Google heeft er weer een nieuwe baby bij. Gisteren lanceerde Google het concept Google Knol, een variant op de internetencyclopedie Wikipedia. Het concept liep al sinds december in een testversie.

Een "knol" is een inhoudelijke bijdrage van een expert rond een specifiek thema. In tegenstelling tot Wikipedia kan niet iedereen zomaar zijn zegje doen op Google Knol. Het concept stelt de authoriteit van een auteur centraal. Deze auteurs ondertekenen de artikels met hun naam en foto. Iedereen kan suggesties doen voor updates, maar alle aanpassingen en toevoegingen zullen steeds worden goedgekeurd door de auteur.

Zoals de meeste diensten van Google, is ook dit business model gedreven door advertentieinkomsten. Als een auteur ervoor kiest om advertenties toe te voegen, voorziet Google een commissie op de geplaatste advertenties. Dit maakt dat de content gratis kan aangeboden worden aan de lezers en gebruikers.

Midden juni startte Fortis internationaal met de campagne '"Here today. Where tomorrow?". De campagne loopt in meer dan 50 landen. De eenvoud van de curve maakt dit tot een sterk herkenbaar verhaal. Het moment van de communicatie kan in het huidige beursklimaat daarentegen als ongelukkig bestempeld worden. Zeker als je bovenstaande advertentie bekijkt die afsluit met "Begin je alvast zorgen te maken.". Noem het maar stakeholderscommunicatie.

Slimme marketeers kennen al langer de kracht van het woord "nieuw" in communicatie-uitingen. Uit onderzoek van enkele neurowetenschappers blijkt nu dat de verleiding om voor iets nieuw te kiezen biologisch verklaard kan worden.

In het vakblad Neuron beschreven wetenschappers een experiment waarbij proefpersonen in eerste fase vertrouwd gemaakt werden met verschillende beelden. In een tweede fase werd aan ieder beeld een bepaalde kans op beloning gekoppeld. Na een tijd konden de proefpersonen perfect inschatten hoe groot de kans was op een beloning, nadat ze een selectie van beelden gemaakt hadden. In een laatste fase van het experiment werden de proefpersonen bij de keuze van de beelden ook geconfronteerd met nieuwe beelden waarvan ze de kans op een beloning niet kenden. De onderzoekers stelden vast dat proefpersonen de neiging hadden om vaker voor deze nieuwe beelden te kiezen, hoewel de keuze voor de reeds bekende beelden een veiligere keuze zou geweest zijn.
De wetenschappers stelden bovendien vast dat bij de keuze van iets nieuw, een bepaald deel van de hersenen
geactiveerd werd. Dit deel van de hersenen zorgt er ook mede voor dat personen verslaafd geraken aan drugs. Hierdoor suggereren de wetenschappers dat een "avontuurlijke spirit" en "nieuwe dingen uitproberen" onze verre voorouders hielpen om te overleven.
Dr Wittmann waarschuwt nog terecht voor de praktijk van marketeers die voordeel halen door "oude producten in een nieuw kleedje te steken". 
Bron

Dit weekend verscheen in De Morgen een artikel over de redenen achter het succes van Belgische bureaus op het reclamefestival in Cannes. Een aantal quotes van vooraanstaande reclamemakers uit het artikel om aan te geven waar het om draait in sterke communicatie.

"Het medium staat niet langer centraal, maar wel het idee. De vraag is hoe je dat idee zo handig mogelijk bij de mensen krijgt, maakt niet uit of dat in een krant, op tv, of in de straat is... Alle grote merken zijn op zoek naar echte ideeën. Niet naar een idee voor een tv-spot of een krantenadvertentie, maar naar een idee voor hun merk zelf." (Guillaume Van der Stighelen)

"Omdat we een klein land zijn, zijn de budgetten kleiner. Daarom moeten onze ideeën grootser zijn. En gelukkig hebben we in België steeds meer klanten die slim genoeg zijn om te geloven in de kracht van een goed idee." (Katrien Bottez)

"Vroeger dacht Procter & Gamble: 'Als we ons idee herhalen, herhalen en herhalen, dan geloven de mensen dat op de duur vanzelf, of dat idee nu goed dan wel onnozel is.' Nu weten ze dat ze voor spitse ideeën moeten kiezen. Ze hebben geen andere keuze." (Gerard Govaerts)

Voilà, Alles start met een idee!

Bron: De Morgen, "De mensen zijn vrolijker in een land waar de reclame hoogstaand is", 21 juni 2008

Merken scheppen een band. Dat moet het uitgangspunt geweest zijn van de oprichters van de datingsite BrandDating. BrandDating probeert mensen te matchen op basis van hun merkvoorkeur. Bij BrandDating stel je jezelf voor aan de hand van merken. Merken zeggen volgens de site meer dan clichés zoals 'spontaan' en 'sportief'.

Je kan op de site zowel "loved brands" als "hated brands" opgeven. Daarnaast kan je ook aangeven welke merken volgens jou thuishoren in de categorie "samen doen".

Een aantal toppers:

• Vrouw houdt van Absolut Vodka, en gaat samen voor Becel
• Vrouw houdt van Marlies Dekkers, niet van Hans Anders, en ziet samen wel iets in Delta Lloyd
• Man gaat samen voor Camping Rotterdam en Lego

Waag je kans, brand lovers!

Dit weekend verscheen in De Standaard het artikel "Iedereen Gucci' over het boek "Deluxe. How luxury Lost Its Luster" van de Amerikaanse modejournaliste Dana Thomas. Het boek schetst het afglijden van merken zoals Gucci, Prada, Vuitton en Armani van luxeartikel naar massaproduct voor de mondiale middenklasse.

In de term luxe-industrie schuilt al een contractie. De kern van een luxemerk is exclusiviteit. Je kan je de vraag stellen hoe exclusief een merk nog is als je overal ter wereld hetzelfde product kan kopen. Als een consument vandaag in een provinciestad een Vuitton-winkel kan binnenstappen om daar dezelfde tas te kopen als de vrouw voor haar en achter haar, dan is er in wezen geen verschil meer met het kopen van dezelfde jeans in H&M als de vrouw voor en na jou. De enige variabele voor luxe is dan een hoge prijs, maar van authenticiteit of originaliteit blijft er weinig over.

Is de dualiteit tussen luxe en massaproduct op termijn houdbaar voor deze merken? Mensen kopen dat soort merken om zich te onderscheiden, om zich een bepaalde status aan te meten. Indien de democratisering van deze merken leidt tot een banalisering ervan, staat het elitekarakter op de helling.

Volgens Thomas betalen consumenten niet meer voor ambacht en materialen, maar voor gigantische investeringen in marketing. Productie is bandwerk geworden, vaak uitgevoerd in lageloonlanden. De winstmarges lopen volgens haar op tot veertien keer de productiekosten. "De luxegoederenindustrie is de enige waarin luxemarges mogelijk zijn", concludeert de eigenaar van LVMH (Louis Vuitton Moët Hennessy).

Winkelen is de afgelopen maanden flink duurder geworden. De stijgende voedingsprijzen wegen steeds zwaarder op het budget van de consument. Als gevolg daarvan gaan mensen een prijsbewuster shopgedrag vertonen. Het succes van de discounters is daar niet vreemd aan.

Daarnaast duiken er iniatieven op die consumenten de weg wijzen naar kortingen of gratis producten.
Zo geeft Verniet.be een actueel overzicht van producten die gratis kunnen aangevraagd op het internet. De site Allesisgratis.net is een gelijkaardig opzet voor België en Nederland.

Een extreme uitwas van dit fenomeen is de 'bonnenman' Norbert Verswijver. De 'Robinhood van de (non)-food' pluist de kleine lettertje in promotiefolders uit op zoek naar buitenkansen. De man komt bijna wekelijks in het nieuws met zijn acties. In onderstaand fragment ziet u hem in actie.

Afgelopen week zijn in New York voor de twaalfde keer de Webby Awards uitgereikt. Dit initiatief bekroont in meer dan honderd categorieën de beste websites ter wereld. De volledige lijst van winnaars en genomineerden kan je hier raadplegen.

Een aantal sites zijn meer dan het aanklikken waard:

• Checkland Kindleysides (winnaar categorie Best Visual Design)
• MOMA (winnaar categorie Art)
• UPM (winnaar categorie Corporate Communication)
• Passive-Aggressive Notes (winnaar categorie Weird)
• Careerbuilder.com (winnaar categorie E-mail Marketing)
• One Minute Live Analysis (winnaar Rich Media Advertising:B2B)
• Try drugs (winnaar Rich Media Advertising: Non-profit)
• Hema (winnaar categorie Viral Marketing)

Onder de winnaars was ook een Belgisch bureau terug te vinden. Het interactieve agentschap Emakina viel in de prijzen met de I Need To Go campagne voor ING.