In hun mededeling staat onder andere dat “iedere crimineel met enkele klikken een interessant huis kan vinden, kan nagaan of er een alarminstallatie of waakhond aanwezig is, en wat het merk van de wagen is die doorgaans aan of voor de eigendom geparkeerd staat.”

Misschien ben ik kinderlijk naïef, maar volgens mij valt het allemaal nogal mee met de nuttige informatie die zo’n beelden opleveren…

Neem nu het huis hierboven — toevallig dat van Sypol-woordvoerder Jean-Marie Hottat in Koekelberg. Ik heb geen getraind inbrekersoog, maar het is toch behoorlijk moeilijk af te leiden of er een alarminstallatie aanwezig is, en al helemaal niet of er een waakhond van enig kaliber op de loer ligt.

Wat wel opvalt, is dat er doorgaans een blauwe Mazda 3 voor de garagepoort geparkeerd staat, voorafgegaan door een motorfiets van het type Suzuki Intruder. Voertuigen die volgens mij overigens niet conform artikel 24.4 van de wegcode de minimumafstand van 5 meter aan een oversteekplaats respecteren, maar alla. Die BMW in de verte mag ook niet op de hoek van de straat parkeren, en doet dat toch. In Brussel steekt dat niet zo nauw, die hele wegcode. Daar doet zelfs de politievakbond niet moeilijk over.

Soit, misschien mis ik iets (en dan moet je het mij vooral zeggen), maar ik vind die hele privacyheisa over Street View nogal overdreven. De beelden zijn twee à drie jaar oud en werden gemaakt door Google-autootjes die braafjes op de openbare weg zijn gebleven en zien wat iedereen kan zien die de moeite neemt om buiten te komen. Et alors?

“Beste Google, dit is mijn huis”

Wie toch liever niet met zijn huis of zijn geblurde smoel op het internet staat, kan bij Google “een probleem melden” en vriendelijk vragen om bepaalde beelden te verwijderen. Maar als je bezorgd bent over wat Google al allemaal over je weet, lijkt dat niet het beste plan.

Uiteraard doe je dat ter goeder trouw in het kader van de verwijdering van de Street View-beelden, maar uiteindelijk komt er wel een mailtje binnen bij Google waarin staat dat gebruiker X met e-mailadres Y (en alle gegevens die de Goog daar kan aan linken) op die exacte locatie woont. Misschien zijn ze bij Google net heel blij dat je hen spontaan vertelt waar je woont, zelfs al kunnen ze die informatie officieel niet gebruiken. Denk dáár maar eens over na, beste complottheoristen! Dat ze een fotootje troebel moeten maken, lijkt ineens bijzaak.

Het mag intussen duidelijk zijn dat het me echt niet zo veel kan schelen dat er een oude foto van mijn straat op de interwebs staat. Dat Google destijds en passant mijn draadloos netwerk gemapt heeft en mogelijk ook wat gegevens heeft bewaard, daar heb ik het veel lastiger mee. De Privacycommissie en aanverwante instanties hebben toen wel ingegrepen, maar in mijn herinnering was de verontwaardiging van publiek en media een pak minder groot.

Eigenlijk is dat niet eens zo verwonderlijk. Een camerawagen die stiekem data steelt is immers niet zo foto- en mediageniek als een wildplassende wielertoerist.

Terug naar de journalistiek dus. “Waarom zou een mens nu willen terugkeren naar de media, een moeilijke sector die al een hele tijd onder serieuze druk staat?” hoor ik u vragen. Een terechte vraag, overigens. Het is ook nog niet zo héél lang geleden dat ik het had over de dagelijkse deadlinestress en de dominantie van de doorklik. Maar eigenlijk is het simpel: ik blijk dat hele mediagedoe om een of andere reden gewoon heel hard te missen.

Dat gemis is natuurlijk deels ingegeven door het ziekenhuiswereldje waar ik me minder in thuisvoel dan aanvankelijk gedacht — daar gaan we niet flauw over doen — maar ik probeer het voorbije jaar toch vooral te zien als een (ahem) leerrijke ervaring. Ik heb wat dingen op een rijtje kunnen zetten en genoeg afstand kunnen nemen om een beter beeld te krijgen van wat ik wil. En als dan ook nog eens de juiste mensen je pad kruisen, dan is de beslissing om er opnieuw voluit voor te gaan snel genomen.

Wat ik vanaf 19 december precies ga doen bij DSO zal je binnenkort wel zien, maar het zal allicht geen verrassing zijn dat het iets met technologie te maken heeft. Spannend!

Los van haar uitstekende acteerwerk is ze ontegensprekelijk op haar best als de She in het muzikale duo She & Him. Een filmpje om mijn punt kracht bij te zetten? Ik dacht dat je’t nooit zou vragen!

Het is misschien omdat ik het zelf zo wil zien, maar eigenlijk zijn er toch wel wat gelijkenissen tussen Zooey Deschanel en Lily Allen — een deerne die hier vroeger al wel eens de revue passeerde. Die ondeugende cuteness in combinatie met een vranke teut en een gevoel voor humor, dat werkt wel. Zoek de twee dames gerust eens op in Google Images (Zooey & Lily) en zeg dan nog dat er niets van aan is.

Zou ik dan toch een type hebben? Of heeft het niets met mijn persoonlijke smaak te maken en is de jongste van Deschanel gewoon het soort universele girl-next-door-schoonheid waar je weinig op tegen kan hebben? Zijn er mannen die naar Zooey kijken en daar niet op z’n minst een beetje warm van worden? Zet het gerust in de comments. Ik ben namelijk erg benieuwd hoe zoiets mogelijk is.

Waarom ik het nu ineens over Zooey Deschanel begin te hebben? Omdat ze opnieuw single is, tiens.

Het is nochtans erg eenvoudig. De regel van de helft plus zeven bepaalt de minimumleeftijd van een (mogelijke) partner. Zolang je boven de helft van je eigen leeftijd plus zeven blijft, is er geen probleem. Ga je daaronder, dan ben je een vetzak. Simple as that.

Toegegeven, de kans is groot dat mensen bedenkelijk zullen kijken als je jongste verovering toch wel héél jong blijkt te zijn — bij mij ligt de grens momenteel tussen 22 en 23 jaar — maar als je het spel volgens de regel speelt, kan niemand je iets maken. Als je uitlegt hoe het zit, dan is de kans zelfs groot dat de kritikasters je meer dan ooit zullen respecteren. “Ik dacht eerst dat het een goorlap was, maar het tegendeel is waar! Hij blijkt zelfs een uitgekiende en streng gereglementeerde set van waarden en normen te hanteren. Was iedereen maar zo”, zullen ze dan zeggen.

Om te bewijzen dat het niet zomaar een flauw regeltje is: zelfs de wetgever heeft deze regel destijds toegepast bij het bepalen van de wettelijke minimumleeftijd voor het hebben van seksuele contacten. Want wat staat er in artikel 372 van het strafwetboek?

Art. 372

Elke aanranding van de eerbaarheid, zonder geweld of bedreiging gepleegd op de persoon of met behulp van de persoon van een kind van het mannelijke of vrouwelijke geslacht beneden de volle leeftijd van zestien jaar, wordt gestraft met opsluiting van vijf tot tien jaar.

Een snelle rekensom leert dat de leeftijd van een beginnend meerderjarige gedeeld door twee plus zeven exact… zestien is. Prachtig, toch?

Voor wie geen rekenwonder is en zich toch aan de gouden regel van de helft plus zeven wil houden heb ik hieronder alles in een overzichtelijke tabel gekieperd. Geen dank.

Of ik de bovengrens niet had moeten vermelden? Kom, laat ons serieus blijven. Wie wil er nu aanpappen met iemand die ouder is? Vetzak.

Zo’n examen zal altijd wel het nodige geknik in de knieën met zich meebrengen, maar het was toch vooral mijn ongevalletje van enkele dagen eerder dat maakte dat ik er niet helemaal gerust in was.

Ardense vangrail

Tijdens een ritje in de Ardennen was mijn moto namelijk onzacht in aanraking gekomen met een vangrail. Een lange bocht naar links waarin ik halverwege door een enthousiast uitwijkende tegenligger moest corrigeren, en de rest is fysica — gecombineerd met een gebrek aan ervaring en, we gaan daar eerlijk in zijn, allicht ook een snuifje overmoed.

De details bespaar ik jullie, maar mijn TDM was er een pak slechter aan toe (en is dat nog steeds) dan ikzelf. Een fikse knauw in het zelfvertrouwen, dat is zowat het enige dat ik er aan overgehouden heb.

Maar dat verklaart dus wel enigszins de knikkende knieën op de dag van het examen — en het ongetwijfeld belachelijke zicht van de grote kerel in een kleine Fiat Punto, helemaal uitgedost in veiligheidskledij.

Het examen zelf liep, tegen alle verwachtingen in, van een leien dakje. Ik kreeg het even warm toen de examinator tijdens de technische controle vroeg waarom er speling moet zitten op de koppelingshendel — ik weet het, maar weten jullie het? — maar uiteindelijk werden zowel de manoeuvres als de proef op de openbare weg meer dan behoorlijk afgerond.

“Goede rit. Geen opmerkingen”, besloot de examinator. En dus mocht ik in het gemeentehuis een nieuw rijbewijs gaan halen, met extra stempeltjes in de eerste twee vakken.

Eerst had ik de moto, en nog geen uitrusting en rijbewijs.
Een jaar later is het precies andersom.

“Bloggen is intussen stilaan zo old school dat het weer hip is. En ik vind het ook jammer dat haast niemand de moeite nog neemt om dingen te vertellen in meer dan twee slecht geschreven zinnen”, zeg ik dan. Of iets in die aard, zoals “Ik snap het wel hoor: een halve gedachte in een tekstvakje duwen en op het internet pleuren is ten slotte makkelijker dan zorgvuldig iets opbouwen in een blogpost.”

In werkelijkheid kom ik echter zelf niet verder dan gemiddeld één post per twee maand. Talking the talk, dat wel. Maar als de walk moet gewalkt worden, dan zie je me niet.

Dat heeft deels te maken met de Duistere Passagier die me op mijn weg vergezelt. Niet dat ik me ‘s avonds bezighoud met het doorsnijden van kelen en het in stukken snijden mijner medemens — de parallel met Dexter gaat ook maar zo ver — maar mijn donker kantje is bijwijlen erg prominent aanwezig. En dan begin ik al wel eens dingen neer te pennen die droevig, zwaar en overdreven dramatisch klinken en waar jullie eigenlijk geen zaken mee hebben, besef ik dan na het tikken.

Bovendien wordt het moeilijker om terug te beginnen bloggen naarmate je het minder doet. Gek eigenlijk, want je zou net denken dat hoe langer zo’n stilte duurt, hoe meer je te vertellen hebt. Daar komt dan nog eens bij dat zo’n herintrede ook best veel druk met zich meebrengt. Want het moet natuurlijk wel een beetje goed zijn — anders kan je even goed op een willekeurige krantensite wat willekeurige letters uit je toetsenbord persen.

Allemaal dingen waar ik royaal mijn voeten aan ga vegen. Want eigenlijk heb ik wel zin om hier eens wat vaker terug op te duiken. Ik weet intussen ook wel beter dan beloftes te verbinden aan zo’n uitspraken en daar dan achteraf schoorvoetend op te moeten terugkomen, dus houd ik het gewoon op “wat vaker”.

Goeie deal? Ik vind van wel.

Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for good.

Iedereen klaagt wel eens over zijn moeder. Omdat ze zaagt. Omdat ze niet helemaal begrijpt waar jij mee bezig bent en dus al eens een domme opmerking maakt. Of omdat ze andere onhebbelijke gewoontes heeft. Eén keer per jaar sta ik mezelf toe om uit te spreken wat ik op zo’n moment altijd denk maar nooit zeg, en dat is nu: koester ze, nu ze er nog is.

Ik ben me er ten volle van bewust dat ik ook nu weer het risico neem om te klinken als een PowerPointpresentatie met foto’s van Anne Geddes die in je mailbox belandt en doorgestuurd moet worden aan “10 echte vrienden” — moeders zijn trouwens vaak de eersten om zo’n mailtjes door te sturen. Maar doe gewoon even de moeite, als je dit leest, om je mama vandaag op te bellen of er langs te lopen. Gewoon, om haar stem te horen of in haar ogen te kijken en een glimlach uit te wisselen. Want geloof me, je zal het nog missen.

Toen ik vanmorgen op kantoor kwam, werd er al heel wat minder gedarteld. Zo ongeveer de helft minder, om precies te zijn.

Vis Nummer Twee had het tijdens het weekend voor bekeken gehouden. Muisstil lag hij wat te dobberen in de visbak, afwisselend op z’n rug en op z’n zij.

Veel meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen. Buiten dan misschien dat ik hem niet zo goed heb gekend als ik zou gewild hebben. Maar ook hier komt berouw na de zonde.

Het afscheid was alleszins ingetogen, respectvol en geheel volgens de geplogenheden — al ben ik wel blij dat niemand me heeft gezien terwijl ik na het doorspoelen een minuut stilte in acht nam aan de toiletpot.

(En ik weet niet wat het de laatste tijd is met mij en beesten, maar ik zou uw kleine huisdieren en kinderen toch wat uit mijn buurt proberen te houden.)

Maar positief ingesteld als we zijn, waren we er geweldig hard van overtuigd dat het beestje gewoon ergens een traumatische ervaring had opgelopen — in het slechtste geval een gebroken pootje — en dat het snel weer helemaal goed zou komen. Goede zorgen, wat liefde, melk, en een dosis Google-zoekopdrachten genre “how to save a baby bunny“, meer had dat konijn niet nodig.

Snel een paar handschoenen uit de garage gehaald en Mister Rabbit met de nodige voorzichtigheid neergepoot in de tuin, op een plekje waar het rustig zou kunnen recupereren. Bijna hadden we het een naam gegeven. Bíjna. Maar nog voor je “volgens mij is er toch iets niet helemaal pluis met dat beest” kon zeggen, viel het om. Zomaar. Ineens.

“Het konijn is niet pluis”

Langoor zou het niet te lang meer trekken, zoveel was intussen duidelijk. Dan maar even de opties overwegen…

1. Dierenarts bellen om het beestje te komen oplappen/laten inslapen.
2. Doen alsof er niets gebeurd is, konijn terug in het struikgewas zetten en rustig uit het zicht laten creperen.
3. Een hulplijn inschakelen.
4. Emoties uitschakelen en het beest eigenhandig doodmeppen.

Optie 1 werd al meteen geschrapt na een korte kosten-batenanalyse — het is uiteindelijk maar een wild konijn dat het allicht toch niet zal halen. Om de tweede optie te overwegen moet je al een behoorlijke smeerlap zijn. Ergo: optie 2 was geen optie.

De hulplijn dan maar. “Papa, ziedegijdazitten om een ziek babykonijntje uit zijn lijden te komen verlossen”, hoor ik mezelf vragen aan de telefoon. Maar de stoere bink die mijn vader is lijkt op zo’n momenten plots erg op zijn zoon en blijkt ook maar een klein hartje te hebben — of was het andersom?

Soit. Enkele minuten later stond ik in dus een uithoek van de tuin een putje te graven.

De foto hierboven is trouwens van het internet geleend — ik was niet meteen geneigd om zelf het fototoestel er bij te halen, zo vlak voor het voltrekken van de ultieme genadeslag. En ja, het konijn in kwestie vertoonde qua grootte en schattigheid heel wat gelijkenissen met bovenstaand geportretteerd geval.

De put was gedolven, en maar net op tijd ook. Konijnemans was intussen spartelend over het gras beginnen rollen. En ik ben misschien geen kenner, maar volgens mij was het niet van contentement.

Tijd voor actie. Mijn hart werd een steen, de madame ging naar binnen, het konijn ging in de put, de steekspade werd tussen hoofd en romp gepositioneerd en vervolgens met volle overgave naar beneden getrapt. Cold as ice, guillotine style.

Stuipje. Nog wel een mooie naam voor een konijn.