Amma velakin her masalın bir de sonu vardır. “Konulu komünite” bir süre sonra kendi kabına sığmadı ve konusundan biraz olsun uzaklaşarak Big K’nın lafıyla “sevgi, kardeşlik üzerine” muhabbetlere daldı…

Hala bir umut var ki; bu Atilla’nın yapmış olduğu kötü bir eşek şakası olsun. Gelsin desin ki, “kandırdım lan sizi, site bakımdaydı sadece”.
Kanka bil ki, çok küfür ederim sana. Ama bir o kadar da teşekkür ederim… Bizlere bu koskoca 4 güzel yılı yaşamamızda vesile olduğun için.
Kal sağlıcakla.

* * *

Nazım Hikmet’in hayatı bu tezin ispatıdır adeta…
Nazım’ın hep uzağındaki kadınları sevdiği söylenebilir.
Piraye ile 1935′te evlendi. Ertesi yıl tutuklanarak içeri girdi. “Adını kol saatinin kayışına tırnağıyla yazdığı” bu kadınla 1950′de çıkana kadar yazıştılar.

17 yıllık ilişkileri boyunca yazılan 581 mektubu Piraye Hanım’ın oğlu Memet Fuat yayınladı geçenlerde… Nazım, karısına şöyle yazıyordu:
“Seni nasıl seviyorum biliyor musun? Ot yağmuru nasıl severse, ayna ışığı nasıl severse, balık suyu ve insan ekmeği nasıl severse, sarhoşun şarabı, şarabın billur kadehi sevdiği gibi, annenin çocukları, çocukların anneleri sevdikleri gibi, Lenin’in inkılâbı ve inkılâbın Marx’ı sevdiği kadar, velhasıl seni Nazım Hikmet’in Hatice Zekiye Pirayende Piraye’yi sevmesi gibi seviyorum.”

O mektuplardan birinde Nazım, “Çıkarsam ve sana kavuşursam, bu öyle dayanılmaz bir saadet olacak ki, gebereceğim diye korkuyorum” diyordu. Oysa öyle olmadı. Taze bir ekmek hayaliyle yıllar yılı aç yaşayan biri, hasretle dişlediği somunun dördüncü diliminde ne hissederse onu hissetti Nazım; ot yağmura, ayna ışığa kavuştuğunda ne olursa, o oldu.

Alışıldı.
Sarhoş şaraptan bıktı, şarap kadehten taştı, inkılâp Marx’ı aştı.
Aşk bitti ve ayrıldılar.
Nazım yeni bir aşktaydı çoktan… 1949′da Bursa cezaevinde dayısının kızı Münevver’e tutulmuştu. Boşandığı 1951 yılında Münevver’den bir oğlu oldu.
Yeniden içeri alınacağını hissedince, “7 tepeli şehrinde bırakıp gonca gülünü” yurtdışına kaçtı. Vatandaşlıktan çıkarıldı ve yeniden başladı hasret mektupları… Bu kez mektupların üzerinde Münevver’in adresi yazılıydı:

Yüz yıl oldu yüzünü görmeyeli
Belini sarmayalı
Gözünün içinde durmayalı
Aklının aydınlığına sorular sormayalı
Dokunmayalı sıcaklığına karnının
Yüz yıldır bekliyor beni
Bir şehirde bir kadın
Aynı daldaydık, aynı daldaydık
Aynı daldan düşüp ayrıldık
Aramızda yüz yıllık zaman
Yol yüz yıllık

Sonra yüz yıldır bekleyen o kadın, oğlunu sırtlayıp çıkageldi bir gün; yüz yıllık yolu aşarak…
Lâkin hasret bitince bitti aşk.
Nazım yeni bir aşktaydı çünkü…
1959′da Vera ile evlendi. 1963′te öldü.

* * *

3 Haziran, 35. ölüm yıldönümü Nazım’ın…
Tesadüfe bakın ki, uzaktaki bir kadına yazdığı mektupların yayınlandığı hafta, “yüz yıldır bekleyen” öbür kadının ölüm haberi geldi uzaklardan…
Münevver’in kansere yenik düştüğünü öğrendiğimiz hafta Piraye’ye yazdığı mektuplar vardı gazetelerde… Şöyle diyordu mektuplardan biri: “Canım karıcığım. Birbirimizden uzak olmak, birbirimize sokulamamak ne korkunç şey, fakat bu korkunçluğun ne tuhaf, ne acı bir tadı var.”

Galiba en çok bu tadı sevdi Nazım… Aslında O’nun sevdiği, kadınlar değil, sevme fikriydi… Kadınlar sadece öznesiydi o sevginin; nesnesi oldukları anda değiştirdi onları… O’na aşkı anlatabilmek için vesileler, ilhamlar lâzımdı… Son şiirlerinden birinde, “Üstümüze yazdıklarımın hepsi yalan” dedi, “Onlar olan değil, olmasını istediklerimdi aramızda…”

Sevgiyi, yaşamaktan çok yazmayı sevdi… Ve onca aşktan damıttığını iki sözcüğe sıkıştırıp özetledi:

“Aslolan hayattır”.

CAN DÜNDAR

Pardus‘a ve özgür yazılıma ilgi duyan herkesi ücretsiz ve dışarıdan katılıma açık olan Pardus ve Ulusal Yazılım seminerimize bekliyoruz.

Konu: Pardus ve Ulusal Yazılım
Tarih: 07 Mayıs 2009 14.00
Yer: Beykoz Lojistik Meslek Yüksekokulu – Konferans Salonu
Konuşmacı: Akın ÖMEROĞLU
Düzenleyen: BLMYO Bilgi İşlem Merkezi

Öncelikle Debian tabanlı olduğundan Ubuntu’yu seviyorum.
Masaüstü kullanıcıları için farklı olabilir fakat bir sunucu yönetimi yaparken kullandığınız yazılımların ne çok eski, ne de çok güncel olmasını istersiniz. Mesela kernel‘imin ne en son stable sürüm olan 2.6.29 ne de 2.6.1 olmasını isterim. Aklı selim birkaç güvenlik testlerinden geçmiş, ne çok eski bir sürüm olduğu için artık desteklenmeyen ne de çok yeni olduğu için güvenlik açıklarının veya bug’ların çıkması haberlerini izlemek zorunda olmak istemediğimden orta şeker Türk kahvesi tadında sunucumun yazılımlarını kullanmak isterim.

Kullanacağım işletim sisteminin arkasında yalnızca bir geliştirici ordusunun olduğunu yöneticilere anlatmam bazen zor olabiliyor. Kimileri işletim sisteminin tam olarak ne olduğunu bilmeseler bile arkalarında bir şirket olmasını istiyor. Dolayısıyla Canonical şirketi sponsorluğunda geliştirilen Ubuntu, hem partnerleriyle hem de özgür yazılım geliştiricileriyle kurduğu komünitesi dolayısıyla bu açığı çok güzel bir şekilde kapatabiliyor.

Masaüstü platformlarındaysa “neden Pardus”un cevabı yakında :)