• Heb ik sinds die vorige tattoopost niks meer op mijn blog gezet?
• Ook niet over onze nieuwe keuken die eindelijk (zo goed als) klaar is?
• Wat is het wachtwoord van mijn blog nu ook weer?
• Hoe gaat het eigenlijk met jullie de laatste tijd?

Bedenkingen die ik me de afgelopen tijd maakte:

• Ik hou mezelf nog meer dan vroeger tegen om hier te schrijven over persoonlijke dingen, en willekeurige dingen die me dwarszitten of bezighouden.
• Waar zou ik bovendien de tijd moeten halen om erover te schrijven?
• Ik voel er ook weinig voor om van deze speeltuin een werkgerelateerd instrument te maken. Zelfs al is het dat nu al, en meer dan ik zou willen.
• Mijn voorganger had gelijk toen hij zei dat dit binnen het bedrijf de leukste, maar ook zowat de zwaarste baan is. In die volgorde trouwens.

Een kleine blogcrisis, zoals dat dan heet.

Over mijn vorig bezoekje aan Harai valt dus niet bepaald veel te vertellen. Buiten dan misschien dat Len weer beestig goed werk geleverd heeft, ondanks een geweldige snotvalling.

Paar andere hoeken hier en hier. Wordt vervolgd begin november.

Sorry hoor, liefste lezertjes. Ik denk constant aan jullie, maar ik ben de laatste tijd een beetje ziek geweest, ik heb het zo druk met de renovatie van mijn huis, en op het werk is het ook al zo beredruk. En daarom staan er hier zo weinig nieuwe berichten.

Oh please. Om van over te geven.

Maar nu wil het toeval dat ik een beetje ziek geweest ben, de renovatie van ons huis een tijd- en energievretende smeerlap blijkt te zijn, en er op het werk ook wel een en ander aan het gebeuren is.

En vooral over dat laatste wil ik het heel even hebben.

*cue drum roll*

Ik heb namelijk promotie gekregen. Vanaf deze week ben ik het elke dag een beetje meer, en vanaf 19 oktober laat ik me ook helemaal officieel… hoofdredacteur noemen.

En niet zomaar een hoofdredacteur, mind you. Neeneen, want vanaf die 19de oktober ben ik hoofdredacteur van een van de betere de beste techsite van de Lage Landen: ZDNet. Hopla!

En meer hoeft daar voorlopig niet over gezegd te worden, of wel?

Ligt het aan mij, of is het een andere manier om te zeggen dat er problemen zullen zijn zolang er problemen zijn?

En dan filmen.

(via Appelogen)

In de eigenlijke post gaat het ongeveer als volgt:

Hoe krijgen ze dat verkocht, denk ik dan. Zo werken ergens op een werkvloer, pakweg op het 21ste verdiep, en dan een keer of vier helemaal naar beneden op het gelijkvloers en terug naar boven — vertel mij niet dat ze niet telkens minstens tien minuten weg zijn. Drie kwartier of meer per dag dat ze minder werken, dus.

En die trend wordt in de reacties vlotjes verdergezet.

Kijk, het is simpel. Wie zo hard gefocust is op hoeveel uren hij moet kloppen en zich stoort aan de rokers in een bedrijf die X aantal minuten per dag/week/maand/jaar minder werken dan de 8 uur die de baas oplegt, moet DRINGEND van werk veranderen. Als je je met zo’n dingen bezighoudt, is dat een zeer duidelijk signaal dat je niet graag doet wat je doet. Een goeie raad: zoek een job waar je met een aantal leuke mensen samenwerkt om leuke dingen te realiseren.

Een job waar het niet uitmaakt dat je je middagpauze al eens wat langer rekt of hoe lang je aan het koffieapparaat staat, en waar jij er (in de andere richting) niet mee zit om ’s avonds nog wat langer te blijven om iets af te krijgen, of in het weekend al eens een uurtje achter je computer kruipt om het jezelf (of je collega’s) niet al te lastig te maken op maandag. Zolang het werk maar gedaan is, en goed gedaan is.

Het zou trouwens niet de eerste keer zijn dat ik buiten sta te roken met collega’s en terwijl ook wat werkgerelateerde zaken bespreek. Soms helpt het om even van omgeving te veranderen om een frisse kijk op de dingen te krijgen.

Maar dat maakt allemaal niet uit. Het enige dat voor de onverdraagzame misnoegden telt, is: “Collega A doet iets waardoor hij per dag systematisch X minuten minder werkt dan mij.” Het enige dat ík dan denk, is: “Ja, en dan?”

Misschien wordt die mens daar wel gelukkiger van, of heeft hij dat nodig om de dagelijkse ratrace op pauze te zetten en even op adem te komen. Misschien presteert onze vriend de roker wel beter dan diegenen die zich 8 uur per dag aan hun bureau ketenen en zich na verloop van tijd onvermijdelijk met verslapte aandacht naar het einde van de werkdag slepen.

Daarvoor alleen al overwéég ik niet eens om te stoppen met roken: ik heb te veel schrik dat ik dan zoals jullie word.

Niet omdat zo’n relatieverjaardag een emotioneel iets is, maar omdat mijn mama ongetwijfeld een cadeautje voor ons zou gekocht hebben.

Want ze liet geen gelegenheid onbenut om cadeautjes te kopen en mensen te zeggen dat ze hen zo geweldig graag ziet.

Wij haar ook.

Datumgewijs is het dan namelijk 09/09/09, en als je ’s ochtends om 9 seconden na 9 over 9 op de klok kijkt, krijg je 090909090909. Zeer speshaal.

Als alles goed gaat, zit ik dan aan mijn bureau in een gebouw in de Parklaan in Turnhout — zoals zowat elke dag trouwens. En als alles heel goed gaat, zal ik een van de komende weken misschien nog wel eens terugkomen op die negende september.

Maar goed, we wijken af. Op 09/09/09 om 21:09:09 des avonds (9 in de PM dus) zal ik trouwens naar alle waarschijnlijkheid met een koffietje aan het nagenieten zijn van een avondje tafelen met de madame, omdat we dan 4 jaar samen zijn. Feest.

En jij, liefste lezer: waar zal jij zijn op 090909090909?

Weet je wat? Ik maak er ineens een good ol’ blogstokje van, met 3 quasi willekeurige namen uit m’n linklijst. Waar hangen jullie uit op 090909090909, beste Clopin, Fredegre en Lilith?

Goed verslag van reporter ter plaatse Greet De Keyser: niet te lang, informatief, alles wat je maar wil.

Welk nummer draaiden ze na afloop van het interviewtje? “Eentje van Michael Jackson”, hoor ik mijn goeie vriend Captain Obvious roepen. Maar neen, de samenstellers van Radio 1 gaven de voorkeur aan … ‘Raspberry Beret’ van Prince.

En de Koning, hij draaide zich om in zijn graf.

Aan de ‘hoofdtekening’ moesten nog wat details aangepast worden, en dat wordt allicht iets voor sessie 2. Maar geen nood, want onder het motto “het moet toch gebeuren” stelde Len voor om alvast met de binnenkant van de arm te beginnen.

Er is een reden waarom heel wat forse kerels een stoere prikkeldraadtatoeage op hun arm hebben die nét niet helemaal rond gaat. Je vel laten openrijten door een in inkt gedrenkte mechanische naald is sowieso al geen Thaise massage, maar de binnenkant van de arm komt op het lijstje van pijnlijke plaatsen om je te laten tatoeëren vlak na oogbal, scrotum en het stukje vel tussen je voorlaatste en je kleine teen.

Of zo leek het toch. Over dat hele pijngegeven kunnen we stoer doen, of we kunnen in alle eerlijkheid toegeven dat het godverdomme toch écht niet om te lachen was. Jezusfokkingkristus, wat was me dat!

Maar goed, ik heb het allemaal behoorlijk goed verteerd en na een dikke twee uur gaatjes prikken mocht ik naar huis. Blij als een klein kind. Niet omdat het gedaan was, maar omdat het belachelijk goed gedaan was en ik helemaal enthousiast ben over het stuk dat er nu al staat.

Zo enthousiast zelfs dat ik alweer vergeten ben hoeveel pijn het gedaan heeft en al geweldig hard uitkijk naar de volgende sessie op 2 oktober.