bilgi: yaşım 12

Eğer gerçekten inandığımız şeylerin var olup olmadığını merak edersek o zaman bazı tabularımızı yıkmamız gerektiğini anlarız. Bunun nedeni dinin kendisini yaşamaktan çıkıp dini tartışılabilir bir şeye çevirmektir. Aslında her insan öyle yada böyle inançlarını sorgular ancak inançlar sosyal hayatımızı sürdürmeye sorumluluk sınırlarımızı belirlemeye kendimizi güvende hissetmemize ve toplumsal kabul için model olmaya yaradığı için bunu sorgulamak sanki büyük bir tehlikeymiş hissine kapılırız.. Çünkü dinin dışına çıkmak tamamen reddetmek büyük bir güvensizlik yaratacak kâinat bilinmezlerle dolayısıyla korkularla dolu bir yere dönüşecektir. Üstüne üstlük toplumdan bir yabancılaşma ve köklerimizden kopma hislerine neden olacaktır. Buradan bazı insanların neden dinin tartışılmasına öfkelendiklerine bir sebep çıkartabiliriz. Tabi başka birçok sebebin yanında…

Bilimin din ile bu şekilde karşı karşıya gelmesi aslında tarihte ilk defa bu düzeyde son çağlarda (aydınlanmadan itibaren) görülmektedir. Özellikle İslam medeniyeti (Seyyit hüseyin NASR’ın İslam ve İlim Kitabı) Bilimle çatışmamış kâinatı kendi inancıyla okumanın bir aracı olarak görmüş ve bilimi müthiş bir hızla geliştirmiştir. Diğer medeniyetlerde de bilim her zaman ilahi bir kuvvet olarak görülmüş ve bilim adamları kutsal sayılmıştır. Aydınlanma özellikle bağnazlaşmış değişime ve gelişime kendini kapatmış elindeki gücü korumak adına dini kullanmış Hıristiyan kilisesine karşı bir akıl ve mantık atılımı olarak ortaya çıkmıştır. Bu süreçte aklın hâkimiyeti önemsenmiş ve rasyonalizm tek gerçek olarak kabul edilmiştir. Dolayısıyla kilise bu dönemde bilim ve akıl öncülerini aforoz etmiş lanetlemiştir. Aydınlanma bu gün bilim ve yaratılışçılık tartışmalarının asıl başlangıcını teşkil etmektedir. 1800′lü yıllara gelindiğinde bu gün Türkiye’de de faaliyet gösteren özellikle Harun YAHYA’NIN temsil ettiği yaratılışçılık akımı ortaya çıkmıştır. Özellikle Katolik kilisesinin desteğiyle Avrupa ve Amerika’da güçlenmiş bir düşünce akımıdır. Son 30-40 yıldır da Türkiye’de kendini göstermektedir. Amacı aklın ve mantığın çürütücü bir eleştirisini yaparak rasyonalizmi çökertmek ve yeniden Kilisenin hâkimiyetini sağlayabilmektir. Bunu genellikle kendi araştırmalarının sonucu olmayan alıntı bilimsel bilgilerle rasyonel mantığın zayıflığını göstermeye çalışarak yaparlar. Ancak ilginç bir şekilde bilimle gerçek bir bağlantıları yoktur. İnsanlara kendi belirledikleri bilimsel yorumları içeren bir mantığı zorunlu bir yöntemmiş gibi göstermeye çalışırlar. Bir de yaratılışçılara cevap verme derdinde olan ve bunu bir siyaset ve görev meselesi olarak gören bir kesim vardır. Bunlar da Bilimin her şeyi açıklayabileceğini, inanca ihtiyaç olmadığını ve dindarlığın bir tehlike olduğunu bilim ve inancın bir arada olamayacağını söylerler. Dikkat edilirse bazı siyasi, ekonomik ve mevkileriyle ilgili kaygılarının olduğu rahatlıkla fark edilir. Bilim adamı olmak pek alakaları yoktur. Bazılarının unvanı profesör olsa bile.

Buraya kadar anlattıklarımız konuyla ilgili küçük bir girizgâh. Görüyoruz ki insanlar ya bağlı bulundukları toplumdan çıkmanın dışlanmanın psikolojik baskısından, ya sahip oldukları saygıyı mevkii ve etkiyi kaybetme korkusundan ya da bazı siyasi çıkarların elde edilmesi ümidinden hareket ediyorlar. Gerçekten tanrının var olup olmadığını merak ediyorsak gerçekten objektif bir şekilde kaygılarımızdan uzak bir araştırma zemini oluşturmamız gerekir. Karşımıza çıkan sonuçlardan korkmamalı kabullenmekte güçlük çekmemeliyiz. Yoksa hangi tarafta olursak olalım ister yaratılışçı dindar ister bilimselci bağnazlıktan kurtulamayız.

Yusuf KASAP