜ் மகலைக் கட்டி முடிக்க 22 ஆண்டுகள் ஆயின. உலகின் உயர்தரமான பொருட்களும் – உயர்தரமான கட்டுமானர்களும் மட்டுமே இதில் பயன்படுத்தப் பட்டன – பட்டனர் . உலகின் நம்பர் ஒன் சலவைக் கற்கள் – நவரத்தினங்கள் – கட்டிட வடிவம் – நுண்ணிய வேலைப்பாடுகள் ஆகியன - குறிப்படத்தக்கவை. மொத்தம் இருபதாயிரம் பணியாளர்கள் தாஜ் மகல் கட்டுமான வேலையில் ஈடுபட்டனர்.

தாஜ் மகலின் கட்டிட நேர்த்தியைப் பற்றிப் பேசத் தனி அத்தியாயம் வேண்டும். ஆனால் ஒன்றை மட்டும் கட்டாயம் சொல்லியாக வேண்டும். அது என்னவென்றால் – தாஜ் மகலை அனைவரும் ஒரு காதல் சின்னமெனவே நம்பிவருகின்றனர். ஆனால் தாஜ்மகால் உண்மையில் காதல் சின்னமல்ல அது கற்பின் சின்னம். உலக அதிசயங்களில் ஒன்றான இச்சின்னத்தைக் காண - உலகம் முழுவதிலுமிலிருந்து மக்கள் வருகிறார்கள் – வியக்கிறார்கள்!

கற்புக்கு நாம் வைத்திருகின்ற உயரிய ஸ்தானம் தாஜ் மகாலில் நிலை பெற்றிருக்கிறது!

தாஜ் மகல் என்பதை நாம் தாஜ்மகால் என்கிறோம் – அதனை மகால் என்பதை விடப் பத்தினிக் கோயில் என்பதே பொருத்தமானதாகும். தாஜ் மகல் நம்மிடையே தோன்றி வாழ்ந்து போயிருக்கிற அசாதாராணமான பெண்.

அவள் புவியரசி பெற்றெடுத்த பொன் மகள்! பின்பற்றும் சமயம் எதுவாயினும் அங்கே கற்பென்னும் காப்பு தரும் பாதுகாப்பை வேறந்த ஒன்றும் தர இயலாது எனத் தனது சொந்த வாழ்க்கை வாயிலாகப் பதிவு செய்து போயிருக்கிறவள் மும்தாஜ் மகல்.

அவள் காட்டியிருக்கிற – நிலைநாட்டிப் போயிருக்கிற – முன்னுதாரணம் உலகில் வேறெந்தப் பெண்ணும் இதுகாறும் செய்திராத சாதனை.

இலக்கியங்கள் இதுகாறும் காட்டிப் போயிருக்கிற அத்தனைப் பத்தினிப் பெண்களையும் பலவகைகளில் விஞ்சி நிற்கிறாள் மும்தாஜ் மகல்.

அது மட்டுமல்ல – அவள் ஒரு “ப்ரொபஷனால் உமன்” - குடும்பப், பொறுப்பு மட்டும் கொண்ட குடும்பப்பெண் அல்ல – அரசுப் பணியிலே நேரிடையாக இருந்தவள் –

அதுவும் அவளது பணி கடுமையான நிர்வாகப் பணி. அந்த நிர்வாகம் பலதிறப்பட்ட நிர்வாகத் திறமைகளை உள்ளடக்கியது – தொடர் பிரயாணங்களை உள்ளடக்கியது – பல நெருக்கடியான உறவுத் தொல்லைகளை உள்ளடக்கியது. சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்கும் தாய்மை எனும் தலையாய பொறுப்பை உள்ளடக்கியது – இருப்பினும் மும்தாஜ் மகல் எந்த ஒரு நொடியும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை – ஆர்ப்பாட்டம் செய்யவில்லை.

பெண் எனும் முதலாயக் கடைமையை அவள் முழுவதுமாக அறிந்திருந்தாள். மனைவி எனும் நுட்பமான உறவின் தாத்பர்யங்களை அவள் முற்றிலுமாக உணர்ந்திருந்தாள் – தாய்மை எனும் – தவறவொண்ணாப் பதவியை அவள் பெரிதும் போற்றினாள். அரசனின் துணைவி – நாட்டு மக்களுக்குப் பாதுகாவலாய் – பொறுப்பான தலைவியாய் இருக்க வேண்டும் என்கிற கடமையை அவள் பணிவோடு ஏற்றுக் கொண்டாள்.

“கற்பெனும் திண்மை உண்டாகப்பெறின்” பெண்ணிற் பெருந்தக்க யாவுள?

எனும் வள்ளுவர் “தற்காத்துத் தற்கொண்டான் பேணி தகைசான்ற சொற்காத்துச் சோர்விலாள் பெண்” என்று பெண்ணின் இல்லறக் கடப்பாட்டுக்கு ஒரு இலக்கணம் கற்பிக்கிறார்.

இந்தக் குறளுக்கு மாற்று மருவில்லாத உதாரணம் மும்தாஜ் மகல்.

சக்தி இல்லையேல் சிவம் இல்லை எனும்படியான சிறப்பான வாழ்க்கையை ஷாஜகானுக்கு அமைத்துக் கொடுத்தவள் அவள்.

பாரதி தொழுத கண்ணம்மாவாக கணவன் போற்றும் – தொழும் தெய்வமாக அவள் வாழ்ந்து காட்டினாள். நின்னைச் சரணடைந்தேன் என்ற பாரதிப் பாடலின் ஒவ்வொரு வரியும் ஷாஜஹானின் உளநிலையைத் தெற்றெனக் காட்டுவது சத்தியம்.

நீங்களே கேளுங்கள் –மனத்திரையில் பாருங்கள்!

நின்னை சரணடைந்தேன் , கண்ணம்மா
நின்னை சரணடைந்தேன்

பொன்னை , உயர்வை , புகழை விரும்பிடும்
என்னை கவலைகள் தின்ன தகாதென்று ..

மிடிமையும் அச்சமும் மேவி என் நெஞ்சில்
குடிமை புகுந்தன , கொன்று அவை போக்கென்று

தன் செயல் எண்ணி தவிப்பது தீர்ந்து இங்கு..

நின் செயல் செய்து நிறைவு பெரும் வண்ணம்

துன்பம் இனி இல்லை , சோர்வில்லை
சோர்வில்லை , தோற்பில்லை

நல்லது தீயது நாம் அறியோம் நாம் அறியோம்
நாம் அறியோம் ....

அன்பு நெறியில் அறங்கள் வளர்த்திட
நல்லவை நாட்டிட , தீயவை ஒட்டிட

இன்று பெண்களுக்கு எத்தனையோ வசதி வாய்ப்புக்கள் உள்ளன.

அன்றைய காலம் போலக் கூட்டுக்குடும்ப பிரச்சினைகள் கூட இல்லை .

அப்படியிருந்தும் கூட – நான்கு சுவற்றுக்குள்ளே அவர்களால் அமைதியாய்க்

குடும்பம் நடத்த இயலவில்லை. ஓரே ஒரு மாமனார் – ஓரே ஒரு மாமியார் – மொத்தத்தில் இருக்கும் ஒரே ஒரு நாத்தனார் அல்லது ஒரே ஒரு மச்சினன் – அதிக பட்சம் சொந்தமாயிருக்கிற ஒரே வீடு இவற்றை வைத்துக் கொண்டு அவர்கள் நிர்வகிக்கத் திணறுகிறார்கள். இவர்களுக்கு இருப்பது ஒன்று அல்லது அதிக பட்சம் இரண்டு குழந்தைகள் மட்டுமே! தனக்கு வாய்த்திருக்கிறதோ ஓரே ஒரு கணவன் -

அவனை அன்பு காட்டி ஆதரித்து – வழிகாட்டி – நெறிப் படுத்தி –ஊக்கம் தர அவர்கள் தடுமாறுவதும் – தடம் மாறுவதும் – இவற்றைக் காண சகிக்கவில்லை!

இது இல்லறமன்று – இல்லறமல்லது நல்லறமன்று!

இல்லாள் அகத்திருக்க இல்லாததொன்றுமில்லை என்பாள் அவ்வை பிராட்டி .

இல்லாள் அகம் எனும் வீட்டில் இருந்தால் போதாது - கணவனின் உள்ளமெனும் அகத்திலே பொருந்தி வாழ்க்கை நடத்துதல் வேண்டும்.

இல்லல் களைவது இல்லாளின் பணி – இல்லலை உண்டு பண்ணுவது அல்ல. ஆடவர்கள் ஆடவர்களாக – செயல் வீர்ர்களாக – ஒழுக்க சீலர்களாக – வாழ சார்பும், உதவியும், .ஒத்தாசை செய்ய வேண்டியவர்கள் பெண்களே பெண்களே என்பதை இந்த உலக அரங்கிலே பதிவு செய்து போயிருக்கிறவள் மும்தாஜ் மகல்.

அவளது வரலாற்றை நாம் மீண்டும் இன்று நினைவூட்டிப் பார்த்து, நம் நிலையை சீர்தூக்கிச் செப்பனிடுவது மகளிர் வாரத்தில் நாம் நமக்குக் காட்டும் மதிப்பாகும்.

மகளிர் உயர்ந்தால் – ஆடவர் உயர்வர் எனும் எளிய – ஆனால் உறுதியான சிந்தனையை உங்கள் முன்னே சமர்ப்பித்து – உங்களிடமிருந்து விடை பெறுகிறேன்.

வாழ்க மகளிர்! தரணி வாழ்க! தமிழ் வாழ்க!

அவ்வைமகள்

(வல்லமையில் வெளிவந்தது)
http://www.vallamai.com/?s=%E0%AE%89%E0%AE%B2%E0%AE%95%E0%AF%81+%E0%AE%A4%E0%AF%8A%E0%AE%B4%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D+%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B0

பாதைகளும் மீள்பார்வைதரும் தமிழ்ப் புத்தாண்டு!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 14:09:00 -0700

படத்திற்கு நன்றி: new-year.funmunch.com

பாதைகளும் மீள்பார்வைதரும் தமிழ்ப் புத்தாண்டு

சந்தமுறப்பாடுகிறேன் முழுமனதாய் அந்தாதி

அந்தாதிச் சந்தமெந்தன் செல்கதிக்கு சிந்தைக்கு

சிந்தை துரகமெனவோடியப் பிந்தை நிலை

நிலையாடிப் படம் காட்டவென் சித்தாம்புயத்து

புயமிருந்தும் கால்கையிருந்துமன்றொன்றும்

ஒன்றும் விலக்ககிலீர் வாலாபாக் குண்டுமழை

மழைக்குருதி மண்ணைச் செம்மைச் சூளையிட

சூளையிடம்பெயலாக் கரம் சுற்றக் கண்முன்னே

முன்னே ஆங்கெழுந்த மத்துகளில் துடித்தெழுந்து

எழுந்தழைக்கா மரணம் பிழைக்ககிலீர் பலி வீணே!

வீணேபோகுமோ அவர்தம் பாடுகளும் பாதைகளும்

பாதைகளும் மீள்பார்வைதரும் புத்தாண்டு பிறந்திடவும்

பிறந்திடவும் நந்தனத்தில் முந்தைநிலை நினைவகற்றோம்

நினைவகற்றோம் வையத்து வாழ்வை அவ்வாண்டு இந்நாளில்

இந்நாளில் நாம் வாழ ஈந்தவரை சொந்த மண்ணில் வீழ்ந்தவரை

வீழ்ந்தவரை மாத்திரைப்போதுக்குள் மரணமேற்றவரை

ஏற்றவரை தோத்திரம் செய்தே தொழுதிடுவோம் குடில்கள்தொறும்

குடில்கள்தொறும் பாடிடுவோம் பல்லாண்டு இவ்வாண்டு

இவ்வாண்டுகளும் நம் முந்தையர் பாடறியப் பேசிடுவோம் வைசாகம்

வைசாக விழாவினிலே சித்திரைக்கு முகமன் சொல்லி

சொல்லில், செயலில் மூத்தவரை ஏத்திப்பரவிடுவோம் நந்தனமாய்!!

அவ்வைமகள்

முதல் வெட்டு கணக்காய் கணக்கின் மீது விழுந்தது!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 13:58:00 -0700

முதல் வெட்டு கணக்காய் கணக்கின் மீது விழுந்தது!

படத்திற்கு நன்றி:computerclipart.com

கல்வியில் வெகுகாலமாக ஒரு போக்கு நிலவிவந்திருக்கிறது. அது என்னவென்றால்: மாணவர்கள் என்பவர்கள் வெற்றுப் பாத்திரங்கள்! இந்த வெற்றுப் பாத்திரங்கள் ஒரு ஆசிரியரின் முன்வந்து அமருவன – அவ்வாறு அமர்ந்த அப்பாத்திரங்களுக்கு, ஆசிரியரானவர் கல்வி வார்த்து அவற்றை இட்டு நிரப்புவார்!!

கல்விக்குத் தரப்பட்ட இந்த வடிவமைப்பை ஒரு மாபெரும் அறிவார்ந்த அறிவாக – அசைக்கமுடியாத விதியாக – வழக்கமாக்கி - அச்சேற்றி – அரசாணை செய்த கதையாய் – ஆசிரியர்கள் யாவரும் உயர் பீடத்திலேயே வைக்கப்பட்டு காலம் காலமாக ஆராதிக்கப்பட்டு வருவதானார்கள்.

இப்போக்கு, எவரும் குறையொன்றும் சொல்லாமலேயே பலகாலமாய் வழக்கில் நின்று வருகிறது என்றால் ஆசிரியர்கள் யாவரும் உண்மையிலேயே அத்தனை உயர்வானவர்களா? குற்றம் குறை அற்றவர்களா?

பலதுறைகளிலே இதே மாதிரியான நிலைமை தான்!!

உண்மையான மதிப்பு எவர் மீதோ எதன் மீதோ இருக்க, நடைமுறை மதிப்பு வேறு எவர் மீதோ எதன் மீதோ இருக்கும்!

மருத்துவம் – மருத்துவர்கள்!

அரசாங்கம் – அதிகாரிகள்!!

நீதி – நீதிபதிகள்!

காவல்துறை – காவல் அதிகாரிகள்!

அதிகாரிகள் – அடிமட்ட ஊழியர்கள்

அமைச்சர்கள் – அவர்களது உதவியாளர்கள்

அதற்காக-

அனைத்துக் காவல் அதிகாரிகளும், அனைத்துப் பிற அரசு அதிகாரிகளும், அனைத்து நீதிபதிகளும், அனைத்து மருத்துவர்களும், மதிப்புதரத்தக்கவர்கள அல்லர் என்பதல்ல.

எந்த ஒரு துறையிலும் கண்ணியமும், கடப்பாடும், தொழில் நேர்மையும் – சேவை மனப்பான்மையும் கொண்டவர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்கள் யாவரும் மக்களது மதிப்பிற்கும் வணக்கத்திற்கும், ஏன் பக்திக்கும், வழிபாட்டிற்கும் கூட உகந்தவர்கள் தாம்! அவர்களை வாழ்த்துவதோடல்லாது, அவர்களது சொல்லை மறுபேச்சில்லாமல் கேட்பதுவும் “நம் கடனே!” என மக்கள் எண்ணுவதும் சரியான செயல்தான்!

கல்வி –ஆசிரியர் இந்த ஜோடியின் நிலைமையும் மேற்தகையதே!!

எனினும், கல்வி என்பது மற்றவற்றைக் காட்டிலும் அத்தனைப் பிரியமான – அத்தனை வீரியமான – அத்தனை முக்கியமான ஒரு வாழ்க்கைப் பொருளாய் இருப்பதால் – அதனின் பணியாளர்களான ஆசிரியர்கள் மிக முக்கியமானவர்களாகிறார்கள்.

கல்விப் பணியாளர்களான ஆசிரியர்கள் பிற துறைகளில் இருக்கக் கூடிய பிற பணியாளர்களைக் காட்டிலும் கூடுதலான முக்கியத்துவம் பெறுவதன் காரணம், கல்வியின் நேரிடைப் பெறுமானர்களான (receiving end) மாணாக்கர்கள் ஆசிரியர்களோடு மட்டுமே நேரிடையாகப் பழக வேண்டிய, பரிவர்த்தனை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. பிற துறைகள் என்றால் ஒரு பணியாளைரை விட்டு/விடுத்து மற்றவர்களோடு பரிவர்த்தனை செய்து கொள்ளும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஆனால் கல்விக் கூடங்களில் மாணாக்கர்களுக்கென கல்விப் பரிவர்த்தனைக்கு உள்ள ஓரே நபர்கள் ஆசிரியர்கள் மட்டுமே. கல்வித்துறையின் – கல்விக்கூடங்களின் – தனித்துவ அமைப்பு அவ்வாறானது!

இத்தகு ஒரு வித்தியாசமான அமைப்புக்கு அச்சாரமாய் வருவன:

(1) கல்விக்கூடங்களிலே வகுப்பறைக் கல்விக்காக இருக்கக் கூடிய கால நெருக்கடி (சென்ற இதழில் இதுபற்றிப் பேசினோம்)

(2) பெற்றோர்களின் உயிரினும் மேலான மக்கள் செல்வம் ஆசிரியர்களது ஆக்கினையின் கீழ் வருதல்.

(3) பெற்றோர்களுக்கு இருக்கின்ற கால நெருக்கடி.

(4) பிரச்சினையென ஒன்று வந்து விட்டால், ஒரு கல்வியாண்டின்போது ஒரு குழந்தையை ஒரு பள்ளியிலிருந்து/கல்லூரியிலிருந்து விடுவித்து இன்னொரு பள்ளிக்கு/கல்லூரிக்கு அனுப்பவியலாத நடைமுறைச் சிக்கல்கள்.

(5) அந்தக் கல்வி ஆண்டை எப்படியோ “பல்லைக் கடித்தபடி” ஓட்டிவிட்டாலும், அடுத்த ஆண்டு வேறொரு நல்ல பள்ளியில் இடம் கிடைக்காது எனும் நிலைமை.

(6) ஆசிரியர்கள் நடத்தும் தேர்வுகளும் அதில் அவர்கள் வழங்கும் மதிப்பெண்களும் மட்டுமே மாணாக்கர்களின் கல்வித் தலைவிதியை முடிவு செய்வதான நிலை.

(7) ஆசிரியர் தரப்பிலிருந்து மாணவர்களுக்கு வருவதான பெரும்பாலான பிரச்சினைகள் உணர்வு நிலையில் – மன நிலையில் – குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தில் – என நிறைய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் தன்மையன என்பதால் – நீதி கிடைக்காத இடத்தில் முட்டி மோதிக்கொள்வதை விட - பொறுத்துக் கொள்ளும் மனோபாவத்தை வளர்த்துக்கொள்வதையே உயர்ந்த கோட்பாடாய்க் கொள்ளும் நடுத்தர்வர்க்கத்தினரே அதிக எண்ணிக்கையில் இருப்பதான நிலைமை!

இந்நிலையில், வாழ்க்கையில் எத்தனையோ சிக்கல்களுடன் உழன்று கொண்டிருக்கும் பெற்றோர்கள், கல்விக்கூடங்களில் தமது குழந்தைகளுக்கு இழைக்கப்படும் எத்தனையோ அநீதிகளை நிதமும் உள்வாங்கிய படிதான் காலம் தள்ளிவருகிறார்கள். பள்ளிகளிலிருந்தும் ஆசிரியர்களிடமிருந்தும் தினசரி வருகின்ற இவ்வாறான பிரச்சினைகள் பெற்றோரின் நிம்மதியைக் குறைத்தும், குலைத்தும் வருவது இவர்களது ஆளுமையையே பாதிக்கின்ற தீவிரத் தன்மையுடையது என்றால் அது மிகையில்லை.

மேலும் சில பிரச்சினைகள் உண்டு:

(8)மாணாக்கர்கள் செலுத்துகின்ற கல்விக் கட்டணத்திற்கு இணையானதாக வழங்கப் படுகின்ற கல்வியின் தரம் இருக்கின்றதா என்பதைக் கண்காணிக்கவும், குறையிருப்பின் அதனைக் கண்டிக்கவும், செப்பனிடவும் முறையான ஏற்பாடுகள் இல்லாதிருத்தல்.

(9) ஆசிரியப் பணிக்கு அமர்த்திவிட்டதாலேயே, ஆசிரியர்கள் அனைவரும் நன்றாய்க் கற்பிக்கிறார்கள் என்பதான முடிவுடன் கல்விக்கூடங்கள் – கல்வித்துறை மேலிடங்கள் இயங்குவது ஒரு வாடிக்கையாகிப்போன வேடிக்கை நிலவுதல்.

(10) “Teacher Effectiveness” எனும் ஆசிரியத்தொழில் திறமை, வகுப்பில் வெளிப்படுகிறதா என்பதனை எடைபோட்டுச் சரிபார்க்கும் முறைமைகளும் – விருப்பமும் இல்லாத கல்வி நிறுவன நிர்வாகங்கள் – கல்வித்துறை அதிகாரங்கள் என, சட்ட ஓட்டைகளில் ஜீவிக்கும் யதார்த்தங்கள்.

(11) நுகர்வோர் தொடர்பிலே நேரடியாக இருக்ககூடிய அனைத்துப் பணியாளர்களும், சுய ஆளுமையிலும், பழகு பாங்கிலும், “ethics” என்று சொல்லக்கூடிய பணிசார் ஒழுங்கிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர்களாக – இவற்றில் பிசகற்றவர்களாக – நடை, உடை, சொல், தொனி, முகபாவங்கள், உடல் அசைவுகள், கண்ணோட்டம் ஆகியனவற்றில் மிகுந்த கண்ணியம் உடையவர்களாக, ஒழுங்குவிதிகளைக் கடைபிடிப்பவர்களாக இருக்கவேண்டிய அவசியம் உள்ள சூழ்நிலையில், நுகர்வோர் தொடர்பிலே இருக்கக்கூடிய ஆசிரியர்கள் இவற்றுக்கெல்லாம் தள்ளுபடி பெற்ற நிலைமை.

(12) நுகர்வோர் எனும் நிலையில் இல்லையென்றாலும், கற்பவர்கள் என்ற நிலையிலாவது மாணாக்கர்கள், ஆசிரியரின் – கற்பித்தல் – ஆளுமைத்திறன் – கற்பிக்கும் பாடத்திலே அவருக்கு இருக்கக் கூடிய பாண்டித்தியம் ஆகியனவற்றை மதிப்பீடு செய்யும் உரிமையும், அந்த மதிப்பீட்டை “Teacher Effectiveness” ன் அளவீடாக எடுத்துக் கொள்ளும் ஏற்பாடும் இல்லாத நிலவரம் இருப்பது.

இன்னமும் பலவற்றைச் சேர்க்கலாம்! பட்டியலை நீட்டுவது நமது குறிக்கோளல்ல. சமுதாயத்தின் முக்கியமானதொரு சேவைப் பணியும், அதில் சேவை செய்யும் முக்கியமான பணியாளர்களும் “accountability” என்று சொல்லக் கூடிய “பதிலிறுக்கும் – பொறுப்பேற்கும்” நிர்ப்பந்தத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபட்டு வாழ்ந்துவருகிறார்கள் என்பதை நாம் உணரும் போது சமுதாய வியாதிகளுக்கு மருந்தாய் அமையவேண்டிய கல்வியே ஒரு சமுதாய வியாதியாக மாறி விட்டிருக்கிற ஆபத்தை உணருகிறோம்.

ஆக, சமுதாயத்திலே ஆசிரியர்களது “மதிப்பு” என்பது காலம் காலமாக மக்கள் கல்வியின் பால் வைத்திருக்கின்ற மதிப்பால் ஏற்பட்டதுதான் தானே ஒழிய ஆசிரியர்களின் பால் வைத்திருக்கிற மதிப்பு அல்ல எனத் தெரிய வருகிறது.

மாணவர்கள் வெற்றுப் பாத்திரங்கள் - அப்பாத்திரங்களுக்கு, ஆசிரியரானவர் கல்வி வார்த்து இட்டு நிரப்புதல் என்கிற “மாடல்” கல்வியிலும் சமுதாயத்திலும் நன்மைகளை விடுத்து பெரும் தீமைகளையே செய்வதானது! அறிவுச் செல்வம் என்பது ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட சொத்தாய் மாறி, கல்வி, ஆசிரியர்களை மையமாய் வைத்து எழும்பியது! இவர்களை மையமாய் வைத்து கல்விக்கூடங்கள் எழும்பின காளான் முளைத்த கணக்காய்!!

வெற்றுப் பாத்திரங்களை நாங்கள் தாமே இட்டு நிரப்புகிறோம் என்கிற கல்வியாளர் மனோநிலையினால் – பல பாத்திரங்கள் காலியாகவே அனுப்பப்பட்டன. இவர்கள் வீசிப்போட்ட கல்விப் பிச்சையைப் பிடித்துக்கொள்ள முடியாத பாத்திரங்கள் ஓட்டைப் பாத்திரங்களாக ஒதுக்கப் பட்டன.

பள்ளியின் வகுப்பறையில் மறுக்கப்பட்ட கல்வியை ட்யூஷன் மையங்களில் கூடுதல் காசையும் – கூடுதல் நேரத்தையும் ஒதுக்கி – மாணவர்கள் பெறவேண்டியதாயிற்று. இந்த கல்வித் தேடல் ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் எதிரொளிக்கலானது.

இவ்வகையில் முதல் வெட்டு கணக்காய் கணக்கின் மீது விழுந்தது!

வகுப்பில் கணக்குப் புலிகள் கண்டு மாணவர்கள் அணுகமுடியாத அச்சம் கொண்டனர்!

பிதாகரஸ், இவர்களது காதில் மட்டுமே ரசியமாய் தனது தியரத்தை ஒதிவிட்டுச் சென்ற கதையாய் இவர்கள் சூத்திரங்களை விளக்கச் சுணங்கினார்கள்!

எப்போதும் வேறு ஏதோ ஒரு எண்ண ஓட்டத்துடன் இவர்கள் ஒட்டுதல் இல்லாமல் பள்ளியில் உலா வரலானார்கள்! பிற ஆசிரியர்களுடன் ஓரிரு வார்த்தைகள் கணக்காய்த்தான் பேசலானார்கள்!

மாலையில் மணியடிக்கும் போதே பள்ளியை விட்டு வெளியேறிய முதல்வர்கள் இவர்களே!

காலையில் மணியடித்து ஓய்ந்த பின்பு துல்லியக் கணக்கில் பரபரவென நுழைபவர்களும் இவர்களே!

டியூஷன் தாட்கள் பள்ளியிலேயே திருத்தப்பட்டன!

முடிபவர்கள் சாப்பாட்டு இடைவெளியிலும் கூட பள்ளியில் காணாமல் போனார்கள்!

பள்ளியில் வகுப்பறையில் கணிதம் கற்பிக்கும் பணி பார்ட் டைம் ஆகவும் – டியூஷன் பணி முழுநேரமுமானது!

மொத்தத்தில் கணித ஆசிரியர்கள் பள்ளியில் கணக்காய் அவ்வப்போது தென்பட்டார்கள்!

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வைமகள்
(வல்லமை இதழில் வெளிவந்தது)
http://www.vallamai.com/?s=%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D+%E0%AE%B5%E0%AF%86%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%81+%E0%AE%95%E0%AE%A3%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%AF%E0%AF%8D

Book Review: Renuka Rajasekaran, Become A Scientist: Ask the Right Sequence of Questions

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 13:46:00 -0700

Book review: Become A Scientist: Ask the Right Sequence of Questions, Renuka Rajasekaran, reviewed by Prof. B. Viswanathan, Bulletin of the Catalysis Society of India, 11(2012)1–2

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Book Review

Become A Scientist: Ask the Right Sequence of Questions

Author: Renuka Rajasekaran

VDM Verlag Dr. Müller e.K.
ISBN 978-3-639-32778-6, paperback, 200 Pages

It is surprising to this reviewer that one can generate a coherent and fully informative text on this special topic. The author has brought her skills and knowledge into a successful compilation through her extensive original research in this book.

The book takes the statement of Aristotle that ‘it is in the answers to the questions that we ask our knowledge exists’ and goes to prove how this will be true. In eight distinct chapters, the author has brought out the complicated and confusing concepts of question and appropriate answers which we can research today; she demonstrates how the questions are generated and how once the question is available the answers will be certainly found out. This exercise is demonstrated with a number of most appropriate examples like the introduction of the Polaroid camera and also the current famous theories of relativity from that of a falling man.

It is surprising to note that the reinventing the wheel takes so much of our resources but still the activity continues. This can be an eye opener for many of us who seem to indulge in so called research which may border in the domain of reinventing the wheel. The author has clearly explained the four stages of research activity and has shown to the readers how this activity has to be pursued.

The concept of discovery has been adequately dealt with in Chapter 2. The essence of this chapter is reflected in the following lines “Questioning not only initiates a movement towards knowing that is intelligent and rational but also is a guiding methodology by which we discover all future knowledge.” This chapter rightly points out that the practice of questioning is a human desire to know and that when expanded properly leads to unrestrictedly to know everything.

The next chapter on questioning not only recognizes the cognitive components that generate questioning but also inspire reflections that automatically lead to simple solutions. This chapter will be a great treat for all of us who toil to question mostly in non-coherent settings.

Schemas of questioning attributable to Aristotle, Dillon, Lehnert, Graeser and Eris are discussed in Chapter 4. It has been identified that the schema of Dillon stands unique and the details of this schema have been outlined in detail in Chapter 5. The applications of Dillon’s schema are demonstrated with adequate examples in Chapter 6. In Chapter 7, the author goes on to demonstrate how Dillon’s schema can be adapted for technology- and design-oriented issues which is great relevance for today’s world which hovers around multifunctional devices. In the final chapter, the author presents and delineates the Ten Commandments for Data Prospecting in Sciences and even comments on the nature of databases that must be able to satisfy the aspirations of the generation.

On the whole, the author has placed a wealth of not only information but also practice with appropriate examples which can truly inspire young questioning minds. In a nutshell, the author has done a great service to the scientific community which has been most often in wilderness.

As has been pointed out in the preface by Dennis L. Carpenter, Ed. D. Assistant Superintendent, Newton County School System that “Written in simple English, this book takes the reader through the joyful voyage of scientific discoveries to the new shore of Knowledge Discovery to enhance the quality of the world in which we live. Yes. Data prospecting is sure to offer new jobs!! Read Dr. Rajasekaran’s Become a Scientist: Ask the Right Sequence of Questions to explore these.” There cannot be a better prescription than this to recommend this book.

B. Viswanathan

Professor

National Centre for Catalysis Research

Indian Institute of Technology, Madras

Chennai-600 036, India

ஆசிரியரை தெய்வத்திற்கு அடுத்த நிலையில் வைத்துப் பார்ப்பது தகுமா?

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 13:38:00 -0700

ஆசிரியரை தெய்வத்திற்கு அடுத்த நிலையில் வைத்துப் பார்ப்பது தகுமா?

படத்ஹ்டிற்கு நன்றி: younglearnersx.blogspot.com

வகுப்பறையில் மாணாக்கர்கள் பாடத்திலிருந்து விலகி, தாமே தமக்குள் நடத்திக் கொள்ளும் “தள்ளிய” கல்வியும் தாளாக் கல்வியும் கற்பித்தலின் வெள்ளாமை எனக் கண்டோம். இது தரும் விளைவு மாணாக்கர்களின் தேர்ச்சியில் எதிரொலிக்கின்றது – எதிரொளிக்கின்றது என்பதும் கண்டோம். கல்வியில் இது ஒரு எதிரிடைவினை – இது ஒரு ஆற்றல் கசிவு –– இது ஒரு காலவிரயம் – இது ஒரு மனிதவளச்சேதாரம் - இது ஒரு மூலாதார பலவீனம். ஒட்டுமொத்தத்தில் இது ஒரு நிரந்தர இழப்பு – ஒரு நிரந்தர பாதிப்பு!

ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அந்தத் தருணத்தில், அதைக் கற்றுக் கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டால் அதனை கற்றுக் கொள்ளும் அடுத்த வாய்ப்பு அரிதானது. கல்விக் கூடங்களில் காலம் என்பது மாணிக்கத்தை விடவும் மதிப்பு கூடுதலானது. விரும்பினாலும் கூட ஒன்றை ஆசிரியர் இன்னொரு பீரியட் மீண்டும் நடத்தும் அமைப்பு இல்லை. கால அட்டவணைகள் அத்தனை நுணுக்கமாய் அமைந்திருக்கும். அப்படியே கொஞ்சம் உபரி நேரம் கிடைத்ததென்றால் - அதனை மீள்பார்வைக்கு மட்டும் தான் பயன்படுத்தமுடியுமே தவிர மறுகற்பித்தலுக்கு (re-teaching) அது போதாது. இந்தக் கால நெருக்கடியினை உணரவல்லோர் யார்? ஆசிரியர்கள் மட்டுமே! மாணாக்கர்கள் வகுப்பறைக்கு வாராமல் போவதை (absent), வருகைப் பதிவேட்டில் குறித்து வைத்துக் கொண்டு அதை மிகப்பெரியதொரு ஆவணமாகப் பயன்படுத்தும் ஆசிரியர்களும் நிர்வாகிகளும், வகுப்பறைக்கு சரியாய் வாராத மாணாக்கர்களின் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுப்பதோடு – போதிய வருகைப்பதிவு இல்லாதபோது இறுதித்தேர்வுக்கு மாணாக்கர்களை அனுப்பாமல நிறுத்தும் சட்டத்தையும் கையாள்கிறார்கள். தத்தம் பதவிகளையும், அது தரும் உரிமைகளையும், இத்தனைத் துல்லியத்தோடு பார்க்கும் – பயன்படுத்தும் இவர்கள் – வகுப்பறைக்கு வந்தும் கூடப் படிக்கவியலாது – கற்பித்தலில் பொருத்தப்படாத் துண்டங்களாய் கற்பிக்கப்படாமல் கல்விக்குப் புறத்தே நிற்கவைக்கப்பட்டு “absent” செய்யப்படுகின்ற மாணாக்கர்களுக்கு என்ன நஷ்ட ஈட்டைத் தருகிறார்கள்? வகுப்பறையில் அம்ர்ந்ததாலேயே இவர்களுக்கு அனைத்தும் கற்பிக்கப்பட்டது, இவர்கள் அனைத்தையும் கற்றுக் கொண்டுவிட்டார்கள் என்று இவர்களை இறுதித்தேர்வுக்குஅனுப்புவது எவ்வாறு?

இவர்கள் மாணாக்கர்களுக்கு ஒரு நஷ்ட ஈடு தருவதாகவே வைத்துக் கொண்டாலும் கூட அது “தனது வாழ்நாள்” எனும் பொக்கிஷத்தையும் தனது பெற்றோரின் வாழ்நாள் திரட்டு எனும் ஒப்பற்ற செல்வத்தையும், எதிர்ப்பார்ப்பையும் காணிக்கையாக வைத்துக் கல்விக் கூடத்தை நாடிய மாணாக்கரின் நஷ்டத்தை எவ்வாறேனும் ஈடுசெய்ய இயலுமா? சொற்பதம் கடந்த துயரம் அல்லவா இது? இவ்வாறு மௌன யுத்தத்தில் காலம் தள்ளும் எத்தனையோ மாணாக்கர்கள்! அவர்களின் பின்புலத்தில் ஆயிரம் குடும்ப அவலங்கள்!!

நன்றாகப் படிக்கும் மாணவரே என்றாலும் கூட ஒரே ஒரு நாள் வாராமல் போனாலோ அல்லது வந்தும் ஏதோ மனநிலை மற்றும் உடல் உபாதைகளினால், வகுப்பெடுக்கும் ஆசிரியர் ஒரு மிகப்பிரமாதமான ஆசிரியர் என்றே ஆனபோதும், நடத்தப்படும் பாடத்தில் – கற்பித்தலில் - ஈடுபடமுடியாமல் போகுமானால் அது எத்தனைக் கஷ்டத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதனை அந்த மாணாக்கர் மட்டுமே அறிவார்.

எந்த ஒரு பாடமும், “learning continuum” எனப்படும் தொடர் சங்கிலியாக ஒவ்வொரு படியும் அமைக்கப்பட்டு – பல படிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று பொருத்தப்பட்ட படிக்கட்டுகளாகக் கட்டுமானம் செய்யப்பட்டிருக்கும் – இதனை “learning hierarchies” என்கிறோம். இதில் சங்கிலி இணைப்புக்கள் நிகழாது போகுமெனில் அல்லது சங்கிலி இணைப்பு பலவீனமாய் ஏற்பட்டு – உறுதியின்மையால் இற்றுப்போய் - விட்டுப்போகுமெனில் அங்கே கற்றல் சங்கிலி உருவாவதில்லை!!

விடுபட்டுப் போன ஒரு சங்கிலி இணைப்பைப் பிறகு உருவாக்குவதென்பதோ அல்லது சரியாய் உருவாகாத இணைப்பை பின்னாளில் பற்றவைத்து ரிப்பேர் செய்வதென்பதோ சுலபமான செயல் அல்ல.

எனவே தான் ஒவ்வொரு மாணவனும் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ஒவ்வொரு மணித்துளியையும் கல்விக்காக மட்டுமே முதலீடு செய்யவேண்டும் என்பது அடிப்படையாகின்றது. “போனால் வராது” என்கிற முது மொழி எங்கெங்கு பொருந்துமோ தெரியாது; ஆனால் ஒரு மாணாக்கரின் கல்விக்கான, வகுப்புக் கால அளவைக்கு இது முழுக்கமுழுக்கப் பொருந்தும். “காலம் பொன் போன்றது – கடமை கண் போன்றது” என்பது ஆசிரியர்களுக்கு–மாணவர்களுக்கு, கற்பித்தலுக்கு-கற்றலுக்கு மட்டுமே உருவாக்கப்பட்டது என்றே கூடச் சொல்லலாம். நான் இவ்வாறு சொல்வதற்குக் காரணம் உண்டு.

ஒரு கல்விக்கூடத்தில் அது பள்ளியோ, கல்லூரியோ, பல்கலைக்கழகமோ அது எதுவாகினும், ஒரு கல்வியாண்டு (அல்லது கல்வி அரையாண்டு) என்றால் அங்கே மூன்று காலங்கள் உண்டு. இவற்றை முறையே, அளிக்கப்பட்ட காலம் (available time), ஒதுக்கப் பட்டுள்ள காலம் (allocated time), கற்பித்தலுக்கான காலம் (instructional time) என்கிறோம்.

அளிக்கப்பட்ட காலம் என்றால் என்ன? ஒரு ஆண்டு என்றால், உலகெங்கிலும் பொதுவாக, “அளிக்கப்பட்ட காலம்” என்பது 36 வாரங்கள் மட்டுமே. இந்தியா எனும்போது – 195 நாட்கள் (பெரும்பாலான உய்ர்நிளிப பள்ளிகளில், கட்டாயமாய்); அமெரிக்காவெனில் 180 நாட்கள் எனலாம். இதில் வகுப்பறைக் கற்பித்தலுக்காக “ஒதுக்கப்படும் காலம்” மட்டும் ஏறக்குறைய 150 மட்டுமே – மீதி 30 நாட்கள் – இடைத்தேர்வுகள் – இறுதித் தேர்வுகள் விடைத்தாள் திருத்துதல் – முடிவு அறிவிப்பு - ஆசிரியர் வருகை – தயாரிப்பு -– இன்னபிற பணிகள் – விழாக்கள் – இத்யாதி எனப் போய்விடும். இந்த 150 நாட்களே, “கற்பித்தலுக்கான காலம்.” இந்த 150 நாட்களில் ஏறக்குறைய 10 நாட்கள் ஆசிரியர் தன வகுப்பிற்காய் தான் நடத்தும், குறு தேர்வுகள் – சிறு தேர்வுகள் – செமினார் – ஆகியனவற்றுக்குப் போய்விடும். மீதம் உள்ளவை 140 நாட்கள். இந்த 140 நாட்களில், மொத்தம் எத்தனைப் பாடங்கள் உண்டோ அத்தனையையும் மாணவர்கள் கற்றாக வேண்டும். ஆசிரியர்களைப் பொறுத்த மட்டில் அவர்கள் கற்பிக்கும் பாடம் ஒன்று மட்டுமே! ஆசிரியரின் சுமை என்கிற ஒன்றிற்கு இணையாக மாணாக்கர்களுக்கு இருக்கின்ற சுமையை நாம் தராசில் நிறுத்திப் பார்த்தால் புரியும் மாணாக்கர்களுக்கு இருக்கின்ற பாரமும் அழுத்தமும்!

அதுவும் கற்பித்தலுக்கான காலம் எனும் குறுகிய கால அளவையில், அவர்களுக்குக் கிடைத்தே ஆகவேண்டியதை சிறப்பான கல்வி – செழிப்பான கல்வி கிடைக்கவில்லை என்றால் அந்தக் குழந்தைகள் எத்தனைத் திண்டாடிப் போகிறார்கள் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா?

வகுப்பறைக் கல்வியின்பால் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளின் படி, ஒரு வகுப்பறையில், கற்பித்தலுக்கான காலத்தில், ஏறக்குறைய சரிபாதி நேரம் கற்றல் நிகழாத - கற்றல் தொடர்பில்லாத நேரமாகப் போகிறது என்று கண்டுபிடிக்கப் பட்டுள்ளது. இந்தப் பேருண்மை காட்டுவது என்ன? மாணாக்கர்களுக்கு- கற்றலுக்கென, கறாராக ஒதுக்கியிருக்கின்ற, குறைந்த பட்சமேயான காலத்தில் பாதியளவு வீணடிக்கப் படுகின்றது என்பதே! வகுப்பறை நேரம் என்பது மாணவர்கள் விலை கொடுத்து வாங்கியிருக்கின்ற நேரம்! அது மட்டுமல்ல. ஒரு மாணவன்/மாணவி ஒரு கல்விக்கூடத்திலே – ஒரு வகுப்பறையிலே – கல்விக்காக வந்து அமருகிறான்/அமருகிறாள் என்றால் அந்த வருகைக்குப் பின்னே வெகுபல பிரயத்தனங்களும், தயாரிப்புகளும், அவனது/அவளது தனிப்பட்ட தியாகங்களும் – பெற்றோரின் – உற்றோரின் தியாகங்களும் அடக்கம். ஒரு குழந்தை பள்ளிக்கோ கல்லூரிக்கோ வருகிறான் அல்லது வருகிறாள் என்றால் அந்த வரவிற்கு – பேருந்து – ரயில் சேவைகள் தொடங்கி – பால்காரர் – தயிர்க்காரி- காய்க்காரி – என சுற்றுப்பட்டில் சேவை செய்யும் ஓராயிரம் பேர்கள் உண்டு.

விடுமுறையில்லாத ஒரு நாள் காலையில் பள்ளிதுவங்கும் சற்று முன்னர், ஒரு பள்ளிக்கு அருகில் சென்று, சாலையோரம் விட்டேர்த்தியாக நின்றபடி அந்தச் சூழலை கவனித்தால் புரியும் – அங்கே திரண்டு நிற்கும் சமுதாய இயக்கம்! இந்த இயக்கம் எது கருதி? இந்த துடிப்பு எது நோக்கி? இந்த ஆர்வம் எதைப் பார்த்து? இந்த சமுதாயத்தின் எதிர்காலப் பிரஜைகளான இந்தப் பிஞ்சுகள் கற்றவர்களாக – வல்லவர்களாக – நல்லவர்களாக – வளர்ச்சிமாற்றம் அடைய வேண்டுமென்ற ஆன்ம வேண்டுதலல்லவா இது?

இவ்வாறு மாணவர்கள் வகுப்பறையை வந்தடைந்து அங்கு அமரும் அதி அற்புதமான வகுப்பறைக் காலத்திலே அவர்கள் இன்னென்னவற்றைக் கற்க வேண்டும் – தேர்ச்சிநிலை அடைய வேண்டும் என்று பாடத்திட்டமும் (syllabus) – தனித்தனிப்பாடங்களின் வரைவும் (curriculum map) இயம்புகின்றன. அதனை அவர்கள் தெளிவுறக் கற்குமாறு செய்வதற்காகவே வகுப்பறைக்கு ஆசிரியர் அனுப்பப்படுகிறார்.

எனவே கல்வி எனும் நிகழ்வில் மாணாக்கர்களுக்கு இருக்கின்ற உரிமை, எதிர்ப்பார்ப்பு, நிறைவு, என்பவை மட்டுமே கல்விக் கூடங்களின் கற்பிப்போரின் ஒரே குறிக்கோளாக இருக்க முடியும்!! ஏனெனில் இது ஒரு சமுதாயப் பணி!!

வகுப்பறை என்பது சிறு சமுதாயம் என்கிறோம். அவ்வாறெனில் ஒரு சமுதாயத்தின் தன்மையை வகுப்பறையில் காணமுடியும் – காணவேண்டும் என்பது கடப்பாடு. ஒரு சமுதாயத்திலே எத்தனை தனிமனித வேறுபாடுகள் உள்ளனவோ அத்தனை வேறுபாடுகள் மாணவர்களிடையே காணப்படுவது இயற்கை என்று சென்ற பகுதியில் அறிந்தோம். இந்த தனிப்பட்ட பண்புகளை அறிந்துணர்ந்து அவர்களுக்குக் கல்வி புகட்ட வேணுமேன்பது ஆசிரியரின் தலையாய பணி. அப்படியென்றால் ஒரு மாணவருக்கு ஒரு ஆசிரியர் வேண்டுமே! இது என்ன நடக்கின்ற காரியமா? என நீங்கள் வினவுகிறீர்கள். நல்ல கேள்வி. ஆனால், உண்மையில் ஒரு மாணவருக்கு ஒரு ஆசிரியர் வேண்டுமென்பதில்லை.

மாணவர்கள் குழுமியிருக்கும் நிலையில் – அவர்களைக் குழுவாக நிறுத்தி – அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கற்குமாறு தனித்துவ நிலையில் பாடம் புகட்டுவதுதான் ஆசிரியப் பணியின் பெற்றியும் வெற்றியும்!

இது சாத்தியமே!!

சிறிதோ பெரிதோ எதுவாகினும் சமுதாயம் எனும்போது அது ஒரு தொகுதி என்பதை நாமறிவோம். ஒரு சமுதாயம் பொதுவாக எவ்வாறு இருக்கும் - இயங்கும் எனும் ஒரு அடிப்படை வினாவை இப்போது எழுப்புவது பொருத்தமாக இருக்கும். சமுதாயம் எனும் எந்த ஒன்றையும், இயல்பு விகித அமைப்பு எனும் ஒரு வரைபடத்தின் மூலம் விளக்குவார்கள். இதனை “Normal Distribution Curve” என்பார்கள் (படத்தில் காண்க).

இந்த வரைபடத்தின் மூலம் நாமறிவது யாதெனில், எந்த ஒரு குணாதிசயத்தை எடுத்துக் கொண்டாலும், அந்த குணாதிசயம் ஒரு சமுதாயத்தில், இயல்பு விகித அமைப்பிலேயே காணப்படும் என்பது. இதனை ஒரு எடுத்துக்காட்டுடன் விளக்குவது நல்லது.

அழகு எனும் ஒரு குணாதிசயத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். இயல்பு விகித அமைப்பு வரைபடத்தின் படி, உலகில் 68% பேர் அழகில் சராசரியர்களாகவே இருப்பார்கள். 9.2% பேர் சராசரியை விட ஒரு படி கூடுதலான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 9.2% பேர் சராசரியை விட ஒரு படி குறைவான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 4.4.% பேர் சராசரியை விட ஒன்றரை மடங்கு கூடுதலான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 4.4.% பேர் சராசரியை விட ஒன்றரை மடங்கு குறைவான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 1.7% பேர் சராசரியை விட இரு மடங்கு கூடுதலான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 1.7% பேர் சராசரியை விட இரு மடங்கு குறைவான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 0.5% பேர் சராசரியை விட இரண்டரை மடங்கு கூடுதலான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 0.5% பேர் சராசரியை விட இரண்டரை மடங்கு குறைவான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 0.1% பேர் சராசரியை விட மூன்று மடங்கு கூடுதலான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள்; 0.1% பேர் சராசரியை விட மூன்று மடங்கு குறைவான அழகுடையவர்களாக இருப்பார்கள். சமுதாய மக்களின் குணாதிசயங்கள் காட்டும் அதே அமைப்பு தான் வகுப்பறை மாணவ சமுதாயமும் காட்டுகிறது. முன்னதிலிருந்து தானே பின்னது வருகின்றது. கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள்!!

ஒரு கரண்டி நிறைய மக்களை சமுதாயத்திலிருந்து எடுத்து வகுப்பறைக்குள் வைத்தால் எப்படி இருக்கும்? அவ்வாறு வைத்தது போன்ற “மாதிரி” (sample population) தான் வகுப்பறை!! எனவே கல்வியாளர்கள் நிறைந்த ஆய்வுகளுக்குப் பிறகு இயல்பு விகித அமைப்பு வரைபடத்தின் படியே வகுப்பறை இயங்குவதை உறுதி செய்திருக்கிறார்கள்.

படத்திற்கு நன்றி:http://www.regentsprep.org/Regents/math/algtrig/ATS2/NormalLesson.htm

இப்போது, மாணாக்கர்களின் பொதுக் குணாதிசயத்தைப் புரிந்து கொள்வது எத்தனை எளிது பாருங்கள்!!

இங்கு எடுத்துக் காட்டாக நாம் எடுத்துக் கொண்ட “அழகு” எனும் குணாதிசயத்திற்குப் பதிலாக – கற்பிப்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன்”, “கேள்விக்கு பதிலுரைக்கும் திறன்”, என - கற்றல் தொடர்பான பல்வேறு குணாதிசயங்களை மாற்றி மாற்றிப் பொருத்திக்கொண்டே போகலாம்.

இவ்விதமான இயல்பு விகித “கற்றல்” குணாதிசய அமைப்போடு தான் ஒவ்வொரு வகுப்புக்குள்ளேயும் மாணவர்கள் வருகிறர்கள். இந்த அமைப்பை மாணவர்களின் நுழைவுப் பண்புகள் (input characteristics) என்கிறோம். ஆனால், பாடதிட்டத்தின்படி ஒரு பாடம் நடத்தப்பட்ட நிலையில் ஒவ்வொரு மாணவரும் இன்னென்ன அறிவு (knowledge), இன்னென்ன புரிந்து கொள்ளல் (understanding), இன்னென்ன திறன் (skill), இன்னென்ன மனப்பாங்கு (attitude) ஆகியவற்றோடு வெளிநடக்கவேண்டும் என்று தனித்தனிப்பாட வரைவு காட்டுகிறது. இதனை செல்கைப் பண்புகள் (output characteristics) என்கிறோம். நம் வகுப்புக்குள்ளே நுழையும் மாணவர்களுக்கு எத்தனை வலிவோடு – எத்தனை ஆற்றலோடு – எத்தனை – விசுவாசத்தோடு – எத்தனை பரிவோடு – எத்தனை துடிப்போடு கற்பித்தால் அவர்கள் கற்றலில் சிறந்து – தனித்தனிப்பாட வரைவு காட்டுகிற செல்கைப் பண்புகள் அடையப்பெற்றதோடல்லாது அரசின் பொதுத் தேர்விலும் சிறப்புறுவார்கள் என்பதுதான் ஆசிரியரின் பணி.

இந்த இயல்பு விகித அமைப்பு வரைபடம் என்பது ஆசிரியப் பயிற்சியிலே ஒரு முக்கியமான பாடமாகும். இதனைத் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாது – நீர்த்தோ விடுத்தோ ஒரு ஆசிரியப் பயற்சி இருக்குமேயானால் அதைச் சாடுவது நன்று.

சமுதாய இலக்குகள் யாவுமே ஒரு கடைக்கோடி சாமானிய மனிதனுக்காக வடிவமைக்கப்படுபவை. கல்வி எனும் சமுதாய இலக்கில் – வகுப்பறையில் - பாடதிட்ட இலக்குகளும் அவ்வாறானவையே. எவனொருவன்/எவளொருவள் கடைசி பெஞ்சில் அமர்ந்தபடி என்னால் “பட்டம் பெற இயலுமா?” என்ற மனக்கிலேசத்துடன் வகுப்பறை விட்டத்தையும், ஜன்னல் வழி, விண்ணில் சலலசலக்கும் பட்டத்தையும் மாறிமாறிப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டபடி பதட்டத்துடன் அமர்ந்திருக்கிறானோ/ளோ அவனை/அவளை, கனிவான கண்ணோட்டம் எனும் பேரொளி காட்டி, இணக்கமான அசைவுகளின் மூலம், தாயினும் சாலப் பரிந்து, கல்வி எனும் கரத்தால் அரவணைத்து, கற்பித்தல் எனும் கன்னல் சாற்றில் கரைந்த கற்கண்டாய் சித்தாந்தங்களைப் பதமாய்ப் பரிமாற, அப்பரிமாறலில் - அப்பரிமாற்றத்தில், கற்றல் பெற்று அக்குழந்தை உருமாற்றத் தோடு – உளமாற்றமும் அடைந்து – சமுதாயத்தின் பால் பற்று கொள்வான்/கொள்வாள் எனில் அந்த ஆசிரியரை தெய்வத்திற்கு அடுத்த நிலையில் வைத்துப் பார்ப்பது தகுமே! தகுமே!

இன்னமும் பேசுவோம்

அவ்வைமகள்
(வல்லமை இதழில் வெளிவந்தது)
http://www.vallamai.com/?s=%E0%AE%86%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%88+

பிச்சைப்புகினும் கற்கை நன்றே?

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 18 Apr 2012 12:32:00 -0700

பிச்சைப்புகினும் கற்கை நன்றே?

படத்திற்கு நன்றி:ccsf.edu

எது எவ்வாறு கற்பிக்கப்படுகிறதோ, அதுவே அது எவ்வாறு கற்றுக் கொள்ளப் படுகிறது என்பதை முடிவு செய்கிறது என்கிறோம். இது ஏனெனில். கல்வி என்பது ஒரு இயக்க வினை (Dynamic process). இந்த வினைக்கான இயங்கு விசையாக அமைவது Teaching–Learning எனப்படும் ஒற்றை நிகழ்வாகும். ஆம்! கல்வியாளர்கள், வகுப்பறைக் கல்வியில், போதித்தல், கற்றல் என்கிற இரண்டையுயம் வெவ்வேறாகப் பார்ப்பதில்லை. இவ்விரண்டையும் இணைத்து, போதித்தல்-கற்றல் என்கிற ஒரு இரட்டைக் கிளவியாகவே அதனைக் காண்கின்றனர். ஏனெனில் இவை இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிகழ்பவை (simultaneous processes).

ஒரு சித்தாந்தத்தை ஆசிரியர் போதிக்கிறார் என்றால் அது அவர் போதித்து முடித்த பின்பு தான் மாணவர்களின் மனதுக்குள்ளே பதிகிறது என்பது இல்லை. அவரது போதனையின் பாதியிலே பாதி பதிகிறது என்றில்லை – கால்வாசி போதனையில் பதிய ஆரம்பிக்கிறது என்றில்லை. ஆசிரியர் துவக்குகிற முதல் சொல்லோ அல்லது முதல் ஒரு சில சொல் துளிகளோ கூட ஒரு மாணவனை வேறொரு கற்றல் படிக்கும் (learning step), உணர்வு தளத்திற்கும், கிரகிப்பு நிலைக்கும் இட்டுச்சென்று விடக்கூடும். ஆசிரியர் தொடர்ந்து உதிர்க்கிற இட்டுக் கட்டு வாசகங்கள், vocabulary என்கிற, பாடத் தொடர்பான மொழிக்கோவையை முன்னிறுத்தும் திறன், செரிவான – பொருத்தமான, எடுத்துக் காட்டுக்கள், விளக்குமுகமாக அவர் எடுத்தாளும் சொல்வளம் ஆகியன அந்த மாணவன்/மாணவி அக்கணத்திலே அடைந்திருக்கிற உணர்வுத் தளத்திற்கும் கிரகிப்பு நிலைக்கும் தகவுடையதாக இருக்குமேயானால் அவனது/அவளது கற்றல் கற்பித்தலை ஒட்டி அமையும்.

ஆசிரியரின் போதனை பாணி மாணாக்கரின் கற்றல் பாணிக்கு இணக்கமானதாக — இணைப்பை ஏற்படுத்துவதாக அமையவில்லை எனில், அங்கே கற்பித்தல் மட்டுமே நிகழும்.

கற்றல் நிகழாதா என் நீங்கள் கேட்கலாம்!

எதிர்ப்பார்த்த கற்றல் (intended learning) நிகழாது, மாறாக, மாற்றுக் கற்றல் அங்கே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும்.

மாற்றுக் கற்றல் என்பது என்ன?

அத்தருணத்தில் – அந்த பீரியடில் வேண்டாக் கல்வி (unintended learning)

மாற்றுக் கற்றல் என்பது ஒரே வகுப்பில் பல்வேறு நிலைகளில் நிகழும். இதனை விளக்குமுகமாக நம் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒரு எளிய எடுத்துக்காட்டைத் தெரிவு செய்து கொள்கிறேன்.

ஆசிரியர் அணுவின் அமைப்பைப் பற்றிய பாடம் நடத்துகிறார். இவர் பாடம் நடத்தும்போது மாணவர்கள் எவ்வாறு கட்டம் கட்டமாகத் தொடர்பற்றுப் போகிறார்கள் என்று பாருங்கள்.

(1) தொடக்கத்திலேயே தொடர்பு விட்டுப் போன நிலை

ஒரு மாணவனோ அல்லது சில மாணவர்களோ போதிக்க வந்த சித்தாந்தத்தின் முளையோடு நின்று விட்டு மேலே செல்ல இயலாது போராடியபடி இருக்க ஆசிரியர் மேலே மேலே போய்க் கொண்டிருப்பார். இந்த முளை என்னதென்றால் – அவனுக்கு ஏற்கனவே (முந்தைய வகுப்பில் கற்றிருந்த காரணத்தினால்) பரிச்சயமான ஒரு சிறு அறிமுகமாக மட்டுமே இருக்கும்.

ஆசிரியர் உரை:

மாணவனின் உள்வினா

எலெக்ட்ரான்கள் வலம்வந்தபடியிருக்கின்றன என்றால் உட்கரு ஏன் தன் அச்சில் தானே சுழலக்கூடாது?

(2)பாதியிலே தொடர்பு விட்டுப்போன நிலை

இன்னும் சில மாணவர்கள் பாதியிலே தொடர்பு விட்டுப்போன காரணத்தினால் முற்றுபெறாத சித்தாந்தத்தில் சிக்குண்டபடி தவித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

ஆசிரியர் உரை:

அணு என்பது பொருளின் மிகச்சிறிய துகள். அதில் உட்கருவும், அதனைச்சுற்றி எலெக்ட்ரான்களும் வலம்வந்தபடியிருக்கின்றன. இது சூரியனைச் சுற்றிப் பிற கோள்கள் வலம் வருவதைப்போன்றது. அணுவின் உட்கருவிலே ப்ரோட்டான்களும், நியூட்ரான்களும் இருக்கின்றன. அணு என்பது மின் தன்மையற்று உள்ளது. ------ அணு பகுக்கப் படக்கூடியது →

மாணவனின் உள்வினா:

------ அணு பகுக்கப் படக்கூடியதென்றால் எப்படிப் பகுக்க முடியும்?

(3) பாதிக்கு மேலே தொடர்பு விட்டுப்போன நிலை

ஆசிரியர் உரை:

அணு என்பது பொருளின் மிகச்சிறிய துகள். அதில் உட்கருவும், அதனைச்சுற்றி எலெக்ட்ரான்களும் வலம்வந்தபடியிருக்கின்றன. அணுவின் உட்கருவிலே ப்ரோட்டான்களும், நியூட்ரான்களும் இருக்கின்றன. அணு பகுக்கப் படக்கூடியது. அணு என்பது மின் தன்மையற்று உள்ளது. ப்ரோட்டான்களின் எண்ணிக்கை எலெக்ட்ரான்களின் எண்ணிக்கைக்குச் சமமானது. ப்ரோட்டான்களின் எண்ணிக்கை அணு எண் எனப்படும்.→

மாணவனின் உள்வினா:

எலெக்ட்ரான்களின் எண்ணிக்கை ஏன் அணு எண்ணாக இருக்க முடியாது?

இந்த வினாக்கள் எவற்றையும் ஆசிரியர் தனது போதனையில், எந்நிலையிலும் எழுப்பவில்லை. இவ்வினாக்கள் மாணாக்கரின் உள்ளத்திலே எழுமே என்று எதிர்பார்த்துத் தனது பாடத்தைத் தயாரிக்கவும் இல்லை.

( (4) வகுப்புக்கு வருவதற்கு முன்னமேயே எல்லாம் கற்று விட்ட நிலை

ஆசிரியர் சொல்ல வந்த கருத்து இதுதான் என்பது முற்றிலும் புரிந்து விட்ட நிலையில் சில மாணாக்கர்கள் இருக்ககூடும். வீட்டில் அண்ணன் அக்கா படிக்கும்போது தானும் அறிந்து கொண்டது. ட்யூஷனில் கற்றுக் கொண்டது. டிஸ்கவரி சேனல் பார்த்து அறிந்து கொண்டது எனப் பலவிதமான காரணங்களினால் அன்றைய பாடம் முழுமையும் ஏற்கனவே அறிந்தவர்கள் இவர்கள். அதுவும், அப்பாடத்தை அத்தனை நுணுக்கத்தோடு சுவைபடக் கற்றவர்கள் இவர்கள். உப்பு சப்பில்லாது இந்த ஆசிரியர், அதே பாடத்தைக் குளறுபடி செய்வதைப் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியாது கொதித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வப்போது ஆசிரியரின் மேல் விழும் காகித ராக்கெட்டுகளும், விசில் சத்தமும் இவர்களின் உபயமாகும். ஆனால் இந்த மாணவன் தான் ராக்கெட் எறிந்தான் அல்லது சீழ்க்கையடித்தான் என்று ஆசிரியரால் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது.

ஆளான மாணவர்களோ அல்லது விடலைகளோ நிரம்பிய வகுப்பு அங்கே பெண்ணாசிரியர் என்றால் – நான் மேற்சொன்ன மாணவர்கள் தமக்குள் ஒரு சுவாரசியமானதொரு கல்விப் பயணத்தைத் தொடக்குவார்கள்:

ஒரு மாணவன் பெண்ணாசிரியரை, உள்ளடைகளோடோ, அல்லது அவற்றையும் விடுத்தோ படம் வரைந்து அதற்குக் கீழே, அவனது மொழிவளத்தைக் காட்டி குறிப்போ கவிதையோ எழுதி அடுத்த மாணவனுக்கு அனுப்ப, அதற்கு மேலே இரண்டாமவன் தன் படைப்புத் திறனைக் காட்ட — பல இருக்கைகள் – பல இரு கைகள் – பல பேனாக்கள் – பல பொன் மொழிகள் – பல ஜியோமித வடிவங்கள் – கோலங்கள் – சந்கேதங்கள் – என்கிற கணக்கில் சித்திரமும் கைப்பழக்கம் – செம்மொழியும் தொடர்ப்பழக்கம் என்பதாக தாள் நிறைய தாளாக் கல்வி வளர அந்தத் தாள் இறுதியில் பெண்கள் பக்கம் போய்ச் சேரும் – யாம் ஆணுக்குச் சற்றும் தாழ்ந்தோம் அல்லரே! என மகளிரும் மகிழ்வாய் “மொய்” வார்க்க, அந்த வகுப்பும் முடியும் தருவாயை நெருங்கும். அச்சமயம், ஆசிரியை பாடத்தை முடித்திருப்பார், கரும்பலகையோ, வெள்ளைப் பலகையோ அதை அழித்த படியே, மாணவர்களைப் பார்க்க, அந்த வினாடி - பெண்களுக்குள் “அப்பாவியாய்” தோற்றம் அளிக்கும் ஒரு பெண், சட்டென எழுந்து ஆசிரியையிடம் போய் சந்தேகம் கேட்க எழுந்து செல்வாள் – “ஸ்டூடண்டுக்கு என் பாடம் புரிந்து, மேற்கொண்டு கூடுதலாகத் தெரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு நான் பிரமாதமாகப் பாடம் நடத்தியிருக்கிறேன்” என்கிற பெருமிதத்தோடு அந்த ஆசிரியை அப்பெண்ணை ஆவல் மீதுற எதிர்கொள்ளும் அந்த சில வினாடிகளுக்குள், “கவிதாவைப் போல் கவனமாகப் பாடத்தை கவனிப்பவர்கள் எவருமே இல்லை” எனவேறு அந்த ஆசிரியர் பாராட்டுவார். மாணாக்கர்களும் அவரை ஆமோதிப்பதைப் போல. “Kavithaa Long Live” அல்லது “Good Job! Good Job” எனக் கரவொலி எழுப்புவார்கள். கவிதா ஆசிரியையை நெருங்கி தனது ஐயத்தை மிக பௌயமாய் வெளியிட – ஆசிரியை அதை விளக்க மும்முரமாக – கவிதாவின் இடக்கை விரலிடுக்கில் மடிக்கப்பட்ட நிலையில் கவனமாய் பொருந்தியிருந்த “அந்தத் தாள்” ஆசிரியையின் புத்தகத்திற்குள்ளோ, நோட்டுப் புத்தகத்திற்குள்ளோ மிகக் கவனமாக செருகி முடிக்கப் பட்டிருக்கும். மணியடிக்கவும், ஆசிரியர் நிறைந்த மனதோடு, மாணவர்களின் கைவண்ணத்தில் உருவான சேவைச் சான்றிதழ்ப் பட்டயத்தையும் சுமக்காமல் சுமந்து கொண்டு ஒருவித வெற்றி மகிழ்வோடு அறையை விட்டு வெளியேறுவார்.

இருதரப்பிலும் பார்த்தால் அது – “ஒரு பீரியட் வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டது” என்று சொல்லவேண்டிய நிகழ்ச்சி. பாடத்திட்டத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த பாடம் போதிக்கப்பட்டதாக ஆசிரியர் பதிவு செய்து விடுவார்!! மாணவர்கள் தம் கற்றலைத் தேர்வில் பதிவு செய்யும் போது தேறுவது எத்தனைப் பேரோ?

இங்கே மாணவர்களில் இன்னுமொரு சாரார் பற்றி நாம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்:

எந்த வகுப்பிலும் ஓரிரு அலாதியான மாணவர்கள் இருப்பார்கள். தைரியம் நிறைந்தவர்கள் அவர்கள். தெளிவாகப் பேசுபவர்கள். கற்றுக் கொள்ளுவதில் ஐயமோ தடங்கலோ ஏற்பட்டுவிட்டதென்றால், அந்நிலையிலிருந்து வெளியேற விரும்பாதவர்கள் – வெளியேற இயலாதவர்கள். அறிவு ஜீவிகள் ஒரு பொருளை எடுத்துக் கொண்டால் அதனைப் பல்வேறு நிலைகளில் பார்ப்பவர்கள். ஒரு துளி கோடிட்டுக் காட்டினாலும் கூட அதனை ஆழமாகச் சிந்திக்கும் சூட்சமம் கொண்டவர்கள். துறைவிட்டுத் துறை சென்று விஷயங்களை இணைத்தும் பிரித்தும் பார்க்கும் ஆற்றலும், அத்தகைய ஆய்வில் கிடைக்கும் விழுதை சுவாரசியமாக விவாதிக்கும் திறனும் உடையவர்கள். இத்தகைய மாணவர்கள் ஆசிரியரைச் சிக்கலான கேள்விகள் கேட்டுத் திக்கு முக்காட வைத்துவிடுவார்கள்.

இத்தகு மாணவர்களின் அறிவுப்பூர்வமான வினாக்களைச் சந்திக்கும் தயார் நிலையில் இல்லாத ஆசிரியர்களே வெகு பலரும்!! மாணவரின் வினாக்கள் சிறப்பானவையே – தெறிப்பானவையே – பொறுப்பானவையே – இருப்பினும் – விடை தரவியலாத குறை ஆசிரியரிடத்திலே!! மாணவனின் கேள்விக்கணைகளை எதிர்நோக்கவியலாமல் போனதை, வகுப்பறையில் மாணவன் தன்னை உதவாக்கரை கேள்விகள் கேட்டு அவமானப் படுத்தியதாக உருவகம் செய்து கொண்டு, இம்மாணவர்களை, ஆசிரியர்கள் படுத்தும் பாடு அப்பப்பா! அந்தச் சித்திரவதையை விவரிக்க வார்த்தைகள் போதா! வகுப்பறையில் அவமானப் படுத்தப் படுவதும் - வீண்பழி சூட்டப்பட்டு இவர்கள் தண்டிக்கப்படுவதும் உண்டு.

சொல்லப்போனால் இவ்வகை மாணவர்கள் சூதுவாது தெரியாதவர்கள் – எத்தனைக் கெத்தனை தைரியமாகப் பேசுவது போல் தெரிகிறார்களோ அத்தனைக்கத்தனை மென்மையானவர்கள். இவர்களின் படிப்பாற்றல் – படைப்பாற்றல் இரண்டுமே அநாயசமானது! பிரமாதமான எழுத்தாற்றல் இருக்கும். புதுக் கவிதையா மரபுக்கவிதையா – இலக்கணமா – இவர்களை வெல்ல ஆளில்லை! ஓவியம், நடிப்பு, நடனம், இசை ஆகியவற்றில் இயல்பான திறன் இருக்கும். ஆனால் கையெழுத்து நன்றாயிருக்காது. Silly mistakes என்று சொல்லக் கூடிய அற்பப் பிழைகள் நிறைய இருக்கும் (எடுத்துக் காட்டாக: மைனஸ் குறி; முற்றுப் புள்ளி – சந்திப் பிழைகள் கணக்கில் –step காட்டாமல் விடுப்பது – முக்கோண விதிவழி கணக்கைப் போடச்சொன்னால் கால்குலஸ் வழியில் போடுவது ஆகியன, அண்ணாவின் அரசியல் திறமை பற்றி கேட்டால் அவர் சர்வதேசத் தலலைவரராகப் பரிமளிக்காமல் போனது ஏன் என அவரை சர்வதேச அரசியல்வாதிகளோடு ஒப்பீடு செய்வது - கால்குலேட்டரைப் பயன்படுத்தி மட்டுமே கணக்கு போடச் சொன்னால் அதை மறந்துவிட்டு மனக்கணக்கிலேயே போடுவது ஆகியன.) இம்மாணவர்கள் சுருக்கமாக விடையளிக்கச் சொன்னால் – விரிவாக எழுதுவார்கள் – விரிவாக எழுதச்சொன்னால் – குறைவாக எழுதிவிட்டு ஏனையவற்றைப் படம் போட்டு – சமன்பாடுகள் – குறியீடுகள் கொண்டு காட்டி – அந்த சித்தாந்தம் எவ்வாறு தொடரும் – அதனை அறிய மேலும் என்னென்ன செயலாம் என் ஒரு திட்டவடிவத்தையும் குறிப்பிட்டிருப்பர்கள். இத்தகையதொரு விடைக்கு அவர்களுக்குக் கிடைகிற சன்மானம் என்ன தெரியுமா? தேர்வில் தோல்வி அல்லது சொற்ப மதிப்பெண்கள்!! காரணம்? புரியாத கையெழுத்து – கேட்ட வினாவுக்கு எதிர்ப் பார்க்கப் பட்ட பதிலில்லை!! நடைமுறையை மீறி எதிர்காலத்தைப் பற்றிய காலம் கடந்த சிந்தனையோடு வாழும் அறிவு ஜீவிகள் கட்டுப் பெட்டியான தேர்வுகளிலே தோல்வியைத் தழுவுமாறு ஆக்கப் படுகிறார்கள்.

ஆசிரியரின் மீது ராக்கெட் விட்டது – ஆசிரியரை ஆபாசப் படமாக வரைந்தது – விசில் அடித்தது இவையெல்லாம் செய்வது யார் யாரோ! ஆனால் இந்த மாணவர்களின் மீது இந்த வீண் பழிகள் வந்து விழும். ஒசத்த குரலில் தைரியமாய் விவேகமான கேள்விகள் கேட்கும் பிறவிக் குணம் ஒன்றால் மட்டுமே இந்த மாணவர்கள் துன்பப்படுதல் வெளிப்படை.

இத்தகைய மாணவர்களின் நிலைப் பாட்டைப் பரிந்து பேச பள்ளி – கல்லூரி ஆகிய கல்வி நிறுவங்களின் பொறுப்புப் பதவிகளில் இருப்போரும் வாரார்!

இவர்களுக்குத் துணை வர வீட்டிலுள்ளோரும் வாரார் – ஏனெனில் இவர்களில் வெகு பெரும்பாலோர் மிகவும் ஏழ்மையான வீட்டுச் சூழல்களில் இருந்து வருபவர்கள். மேலும் வீட்டிலும் கூட படக் படக் எனக் கேள்வி கேட்கும் பழக்கம் இருப்பதால் கல்விக்கூடத்தில் தனது குழந்தையின் மீது நடத்தப்படும் அத்துமீறல்களை, பெற்றோரும் கூட முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதில்லை.

இவ்வாறான இழுபறிக் கல்வி வாழ்க்கையில், ஒரு நிலையில் இவ்வகை மாணவர்களுக்கு, கல்வி கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் மீதும் – கல்விக்கூடங்களின் மீதும் வெறுப்பு ஏற்பட்டுவிடுகிறது."Drop Outs" என்று நாம் சொல்கிற பள்ளிப் படிப்பை அல்லது கல்லூரிப் படிப்பைப் பாதியிலே நிறுத்திக்கொள்ளும் நபர்களில் மிகப் பெரும்பாலோர் இவ்வாறு வெளியேறுபவர்களே!!

கல்விக் கூடங்களை விட்டு வெளியேறிய நிலையில் இவர்களுக்கு இருக்கின்ற சூட்சுமம் – சமுதாயப் பிரக்ஞை – ஆகியன அரசியலுக்குப் பொருத்தமானதாய் அமைகின்றன! இவர்களுக்கு இருக்கின்ற வாய்ப் பேச்சுத் திறமை – தைரியமான – ஆணித்தரமான விவாதத் திறமை – கவிபுனையும் ஆற்றல் – வசனங்கள் – ஆகியன அரசியலில் நல்ல முதலீடாகின்றன. ஒரு சிறிய கல்விக் கூடத்தில் பொருந்தாதவர்களாக விரட்டி அடிக்கப் பட்டவர்கள் லட்சக்கணக்கான உறுப்பினர்கள் கொண்ட மாபெரும் கட்சியை வெகு நேர்த்தியாக நிர்வகிப்பது – இவர்களின் ஆளுமையின் கம்பீரமானதொரு வெளிப்பாடு. குறுகிய காலத்திலேயே மாபெரும் வளர்ச்சி கண்டு இவர்கள் செழிப்பது இவர்களது திட்டமிடும் திறனின் முத்திரை. இவர்கள் “மைக்கைப்” பிடித்துப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டால், மகுடிக்குக் கட்டுண்ட நாகம் போல, கண்ணன் குழலை மெய்மறந்து கேட்ட ஆவினங்கள் போல நாம் அடிமையாகி விடுகிறோம் என்றால் இவர்களுக்கு உண்மையிலையே மேலாண்மைப் பண்புகள் உள்ளன என்பதற்கு அது சான்று!!

நாட்டு நடப்பை வைத்துப் பார்க்கும்போது நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் மெத்தப படித்தவர்களாக இருந்திருந்தால் – இத்தனை ஊழல் – அராஜகம் பெருத்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நமக்கு அடிக்கடித் தோன்றுகிறதல்லவா?

கல்விக்கூடங்களில் படைப்பாற்றல் திறன் கொண்ட குழந்தைகளுக்கு அத்தனை அரவணைப்பு இல்லை – அவதிகளையே அவர்கள் எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ளும்போது நாம் குற்றம் சாட்டவேண்டியது எவரை?

வகுப்பறை என்பது ஒரு சிறு சமுதாயம். சமுதாயத்திலே எத்தனை வேற்றுமைகள் தனிமனிதரிடத்திலே உள்ளனவோ அத்தனைத் தனிமனித வேற்றுமைகள் மாணாக்கர்களிடையே இருப்பது இயற்கை. இந்த இயற்கையை ஆராதிக்க விழையாத – இந்த இயற்கை அமைப்புக்கு சேவை செய்ய விழையாத –அற்புதமான மனித குல வித்துக்களைக் கொண்டு கல்விப்பயிர் வளர்க்க முன்வராத வணிக வளாகங்களாய் கல்விக் கூடங்கள் மாறிப் போனதெனில் இது கல்வியின் பிழையா? கற்பிப்பவரின் பிழையா?

இத்தருணத்தில் எனக்கு நினைவுக்கு வந்த வாசகம் சர் கிளாஸ் மோசரின் கூற்று:

Education costs money, but then so does ignorance – Sir Claus Moser

“உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்,
பிற்றை நிலை முனியாது கற்றல் நன்றே” என்று பெற்றோர்கள் தம் குழந்தைகளின் எதிர்கால நலனைக் கருத்தில் கொண்டு தமது குழந்தைகளுக்கான கல்வியில் நிறைய முதலீடு செய்கிறார்கள். அவ்வாறு அங்கு சென்று சேர்ந்த தம் மக்களிடம் அறியாமையே நிலைப்பாடாகுமெனில், இதனை அவர் எவரிடம் முறையிடுவது?
ஐன்ஸ்டீன், எடிசன். டாவின்சி, மேரி கியூரி ஆகியோர் தனித்திறன் பெற்ற குழந்தைகளாகவே இருந்தனர். குழந்தைகளாக இருந்தபோது அவர்கள் செய்திருக்கிற பைத்தியக்காரத்தனங்கள் நிறையவே உண்டு. அவர்களின் துடுக்குத் தனத்தையும், வளர்ந்த குழந்தைகளாக இருந்தபோது அவர்கள் செய்திருக்கிற ஓராயிரம் தவறுகளையும், அவர்கள் ஜீனியஸ் தன்மையோடு சாதாரண வாழ்க்கையில் பொருந்தாது போராடிய போது அவர்கள் வெளிப்படுத்தியிருக்கிற உணர்ச்சிக் குமுறலையும் – குற்றமாகக் கருதி அவர்களைத் தண்டித்து ஒதுக்கியிருந்தால் உலக சமுதாயம் என்னென்னவற்றை எல்லாம் இழந்திருக்க வேண்டும்!!

இன்னமும் பேசுவோம்

அவ்வை மகள்

(வல்லமை இதழில் வெளிவந்தது)

http://www.vallamai.com/literature/articles/15826/

செரியாக் கல்வி : சிறையில் செரிந்தது

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sun, 15 Jan 2012 11:41:00 -0800

செரியாக் கல்வி : சிறையில் செரிந்தது

செரியாக் கல்வி : சிறையில் செரிந்தது

என் முது நிலைக் கல்வி - வேதியியலில்!! இதில் க்வாண்டம் மெக்கானிக்ஸ் பிரிவில் முதலில் வந்த பாடம் "பெட்டியில் ஒரு வஸ்து" (Particle in a Box) என்பதாகும். முழுவதும் கணித வரையறையின் அடிப்படையிலான பாடம் இது. இதை எதற்காகப் படிக்கிறோம் -- படிக்க வேண்டும் என்று புரியவில்லை. பேராசிரியர் மட மடவென்று எழுதித்தள்ள - எந்திரங்களைப் போல அச்சசல் காப்பியடித்துக் கொண்டிருந்தனர் மாணவ-மாணவியர்.   கேள்வி கேட்பார் எவருமில்லை.
அந்தப் பணியை நானே செய்யலாமே எனத் தோன்ற, கேட்டும் விட்டேன்.
"இந்த Particle in a Box ஐ நாம் ஏன் படிக்க வேண்டும்? வேதியலிலோ அல்லது நமது தினப்படி வாழ்விலோ இது எவ்வாறு பயன்படுகிறது? எடுத்துக்காட்டுக்கள் தந்தால் நீங்கள் நடத்துவதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்."
எனது வெளிப்படையான இந்தக் கேள்வியை ஆசிரியர் பொறுப்பான முறையிலே ஏற்றுக் கொள்வார் என்று தான் நான் எதிர்ப் பார்த்தேன்! மாறாக அவர் முகம் சிவந்து வெடிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். எம் ஸ் சி என்பது ஆரம்பப் பள்ளியா? ஊட்டி விடுவதற்கு? எடுத்துக் காட்டுக்கள் இல்லாமல் புரிந்து கொள்ளும் முதிர்ச்சி இல்லாதவர்கள் இந்த வகுப்பிற்கு வரத்தேவையில்லை – என்றார்.
இவ்விஷயம் அன்றோடு நின்றுவிடவில்லை. அந்த அரையாண்டு முழுக்க என்னை அவர் ஒரு வைரியாகவே பாவித்தார். Internal Assessment என்று சொல்லப்படுகின்ற உள் நிலை மதிப்பீடு ஒவ்வோன்றிலும் கை வைத்தார். தன்னாலியன்ற ஒவ்வொறு வகையிலும் என்னை வகுப்பில் அவமானப் படுத்தினார். “மனமே பொறு” என்கிற ஒரே வைராக்கியத்தின் மூலம் அந்த அரையாண்டை நகர்த்தினேன்.
புரிந்துகொள்ளாமல் வெறும் மனப்பாடப் பயிற்சியின் மூலமே அந்தப் பாடத்தை நான் தேர்வில் வெற்றி கொண்டேன்.
சொல்லப்போனால், நான் இளம் அறிவியல் படிக்கும்போதே, இயற்பியல் வேதியலில் ஆய்வு நடத்தி அத்துறையில் விஞ்ஞானியாக வரவேண்டும் என்று ஆசைப் பட்டேன். அந்த ஆசையை வேரோடு பிடுங்கி எறியும் அளவுக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது இப்பேராசிரியரின் கற்பித்தலும் அவர் மாணவர்களை நடத்திய விதமும். இத்தனைக்கும் நான் இளம் அறிவியல் படிப்பில் பல்கலைக் கழக “ரேங்க்” வாங்கியிருந்தவள். முதுநிலைக் கல்வியின் போது கல்லூரியின் வேதியியல் கழகம், தமிழ் மன்றம், உள்ளிட்ட பல அமைப்புக்களில் பொறுப்பான பதவியும் வகித்து வந்தவள். எனக்கே இத்தனை அவதி என்றால் பிற மாணாக்கர்களின் நிலை பற்றி என்ன சொல்ல?
புரிந்து கொள்ளாமலேயே என் மண்டைக்குள் ஒரு பாடத்தைப் பதித்தது எனக்குள் மாபெரும் சுமையாக இருந்தது. ஒன்றல்ல இரண்டல்ல பல ஆண்டுகள் “செரியாத” கல்வியின் சுமையால் வாடினேன் வருந்தினேன்.
பல ஆண்டுகள் சென்றன; சிறையில் உள்ளவர்களுக்கு சேவை செய்வதற்காக, ஒரு சமூகப் பணி குழுவோடு ஒரு நாள் மைய சிறைச் சாலை சென்றேன். முதல் சிறை அறையின் முன், குழுவாகச் சென்று நிற்கிறோம். அந்த வினாடி, “he is a perfect particle in a box” என வாய்விட்டுக் கூவினேன். அனைவரும் என்னைப் பார்த்து, “என்ன ஆச்சு?’ என்றார்கள்.
“பெட்டியில் வஸ்து” என்கிற அந்த க்வாண்டம் மெகானிகல் சித்தாந்தத்திற்கு, நடைமுறையில் ஒரு எடுத்துக்காட்டை, சிறைக்குள் இருந்த நிலையில் அந்த மனிதன் எனக்குத் தந்தான்.

“பெட்டியில் வஸ்து” என்கிற அந்த க்வாண்டம் மெகானிகல் சித்தாந்தத்தில் வரும் சில மொழிவழக்குகள் சிறைக் காட்சியில் மட்டுமே எனக்கு விளங்கின. “Boundary Conditions” “Degrees of Freedom” “escape impossibility” “solution to the problem is trivial” “the particle moves in a straight line until it reflects from wall.”
சிறை வாயிலில் எனக்கு அறிவியல் ஞானம் பிறந்தது. “பெட்டியில் வஸ்து” எனக்குப் புலப்பட்டது. எட்டாக் கனியென இருந்த க்வாண்டம் மெகானிகல் சித்தாந்தம் உள்ளங்கை நெல்லிக் கனியானது.
இதனைத் தொடர்ந்து, “பெட்டியில் வஸ்து” என்கிற அந்த க்வாண்டம் மெகானிகல் சித்தாந்தத்திற்குப் பல எடுத்துக் காட்டுக்கள் இருப்பது பளிச்சிட்டது: கூண்டுக் கிளி, கருவறையில் இருக்கும் சிசு, தொழுவத்து மாடு என உதாரணங்கள் உதிர்ந்தன.
இந்த எடுத்துக் காட்டுக்கள் வாயிலாக “பெட்டியில் வஸ்து” என்கிற அந்த க்வாண்டம் மெகானிகல் சித்தாந்தத்தை எனது பேராசிரியர் அன்று விளக்கியிருந்தால் அந்த சித்தாந்தத்தைக் கற்றுக்கொள்வது எளிதாயிருந்திருக்கும்.
நான் சேவை செய்வதற்காக, சிறைச் சாலை சென்ற காரணத்தால் மட்டுமே கிடைத்த ஞான தீட்சை இது. இவ்வகை ஞானம் பெற என்னுடன் படித்த இன்னபிற மாணாக்கர்கள் என்ன செய்திருக்க முடியும்? சரியாகச் சொல்லித் தரப்படாத செரியாக் கல்வியால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் வேதியியலை ஒதுக்கி விட்டு வேறு துறைகளுக்குச் சென்று விட்டார்கள். மொத்தம் 18 பேரில் நாங்கள் மூவர் மட்டுமே அறிவியல் துறையில் ஆய்வுப் பணியில் இருக்கிறோம்!!.
எதனை எவ்வாறு சொல்லித் தரவேண்டுமோ, அதனை அவ்வாறு மாணாக்கர்களுக்குப் புரியுமாறு, கற்பித்தல் என்பது ஆசிரியரின் கடமையல்லவா? இதற்காகத்தானே அவர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டு சம்பளமும் வழங்கப் படுகிறார்கள்?
நடைமுறையில், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மட்டுமே சில நல்ல ஆசிரியர்களைப் பார்க்கிறோம் (இவர்களில் பெரும்பாலோர் நல்லாசிரியர் விருது பெற்றவர்கள் அல்லர்). கற்பித்தலைக் கடமை எனக் கருதாது கடனே எனக் கருதும் ஆசிரியர்களே வெகுபலராயிருக்கிறார்கள் (இவர்களில் வெகு பலருக்கு நல்லாசிரியர் விருது கிடைத்திருக்கிறது!)
“குருவில்லா வித்தை சிறக்காது” என்கிற வாக்கை ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகப் பயன்படுத்தியபடி, கற்பித்தலின் பால் பற்றுதல் இல்லாது பணியாற்றும் ஆசிரியர்களைப் பார்க்கும் போது, “பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே!” என்கிற வாசத்தை மறு பரிசீலனைச் செய்ய வேண்டும் போல் தோன்றுகிறது.
ஒன்று எவ்வாறு சொல்லித்தரப் படுகின்றதோ அதுவே அது எவ்வாறு கற்றுக் கொள்ளப் படுகின்றது என்பதை முடிவு செய்கின்றது. இவ்வகையில், நாம் நமது கல்வியின் நிலையை சீர்தூக்கிப் பார்க்கவேண்டியது என்பது முக்கியமாகின்றது!
குறிப்பு:

In physics, the particle in a box (also known as the infinite potential well or the infinite square well) is a problem consisting of a single particle inside of an infinitely deep potential well, from which it cannot escape, and which loses no energy when it collides with the walls of the box. In classical mechanics, the solution to the problem is trivial: The particle moves in a straight line, always at the same speed, until it reflects from a wall.

பள்ளியறை

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Thu, 15 Dec 2011 10:13:00 -0800

பள்ளியறை

பாரதிக்கு வயது 130: அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கத்தில் பாரதி பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்: 12-11-2011

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Tue, 13 Dec 2011 06:12:00 -0800

பாரதிக்கு வயது 130: அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கத்தில் பாரதி பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்: 12-11-2011

படத்திற்கு நன்றி: tamilweek.com

விழா எதுவாகினும் அதனைப் பொருத்தமான முறையிலே கொண்டாடுவது தான் சிறப்பு. ஆரவாரம் ஏதுமின்றி, விழாவின் குறிக்கோளின் மீது மட்டுமே கவனம் வைத்து மிகச் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்பட்ட ஒரு விழாவாக அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கத்தின் பாரதி பிறந்த தின விழா அமையப்பெற்றது.

தேசியக்கவி பாரதி சர்வதேசக் கவியே என்பது மாபெரும் உண்மை. அவரது சொல்லாட்சியாகட்டும் - கருத்தாட்சியாகட்டும் - கவி மாட்சியாகட்டும் - இதில் எதனை நீங்கள் எடுத்துக் கொண்டாலும் - அதில் பாரதியின் உலகுதழுவிய வீச்சையும், ஆழத்தையும் காணமுடியும். பாரதியின் நோக்கு உலகுகளை உள்ளடக்கிய பிரபஞ்சத்தின் விளிம்புவரைச்சென்று அவ்விளிம்பை நின்று நீவிவிட்டு - மீள்திரும்பும் தன்மையது. ஆற்றலும் - வலிமையையும் - வேகமும் அவனது எழுத்தின் மும்முனைத் தாக்கம்.

அதுவும் அவன் வாழ்ந்து போந்த காலம் - சொற்பதம் கடந்த கடினம். அச்சூழலில அவன் என்ன உண்டான் - எந்நேரம் உறங்கினான் எனத் தெரியாது. ஆனால், அவன் தமிழைப் பருகி, தமிழைச் சுவைத்து - தமிழை சுவாசித்து - தமிழே உறக்கமும் - விழிப்புமாய் வாழ்ந்தான் என்று அவனது எழுத்து பேசுகிறது.

இத்தகையதொரு கவியைப் போற்றுதற்கு பொருத்தமான ஒரு நிகழ்ச்சி - கவிஞர்கள் கூடி - தமிழில் கவி பாடுவது மட்டும் தானே! பாரதி பிறந்த நாளில், அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கம் ஏற்பாடு செய்திருந்த கவியரங்கம் பாரதியின் தமிழ்ப்பணி தரணியில் தொடரவேண்டும் என்கிற உயரிய நோக்கைப் பறைசாற்றுவதாக அமைந்தேறியது.

"தலைமுறை தழைக்க தமிழ்ப் பயிர் வளர்ப்போம்" என்கிற தாரக மந்திரத்தைக் கொண்டது அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கம், தமிழ் மொழியின் வாழ்வும் வளமும் எதிர்காலச் சந்ததியினரின் கையிலே தான் உள்ளது. இப்பொறுப்பிற்கு, அவர்களை உரித்தானவர்களாக ஆக்குவது இன்றைய பெரியவர்களின் கையிலே உள்ளது. இந்த இரண்டு கடமைகளும் இரட்டைக் கடமைகள் - ஒரு முகத்தின் இரு கண்கள் போல - ஒரு வித்தின் இரு இலைகள் போல , ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போல ஒன்றை ஒன்று விடுத்து இயங்காத் தன்மையன. இந்த இரட்டைக் கடமையைச் செவ்வனே ஆற்றும் முகமாக மழலைகள் கவிபாடி கவியரங்கைத் துவக்கியது கண்கொள்ளாக் காட்சியாகும்.

மொழியியல் ஆய்வாளரும் கவிஞருமான பெரியண்ணன் சந்திரசேகரன் இக்கவியரங்கில் தன் மழலைச் செல்வங்ககளோடு வருகை தந்திருந்து - மழலைகளும் தானுமாக, தனிதனியே கவி வழங்கி இவ்விழாவினைச் சிறப்பித்தார். கவிஞர் குமரேசன், தன கவியுரையோடு இணைப்புரையும் வழங்கி, ஒருங்கிணைத்துச் சென்ற இக்கவியரங்கம் கவிஞர் ஆதி முத்துவின் "அவைக்கு வணக்கம்" எனும் தொடக்கக் கவிதையோடு தொடர்ந்தது. கவிஞர்கள், அரசூர் ராஜா, ராம் மோகன், கந்தபொடி, உள்ளிட்ட பலரும் தமது படைப்புக்களை

மழலைக் கவிஞர்கள்

இச்சிறப்புக் கவியரங்கத்தில் அரங்கேற்றினார்கள். நான் "பள்ளியறை" எனும் கவிதையை இக்கவியரங்கத்திற்காக இயற்றி வழங்கினேன். கூடுதலாக, "அகரம் சொல்லு பாப்பா" என்கிற எனது மற்றுமொரு கவிதையையும் வழங்கினேன். ("அகரம் சொல்லு பாப்பா" ஏற்கனவே நமது அம்பராத்தூணியில் வெளி வந்துள்ளது.) தமிழுக்கும், பிற திராவிட மொழிகளுக்கும் உள்ள உறவு எத்தனை முக்கியமானது என்பதும் - குழந்தைப்பருவமே சொல்வளம் பதிக்கும் சரியான பருவம் என்பதும் எனது கவிதைகளின் சித்தாந்தங்கள்.

பார்வையாளர்களாக மட்டுமே பங்கேற்க வந்திருந்த தமிழன்பர்கள சிலரும் தாமாகவே முன்வந்து தமது கவிதைகளைப் படைக்க முன்வந்தது வெகு சிறப்பு.

வேதியியலில் வினை ஊக்கிகள் என்போம். அதுபோல, கவிஞர்கள் தம் " உடன் இருந்த தெம்பே" இந்தக் கன்னிக் கவிஞர்களுக்கு ஊக்கசக்தியாக அமைந்தது! இதனை மிகவும் ஆரோக்கியமானதொரு தொடக்கம் என்பேன். அனுபவம் மிக்க கவிஞர்கள் முன்னிலையில், அச்சப்பட்டுப் பின்வாங்கி ஒதுங்கிப்போய்விடாதவாறு - ஒரு எளிவந்த தன்மை அனைவரிடத்திலும் அமையப்பெற்றது இறைவனின் கொடை என்றால் அது மிகையில்லை..

முன்னேரும் பின்னேரும்:

கவிஞர் பெரியண்ணன் சந்திரசேகரன் குழந்தைகளுடன்

இக்கவியரங்கில் காட்டப்பட்ட கரிசனமும், வாஞ்சையும் ஏட்டில் பதிவு செய்யப்படவேண்டிய முக்கியத்துவம் உடையன. இத்தனை இலகுவான சூழலை உருவாக்கிய பெருமை இக்கவியரங்கை வடிவமைத்து வழிநடாத்திச் சென்ற அபை ராதா அவர்களையே சாரும். இவருடன் தோளோடு தோள் நின்று இவருக்கு வலது கையாகச் செயல்பட்ட நாகி சேது அவர்கள், அபயரோடு சேர்ந்து கொண்டு, கவிஞர்களின் படைப்பைப் பாராட்டியும், ஊக்குவித்தும், கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்தும் சுவை கூட்டினார்.

தொடக்கக் கவிதை: கவிஞர் ஆதிமுத்து

அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றிருக்கும் தங்கமணி அவர்கள் இச்சங்கத்தின் பல்வேறு பொறுப்புக்களை வகித்தவர். எவ்வித பந்தாவும் இல்லாமல், பார்வையாளர்களுக்கு இடையே அமர்ந்து கொண்டு கவியரங்கை அனுபவித்தபடி தனது பணியைச் சிறப்பாய் ஆற்றிய அவரது தலைமை பாராட்டுதற்குரியது.

மொத்தத்தில், எளிமையானதொரு நிகழ்ச்சி - வலிமையானதொரு நிகழ்ச்சி - பொருத்தமானதொரு நிகழ்ச்சி - பாரதி! பார் அதில் எம் போல் சங்கமில்லை - பாரதி! என்று பாரதிக்குப் பெருமையுடன் கூறுவதுபோல் அமைந்த இக்கவியரங்கம் கண்டபோது நான் சொன்னது:

பார்! அதி நாதனின் உலகு எலாம் உணர்ந்த தமிழ்ப் பார்! அதியமான் தொழுத அவ்வை பார்! அதியாதி அந்தாதி தந்த அபிராமன் பார்! அதி கம்ப நாடனின் ஏட்டைப் பார்! அதிவீர ராமார்கள் எழுச்சி பார்! - பார் அதி அமாநதச கவியரங்கம் பார் !

குறிப்பு அமாநதச என்பது அட்லாண்டா மாநகரத் தமிழ்ச் சங்கம் என்பதன் சுருக்கம். (சுருக்கம் இவ்விடத்திற்காக மட்டும் நான் செய்தது)

இக்கவியரங்கு குறித்த இன்னபிற சேதிகள் தொடரும்.

அவ்வைமகள்

சித்திரம் பேசுதடி - அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் என்று சொன்னாலும் சொன்னார்கள்!!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Mon, 5 Dec 2011 06:12:00 -0800

சித்திரம் பேசுதடி - அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம் என்று சொன்னாலும் சொன்னார்கள்!!

அச்சசலாய் -
குழந்தைகளை வார்ப்படம் செய்திருக்கிறார்கள் இந்தப் பெற்றோர்கள் !!
இதென்ன அதிசயம்?
பக்கத்திலிருப்பது நாயா பூனையா?
அடையாளம் காணமுடியாதபடி எஜமானியம்மாவைப்போலவே
முகம் ச்ந்த்ர பிம்பமாக!!
நம்ம ஊர் பாஷைப்ப் படி"எந்தக் கடையில அரிசி வாங்கறீங்க?" என்று கேட்கலாமா?

சித்திரம் பேசுதடி - வலையில் கன்னியா? கண்ணியா?

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sun, 4 Dec 2011 18:26:00 -0800

வலையில் கன்னியா? கண்ணியா?

sirippu.wordpress.com

போதிமரம் - அவ்வைமகள்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Sat, 3 Dec 2011 01:40:00 -0800

போதிமரம்

உனக்கு எது நடந்தால் என்ன?

உனை எவர் பிரிந்தாலுமென்ன?

உன்மேல் எது விழுந்தால் தான் என்ன?

உன்" இளி" நிலை எவர் கண்டாலுமென்ன?

உன் துயர் எவரும் அறியாரெனினும் என்ன?

உன்னுடல் இறுகி விறைத்த போதும்

உன் ஊன் வற்றி தீர்ந்த போதும

உன் நுனி வேர் கொண்ட சொட்டு ஈரம்

உன் ஞான நாடியாக

உன் மௌனம் தியான நிட்டை

உன் அகப்பை அழல் திரட்டி

உ ன்னுள் ஆன்ம வேள்வி மூட்டி

உ ன் ஆற்றல் உன்னுள் மீட்டு

உ ன் நிலையை மாற்றிக் காட்டும்

உன் தவவலிமை போற்றி!! போற்றி!!

அவ்வைமகள்

முதிர்ந்த கனி

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Fri, 25 Nov 2011 05:46:00 -0800

முதிர்ந்த கனி

பானி "பதநி"யாகி பானைக்குள் இறங்குவதால் பனை எனப் பெயர் வந்ததோ ?

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Fri, 25 Nov 2011 05:16:00 -0800

பானி "பதநி"யாகி பானைக்குள் இறங்குவதால் பனை எனப் பெயர் வந்ததோ ?

படத்திற்கு நன்றி: affnasite.com

அரிதான நிஜங்கள்: இசைவாணியின் இசைவுப் புன்னகை - இதில் தெரிவது வியப்பா? அங்கீகரிப்பா?

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Thu, 24 Nov 2011 12:01:00 -0800

அரிதான நிழல்கள்: இசைவாணியின் இசைவுப் புன்னகையில் தெரிவது வியப்பா? அங்கீகரிப்பா?

படத்திற்கு நன்றி: bhaarathi.blogspot.com

நான் சுதந்திர தேவி!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Thu, 24 Nov 2011 11:51:00 -0800

நான் சுதந்திர தேவி!

இவைமட்டுமே நான்
எனப் பண்ணிய உபாதை
முலைகளின் மொக்கும்
அல்குலின் சோகையும்
இறகுகளுக்காய் ஒரு
பண்டமாற்று!
ஆடையில்லாததால்
என்னிடம்
அலங்கோலங்கள் இல்லை!
அம்மணம் அம்மணம்
தானே சகலமும்!!
என் மூலாதரத்தில்
மூண்டது வேள்வி
பிசுத்துஅகன்றது
ரோமக்காலுடன் நாளமும்
கிளம்பிய நாழியில்
கண்டத்தில் சுழன்றது
முடிச்சு வேலிக்குக்
கொடிகாட்டுது
நான் சுதந்திர தேவி!!

படத்திற்கு நன்றி: kalachuvadu.com

பதமாய்ப் பதம் பதித்த பக்குவம்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Thu, 24 Nov 2011 11:29:00 -0800

பதமாய்ப் பதம் பதித்த பக்குவம்

இப்படத்தைப் பார்த்தவுடன் பாதையில், வழுக்கி விழுந்துவிடாமல், சிரத்தையுடன் வெகுநேர்த்தியாய்த் தன் அடிச்சுவட்டைப் பதித்துச் சென்றிருக்கிற தன்மானப் பிரஜையின் சாதனை தெரிகிறது!!

தமிழன் எட்வின் உணர்வுகளின் அச்சத்தையும் அவற்றின் மறைநிலைமையையும் இப்படத்தின் கீழ் வெளியிட்டிருந்தார்.

காண்க: thamizhanedwin.blogspot.com. தமிழன் எட்வினுக்கு நன்றி!

அகரம் சொல்லு பாப்பா!! -- அவ்வை மகள்

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Thu, 24 Nov 2011 02:03:00 -0800

அகரம் சொல்லு பாப்பா!! -- அவ்வை மகள்

அகரம் சொல்லு பாப்பா
அம்மா - அப்பா- அக்கா- அண்ணன் - அண்ணி - அத்தை - அத்தான்
அகரம் தரும் உறவு
அ ருமை நல்ல உவமை

அன்னை என்றால் அம்மா
அம்மன் பார் கண்ணு
அப்பன் பாரு கண்ணு
அம்மையப்பன் ஆக நின்று
அருள் பாலிப்பதைப் பாரு

அம்மி பாரு கண்ணு
அதன் மேல் குழவி பாரு ஒண்ணு
அசைத்து மசித்துஅதன்மேலே
அரைப்பதென்ன பாரு!!

அடுப்பு, அடுக்கு, அகப்பை, அண்டா, அகலாமான தட்டு
அஞ்சரைப்பெட்டிகுள்ளே அனைத்தும் இருக்கு கண்ணு
அமக்களமாய் அவிப்பதென்ன? அப்பம் என்று சொல்லு!
அப்பளம் பொரித்து தாரேன்! அன்னம் கொஞ்சம் உண்ணு

அன்பு கொண்டு வாழ்ந்தால்
அகம் மகிழும் ஆர்வம் பெருகும்
அடம் பிடித்து அமளி செய்தால்
அமைதி விலகிப் போகும்!!

அரளி, அலரி, அல்லி, அத்தி, அகத்தி, அவரை!
அடுத்தடுத்து அழகாய் நல்ல பசுமை காட்சி பாரு!!
அரம் ஒண்ணு பாரு இது மரம் அறுக்கும் பாரு!!
அடுத்தவர்க்கு உதவும் பண்பு அறம் என்று கூறு!!

அருகம் புல்லின் மேலே
அரணை ஓடுவதைப் பாரு!!
அரசமரத்தின் மேலே
அணியாய்ப் பறவைக் கூட்டம் பாரு!!

அழுக்கு, அழுகல், அழுகை, அவசரம், அவமதிப்பு
அவதியாகி போகும்! இவற்றைஅனுமதிக்க வேண்டாம்!!
அவ்வைப் பாட்டி வந்தே நல்ல மூதுரைகள் தந்தாள்
அதியமான் உவந்தே அவர்க்கு அரிய நெல்லி தந்தான்!

அறிவு வளரவேண்டும்
அச்சம் விலக வேண்டும்
அடக்கமும் பொறுப்பும்
அதிகம் இருக்க வேண்டும்!!

அலகு, அளவு, அம்பு, அரும்பு, அழகு தமிழ்ப் பழகு!!
அவை அவையாவன வகையறிந்து நீ எழுது தமிழ் எழுது!
அழுத்தம் மாற்றி முறையாய் சொற்கள் உச்சரிக்க வேண்டும்!!
அவனியில் தமிழ்க் குரல் ஓங்கி நிற்க நீ அரும்பணி ஆற்றவேண்டும்!!

அவ்வை மகள்
படத்திற்கு நன்றி: entertainment.xin.msn.com; itunes.apple.com

மிகினும் குறையினும் வீணே! மிதமாய் இருப்பது சீரே!!

noreply@blogger.com (Avvaimagal) — Wed, 23 Nov 2011 17:41:00 -0800

மிகினும் குறையினும் வீணே! மிதமாய் இருப்பது சீரே!!

கொத்து மல்லி இஞ்சி இருக்கு கொழுத்த உடம்புக்கு!

கொண்டைக் கடலை பூசணி இருக்கு வத்தல் உடம்புக்கு!!