Jogger :: anoriell

Igrzyska Śmierci

Sat, 24 Mar 2012 16:05:13 +0100

Na Krakowskim eNeMeFie: S-F miałam okazję obejrzeć Igrzyska Śmierci. Akcja filmu toczy się w zagadkowym świecie podzielonym na 12 dystryktów. Co roku odbywają się igrzyska, w których bierze udział dwóch przedstawicieli każdego dystryktu. Z dwudziestu czterech wybranych przeżyć może tylko jeden...

Świat łączy w sobie biedotę i zacofanie najdalszych dystryktów z przepychem i imponującymi osiągnięciami technologicznymi stolicy. Rzuca się w oczy podkreślenie kontrastu poprzez prawie brak charakteryzacji u zwyczajnych mieszkańców wykreowanego świata i praktycznie namalowaniem od nowa twarzy 'szlachty'.

Łuki, miecze, noże, kontrasty, mordowanie dzieci dla rozrywki i najwyższa technologia trzymają w napięciu od początku do końca, jednak... Przez cały film czułam, że popełniłam okrutny falstart oglądając film przed przeczytaniem książki.

Sam pomysł igrzysk, zawodów, gry, TV-show - jak zwał tak zwał - w których o życie walczą właśnie dzieci wcale nie jest szczególnie porywający, ani oryginalny. Ładnych parę lat temu Stephen King napisał Wielki Marsz - startuje stu, przeżywa jeden - brzmi znajomo?

Nie każdy musi czytać książki dla rozrywki, więc może sięgnijmy do lektury szkolnej... Hm... Czyżby główny bohater Władcy Much WIlliama Goldinga był dzieckiem i czyżby przez pół książki biegał po lesie goniony przez rządnych mordu równolatków? Hm.

Obraz z Filmweb

Czemu więc falstart? W filmie ukazany był jedynie motyw ganiania po lesie z mieczami i walka o przetrwanie - nic oryginalnego. Co w Igrzyskach Śmierci mogło być ciekawe? Sam świat - jego historia. Jak to się stało, że został podzielony na dystrykty? Wg czego został na nie podzielony? Kto nimi rządzi i dlaczego właśnie on? Czemu te rządy jeszcze nie zostały obalone?

Mogłabym się też zakochać w głównej bohaterce. Dobra historia potrzebuje swojego buntownika nie dającego się złapać na propagandowe przemowy i presję tłumu. Już w ekranizacji widać, że dziewczyna wie jak zatańczyć do zagranej melodii, żeby równocześnie uśpić czujność grających i osiągnąć własne cele. Podkreślam, że już w filmie widać te jej cechy, bo ekranizacje mają tendencję do spłycania bohaterów tam gdzie powinno się ich uwydatnić i dodawania im cech romantycznych, tam gdzie ich nigdy nie było...

Na Filmwebie film dostał 6/10 choć jeszcze nie wiem, czy zasłużone. Przekonam się pewnie dopiero po przeczytaniu pierwowzoru...

Sabrina (1954) - bajka XX wieku

Sun, 20 Nov 2011 11:07:00 +0100

Plakat z Filmweb

Na liście moich postanowień znalazł się kiedyś punkt: Obejrzeć przynajmniej 6 filmów z Audrey Hepburn. W ramach tegoż postanowienia weekendowe poranki spędzam oglądając czarno-białe komedie romantyczne.

Sabrina znalazła się na półmetku mojego postanowienia.

Już na wstępie dowiedziałam się, że historia będzie bajką. Bajką w niemal klasycznym tego słowa znaczeniu: z baśniowym księciem, jego złym bratem i piękną córką... Szofera. Od tysiąca lat nie oglądało mi się niczego tak dobrze jak tej bajki! Wszyscy zakochiwali się z dnia na dzień, zapraszali na wystawne przyjęcia z obowiązkową muchą i balową suknią, a na co dzień chodzili w lakierkach, kamizelkach i sukienkach w grochy.

Absolutnie przestaje mnie dziwić uwielbienie do Hepburn. Przecież każda kobieta chciałaby potrafić gotować w pełnym makijażu, wieczorowej fryzurze i sukience w grochy. Nie wolno też zapominać, że przy tym powinna podśpiewywać francuskie piosenki i od czasu do czasu wycierać dłonie w idealnie skrojony fartuszek.

Nie trudno dojść do konkluzji, że jeśli filmy pokazują mi takie kobiety, to zapewne gdzieś takie istnieją. Mój dres w kwiatki, trampki w kratkę i t-shirt z konferencji informatycznej nijak się mają do filmowych wzorów kobiecości.

A potem przypominam sobie, że już na początku narrator powiedział, że będziemy oglądać bajkę dwudziestego wieku.

Pięknie!

Rak piersi na portalu społecznościowym...

Fri, 11 Nov 2011 16:34:04 +0100

Przez damską część moich znajomych zostałam zasypana mailami o tajemniczej akcji (prawie) wspierającej walkę z rakiem piersi.

Panowie! Czego o raku piersi dowiedzieliście się przez ostatnie kilka lat czytając statusy o długości i czasie, albo o tym gdzie wasze koleżanki lubią to robić?

Bo ja nie dowiedziałam się niczego. W tym roku również niczego się nie dowiem i nie zamieszkam w St. Petersburgu przez 27 miesięcy wbrew sugestiom moich koleżanek...

Najnowsza akcja przedstawia się tak:

Pomysł będzie związany z miesiącem i dniem urodzin.
Najpierw wybierz miesiąc z listy poniżej:

Styczeń: Chile

Luty: Londyn

Marzec: Miami

Kwiecień: Dominikana

Maj: Francja

Czerwiec: St. Petersburg

Lipiec: Austria

Sierpień: Niemcy

Wczesień: Holandia

Październik: Amsterdam

Listopad: Las Vegas

Grudzień: Kolumbia

Później napisz w statusie: Będę mieszkać w (tutaj nazwa miejsca odpowiednia do miesiąca w którym się urodziłaś) przez (i tutaj cyfra z dnia urodzin) miesięcy. Jezeli urdziłaś się 21października Twoje zdanie będzie wyglądać tak: "Będę mieszkać w Amsterdamie przez 21 miesięcy".

Ot, sprawny przepływ informacji

Wed, 17 Aug 2011 21:13:20 +0200

Administrator mojego bloku nie przestaje mnie zaskakiwać. O tym, że moja kratka w moich drzwiach w mojej łazience powinna mieć przynajmniej 200cm kwadratowych informował kartką na drzwiach wejściowych, listem w skrzynce oraz osobistymi dwoma wizytami.

Na drzwiach wejściowych znajduję również kartki z informacjami, że będzie sprawdzany licznik gazu (znajdujący się na klatce schodowej), że ksiądz będzie chodził po kolędzie i że w niedzielę o 4 nad ranem na 35 sekund zostanie odcięty prąd.

Jednakże ani w ciągu ostatniego tygodnia, ani nawet dzisiaj rano nie znalazłam żadnej informacji, że w jedno niespodziewane popołudnie blok zostanie pokryty rusztowaniem, a mój balkon, wraz ze świeżym praniem, zasypany wiadrem gruzu.

Biadolenie. Nadmiar?

Mon, 11 Jul 2011 07:03:06 +0200

Nie znoszę biadolenia, które nie ma wyraźnej przyczyny, ani wyraźnego celu. Sama często narzekam NA COŚ: na współlokatora, na ceny, na proces decyzyjny moich znajomych albo na pogodę. Jednak, kiedy słyszę, że ktoś biadoli na cały świat na raz i w sumie nie wie, co mu nie pasuje, to trafia mnie szlag.

Despair by Lloyd Morgan

Kolega publicznie narzeka, że wali mu się świat, że los rzuca mu kłody pod nogi i nic mu się nie udaje i że to prawda o tych grupowych nieszczęściach. Że jego sytuacja na uczelni jest zupełnie bez sensu, że z pracą są problemy, że "w ogóle weź". Inny zaś narzeka, że ma wszystkiego dość, że wszyscy są przeciwko niemu i że wszystkie rzeczy, za które się zabiera kończą się niepowodzeniem.

-Ale co wszystko?
-WSZYSTKO!!
-Ale konkretnie, jedna rzecz, jak mam Cię zrozumieć jeśli nie znam nawet jednej rzeczy z puli WSZYSTKICH?
-No, k*, co ja będę tłumaczył wszystko! W ogóle to gadasz jak oni wszyscy.

Kiedyś miałam skłonności do interesowania się losami moich znajomych, ale (niezbyt szybko) nauczyłam się, że nigdy nic dobrego z tego nie przychodzi. Poszkodowany wszystkim zamiast spokojnej rozmowy wybiera krzyki i teorie spiskowe. Mogę usłyszeć jedynie: "Ej, serio?! Ty też jesteś przeciwko mnie?! TY!?".

Nigdy nie zostanę psychologiem. Ani coachem. Jedni i drudzy mają podobno zadawać pytania i nie mieć swojego zdania - przynajmniej niezbyt często. Tylko jak mogę nie mieć zdania, kiedy praca kolegi nigdy nie była legalna, a teraz zaskakująco okazuje się, że ktoś go przyłapał i to się źle kończy. Jak mam nie mieć zdania, kiedy jeden z drugim zamiast na uczelnię chodzili cały semestr na piwo i teraz nagle oświata się na nich uwzięła i na siłę chce ich zniszczyć. Czasami jeden nieudany zakup i zmarnowane 100 złotych okazują się niezłą podstawą do zakończenia świata.

Bardzo się staram, ale czasami naprawdę trudno jest mi nie mieć zdania, a kiedy już je mam - narzekający znajomi postanawiają mnie znienawidzić. W skrajnych przypadkach już nigdy się do mnie nie odzywają.