در کلاس های روزنامه نگاری هم که یاد نگیرند، کار یادشان می دهد؛ “سوژه باید داغ باشد، باید طوری پرورده شود که مخاطب را بقاپد . لید خبر؟ مهم ترین بخش متن خبر است . ورودی گزارش ؟ باید جذاب و پرکشش باشد، آنقدر که خواننده به خاطر همان یک خط ورودی تا ته گزارش را برود. تیتر؟ خواننده چشمش به تیتر است . باید چشمش که به تیتر افتاد میخکوب شود . “
چشمم به تیتر ایران پنج شنبه ۱۳ دی ماه که افتاد میخکوب شدم؛ “اعدام هشت جنایتکار در سحرگاه برفی”.
تیتر را روی دکه نخوانده ام. روزنامه مال ۷-۸ روز پیش است . روز بعد از یکی از چهارشنبه های غم انگیز اوین. روزی که “راحله” را اعدام کردند و چرا فقط راحله را، دیگران را هم . هشت نفر اعدام می شوند و سه نفر به زندگی باز می گردند . تا شاید چند هفته بعد، دوباره مثل راحله به آنجا بازگردند.
مطلب مریم حسین خواه را درباره راحله می خواندم و متوجه تیتر ایران در فردای اعدام راحله شدم، باور نمی کردم پس آرشیو ایران بر روی وب سایتش را جستم و پیدا کردم تیتر لعنتی را.
همه ما از طریق فعالان زن در بازداشت از موضوع راحله با خبرشدیم . پیش تر هم تجربه نجات چنین زندانی هایی از اعدام وجود داشت، و خیلی ها خوشبین بودند که مسئله راحله هم حل می شود، با دستور “رئیس قوه قضاییه” یا هر کس دیگری که بنا به هر دلیلی این زحمت را به خود بدهد که کاغذی را بردارد و روی آن زمانی برای مهلت و بازخوانی پرونده بدهد و امضا کند .
راحله هم مهلت می گیرد، مهلتی دو هفته ای تا شاید بتواند راضی کند کسانی را تا “زنده” بماند. مهلت اما نقض می شود و راحله اعدام می شود . محرم و صفر نزدیک است و اعدام در این ماه ها ممنوع، چاره چیست، کار را عقب نیانداخته اند صرفا.
مسئله اما این هم نیست، که بسیار حکم اعدام که امضا شده است و اجرا. که اگر این همه “فاجعه” قلمداد می شد، امروز شاهد اجرای چنین احکامی نبودیم . اما چرا اعدام “راحله” و راحله ها فاجعه نیست ؟ چرا “سنگسار” هنوز فاجعه نیست و چرا حالا با اجرای احکامی مواجه می شویم که خودمان هم خبر نداشتیم در این قانون مقدس جایی برایشان وجود دارد؟ پرتاب کردن از بالای بلندی؟ قطع دست راست و پای چپ؟ یا حتی “خراب کردن دیوار بر روی متهم” ؟!
گمان می کردیم اعدام بدترین حالت متصوره است در این قانون، که امروز به اجرا در می آید . خبر می رسد از جنوب شرق کشور که چند نفری را دست و پا بریده اند . صد البته دزد و جانی و مخل امنیت و قاچاقچی و … بودند ، این را روزنامه ها می گویند و این که عملیات اجرای قانون با حضور پزشک و در حالتی کاملا بهداشتی صورت گرفته است، این را هم روزنامه ها می گویند. چه تفاوتی می کند به نقل از چه کسی؟ نقل قول یک مقام دولتی است و معتبر. هم قابل چاپ است و هم به اندازه کافی کشش ایجاد می کند . به اندازه “اره ۱، ۲، ۳، ۴، …” جذابیت دارد و همین کافی است برای یک روزنامه .
هیچ کدام از این احکام فاجعه نیستند چون جامعه ما باور ندارد به فاجعه بودنشان، و اگر برای انسان های این خاک هنوز “انسانیتی” قائل باشیم، این حد از بی تفاوتی را قطعا از ازل با خود نداشته اند و وظبفه خطیر جامعه پذیری را بالاخره یک بخش از این دستگاه عریض و طویل باید اجرا کند، و چه چیزی بهتر از رسانه ها، با آن پوشش مسخره استقلال شان از این دم و دستگاه و با آن صفت های پرطمطراق رکن چندم دموکراسی و وجدان بیدار جامعه و دیگر صفات تهوع آور.
تیتر ایران را می خوانم و با خود می گویم گویی روزنامه “ایران” کارهای دیگری هم جز تبلیغ به نفع دولت دارد. هر روز خط به خط گفته های الهام و احمدی نژاد و … را در رابطه با انرژی هسته ای و گاز و برق و نان و کوفت دنبال می کنیم، و از یاد می بریم که جایی در همان روزنامه، صفحه ای است به نام حوادث که به کار شریف آماده سازی اذهان برای اعدام و زندان و قطع دست و پا و … مشغول است . صفحه ای پر از داستان های جذاب “شوهر کشی” . با روایتی که در آن مقتول همیشه مظلوم است و قاتل همیشه ظالم و کیست آن قهرمانی که ظالم را مکافات دهد ؟ “قانون” .
یادمان می دهند، در همین کلاس ها، یا در همان محیط روزنامه، که روزنامه نگار تابع “رسانه” و “سازمان رسانه ای” است و این منطقی به نظر می آید . با وجدان هایش دست آخر می گویند تا آنجا که امکان کار باشد کار می کنیم و بعد تمام، یا شاید به دنبال رسانه ای بروند که خطوط قرمزش منطبق با ایده ها و افکار آنها باشد .
تیتر “اعدام هشت جنایتکار در سحرگاه برفی” شاعرانه است، کوتاه و جذاب و پرکشش، آنطور که یک تیتر باید باشد، اما فاقد عنصری است که از قضا دلیلی بر فلسفه کار نویسنده آن است “انسانیت”.
و امان که بعد از ارتشی و اطلاعاتی و پلیس و نیروی ضد شورش و … چشم مان به “حسن انجام کار” در حیطه روزنامه نگاری هم افتاد . باید تقدیر کرد از روزنامه نگاری که رعایت می کند اصول نانوشته یک رسانه را.
موضوع به نظرم بی اندازه بدیهی می رسد؛ کسی که کشتار قانونی را برای افکار عمومی قابل پذیرش می کند، تفاوتی نمی کند با مردی که زیر پای حکم اعدامی را امضا می کند، چه بسا که کار اولی به مراتب بدتر باشد که راه را برای جنایت های بعدی هموار می کند.

 پ . ن : دوست دارم از نویسنده آن سطور بپرسم بعد از اجرای حکم “پرتاب از بلندی” چه تیتری خواهد زد؟ “پرتاب هشت جنایتکار از ارتفاعی شکوهمند ؟”

Share This

وضعیت دولت کنونی در ایران شبیه وضعیت “خانم شازده” در نمایش “افرا، یا روز می گذرد” بهرام بیضایی است . آنجا که آقای نوع بشری می گوید “احوالات خانم شازده نوعی بیماری است به نام غرور که رشد کرده، و همه را توابع و همه جا را ملک خود می داند. بیماری او ناشی از بزرگی اوست که نحقیر شده! “

Share This

پ . ن : باید نوشت، حتی وقتی که چیزی مدام در ذهن ات می گوید “چگونه می توان نوشت وقتی دوستی، دوستانی در زندان هستند و در بند و در وضعیتی تحمل ناشدنی” . اما باید نوشت، باشد که بدانند که فارغ از دفاع از دوستانمان می توانیم ادامه دهیم، راهشان را و هدف شان را .

Share This

انگار که دوباره آن لحظه تکرار شده باشد، ماشین بیفتد توی سراشیبی اوین و راهش را از بزرگراه چمران جدا کند. برود آنجایی که داستانش را فقط از داخل کتابها خوانده بودیم، انگار که دوباره پشت در آن ساختمان دو طبقه ایستاده باشم، تا آقایی که مرا از دادگاه انفلاب تحویل گرفته بود، بیاید و چشم بندم را بدهد تا شرایط لازم برای وارد شدن به بند ۲۰۹ را پیدا کنم . انگار که دوباره با چشم هایی که تنها پاها را می بیند آن موزاییک های سرد و بد رنگ را طی کرده باشم، وارد سلولم شده باشم و صدای بسته شدن در سلول را از پشت سر شنیده باشم …
انگار که دوباره دیوارها تنگ شده اند، آمده اند نزدیک تر، آن قدر نزدیک که قدم برای گرفتن طولش تنها کمی کوچک باشد و عرضم هم که اندازه است …
فقط این دیوارها نیستند که چند قدمی پیش آمده اند، پنجره ای هست که رسیدن بهش و دیدن منظره ای خارج از آن آرزوی هر لحظه آن اتاق است، آن قدر که هر روز هواخوری بخواهی و نتوانی بروی ، تا روزی که به اصطلاح از انفرادی خارج شوی، بروی پیش یک زندانی دیگر، در یک سلول دیگر، همان ۶ متر، می روی برای هواخوری که با اتاقی ۲۰ متری مواجه می شوی، با دیوارهایی بلند، آن قدر بلند که پنجره سلولت را التماس کنی، اینجا آسمانش هم زندانی است، زندانی چهارخانه های کوچک فلزی … مثل هوایش که خوردنی نیست، گرچه در بهترین نقطه تهران باشد.
انگار که دوباره راهروی طولانی ما بین سلول و اتاق بازجویی را طی کرده باشم، با این فکر که “سوال امروز چیست؟ اتهام امروز چیست؟” و بعد صدای دختری را شنیده باشم، که تنها می توانست بهاره هدایت باشد، هم او که دو روزی پیش از دستگیری من دستگیر شده بود، در سالروز ۱۸ تیر …
انگار که باز صدای چرخ بار صبحانه پیچیده باشد توی سرم، خودم را از زمین کنده باشم که سهم اجباری صبحانه روزانه را بگیرم، تشکر کنم و چای را بگذارم همانجا سرد شود تا ظهر که بلند شوم و بریزمش دور، و خیره شوم به آفتاب که دیوار را مزه مزه می کند و جانم را بالا می آورد تا بالا رود، خط ساعت ۴ را که نمی دانم چه کسی در چه فصلی بر دیوار کشیده است رد کند و وقت بازجویی برسد، امروز زنگ می زنم؟ نه .
انگار که دوباره پشت آن صندلی نشسته باشم، بی هیچ حقی، بی هیچ اختیاری، ماشین تایپ پاسخ به سوال های بی ربط ؛ جایی که در یک لحظه باید هم پاسخ اتهام فعالیت مارکسیستی را داد و هم پاسخ به انقلاب رنگی مخملی و ارتباط با بیگانه و …
انگار که دوباره عصرهای کش دار تابستان آمده باشند به سراغم، دیوارهای سبز رنگ تمام ناشدنی، با نور براق مهتابی که هیچ گاه خاموش نمی شوند حتی نیمه شب ها، تا به اندازه کافی زیر نظر باشی، حتی موقع خواب …
انگار که پاره ای از تن ام آنجا باشد، توی یکی از آن سلول ها، دخمه ها، پشت یکی از همان صندلی های بازجویی، چشم بند به چشم در راه هواخوری یا … انگار که اوین را آورده باشند همین جا، توی همین اتاق که چند متری بزرگ تر از آن دخمه های سبز رنگ است …
انگار که باز ذوق کرده باشم از دیدن “سندیکا حق ما” بر دیوار سلول ۴۳ و با خود گفته باشم که می گذرد …
انگار که دیگر “امیر یعقوبعلی” نباشم، شماره ۴۳ باشم یا ۲۱ یا ۱۱۳ ، با رد تاریخ روزها بر دیوار …
روز هفدم ۴ مرداد
روز هجدهم ۵ مرداد
روز نوزدهم ۶ مرداد

…
و روزهایی که تمامی ندارد.
انگار که دوباره با خودکار دزدی و با ترس و لرز به دور از چشم نگهبانی که رها نمی کند این دریچه را، روی دیوار نوشته باشم؛

آه، از که سخن می گویم؟
ما بی چرا زنده گان ایم،
آنان به چرا مرگ خود آگاهان اند .

Share This

مثال خوبی شاید نباشد، نه دوستان دربند ما که دیروز دستگیر شده اند، چون گروه اولند و نه ما چون گروه دوم، اما گذشته درس خوبی به ما داده است. درسی که برشت نیز به شعرش کشیده است؛ نمی توان در مقابل حمله به کشیش و یهودی و … سکوت کرد بدین بهانه که من کشیش نیستم، من یهودی نیستم و … و انتظار آن را داشت که وقتی به سراغت می آیند، دیگر کسی برای دفاع از تو باقی مانده باشد .

دفاع از سعید حبیبی، مهدی گرایلو، ایلناز جمشیدی، انوشه آزادبر، نادر احسنی و احسان آزادبر که دیروز دستگیر شده اند، وظیفه همه ماست . اگرچه اختلافات میان چپ ها، اکنون دیگر برای همگان روشن است، اما دفاع از بازداشتی های دیروز، همچون دفاع از تمامی دانشجویان دربند دیگر و دفاع از تمامی زندانیان سیاسی چیزی نیست که بخواهیم به بهانه اختلافات از زیرش شانه خالی کنیم …

پ.ن ۱ : جلوه جواهری و مریم حسین خواه از فعالان زنان همچنان در بند هستند، به این لیست بیافزایید فعالان دانشجویی و کارگران را که تعدادشان دیگر از شمارش خارج است …
پ . ن ۲ : متن هژیر را الان خواندم، در همین مورد نوشته است ؛ خورشید از خراش خونین گلو می گذرد

Share This

 “دلارام” نبود. از بچه ها خبر می گرفتیم و پیگیری می کردیم وضعیت را، خبر های خوبی نمی رسید، مادران صلح این سو آن سو دنبال کار دلارام بودند، زنستان ویژه نامه دلارام را منتشر کرد و همه جای وبلاگ ها پر شد از خبر و لوگو و سوگ نامه ها برای دلارامی که می رفت زندانی شود.
مانده بودم چه بنویسم؟ بنویسم که یک دوست مان را بی دلیل دستگیر کردند و بعد از ۹ روز با وٍثیقه ۱۰۰ میلیونی رها کرده اند و در عوض دیگری را برای دو سالی می فرستند زندان؟
بنویسم که “همه ما را دستگیر کنید” که آن روز در هفت تیر بودیم، و تنها تفاوتمان با دلارام این بود که کتک نخوردیم، روی زمین کشیده نشدیم، تحقیر نشدیم، دستگیر نشدیم و ….؟
چه باید می نوشتم از مازیار، از دلارام و از دیگران؟
می گوید ” دستگیرمان می کنند، زندان و انفرادی و بازجویی و هزار آزار و اذیت، بعد هم با وٍثیقه رهایمان می کنند و ما خر کیف می شویم از اینکه جسته ایم، غافل از آنکه او جسته است، که هر چه خواست کرد و دست آخر ممنونش هم هستیم بابت لطف آزادی …”
و من مانده ام چه بگویم؟ حالا ما مانده ایم و انتظار آن که این لطف بزرگ شاهرودی، دست آخر چه برای دلارام به بار می آورد؟ حکایت همان است، حالا ممنونیم از این توقف حکم، حال آنکه همه می دانیم که چقدر اما و اگر هست در همان حکم و در صدور و اجرایش و در محکومیتی که می دانیم چقدر ناعادلانه است …
خوشحالم که باز مازیار پشت این صفحه کوچک پیدایش می شود، و لازم نیست مدام فکر کنم که حالا در کدامین سلول اوین، در چه فکر و وضعیتی است ؟
خوشحالم که اجرای حکم دلارام متوقف شده است و حداقل حالا می توان به شکسته شدن حکم یا لغو آن امید داشت.
“دلارام” هست، اما دل آرام نیست، چه هنوز تمامی سلول های اوین پر است از انسان هایی که ایستاده اند تا از حق خود دفاع کنند، از انسان هایی که تنها از حق خود گفته اند …
دل آرام نیست تا زمانی که منصور اسالو، ابراهیم مددی، صباح نصری، هدایت غزالی، مجید توکلی، یاسر گلی، احمد قصابان، احسان منصوری، معصومه منصوری، پدرام رفعتی، جواد علیخانی، جواد توللی، روناک صفارزاده،  مهدی معصومی، راعی نیکزاد، سیامک مومنی، علی نیکونسبتی، علی عزیزی و دیگرانی چون ایشان، و البته بی نام و نشان، در زندان هستند .
دل آرام نیست، تا زمانی که حکم اعدام و زندان و بازداشت و احضار می رسد.
دل آرام نیست، تا زمانی که سایه جنگ بر سرمان سنگینی می کند .
نه، دل آرام نیست …

Share This

نقد هایی بر برنامه “ستاره ها در اوین”
دانشجویانی از دانشگاه های سراسر تهران به پلی تکنیک می آیند تا یادی کرده باشند از تمامی دانشجویان دربند، فارغ از آنکه چه کسی فراخوان داده است، دو موضوع در اینجا محل بحث است؛

۱ – موضوع این تریبون آزاد و یا هر تریبون آزاد دیگری که قرار است به دفاع از دانشجویان دربند، اختصاص یابد، باید دفاع از حق “تمامی دانشجویان دربند” باشد، گرچه برگزار کنندگان پلی تکنیک اصرار بر برجسته کردن دانشجویان هم دانشگاهی خود دارند، و این نه غیر اخلاقی است و نه عجیب بلکه کاملا طبیعی است، اما باید بپذیرند که زمانی که از تمامی دانشجویان توقع حمایت و شرکت در برنامه را دارند، باید به خواست آنها نیز احترام بگذارند، فارغ از آنکه چه تصمیمی برای برنامه دارند، چرا که چنین برنامه ای از آن یک جریان خاص نیست .

۲ – تریبون آزاد دانشجویی ترم مشخص خود را دارد، کسی نمی تواند برنامه ای بگذارد با عنوان تریبون آزاد دانشجویی و بعد وقت تقسیم کند بین خودی ها و غیر خودی ها و بعد تر هم منت اختصاص وقت به دیگری را بگذارد، و از میزان دموکراتیک بودن خود سخن ها براند.
متاسفانه، برنامه ۳۰ مهر از سوی دو جریان دچار انحرافاتی شد، انحراف اول را کسانی گذاشتند که تریبون آزاد دانشجویی گذاشتند و بعد سخنران از پیش تعیین شده بالا فرستادند، که این بدعتی است در دانشگاه، که از سوی بسیج و نهادهای همسو پذیرفتنی است و از یک انجمن که مدعی ” پیگیری دموکراسی بر اساس اعلامیه حقوق بشر ” است، پذیرفتنی نیست. بدعت دوم زمانی رخ داد که دفاع از “حقوق صنفی دانشجویان” تبدیل شد به دفاع از حقوق صنفی دانشجویان پلی تکنیکی. اگر چه در این برنامه هم از دو دانشجوی کرد بازداشت شده آقایان هدایت غزالی و صباح نصری و همچنین از دانشجویان بازداشت شده اهوازی باد شد، اما یاد از دیگر دوستان دربند، زیر سایه حمایت از “سه آذر اهورایی” (!) قرار گرفت و فراموش شد.
انحراف دوم را کسانی گذاشتند، که به برنامه آمدند، بی آنکه به موضوع آن بیاندیشند و شعارهای خود را متناسب با آن موضوع انتخاب کنند. نقد این جریان آکسونیستی، از سوی دانشجویان چپ نه به سبب حمل پلاکاردهای سرخ و پخش شدن در بین جمعیت که به دلیل حرکت فرقه گرایانه و خارج از شئونات دموکراتیک این جریان است. کسانی که از موضع چپ به این افراد انتقاد کردند، چون آقای عربشاهی، اعتقاد ندارند که شرکت کنندگان در یک آکسیون باید پلاکاردها، شعارها، نحوه قرار گرفتن در بین افراد و … را با یکی از فراخوان دعهندگان هماهنگ کنند، بلکه معتقدند، شرکت کنندگان در یک تجمع، تریبون آزاد و یا هر شکل دیگری از آکسیون اعتراضی حق دارند تا با هویت خود، به طور رسمی، و به همراه پلاکاردها و شعارهایشان شرکت کنند. بدیهی است که این شعارها و پلاکاردها باید ارتباطی هر چند کم رنگ با موضوع آکسیون داشته باشند. اگر چه باید پذیرفت که نحوه حبر رسانی جریاناتی چون “چپ رادیکال” و ” دانشجویان سوسیالیست پلی تکنیک” در رابطه با آکسیون فوق غلو آمیز و به دور از شئونات دموکراتیک بود . ( که این نقد از سوی پلی تکنیکی ها، وارد نیست، چه آنها خود به این شئونات دموکراتیک پایبند نبوده و نیستند، چنان که نگارنده در ادامه نشان خواهد داد . )
موضوع بحث های کلامی پیرامون این آکسیون اما به طور همزمان از سوی مهدی عربشاهی، هژیر پلاسچی، نگارنده این مطلب و چند وبلاگ نویس دیگر مطرح شد که می توان مجموعه این یادداشت ها را در این آدرس مشاهده کرد.
اما آنچه که موضوع را تا بدین حد جنجالی و موضع عربشاهی را تا این حد غیر قابل پذیرش کرد، یکی ادعاهای مهدی عربشاهی پیرامون جریانات چپ در دانشگاه، و دیگری مصادره به مطلوب کردن تمامی مقاومت و اعتراض در درون داشنگاه به نفع دفتر تحکیم وحدت و انجمن اسلامی بود، که این موضوع نیز در مقاله ” ما از پی رد پای باد نمی رویم” هژیر پلاسچی به خوبی نقد شده است .
حال پس از تمامی این بحث ها، ما با بیانیه ای از سوی انجمن اسلامی پلی تکنیک مواجه گشته ایم، که برخورد با ان نمی تواند، همچون برخورد با مقاله مهدی عربشاهی، یک بحث کلامی صرف باشد، چه انجمن اسلامی پلی تکنیک، با ادامه صحبت پیشین عربشاهی، عزم راسخ نیروهای انجمن اسلامی بر جدا کردن خرج خود از دیگر جریانات دانشجویی را نشان می دهند و آن را راهی برای برون رفت از تشتت های میان گروه های دانشجویی می داند .

نقد بیانیه انجمن اسلامی پلی تکنیک
انجمن اسلامی پلی تکنیک، بیانیه خود را با اشاره به مقاومت های این جریان در مقابل نهادهای سرکوبگر آغاز می کند، و از عزم راسخ خود برای دفاع از آزادی و آزادیخواهی سخن می گوید و در مقابل از هجوم نیروهای “خلق الساعه حامل ایدئولوژی چپ” به خود خبر می دهد .
اگر چه در مقاومت این جریان در مقابل نهادهای سرکوبگر و هزینه هایی که آنها متحمل شده اند، شکی نیست، اما برخورد انجمن اسلامی پلی تکنیک با انتقادهای نیروهای چپ به انجمن های اسلامی و دفتر تحکیم وحدت و گذشته آنها، برخوردی به واقع به دور از اخلاق دموکراتیک است .
نگارنده بیانیه سعی دارد، تا با مظلوم نمایی، از فشارهای دو جانبه دستگاه حکومتی و نیروهای چپ منتقد انجمن به خود سخن گفته و اینطور وانمود کند، که چپ با قرار گرفتن در جبهه نیروهای سرکوب گر دولتی عملا بر خلاف منافع دانشجویان و دانشگاهیان عمل می کند.
آگاهان به تاریخ جنبش دانشجویی، از پیشینه هر دو جریان چپ و انجمن اسلامی و تحکیم باخبرند، همگان می دانند که کدام گروه و چندین بار پشت سر نیروهای سرکوبگر قرار گرفته اند، یا سعی کرده اند با لابی گری با دولت، امتیازاتی را از آن خود کنند .
نفس وجود چیزی با عنوان “انجمن اسلامی” و یا “دفتر تحکیم وحدت” نشان از رانت دولتی دارد، که انجمنی ها و تحکیمی ها در طول ۲۷ سال گذشته همواره از آن بهره مند بودند، عجبا که بهره مندی از این رانت، به لطف سرکوب چپ در دانشگاه و جامعه ممکن شده است.
حال جریانات مدعی پیگیری “حقوق صنفی دانشجویان” و “دموکراسی بر اساس قواعد حقوق بشر”، بهتر است، یک بار و برای همیشه تکلیف خود را نه با چپ ها، که با نیای خویش که باعث و بانی وضعیت موجود در دانشگاه هاست روشن کنند .
طرفه آنکه نویسندگان بیانیه، حتی به موضع گیری های دفتر تحکیم وحدت و انجمن های متبوعش در چند سال گذشته نیز آشنا نیستند، که با عدم فهم نقد جریانات چپ و مصادره به مطلوب بازداشت های این چند ماهه، سعی در تغییر صورت مسئله دارند.
دفتر تحکیم وحدت و انجمن های اسلامی که حال به واسطه حذف نهادهایشان از دانشگاه، و با از دست دادن رانت ۲۷ ساله که به وجودش عادت داشتند و بدان می بالیدند، نیروهایی پیشرو شده اند .
این جریانات زمانی تبدیل به سیبل برخورد شدند، و آماج حملات دولت قرار گرفتند که دانشجویان چپ، با آرای دانشجویی و در انتخابات هایی که تحت نظارت خود تحکیم وحدت برگزار می شد، به درون مجموعه تحکیم راه یافتند، و در واقع لطف دوستان اصلاح طلبی چون شکوری راد و جلایی پور، به انجمن های اسلامی بود که آنها را رو به انحلال برد.
هنوز از یاد نبرده ایم مقالات پی در پی و برنامه ریزی شده مدعیان جامعه مدنی را که در باب ضرورت حذف چپ از مجموعه انجمن ها و دفتر تحکیم سخن می گفتند و آن را ضرورتی عاجل می شمردند. از یاد نبرده ایم که وقتی می گفتیم این ها به طور دموکراتیک انتخاب شده اند، در جواب از “اسلامیت” انجمن ها دفاع می کردند و “چپ ها” را روانه خانه دیگری می کردند، که بروید تشکل های خود را تشکیل دهید.
حال که چپ فارغ از جریانات متفاوت و گاه متضاد درونی اش، توانسته است از خاکستر سال های سیاه دهه ۶۰ سر بر بیاورد و بر پای خود بایستد و با بدنه دانشگاه ارتباطی هر چند ضعیف برقرار کند، برای دیگر بار نگرانی ها آغاز شده است .
نمی خواهید که باور داشته باشیم، که موضوع چند پلاکارد سرخ است و یک سرود آفتابکاران، که تحمل دوستان لیبرال مان را به سر آورده است، تا مدام در بوق و کرنا کنند که “هالیا! اینک مدافعان گولاک ها سر رسیدند …”
بیانیه انجمن در جایی می آورد “ در هنگامه های سخت، تنها این انجمن های اسلامی هستند که بنا به رسالت خود، از حقوق انسانی تمامی افراد، حتی نیروهای وابسته به جریانات چپ، فارغ از نوع نگاه و ایدئولوژی شان، دفاع می نمایند”
آری، به یاد می آوریم هنگامه های سخت سال های ۶۰ را، انقلاب فرهنگی را و سرکوب مداوم چپ در دانشگاه و جامعه را . چرا راه دور برویم؟ به یاد می آوریم همین سال ها را، که ندای وا اسفای لیبرال ها دنیا را پر کرده بود، که چه نشسته اید که انجمن های اسلامی را “چپ ها” گرفته اند، آن هم نه با کودتا(!) و جنبش های مسلحانه و … که با رای دانشجویان و این آن چیزی است که ترس را برای تمامی کسانی که هیستری چپ دارند به ارمغان آورده است؛ که چپی آغاز به رشد و نمو کرده است که با رای مردم و دانشجویان به پیش خواهد رفت.
از همین رو بود که این جریانات، برای برگزاری مراسم ۱۶ آذر سال ۸۵ به سراغ کسانی رفتند، که اگر چه نام “چپ” را یدک می کشیدند، اما از آن شئونات دموکراتیک به دور بودند، و حال چه بهانه ای بهتر از این برای تخریب چهره چپ در دانشگاه و به تبع آن جامعه؟
موضوع درست عکس آن چیزی است که شما نشان می دهید، دوستان انجمنی، چه لااقل در برخی از دانشگاه ها از جمله دانشگاه علامه این دانشجویان چپ بودند، که به یاری انجمنی ها شتافتند، تا این آخرین تشکل باقی مانده در دانشگاه، همچنان پا بر جای بماند، هر چند در آن جایی برای نیروهای چپ نباشد.
دوستان صادر کننده بیانیه در جایی دیگر نوشته اند ” چند صباحی است که جریانات موسوم به چپ با زیر پا گذاردن اصول اولیه اخلاقی فعالیت سیاسی و مدنی، از هیچ فرصتی جهت ضربه زدن به انجمن ها فروگذار نکرده و آن ها را با انواع و اقسام اتهامات بی پایه و اساس آماج حملات خود قرار می دهند. این اتهامات که گویی «تصادفا» در بسیاری از موارد همسو و همزمان با جریانات وابسته به حاکمیت بر علیه دانشجویان عضو انجمن های اسلامی آغاز می شود، متناسب با مشکلات و محدودیت هایی است که از سوی حاکمیت پیش روی انجمن ها قرار می گیرد.“
سال هاست که چپ سرکوب می شود، تفاوتی نمی کند که حاکمیت نماینده غرب در خاورمیانه باشد یا بزرگترین دشمن آن، لائیک باشد آن طور که پهلوی ها بودند، یا اسلام گرا، لیبرال باشد آن طور که هاشمی ها بودند یا چپ گرا چون دولت موسوی، چپ سرکوب می شود، چون اگر صدایی از آن به گوش برسد، دیگر حرف لیبرال و چپ و راست اسلام گرا خریدار ندارد.
در میانه این سرکوب، همواره شاهد نقدهای غیر منصفانه لیبرال ها و اسلام گراها بوده ایم، و هیچ گاه دم بر نیاورده ایم، چه شده که انتقاد از انجمن های اسلامی که تاریخ اش پر است از سیاهی و اشتباه، ” ضربه زدن” و “اتهام های بی پایه و اساس” شده است ؟
یا سخنی دیگر، مگر صرف همزمانی و یا اصلا تشابه انتقاد چپ و دستگاه حاکمه، دلیلی بر بطالت نقد است؟ شاید دوستان انجمنی ما نمی دانند، که نقد از “موضع” به “موضوع” است که معنی دارد . که اگر ما نقد می کنیم، معتقدیم جریانی که ادعای نمایندگی دانشجویان را می کند باید پیشرو تر از آن باشد که اینک هست.
بیانیه انجمن در ادامه برای آن که شاهدی بر بی اخلاقی های چپ ها بیاورد، اولا تمامی جریانات چپ را به یک جریان شناسنامه دار با عنوان “چپ رادیکال” تقلیل می دهد، سپس قلب واقعیت می کند و از تجمع با شکوه ۱۶ آذری می گوید که در آن انجمن و تحکیم میزبان بودند و “چپ رادیکال” میهمان ناخوانده .
دوستان حافظه خود را به کلی از دست داده اند؛ از یاد برده اند، که در همان روزها با دعوت از چپ های رادیکال به برگزاری برنامه مشترک، به نیت مصادره به مطلوب نیروهای آن جریان، پشت میزهای مذاکره نشستند و برنامه ای ریختند برای ۱۶ آذر. حال ما دیگر دانشجویان چپ که از قضا با تحریم برنامه فوق و عدم شرکت در آن به دلیل عدم دعوت به جلسه هماهنگی، چه گناهی کرده ایم که باید پاسخ گوی دعوای دو جریان فرصت طلب باشیم؟
اگر به جای آن که بازی رسانه ای ۱۶ آذر ۸۵ را تحکیمی ها ببرند، چپ های رادیکال و پلاکاردهای سرخشان بردند، این میان چرا باید “چپ” به عنوان یک کل در دانشگاه تاوان آن را بدهد؟
گله های انجمنی های پلی تکنیک جالب تر می شود، آنها در ادامه با اشاره به برنامه ۳۰ مهر پلی تکنیک می گویند ” پس از برگزاری تریبون در حالی که کلیه زحمات و بخش عمده ای از هزینه برگزاری این تجمع در شرایط خفقان کنونی بر روی شانه های نحیف اعضای انجمن اسلامی قرار گرفته بود، دانشجویان چپ با مصادره به مطلوب کردن این تجمع در سایت ها و وبلاگ های خود، با انتشار تصاویری غیرواقعی از این تجمع، به صورتی که صرفا پلاکاردهای سرخ در کادر باشد، این برنامه را «تجمع دانشجویان سوسیالیست و چپ» نامیدند. “
چه بگوییم از تجمع ۸ آبان علامه طباطبایی که دعوایی جدید را بر نیانگیزد در این شرایط؟ مصادره به مطلوب چپ های سوسیالیست پلی تکنیک که نگارنده با انها بیگانه است اشتباه بود و از سر عدم رعایت اخلاق دموکراتیک، اما گزارش ها و عکس های خبرنامه امیرکبیر از دانشگاه علامه چطور؟ اما زیر پای گذاشتن توافق برای برنامه علوم اجتماعی علامه چطور؟
انجمنی های پلی تکنیک فراموش کرده اند که برنامه “علامه” که هزینه ای به مراتب گزاف تر را بر دوش دانشجویان علوم اجتماعی گذاشته است، قرار بود برنامه ای برای دفاع از تمامی دانشجویان در بند باشد و برای دفاع از حق تحصیل، که اگر در علامه ما دانشجوی زندانی نداشتیم ( که حال متاسفانه با بازداشت مازیار سمیعی در اوین داریم) ۳۰ دانشجوی محروم از حق تحصیل داشتیم . آنها این را فراموش کردند و این توافق را که تنها “بیانیه” بخوانند، و تنها ” یک پلات از ۳ دانشجوی دربند همراه بیاوردند” بدون پلاکارد و بدون عکس و هر چیز دیگر .
خواهش می کنم سری بزنید به خبرنامه امیرکبیر، تصاویر را ببینید، هیچ کدام از پلاکاردهای علامه ای ها دیده نمی شود، در عوض عکس ها پر است از ۳ دانشجوی زندانی و پلاماردهای پلی تکنیکی ها و …
طرفه آنکه یکی از این مجموعه عکس ها را یکی از دانشویان علامه ای فرستاده است برای آقایان، و دوستان دموکراتیک مان از میان تمامی عکس ها ان ها را انتخاب کرده اند که به دردشان می خورد. آنها که تصاویر سه آذر اهورایی در آنها بهتر و با وضوخ بیشتر مشخص است .
نگارنده منتظر پاسخ دست اندرکاران خبرنامه و انجمن اسلامی آن می ماند، تا بگویند چرا خود دیگران را “وعظ” می کنند و بی عمل اند.
بیانیه را ادامه می دهیم با این جمله که ” در نهایت نیز دانشجویان چپ پس از انتشار کوچکترین و ملایم ترین انتقاد ممکن توسط یکی از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و پیشنهاد برگزاری تجمعاتی جداگانه از سوی ایشان، با توهین های شدید و سخیف به دفتر تحکیم وحدت، انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر و سایر انجمن ها پاسخ این انتقاد منصفانه را به بی اخلاق ترین شکل ممکن دادند.“
باز هم نگارنده در انتظار فاکت های نویسندگان بیانیه برای “توهین های شدید و سخیف” می ماند، و متاسف است از تحمل و رواداری لیبرالی دوستان.
نگارندگان بیانیه در ادامه آورده اند که” انجمن اسلامی امیرکبیر تاکنون در مقابل فعالیت های غیراخلاقی طیف موسوم به چپ، که حضورشان بیشتر مبتنی بر فضای مجازی وبلاگی بوده و بارها اثبات کرده اند که جز چارچوب ایدئولوژی خود به هیچ اصل اخلاقی دیگری پایبند نیستند، سیاست سکوت را در پیش گرفته بود. اما این انجمن بدین وسیله اعلام می دارد زین پس، در مقابل هر گونه رفتار و حرکتی که در لفافه شعارهای پرطمطراق «دفاع از خلق» یا «دفاع از حقوق کارگر» و … بخواهد آب را گل آلود کرده و ماهی مقصود را در فضای بی اخلاقی صید کند، خواهند ایستاد و پروپاگاندای غیرواقعی جریانات فرصت طلب را افشا خواهند کرد. تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.”
همچنین است برای نگارنده، که این مطلب را از آن رو نوشت که نشان دهد، که انجمن اسلامی پلی تکنیک، آن روی سکه دوستان رادیکال چپ است، و گر چه نکوهش می کند فرصت طلبی را اما از تکرار آن دریغ ندارد، که وقایع دانشگاه علامه نشانی از تمایل این دوستان به همان رسمی است که نقدش می کنند.
در پایان بیانیه انجمن آمده است که “در ضمن از آنجا که انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر قرار گرفتن در چارچوب تنگ هرگونه ایدئولوژی و هر نوع دسته بندی در فعالیت های مدنی و دانشجویی را سد راه این گونه فعالیت ها و آفت فعالیت های دانشجویی می داند، در نوع نگاه به مسائل با دانشجویان موسوم به چپ اختلاف اساسی دارد. تجربه یک سال اخیر نیز نشان داده که مواضع مشترک میان دانشجویان فعال در انجمن ها و فعالین چپ، مواردی انگشت شمار است و نمی تواند حلقه پیوندی میان این دو گروه ایجاد نماید. لذا به اعتقاد انجمن اسلامی امیرکبیر، تعریف فعالیت مشترک میان این دو گروه جز آن که به آتش بدبینی و اختلاف میان ایشان دامن زند، ثمر دیگری ندارد.“
گر چه این روزها، غیر ایدئولوژیک بودن می تواند نشان پیشرو تر بودن باشد، اما داعیه داران فراروی از “چارچوب های تنگ ایدئولوژی” خود گرفتار در چنبره ایدئولوژی های لیبرالیستی و نئولیبرالیستی هستند و “هیتسری چپ” را همچون اسلاف خود یدک می کشند، و “مبارزه با چپ” را آیین و ایدئولوژی خود کرده اند.
نگارنده همان طور که در آغاز بیان کرد، بر این اعتقاد است که در شرایط حاضر، جبهه اول، یعنی مقاومت در مقابل حذف منتقدان از دانشگاه و برخورد با فعالان اجتماعی در جامعه به مراتب مهم تر از جبهه دوم است . این مسئله به منزله کنار گذاشتن اختلافات و از یاد بردن تفاوت های اساسی بین گروه های حاضر در دانشگاه نیست . این مسئله به این معنی است که دفاع از “حقوق دموکراتیک” وظیفه ای است که تمامی مدعیان آزادی و آزادی خواهی باید آن را اجابت کنند و لازمه چنین دفاعی پایین گذاشتن پلاکاردهای سرخ، و یا خواندن/نخواندن سرود “ای ایران” نیست، لازمه چنین دفاعی اجماع بر سر حداقل ها، و برنامه مشترک برای پیشبرد آنها است.
اگر انجمنی های امروز می خواهند نشان دهند، که با تاریخچه خود و پیشینیان شان تفاوت دارند، باید به دفاع از حضور چپ در دانشگاه بپردازند و برای حق “تشکل مستقل برای همگان” تلاش کنند، ورنه دفاع از انجمن های اسلامی و هزینه پرداختن برای آن، مبارزه ای نیست که منت ان را بر سر همه دانشجویان بگذاریم و آن را مایه مباهات بدانیم، انجمنی ها اگر همچنان به دنبال زنده کردن رانت از دست رفته شان هستند، باید نه از چپ ها که از تمامی دانشجویان مستقل شوند، و اگر به راستی به دنبال گرفتن حق تمامی دانشجویان هستند، چپ ها هم امروز در دانشگاه حضور دارند، و این حضور اگر بیشتر از حضور تحکیم و انجمنی هایش نباشد، بی شک کمتر از آن نیست.
باشد که درگیری های قلمی فوق، باعث روشن تر شدن اختلاف ها و تفاوت ها شود، که این راهی است برای اتحاد عمل در مقابل موج سرکوبی که در پیش است.

در همین رابطه ؛

در حاشیه تلاش مدعیان چپ برای مصادره تجمعات تحکیم و انجمن های اسلامی دانشویان – مهدی عربشاهی
مجموعه مقالات پیرامون بحث پلاکاردها – سلام دموکرات
انتقاد انجمن اسلامی پلی تکنیک از عملکرد مدعیان چپ در دانشگاه ها
هدف را گم نکنیم – رشید اسماعیلی

Share This

آخرین خبر (۱۱:۴۰ ظهر) ؛
از اولین ساعات صبح امروز تعدادی از دانشجویان در بند آزاد شده اند . طبق آخرین خبرها سرلک، نیلوفر عبده حق، محمد میرزایی، احمد میرطاهری و مهسا مهرداد آزاد شده اند.  . تمامی دانشجویان بازداشتی شب گذشته به کلانتری ۱۰۳ گاندی منتقل شده و از آنجا به اداره پیگیری وزارت اطلاعات منتقل شده اند . گویا سه دانشجویی که هم چنان در بازداشت به سر می برند از اداره پیگیری اطلاعات به مکان نامعلومی منتقل شده اند.

پ . ن :
از تجمع امروز دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات علامه گزارش های بسیاری منتشر شده است ( گزارش آوای دانشگاه، گزارش بی بی سی، گزارش خبرنامه امیرکبیر، گزارش ایسنا، گزارش تصویری)
این روزها بخشی از تجمع (واقعیت) به صورت مجازی است که شکل می گیرد . بعدتر خواهم نوشت در مورد این گزارش ها، و در مورد آنچه واقعا آنجا اتفاق افتاد و چرایی اتفاق ها …
همچنین مشتاقانه دوست دارم به سوال مهمی که بینای عزیز پرسیده است پاسخی دهم، هر چند سوال مخاطبش من نیستم، اما بی شک یکی از کسانی که باید پاسخ گوی این سوال باشد منم …

Share This

در همین رابطه ؛
گزارش تصویری – سلام دموکرات
گزارش خبرنامه امیرکبیر

Share This

ماجرای این بی تفاوتی را ژان-ماری گنو در “پایان دموکراسی” بهتر بیان می کند ؛

 “دروغ رژیم توتالیتر به زور ترور توانسته بود بردگی را به میلیون ها انسان تحمیل کند. دروغ رژیم توتالیتر را می شد تشخیص داد. اما در جامعه های عصر امپریال وضع به روال گذشته نخواهد بود. این جا هیچ مجسمه ای از درژینسکی(۱) نیست تا سرنگون کنند، بلکه توده ای هست بی شکل، قدرتی پخش شده و دست نیافتنی. هر انسانی در این جامعه، پلیس می شود، و هیچ رئیس پلیسی هم در میان نیست تا بر ضدش شورش کنیم. از آزادی محروم نشده ایم، بلکه آن چه از آن محروم شده ایم، فکر آزادی است.
ما آن چه را که مایه شایستگی انسان های آزاد بود، یعنی آرزوی تشکیل بدنه سیاسی را از دست داده ایم. باری، این بی تفاوتی آثاری موذیانه تر از استبدادهای قدیمی دارد؛ نرم و مخملی مثل خونریزی کند و درمان ناپذیر.”(۲)

 یادداشت ها؛

(۱)  درژینسکی، رئیس وچکا، کمیسیون فوق العاده مبارزه با دشمنان انقلاب و خرابکاران، که در دسامبر ۱۹۱۷ در شوروی تاسیس شد و اختیارات پلیس و قضایی را یکجا داشت. ( به نقل از “پایان دموکراسی” )

(۲)    پایان دموکراسی، ژان-ماری گنو، ترجمه عبدالحسین نیک گهر، نشر آگه، چاپ ۱۳۸۱

Share This

پ. ن : مازیار می گوید، اسم وبلاگ را ببینند گمان می کنند “جنگ طلب” هستی، چرایی اسم وبلاگ را در صفحه “درباره رویای توپچی” توضیح داده ام، بی زحمت پیش از هر چیز توضیح مدکور را بخوانید، باشد که سوء تفاهمی پیش نیاید.
پ . ن ۲ : اگر پیش تر به من لینک داده اید، لطفا لینک وبلاگ را از “همچون کوچه ای بی انتها” به “رویای توپچی” تغییر بدهید.

Share This

Share This