برای خودم

خطی ز دلتنگی…

انجل — Sun, 15 Aug 2010 05:06:44 +0000

یک سال دیگه گذشت
یک ۱۵ آگوست دیگه از راه رسید و من این بی وطنی رو باور ندارم
هنوز اون ۱۵ آگوستی که پا به این خاک غریب گذاشتم مثل روز روشن لحظه به لحظه اش از جلوی چشمام میگذره
آخرین خداحافظی ها … این مسیر تموم نشدنی … لحظه ورود … آغاز بی کسی ها
وقتی به پس پشت نگاه میکنم باورم نمیشه چه راه پر فراز و نشیبی رو اومدم و به کجا رسیدم

آخرش یه روزی هجرت در خونت و می کوبه

تازه اون لحظه می فهمی همه آسمون غروبه

و من سخت فهمیدم …
یک روز چشم باز کردم و خودم رو تو این خاک ، غریب و تنها دیدم !
سال های زیادی گذشت … هر سال که میگذره تو این روز سعی میکنم سنگ هامو با خودم وا بکنم … اینکه کجا بودم ، کجا هستم و کجا میخوام برم
نگاه میکنم میبینم تو این سال ها چقدر رشد کردم ، چقدر پیشرفت کردم یا چقدر پس رفت !
سالی که گذشت سال پر حادثه ای بود … سال پر اظطراب … سال پر دغدغه … سال پرهیایو ….

میگزره روزای عمرت توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه گم میشی تو باغ غربت

و من هنوز بعد این همه سال احساس گم شدگی دارم … دلم پیدا شدن میخواد
امیدوارم یه روزی این غربت تموم شه و باز به آشیونه برگردیم

ظلم ظالم … جور صیاد

انجل — Sun, 08 Aug 2010 17:30:49 +0000

میخوام بنویسم و دستم به قلم نمیره
میخوام ننویسم و دل آروم نمیگیره
خودم رو غرق کار کردم رو پروژه ای که باید تا هفته دیگه تحویل داده بشه . هر از گاهی سری به دنیا میزنم که از اخبار با خبر شم .
اول صبحی فیس بوک رو باز میکنم
خبر تکان دهنده است … شوکه ام هنوز
از طرفی فکر میکنم شاید باید خوشحال بود ولی بعد با خودم میگه آخه چرا ! چرا یک عده نشستند بر مسندی که به مرگ میگیرن که ما رو به تب راضی کنن
از صبح چهره «ف » همسر « و » از جلو چشمم کنار نمیره … تنها پسرش و اینکه چطور اون و تنها پسرش باید این ۲۰ سال رو سپری کنن!
اشک ها بند نمیان .. تلاش میکنم تماس بگیرم .. بی فایده است ..
مثل مرغ پر کنده تو خونه قدم میزنم و قل الله یکفی میخونم و از صمیم قلب آرزو میکنم صبح امید از راه برسه و ریشه ظلم تو کل دنیا خشک شه

شاید بهتر باشه سکوت کنم انگار اینجا داره تبدیل میشه به مرکز غر زنی !

دوستی‌ کی‌ آخر آمد؟

انجل — Wed, 28 Jul 2010 08:00:25 +0000

گاهی وقت‌ها
کلمه‌هام گیر می‌کنند بیرون نمی‌ریزند می‌مانند توی دل‌ام

این روزها دلم پر از کلماتیست که با هیچ حربه‌ای نمیتونم خارجشون کنم، بست نشستن بیخ گلو

من از میان واژه های زلال دوستی رابرگزیده ام
آنجا که
برف های تنهایی آب می شوند در صدای تابستانی یک دوست …

گاهی نمیفهمی چی‌ شد چطوری یه دوستی‌ تموم شد … بی‌ خبر میشی‌، میذاری به حساب گرفتاری آدما، به حساب تفاوت ساعت و خیلی‌ چیزای دیگه … بعد دیگه یه روز دل به دریا میزنی‌ و حال احوال میکنی‌ .. جواب کوتاهه، چند خط حاکی‌ از دلخوری … دلخوری از چیزی که روحت هم خبر نداشته … قضاوتی یک طرفه، قلبت تیر میکشه. کلمه کم میاری از این که به اشتباه ، با سوتفاهم قضاوت شدی بدون اینکه ازت توضیحی خواسته بشه …. یادت میفت دوستی‌ تو “ تا” نداشت اما قرار نیست همه مثل تو فکر کنن ….. سکوت میکنی‌ اما آیا سکوت سرشار از ناگفته‌ها خواهد بود؟

پ . ن : دلخور نیستم … دلگیر هم نیستم .. متعجبم و متحیر این روزها

تا که آرامش بگیرم …

انجل — Tue, 29 Jun 2010 17:14:53 +0000

دلم می‌خواد بنویسم از تک تک این روزا و حال و هواش …. اما وقت نیست شاید وقتی‌ رفتم سفر بیشتر بنویسم فعلاً حس می‌کنم در طوفانی افتادم طوفانی که قصد داره زندگیم رو جا به جا کنه! و البته حسّ می‌کنم این جابجایی و تغییرات خوبه و خوشحالم

هر چی‌ هست آرومم و خوشحال

همین کافیه

پس سمت طوفان تو میرم بی‌ هوا بدون مقصد ……

طوفانی که دست تقدیر و حکمت تو برام رقم زده

۲ تیر را به خاطر نسپار

انجل — Wed, 23 Jun 2010 03:47:34 +0000

فیسبوک رو باز کردم
تقویم توی ساید بار میگه ا۲ تیر
یادم رفته بود
سال ها بود ۲ تیر رو فراموش کرده بودم حتی اثری ازش باقی نمونده بود
نمیدونم چرا امروز ۲ تیر به یادم اومد شاید برای اینکه بدونم گذشته رفته و امروز باید شاکر باشم برای روزهایی که خواهد اومد

و ما همچنان

دوره می‌کنیم

شب را و روز را

هنوز را

پ . ن : این پست فقط برای ثبت این لحظه بوده ارزش قانونی دیگری نداشته و ندارد

همراه شو عزیز

انجل — Sat, 12 Jun 2010 14:07:32 +0000

حرفی ندارم که حتی فکر کردن به یک سال بغض و فریاد مونده در گلو و نگرانی ها و دلهره ها واسه عزیزان در بند صورتم رو بارونی میکنه و نوشتن ازش با یک پست و دو پست تمومی نداره
اما شک ندارم که صبح امید میرسه و ما دست در دست هم وطن رو آباد خوااهیم کرد
پس همراه شو عزیز
همراه شو و به تظاهرات امروز بیا تا با هم یک صدا به عزیزان در وطن بگیم ما با شمایم ما درکنارتونیم و تنهاتون نمیذاریم

من اینجا ریشه در خاکم همیشه

انجل — Sun, 23 May 2010 13:37:30 +0000

گل مریم تنت دلتنگ باغ ه ؟
میدونم ،قصر اونجا بی چراغه
میگن آب و هوای قلبا سرد ه
گل یخ روی خاکش خون کرده
تموم لحظه‌ها از جنس سنگه
برای اون دلی‌ که تنگ تنگه
گل مریم ببین راهت چه دوره
فضای خونه بی‌ تو سوت و‌ کوره
گذاشتی از همه بارت رو بستی
غریبونه یه جای نو نشستی
یه جا که خیلی‌ بارونی‌ نباشه
همیشه ترس ویرونی نباشه
کسی‌ از حسرت بودن نمیره
کسی‌ عشقو‌ از آئینه نگیره
یه جایی‌ که نفس دزد نفس نیست
جواب هیچ فریادی قفس نیست
کسی‌ فکر فراموشی نباشه
دوای درد بیهوشی نباشه
گل مریم اگه ابرا سیاه
از این جا تا بهار چند کوچه راه؟
بیا باغ از غمه دوریت نمیره
ببین باغ بدون گول کویر
گل مریم بیا ریشت چی‌ می‌شه
نگو سخته پس اندیشت چی‌ می‌شه
قفس که قد آزادی نمی‌شه
واسه تن جز وطن وادی نمیشه
ببین دشت گلا هرزه علفهاش
نباشه گل علف می‌شینه رو جاش
گل مریم بیا باهم بسازیم
خزون میره به سرما دل نبازیم
گل آزاده گلدونی نمی‌شه
بیا اندیشه زندونی نمی‌شه
بیا با من بخون از عشق و‌ ریشه
من اینجا ریشه در خاکم همیشه

* کارهای هیلا به شدت تاثیر گذارن

ظلم ظالم .. جور صیاد

انجل — Thu, 13 May 2010 18:06:23 +0000

گریه نمی کنم ، نه اینکه خوبم
نه اینکه دردی نیست ، نه اینکه شادم

خبر تلخه باز ، اینبار نزدیکتر و‌ ملموس تر، شروع میکنه به خوندن ر … اسمش شوکم میکنه حتا نمیتونم چیزی بگم اشک سرازیر می‌شه به پهنای صورت بی توجه به حال من ادامه میده ا همسر او‌ نیز ….. خدای من تصویر بچه‌ها میاد جلو چشمم یهو متوجه تغییر حالم می‌شه میگه چی‌ شد میشناسیشون…..
میگم از شناخت بالاتره……
شاکم ….
هنوز شاکم با اینکه صبح زنگ زدم و‌ با “س” حرف زدم اونم شاک بود مثل من، گفت بعد یه هفته خبر دادن، گفت خواستم برم پیش بچه ها, گفتن صلاح نیست، نگران بچه هام ….
گفت همه داغونیم، شاکیم
از ف‌‌‌‌ گفت که چطور صبوری میکنه
از..
از..
و من دیگه نمیشنیدم و قلبم تو سینه جا کم آورده بود

پ . ن : کاش میتونستم هر آنچه در مغز میگذره این روزها رو به قلم بیارم شاید این بغض جا خوش کرده در گلو رهام کنه ………. دیگه حتی سکوت سرشار از چیزی نیست فقط فریاد میزنم و بی‌ وقفه تکرار می‌کنم

هَل مِن مُفَرِجٍ غَیرُ الله

بخواب جونم که بیداری عذابه

انجل — Mon, 10 May 2010 09:13:57 +0000

صبح ساعت ۷ چشم باز کردم میخواستم تبریک روز مادری بگم و راهی شم.
گودر رو باز کردم اولین خبر … تلخ مثل زهر … تلخ مثل زیتون کال
باورم نمیشه … تار میبینم … اشک ها سرازیره
باور نمیکنم بیشتر میگردم …
نه حقیقت داره انگار … حقیقتی تلخ که قلبم رو فشار میده
لالم رسما حرفی ندارم بزنم و فقط اشک امان نمیده . دل چرکینم از دنیای ظالم که مظلوم معلمی رو از دنیا میگیره تا دیگه “ “الف” و “بای” امید و برابری را تدریس نکند “ تا دیگه درس آزادگی نده
لالم اما سکوتم نمیاد که همه وجودم فریاده اینبار که با همه تلاشی که میکنیم که با همه اعادیی که داریم باز این سر دنیا نشسته لنگش کن سر داده ایم گویا ، که توان کردن کاری نداریم، که حتی توان نجات آزاد مرد معلم ی که درس آزادی و آزادگی میداد رو نداریم
نمیدونم چندین فرزاد و شیرین دیگه ممکنه در بند باشند و حتی اسمشون رو کسی نشنیده باشه
صدای فرزاد رو میشنوم ،‌نامه اش رو میخونم و تنها کاری که از دست عاجزم بر میاد اشک ریختن ه و بس و لعنت به روزگاری که دهانت را نمی بویند بلکه مغزت را میشکافند مبادا فکر آزادی به سر داشته باشی ….

چه دلگیرم از این دست زمانه
چه دیوانه از این باد خزانه
از این سرما و بوران شبانه
از این تنهایی دلکیر خانه
از این دیوار هائل بر رهایی
از این دستان بی رحم جدایی
از این یادی که آرد درد بر دل
وزین دردی که در پی داشت مشکل

نامه فرزاد به مادرش فقط چشمام رو دریایی میکنه

* شاعر مونا
پ . ن :‌ روز مادر و تبریک میگم به مامان با بغض به یاد مادر فرزاد و شیرین و فکر میکنم چه هدیه ی روز مادری روزگار داد به این مادارن داغدار… یعنی چندین مادر دیگر تبریک از لب فرزند نخواهند شنید؟ دلم خون ه …. دلم خون
شاید بهتره سکوت کنم

سکوت سرشار از چیست بالاخره؟

انجل — Mon, 26 Apr 2010 01:44:06 +0000

نوشتنم نمیاد به همین سادگی

به قول وارش اگر نمی تونی حرف خوبی بزنی بهتره حرفی نزنی

و من سکوت رو تمرین میکنم این روزها