Sam'da Kayısı

lezizz...

2011-11-01T16:05:00.000-07:00

Geçenlerde youtube'da dolaşırken enfes bir animasyona rastladım. Hatta bir değil, iki tane biri Charles Bukowski'nin mavi kuş (bluebird) şiirine istinaden yapılmış, yapan monika umba'nın ellerine sağlık.

işte burada kendisi

Hazır animasyonu paylaşmışken şiiri hatırlamadan olmaz...

Bluebird by Charles Bukowski

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say, stay in there, I'm not going
to let anybody see
you.

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he's
in there.
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody's asleep.
I say, I know that you're there,
so don't be
sad.
then I put him back,
but he's singing a little
in there, I haven't quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it's nice enough to
make a man
weep, but I don't
weep, do
you?

Diğeri de Cibelle'in bir klibi...
o da işte burada ....

ikisi de beni çok mutlu etti akşam akşam umarım sizleri de eder.

Sevgiler! Selamlar!

Dün, geçen gün, bir de daha öncesi

2011-04-12T03:13:00.000-07:00

Uzun bir aradan sonra ilk defa bugün, çokça alıştığımız kırmızı yasah yazısını görememiş olmanın dilegetirilebilemez mutluluğu ile ağdet-ta çocuklar gibi şeniz! İçinde bulunduğumuz tarifsiz sevinç ancak zavallı kuluna kaybolan eşeğini sonsuz kere kaybettirip bulduran şakacı-komik tanrının muzipliği ile bir miktar anlatılabilir. o "bir miktar" lık kısmı da es geçesim var...

bu uzuuu-uuunn süre boyunca neler oldu neler... bir dolu kitap okundu, bir dolu film izlendi... çokça haber geçti...bir çoğu çoktan unutuldu, az bir miktar hala beyin kıvrımlarında ki, onlar da yakında terk ederler bizi meraklanmaya kimsecikler..

en beteri ve zor unutulacak olanı da oldu

japonya'da deprem oldu.

japonya'da deprem oldu..

japonya'da deprem oldu...

ortaokul yıllarından özene bezene "ne ders çıkardık" kompozisyonu hazırlanacak cinsten oturdu kaldı hayatımızın merkezine. insan oğlu bu bencil yaratık, illa kendisi ile ilgili bir kaygısı olacak, unutmasın, dikkat versin diye... Ki aynen de öyle oldu... te dünyanın öbür ucunun aslında ne kadar yakın olduğunu süper mega anladık. Günlerce çaresizlik denen kötü şeyi alt edebilmek için uykusuz kaldık, merak ve kaygı uzunca bir süredir uyukladığı küfeden zıp diye çıkıverdiler, ki uyku mahmurluğundan eser yok gözlerinde... eskisinden daha taşikardik... Neyse geç olsun güç olmasın hesabı Chiba - Tokyo - Osaka - Abu Dhabi derken "yarından sonra" nın türk versiyonun çevirdik, şimdi gün geliyor sanki hiç yaşamamışız gibi uzak - gibi, gün geliyor daha bir iki hafta önce olmuş - gibi... Oysa ki ne çok geçti üstünden, ne de az bugün itibariyle tam 1ay1gün.

Neler öğrendik :

- En azından diğer insanların güvenliği göz önünde bulundurulmalı ve Özge doğal afet riskinin yüksek olduğu bölgelere ayak basmamalıdır.

- Dış İşleri ile Konsolosluklar arasında kesin bir husumet var, birinin yap dediğini diğeri sakın yapma derken, en sonunda vatandaş gene kendi yolunu kendi buluyor. Sonuç : uzak bir ülkede çaresiz kalmış, neredeyse afetzede kıvamına gelmişsen, gidip devlet babadan yardım falan isteme sakın, bulduğun ilk uçağa biletini al, vize! pasaport! zırt! fırt! derlerse; mağdurum! da mağdurum! de ve geç.

- Hükümetin kızılayının kurtarmakla övündüğü 25 şanslı kişiden biri olmak için oturup beklenmemeli. Beklerken bir kaç dua daha ezberlenmeli ki işler nisbeten kolaylaşsın.

"Gezi yaparken ayağı burkulan John Smith Amerikan Hükümetinin gönderdiği helikopter ile Afrika savanasından kurtarıldı. Burkulmanın akabinde evine bırakılan Smith kahvesini yudumlarken Allah devletimize zeval vermesin dedi."

- Bazıları insan kalabilmeyi başarmışlar. Kim inanır ki bir havayolu şirketi müşteri temsilcisi, bileti satıp işini kapatmayı tercih etmesin de daha uygun ve daha ön tarihli bir bilet bulduğunda, sanki kendine bulmuşçasına arasın, takip etsin haber versin! Helal olsun Ethiad Hava Yollarından Alin Hanım'a. Hala hatırladıkça, ki aklımızdan çıkmıyor, hayır duaları ediyoruz dilimiz döndüğünce.

- İnsanın hayatında bazen korkunç şeylerin olması gerekiyor. Şok etkisi iyi geliyor. Daha çok şükreder olduk son zamanlarda.

Ah tam da bunlarla boğuşurken bir baktım ki soytur çeker b..tur kokar ne kadar da doğru bir tespit!

Maksimum sıkılma anlarından biri idi...

bir baktım elimde rengarenk bir saksı...

önümde rengarenk sümbüller...

ellerim toprağa batmış...

"kökler hava alırsa, çiçekler yanar mazalallah!!" deyu deyu...

Hayatımda ilk defa çiçek ektim. Diktim.. Tamam, sadece saksısını değiştirdim ama bu da bir başlangıç olsa gerek. :)

sevgilerimle, hande...

Mc Hammer'dan Geliyor : Can't Touch This!

2011-03-03T16:19:00.000-08:00

Dün akşam twitterda #blogumadokunma tagli twitler arasında bucukfanzin isimli bir arkadaş "ktunnel selam. yine biz. açıldığında oraya direk youtube.com yazıyordun ya, şimdi sil onu. biz blog adreslerimizi giricez." diye yazmış... sansür belası nedeniyle çifte kavrulmuş leblebi durumumuz ancak bu şekilde özetlenebilirdi. Artık saç baş yolmaktan bir kıt üste çıktık. Delileri oynuyoruz. Bu arada saç baş yolacak kadar da hassasız, duyarlıyız, elletmeyiz ama bir yandan da o eli masaya vurmak yerine hepimiz oturmuş hangi DNS ayarını yapsam görüntülerim bloğumu, ktunnel mi vtunnel mi daha iyi diye tıkırdatıyoruz klavyeleri...

ayrıca bu konuda, diğer konularda da olduğu gibi ve de en az herkes kadar benim de kafam karışmış durumda... misal, gün içinde bloğumu açamıyorum, malum beyaz ekran üstü kırmızı harfler, ama gece bu saatlerde aniden açıl susam açıl... nasıl bir sansür bu?

herkes bir şeyler anlatıyor, yok bir kısım diyor ki bu yasa dışı maç linki yayınlayan kullanıcılara ait iplerin de içinde bulunduğu bölüm engelleniyor, bazıları da yok ondan değil ttnet ile bağlananlar henüz tam olarak engellenmemişler diyor... ana fikirden uzaklaşıp, oturup ulen ben niye engellendim - engellenmedim diye düşünmeye başladık.

saçmalığın dik alası...

gidip digiturk aboneliğini sonlandıranlar mı istersiniz, futboldan soğuyanlar mı, yok arkadaş ben gidecem bu memleketten diyenler mi... aklım almıyor. birinin çıkıp bunun ne futbolla, ne link veren bloggerlarla ne de digiturkle bir alakasının olmadığını anlatması lazım. gidecem diyenlere ise laf yok...

Herkes kendine batan diken kadar ah der... Der de iş iyiden iyiye boka sardı. Hissetmiyor muyuz neyiz.

Artık daha net nasıl ifade edilir bilmiyorum ama, çoktan başa döndük biz.

Hani ailelerimizin arkadaş toplantılarında laf "o yıllardan" açıldığında itinayla kapattığı tarihlerden bahsediyorum.

Daha dün bizler ottan boktan bir sebepten ötürü hizmet aldığımız ve bu hizmet yoluyla da birbirimize "kurabiye tarifleri" anlattığımız bir platformdan şutlandık, ki bu başımıza gelen ilk sansür değil.

Daha bu sabah Nedim Şener sabahın 7sinde başlayıp 6 saat süren bir arama sonucunda göz altına alındı... delil olarak toplanan eşyalar arasında kütüphanesindeki KİTAPları da vardı...

Tanıdık gelmiyor mu tüm bunlar?

"Düşünce suçu" "İfade özgürlüğü" gibi kavramları çoktan konuşup, kapatıp, rafa kaldırıp başka bir boyuta geçmiş olmamız gereken bir zamanda, birilerinin nasırına batan fikirlere sahip insanlar, gazeteciler, yazarlar hapisteler. Başka başka kulplarla... Dışarıdakiler ise ağızlarına tıkılmış bezler sıralarını bekliyorlar.

Ortada kocaman hukuksal bir sorun olduğu ve bu sorunun uç bucak tanımaksızın hepimizi sarmaladığının farkındayız di mi? E bu nasıl bir uyuşturulmuşluk, nasıl bir rüya alemi? Böyle avazımız çıktığınca çığlık atmak istiyoruz ama sesimiz çıkmıyor, a-de-taaağ bir karabasan...

Şimdi aç ktunnel'i, yaz oraya youtube ya da blogspot yerine nedim şener, mümtaz idil, müyesser yıldız, ahmet şık...

çünkü bugün onlar da sansürlendi...

çünkü biz o çığlığı atamadığımız sürece

çünkü biz daha önce de olduğu gibi bugün de, yarın da bundan sonra hangi tarih önümüzdeyse

sansürlenmeye

engellenmeye

uyuşturulmaya

güdülmeye

linç edilmeye

taşlanmaya

öldürülmeye

devam edeceğiz.

Ama

biz gene de, daha önce de olduğu gibi,

şimdi de olduğu gibi

bir yolunu bulur, gene o engeli "o eli" kırar, gene düşünür, gene yazarız.

sen iyisi mi

Bloğuma - Düşünceme - Yazarıma - Gazetecime - Eşime - Dostuma - Bana

DOKUNMA!

can you?

Engelli Mim

2011-03-01T17:19:00.000-08:00

"bak yavrucuğum buralar eskiden dutluktu" demeden önce istedim ki mimsiz gömülmesin bloğum karanlıklara... "Ölmeden önce ne yapmak isterdin" sorusunun blogger versiyonu bu. Yapacak birşey yok...

Dolmadakia'dan sevgili Leylim'in vermiş olduğu mimleri cevaplamaktan gurur duyarım efenim. Umarım ben bunları cevaplayana kadar, yasak bizim sulara erişmez.

Gün içerisinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey:

Mim geldiğinden beridir düşünüyorum ne yalan söyleyeyim... Ne şoka giremez bir insan olmuşum ben de haberim yokmuş... Aklına ilk gelen şık doğrudurdan yola çıkıyorum o vakit;

Parayla saadet olmaz der atalar eyvallah da... İddia ediyorum aksini ispatlayabilirim. Hal böyleyken hesabımda şöyle hakkını verecek denli bol sıfırlı bir meblağ görürsem, şoktan şoka girmekle kalmaz, yakın çevremi de şoka sokarım. Hem de sonrasında ispat da ederim nasıl mutlu olunacağını... Şimdi mutsuz muyum? Hayır tabii ki... Ama daha fazla potansiyel var bende biliyorum.

Gördüğün zaman eğer almazsan uyuyamam dediğin şey:

Misal gofreti bahçede görsem ve içeri almazsam uyuyamam, zira sabaha kadar kah havlar kah ağlar... havalar da soğuk, yazık kızıma. Yoksa maddiyatla hiç işim olmaz. Efendim? Hesabımdaki şoka sokan meblağ mı? Yok öyle bir şey :)

Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey:

"Ara sıcaklardan ne var? Böyle paçanga maçanga gibi bir şey? Midemizin suyunu alsın"

Uğurun var mı?

Hep istedim bir uğurum olsun. Bu bir sayı olabilirdi, renk olabilirdi, kumsalda cepte kalmış, sektirilmesi unutulmuş bir taş olabilirdi

. Kabule hazırdım, hepsini denedim ama olamadı bir türlü. Sonra 2008'in 14 haziranı geldi biz Ahmet'le burnumuzu kapatıp cup evlendik. Dışardakilere de "ilk başta soğuk gibi ama girince alışıyorsun gel gel" dedik.

Nikahta keramet var dedikleri doğru demek ki, evlendik ayın 14'ü, balayına uçalım dedik koltuk numerosu 14, otel odası numerosu 14, dolmuşa bineriz 14, dön geriye "çıkma startı" 14 kasım... hiçbiri de önceden hesaplanmış değil... Şimdi de Allah nazardan saklasın deyip 14 defa vuruyoruz tahtaya, 14 defa da kıçımızı kaşıyoruz.

Kendine en yakıştırdığın renk:

Ergenlik dönemimin baş belası olan ve o dönem belli ki beni pek bir sevmiş kilolarım yıllar sonra patadanak "ta taa biz geldik" dedikleri için şu sıralar en yakışan renk tabii ki SİYAH. Yaş 11 - 12 iken rocker özentisi imajıma uyuyordu siyah ama şimdi renkli cıvıl cıvıl bir kadınım ben ya. Bir gidin de doya doya giyeyim en sevdiğim beyaz atletlerimi, gök mavisi hırkalarımı...

Off..

En sevdiğin takın:

Tek taş küpelerim. Pırlanta falan değiller, istiklalden almıştım beşini beş liraya. Onlar olmadan kendimi çıplak gibi hissediyorum.

*Ahmet burayı okuyordur di mi?

Takıntın:

Takıntı konusunda tescilli olduğum için, gündelik olanları es geçiyorum. Geçenlerde yeni bir tanesini fark ettim. Ne zaman bir film izlesem o sahnede kaç ayrı kamera açısı kullanılmış, hangisi daha çok tekrarlanmış sayıyormuşum ya ben? Üstünde çok durmamalı, meslek hastalığı deyip geçmeliyim sanırsam.

Ben bu şarkıyı duyunca şakırım:

Geçen haftasonu düşünülünce :

Evlerinde lambaları yanıyooorr, göz göööööz olmuşşş ciğerleeeeriiiiim kanıııyooooorrr

muş... şakımakla kalınmıyor, kollar ritmik hareketlerle yukarı inip çıkarken parmaklar da istikrarlı bir şekilde şıklatılıyormuş.

;)

Solunda ne var?

Yanında çıkır çıkır blog yazan bana ve ayaklarının üstünde yatan 30 kg luk gofrete aldırmadan, demlenen çaydanlık sesi çıkarmaya devam eden, bazılarının değimiyle "shut down" kocam :)

Bir mim'in daha sonuna gelince, topu arkadaşlarına atmak raconun bir parçası imiş.

Öyle ise;

The Oscar goooeees to;

Bıktım Usanmaktan

Zippiecannotbesilent

Günce

Golden Retriever Jessie

Sevgiler

Hatırda Kalanlar_2_Şile

2011-02-16T02:55:00.000-08:00

Bundan birkaç hafta önce cumartesi günü sıradan bir hafta sonuna uyandığını düşünen ben, adeta spontan bir kaçamağa maruz kalmış bulundum. Spontan sıfatını kolayca yapıştırdım zira benim bulunduğum koltukta kaçamak gayet bu şekilde seyir etti. Oysa işin iç yüzü başka. Kendilerine "bilader" diyen iki kafadar bir hafta boyunca ince ince her detayını örmüşler meğersem.

Hafta sonunu şehir dışında geçireceğimizi öğrenir öğrenmez, ki öğrendiğim saat yaklaşık olarak sabahın 10'una denk gelmekte, bir yandan sevinçten zıp zıp zıplayarak, elime geçen ilk valize gerekli olabileceğini düşündüğüm eşofman, çamaşır, çorap vs leri tıkıp üstüme bir iki birşey geçirdim. Gerçekten inanılmaz ama çok kısa bir süre sonra yoldaydık. Yandaki süper markete bile gidebilmek için türlü seromonilere ihtiyaç duyan bir bünyeye sahip olduğum göz önünde bulundurulduğunda bu bir çırpıda yola düşme hali hem bir garip geldi, hem de iliğime kadar acaip keyif pompaladı.

Yolculuğun istikameti Şile olunca yol boyunca ve sonrasında bir dolu anı, bir dolu güzel, küçük detay "hatırladın di mi?" deyu deyu çırpınaraktan dürtükleyip durdular. Unutulmaz ya, olsun gene de hazır aklıma gelmişken çiziktireyim istedim.

Çocukluğumun oldukça uzun sayılacak bir döneminin hafta sonları ve yaz tatillerinin ege haricinde kalan bölümü Şile'de geçti. Ne zaman biri Şile dese, aklıma küçük spotlarla gri, ıslak, fırtına, dalga, ateş böceği, dik yokuş, bol viraj, un gibi kum, şişmanın yeri, yapış yapış nem gibi detaylar gelir. Bunlar bir gelmeye başladığında ise, işin içinden çıkamam, bütün anılar birbirlerini itiştire kakıştıra sıraya dizilir, anlatmak isterim ama bir türlü doğru yerden başlayamam, zira akıldaki kurgu ağıza döküldüğünde sıradanlaşır, ikinci el olmalarına gönlüm el vermez ama gene de tutamam kendimi "bu olmuştu, şöle bişeydi" diye sayıklar, olabildiğince detay verip dinleyenlere o anı yaşatmaya çabalar, sonra da susmaya karar veririm. Susmaya karar verene kadar da etrafımdakileri baya bir esir etmiş olurum gerçi ama napalım artık, huyum kurusun.

Evim evim güzel evim

Akıllardaki tatil evi mantığıyla hiç örtüşmese de Şile'de kaldığımız ev bir apartman dairesiydi. Ev sahibi ve eşi birlikte özene bözene döşemişler yazlık olarak kullanmayı planladıkları evlerini ama içinde yaşamaya fırsatları olamamış, kadıncağız aniden hastalanmış ve... Adamcağızın da içi elvermemiş evde sevdiği kadın olmadan yaşamaya, n'apsın, bir iki denemiş ama bu sefer de oğlunun astımı Şile'nin rutubetine dayanamamış, ne zaman gelseler çocuk tıkanmış. Gerisin geriye İstanbul'a dönmüşler. Yani lafın özü, hem fiziken hem de ruhen karşı koyamamışlar evin sahibesinin anılarına, satmaya da razı olamayıp kiralamaya karar vermişler.

Bu kararın sonucu olarak da senelerce bize kiraladılar o evi... Hem de yaz kış... Cümlenin gidişatı sanki zorla kiralamışlar hissi uyandırsa da, benim tarafımdan hakikaten durum öyleydi. Hikayeyi öğrendikten sonra çocuk aklıma rağmen bir türlü rahat hissedemedim o evde kendimi... Hali hazırda Şile'nin doğal atmosferinin olmayan bir hüznü pompalaması yetmezmiş gibi, bu acıklı hikayenin altında iyice ezilip daha da kocaman bir hüzün yumağı içinde dolandım durdum evin koridorlarında... Doğal olarak çocuk odasında ben kalıyordum ve ne zaman uyku vakti gelse, gözlerimi kapamadan önce her akşam kendimi ailenin astımlı küçük çocuğunun yerine koyar, göçüp giden annesinin ardından saatlerce göz yaşı dökerdim... Ya da gün içinde azıcık oyuna kaptırsam kendimi vicdan azabı basıverirdi birdenbire. Ne oyun kalırdı, ne de eğlence.

Dalgalandım Da Durulamadım

Bilen bilir, Şile'nin denizi hemen hemen yılın her mevsimi mütemadiyen dalgalıdır ve bu hırçın deniz dalgalandıkça daha da güzelleşir. Hal böyle olunca ortalama betimlemelerin "normal" kıstaslarına hiç bir vakit uymayan bir aile olarak söz konusu dev dalgalarla boğuşmak ailecek en büyük eğlencemiz halini almıştı. Ailecek diyorum çünkü dalgalar söz konusu olunca yaşıtlarımla oynamaktan hiç hoşlanmazdım. Sebep ise çok basit; şayet deniz dalgalıysa yaşıtlarımın denize girmelerine türlü kısıtlamalar getirilir, hatta çoğu zaman tamamen yasaklanırdı. Zira böyle durumlarda aile büyükleri de girmekten çekinirlerdi. Sonuç: 6 kmlik plaj bize kalırdı. Annem, babam, ben ve varsa o sırada misafir olarak yanımızda kalan yakın aile dostları ile hepbirlikte en büyük dalgayı bekler, geldiğinde ise avazımız çıktığınca bağırarak ya kafalama dalardık içine ya da üstüne binip kıyıya kim önce varacak yarışı yapardık. Bu esnada dalganın şiddeti ve büyüklüğü nedeniyle ordan oraya savrulan bedenlerimiz kontrolümüzden çıkardı. Kiminin ayağı ötekinin kaşını patlatır, biri bir çıkar sudan bikinisinin üstü yok, ona gülen beriki aniden bir serinlik hisseder, bir bakar şortu sıyrılmış popo meydanda. Ama bunların hiçbiri eğlencemizi durduramazdı. Bir sonra gelecek olan büyük dalgayı ilk farkeden avazı çıktığı kadar bağırırdı "geliyooor!" diye. Saniyesinde herkes üstünü başını toparlar ve katmerlene katmerlene gelen dalgaya doğru tekrardan koşmaya başlanır ve film başa sarılırdı.

Artık hatırladığım vakit yüzümü kızartmak yerine, gülmeme neden olan ilk utanç anısı da o günlere aittir. Yaklaşık olarak 7-8 yaşındaydım ve annemin ısrarlarının aksine, kendini artık bikinisinin üstünü de giymek zorunda hisseden bir genç kız adayıydım. O hafta sonu çocukluk arkadaşlarım ve aileleri de bizle birliktelerdi. Sabah gayet sakinmiş numarası yapan deniz öğleden sonra aniden patladı. Millet gene apar topar denizden uzaklaşırken biz yedi deliler dokuz oturaklılar, çoluk çocuk dalgalara doğru koşturmaya başlamıştık bile. Saatlerce dayak yedik suda. Artık kanda hızla artan adrenalinin etkisinden midir, yoksa yorgunluktan bitap düşmüş kasların beynin komutlarına uymayı reddetmeye başlamasından mıdır bilmiyorum. Bir yandan gülmekten nefes alamamak, bir yanda da dalgalara batıp çıkarken su yutmamaya çalışmak ve yeni nefesi doğru yerde almaya çabalamak çok zordu. Şimdi bu yazıyı okuyorsa o da belki hatırlayacaktır, aptal aptal sırıtarak gelen dev gibi dalgayı gruba haberdar etmekle kendini görevlendirip çılgın gibi zıplayan ben kendime ancak arkadaşımın "ee şey bikininin üstü yok sanırım" demesiyle gelmiştim. Çok utanmıştım çok... O gün anladım "bikini üstü kontrol" deneyiminin ne denli önemli olduğunu. Hatırlıyorum da apar topar denizden çıkıp beni terk edip giden bikinime bildiğim tüm küfürleri saydırarak şemsiyenin altına saklamıştım kendimi... Durumdan haberdar olmayan diğerleri beni ısrarla denize çağırırken, ki burda bezdirici anne ısrarından bahsediyorum, tek düşündüğüm, o saatten sonra haftasonunu tamamamlayabilmenin ne kadar zor olduğuydu!

ilk utanç anıma yataklık eden bu dev dalgalar eğlenceli olduğu kadar tehlikeliydi de. Hemen hemen hergün boğulma haberleri gelirdi. Denizin kenarında oturmuş kumdan kale yapmaya ve kale surlarının içini hayali prenses yüzsün diye suyla doldurmaya çalışan bir kız çocuğu için bir kaç metre ötede kumların üzerinde yatan ve pek de güneşleniyormuş gibi görünmeyen bir adam ve başında can kurtaranın gelmesini bekleyen meraklı kalabalık sahnesi oldukça travmatik olsa gerek diye düşünüyor insan ama hiç de öyle değilmiş...

Aynen de böyleydi günlük seyrin bir bölümü.. ben de çocuktum ve herşey çok yeni olduğu için hiçbirşeyi yadırgamıyordum. Zira sahilde boylu boyuna yatan delikanlı da, kuruyken un tanecikleri gibi farklı noktalara uçuşan fakat ıslanınca kale olabilen kum da aynı derecede şaşırtıcıydı benim için. Ceset sahilden taşındığı anda da plaj eski tantanasına dönerdi. Hadi ben çocuktum zaman mekan zaten "alice harikalar diyarında" tadında benim için... koca koca adamlara kadınlara ne demeli? Denize ulaşmak için içine gömüle gömüle yürüdüğün o kumların üzerinde 10 dk önce biri can verdi, tam olarak da şu anda yüzmeye çalıştığın suyun içinde...

Şile garipti hep... hep de garip olacak benim için..

Gel Hele Görele!

Yanılmıyorsam mendireğe bakan tepenin en ucunda eski adı "görele" olan ama bizim "şişmanın yeri" olarak adlandırdığımız bir balık lokantası vardı. Bu hafta sonu yola çıktığımız andan itibaren umarım hala açıktır o lokanta diye dua ettim ama ne yazık ki yerini bulduğumda görebildiğim sadece terk edilmiş ve çürümeye bırakılmış bir kaç tahta yığınından ibaretti. Ahşap yapısı ile ilk rüzgarda uçup gidecekmiş gibi bir his uyandırırdı bende... bir de lokantanın sahibinin yürüyemeyecek derecede bir obez olduğunu düşününce, adamcağız ne zaman adım atsa yer kaplaması çatır çatır kırılacak sanırdım. Manzarası inanılmazdı... yaz kış ne zaman dışarıda yemek yiyecek olsak, ya da istanbul'dan misafirimiz gelse hep oraya giderdik. Yemekler, mezeler herşey gerçekten çok güzeldi... Ama benim asla unutamadığım şey o lokantaya özgü paçanga böreğidir. Çok sonraları gittiğim her yerde paçanga böreği sipariş edip o lezzeti tekrardan yakalamaya çalıştım ama olmadı. Şişmanın yerinde yapılan paçanga böreği şimdilerin türlü yemek programlarında vs yapılanlar gibi değildi. börek gibi de değildi.. paçanga dediğin budur demiyorum ama ben o lezzeti çok özledim. sanırım anlatamayacağım nasıl bişey olduğunu... şayet bir gün aynısını bulursam o zaman buraya fotoğrafını koyarım.
Şişmana ne oldu, onu da çok merak ediyorum. O zamanlar bile, ki şimdi nerdeyse 30 yaşındayım, babam bu çok fazla yaşamaz diyordu. Nerdeyse 15 sene geçti en son gördüğümden bu yana. Oldukça asabi, ekşi kokulu, yavaş hareketli ama inanılmaz prensipli, gözüne bakınca ne kadar iyi bir adam olduğunu farkedebileceğin türden bir adamdı.. Umarım hala buralarda bir yerlerde yaşıyordur.

Şileyle ilgili pek çok anı var aklımda daha.. Nasıl olmasın ki.. Vakti geldikçe umarım onlar da burada kendilerine yer bulurlar.

Sevgiler...

Hatırda Kalanlar_1

2011-01-10T08:27:00.000-08:00

yakın zamanda öğretmenler günüydü ondan mı, yoksa bir iki gündür beni dürtükleyen başkaca bir etmen mi var bilemiyorum ama unutmadan bir yerlere not düşmek ihtiyacındayım..

bir : İlkokulda önlüklerimi hep annem dikti. Yaka olarak da garip, sert, sanki mukavvadan yapılma, koşup terledikçe ensemi kesen, kolalı, beyaz bişey takardım. Sanırım onu da annem yapardı. Evet, evet kompleksli alanlarıma dair ilk inşa girişimleri o ödemlere ait. Diğer çocukların kendi etraflarında döndükleri vakit uçan eteklerine, dantelli yakalarına ve bembeyaz çoraplarına bakıp bakıp iç geçirirdim. Annem dantelden oldum
olası nefret etmiştir. Önlüklerimin ve yakamın kendisi tarafından imal ediliyor oluşunun nedeni de tekstille uğraşması değildi elbet ve ailemizin maddi durumunun kötü olması da değildi. Annem doğuştan marifetli bir endüstriyel tasarımcı olunca... ben de elinin altındaki hobi atölyesi olmuştum ister istemez.. Ama çocuk aklı ve bakış açısı,
"annem ne kadar marifetli" yönünde çalışmıyor... Önlük ve yaka alamayacak kadar fakir olduğumuzu zanneder, bazı geceler ağlardım bile. Şimdi düşününce hakikaten 18. yy romantizmine sahip bir ruh hastası geliyor gözümün önüne.
Gene de bugün bile sanki dünmüşçesine üzülürüm aklıma geldiğinde diğer kız çocuklarının fır fır dönen etekleri, dantelli yakaları...İnsan ister 8 yaşında olsun ister 30 üzülecek birşeyler mutlaka bulur..

iki : Bu önlük ve yaka mevzunun dışında bir konu daha var... bu kız çocukları o ödem nasıl olur da kar beyaz çoraplarını tüm hafta boyunca kirletmeden koruyabiliyorlardı? Benim için bugün bile tüm gün koruması oldukça zor bir meseleyken, sen tut bacak kadar kız zıpla hopla, hiç bişeyden eksik kalma ama çoraplar bembeyaz?? sinir bozucu.. daha ilk ders zilinin akabinde şayet çorap beyaz ise, ki namım yüzünden annem pek beyaz çorap giydirmezdi bana, çoraplarım dünya haritasına dönmekle kalmaz, bir de güpur dantel olma yolunda baya bir yol kat etmiş olurlardı..

o zamanın kar beyaz çoraplı kızları, bugün hijyen kare hijyen evlerinde kocalarını içeri almadan önce sterilizasyon makinesine sokanlardan oldular sanırım.
...ya da bok atma mekanizmam gene iş başında.
Artık kabul etmenin vakti geldi de geçiyor. İnsanlar ikiye ayrılır : doğuştan ütülüler ve o ütülü hali bozmaya ant içmişler.. İlk grupta olmadığım çok aşikar..

üç işte :
bak şimdi hatırlayınca acayip sinir oldum gene... çoğu insan ilk okul öğretmenini anımsadığında sımsıcak hislerle dolar, gözleri yaşarır, derin mi derin bir ah ulan ah çeker ve de ben bu insanları da acaip kıskanırım..
bunun için bir ikiden fazla sebep var elbet... ve bilen bilir... ama gene de içim elvermedi tüm o rahatsız edici süper mega detayları dillendirmeye...
sildim hepsini gitti...

dört mü ne : Tenefüs zamanında okulun önünde iki seyyar satıcı dururdu. Bazen seyyar satıcıların sayısı artardı ama bu ikisi kesin her tenefüste ordaydı.. Birinin adı Memo'ydu. Gri eski bir pardesü giyerdi. İçinde de kahverengi - sarı arası bir kazak olurdu.. Küçük kafalı, küçük gözlü, kıpkırmızı yanaklı, yağlı saçlarını pis bir berenin içinde saklayan, sırtında kocaman bir çuvalla gezen bir nevi metropol noel babası...

Rvayetlere göre memo çok zengindi. Apartmanları, yatları, katları vardı. Her tenefüs zilinde zincirimizden boşalmışçasına koşup memonun ve diğer abinin sattığı plastik oyuncak, çıkartma, minik kolonya (renkli renkli, yamuk küp şeklinde, hani arkadaşımızın gözüne sıkmak için olanlardan), ciklet, miklet ne kadar dandik bok püsür varsa bütün sermayemizi bunlara yatırırdık. En çok da çıkartma alırdık... Herkesin annesi kızardı memodan alışveriş yapılmasına.. Benim annemse aldığım çıkartmalara ortak olur, hatta ekstra para verirdi kendisine de almam için..
Bu ikiliye yaz zamanı dondurmacı eklenirdi. Çanta gibi omzuna astığı alaska frigo kutusuna benzer, paslı teneke içinden çıkarttığı koni şeklinde buz dondurmaları bugünün 25 kuruşuna falan satardı bu amca... En çok sevdiğim şey de konik bölümünü ağzıma dayayıp, suyunu emerek dondurmayı sadece kuru bir buz kütlesi haline çevirmekti. İki türü vardı; biri sarı, diğeri kırmızı.. Sarı olanı limonluydu sanırım ama hafızam muzlu da olabilir diyor.. Ama şimdi kendi kendime tekrarlayınca muzlu dondurma çok saçma geldi.. Kırmızı olan da vişneliydi sanırım...

Ben hep kırmızı olanından yerdim. hiç de hasta olmadım..

kadınsal fobiler dosyası _ kuaför

2010-12-02T12:17:00.000-08:00

Malumunuz biz dişicanlar gerek kafamızdan bitiveren, zapta rapta gelemeyen mısır püsküllerimiz, gerek el ve ayak gibi uzuvlarımızda peydah oluveren ve şayet düzenli bakım kürlerinden geçirmez isek zaman zaman toynakımsı bir hal alıveren tırnaklarımız, akla hayale gelmeyecek yerlerde bitiveren kılsal oluşumlarımız ile ilgili harici destek ihtiyacını çeşitli yollarla gideren bünyeleriz. Bu harici destek üniteleri de halk içinde kuaför olarak anılmakta.

O büyülü kapıdan çıktığımızdaki hafiflik duygusu eşliğinde "ben dünyanın en güseli oldum yahu" edası için katlanamadığımız pek bir şey yok gibi... evet.. evet yok

"Ben karşıyım kardeşim, en güzeli doğal olmak" mottosunu ağzına sakız etmiş hemcinslerin ne kadar riyakar olduğuna bu yazıda değinmeyeceğim. zira onlar kendilerini biliyorlar.

Çirkin kadın yoktur az vodka vardır diyen ruslara inat, çirkin kadın vardır ve bunların arasından en en en çirkini bile neşter marifeti olmadan bir afete dönüşebilir ve bunun Tekelle - Duty Free ile hiç bir alakası yoktur, yeter ki doğru "altın makas ekibi" nin adresi bilinsin diyor konu başlığımıza kurulup ilgi bekleyen kuaför korkularına geçiyorum..

FÖN!
Saçlar benim kadar çoksa ve de kıvırcıksa, ya da tam tersi yoksa hatta tepe gözüküyorsa en temel korku "acaba fönü düzgün çekebilecek mi?" dir. Yaşayanlar bilir, bu korku hele ki, fön sonrasında bir randevu vs. varsa, ciddi bir korkudur. Erkeklere bunu şöyle anlaşılır kılabilirim; maçın son 10 dakikası ve kötünün iyisi ihtimal olan beraberliğe yattı takım amma velakin karşı takım da durdu durdu bu son dakikalarda bastırmaya başladı. işte o süre zarfı içinde "amanın gol oluvericek" sıkıntısı bizim "amanın fön tutmayacak" sıkıntısına karşılık gelmekte.
En zeki, en kafa, hatta kanka kız arkadaşınızın bile, hatta anneninizin bile bu sıkıntıdan zaman zaman muzdarip olduğunu biliyor olmak umarım sizleri bizlerden daha fazla uzaklaştırmaz.

RÖFLE SORUNSALI

Nasıl olduysa, oldu ve bir önce saçınıza yaptırdığınız röfle tam da istediğiniz gibi oldu. İşte asıl problem, yenileme zamanı geldiğinde aynı kıvamın tutup tutmayacağı korkusudur. Ya abartırsa, ya tutturamazsa, ya yakarsa diye diye saatler geçer.Hafife alınacak gibi değil, bu bekleyiş sonucu insanı katil etmeye yeter.
Sonuç : büyük ihtimalle aynadaki yeni renk içinize sinmez ve bu süre zarfında akıp giden sürenin bir benzeri, ta ki göz alışıncaya dek, ayna karşısında geçer. Tam olarak alışınca da zaten yenileme vakti gelmiştir.

DİP BOYAM MI GELDİ NE?

Aynı şey dip boyası, komple boya için de geçerlidir. Akıldaki renk asla saç teli ile buluşmaz, sadece sonuca alışma süresi konusunda esnek davranılır.

Ya da "ah tam da istediğim gibi oldu" ayağına yatılır, zira bir boya için eşek yüküyle sermaye yatırılmaktadır, mekan sosyetik, diğer müşteriler koket olunca, nedense kuaförün her dokunuşunda ilahi bir mucize bulunmazsa olmaz. Hadi bırak artık kırıtmayı : tutmadı o renk! herkes farkında..

KESTİREMEM!

Kesim başlı başına beladır. Ve kabul edilmesi gerekir ki, yanlış kesim anıları ile bezeli geçmişleri ile barışan kuaförler kendilerini "image maker" ilan ederler. Uzak durmakta fayda var.
"Uçlarından aldırmak istiyorum" ile biten her cümlenin 20 dk sonrasında aynada beliriveren "boy george" ile barışmakta da fayda var.
Yapılacak bişey yok, en azından bu işe bir standart gelene kadar ülkemiz sınırları dahilinde kuaförler kırıkları temizlemenin tek yolunun kökünden kesmek olduğunu zannetmeye devam edecekler gibi...

AĞHH-DAA!

Tatil öncesi kıl-tüy sendromu liste başı olması gereken fobilerden. Yola çıkmadan bir gün önce, hatta seyehat gece başlayacaksa o günün sabahı kuaför salonu bizi bekler... yol boyunca bünyeye hakim olan ruh hali : Ağda sonrasında sadece istenmeyen tüyler değil, bütün bir kış vedalaşmakta ciddi problemler yaşadığımız yağlar, selülitler de istenmeyen diğerleri gibi bezin üstünde kalacaklar ve bizi ebediyen terkedecekler... Salonun kapısından içeri giren ucubik çıkarken şampuan reklamlarında görmeye alıştığımız mini etekli zira uzun bacaklı, parıl saçlı bebek olacak... bu ve benzeri bir düşsel yanılsamayı hemen hemen hepimiz yaşamışızdır şüphesiz...

ANCAK!

O akılda canlanan adriana lima silüeti aynayla buluşunca aniden patlar! Bacağının, baldırının muhtelif bölgelerinde oluşmuş sir sebepli morluklar ile akça pakça olan ve henüz güneş görmemiş bembeyaz cilt yüzeyinde iyice varlıklarını pekiştiren selülit topakları ile karşılaşan dişican yer kabuğunu delip, magmanın en sıcak katmanına ilerleyebilecek bir ivmede reel'e düşüş yaşar! Yaşamaz mı? Sir sonrası eve dönüş yolunda artık akılda tatilin keyifli anlarının yanı sıra, morlukları nasıl kamufle edicem? Kaç gün sonra bronzlaşıp selülitler görünmez olacak acaba, pareomun boyu biraz kısa mı ne gibisinden detaylar da salınmaya başlarlar..

Yapılı saçlar, tırnaklar, bebek gibi bir ten ama gene de mutsuz olmayı başardık sanırım.

Kadın olmak cidden zor.

Di mi?

Diken Dosya | 04 | Tarihten Günümüze İşkence | Maskeler

2010-10-30T06:14:00.000-07:00

Şu ana kadar karşılaştığım ve bir insan diğerine bunu nasıl yapar dedirten işkence yöntemleri arasında belki de en kabul edilebilir olanı maskeler olsa gerek. Tamam evet hiçbiri asla kabul edilebilir değil, ama insan doğası gereği kıyaslama yapmadan duramıyor.

Gelelim utanç maskesi olarak da anılan işkence maskelerinin hikayesine..
Bunların en yaygın kullanımı edindiğim bilgilere göre iki farklı amaca yönelikti : psikolojik ve fiziksel işkence. Kurbanlar hem halkın alayına sunuluyor, hem de fiziksel olarak işkenceye maruz bırakılıyorlardı.

Avrupa'da özellikle kargaşa dönemlerinde ifade özgürlüğünün kısıtlanması rutin bir polis göreviydi. (İfade özgürlüğünün kısıtlanmasıyla ilgili konuşurken geçmiş zaman kipi kullanmak gerçekten komik geliyor.) Kraliyet ailesine hakarette bulunan ya da kafirlik yapan ağızlar demir maskeler ile susturuluyordu.

Aynı şekilde, dışa kapalı topraklarda, dedikodu da sıklıkla ahlaka aykırı davranış olarak kabul edilmekteydi.

Suçlular bu büyük kulaklı, büyük dilli ve çoğu zaman üzerlerinde " Dilini tutamayan hizmetçiye bu ağızlık ödünç verilirelecektir" tarzında yazılar taşıyan utanç maskeleriyle yaşayan karikatürlere dönüştürülüyorlardı.

Bazı maskelerin içlerinde bulunan top ya da sivri dikene benzer aparatlar kurbanın ağzına ya da burnuna baskı yapmak suretiyle hem fiziksel acı veriyor hem de konuşmalarına ya da çığlık atmalarına engel oluyordu.

Maske tasarımları arasında özellikle uzun kulaklı olanlar ahmak sıfatını yüceltirken, büyük burunlu ya da domuz kafasına benzer maskeler de takan kişinin pis olduğuna dair göndermelerde bulunuyordu. Bazı arşivlere göre de büyük kulak ve dil ; dedikodu ve gürültüye karşılık gelmekte.

Şu ana dek yaptığım araştırmalar sonucunda, yaşadığımız topraklarda maske temelli gerek fiziksel, gerekse psikolojik bir işkence yönteminin varlığına rastlamadım... Bunun nedeni pek doğal olarak bu yönteme başvurulmamış olması olabileceği gibi, belgelendirilmemiş olması ya da alışıla geldiği üzre örtbas edilmiş olması da olabilir...

Elinde bu konuyla ilgili metin, ya da benzeri bir kaynağı olan birileri var ise parmak kaldırsın lütfen :)

İşkence maskelerinden bahsediyorken, edebiyat ve sinemadaki varlığına da değinmezsem çok büyük ayıp etmiş olurum sanırım..

İlk akla gelen tabii ki Alexandre Dumas 'nın "The man in the iron mask" romanı ve onun iki sinema uyarlaması. James Whale (1939) ve Randall Wallace (1998). 1998 yılındaki uyarlamada hatırlayacağımız üzre bebeto Leonardo Di Caprio, canımız ciğerimiz John Malkovich ve üstatlar Jeremy Irons & Gerard Depardieu yer almaktaydı.

1939 ~ James Whale

1998 ~ Randall Wallace

Diken Dosya | 03 | - İşkence Müzesi | Amsterdam |

2010-10-29T16:34:00.000-07:00

Uzun bir süredir "Diken Dosya" için yazı giremiyordum. Takipçiler hatırlar,(belki de hatırlamazlar, zira çok uzun zaman oldu en son yazıdan bu yana) bu bölümde tarihten günümüze işkence konusunu işliyorum(dum). Bugün, hazır bloğun dekorasyonunu değiştirmişken, bir iki bişey daha ekleyeyim istedim. Elimdeki dokumaları karıştırırken, daha önce paylaşmadığım için pişman olduğum birşey ile karşılaştım.

The Torture Museum | Amsterdam |

The Torture Museum ~ Amsterdam

Yolum birgün Amsterdam'a düşerse mutlaka görmek istediğim adreslerden biri de burası. Ülkemiz hariç hemen hemen bütün avrupa ülkelerinde rastlanan işkence & tarih müzelerinden biri "the torture museum". İşkence konusunda tüm dünyaya nam salmış toprakların varisleri olarak, tabii ki her rahatsız edici konu karşısında gösterdiğimiz "bilmiyorum - görmedim - reddediyorum - ispatı yok efenim" durumu bu konu için de geçerliliğini korumakta... bir gün geçmişimizle barışmayı kabul eden bir yapıya sahip olursak, güne damgasını vuran ve ancak fısıltıyla bahsi geçebilen, yüz kızartıcı gerçekler di'li geçmiş zaman ile anılabilecekler...

Müzede, günümüzden en fazla 200 yıl öncesine kadar insanoğlu hükümdarlığının egemen olduğu tüm topraklarda var olan işkence gerçeği, olduğu gibi sergilenmekte.

"Kamu otoriteleri, işkencenin en korkunç örneklerinden faydalanarak, kendilerine tabii olan insanların vücutlarına ve hayatlarına dair canlarının istediğini yapma hakkına sahip olduklarını gösterdiler.

İşkence enstrümanlarının groteks çeşitliliği şayet korku hissi uyandırıyorsa içinizde, bilmelisiniz ki bu his, enstrümanların tasarımcılarının amaçladıkları etkinin çok daha gerisinde...

Darağacında tüten tehlikeli koku... gergeften yayılan korku çığlıkları... boyunduruk etrafına toplanan kalabalığın haykırışları...
Karanlık ortaçağın barbar süistimalini söküp getiriyor gibi..
Tanrıya şükür ki modern bir medeniyette yaşıyoruz şu anda ~ ya da öyle olduğunu düşünüyoruz...
Ancak tarihsel gerçeklik çok daha az rahatlatıcı...

"Usulca.. Usulca...Darağaçları her yerde ve cellatlar sayısız..
Darağacının civarındaki ölümcül koku - bu kelimenin katışıksız telaffuzu beni isyana itiyor - ve cellatlar sohbet edilecek yarenler değiller.. "
(Rotterdam'lı Erasmus 16.YY)

*Müzenin resmi sitesinden alıntındır..

Aşağıdaki videoyu izleyerek müze içerisinde küçük bir tur atabilirsiniz.

"4. bölüm" bu yazının devamı niteliğinde olacak ve içeriğinde müzede hali hazırda sergilenmekte olan işkence aletlerinden "Masks / Maskeler" yer alacak...

GOFRET GÜNLÜĞÜ | 02 | KÖPEK OLAN EVE MELEK GİRMEZ!?

2010-10-29T04:38:00.000-07:00

Gofret hanım tam tamına 8 aydır bizimle.. Geldiği günden beri de hayatımız eskisinden çok daha hareketli ve eğlenceli bir hal aldı.. Sıpa herkesin kalbini çalıveriyor. O kadar ki, köpek korkusu olan arkadaşlarımız bile kızımla alt alta üst üste yerlerde yuvarlanabiliyor.. Yolda yürümenin imkanı yok! iki adımda bir durup kendisine sunulan sevgi tezahuratlarını kabul etmek boynumuzun borcu.

2 ay sonra 1 yaşına basacak olmasından ve mevsimin yavaş yavaş kışa dönüyor olmasından olsa gerek, ilk zamanlardaki deli enerjisinin yerini yavaş yavaş miskinlik almaya başladı.

2 -8 aylık dönemdeki delilikleri, hareketliliği bir ömür boyu sürecek olsaydı na'pardık bilemiyorum. Alışırdık herhalde, çünkü bu maskaraya kızmak pek mümkün değil. Dizimin dibinden ayrılmazken, kafasını kucağıma koyup gözümün içine içine bakarken, ne depresyon, ne öfke barındırabiliyorum içimde, ne mümkün! Ruhun temizlenmesi konusunda bir numaralı yol arkadaşım oldu. Ne mutlu!

Etraftamızdaki bazı kendini bilmezlerden gelen, "köpek olan eve melek girmez", "evin içinde yaşayan köpek sevaplarınızdan birini alır", "Evin bereketi kaçar" gibisinden abuk sabuk önermeleri püskürtmek ise en eğlenceli kısım... Aslında hiç de eğlenceli değil.. ama bu kadar çok maruz kaldıkça insan bir şekilde eğlenmenin de yolunu bulmak zorunda hissediyor kendini..

Sana sadece sevgisini veren, karşılığında hiç birşey beklemeyen, olur da sevgisine cevap verip önüne iki lokma bişey koyarsan, sana hiç kimsenin teşekkür edemeyeceği kadar içten teşekkür edebilen bir varlık nasıl olur da melekleri kovar, sevapları yutar, bereketi kurutur?? Bana bunu mantıklı bir şekilde açıklayacak birinin olduğunun sanmıyorum. Varsa da beri gelsin.. Öyle bağnaz, dediğim dedik, fikri sabit bir insan da değilim!

Çok da fazla yaş edinmiş biri olmasam da, bu zamana dek öğrendiklerim bana tek bir şey öğretti. Depresyona hemen hemen hepimiz çok yatkınız. Çünkü imkansız hedefler bizlere hayat memat meselesi olarak aşılandı. Her tökezlediğimizde, en küçük sapmada başarısızlık hissi bizleri en karanlık kuyulara itti.. O kuyularda gezinip dururken, aslında ne kadar yol kat ettiğimizi, ne kadar başarılı olduğumuzu görecek gücümüz, isteğimiz kalamadı..

Ama bir gün bir gördük ki, hangi işe koyulacak olsak o işi bitirebilmemiz, tamamlayabilmemiz için tek bir şeye ihtiyacımız var. O da kendine inanmak, kötücül düşüncelerden zihni arındırmak, hedeflenen şey her ne ise, en iyi şekilde tamamlanabileceğine inanıp o inançla yola devam edebilmek.

Bu körü körüne, katışıksız inanç, etrafımız bu denli negatif etmenlerle çevriliyken çok mümkün olamıyor malesef. Durmadan işleyen, her boka kılıf uyduran zihnimiz de cabası.. Bu sebeple, dışardaki etmenlerden yalıtılmış bir şekilde içerdeki pisliklerden de arınabilmek için meditasyon vari yöntemler arayışına girdik..

Bu arayış serüveni devam ederken girdi hayatıma gofret hanım. Ve bir süre sonra farkettim ki, kendimi arındırabilmek için ne meditasyona ihtiyacım var, ne de çevrenin üzerimdeki etkilerini kabul edilebilir seviyede algılamama yardımcı olduğu söylenen, zaman zaman da el imdat diye sarıldığım yatıştırıcı ilaçlara, vs.

O geldiğinden beri, gördüm ki, çok daha iyi bir insanım.. Onun gözünden görmeye çalıştıkça hayatı, dertler azaldı ya da tahammül arttı.. Hangisiyse olan, iyi oldu.. Bu 8 ay içinde hiç yatıştırıcı kullanmadığımı farkettim.. Ve farkettim ki, yaptığım meditasyon vari pratiklerle, (buna çoğu zaman dua etmek de dahil) gözle görülür derecede yarar sağlamışım...

Ben bunu gofrete bağlıyorum, belki bu yazıyı okuyan başka biri için bu kılavuz köpeği değil de yeni doğan bebeğidir.. ya da hayata katılan yeni bir varlıktır...

Gofret hanım hayatıma girdiğinden beri evet, işimden ayrıldım, etime buduma bakmadan yeni bir iş kurdum, en yakınımdakiler dahil herkes yapamayacağımı düşündü, ama bunu direkt olarak bana söylemekten korktular.. yapabileceğimi biliyordum, hala da biliyorum... inanç var yani :) yaptım da.. şimdi ise bunu sürdürebileceğime dair olan inancı koruyabilmek adına çaba sarfediyorum sadece...

İnancın işleri yola sokmasına yardım eden dingin ruh hali, ve arınmış zihin de belki abartılı gelecek ama gofret hanım sayesinde önüme serildi. Ve biliyorum ki tüm bunlar olurken, ne melekler eksik oldu evimden, ne de evimin bereketinde bir azalma oldu...hatta diyebilirim ki, bereket durumu arttı bile...

Sevap kısmını bilemeyeceğim, zira bunu düşünerek yaşayanlardan değilim.. Bilebileceğini söyleyenlere de içten içe üzülmekten başka bir şey gelmiyor elimden. Bir gün olsun, sevaptır diyerek bir işe girişmedim... Girişenlerden de hiç hazetmem... biraz içten pazarlık gibi geliyor. Amacım iyi bir insan olmak değil.. Amacım sadece daha ne kadar buralardaysak, olabildiğince "olmak"... Olurken de iyi sıfatı yakıştırabilirsem kendime, süper olur. .

Gofret bize çok sağlam bir yol arkadaşı oldu... Bizle birlikte olmasına ön ayak olan tüm "meleklere" çok çok teşekkürler...

GOFRET GÜNLÜĞÜ |01| HOŞGELDİN

2010-02-09T01:41:00.000-08:00

normalde yat dinlen günü olan cumartesilerden şubat ayının 6'sına denk geleninde, sıkıcı, yorucu, hafakan bastırıcı bir fuar debdebesi içinde; gün bitse, fuar iptal olsa gibi bilumum beyin baloncukları çıkarmakla meşguldüm. en sonunda gün bitti... en yakın arkadaşımla buluştuk ve yollara düştük.. zor da olsa günün sonunu getirmenin dayanılmaz hafifliği ve sevgilimin "sen hele bir gel eve ben seni çok eğlendiricem" cümlelerinin verdiği neşe beylikdüzü - mecidiyeköy arasını saatte 10 km ye düşen trafik sıkışıklığına rağmen 10 dk gibi algılamama neden olsa da ayaklarımdaki sızı, başımdaki zonklama "dur hele, hiç de eğlenceli değil, sen gayet eziyet çekiyosun kendini kandırma" diyordu. Adı nedeniyle daha minicik yaşımdan itibaren çakmaktaş ve moloztaşların komşumuz olduğuna inanmama neden olan sokağımıza girdiğimde aniden tüm kuvvetiyle esmeye başlayan ayaz, seri küfür komut mekanizmamın açılmasına ve sokakta önüme çıkıp hızımı kesen bir takım kendini bilmezlere potansiyel düşman gözüyle bakmaya başlamama neden olmuştu.

Tüm bu "dengesiz ikizler ruh hali"min cilveleri sivritaş sokak boyunca devam etti.

Sonunda evim evim güzel evime kavuşmuştuk. Zili çalarken kafamda bin tilki, "kesin ahmet arkadaşlarımızla içerde pes oynuyor, ya da garanti maç var"," karnım da aç, kim yemek yapıcak şimdi", "ama ben cok yorgun ve mutsuz bir fuar zedeyim" terennümleri eşliğinde dönüp dolaşıyordu. en nihayetinde kapı acıldı. herkesin yüzünde garip bir ifade, ki burdaki garipten kasıt daha çok bir hinlik, bir iş çevirme alameti olarak değerlendirilmeli. selim elinde telefon tuvalet kapısının önünde telefonu yeni görüyormuşçasına dikkatli bir yandan hoşgeldin diyor bir yandan telefonu kurcalamaya devam ediyor, kocam masanın önünde durmuş, komik bir ifade suratında, ki o an pek anlamlandıramamıştım ne yalan söyleyeyim, özge peşimde o da yorgun ve bitkin ama nedense hareketlerimi izliyor.. allah allah n'oluyo bunlara böyle? tamam çok normal değiliz hiç birimizi ama hangi ara hepbirlikte oynattınız yahu dercesine yüzlerine bakarken...

önce masanın üzerinde duran ,ama aslında aylardan beridir mutfak dolabının kapağına yapıştırdığım, boğazında kırmızı kurdela olan yavru köpek resmini görüyorum.. " A-aa kim çıkardı bunu yerinden??" derkeeen, resmin yanındaki köpek mükafat bisküvileri dikkatimi çekiyor... ""A-aa bunlar neee?" ve o anda ayılıyorum.. evin içinde tımarhaneye yeni giriş yapmışçasına koşmaya başlıyorum.. "nerde o ? geldi miii? nereye sakladınız??? ama daha 3 hafta var doğmasına!! nerdeeee?" bir yatak odasına koşuyorum, bir salona, sanki kör oldum, deliricem... vik vik ağlama sesi geliyor kulağıma ama bulamıyorum.. etrafımdaki herkes ne yapacağımı merak eden gözler ve 32 diş eşliğinde bana bakıyor.. sağıma dönüyorum ve koltuğun minderleri arasından kafasını uzatmış, kuyruğunu deli gibi sallayıp bana doğru gelmeye çalışan, minik yaratığı görüyorum...

büyük ihtimalle öldüm ve melekler ölümüm adına bana hayatta en çok istediğim anı yaşatıyor.. yoksa gerçek olamaz...

Ama oldu... sevgili dostum bıdık aramızdan ayrıldıktan sonra içine düştüğüm boşluktan beni sevimli gözleri ve her daim sağa sola sallanan kuyruğuyla çekip çıkartmaya ant içmiş gibi evimin salonunda dolaşan bu minik yavru kollarımda artık..

2010-02-02T04:20:00.000-08:00

2lerin sonlarında basarmış karasabanlarının üstünde tavla oynayan kafirler

bembeyaz sandığın zarlarının aslında astigmatının cilvesi olduğunu üstündeki kara benekleri görünce anlarmışsın..

tıpkı pazar sabahı filmi gibi, biri-birinden komik ama bir o kadar da çirkin troller, goblinler..

3lerin başları daha bir zor olacak derlermiş de

duymazlıktan gelmek adettendir, 1lere özenmekle kalırmışsın..

umut ihtiyaçtandır, yoksa gereklilik dediğin alışmakla başlar,

alışırsan umut tellali bile olursun,

hal ve gidişattan kalmış olsan bile kime ne..

3leri 5lere devrettiğinde arada kayıp giden 4ler, belki hatırlasalar, gammazlar seni..

nigella vs karabasan

2009-07-24T00:11:00.000-07:00

bu nasıl bir bünyedir? bu nasıl bir oburluktur? hatta nasıl bir uydurukçuluktur. hayret ve dehşetle izliyorum kendisini.
yemek yapmak ve layığıyla yemek oldukça özel hadiselerdir. iş bu sebeple bu iki konuda kendimi geliştirmek bana oldukça zevk vermekte. bu hanım abla'nın şu sıralar home tv'de yayınlanmakta olan "nigella'dan pratik tarifler" adlı yemek programı, içeriğinin diğer yemek programlarından daha sofistike olması nedeniyle , öykünme ile gıpta arası karmaşık duygularla beni kendine çeki çekivermişti ilk başlarda.
big brother is watching you tarzı izleyiciyi kendi evine ekranlarının başından konuk edip, gündelik hayatı sürerken hangi koşullarda nasıl yemek yaptığını, kime neyi hazırladığını vs dikizliyoruz efenim.

gün geliyor bir kız arkadaşı erkek arkadaşından ayrıldığını söylüyor buna telefonda, nigella da doğuştan anaç, "gel kız sana çikolatalı kek yapayım" diyor. bizim evin büyüklüğünde kilere girip, ki ben ilk başta bu kileri evin yanındaki süper market sanmıştım, unu, zırtı pırtı toplayıp kek attırıveriyor.

gün geliyor gece yarısı bir parti dönüşü ablamızın midesi kazınıyor. Saat gece yarısı 2 falan. insanın içinden yok artık bu saatte yemek yeme kızım karabasanlar basar, pıt pıt yağ olur alimallah diyesi geliyor ama nafile; abla atıyor gene kendini o müthiş kilere, gecenin ikisinde pastırma, kıyma, tofu, domates, maydanos ve kakaodan oluşan bol yağlı acayip bir bulamaç hazırlayıp "işte bu beni kendime getirdi" diyip yatağına gömülüyor.

Neydi programın adı : nigella'dan pratik tarifler.

Bir gün de uykudan uyanıp french toast dedikleri, bizim yumurtalı ekmek diye basitleştirdiğimiz acayip ağır kızartmayı yapıp, yatağına gömülüp yediydi.

saat sabaha karşı 4-5??

Ben "bişeyler öğrenirim,ufkum açılır, hem de iyi vakit geçiririm" diye oturmuştum oysaki tv'nin başına. aklıma türlü türlü komplo teorileri geliyor... bakın ben size söyleyeyim, bu ecnebiler kendilerini 7den 70'e obez ettiler, nigella da bunların son ajanı, obez olmamaya direnen * varsa son birkaç akdenizliyi de kendi saflarına çekmeye çalışıyorlar.

yoksa bu oburluğun, bu uydurukçuluğun, bu kendini ve ekranları başında programı izleyen yüzbinleri * çöp tenekesi yerine koyma halinin başka bir açıklaması yok! yok...

kırmızı ot

2009-04-27T03:24:00.000-07:00

altıkırkbeş yayınlarından çıkan şahane boris vian romanı. Kitabı sonlandırdığınızda oturup seçimlerinizi, almış olduğunuz eğitimi,var olmasını istemediğiniz anıları ve sizi siz yaptığını sandığınız her unsuru sorgularken buluyorsunuz kendinizi.

diğer kitaplarında da olduğu gibi boris vian gene kendine has üslubu ile yarattığı "alis harikalar diyarında" vari bir dünya içinde sizi sarıp sarmalıyor, kendi bilinç altında sizi ilkel benliğinizde saklı olan penguenle karşı karşıya getiriyor. gerçi yazarın bu tarz bir endişesi olduğunu hiç sanmıyorum.

sizi çok etkileyen bir rüyadan uyandığınızda yanınızdakine anlatmak istersiniz ne gördüğünüzü de anlatamazsınız ya, işte kırmızı ot da böyle bir kitap.

ince oluşuna aldanmamak lazım.

--spoiler--

"anı yoktur.
anıların kendisinden kaynaklanan, bir başka hayat vardır. Gerçek zaman, eşit saatlere bölünmüş, mekanik bir yapı değildir. Tüm bunların sonunda burnunuza gelen şey, "katmerli papatyaların ateşte yanan kalplerinin kokusu" olacaktır."

--spoiler--

bıdık öldü...

2009-04-20T23:33:00.000-07:00

düşündüm taşındım ama, her ne kadar çok kaba dursa da bunu tanımlayacak başka bir başlık gelmedi, gelemedi aklıma. Durum bu kadar net çünkü.

1994 falandı herhalde aramıza katıldığında.. zira tarihler kandırmacadan ibaretmiş gibi geliyor bana düşündükçe... sanki ben doğmadan önce de vardı, hep bizimleydi, aksi düşünülemez, aksi tercih edilmezdi. hayata dair her planın içinde tam ortasında olağanca şirinliği ve bilmişliğiyle kocaman kocaman bakar dururdu gözlerimizin içine. ilk geldiğinde hasta oluvermişti. O gün öğrendik minik yavruların saf süt bile içmemeleri gerektiğini. Bağırsaklarının, sindirimlerinin gelişimi kaldırmıyormuş saf sütü.. sulandırmak lazımmış..ağır gelirmiş.. bilemedik. hasta oldu. annem 2 hafta boyunca, gece gündüz başında bekledi, kusmasına izin vermedi, kılcal damar boyutundaki damarlarından enjekte edilen şişe şişe serumlara bana mısın demezken, hepimiz kırk göz kırk kulak hep onunlaydık ..tek duamız bir an önce ilk geldiği günkü gibi zıp zıp dolaşması, şirinliklerine devam etmesiydi. bizi bırakamazdı.. daha oldukça erkendi..

ki zaten de bırakmadı da afacan.. minicik bünyesi toparlayıverdi kendini, iyileşiverdi.geldiğinde ben 12 yaşındaydım.. bir çok şeyi birlikte öğrendik denebilir. ben ilk aşkımı yaşarken o da aşık olmuştu izmirli bir dilbere.. bir de derler ki köpekler aşık olmaz.. bal gibi aşık oldu bıdık. çok kısa süre öncesine kadar her ne zaman "bıdıkk, hani daisy? daisy mi geldi yoksa" diye bağırsak ve etrafımıza baksak, havlaya havlaya bir o cama koşar bir öteki cama koşar, bahçe kapısını tırmalar daisye kavuşabilmek için kendini paralardı.

insanoğlu garip işte.. o bize bu kandırmacayı hiç bir zaman yapmadı.. bizim en ufak bişeye canımız sıkıldığında gelir kafacığını kucağımıza dayayıp, "seni anlıyorum ama bak işte ben burdayım" bakışları atardı gözlerimizin, kalbimizin ta içine. hassas yaratıktı vesselam...

ev ahalisinin eve varış saatlerini bildiği gibi, saate uymayıp erken ya da geç gelenlerin de sokağın başında belirdiğini hisseder ve yanındakileri uyarırdı "bak baba geliyo hadi kalk kapıyı aç, anne geliyo vs" diye.. hepimizin karşılanma biçimi farklı farklıydı, herkesin yeri ayrıydı.. çok efendi köpekti.. çok dosttu.. herkesin dostu bir numara gelir kendisine ama bıdık gerçekten bir numaraydı.

Minicik cüssesine aldırış etmeden koca koca atlara ineklere kafa tutardı, diğer hemcinsleri gibi acıkınca o da yemek kabını tırmalar "e hadi ama unuttunuz beni gene, acıktım yahu" diye serzenişte bulunurdu. Birlikte film izlemek ayrı bir keyifti. Filmin en acıklı yerinde sanki anlıyormuşçasına iç geçirirdi.. o iç geçirirdi ben filme ağlayacağıma onun minicik kalbinin iç geçirişine ağlardım...

Ona komut vermeye ya da öğretmeye gerek kalmazdı, bakışlarla anlaşıverirdik. Gerçi komut vermeye kalksak da dönüp yan yan bakar ve söylediğimizin aksini yapardı.. biz de utancımızdan yerin dibine girerdik... yani biz onu değil o bizi eğitti onca yıl. Onun da ailenin bir bireyi olduğunu, gazete terlik kuryesi olmadığını çok çabuk öğretti bize.

Böyle böyle tam 15 sene geçirdik birlikte..hani derler ya kah ağladık, kah güldük...aynen de öyle... kah ağladık, kah güldük...

Geçtiğimiz yıl kasım ayında bir sabah, her sabah olduğu gibi dışarı çıkmak için uyandırmış babamı... normalde 15 dk bilemedin 30 dk sonra dönen bıdık, sır olmuş gitmiş.. aramadıkları yer , sormadıkları insan kalmamış... ama bıdık yokmuş..ardından hiç bir iz bırakmadan gidiverdiğini düşündük...ta ki bugüne kadar...

Bıdık gittikten sonra bizimkilere Linda adlı başka bir arkadaş yanaşmış. annem de Linda'nın bu sempatikliğine bir teşekkür babında Bıdığın eski kemiklerini oyuncaklarını vermiş önüne. Linda bir iki koklayıp, oynamadan, kemirmeden itivermiş burnunun ucuyla ve koşa koşa ilerideki çalılıkların ardında kaybolmuş. Bizimkiler tam "beğenmedi zaar" diye düşünürlerken bir bakmışlar Linda çalılıkların ardından siyah tüylü birşey sürüklüyor onlara doğru. Şaşkınlıktan kıpırdayamamışlar.

Linda güç bela sürüye sürüye bıdığın cesedini annemlerin ayaklarını dibine bırakmış ve kapını önüne gidip yatmış patilerinin üstüne..

Filmde izlesek "yok artık" diyeceğimiz şeyi yaşıyor olmak oldukça sarsıcı. Annem sabah telefon ettiğinde "üzülmeden dinleyebileceksen sana birşey anlatıcam" diyerek başlamıştı sözüne. O an anladım Bıdığı bulduklarını ya da ondan bir haber aldıklarını.

Ama bu kadarını beklemiyordum.

Kendimi bir şekilde inandırmıştım dışarıda bir yerlerde kendisini başkalarına da bize kendini sevdirdiği gibi sevdirdiğine.. ya da ömrünün kalan bir kaç yılını özgürce, başına buyruk yaşamayı seçtiğine.. hiç aklıma getirmek istememiştim öldüğü gerçeğini.. kabullenememiştim..

Bıdık da bunu bildiği için, haberi geciktirmek adına ya da bu şekilde düşünmemizi ve öldüğünü, ölüyor olduğunu düşünmemizi istemediği için, öldüğünü anladığı anda çıkmak, kendini bizden saklamak istedi belli ki.. ama linda'yı hiç hesaba katmadı..

Altı ayak yaşarken, 2 ayak kalmak..

Derler ki birinin bacağını keserseniz sanki bacağı hala yerindeymişçesine ayak parmakları kaşınır, bacağını oynattığı yanılgısına düşer insan...

günlerin köpüğü _ l ecume des jours

2009-04-11T08:22:00.000-07:00

her ne kadar E yayınlarının imla ve kapak mizanpajına verdiği önem şaşkınlık verecek derece az olsa da, günlerin köpüğü mutlaka okunması gereken bir boris vian baş yapıtı. Romanı okurken keşke fransızca bileydim de orjinalinden okuyabileydim diye hayıflanmadım değil. Aşk romanı adı altında lanse edilse de içinde barındırdığı inanılmaz ironilerle, kapitalist düzene bir eleştiri hatta daha ziyade kapitalist düzen ve düzenin dayattığı yaşamak için çalış - çalışmak için yaşa ikilemine yaptığı yerinde göndermelerle bir yergi niteliğinde.

tüm bunları gerçekleştirirken, sahneyi fantastik dekor ve kostümlerle donatan vian sizi alis harikalar diyarında'nın rahatsız edici, diken üstünde tutucu bir versiyonu ile selamlıyor.

--spoiler--

romanı zenginleştiren küçük detayların uzun süre akıldan çıkması pek mümkün görünmüyor. zira, evde yaşayan farelerle olan iletişim, su tesisatında yaşayan yılan balıklarının ananas vasıtası ile yakalanıp ultra komplike bir mutfakta tıpkı bir deney yapılıyormuşçasına hazırlanması, jean pol sarte'a romanın başından sonuna kadar yapılan göndermeler,jean pol sarte gönderme yaparken dönemin sanat fanatikleriyle göstere göstere bir dalga geçiş, yerin dibine sokuş, esas kızın (chloé) ciğerinde açan nilüfer çiçeği ve bu çiçeğin onu adım adım ölüme götürmesi, chloé'nin hastalıktan kurtulmasının çarelerinden birinin mütemadiyen çiçeklerle kaplı bir odada bulunmak zorunda oluşu, buz pistinde ölenler icin olay yerine anında buzdan bir hac dikilip , hac erirken dua plaklarının calınması, toprakta insan ısısıyla büyüyen, filizlenen silahlar, insanların psikolojisine göre ya da çalınan müziğe göre şekil değiştiren binalar, en bombalardan biri olan ve çalınan şarkıya göre farklı kokteyller hazırlayan pianokokteyl, göz kapaklarını uzadıkça kesmek, kendi kendini onaran camlar, dehşetengiz düğün ve cenaze törenleri, isa ile konuşma,alice'in yüreksökeni...

--spoiler--

ve

daha neler neler...

Kitap başlı başına enteresan da, başka bir enteresanlık daha var aklımı kurcalayan.. boris vian bu kitabı sadece ve sadece 2 günde yazmış. Kısacık ömrünün kısacık iki günü kocaman, rengarenk, ve fantastik bir dünya kurmaya yetmiş de artmış bile..

"e peki sen n'apıyorsun bir dön bak bakalım" diye sorarken buluyorum kendimi ister istermez.

(bkz: l ecume des jours)

"Merhaba Şems" ya da "Keşke hep bahar olsa"

2009-04-09T03:33:00.000-07:00

En nihayetinde bahar geldi. aslında baharın gelişinden az evvel Şems ile tanışmış olamak belki de bundan sonra içimde hep bahar çiçekleri açmasına neden olacak.

Kışa sonsuza dek elveda..

Şems kimdir? Şems adı gibi güneştir.. dosdoğru doğrudur.. özellikle içe uzanan yolculukta dosttur, kılavuzdur.

Bu dost kılavuz bana yaşama dair, sorularıma dair, akıl çelen çetrefillere dair o kadar dost bir el uzattı ki o kadar olur.

O dost ele ihtiyaç duyanlar ilk önce elif şafak'ın aşk adlı romanıyla işe başlayabilir. Peşi sıra da zaten kendinizi onu ararken, kitap sayfalarının arasında bulmaya, daha da yakından tanımaya çabalarken bulacaksınız.

Elif Şafak sayesinde çıktığım bu serüven , kolayca itiraf edemesem de, bambaşka bir bene doğru yönlenmemi, aslında onu aramam gerektiğini gösterdi.

artık eskisi kadar çok sinirlenmiyorum, ağacın yaprağına takılıp, ormanı görmezden gelemiyor, herşeyi bir bütün olarak algılamaya zorluyorum kendimi.

hayat daha şimdiden çok daha kolay.

gündelik yaşamda hoşuma giden gelişmelerin sarhoşluğuna kaptırmaktan da vazgeçtim kendimi, ama aynı şekilde en küçük bir üzüntü seli de dünyamı boğamıyor karanlığa... ben ki dengesizlik abidesi, denge yolunda küçük ama emin adımlarla ilerliyorum şimdilerde..

yarın ne olacağını kimse bilemez.

iyisiyle de kötüsüyle de herşeye hazırım...

Diken Dosya : tarihten günümüze değişik işkence yöntemleri 2 - Kazıklı Voyvoda

2009-03-20T16:39:00.000-07:00

Voyvoda III. Vlad, Drakula ya da Kazıklı Voyvoda 1448, 1456, 1462 yılları arası ve 1476 yıllarında Eflak beyliğinin voyvodası (prens) idi.
Voyvoda III. Vlad düşmanlarını (özellikle esir aldığı Osmanlı askerlerini) kazıklara çakarak işkenceyle öldürmesiyle tarihe geçmiştir. Sonradan Bram Stoker'ın Drakula romanına ve Drakula filmlerine konu olmuştur.
Osmanlılara yenilen Vlad'ın babası onu rehin olarak Osmanlılar'a vermişti. Yaşamının bir kısmını Osmanlıların elinde tutsak olarak yaşadı. Osmanlılar'ın egemenliğini kabul ederek Eflak'ın başına geçti. 1462 yılındaII. Mehmet Eflak seferine çıkarak Vlad'ın ordularını yendi ve Eflak'ı Osmanlı Devleti'ne yeniden bağladı.1476'da Vlad tekrar baş kaldırdı ama gene Osmanlı ordularına yenildi. Bu sefer öldürüldü ve kesilen başı öldürüldüğünü ispat etmek için İstanbul'a gönderildi.

Son derce canice işkenceler yapan bu lider özellikle işkencelerin salt acı değil psikolojik olmasına özen gösterirdi. Yeni doğum yapmış anneleri bir direğe bağlanırdı. Süt dolu göğüsleri kesilir onun yerine ise bebeklerinin başlarını kestirip diktirirdi ve kesilen göğüsler köpeklere yedirirdi.

Kimi zaman ise kurbanların vücutları fazla kan akıtmadan derilerinden arındırılır ve sonrasında üstüne tuz sürülüp, kaçilere yalatılmak suretiyle, sürülen tuzun kristalimsi yapısı yavaş yavaş kanata kanata çok ağır bir şekilde kan kaybından öldürülürdü , ki bu süre bazen günler alırdı.

Voyvoda’nın sinema tarihi boyunca filmlere konu olan en klasik metodu ise kurbanlarını yaklaşık bir metre yüksekliğindeki ucu sivriltilmiş kalın odunlara oturtması olarak bilinir.

Kendisine gönderilen elçilerin sarıklarını kafalarına çaktırıp sonrasında geri çekerek çıkartmak gibi akıl almaz işkence tekniklerinden de bahsedilmekte..

Bunlar her ne kadar tarih kitaplarında net bir şekilde anlatılsa da, hepsinin masal olmasını ümit etmeden de geçemiyor insan..

2009-03-20T16:31:00.000-07:00

Gün kararıp gölge düştüğünde kelebeğin kanadına,
Örümcek ağında çırpındığında karınca,
Yağmurun yıkadığı yeşilden bile ürker serçeler...

2009-03-20T16:29:00.000-07:00

Bu gece konuğumsun.
Düşlerimde biriktirdiğim yap bozun belki de son parçası...
Yapmacık umutların aksine sahici
Yalnızlığımı arttıran bir misafir

Bir iki saat sonra kapıyı ellerimle aralayacağım
Ve sen çıkıp gideceksin.
Yılların akışından ölesiye korkan ben
Belki de gerçekten yapayalnız kalacağım.

Ve bu defa kapının eşiğindeki ayak sesleri
Bana seni fısıldamayacak.

Bu gece konuğumsun.
Sen son basamağı indiğinde
Gözlerimi kapayacağım,
yüzünü göremeyeceğim

Dudaklarının tadı bardağımda hapsolacak
Yazın ortasında ben ayazda kalmış it gibi titreyeceğim.
Sokağı dönüşünü ölesiye merak edip
İnadına yumacağım gözlerimi...
Kıvrılıp bir kapı arkasına
Bir anlam yüklemeye çalışacağım hayatıma.
Aklıma gelenleri süpürüp iteleyecek tutamadığım göz yaşlarım...
Kaç defa daha uyanmam gerektiğini hesaplayacağım sonra.
Kaç defa daha durduğundan şüphelendiğim saate bakacağım gelecek aklıma,.
Kaç defa daha sen geleceksin aklıma ve ben
Kaç defa daha hesaplayacağım...kaç defaları...

30-4-2003

2009-03-20T16:26:00.000-07:00

söz verişlerimiz boşunadır çoğu kez..
ve beklenenler çok uzaktayken bile uzakları anlamsız kılabiliyorsa
sözlerimiz de boşunadır bi yerde...
geçerli intihar nedeni uydurmaya ne gerek var
adının geçeceği tek yer 3. sayfa haberleri
farkındasın ..
o yüzden boş gözlerle bakışın.
bir yanın, omzunda uçak biletleri..
ve ayazda nöbet tutar diğer yanın...

Diken Dosya : tarihten günümüze değişik işkence yöntemleri 1 - Pirinç Boğa'da Kızartmak

2009-03-20T16:18:00.000-07:00

Pirinç dökümcüsü Atina'lı Perillos,Agrigentum Tiran'ı Phalaris için yeni bir suçlu öldürme yöntemi icadı olarak, tamamen pirinçten içi boş ve bir tarafında kapı bulunan bir boğa yaptı.
Kurban boğanın içine kapatılıyor ve sonra boğa altına yerleştirilen ateşle metalin rengi sıcaktan kırmızaya dönene kadar ısıtılıyor, böylece kurbanın içeride yavaşça kızararak ölmesi sağlanıyordu.

Boğanın başı, karmaşık bir sistemle tüp ve tapalarla yapılmıştı ve böylece mahkumların çığlıkları kızmış bir boğa böğürmesine dönüştürülebiliniyordu.

Söylendiğine göre boğa tekrar açıldığında, kurbanın kavrulmuş kemikleri mücevher gibi parlıyordu ve bunlardan kolye yapılıyordu.

Pirinç boğayı beğenerek sipariş vermiş olan Phalaris, boğanın boynuzundaki ses sisteminin bizzat Perillos'un kendisi tarafından test edilmesini istemiş, Perillos içeri girince hemen kapıyı kapatmış ve ateşi yakarak bu icadın ses sisteminin çalışıp çalışmadığını Perillos'un çığlıklarından öğrenmeye çalışmıştı.

Perillos'un ölmesine ramak kala, Phalaris kapıyı açarak onu dışarı çıkarmıştı. Onu boğadan çıkardığında, Perillos icadı için bir ödül alacağına düşünürken; bunun yerine Phalaris tarafından bir tepenin başından aşağıya yuvarlayarak öldürülmüştür.
Söylendiğine göre Phalaris, Telemachus tarafından tacı elinden alındığında, kendi siparişi olan bu pirinç boğanın içinde öldürülmüştür.

Roma kayıtlarına göre Pirinç boğa bir işkence aleti olarak Hristiyanları öldürmek için de kullanılmıştır. Hristiyan efsaneleri, Aziz Eustace'in karısı ve çocuklarıyla bereber İmparator Hadrian, Bergama Piskopos'u olan Küçük Asya'nın ilk Hristiyan şehidi Aziz Antipas'ın ise 92 yılı civarında Roma İmparatoru Domitian tarafından pirinç bir boğada kızartılarak öldürüldüğünden bahseder.

Bir diğer Hristiyan azizi olanTarsus'lu Aziz Pelagia , söylendiğine göre 287 yılında Roma İmparatoru Diocletianus tarafından pirinç boğa da kızartılmıştır.

Heredot' a göre, prinç bir boğanın içerisinde kızartılmak Antik Yunan da işkencenin en bilinen yöntemiydi. Genel tanımlamalara dayanarak, genellikle ölümcül olduğundan, bu işkenceden ziyade bir idam yöntemiydi ve sorgulama için çok fazla kullanılmıyordu.

Söylenenlere göre, pirinç boğanın nasıl yapıldığının ve kullanıldığının detaylı açıklamasını ilk defa M.Ö. 2.yüzyıl'da Satirist (hiciv yazarı) Lucian vermiştir.

once in a while...

2009-03-20T16:15:00.000-07:00

...

2009-03-20T16:11:00.000-07:00

kimi zaman haddinden büyük

kimi zaman olabildiğince küçük

ve zaman zaman kendin de olsan

gel

cicozlar, lolipoplar, lastik oynamak için biraz don lastiği

ve eskimiş papuçların çürümüş meşin kokusuyla

gel

şeker yemekten çürümüş dişlerimiz eleverse de kimliğimizi,

devlere inat sırıtabiliriz taşların altında yuva kuran karıncalara..

tanıdık kokular

tanımadık bakışlar

hain korkular

yalnızlığın habercisi pazar tellalları

benim ülkem küçük

sınırlarım sular altında

ve örtülü kalmış kahramanların madalyaları

çok uzak gelse de sesin

sana inat

merhaba...

2009-03-20T16:06:00.001-07:00

ara sokaklarinda otobusler dolasir bu semtin.. cocuklar saklambac oynar katilleriyle.. kaybedenin cesedi merdiven boslugunda yatar.. olu dogan kedi yavrulariyla koyunkoyuna.. belki de bu yuzden sevmiyorum cocuklari..