قوزک پای چپ یک زرّافه‌ی ایده‌آلیست که در یک عصر پاییزی سیگارش تمام شده می‌خارد

750

2012-01-21T20:10:00.003+03:30

من یقین دارم که در رگ های من، خون هیچ رسولی یا امامی نیست
نیز خون هیچ خان و پادشاهی نیست

وین ندیم ژنده پیرم دوش با من گفت

کاندرین بی‌فخر بودن‌ها، گناهی نیست.

آخرشاهنامه، مهدی اخوان ثالث (م.امید)

749

2012-01-17T10:00:00.002+03:30

برای اولین بار بود که این همه توجه به خودم جلب کرده بودم. حتی صدایم را هم داشتند ضبط می‌کردند. من هرگز ندانسته بودم که برای جلب توجه چه باید می‌کردم. باید کسی را می‌کشتم یا گروگان می‌گرفتم یا چه می‌دانم. برایتان قسم می‌خورم که توی دنیا آن‌قدر بی‌توجهی زیاد است که مجبور به انتخاب هستیم، عینا مثل تعطیلات که نمی‌شود هم به ییلاق رفت هم به کنار دریا. آدم مجبور است از بین بی‌توجهی‌های دنیا آن‌هایی را که بیشتر می‌پسندد انتخاب کند. آدم‌ها همیشه بهترین و گران‌ترین را انتخاب می‌کنند. مثل نازی‌ها که کارشان به قیمت میلیون‌ها آدم تمام شد یا قضیه‌ی ویتنام.

زندگی در پیش رو/ رومن گاری/ لیلی گلستان

748

2012-01-16T10:00:00.002+03:30

من وبا را نمی‌شناسم، اما فکر می‌کنم نباید آن‌قدرها هم که لولا خانم می‌گفت بد باشد. مرضی بود که تقصیری نداشت. گاهی اوقات حتی دلم می‌خواست از وبا دفاع کنم، چون به هر حال عیبش به خودش مربوط نمی‌شد و هرگز نخواسته وبا باشد و همین‌جوری به این شکل درآمده بود.

زندگی در پیش رو/ رومن گاری/ لیلی گلستان

747

2012-01-15T09:56:00.001+03:30

همیشه چشم‌های مردم، غمگین‌تر از بقیه جاهایشان است.

زندگی در پیش رو/ رومن گاری/ لیلی گلستان

746

2011-12-25T21:39:00.003+03:30

گفت‌وگو آیین و آدابی دارد که به دور از آن‌ها، شبه گفت‌وگوها و صورتک‌های گفت‌وگویی به جای گفت‌وگوهای واقعی می‌نشینند. قدرت و سیاست، اگر با گوهر گفت‌وگو سرشته نباشند و تجربه‌های ذهنی و زبانی، اگر برآمده از خودکامگی‌های تاریخی باشند، در غیاب ساختارهای اجتماعی و سازوکارهای فرهنگی مناسب، سد راه گفت‌وگو می‌شوند و عرصه را برای گفت‌وگوهای واقعی تنگ می‌کنند.

دو ماه نامه‌ی "آیین گفت‌وگو"/ دکتر هادی خانیکی

745

2011-12-24T16:44:00.001+03:30

این‌ که عقل آدمی حساس‌ترین، قوی‌ترین و مناسب‌ترین ابزار کشف حقیقت نیست، خود دلیل دیگری است بر این که کار را با یاری عقل آغاز کنیم و نه با گما‌ن‌زنی ضمیر ناخودآگاه یا باور به الهام‌های از پیش ساخته و پرداخته. این زندگی است که خرده خرده و مورد به مورد، امکان درک این نکته را به ما می‌دهد که آنچه را برای دلمان، یا برای ذهنمان از همه مهم‌تر است، نه از راه استدلال بلکه به یاری نیروهای دیگری درمی‌یابیم. و آنگاه خودِ عقل، با درک برتری آن نیروها، با استدلال در برابرشان تسلیم می‌شود، و می‌پذیرد که همکار و خدمتکارشان باشد. این است اعتقاد تجربی.

در جستجوی زمان از دست رفته، جلد هفتم / مارسل پروست / مهدی سحابی

744

2011-10-24T18:10:00.000+03:30

بعد از سالیان سال، چلمی‌ها متمدن شدند. آن‌ها یاد گرفتند بخوانند و بنویسند و آن‌گاه کلماتی چون "مشکلات" و "بحران" به وجود آمد. از لحظه‌ای که کلمه‌ی "بحران" در زبان مردم پیدا شد، آن‌ها متوجه شدند که در چلم بحران وجود دارد. آن‌ها می‌دیدند در شهر چیزهایی وجود دارد که اصلا خوب نیست. اولین کسی که برای چنین وضعی کلمه‌ی "بحران" را ابداع کرد گرونام اول، اولین حاکم شهر بود... . یک روز گرونام به شله میل دستور داد اعضای شورا را جمع کند. وقتی آن‌ها جمع شدند گرونام گفت: "ای دانایان و فرزانگان، در چلم بحران وجود دارد! اغلب شهروندان نانی برای خوردن ندارند، آن‌ها لباس‌های کهنه به تن می‌کنند و خیلی از آن‌ها از سرفه و سرماخوردگی رنج می‌برند. چه‌طور می‌توانید این بحران را برطرف کنید؟"

فرزانگان آن‌چنان که رسم بود، هفت روز و هفت شب فکر کردند تا بالاخره گرونام اعلام کرد: "وقت تمام شد،بیایید ببینم چه می‌گویید."

لگیش منگ اولین کسی بود که سخن گفت: " حضرت عالی می‌دانید که فقط عده‌ی بسیار کمی از آدم‌های تحصیل کرده در چلم هستند که می‌فهمند بحران یعنی وضعیت بد و اسفناک. پس بیایید قانونی وضع کنیم که استفاده از این کلمه ممنوع شود، آن وقت خیلی زود این کلمه فراموش خواهدشد. بعد هم دیگر هیچ‌کس نمی‌فهمد که بحران وجود دارد و ما دانایان هم مجبور نیستیم برای حل آن به کله‌ی مبارکمان فشار بیاوریم و مغزمان را خراب کنیم."...

احمق‌های چلم و تاریخ‌شان / آیزاک بشویتس سینگر/ پروانه عروج‌نیا

743

2011-10-16T16:57:00.002+03:30

در ابتدا كلمه بود و كلمه نزد خدا بود و اين كلمه ودكا بود... فرانسوی می‌تواند عطر کونیاك را بستايد، اسكاتلندی از طعم ويسکی تمجيد كند، حال آن‌كه ودكا چيزی خنثی است، نامرئی، بدون رنگ، بدون طعم، افزون بر آن، مخلوطی است تند و آزارنده... القصه، ودكا نيرومندتر از مذهب ارتدكس و حكومت مطلقه‌ی فردی و كمونيسم از آب درآمد و در مركز تاريخ روسيه ايستاد.

روسيه را بهتر بشناسيم / ويكتور ارفيف / روشن وزيری / بخارا، ۸۲

742

2011-10-04T18:39:00.001+03:30

به نظرم برای استفاده از یک حق، انسان نباید نسبت به آن حق خودش را گناهکار بداند. برای من عشق، اگر خانواده‌ام آن را نخواهند گناه است. میرلا برعکس می‌گوید که گناه در این است که عشق را با گناه حس کنیم.

دفترچه‌ی ممنوع/ آلبا دسس په‌دس/ بهمن فرزانه

741

2011-09-26T03:11:00.000+03:30

گفت: "نمي‌دونم ... اين روزها انگار نمي‌تونم منظورمو برسونم. فقط نمي‌تونم. هروقت مي‌خوام چيزي بگم، غلط فهميده مي‌شه. يا اين جوره، يا آخرش طوري مي‌شه كه خلاف نظرمو مي‌گم. هرچه سعي مي‌كنم درستش كنم، بيشتر گند مي‌زنم. گاهي حتي يادم نمي‌ياد اول چي مي‌خواستم بگم. انگار تنم دونيم شده و نصفش دنبال نصف ديگه‌ش دور ستون بزرگي مي‌چرخه. هي دورش مي‌دوم. اون نصفه‌ي ديگه كلمات درُستو در دسترس داره، اما هيچ‌وقت بهش نمي‌رسم."

گربه‌هاي آدمخوار / هاروكي موراكامي / مهدي غبرايي

740

2011-09-16T19:46:00.001+04:30

محمدرضا شاه دو سال آخر زندگی‌اش در این حیرت گذشت كه چطور امكان دارد وقتی در اردیبهشت ۱۳۵۷ به مشهد رفت، مردم با دیدن موكب ملوكانه هورا بكشند: «زنده‌ باد»، و وقتی به تهران برگشت، پشت سرش داد بزنند: «مرده ‌باد»، و نتیجه می‌گرفت پس دست‌هایی در كار بود. اما آن مردم در تطابق فكر و رفتارِ ظاهراً متضاد خویش، مشكلی ندارند؛ نكته‌ی عجیبی هم نمی‌بینند. یاد گرفته‌اند كالسكه و كادیلاك و پول خوب است، كالسكه‌سوار و کادیلاک‌سوار و پولدار بد است. انسان ِ فاقد عزت‌نفس دنبال هر موكبی كه از خیابان رد شود می‌دود، در همان حال كه عقیدۀ قلبی ِ خویش را رندانه مخفی می‌كند. اما تركیب رندی و تقیه،‌ همراه با فقدان عزت‌نفس، راه را بر رشد دموكراسی می‌بندد.

ببرسواری و خبرهای بد برای دموكراسی / محمد قائد*

739

2011-09-12T10:30:00.002+04:30

حکومت نتیجه رفتار مردم نیست بلکه جزئی از رفتار مردم است. هرج ‌و مرج یعنی استبداد و خودسری تقسیم شده در میان همه مردم.

شهروند امروز/ شماره ۳ (دوره جدید)/ همایون کاتوزیان

738

2011-09-11T10:24:00.000+04:30

... این واقعیت که ما باید در هتل‌ها زندگی می‌کردیم و در آنجا هم اکثرا فقط با بچه‌های میلیونرها یا پادشاهان به خوبی رفتار می‌شد، فکرم را مشغول کرده بود. بر سر بچه‌هایی که پدرشان میلیونر یا شاه نیست، یا در هر حال به ویژه جوان‌ها، قبل از هر چیز نعره می‌زنند که: "هی! اینجا خانه‌ی خودت نیست که هر کار خواستی بکنی"، اتهامی که سه معنی دارد، نخست اینکه فرض بر این گذاشته می‌شود که انسان در خانه‌ی خودش رفتارش مثل خوک است، دوم اینکه آدم فقط زمانی احساس خوشایند و خوبی دارد که رفتارش مثل یک خوک باشد، و سوم اینکه هیچ بچه‌ای مجاز نیست به هیچ قیمتی به عنوان یک کودک از زندگی لذت ببرد و خود را خوش و شاد احساس کند. دختربچه‌ها این شانس را دارند که همیشه "شیرین" نامیده شوند و با آنها به خوبی رفتار شود، اما به پسربچه‌ها ابتدا تشر می‌زنند و می‌توپند، به خصوص وقتی که پدر و مادرهایشان در کنار آنها نیستند.

عقاید یک دلقک/ هاینریش بل/ محمد اسماعیل‌زاده

737

2011-09-10T10:30:00.002+04:30

هر روز صبح، در هر ایستگاه بزرگ راه‌آهن، هزاران نفر داخل شهر می‌شوند تا به سر ِ کارهای خود بروند و یا در همین حال، هزاران نفر دیگر از شهر خارج می‌شوند تا به سر کارشان برسند. راستی چرا این دو گروه از مردم، محل‌های کارشان را با یکدیگر عوض نمی‌کنند؟

عقاید یک دلقک/ هاینریش بل/ محمد اسماعیل‌زاده

736

2011-09-08T10:42:00.001+04:30

ما در هر چیز فقط «تقریبا» هستیم.

سقوط/ آلبر کامو

735

2011-09-07T14:44:00.001+04:30

چقدر امشب خسته ام، لهم، رمقي برايم نمانده، اما بايد حرف بزنم، يك كمي حرف بزنم تا خوابم ببرد، بايد حرف بزنم، حتماً! گرچه هيچ حرفي هم ندارم. از ديروز غذا نخورده ام، از پريشب نخوابيده ام، ديشب، ماه كه از پيشم رفت و من تنها ماندم رفتم بخوابم، هوا داشت روشن مي شد، چشمهام كمي گرم شد بيدار شدم، بيدار نشدم، از خواب پريدم، پا شدم، چراغ را روشن كردم، رفتم سراغ سيگار، نشستم، برخاستم، ايستادم، راه رفتم، برگشتم، نشستم، برخاستم، رفتم، از اطاق خارج شدم، قدم زدم، برگشتم، دم در اطاق ايستادم، برگشتم، قدم زدم، كنار حوض ايستادم، نشستم، نشستم، نشستم، كلاغها برگشتند، چراغهاي كوچه پرپر گشتند، سپيده پنجره را شست، نسيم سرد برخاست، آه! صبح شد، شب رفت و ديشب شد، فردا آمد و امروز شد.

گفتگوهاي تنهايي (بخش اول) / علي شريعتي

734

2011-08-31T18:03:00.000+04:30

در این‌جا باید اعتراف کنم که اگر شرح این جزئیات صفت خاصی را برملا نمی‌کرد و نوعی خصوصیت عمده را در شخصیت قهرمان داستان ما نشان نمی‌داد، اصلاً به ذهنم خطور نمی‌کرد که از چنین جزئیات بی‌ارزش و بی‌اهمیت و عذاب‌دهنده‌ای صحبت کنم که به مذاق بعضی از طرفداران سبک‌های ادبی خوش نمی‌آید.

رویای آدم مضحک/ فیودور داستایفسکی/ رضا رضایی

733

2011-08-24T17:52:00.000+04:30

من اشتباه میکردم. از هیچ مرزی نمیشود راحت گذشت. پشت سر حتما باید از چیزی دل کند. فکر کردیم میشود بدون دردسر عبور کرد، ولی برای ترک وطن باید از پوست خود جدا شد.

الدورادو - لوران گوده - ترجمه حسین سلیمانی نژاد

732

2011-08-08T18:53:00.001+04:30

در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۳۸ که دانشجوی رشته‌ی «فلسفه و علوم تربیتی» در دانشسرای عالی تهران بودم، درسی داشتیم به نام «بهداشت آموزشگاه‌ها». تدریس این درس را پزشکی به عهده داشت که دشمن عرب و عربیت بود و شیفته‌ی ایرانیت. این استاد عزیز درس خودش را در کتابی به ما تدریس می‌کرد که هیچ واژه‌ای نداشت که ریشه‌ی عربی داشته باشد. حتی واژه‌های معمولی مثل «صابون»، در فرهنگ آن استاد، «پرهون» نامیده می‌شد یا مثلا «فیزیولوژی» را می‌گفت «فزایشلاگی»، یا «فیزیک» را می‌گفت «گیتیاک» و مانند اینها. دانشجو بودیم و به ناچار، برای نمره باید این درس را می‌آموختیم. آن سال‌ها، در دانشگاه‌های ایران هر اعتراضی ممنوع بود. استاد که اعتراضی نمی‌دید، در سال دوم، رویش زیاد شد و از دانشجویان می‌خواست همان زبان را سر کلاس، به هنگام حرف‌زدن‌های معمولی به کار گیرند و با الفبایی بنویسند که از حروف عربی تهی باشد؛ مثلا، اگر کسی نامش «محمد حقوقی» بود، باید روی ورقه‌ی امتحان می‌نوشت: «مهمد هغوغی» وگرنه، نمره نمی‌گرفت. چنان‌که همین بلا به سر شاعر و محقق ارجمند ادبیات معاصر ما، محمد حقوقی،‌ آمد. خود حقوقی در این باره داستانی نقل می‌کند که هر کس بشنود از خنده روده بر خواهد شد. دانشجویان این استاد، برای نشان دادن سبک نثر و بر اساس اصطلاحات خود او، تعریفی از دایره ساخته بودند که بد نیست خوانندگان بشنوند:
«اگر از بی‌همه‌چیزی (=نقطه‌ای) سیخکی (=خط راستی) را خمیده‌وار چنان کش دهیم که به همان بی‌همه‌چیز (=نقطه) برسد، این را گِرده (=دایره) گویند.»

ترجمه و نقش آن در گسترش زبان (۲) / باقر پرهام / (با اندکی تغییر)

731

2011-08-08T10:16:00.002+04:30

آلیس هرروز رایموند را می‌دید. هرروز. همه‌جا. تعجب‌آور بود، رایموند می‌بایست چند صورت، چند قالب وجودی می‌داشته. همه می‌توانستند رایموند باشند. رایموند روی پله‌های برقی ایستگاه راه‌آهن ایستاده بود، شناور در میان آن سقف بلند، چمدانی کوچک در دست و صورتش نیم‌رخ. آلیس کسی را کنار زد، طول سالن را دوید، رفت به طرف خروجی. رایموند نبود، کس دیگری بود. قلب آلیس از عصبانیت می‌تپید چون رایموند را در آخرین واگن تراموای در حال حرکت می‌دید، کنار چراغ راهنمایی، در صف سوپرمارکت. همه رایموند بودند. رایموند راه می‌رفت، می‌ایستاد، دستش را می‌برد پشت گردنش، کتش را درمی‌آورد. آلیس به خودش می‌گفت «آلیس، اون دیگه نیست». خودش را به اسم صدا می‌زد، انگار که بچه‌اش باشد «آلیس، رایموند دیگه نیست. باید یادش رو حفظ کنی، اما دیوونه نشی. بهش فکر کنی، اما دیوونه نشی، حرصت نگیره.» تکرار می‌کرد، مدام و مدام.

آلیس/ یودیت هرمان/ محمود حسینی‌زاد

730

2011-07-30T12:52:00.003+04:30

آلیس مدتی طولانی آن‌طرف خیابان ایستاده بود و به ساختمان آن‌طرف دیگر نگاه کرده بود. به این فکر کرده بود که مالته یک سال تمام از این در وارد و خارج شده بود و آخرین‌بار وارد و دیگر خارج نشده بود. کسانی دیگر از آن خانه خارجش کرده بودند، با ملحفه‌ای روی صورت و بدنش. اما بیشتر به این فکر کرده بود که چه‌طور می‌شد اگر یک‌دفعه در آن ساختمان باز می‌شد و مالته بیرون می‌آمد، دست‌ها در جیب‌های کتش و نگاهی کنجکاو به آسمان.
آلیس گفت: می‌دونی، یک‌دفعه فکر کردم مالته اصلاٌ نمرده. تمام مدت در خیابان راه آهن زندگی می‌کرده، تمام این سال‌ها رو.

آلیس/ یودیت هرمان/ محمود حسینی‌زاد

729

2011-07-14T14:01:00.003+04:30

در نهایت نه چیزی به دست آمده و نه چیزی به انجام رسیده بود. او نبوده که هوس‌های خود را ارضا کرده، بلکه آشکارا کس دیگری جز او بوده، کسی که تنش را وام گرفته بود. عمل جنسی از لحاظ سرشت نه با یک تن مفرد و واحد، بلکه با نوع تعریف می‌شود. فرد که عمل خود را به انجام رساند، باید بار دیگر به خویشتن پیشین خود بازگردد. فقط به آدم‌های شاد رضایت دست می‌دهد. آدم‌های غمگین به یاس می‌رسند. آنهایی که مشرف به مرگ بودند به بستر احتضار خود باز می‌گردند. چگونه می‌توان چنین کسانی را قانع کرد که این نیرنگ، عشقی شورانگیز بوده است ؟

زن در ریگ روان/ کوبو آبه/ مهدی غبرائی

728

2011-07-11T21:07:00.001+04:30

زنگ می‌زد دفتر می‌گفت دارم می‌روم خودکشی، این آخرین باری است که صدایم را می‌شنوی. می‌گفتم عزیزم الان کجایی؟ می‌زد زیر گریه و می‌گفت در خیابان گراند آرمه گیر کرده‌ام، من حتی برای خودکشی هم نمی‌توانم از این پاریس خراب‌شده بیرون بروم. نانسی این‌طوری بود که دوستش داشتم. می‌رفتم دنبالش، می‌بردمش مغازه‌ها را ببیند. چند قرن جلوی ویترین می‌ماند تا یک قوطی پودر یا یک جفت کفش ناقابل انتخاب کند. در این کار به همان اندازه صداقت و جدیت به خرج می‌داد که یک ساعت قبلش در خودکشی به خرج داده بود. مرا دنبال خود می‌کشید می‌برد به جاهای بسیار گرم و من منتظرش می‌ماندم یا در مغازه‌های لوکس روی صندلی‌های لوکس می‌نشستم تا خریدش را بکند. بعد هم خریدمان را پاکت‌ پاکت بغل می‌زدیم و می‌رفتیم. به گردنم آویزان می‌شد و با حالتی آمیخته به گریه و خنده بوسم می‌کرد. من هم گریه‌ام می‌گرفت. دوتایی از سختی زندگی و گرانی کفش اشک می‌ریختیم.

حرمان/ یاسمینا رضا/ داود دهقان

727

2011-07-06T15:40:00.004+04:30

هیچ نشانه‌ای از پدرش نمی‌بیند و لحظه‌ای او را تصور می‌کند که در آب غوطه‌ور است، یا بدتر از آن، مثل سنگی غرق می‌شود، با چشمانی باز، در گودالی عمیق که بر فراز آن بر سطح آب، در قایقی که چون گهواره‌ای تکان می‌خورد، پسرش دست از خندیدن برداشته و کم‌کم نگران شده است. آن‌وقت ب. سرِ جایش می‌نشیند، و چون آن طرف قایق را نگاه کرده و آن‌جا هم هیچ نشانه‌ای از پدرش ندیده می‌پرد توی آب، و آن‌چه روی می‌دهد از این قرار است: مادامی که ب. با چشمانی باز پایین می‌رود، پدرش، او هم با چشمانی باز، کیف پول در دست راست بالا می‌آید (کمابیش هم را لمس می‌کنند). وقتی از کنار هم می‌گذرند به هم نگاه می‌کنند، اما نمی‌توانند، یا دست کم بلافاصله نمی‌توانند مسیرشان را تغییر دهند، بنابراین ب. به فرود خاموش خود ادامه می‌دهد و پدرش هم در سکوت به صعود خود.

آخرین غروب‌های زمین/ روبرتو بولانیو/ پوپه میثاقی

726

2011-07-03T19:55:00.000+04:30

دخترها به دخترها حسودی‌شان نمی‌شود. دخترها به آن چیزی حسودی می‌کنند که در خودشان پیدا نمی‌کنند. به چیزی حسودی می‌کنند که فکر می‌کنند درون‌شان هست اما نمی‌شود پیدایش کرد. آن‌چیزی که آن کسی که دوستش دارند آن را درون‌شان نمی‌بیند.

پنجره زودتر می‌میرد/ پوریا عالمی