Ανήλικος

C2H6O

2015-09-11T22:17:00.002+02:00

Είναι και τα φυτά κανίβαλοι.

Αυτά που μες στην καρδιά φωλιάζουν.

Σπόροι.

Φορές με το νερό ψηλώνουν

Άλλοτε το κίτρινο υγρό απ' το είδος τους

πίνουν ν' ανθίσουν.

Και μες στη ζάλη,

θυμούνται.

Μικρά αστέρια

2015-08-15T10:50:00.000+02:00

Ζούμε σε ένα σύμπαν αχανές.
Ακατάληπτο.
Ordo ab chaos.
Από αστερόσκονη είμαστε πλασμένοι.

Κι αν δεν πιστεύεις, κοίτα γύρω σου.
Μικρά αστέρια, σ' άνθρωπους που συναντάς θα δεις να λάμπουν.
‪#‎fantaros_log‬

Αϋπνίες

2015-03-12T18:56:00.002+01:00

-Γιατί δεν νυστάζεις ποτέ τα βράδια;
-Γιατί δεν κοιμάμαι με φως. Κι η μοναξιά λάμπει πιο δυνατά μες στο σκοτάδι της νύχτας.

Ποιος χαμογέλασε;

2015-03-09T19:04:00.002+01:00

Δεν είν' τα χείλη, κατακόκκινα,

τα πλατιά, που ημισέληνο σε ανάπαυση θυμίζουν,

όπως αυτή που ξάπλωσε απά στη θάλασσα,

κείνο το βράδυ του Αυγούστου.

Ούτε είν' τα "χα" που βγαίνουν απ' αυτά

κατά ριπάς,

μελωδικά στ' αυτιά σου που αντηχούν.

Δεν είναι οι λευκοί στρατιώτες,

παρατεταγμένοι καθώς πρέπει

ή και στραβά, όποια απόχρωση και να'χουν,

τις μέρες σου που θα λαμπρύνουν.

Τα μάτια είναι. Τα λαμπρά.

Μαρμάρινα.

Αληθινά.

Διάφανα.

Γυαλιστερά.

Τα θες μελιά; γαλάζια ή πράσινα;

Μ' αυτά χαμογελά.

Μ' αυτά εκφράζεται.

Απόδειξη μιας όμορφης ψυχής.

Μάτια να διαβάζεις.

Ποτέ ξανά

2015-03-06T00:40:00.001+01:00

Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο χαμένος.
Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο μόνος.
Ποτέ ξανά, δεν έκανα αυτό που ήθελα εγώ.
Ποτέ ξανά, δεν έφτασα στο τελμα όσο τώρα.
Ποτέ ξανά, δεν είχα τρόμο μέσα μου όσο σήμερα.
Ποτέ ξανά, δεν φοβήθηκα αληθινά όσο απόψε.
Ποτέ ξανά, δεν έτρεμα όσο κοιτούσα μπροστά.

Αγρίμι

2015-02-26T20:57:00.002+01:00

Δαγκώνοντάς με,

πετώντας του ένα κομμάτι κρέας.

Φωνάζοντάς μου,

πηγαίνοντας να τον χαϊδέψω.

Τρέχοντας μακριά μου,

όταν τον φρόντισα.

Μου χαμογέλασε,

δείχνοντάς μου την κοιλιά του -

εμπιστοσύνη.

Κοιτώντας με στα μάτια,

όταν τον έπλυνα.

Τρίφτηκε πάνω μου,

όταν τον αγάπησα

και κατάλαβα πως ήταν Άνθρωπος.

Φυγή 2

2015-01-24T12:08:00.000+01:00

Κι αν επιμείνεις,

κι απά στην άμμο βρεις νερό,

καυτή θα είναι, δεν θα το προλάβεις.

Ο ήλιος που τριγύρω πύρωσε την πλάση,

μαγνητικά θα το κάμει αγέρα

κι αχνός θα μείνει πίσω του απά στην άμμο,

κάρβουνο η καρδιά από πυρά της λάμψης.

Σε θάλασσα φύγε,

πριν από τη δίψα σβήσεις.

Φυγή 1

Ευχή 1

2015-01-23T20:38:00.001+01:00

Για δυο, τα Σάββατα πολλά
κ' οι Κυριακές με ήλιο.
Για έναν, σχόλη να 'ν' καμιά
και το σεντόνι, ξύλο.

Αράχνη

2015-01-11T01:12:00.000+01:00

Όλα τριγύρω ακούνητα.

Λάμπει ο ιδρώς της πέτρας,

στο φως του φεγγαριού,

Βλέμμα άγρυπνο, με βάρος

σε κοιτάζει.

Ακούραστη, και σιγανή

η ανάσα της μετάξι βγάζει.

Καρπός κοιλίας,

αυτό κι εσύ.

Παιδί και δίχτυ.

Το φοβερό της τρομάζει κύημα.

Απά στις πέτρες υπομονετικά

υφαίνει ιστό.

Πολύ πριν από σένα.

Δεν είναι αγάπη

αυτή που τις φτερούγες σου σταμάτησε..

Η ζεστασιά που νιώθεις

στο αγκάλιασμα του ιστού,

μαύρης αράχνης νήμα,

μονάχα δηλητήριο είναι.

Κλωστή της μαριονέτας

που άκοπη έμεινε.

Ακούνητος κι εσύ.

Ασφάλεια νιώθεις.

Μπορούσες να πετάξεις.

Κι οι πτήσεις σου που έχασες

για τώρα δεν σε νοιάζουν.

Ποτάμι το φαρμάκι της μέσα στις φλέβες

τρέχει.

Ένα με το αίμα γίνεται

κι αυτή σου το ρουφάει.

Κι εσύ, η μαριονέτα

επάνω σε πολύγωνο ιστό,

μέλλον ρεμβάζεις,

κι η δύναμή σου αιχμάλωτη,
σβήνει.

Φυγή 1

2015-01-09T09:16:00.001+01:00

Μην επιμένεις.
Νερό στην έρημο δεν θα βρεθεί,
σε θάλασσα φύγε,
πριν από τη δίψα σβήσεις.

Κοστολόγιο

2014-12-12T23:18:00.001+01:00

Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.

Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.

Αιώνια.

Ανταλλακτήριο δεν έχει πουθενά

δυο κόλπους, μπράτσα

να εξαργυρώνει.

Άραγε όσοι τη σάκα της ψυχής

γεμάτη έχουν,

ελεημοσύνη σκέφτηκαν ποτέ

να δώσουν σε καρδιές άστεγες;

Δυο τινγκ - τινγκ

μετάξυ να κτυπούν , μαγνητικά

να ενώνουν στήθη,

οίκους ψυχών να γαληνεύσουν.

Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.

Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.

Πάντα.

Σταθμός

2014-12-02T11:30:00.000+01:00

Μιλούσες για το τρένο της ζωής

επάνω απ' το τσουκάλι

κι εγώ βαριεστημένος

άκουγα τη μηχανή να γουργουρίζει

στο στομάχι.

Για ευκαιρίες έλεγες,

με κώμες μακριές και πλόυσιες.

να κρέμονται απ' τα παράθυρά του.

"Άρπαξε" κι έκανες έτσι με το χέρι

να μου δείξεις δύναμη και τρόπο.

Από τα πίσω, φαλακρές θα είναι.

Προορισμό δεν είπες για το τρένο.

Τον πίνακα δρομολογίων έψαξα,

γραμμή για να διαλέξω,

να μάθω ώρα και τελικό σταθμό,

μα ο πίνακας είν' άδειος.

Και στο παγκάκι του σταθμού περίμενα,

στο τρένο της ζωής ν' ανέβω.

Μα δεν κατάλαβα,

πως η ζωή απά στο τρένο είναι.

Κι εγώ τα χρόνια μου έχασα,

περιμένοντας να ζήσω.

Toccata e fuga

2014-10-14T08:34:00.003+02:00

Και να ξέρεις πως η αδικία είναι μέγιστη
να δίνεις στα παιδιά σου το παιχνίδι που πάντα ήθελαν,
κάτω απ' το δέντρο το Χριστουγεννιάτικο,
να χαίρονται, στα μάτια να σε κοιτάζουν δίχως να το πιστεύουν
και ξάφνου, με ένα τσαφ,
να τους το παίρνεις πίσω.

Σύμπαν, ακούς;

Καλοκαίρι

2014-08-30T19:24:00.000+02:00

Έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές. Είναι καλοκαίρι. Η θερινή ραστώνη κάνει βουτιά στο υποδόριο άγχος που έχει διαποτίσει την κοινωνία.

Η αλλαγή πλέον είναι εμφανής. Τη βλέπεις παντού. Όπου σταθείς, σε όποια παρέα και να καθίσεις, σε όποιο μαγαζί και να βρεθείς, στη δουλειά, στην οικογένεια. Ο Έλληνας, πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι των τελευταίων 20 ετών, χωρίς να μιλάει πολιτικά. Έχασε προσδιορισμό και πρόγραμμα, απώλεσε την ικανότητα να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από το όραμα και την ιδεολογία. Και τα αποτελέσματα, ήταν εμφανή στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.

Αλλά δεν θα σου πω γι' αυτά σήμερα.

Θα σου πω για τον τουρίστα. Τον τουρίστα που έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα και που χρόνο με το χρόνο, αυτές τις αλλαγές τις βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Αλλαγές που ίσως τελικά δώσουν μια πνοή, μια ελπίδα, στον πολυτάραχο τουρισμό της χώρας μας. Τον τουρισμό που αποτελεί πυλώνα στήριξης, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και εν γένει της εικόνας που έχουν οι Ευρωπαίοι, και όχι μόνο, για τον κυρ- Στάθη και την κυρα-Πελαγία.

Ο καλός πιστός τουρίστας, ερχόταν κάθε χρόνο λοιπόν στην Ελλάδα. Ο κυρ-Στάθης τον περίμενε κάθε φορά στο αεροδρόμιο με το αυτοκίνητό του. Κάθε δεύτερο χρόνο και πιο αναβαθμισμένο. Τον παραλάμβανε από τις αφίξεις και τον πήγαινε στο παραθαλάσσιο εξοχικό του. Κάθε χρόνο και πιο ανακαινισμένο. Κάθε δεύτερο χρόνο και με μια καινούρια προσθήκη. Μια πέργκολα που κατέληξε με σκεπή. Μια μικρή λιμνούλα που μεταμορφώθηκε σε τζακούζι αλλά κατέληξε πισίνα. Οι επιδοτήσεις έβγαζαν πολλά. Και ο κυρ-Στάθης, έπαιρνε τη μια μετά την άλλη. Και έσπερνε τη μια μετά την άλλη. Άσχετα με την ποιότητα της σοδειάς. Ο καλός πιστός τουρίστας, εντυπωσιαζόταν, αλλά όχι με την καλή έννοια. Έβρισκε περιττές τις σπατάλες. Ο κυρ-Στάθης όμως, καλυτέρευε τη ζωή του. Και έκανε και όνειρα για τα παιδιά του. Όνειρα όμως χωρίς προγραμματισμό, δεν έχουν υπόσταση.

Η κυρα-Πελαγία, νυχοβαμμένη, κομμωτηριασμένη, με τις σινιέ τουαλέτες και την κουζίνα άθικτη, πρόσχαρη και με ελαφρύ τουπέ, περιέφερε κάθε χρόνο τον τουρίστα μας στα πιο ακριβά εστιατόρια, εκδηλώσεις και κοσμικά. Ο τουρίστας μας είχε ακούσει για μια φιλόξενη Ελλάδα, μια Ελλάδα που δεν μετρούσε έξοδα αλλά μετρούσε λούσα.

Είχε δυο χρόνια να έρθει ξανά ο τουρίστας. Κάτι οι δουλειές, κάτι οι υποχρεώσεις, δεν τον άφησαν να κάνει τις πολυπόθητες διακοπές στον ήλιο και τη θάλασσα. Φέτος τα κατάφερε. Ο κυρ-Στάθης τον είχε ειδοποιήσει να πάρει ταξί γιατί το χειμώνα κατέθεσε τις πινακίδες. Η κυρα-Πελαγία είχε πιάσει από νωρίς να ετοιμάζει τη διπλή κουκέτα στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο που διέθεταν πλέον, γιατί “περίσσευε” και δεν ήξεραν πως να αποπληρώσουν τα διάφορα χαράτσια αν δεν το ενοικίαζαν. Τα βράδια με τις εξόδους και τις χλιδές, τις σπατάλες και την κομπορρημοσύνη, αντικαταστάθηκαν από απογεύματα και βράδια βεγγέρας, όπως τότε, πριν το 80', με φίλους στον κήπο και στην αυλή. Ο κήπος πλέον δεν έβγαζε μόνο τριαντάφυλλα και διαφόρων μορφών και σχημάτων θάμνους, αλλά ντομάτες, μελιτζάνες και κάθε είδους λαχανικό. Τον είχε αναλάβει ο κυρ-Στάθης. Και οι συζητήσεις, με απόψεις πολιτικές, όραμα και ορίζοντα, ελπίδα.

Και να δεις, που ο τουρίστας μας, φέτος, εντυπωσιάστηκε περισσότερο από ποτέ. Διάβασε τους ανθρώπους, σαν ανοιχτές σελίδες. Είδε την αλλαγή, το “ξεμπρόστιασμα” ενός Έλληνα που τόσα χρόνια τον νόμιζε στείρο και νωχελικό. Θαύμασε το χαμόγελο, την απλότητα και την μυρωδιά της παρέας και της γειτονιάς, μιας Ελλάδας που παρόλο που είχε επισκεφθεί πολλάκις, δεν είχε καταφέρει να νοιώσει την συνάφεια και την αυθεντικότητά της.

Το κείμενό μου αυτό δημοσιεύτηκε πριν 2 χρόνια σε διαδικτυακή εφημερίδα.

Δυτικά

2014-08-22T20:59:00.004+02:00

Βουνά και θάλασσες περνώντας
ένα και μόνο με ηρεμεί,
το φως του ήλιου πριν στη δύση φτάσει,
Ελλάδα αγκάλιασε

Σκοτάδι

2014-08-11T10:42:00.000+02:00

Πρίσμα η καρδιά.
Το φως του αστεριού να τρεμοσβήνει,
τρομαγμένο στο σκοτεινό της νύχτας φέγγος.

Ευθυτενές και ατάραχο
απά σε σώματα με ύλη από αστέρια σπάει.
Αναζητά διέξοδο στο στόχο του να φτάσει.

Και κάθε που χτυπά, φωνή δε βγάζει.
Μον' λίγη απ' τη λευκή ορμή του χάνεται.
Χλωμό, αρρωστιάρικο, στρεβλώνεται και πάει.
Ευθεία.

Γιατί το φως ενέργεια είναι.
Κι αυτή δεν αναλώνεται. Διαχέεται και σπάει.
Ωσότου βρει το κρύσταλλο. Δομή τελεία.

Πρίσμα η καρδιά.
Το φως τυλίγει. Στα μύχιά της τ' ακουμπά,
μονάχα εκεί το άυλο με ύλη μπλέκει,
Τ' αστραφτερό του άχρωμο, χλωμό,
άπειρες χρώσεις έχει.

Κι όσο κι άμα στρεβλώθηκε
κι εχλώμιασε
κι εχάθη,
Ενέργεια είναι
κι αυτή θα παραμείνει.

Γιατί η πλάση φτιάχτηκε
σε μελωδία ακατάληπτη.
Κι η ενέργεια δε χάνεται.
Μόνη της θα παλεύει.
Τη ρότα της θ' αλλάζει,
όσο το πρίσμα για να βρει,
το σύμπαν θα λαμπραίνει.

Μια ζωή

2014-07-02T15:15:00.002+02:00

Θέλεις; Δεν μπορείς.
Μπορείς; Δεν θέλεις.
Δεν θέλεις και δεν μπορείς.
Πρέπει.
Θέλεις και μπορείς;
Δεν πρέπει.

8

2014-06-21T22:34:00.001+02:00

Κουράστηκα να μαθαίνω
να ζω χωρίς αυτούς
που έμαθα να ζω μαζί,
συνήθεια κι ανάγκης
βίτσιο.

Έμαθα. Δοκίμασα.
Μου φτάνει.

περί Φανός

2014-06-18T12:42:00.003+02:00

Πρωτογονισμός. Άγνοια. Μίσος. Μάλλον μίσος. Γιατί αλλιώς είναι ανεξήγητη η κατακραυγή μιας φωνής που προσπαθεί να κερδίσει, να διδάξει, να αγκαλιάσει και να αιτηθεί το δικαίωμα ύπαρξής της.

Δεν θα εξετάσω όλες τις πτυχές. Θα επικεντρωθώ σε μία τρυφερή, σημαντική και άκρως σημαίνουσα.

Ο Πέτρος και η Όλγα. Ετών 13 και 15. Δύο άνθρωποι στην εφηβεία τους. Στην εποχή της αμφισβήτησης και αναζήτησης. Του εαυτού τους, του "είναι" τους, της ίδιας της ύπαρξής τους. Δυο άνθρωποι που προσπαθούν να ωριμάσουν ιδέες και ιδανικά. Δυο ομοφυλόφιλα άτομα. Παιδιά.

Παιδιά χαμένα μέσα σε έναν κυκεώνα καθωσπρεπισμού, θρησκοληψίας, μίσους, ωχαδερφισμού και μπιγκοτισμού. Σε έναν λαβύρινθο με σκοτεινούς θαλάμους σιχαμερών βδελυρών ράσων και σταυροκοπημένων λευκόκωμων τσεμπεριών. Σε μια ηλικία που η αμφισβήτηση του εαυτού κυριαρχεί και καταδυναστεύει οποιαδήποτε ψυχή έχει κάτι το "διαφορετικό" να επιδείξει. Οτιδήποτε δεν ακολουθεί την "νόρμα" της σκληρής κοινωνίας του σχολείου, της γειτονιάς, της οικογένειας και των συγγενών που αβλεπί σχολιάζουν στερεοτυπικά το vajayjay της γκόμενας που πήδηξε χθες και που γελάει με το κάθε φτερωτό χαριτοδιπλωμένο στερεότυπο ομοφυλόφιλου στην καλοκαιρινή του θεατρική επιθεώρηση.

Ουδεμία επίγνωση, ουδεμία ευαισθητοποίηση έχει ο θείος Κώστας, η θεία Χρυσούλα και ο ξάδερφος Παναγιώτης που κατακρίνουν και γκετοποιούν τον Πέτρο και την Όλγα με τα λόγια τους. Γιατί αυτοί τους γκετοποιούν. Όχι το Gay Pride. Όχι η μία και μόνη φωνή που στεντόρεια φωνάζει στα δυο παιδιά πως "δεν είστε μόνοι". Δεν είναι μόνοι. Είναι δυο μοναδικοί άνθρωποι που έχουν ανάγκη απόδειξης πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι σαν κι αυτούς. Μπορεί το σχολείο τους, η γειτονιά, η οικογένεια και οι συγγενείς να έχουν τα δικά τους όρια κατανόησης. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι σαν κι αυτούς που ζουν ήσυχα, φωναχτά, χαρούμενα και έχουν δικαίωμα στην αναγνώριση των βασικών δικαιωμάτων στην αγάπη και την υπερήφανη ύπαρξη. Και εξίσου σημαντικό είναι πως σε αυτήν την εκδήλωση παίρνουν μέρος και ετεροφυλόφιλοι ως πρέσβεις του ιδεατού της ισότητας και της αδελφοσύνης.

Το Gay Pride, αγαπητοί μισητές των συνανθρώπων σας, δεν είναι προσπάθεια διάδοσης ενός μικροβίου ομοφυλοφιλίας. Είναι προσπάθεια διάδοσης του μικροβίου της ισότητας και του εναγκαλισμού της διαφορετικότητας.

Κλείνω με μια φωτογραφία από το Gay Pride της Ρώμης. Μέσα στους προκλητικούς ή και μη συμμετέχοντες, διαφορετικοί (ΑμεΑ) συνάνθρωποί μας. Φάροι και Φανοί της ισότητας διαδήλωσαν για τα δικαιώματα. Όλων.

με αφορμή βαρβαρικών τηλεφωνημάτων στο Ράδιο Θεσσαλονίκη

Έξι

2014-04-06T14:43:00.003+02:00

Η πρώτη

χρώμα κι εικόνες

Η δεύτερη ,

υφή του δέρματος

Τρίτη και τέταρτη,

μυρουδιά και γεύση

φιλιού.

Πέμπτη

η ανάσα δίπλα στο στεναγμό.

Η έκτη αίσθηση,

καρδιοχτύπι είναι.

Κάτω: Ποίηση Καββαδία / Εσμεράλδα - Θάνος Μικρούτσικος

Κτητικά

2014-03-24T02:25:00.003+01:00

Τα "μου" της κτήσεως

κτίσεως είναι.

Άνοιξης ευωδία

τα δάχτυλά σου

πλεγμένα στα δικά μου.

Ανάσα κοφτή

στον κόρφο του κρυμμένη,

φωλιά αετού,

αγέρωχο το βλέμμα,

σπίθα.

Μάτια μου,

ματιά μου,

μπροστά και μόνο

δίχως πίσω.

Πώς αλλιώς;

Ίσως κτιστεί.

Πρώτη ύλη ψάχνει

η Κλωθώ, να υφάνει.

Από τα "μου" θα βρει,

θα φτιάξει

νήματα, να πλέξει

την ιστορία

ή το πανί,

βελούδινο, απαλό, αυλαία

για την παράσταση που άρχισε

το τέλος, ποιος το ξέρει;

Τα "μου" της κτήσεως

κτίσεως είναι.

Σαλπάρω

2014-02-27T22:04:00.002+01:00

Κι όταν σαλπάρω

μαζί με το μπουκάλι ουίσκι αγκαλιά,

- μόνο να με ζεσταίνει μέσα στην αστερόσκονη -

ένα dubstep κομμάτι να μου παίζεις

και να χαμογελάς

Γιατί η ζωή που έφυγε,

που χάνεις,

είναι λίγη,

κι η μοναξιά, απέραντη.

Σ' εσένα αφήνω να διαλέξεις

ποια θα μοιρολογίσεις.

Σοφία

2014-02-10T21:40:00.000+01:00

Κι αν δεν κατάλαβες
αν το μυαλό μόνο στραγγίζεις
αν επιθύμησες χωρίς να έχεις
αν τη καρδιά ποτάμια δάκρυα ποτίζεις

να χαίρεσαι για τούτο μόνο

στη μοναξιά που διάλεξες
ανθρώπους έμαθες ν' αναγνωρίζεις

Μεταμεσονύκτιο ξύπνημα

2014-01-19T11:02:00.001+01:00

Τι κάνεις όταν νιώθεις και σκέφτεται να φύγει;

Τι κάνεις όταν βρίσκεις και ίσως χαθεί για πάντα;

Τι κάνεις όταν η παρέα του στα σύννεφα σε πάει;

Εκεί που πίστεψες πως δεν ανήκεις πια.

Εκεί που τ ' όνειρο το θες να μην τελειώσει.

Οι μήνες σας που μένουν λίγοι. Ή πολλοί

Το μέλλον αβέβαιο και δύσκολο συνάμα.

Μια προσευχή. Κι η αγωνία για το μέλλον, δράμα.

Εις μνήμην

2013-12-13T09:45:00.003+01:00

Η μνήμη είναι μυρωδιές.

Ζεστασιά και χαμόγελα.

Η μνήμη είναι οι βηματισμοί στα σανίδια που τρίζουν. Ακόμα.

Η μνήμη είναι η υγρασία στους τόμους της Διάπλασης των Παίδων.

Η μνήμη είναι οι κούνιες με τις δεκαοχτούρες.

Η μνήμη είναι οι καφέδες με το κουλουράκι.

Πάντα με το κουλουράκι.

Στην αυλή που άνθιζε από αγάπη.

Ιστορίες που άκουσαν εκείνα τα λουλούδια.

Και το φλαμούρι μόνιμα επάνω στη σομπίτσα πετρελαίου.

Με τις φετούλες του ψωμιού και τις ελίτσες. Πατητές. Πάντα.

Η μνήμη είναι το έργο που αφήνεις πίσω.

Η μνήμη είναι οι βλαστοί σου που άνθισαν.

Η μνήμη είναι το αποτύπωμα στη ζωή.