این بود انشای من درباره تعطیلات آخر هفته خود را چگونه گذراندید و البته آن مرد در برف نیامد اقلا یه کمکی کنه ما ماشینمونو تمیز کنیم :دی
توجه شما رو هم به چند تا عکس جلب میکنم

این هم یکی از عکسای دریافت شده از محله های دیگه





















پ . ن : دیروز صبح هم کلی شعار نویسی کردیم و هیچ ماشینی از دستمون در نرفت و کلی موج سبز سفید راه انداختیم حتی
یادم رفت بگم که ملت رسما با چوب اسکی تو شهر بودن

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه


کوبید … غروب بود همه آسمون که نه همه دنیا غروب بود ! سخت بود گذاشتن و گذشتن که گذشت عمر توی غربت که هنوزم عادت نشده که گم شدم تو غربت


میگذره روزای عمرت توی جاده های خلوت
تا بخوای بر گردی خونه گم میشی تو باغ غربت


خونه …. خونه … خونه ، جایی که بعد گذر این همه روز حالا فقط برات ازش اسمی مونده و کابوسی شبونه که همدم هر شبت شده که وقتی به پشت سر نگاه میکنی … هنوز دلت اونجاست . روح و قلب و فکر و ذهنت … که انگار تا آخر عمر قرار نیست به جایی احساس تعلق کنی هرچند میدونی دیگه به اون خونه هم تعلق نداری و به قول سیاوش قمیشی ” دیگه حتی صاحب اون خونه نیستیم” ….

پ . ن : امروز ۱۰ ساله شدم ،‌ تو روزایی که گذشت انگار این ۱۰ ساله شدن یه فرقی داشت نمیدونم چه فرقی اما باز هر شب کابوس هایی که رنگ عوض کرده بودن شدن همون کابوس های اون سال ها ،‌اصلا انگار تو اون روزها زندگی میکنم و دل به شدت هوای خونه رو داره ،‌ هوای اون روزهای آخر ،‌اون خداحافظی ها … اون اشک ها و اون روزهای اول سخت غربت ! بله من امروز ۱۰ ساله شدم !
۳۶۵۳ روز گذشت به همین سادگی !

دیروز ساعت ها تو سرما رفتیم راه پیمایی و وقتی دوستی تسکت داد و گفت که تو این سرما میری ؟ گفتم سرما از مردن زیر ماشین که بدتر نیست؟ معلومه که میرم !! رفتیم جلوی یو ان که مثلا اعتراض به خشونت کنیم حالا چقدر موثر نمیدونم
میام خونه میبینم ،دوستی این پست رو ایمیل کرده و درخواست کمک کرده ، فکر میکنم تنها سهمی که این روزا میتونم داشته باشم شاید نوشتنه ! نمیدونم واقعا این کار ها هیچ تاثیری خواهند داشت یا نه اما می نویسم چون باور دارم ملتی مظلوم دارن قربانی میشن به خاطر هیچ !

عین متن از وبلاگ اصلی :

“همه با هم، یکصدا و مصمم، درخواست آزادی بهاییان زندانی را فریاد کنیم! دشمنی بی دلیل حاکمیت با بهاییان را به چالش بکشیم! هم صدا از حاکمیت بپرسیم که اگر بیش از سی سال برای اتهامات بهاییان مدرکی پیدا نشده، نزدیک به دو سال مدیران این جامعه را به چه جرمی محبوس کرده اید؟ اگر مدرک و شاهدی هست چرا دادگاهشان را دائماً به تعویق می اندازید؟ کدام خوانش از اسلام اجازه چنین رفتاری را با اقلیتی بی دفاع و بی گناه می دهد؟!






اگر با شجاعت و اتحاد از مجید توکلی ها حمایت کردیم و همه ندا و سهراب شدیم، امروز وقت آنست که همبستگی خود را در دفاع از هموطنان بهایی مان نشان دهیم. وقت آنست که با آنچه از کورش کبیر در رگ هایمان به جا مانده چشم جهانیان را خیره کنیم. نشان دهیم که دروغ های حاکمیت درباره بهاییان را چون دروغ های دیگرشان رنگ باخته میدانیم. نشان دهیم که برای رسیدن به ایرانی آزاد همه ایرانیان را آزاد می خواهیم. فریاد کنیم که اگر تا محاکمه جمع یاران ایران—مدیران جامعه بهایی ایران—تنها چند روز باقی مانده، آزادیشان مدتهاست که دیر شده است.






از تمام هم وطنانم میخواهم که این نوشته را تا تاریخ ۲۲ دیماه که محاکمه یاران ایران *برگزار خواهد شد در بلاگ ها و سایت هایشان قرار دهند و بدین وسیله همراهی و حمایتشان را از بهاییان ایران اعلام کنند.






پاینده ایران”

* یاران ایران اصطلاحیست که برای رهبران جامعه بهایی در ایران توسط بهاییان به کار برده میشه
برای حمایت از حقوق هم وطنان بیگناهمون بنویسم .
وبلاگ هایی که تا کنون در این باره نوشته اند :
اینجا و اینجا

اما باز هم شب که پام به تخت میرسه با همه بی اینترنتی این روزها مگه میتونم سری به گودر * نزنم و بعد هم …..

نوشتنم نمیاد …. هیچ حرف جدی از این دستها به صفحه کیبورد منتقل نمیشه این روزا …. فقط صورتم خیس میشه و ……. دلم شرحه شرحه است از این همه خشونت که به بزرگی خدا هیچ درنده نوع خویش ندرد …. از چه ما نوع خویشتن بدریم؟؟؟

سرم روی تن من … نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من …..
پ . ن :‌ گیرم که خود رو میزنی به بی خیالی ،‌گیرم که هیچ نمیگی ….. با رویش کابوس های شبانه ات چه میکنی؟
پ . ن :‌ دلم میخواد یه روز صبح از خواب بیدار شم و این کابوس واقعی که همه روز و شب زندگی هامون رو پر کرده تموم شه ،‌ دلم میخواد دیگه اسم وطن کابوس نباشه ….. دلتنگم
بعد نوشت این که امروز میریم پروتست … جمع میشیم تا حمایتمون رو نشون بدیم … اما آیا اینکه این کارا تاثیری مثبت هم داره واقعا کسی نمیدونه اما میریم تو این سوز و سرما و یخ بندون حتی تا بگیم که کنارتونیم که با شماییم حتی اگه از راه دور فقط نظاره گریم و کاری بر نمیاد ولی دلمون برای خونه میتپه …..


* گودر همون گوگل ریدر که خدمات فید خوونی وبلاگ رو فراهم میکنه احیانا اگه در جریان نیستین !

باز هم سر میزند تنهایی
آره ….
باز دوباره می آید دلتنگی
آره …
با ندیدنش چه می کنی؟
















پ . ن : هنوز گیجم از این آمد و رفت …..
* تو این آلبوم پرستویی غرقم این روزا …..

گاهی میخوای یه کاری کنی که تو زندگیت یه تغییری ایجاد کنی ، یه پرشی ، جهشی ، تکونی ، حرکتی … غافل از این که خود حرکته میشه مایه عذاب و کابوسای شبونه ات
نمیدونم تو این هیری ویری خونه عوض کردنم چی بود واقعا ! با این همه فشار کار و استرس های مختلف زندگی واقعا جای این یکی نبود اصلا به خصوص که امسال به شدت هم تنهام و نیست در شهر…… هر چی من فریاد زدم هل من ناصر ینصرنی و اینا ندایی بلند نشد که نشد ! و بالاخره تنهایی جابه جا خواهم شد و خب اینه رسم روزگار کلا همه وقتی لازمت دارن هستن و وقتی تو کاری داری غیب میشن !
سعی کردم غر نزنم هیچ نگم آروم اون گوشه ماستمو بخورم ، وسایلم رو جمع کنم و کم کم ببرم اون گوشه دیگه جایی که قراره از این به بعد بشه خونه اما نشد کم آوردم …
نشستم این وسط رسما و ………..
این رسم روزگار میفتم که کس نخارد پشت من …


هیچی نمیگم ، حتی زنگ نمیزنم به کسی برای کمک دستم رو به زانو میگیرم و بلند میشم و کار رو خودم تموم میکنم که بدونن من به هیچ کس هنوز هم احتیاجی ندارم مثل همیشه
















پ . ن : خسته ام و عصبی اگه اینجا هم غر غر نکنم که دیگه باید رسما برم قبرستون … پس لطفا نصیحت نفرمایید که حوصله شنیدنش نیست
پ. ن تر : گاهی زور داره خیلی این تنهاییه‬ ……‫این که حس میکنی تو دنیا تنهاترینی اما خب فقط هیچ مگو ….. !


*از صبح این آهنگ داریوش تو کله ام پر بود البته با صدای شاملوش شنیدنی تره به خصوص تو این حال و هوا