بيستم مهرماه سال 1350 (11 اكتبر 1971) به مناسبت بيست و پنجمين سده ايجاد دولت مرکزي و تاسيس امپراتوري پهناور پارسيان، بزرگترين كنگره ايران شناسي با شركت تقريبن همه شرق شناسان جهان و مورخان مربوط در ایران گشايش يافت. ايجاد دولت مرکزي ايران به دست کوروش بزرگ (سيروس = سايرس) در اكتبر سال 559 پيش از ميلاد اعلام و در اکتبر سال 539 و پس از تصرف بابل تحقق يافته بود. (بابل در 90 كيلومتري جنوب بغداد امروز و در كنار فرات و مجاورت شهر حلّه واقع شده و تمامي منطقه بابل تا آشورستان از زمان هخامنشيان تا پايان دوران ساسانيان ساتراپي نهم ايران عنوان داشت). شهر بابل (بابيلون = بابيلو) 12 اکتبر سال 539 پيش از ميلاد به دست ارتش ايرانيان افتاد و کوروش بزرگ وارد آن شهر شد و تحقق آرزوي خودرا كه ايجاد امپراتوري پارسيان بود اعلام داشت و تلاش هاي 20 ساله اش براي تحقق آن را برشمرد. در همين شهر بود كه كوروش، يهوديان زنداني دولت بابل را آزاد و حقوق انسانی را اعلام كرد كه لوح حاوي متن آن از آن زمان تاكنون باقي مانده است.

بيستم مهرماه سال 1313 خورشيدي (11 اكتبر 1934) رضا شاه ساختمان باشكوه آرامگاه فردوسي را در توس خراسان طي مراسمي با حضور مستشرقين و ايرانشناسان سراسر جهان، اديبان كشور و مقامات فرهنگي و دولتي گشود.
    مورخان متفقن «ابوالقاسم فردوسي» را تنها فرد در سراسر تاريخ بشر خوانده اند كه بدون هرگونه چشمداشت، همه عمر خودرا صرف زنده كردن تاريخ وطن خود (ايران)، خصلت هاي نيك هموطنان (ايرانيان) و زبان نياكان (زبان پارسي) و خدمت به شناساندن فرهنگ و تمدن كهن ميهن اش كرد و به نوشته مرحوم دكتر رضازاده شفق، شصت هزاربيت شعر گفت تا شكوه ايران باقي بماند و باعث افتخار و دل گرمي نسل هاي بعد باشد تا بدانند كه چه ميراثي گران بها و با عظمت برايشان باقي مانده است و با همه توان بكوشند كه اين ميراث همچنان سربلند و بزرگ و عزيز باقي بماند. فردوسي براي به نظم در آوردن تاريخ ايران، اسناد و نامه هاي فراوان خواند كه خود او گفته است:
    «بسي رنج بردم بسي نامه (مكتوب و سند) خواندم ـ زگفتار تازي ( اسنادي كه به زبان عربي نوشته شده بود) و از پهلواني (اسنادي كه به پارسي دوران اشكاني و ساساني بود)».
    در آن سال به مناسبت هزار ساله شدن فردوسي كه ايرانيان بايد هميشه مرهون زحمات، احساس و عواطف وطن دوستانه اش باشند يك هفته در سراسر كشور جشن گرفته شد و بهترين خيابان و ميدان تهران به اسم او نامگذاري گرديد. در شهرهاي ديگر مدارس و تالارها و خيابان ها به نام فردوسي نامگذاري شد و بعد مدارس تازه ساز و دانشگاه ها، كه اين قدرشناسي ها باز هم براي مردي كه گفت: چو ايران نباشد تن من مباد و … و «همه سر به سر تن به كشتن دهيم ـ به از آن كه ايران به دشمن دهيم»، كم است.
   در خيابان تخت جمشيد (طالقاني) تهران زيباترين مدرسه نوبنياد كشور به نام فردوسي نام گذاري شد كه درسال هاي 1350 و 51 در زمين اضافي آن اداره كل آموزش و پرورش تهران بنا گرديد.

به نقل از خبرنامه امیر کبیر
 ;fdv

حتمن شما هم شنیده اید. ایران خودرو ماشین زنانه می سازد:

در اين روز از مهر ماه سال 1305 هجري خورشيدي در تهران اعلام شد كه از دهم آبان همان سال (سال 1305) قانون نظام وظيفه عمومي در ايران به اجرا درمي آيد و پسران 18 ساله به بالاي ايراني مشمول خدمت سربازي خواهند بود و اين خدمت ملي دو سال طول خواهد كشيد. هنگام طرح لايحه اين قانون در مجلس كه خواست رضا شاه بود، برخي از روحانيون وقت با آن مخالفت كرده بودند. اجباري و عمومي شدن خدمت سربازي از افكار «كلازويتس» فرضيه پرداز نظامي آلمان است كه انديشه هايش را در نيمه اول قرن 19 منتشر ساخت و اين قسمت را «عمومي شدن دفاع از وطن» عنوان گذارد. در حال حاضر تنها چند كشورهستند از جمله آمريكا كه خدمت وظيفه عمومي ندارند و نظاميانشان استخدامي (پيماني) هستند كه پس از انجام پيمان، در صورت تمايل در شمار نيروي ذخيره قرار مي گيرند و هنگام نياز احضار و فعال (اكتيو) مي شوند.

كلازويتس ابراز عقيده كرده است كه مردم يك كشور بايد از طريق خدمت وظيفه (اجباري، بدون اغماض و تبعيض) با فنون رزم آشنا شوند تا در صورتي كه خطري ميهن آنان را تهديد كند جملگي و بدون نياز به آموزش وقتگير، در كوتاهترين زمان آماده دفاع باشند.

اين اصل نيز از كلازويتس است: جنگ دنباله سياست (ديپلماسي) است، به طريقي ديگر. دولت هايي كه نظام وظيفه ندارند به اين قسمت از انديشه هاي كلازويتس استناد مي كنند تا بتوانند نظاميان استخدامي (اصطلاحا: داوطلب) را براي جنگ (جنگ تعرضي) به نقاط دوردست بفرستند و تلفات وارده هم نمي تواند مورد اعتراض قرارگيرد زيرا كه اين نظاميان براي جنگيدن استخدام شده اند و «جنگ» كشته شدن هم دارد و اگر جانشان را دوست داشته باشند نبايد به استخدام ارتش درآيند. هزينه نظامي دولت هايي كه نظام وظيفه ندارند بسيار سنگين است و بيشتر اين بودجه صرف پرداخت حقوق و مزايا به نظاميان مي شود.

 از قرن بيستم، دولت هاي داراي قانون نظام وظيفه استدلال مي كنند كه تعرض نوعي دفاع است و لذا مي توانند از سرباز وظيفه براي تعرض هم استفاده كنند. نظام وظيفه در ايران سابقه طولاني دارد. در زمان هخامنشيان و ساسانيان به نوعي نظامي وظيفه وجودداشت. در زمان هخامنشيان، سپاه جاويدان (دائمي و استخدامي) تا رسيدن مرداني كه به عنوان سرباز احضار مي شدند كار دفاع را به دست مي گرفت. شاه عباس نظام وظيفه را به صورتي ديگر احياء كرد و آن، موظف بودن هر دهكده و يا خانواده به دادن يك سرباز. در دهه هاي پيش و پس از تاسيس فرهنگستان ايران، در خبرها ـ نوشتن عنوان «سرباز» براي افراد ارتشهايي كه قانون نظام وظيفه نداشتند ممنوع بود و بايد به جاي آن واژه «نظامي و …» بكار مي رفت زيرا كه به استدلال فرهنگستان، «سرباز» عنواني بسيار مقدس بود.

فک کنم بایوریتم ام زده رو بار سنگین پایین. یعنی تقصیر پاییزه؟ اما ما که این جا پاییز نداریم خانم معلم…

دستم به وبیدن نمی ره…

این روزها عکس های گلشیفته فرهانی بر روی فرش قرمز زیاد دیده می شود. می خواستم بنویسم اما دیدم اونقدر گفته اند و نوشته اند که دیگه حرفی نیست.

مادر دکتر کردان در پی وزیر شدن فرزندش گفت: اگه می دونستم یک روز وزیر می شی حتما می فرستادمت مدرسه.

اس ام اسی بود.

صبح اول صبحی دیدم یه میل از علی برام آمده. حالا چرا واسه ما فرستاده؟

آدم با دلبستگی هاش همیشه شاده. دوستشون دارم. همین.

عزیزان همیشه در صحنه زورکی دارن می برنم به سفر دعا می کنم دم دستم نت باشه وگرنه اگر زنده باشم پس فردا می بینمتون. بابا هول ندیدن دیگه دارم می یام خودم…

درست در همین ایام بود، سال گذشته که زهرا بنی یعقوب دکتری که برای گذراندن دوره خدمت اش در همدان بود.خودش را به دار کشیده شد. حاضر نیستم خودم را به جای پدرش فرض کنم. اما حاضر نیستم که باور کنم تا به این حد مردم نسبت به سرنوشت یک انسان بی تفاوت باشند.

یک سال از خودکشی دادنه زهرا بنی یعقوب گذشت. بی تفاوت باشید اما یادتان باشد. گاهی کسی در خانه شما را هم خواهد زد…

خبر گزاری فارس: با درج مقاله اي در سايت آمريكايي “راديو زمانه”

اكبر گنجي وجود امام مهدي(عج) را انكار كرد

خبرگزاري فارس: اكبر گنجي در مقاله جديد خود كه در سايت آمريكايي “راديو زمانه” منتشر شده وجود امام دوازدهم(ع) را انكار كرد.

—

نکته جالبی شده. کیهان وقتی رادیو زمانه با خبرنگار سابق بی بی سی گفت و گو می کند که به نقل از رادیو زمانه می زند. می خواهد انتقاد کند که از رادیو زمانه خود فروش اروپایی یاد می کند. آن یکی هم که این رادیو را مال لابی های فلان می داد. اسم تازه را هم که فارس گذاشته.

از آن طرف هم که روزنامه های هلندی این رادیو را رادیو تهران می دانند. شما چوب دو سر فلان دیده اید؟ این همان جریان است.