LogParser 2.2

Narzędzie do ściągnięcia w postaci MSI – tutaj.

Przypuśćmy, ze chcemy wyświetlić dane dotyczące nie odnalezienia strony przez naszą aplikację (czyli ze statusem odpowiedzi 404). Jednak aby ułatwić „eliminowanie problemu” pogrupujemy te dane wg URI o posortujemy po ilości wystąpień.

Musimy posiadać ID aplikacji w IIS. Wystarczy wejść w zaawansowane ustawienia witryny i sprawdzić jej identyfikator. W moim przypadku jest to ID = 5.
Pełna ścieżka do moich logów, to: C:\inetpub\logs\LogFiles\W3SVC5

Przenalizujmy plik z dzisiaj, polecenie z konsoli:

I wynik tej operacji:

Szerszy opis LogParsera choćby na wss.pl. Konsolowy LogParser może łatwo dać się upchnąć w narzędzia administracyjne, więc warto o nim pamiętać – zwłaszcza, że potrafi naprawdę sporo!

Indihiang

Indihiang to narzędzie GUI hostowane na codeplex. Pozwala na przeglądanie logów IIS oraz Apache w przyjaznej dla użytkowników formie wykresów, list etc.

Wskazujemy plik log, czekamy na jego przetworzenie:

I cieszymy oko wykresami podobnymi do:

Indihiang ma o wiele mniejsze możliwości niż LogParser. Jego przeznaczenie to po prostu możliwość szybkiej weryfikacji, czy w naszej aplikacji nie dzieje się coś złego. Do dogłębnej analizy logów LogParser nadaje się o wiele lepiej.

PS: jeśli masz system x64 koniecznie pobierz wersję x64! x86 płata figle!

A Wy – czego używacie do poglądania logów?

Powiązane wpisy:

1. Proste narzędzie do testowania zapytań XPath

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Ten kod nie działa w FF:

Ten kod działa w FF:

Różnica? Self-closing tag script, użyty nieopatrznie w pierwszym przypadku powoduje totalne ogłupienie FF. Opera zachowuje się bez problemu.

Powiązane wpisy:

1. Show-hide JavaScript – proste podłączenie przy użyciu C#

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Pytanie to – w wersji teoretycznej – poruszane było nie tak dawno na devpytaniach. Jeśli możemy założyć, że konflikty będą występować rzadko lub jest to akceptowalne w konkretnym przypadku, który mamy zaprogramować, użycie optymistycznego blokowania jest dobrym i prostym wyborem.
Optimistic concurrency nie blokuje rekordu przy jego pobieraniu, natomiast przy zapisie dokonywane jest nadmiarowe sprawdzenie, czy dane w bazie są tożsame z danymi, które były podstawą naszych zmian.

Stanąłem przed problemem obsługi optimistic concurrency przy korzystaniu z Entity Framework 4.0. Po krótkiej lekturze „Entity Framework 4.0 Recipes – A problem-solution approach” okazało się, że EF wspiera Optimistic Concurrency. Wystarczy dodać do bazy danych kolumnę informującą o – mówiąc ogólnie – wersji obiektu. Najłatwiej będzie przeanalizować problem na bardzo prostym przykładzie (kod do pobrania na końcu artykułu).

Załóżmy, że mamy tabelę przechowującą informacje o klientach:

Zacznijmy od dodania kolumny Timestamp, która pomoże nam w obsłudze OCC.

Teraz możemy wygenerować nasz model w EF. Tutaj następuje kluczowy krok – oznaczenie kolumny Timestamp jako odpowiedzialnej za sprawdzanie wersji obiektu.
W kolumnie Timestamp w naszym modelu musimy zmienić dwie właściwości:

• StoreGeneratedPattern – na wartość computed. Podpowiadamy tutaj EF, że wartość tej kolumny nie będzie ustawiana przez nas a generowana za każdym razem gdy obiekt jest wstawiany lub aktualizowany.
• Concurrency Mode – na wartość fixed. Ustawienie to oznacza, że oryginalna wartość tej kolumny będzie dołączona do warunku WHERE przy modyfikacji danych. Są to właściwie dwa przypadku – kasowanie oraz aktualizacja. Warunek taki wyglądał więc będzie mniej więcej tak: update table set …. where id = @id AND fixedColumn = @fixedColumnOriginalValue

Po wykonaniu tych prostych modyfikacji możemy przetestować nasz model i jego zachowanie w przypadku wystąpienia konfliktu.
Prosty kod testowy, który:

• Pobiera dane klienta korzystając z jednego kontekstu EF, zmienia je ale nie utrwala z powrotem w bazie
• Pobiera dane tego samego klienta, zmienia je i od razu utrwala korzystając z innego kontekstu.
• Utrwala dane klienta z kroku pierwszego

Wynikiem działania tego kodu będzie rzucenie wyjątku w momencie wywołania ostatniej linii:

Entity Framework dzięki naszej kolumnie fixed typu timestamp wykrył, że nastąpiła modyfikacja obiektu między momentem pobrania go przez nas a chęcią wykonania zapisu. Wyjątku typu OptimisticConcurrencyException informuje nas o tym fakcie i pozwala obsłużyć tę sytuację. Wystarczy prosta modyfikacja ostatniej linii naszego kodu:

I problem optimistic concurrency rozwiązany.
Możemy również zaprząc do pomocy program Sql Server Profiler (nieoceniony przy pracy z Entity Framework) aby przekonać się, że wszystko wykonuje się dokładnie tak jak tego oczekiwaliśmy.

Tak wygląda pierwsza aktualizacja obiektu (ta nie powodująca wystąpienia wyjątku):

Tak natomiast ostatnia aktualizacja obiektu, czyli powodująca konflikt:

Jest to być może mało zauważalne, ale oba polecenia T-SQL jakie wygenerował dla nas EF modyfikują kolumnę Group różnymi wartościami („C” oraz „B”) jednocześnie wysyłając identyfikator rekordu (Id) oraz wartość kolumny Timestamp. Entity Framework sprawdza następnie ile rekordów zostało zmodyfikowanych poleceniem. Jeśli ta liczba wynosi zero – rzucany jest wspomniany wcześniej wyjątek.

Kod aplikacji testowej do pobrania: OptimisticConcurrencyDemo – VS 2010 Solution

Nie znaleziono powiązanych wpisów.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Powiązane wpisy:

1. BugNET i TRAC – porównanie. Część I
2. Wielopoziomowa aplikacja – nauka przez przykład

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

System.Data.UpdateException: Wystąpił błąd podczas aktualizowania wpisów. Aby uzyskać szczegółowe informacje, zobacz wyjątek wewnętrzny. —> System.ArgumentException: Używana wersja programu SQL Server nie obsługuje typu danych ‘datetime2′.

ang: The version of SQL Server in use does not support datatype ‘datetime2

Najdziwniejsze było jednak to, że po przeskanowaniu całego pliku EDMX nigdzie nie stwierdziłem występowania typu „datetime2″ w mapowaniach. Typ „datetime2″ został dodany w MS SQL Server od wersji 2008. Problem okazał się dość trywialny – EDMX (czyli wszelkie mapowania i ustawienia) zostały wygenerowane dla tej właśnie bazy. Połączenie natomiast realizowane było z bazą MS SQL  Server 2005.

To naprowadziło mnie na przeszukanie pliku EDMX raz jeszcze – w zwykłym edytorze tekstowym, bez designera. Winowajcą okazała się linia:

a dokładniej atrybut ProviderManifestToken ustawiony na wartość 2008. Po krótkim googlowaniu dowiedziałem się, że gdy ProviderManifestToken jest ustawiony na 2008, Entity Framework domyślnie używa jako typu daty właśnie datetime2. Ręczna zmiana na „2005″, kompilacja i – wszystko działa.

Powiązane wpisy:

1. Entity Framework i optimistic concurrency

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Program do pobrania: tutaj

Dla ciekawskich, realizacja poszukiwania XPath realizowana jest następującym kodem:

Powiązane wpisy:

1. Show-hide JavaScript – proste podłączenie przy użyciu C#

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Jeśli będziemy wiedzieć czego użytkownik oczekuje, będziemy mogli zaproponować rozwiązanie spełniające te wymagania.

Poniżej opowieści:

1. Aplikacja ma wspomagać zarządzanie zadaniami rozdzielanymi dla użytkowników firmy.
2. Po wykonaniu zadania, przenoszone jest ono do „archiwum”, tak aby możliwy był podgląd zrealizowanych już zadań
3. Zadania mają prostą postać. Użytkownik zlecający zadanie może zdefiniować:
   • Temat
   • Treść
   • Priorytet (zwykły, wysoki, krytyczny)
   • Data wykonania (opcjonalna – nie zawsze jest określana)
   • Osoby, które przypisane są do realizacji danego zadania (jedna lub więcej)
4. Zadania mają statusy:
   • Aktualne
   • Zrealizowane (archiwalne)
   • Zakończone bez realizacji (archiwalne)
5. Użytkownik ma dostęp do listy swoich zadań. Widzi zarówno zadania przypisane do siebie jak i zadania przypisane przez siebie dla innych osób. Kolumny widoczne na liście, to:
   • Tytuł
   • Priorytet (w formie graficznej –ikona symbolizująca priorytet)
   • Opis (ok. 100 pierwszych znaków z treści zadania)
   • Data wykonania
   • Od (oznaczenie osoby, która zleciła zadanie)
   • Dla (oznaczenie osoby, dla której zlecone jest zadanie)
6. Lista zadań może być filtrowana wg następujących kryteriów:
   • Stan (aktualne, archiwalne)
   • Data wykonania (filtr wyłączony lub określona data)
   • Tytuł/treść (wpisanie frazy, która będzie jednocześnie wyszukiwania w tytule i treści zadania)
   • Przypisane do (wybór z listy osób) – do kogo zadanie jest przypisane
   • Przypisane od (wybór z listy osób) – od kogo pochodzi zadanie
7. Lista zadań powinna mieć możliwość wydruku – z uwzględnieniem filtrowania
8. Użytkownik powinien mieć możliwość podglądu szczegółów zadania – w odrębnym oknie.
9. Użytkownik powinien mieć możliwość zmiany statusu zadania na:
   • Zrealizowane
   • Zakończone bez realizacji
10. Nie można zmienić statusu zadania ze zrealizowanego lub zakończonego bez realizacji na aktywny.
11. Zadania mogą być edytowane wyłącznie przez jego autora
12. Użytkownicy powinni móc logować się do aplikacji przy użyciu nazwy użytkownika i hasła. Dane te są nadawane przez administratora systemu.
13. Użytkownik może sortować listę wg dowolnej z wyświetlanych kolumn
14. Użytkownik może dowolnie zmieniać kolejność kolumn
15. Aplikacja powinna zapamiętywać ostatnio wybrany przez użytkownika wygląd listy (kolejność oraz posortowanie kolumn)

Skoro wiemy już, jakie są oczekiwania użytkownika co do systemu – możemy przystąpić do wstępnego projektu. To już w następnym odcinku.

Przypomnę tylko o zaproszeniu do współpracy, zawartym w poprzednim wpisie.

Powiązane wpisy:

1. Wielopoziomowa aplikacja – nauka przez przykład

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Tyle tytułem nudnego wstępu, przejdźmy do konkretów. Z racji tego, że przez zasiedzenie w technologiach webowych ominęło mnie WPF – postanowiłem wykorzystać właśnie tę technologię przy realizacji projektu. Godne zainteresowania jest również Windows Communication Foundation – czyli WCF. Jeśli chodzi o dostęp do danych przyznam, że wybór jest trudny. Używam i pokochałem NHibernate ale przy chęci nauki nowych narzędzi mocno kusi Entity Framework 4, który jest już na tyle dojrzały, że warto się nim zainteresować.

Pewnie zastanawiacie się co to za projekt, który determinowany jest technologiami. Jak widać jest tutaj trochę odwrotna sytuacja – „dobieram” projekt do tego, czego chciałbym się nauczyć. Blog będzie dziennikiem, opisem napotykanych problemów, miejscem na Waszą krytykę podejmowanych działań.

Tutaj właśnie dochodzę do sedna sprawy. Przedzieranie się przez tyle nowych rzeczy może okazać się dość trudne przy ograniczonych zasobach czasowych (praca na pełny etat). Może więc znajdzie się czytelnik (dwóch?) chętnych do wspólnej nauki i prowadzenia projektu. Mam tutaj na myśli połączenie sił i konkretne podejście do tematu – bez kompromisów. Poligon z ostrą amunicją.

Przygotuję serię opowieści użytkownika pozwalających na opracowanie architektury systemu. Następnym etapem byłaby stopniowa implementacja i publikowanie wyników – np. na CodePlex. Pełny, konkretny i kompletny projekt, którego wynikiem będzie open source’owe oprogramowanie. Publikacja postępów na blogu (tym, który właśnie czytasz lub dedykowanym dla projektu – do wyboru).

Jednak żeby nie przedłużać, podsumujmy:

Cel: Aplikacja do zarządzania zadaniami z wykorzystaniem WPF, WCF, Entity Framework
Założenia: Publikowanie postępów, problemów i wyników kolejnych kroków w formie artykułów na blogu
Potrzebne: 1-2 osoby, chcące uczestniczyć w projekcie. Idealnie, gdyby osoba ta nie znała przynajmniej jednej z wymienionych technologii i aby znała co najmniej jedną z nich

Jeśli kogoś pomysł zainteresuje – zapraszam do kontaktu za pomocą formularza. Zobaczę, czy znajdą się zainteresowani i jak dalej potoczą się losy tego pomysłu.

Powiązane wpisy:

1. Nauka przez przykład – opowieści użytkownika
2. Proste i przyjemne porównanie kolekcji w .NET
3. Mutex i sprawdzanie czy aplikacja jest jedyną uruchomioną

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Utworzenie nowej instancji struktury w tym przypadku:

Okazuje się, że dzięki zastosowaniu jednego z tytułowych bohaterów – operatora implicit – możemy operację uprościć. Do struktury dodajemy kod:

Dzięki czemu możemy już pisać:

co wcześniej zwracało błąd kompilacji „cannot convert source type „int” to target type „SomeStruct”.

Bardzo podobnie sytuacja wygląda w drugą stronę. Dodając operator explicit konwersji na typ int:

możemy rzutować naszą strukturę bezpośrednio na typ int:

O ile w tym trywialnym przypadku zasadność korzystania z operatora explicit jest dyskusyjna, o tyle przy delikatnie bardziej złożonych strukturach można pamiętać o tych dobrodziejstwach.

Nie znaleziono powiązanych wpisów.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Perfekcyjnie punktuje .NET ;) Polecam!

Powiązane wpisy:

1. [Nonsensopedia] – programowanie. Na wesoło.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Weźmy pod lupę bardzo prosta klasę:

Jak prezentuje się w debuggerze podgląd listy naszych części? Ano tak:

Jeśli nie znamy pozycji naszego elementu musimy uprawiać zawody w klikaniu mychą w celu znalezienia interesującego nas elementu. Jak ułatwić sobie życie?
Dodając do klasy atrybut DebuggerDisplay:

Wizualizacja naszej kolekcji wygląda teraz następująco:

Prawda, że lepiej i wygodniej :) ?
Nie będę rozwodził się nad wszystkimi opcjami jakie udostępnia ten atrybut, gdyż bardzo dobrze (wraz z przykładami) opisany jest on na MSDN.

Miłego debugowania! ;)

Nie znaleziono powiązanych wpisów.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

I have spent numerous hours trying to translate error messages logged by application deployed at my Chinese client. After long hours of frustration, I finally found this site. So far, this site has saved me at least 1480 man hours of laborous searching for translations of those Chinese error messages. I simply love it!

jakże podobny do tego co odczuwamy tłumacząc na angielski polskie teksty wyjątków ;)

Teraz wystarczy wkleić tekst wyjątku do serwisu zamiast do google – to tylko jedno kliknięcie więcej ;)

W połączeniu z możliwościami jakie daje choćby Opera, wystarczy po krótkiej konfiguracji wpisywać w pasku adres np:

i serwis finderr zrobi za nas resztę ;)

Nie znaleziono powiązanych wpisów.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Im dłużej szukałem tym bardziej irytacja narastała. Przypadek ala „Biega, krzyczy pan Hilary: Gdzie są moje okulary?” Pamiętałem, że chodziło o coś w stylu „AllowTabChange”, „AllowFocusChaneOnError” czy inne cudo.

Najbardziej naturalne wydało mi się poszukiwanie we właściwościach samej kontrolki error provider. Oczywiście – nic bardziej mylnego :]

BlinkRate, BlinkStyle.. Nie ma nic pomocnego w rozwiązaniu mojego ogromnego, egzystencjonalnego problemu.
Później zacząłem się przyglądać właściwościom samego TextBoxa… CausingValidation! Nie.. też nie to. Wtedy przestały się odpalać zdarzenia Validating i Validated – w sumie czemu miałoby być inaczej niż mówi opis tej właściwości ;) ?

Nadal uparcie blokował się focus na TextBoxie, jeśli jego zawartość nie spełniała warunków walidacji.. a ja tylko chciałem wypelnić sobie formularz w dowolnej kolejności!

Przyszło oświecenie i zacząłem szukać we właściwościach samej formy.. Wiadomo – im bardziej czegoś się szuka tym bardziej się to ukrywa. Chyba za trzecim razem znalazłem property AutoValidate! Tak – to było to… Oklaski, owacje na stojąco, kurtyna… Zapamiętam już raczej do końca życia ;)

Oj potrafią dać w kość czasem takie głupoty. Człowiek nagle nie wie jak odpytać google’a, by coś sensownego podpowiedział, nikogo znajomego na żadnym komunikatorze. Strach i przerażenie ;)

Też zdarzają się Wam takie małe przeszkadzajki, odbierające więcej energii niż kilka godzin programowania :) ?

Powiązane wpisy:

1. Własny validator w ASP.NET – Date Validator

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Do rzeczy jednak. Dziś, wraz z kolegą z pracy, brałem udział w pierwszym z cyklu czterech warsztatów organizowanych przez Microsoft. Kryptonim akcji – Akademia Internetowa.

Gdy kilka dni temu dowiedzieliśmy się o szkoleniach, ledwo udało się nam zapisać na wolny termin. Załapaliśmy się rzutem na taśmę do Integral Technologies. Dzisiejsza część dotyczyła SilverLighta, dokładniej: „SilverLight dla programistów – podstawy”.
Nadmienię tylko, że w sprawie SilverLighta (jak i WPF, o którego ostatnio pytałem na devpytania.pl) wiedziałem, że gdzieś dzwoni… Jednak idea XAMLa była mi obca.

Szkolenia zdecydowanie mogę polecić. Było bardzo trafione – zarówno z ilością materiału jak i przekrojem tematycznym. 7 godzin wystarczyło na zainteresowanie tą technologią, poznanie podstaw SL i zwrócenie uwagi na kilka niuansów, które zapewne ciężko byłoby wyczytać w czysto teoretycznych książkach.
Zajęcia prowadzone były w formie warsztatów – na prostych przykładach można było zobaczyć o co w tym wszystkim chodzi, wyklikać, poznać narzędzia.

Zakres tematyczny:

1. Wprowadzenie do Silverlight i XAML oraz środowiska narzędziowego
2. Protoypowanie interfejsu użytkownika – Expression Blend i Sketch Flow
3. Rozmieszczenie elementów w Silverlight – layout
4. Atrakcyjny wygląd
5. Podstawowe kontrolki i Silverlight Control Toolkit
6. Style i szablony wizualne
7. Binding
8. Techniki animacji
9. Wykorzystanie technologii Deep Zoom do prezentacji grafiki
10. Udostępnianie mediów

Prowadząca – Ewa Baćmaga – zwinnie opowiadała zarówno o Silverlight jak i narzędziach: Expression Blend i samym designerze wbudowanym w VS2010 (którego wymaga Silverlight 4). Bardzo dobrze przygotowane pliki do laboratorium sprawiały, ze skupialiśmy się na tym, by zobaczyć jak najwięcej i poznać jak najwięcej możliwości samego Silverlighta bez jednoczesnego klepania banalnego kodu, nie związanego stricte z tematem.

O samym Silverlight może napiszę kilka słów oddzielnie – na razie wpadł na moją listę „ciekawe tematy, na których opracowanie potrzeba trochę czasu i wcześniejszego zgłębienia wiedzy” ;)

Muszę przyznać, że Microsoft skutecznie „sprzedał” mi Silverlighta. Zdecydowanie będę teraz szukał miejsca, w którym ja sprzedam go dalej – już dosłownie ;)

Tylko dlaczego do cholery Silverlight nie chodzi na mojej ukochanej Operze!?

Nie znaleziono powiązanych wpisów.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Widać tam grupę ludzi angażujących się w pomoc innym, ciekawe pytania i rozważania. Co ważne – nie oderwane od naszego lokalnego podwórka. W informatyce wiele problemów jest „poza podziałami”, są jednak i takie dość mocno związane z konkretnym regionem. Devpytania stają się jednym z podstawowych serwisów, które odwiedzam. Pozwala mi to na zapoznanie się z problemami innych, i to problemami niekoniecznie dotyczącymi .NET czy nawet niekoniecznie programowania sensu stricte.

Do rzeczy jednak. Dlaczego wspominam o devpytania? Dlatego, że z pewnego tematu dotyczącego darmowych systemów typu bugtracker wziął się pośrednio pomysł na opowiastkę w odcinkach, której pierwszą część właśnie czytasz.

W odpowiedziach na wspomniane pytanie pojawiło się wiele odpowiedzi – wiadomo – każdy chwalił swoje. Osobiście od dość dawna używam systemu TRAC. Zaraził mnie nim jeszcze kolega ze studiów i używałem go już parę lat temu chyba na jedynej platformie w Polsce udostępniającej hosting SVN + TRAC – svn.pl. Zainteresował mnie natomiast inny – bugNET. Spróbować nie zaszkodzi. Zainstalowałem więc bugNET obok TRAC…

Pierwsze odczucie po instalacji – jest nieźle. Wszystko kolorowe, ikonkowe, błyszczące, świecące, grupujące się i radosne. W kolorze zielonym – ponoć kolor nadziei. Pozytywnie nastraja, jak na system który „śledzi” błędy. Marketingowo świetne ;)

Konfiguracja dość łatwa, wszystko odbywa się z poziomu przeglądaki. Nadszedł pierwszy zachwyt.
O zachwytach i samym korzystaniu jednak później. W tym odcinku skupię się na instalacji. Nie jest to sprawa, którą można zbagatelizować porównując TRAC i bugNET. Jest to diametralnie różne podejście i – moim zdaniem – nie bez znaczenia.

Ogólne założenia

Instalacja na systemie Windows, automatyczne uruchamianie z systemem i umożliwienie dostępu z zewnątrz.

Wymagana autoryzacja użytkowników.

Zakładamy, że zainstalowany jest SVN.

Punktacja w skali od 1 do 10, im więcej punktów przyznane tym lepsza ocena.

TRAC w wersji 0.11.6

BugNET w wersji 0.8.167.0 (RC2)

Może trochę niesprawiedliwie, że TRAC w wersji produkcyjnej a BugNET w wersji RC2, jednak kto powiedział, że świat  jest sprawiedliwy ;) ? Poważniej – BugNET „więcej daje” w wersji 0.8 a ewentualne bolączki wersji RC pominę w dalszych porównaniach.

TRAC

trac

Gdybyśmy instalowali TRAC na  Windows rok temu – to byłby dramat. Dokumentacja była dość uboga i co chwilę napotykane problemy sprawiały, że wszystkiego się odechciewało.

Obecnie nie jest to instalacja typu dalej-dalej-instalator-gadżeta ale każdy zainteresowany powinien sobie poradzić.

Kroki niezbędne do instalacji:

1. Instalacja Pythona (najlepiej wersja 2.5) – bezproblemowa. Plik MSI. 10/10
2. Instalacja TRAC – bezproblemowa. Instalator. 10/10
3. Instalacja Genshi – biblioteki do przetwarzania HTML / XML – bezproblemowa. Instalator. 10/10
4. Ściągnięcie ez-setup i umieszczenie w katalogu skrytpów. 10/10
5. Utworzenie projektu – z linii komend, używając skryptów. Uciążliwe ale nie dramatyczne. W sumie ogranicza się do „dalej-dalej” tyle że w lini poleceń. 7/10
6. Instalacja AccountManagerPlugin – do autoryzacji użytkowników. Z linii poleceń – ściągnięcie ze zdalnego repozytorium. Wszystko dzieje się samo. Do przeżycia. 7/10
7. Ustawienie sekcji w pliku konfiguracyjnym projektu i nadanie uprawnień anonimowemu użytkownikowi. Nie ma dramatu ale znowu konsola. 7/10
8. Uruchomienie TRAC z linii poleceń – proste, ale to chwilowe rozwiązanie. 7/10
9. Konfiguracja wtyczki uprawnień – już z poziomu przeglądarki. Wymaga dość intuicyjnego podejścia. 7/10
10. Ściągnięcie i zainstalowanie Windows Server 2003 Resource Toolkit – niezbędne do instalacji TRAC jako usługi systemowej. 9/10
11. Ustawienie TRAC jako usługi systemowej – trochę grzebania w rejestrze. Mimo, że dobrze udokumentowane to jednak uciążliwe. 3/10
12. Głęboki oddech i może zadziała ;) Za ilość kroków instalacj: 5/10

BugNET

bugNET

1. Założenie site’u na IIS. Dla niezaznajomionych może być kłopotliwe ale mocno udokumentowane – 9/10
2. Założenie bazy danych MS SQL. Raczej banalne. 9/10
3. Przerzucenie plików instalacyjnych do katalogu stworzonego website’u 10/10
4. Ustawienie ConnectionStringa do połączenia z bazą – 9/10
5. Uruchomienie skryptu instalacyjnego z przeglądarki. Informacja o statusie i ewentualnych błędach na ekranie. 10/10
6. Gotowe. Za ilość kroków instalacji: 10/10

Podsumowanie

Może najpierw numerkologia. Zaszalejemy ze średnią harmoniczną ;) ? Może nie – niech zostanie nic nie mówiąca średnia arytmetyczna. Jednak jak na poważne porównanie publikowane na poczytnym blogu przystało – cyferki muszą być ;) Poważniej:

TRAC. Ilość kroków instalacji – minimum 11. Średnia punktów 7,25.

BugNET. Ilość kroków instalacji – 5. Średnia punktów 9,50.

Dodatkowo TRAC wymaga „standalone servera” pracującego tylko na jego potrzeby. Dla bugNET można wykorzystać wbudowany IIS, jednak nie ma go np. WinXP Home.
TRAC zainstalujemy na każdym komputerze. BugNET tylko na Windows i tylko na takim, na którym można zainstalować IIS.

Wniosek:

Zdecydowanie łatwiej zainstalować jest bugNET niż TRAC, szczególnie dla zaznajomionych z zagadnieniami Windows i ASP.NET.
TRAC wymaga większej uwagi i może spowodować więcej nieprzewidzianych komplikacji, jednak da się go zainstalować wszędzie.

Odcinek wygrywa: BugNET

Powiązane wpisy:

1. Proste i przyjemne porównanie kolekcji w .NET
2. Polski klon stackoverflow.com – devpytania.pl

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.