جایی یک روز در یک جمع مجازی کسی در نقد من می‌گفت من خبرنگاری ام زیر سوال است، چرا که روزهایی که در جنگ اوکراین تو کی‌یف در محاصره بودم عکس خوراک سوسیس و بندری تو اینستا می‌ذاشتم.
اون آدم نمی‌دونست که من وسط اون شب‌های پر از ترس از موشک‌های روسی، وسط نگرانی از کشته شدن و ترس از صدای شنی تانک‌های روسی که پشت دروازه‌های پایتخت رسیده بودن و دل‌تنگی برای آدم‌هایی که می‌دونستم نگران من هستند، حال خوبم فقط از همون خوراک سوسیسی بود که تو تاریکی و ترس با بچز سق می‌زدیم و ته‌اش ودکایی که باید داغ می‌خوردی تا بگیرت رو می‌رفتیم بالا، تازه تو مستی تا صبح با جلیقه ضد گلوله خوابیدن و خواب‌های خاک بر سری هم دیدن.
بقیه رو‌نمی‌دونم اما برای من خیلی زود دیر می‌شه…

این مقاله به بررسی کتاب Technopoly: The Surrender of Culture to Technology نوشته نیل پستمن (1993) می‌پردازد و تاثیرات گسترده تکنولوژی بر روی کسب و کارها، تعاملات اجتماعی و هنجارهای فرهنگی را تحلیل می‌کند. پستمن توضیح می‌دهد که چگونه پیشرفت‌های تکنولوژیکی بهره‌وری را افزایش می‌دهد اما غالباً نقش‌های انسانی را جایگزین کرده و تصورات فرهنگی را تغییر می‌دهد.
مقاله بر اهمیت شفافیت و ملاحظات اخلاقی در ارتباطات استراتژیک تأکید دارد و نشان می‌دهد که در حالی که تکنولوژی مزایای زیادی دارد، چالش‌های اخلاقی و اجتماعی مهمی را نیز به همراه دارد. این تحقیق بر نیاز به پژوهش‌های آینده برای ایجاد تعادلی بین کارایی تکنولوژیکی و ارزش‌های انسانی تأکید می‌کند.

اگرچه به عنوان یک تحقیق دانشگاهی به این ایده‌آل اشاره کردم اما باور شخصی من این است در طول چند دهه پیش رو ما درگیر تعریف‌های تازه‌ای از انسانیت، اخلاق، روابط اجتماع و اعتقادات، فارغ از خوب و بد، خواهیم شد که ممکن است حتا خط بطلانی بر تمام معیار های فعلی بکشد.

می‌رود تا سال دیگر باز آید و به قول فرهاد خان دریا، تا سال دگر عمر جوان می‌گذرد. خب، هر سال می‌گذره حس می‌کنم چیزهایی توی من از بین میره و چیزهایی متولد می‌شه. حس‌های تازه‌ای که تجربه نکردم و این برای من زندگی رو در عین ترس‌هاش هیجان انگیز می‌کند.

گفتم از ترس‌هاش، اره من ترس‌هایی دارم. ترس از نیاز به دیگران، ترس از عدم هماهنگی بین توان جسمی و روحیم، ترس از عدم درک دیگران، ترس از عدم درک شدن از سوی دیگران و شاید ترس‌های دیگه…

اعتراف می‌کنم از مردن هم کمی می ترسم اما قول می‌دهم این ترس جدی و با اولویت اول زندگی‌ام نیست.

حالا یک بار دیگر متولد شدم.

یک بار دیگر در میانه یک جنگ بودم. یک بار دیگر صبح بیدار شدم، یک بار دیگر حس کردم کسانی هستند که دوست‌شان دارم. یک بار دیگر حس کردم کسانی هستند که مرا دوست دارند. حس کردم در نگاه آدم‌ها که چه مهربانانه و نه از سر اجبار و وظیفه تولدم را تبریک گفتند، دیده می‌شوم.

باور می‌کنید من کیک تولدم را درست راس ساعت دوازده نیمه‌شب جلوی دفتر فوت کردم؟ یک شمع بر روی یک کیک به اندازه یک فنجان، این کیک بین ۱۱ نفر تقسیم شد و به همه گفتم که کیک درست راس ساعت دوازده نیمه شب جلوی دفتر وسط کار به من رسید.

راستش را بخواهید هر چه سن بالاتر می‌رود آدم به خودش می‌افتد. به فکر کردن به کارهایی که نکرده، به مهر‌هایی که نورزیده، به گذشت‌هایی که نکرده…

امسال یک عالمه هدیه گرفتم. باور می کنید وسط هدیه‌های تولدم، کتلت هم گرفتم، از اون مدلا که توی رب سرخش می‌کنن؟ هدیه برنامه ریزی برای یک شب خوب گرفتم، عرق گرفتم، سه پایه، که خیلی لازم داشتم، ادوکلن، شیرینی و شکلات‌های خوشمزه و یه عالمه چیزهای دیگه. اما من یک هدیه مهم تر گرفتم، دوست داشته شدن گرون ترین هدیه‌ای بود که گرفتم.

اما:

حالا حس می‌کنم، فرصت کینه ورزی کمتر دارم.

وقت ندارم منتظر کمک دیگران باشم.

هر تغییری رو با خودم شروع کنم.

با کار دیگران کاری نداشته باشم.

و هر لحظه رو زندگی کنم با همون داشته‌هایی که دارم.

خواستم از همه اون‌هایی که تبریک گفتن همین‌جا تشکر کنم. به همه رفقا و دوستان و دشمنانی که با ارسال گل، تلگراف و تلفن و ارسال فاکس گذر این عمر را تبریک گفتند تشکر کنم و بگم ببخشید که سعی کردم جواب همه رو بدم اما نشد.

ایشالا تو شادی‌هاتون جبران کنیم!

خبر تکان دهنده و کوتاه است: معاون پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی سازمان بهزیستی می‌گوید سال ۱۴۰۱ برای پیش‌گیری از خودکشی به هفت میلیون نفر سرویس ارايه شده است و انجمن علمی روانپزشکان می‌گوید خودکشی در بین هنرمندان، متخصصان، روشن‌فکران، پزشکان و دانشجویان رو به افزایش است. 

در کلامی ساده مفهموم این دو گذاره این است که از حدود هر یازده ایرانی یکی به خودکشی فکر می‌کند و عمده کسانی که در ایران به مرگ خودخواسته فکر می‌کنند از الیت جامعه هستند. این می‌تواند غم‌انگیز ترین خبر برای کسانی باشد که بر سر قدرت نشسته‌اند و ۴۴ سال قبل گفتند آمده‌اند تا کرامت انسانی را احیا کنند. 

همین چند روز پیش بود که کیومرث پوراحمد کارگردانی که به امیدواری شهرت داشت خود را حلق‌آویز کرد. مرگ  این کارگردان سمبل یک روی‌داد تاریک در یک اجتماع است:

بن بست…

امروز در مورد جامعه‌ای صحبت می‌کنیم که فقط در سال گذشته ۲۰ هزار کودک زیر ۱۵ سال در آن ازدواج داده‌شده‌اند! جامعه‌ای که نرخ برابری پول ملی‌اش با دلار ظرف یک سال نزدیک به صددر صد کاهش داشته. جامعه‌ای که تورم بالای شصت درصد را تحمل کرده. جامعه‌ای که مردمانش برای یک کیلو گوشت باید نیم میلیون تومان بپردازند. جامعه‌ای که بهای اجاره خانه تا دویست درصد فقط در ظرف یک‌سال افزایش یافته. 

اینا‌ها همه قصه یک جامعه غمگین نیست. جامعه‌ای که جوانش برای رقصیدن دست‌گیر می‌شود، برای خندیدن، برای روسری اجباری، برای نوشتن، برای عکس گرفتن جوانان پویایش دست‌گیر و شکنجه می‌شود و برای اعتراضات مدنی گلوله در چشمش شلیک می‌کنند. جامعه‌ای که قشر متوسطش هر روز لاغر تر می‌شود و فقیرانش برای یافتن فقط یک لقمه نان باید سطل‌های زباله را کندوکاو کنند. جامعه‌ای که بر اساس آمار ۳۷ درصد از آن در فقر مطلق است. 

جامعه‌ای که سرمایه‌ای به نام امید  در آن هر روز بی‌معنا تر می‌شود. جامعه‌ای که حکومتش برای بقا دست به هر اقدامی برای افزایش خمودگی و افسردگی همه اقشارش می‌زند. 

جامعه‌ای که درش قیمت نان صد برابر شده اما قیمت قرص روان‌گردان به نرخ همان بیست سال پیش در دست رس است. 

این جامعه‌ای که ما در موردش صحبت می‌کنیم بر اساس آمار، یکی از غمگین‌ترین مردمان را در جهان داراست. 

راستی چرا نباید در این جامعه هفت میلیون نفر به خودکشی فکر کنند؟ تنها بارقه امید ،جوانان و نوجوانانی هستند که در میان این روزهای پر از اندوه از نسلی دیگرند. از نسلی که سعی می‌کنند از میان خاکستر برخیزند تا شاید با بیرون کردن دیو دوباره خانه را خوشرنگ کنند. 

کمتر از پنج کیلومتر در بعضی مناطق ارتش روسیه با شهر فاصله داشت.

نیروهای مقاومت شهری در کنار ارتش خیابان‌ها را بسته بودند. صدای موشک‌ها درست از بالای سر شنیده می‌شد.

صحبت از سقوط بود اما شهر در رفت و آمد بود. صحنه‌ای که می‌دیدم این بود ماشین‌هایی کنار پل ها می‌ایستادند و شهروند‌های عادی از آن‌ها پیاده می‌شدند و جعبه‌هایی پر از شیشه‌های آبجو کنار پل رها می‌کردند و می‌رفتند.

یک بار وقتی جلوتر رفتم، دیدم این‌ها در اصل آبجو نیست، بلکه کوکتل مولوتوف است. مردم در خانه‌ها خودجوش می‌ساختند و می‌آورند کنار پل‌ها می‌ذاشتند که در صورت سقوط شهر، نیروهای دفاع مردمی تانک‌ها را روی پل‌ها زمینگیر کنند.

یادم می‌یاد شب پر موشکی بود و من بعد گزارش روزانه زنده، دیدم از گشنگی نا ندارم. تیمی که همراهم بود از استرس هر کسی یه گوشه کز کرده بود و من به یک خوراک سوسیس مشتی فکر می‌کردم.

حالا از اون روزها یک سال می‌گذره. روسیه نتونست کی‌یف رو بگیره، با مقاومت مردمی و ایستادن ولودیمیر زلسکی بعیده ولادیمیر پوتین تصرف اوکراین را با خود به گور نبره، حتا با پهپادهای شاهد جمهوری‌داغون اسلامی…

چهارم فوریه، رییس جمهوری ایالات متحده وارد پایگاه هوایی هانکوک فیلد می‌شود. خبرها می‌گویند بالنی که روز ۲۸ ژانویه برای اولین بار بر فراز آمریکا دیده شده حالا به پایان راه نزدیک می‌شود. به نظر می‌رسد بایدن برای نظارت بر این عملیات وارد میدان شده. درست ساعت ۲:۳۹ دقیقه عصر یک یک جت جنگنده از پایگاه اندروز در ویرجینیا به سمت سواحل کارولینای جنوبی حرکت می‌کند. 
پیشتر دست کم سه فرودگاه در منطقه بسته شده. گارد ساحلی به کشتی‌ها هشدار داده که از منطقه عمومی فاصله بگیرند. 
حالا بالنی که باعث لغو سفر آنتونی بلینکن وزیر خارجه آمریکا به چین شد، در حریم آبی آمریکا با موشک منهدم می‌شود. بالنی که از آلاسکا و غرب آمریکا از بخش‌های مهم نظامی و استراتژیک این کشور عبور کرده و شرق رسید. بلینکن گفت: حضور بالن «نقض فاحش حاکمیت ملی آمریکا و قوانین بین المللی» و یک «عمل غیرمسئولانه» است. اما چین می‌گوید این بالن فقط یک پرنده هواشناسی است که بر روی خاک آمریکا منحرف شده است. انحرافی که باعث شده است بر فراز پایگاه‌های موشکی آمریکا در آلاسکا و چند ایالت دیگر عبور کند. 
دولت می‌گوید دستور برای انهدام آن روز چهارشنبه توسط شخص بایدن داده شده بود اما ارتش منتظر فرصت مناسب بوده است. 
اما به نظر می‌رسد این اولین و آخرین بالنی نبوده که چین بر روی کشورهای مختلف رها کرده است. 
گزارش‌ها خبر از دیده شدن بالنی مشابه در آمریکای لاتین می‌دهد. اما بررسی‌های بعدی نشان می‌دهد از این دست بالن‌های نظارتی چینی بر روی بیش از ۴۰ کشور در پنج قاره دیده شده. تصاویری که با وضوع بالا توسط هواپیمای یو ۲ از این پرنده گرفته شده، نشان می‌دهد که این بالن‌ها قابلیت انجام عملیات جمع‌آوری سیگنال‌ و دیتا را دارا هستند. نیروی دریایی آمریکا اعلام می‌کند تجهیزات این بالن‌ها با بالن‌های هواشناسی ناسازگار است. 
اطلاعات حالا نشان می‌دهد این بالن‌ها توسط یک پیمانکار ارتش آزادیبخش چین ساخته می‌شود، و تحلیل‌گران نظامی می‌گویند اغلب پرواز آن‌ها با نظارت ارتش چین انجام می‌شود. 
اما مائو نینگ، سخنگوی وزارت خارجه چین، این روایت را بخشی از جنگ اطلاعاتی و مهندسی افکار عمومی دانست که ایالات متحده علیه چین به راه انداخته است.
اما به نظر می‌رسد قصه این جا ختم نشده، روز جمعه دهم فوریه آمریکا یک شی‌ناشناس پرونده دیگر را در آلاسکا شناسایی و منهدم می کند، روز یازدهم فوریه جاستین ترودو اعلام می‌کند از آمریکا خواسته تا یک شی ناشناس پرونده دیگری را بر فراز منطقه یوکان در شمال غرب این کشور ساقط کند. شی استوانه‌ای شکل و پرنده که فرماندهی دفاعی هوافضای امریکای شمالی می‌گوید آن را تحت نظر داشته است. 

حالا روز یک‌شنبه هم پنتاگون تایید کرد یک شی پرونده را دیگر بر فراز دریاچه هورون ساقط کرده است. ژنرال پات رایدر سخنگوی پنتاگون می‌گوید این شی تهدید نظامی محسوب نمی‌شد اما می‌توانست خطر آفرین باشد. شی هشت ظعی که تارهایی از آن آویزان بوده است. 

سه شی پرنده ناشناس در سه روز.
یک منبع به سی‌ان‌ان گفته است افزایش شناسایی این قبیل اشیا پرونده می‌تواند ناشی از افزایش سطح فیلترهای شناسایی فرماندهی دفاع هوا فضای آمریکا پس از بالن چینی باشد. 
اما نگرانی‌های به نظر می‌رسد بیشتر از افزایش سطح فیلتر اشیا پرونده توسط این فرماندهی باشد. 
ژنرال پت رایدر، سخنگوی وزارت دفاع آمریکا، به خبرنگاران گفته است که به عقیده پنتاگون بالن‌های مشابهی در دوران قبل و ترامپ هم بر فراز آمریکا پرواز کرده‌اند. اما این ژنرال جزییات بیشتری ارایه نکرده.
گرچن ویتمر فرماندار میشیگان اعلام کرده که گارد ملی در وضعیت آماده باش قرار گرفته است. 
مایک ترنر، رئیس کمیته اطلاعات مجلس نمایندگان آمریکا روز یکشنبه گفت که او نحوه سرنگونی اشیا ناشناس بر فراز حریم هوایی آمریکای شمالی را در روزهای اخیر، به این اشیا عبور از کشور ترجیح می دهد.
اگر چه تیم‌های تحقیق در زمینه این پرنده‌های ناشناس می‌گویند برای توضیح دقیق در مورد ماهیت آن‌ها زود است اما به نظر می‌رسد شاخک‌های سیاست‌مداران آمریکایی تکان خورده. آیا این اشیا عرض اندام چینی در میانه یک تنش با آمریکا است؟
و یا این تحرکات می‌تواند آغازی بر یک جنگ سرد دیگر باشد؟

#chinesespyballoon

هر چی فکر کردم بقیه‌اش یادم نیامد!

سرباز اسراییلی که یه عجب اسکولی هستی خاصی تو چهره‌اش بود، گفت پاسپورتتو بده به من!
گرفت و منو ورداشت برد پیش فرمانده‌اش که یک سرباز مدرج (درجه‌دار منظورم) بود و به عبری چیزی گفت. فرمانده‌اش که داخل‌تر در خود دهلیز یک اتاقک داشت، گفت تو آمریکایی هستی چرا می‌گی ایرانی؟ تازه ایرانی باشی اسمت که معلومه مسلمون نیستی، سر چی داری چونه می‌زنی؟
گفتم به الزام که ایرونی ها اسمشون حسن و محمد که نیست، دوم این که من مسلمون زاده‌ام!
جناب فرمانده گفت باشه به یه شرط می‌ذارم بری!
نماز ظهر رو این جا یه دور کامل جلو من بخون!
این جا دیگه راستش جلو خنده‌ام رو نتونستم بگیرم. گفت، نمازتو بخون چرا می‌خندی؟

گفتم عجب پارادوکس خنده‌ داریه که من بی‌دین! جلوی مهم ترین مسجد مسلمونا باید جلوی یک یهودی نماز بخونم تا برم تو!
خندید گفت دیدی گفتم مسلمون نیستی!
برو پی کارت کار دست ما نده…

– 
بیرون که آمدم سرباز دختر جلو آمد، دوستانه صحبت می‌کرد. دیگر تو نگاهشون خشم نبود یا بود من حالیم نبود. برایم توضیح داد که تو قیافه ات به مسلمان نمی‌خوره، آمریکایی هم هستی، بری تو یا فردا یک تظاهرات به راه می‌افتد که ته اش خون و خون‌ریزی است یا خودت رو تو مسجد می‌زنن لت و پار می‌کنن فردا ما باید جواب سفارت آمریکا رو بدیم.

من نمی‌دانم اما ظاهرن این قصه پیشتر بارها اتفاق افتاده بوده. 
خلاصه حال جالبی بود این پارادوکس وسط چهار‌راه ادیان در اورشلیم….

Photo:#ardavanart
All rights reserved ©

سلام فرمانده سرودی است که ابوذر روحی اجرا کرد و اولین بار ساعاتی پیش از نوروز ۱۴۰۱ از تلوزیون جمهوری اسلامی با مضمونی ایدیولوژیک بدون نام ایران، با تفکری تندرو و مذهبی شیعه با خوانش کودکان منتشر شد. سرودی که مضمونی نظامی دارد. سرودی که توسط کودکان خوانده می‌شود. سرودی که با حمایت حاکمیت اجرای‌اش به مدارس و هیت‌ها کشیده شد و پس از آن از مرزهای ایران عبور کرد و به کشورهایی رسید که به نویی جمهوری اسلامی در آن‌ها نفوذ داشت. المنار اشاره می‌کند که سرود سلام فرمانده در کشور‌های نظیر سنگال، کشمیر، ترکیه، فلسطین، سوریه، عراق و بحرین و پاکستان به زبان‌های مختلف منتشر شده است.

این سرود در استادیوم یک‌صد هزار نفری آزادی نیز باز‌خوانی می‌شود. در ایامی که مردم آبادان از فروریختن متروپل در خیابان‌ها اعتراض‌شان را فریاد می‌زدند و بازنشستگان تامین اجتماعی جلو این سازمان برای افزایش حقوق ناچیز‌شان تحصن کرده بودند. 

اما جمهوری اسلامی بازخوانی این سرود را یک موفقیت می‌داند. این سرود را نشانه عمق نفوذ خود در شرایطی می‌نماید که در بدترین شرایط اقتصادی چهار دهه گذشته است، افزایش چندین صد درصدی تورم در کالاهای اساسی و مواد غذایی بی‌داد می‌کند و در یک انزوای جهانی هر روز از برجام که تنها امید به اتصال به جامعه جهانی است، فاصله می‌گیرد. 

محمد مهاجری یکی از فعالان رسانه‌ای اصول‌گرا در جایی می‌نویسد «برخی طرفدارانش آن را تا حد اینکه الهام از سوی خداوند است بالا بردند، اما نکته در اینجاست که سازمان ها و نهادهای رسمی و نیز صداوسیما آن‌قدر در تبلیغ این اثر، اسراف به خرج داده اند که آن را از چشم انداخته اند و بدتر اینکه چنین جاافتاده که “سلام فرمانده” یک کار حکومتی است»

حالا فارس می‌گوید سرود سلام فرمانده در نسخه‌ای آمریکایی در شهر هیوستون تگزاس در آمریکا اجرا شده است. این سرود با هماهنگی یک مرکز اسلامی در این شهر اجرا می‌شود. درست مانند سایر مناطقی قبلی چرا که در واقع جریان بازخوانی این سرود یک حرکت خودجوش مردمی نیست بلکه در همه موارد یک مرکز یا سازمان هماهنگ کننده برگزاری آن بوده است. 

حالا جمهوری اسلامی بازخوانی این سرود توسط کودکان را یک برگ برنده می‌داند. کاری که مسبوق به سابقه است. جمهوری اسلامی با همین شیوه و تفکر و با استفاده از شور و انرژی نوجوانی در کنار بری بودن از نگاه سیاسی این طبقه سنی پیش از این نیز کودکان را تشویق به حضور در جبهه‌های جنگ کرد. 

هشت سال جنگ ایران و عراق که بسیاری از گردان‌ها  را همین «کودک سربازان» تشکیل می‌دادند. کودکانی که پر از شور و احساس بودند، بچه‌هایی که با لبخند بر روی مین می‌رفتند تا «فدای رهبر» شوند. آن‌ها تصویری جز آن‌چه که ماشین تبلیغات سیستم تزریق می‌کرد از مفاهیمی مانند زندگی، امید، فردا و یا نوجوانی نداشتند. تصاویری که هر روز وعده رفتن به بهشتی موهوم را می‌داد. 

حالا جمهوری اسلامی باز در مخمصه است. از همه طرف فشارها افزایش یافته است. دوباره کودکان دهه نودی با علاقه این سرود را می‌خوانند، سرودی که کلماتی مانند «فرمانده»، «فراخواندن»، «سردار»، «قیام»، «تمام کردن کار»، «سربازان گمنام» به دنبال یک جریان پروپاگاندایی به شعر کشیده شده و روح کوچک و ساده ‌این کودکان درکی از یک یک این کلمات و بار خشونت‌بار ‌آن ندارد.

به عکس مروجان این سرود و حامیان‌ آن بهتر از هر کسی می‌دانند که به دنبال چه هستند، از شبکه محلی مازندران، تا مرکز اسلامی هیوستون تگزاس. 

اما سوال این‌جا است: آیا بار دیگر این بازی جمهوری اسلامی می‌تواند کارکرد عملی داشته باشد و باعث به خاک و خون کشیدن کودک سربازانی شود که با باور و اشتیاق و شور در هشت سال جنگ روی مین جان دادند؟

نمی‌فهمم نامه:

جفری اپستین توی پول غلت می‌زد درست تا روزی که سال ۲۰۱۹ تو زندان یهو خودکشیده شد. ژاک لوک برونل، رفیق اپستین تا خرتناق در پول بود، او کسی بود که بهترین‌های مدلینگ اروپا را شناسایی می‌کرد، او نیز تا قبل این که جنازه‌اش در یک سلول در فرانسه پیدا شود از هر چیزی که می‌خواست بهره می‌برد. 

رفیق سوم این حلقه، اشراف زاده انگلیسی گیلین مکسول هم دست کم از چیزی که داشت باید راضی می‌بود. اما پیشه پا اندازی یا همان «جاکشی» را برای اپستین انتخاب کرد. اما این‌ها تا ته کثافت رفتن، دختر بچه‌هایی که طعمه این میلیونر می‌شدند. برای من درک این موضوع سخت است که آدمی زاد دنبال چیه. پول؟ شهوت؟ ثروت؟ قدرت؟ کجا خط پایان خواسته‌های آدمه؟

ته این نمی‌فهمم نامه باید بگم نمی‌دونم اگر هر کدام از ما جای یکی از این آدم‌ها بودیم چه می‌کردیم. 

— 

در حالی‌که پیش‌بینی می‌شد گیلین مکسول اشراف زاده انگلیسی در دادگاه دست کم به پنجاه و پنج سال زندان محکوم شود. روز سه‌شنبه ۲۸ ژوئن سال جاری دادگاه او را برای بیست سال راهی زندان کرد. خانم مکسول کسی نیست جز پا انداز آقای جفری اپستین، رفیق قدیمی و گرمابه و گلستان دونالد ترامپ، گو این که با کلینتون هم پیاله زده و البته با شاهزاده اندرو پسر ملکه انگلیس هم سر و سری داشته، که در زندان نیویورک در اگوست ۲۰۱۹ یهویی خودکشیده شد. 

خانم مکسول ید طولایی در خدمات به آقای اپستین دارد. بیش از دو دهه او دختر بچه‌ها را با وعده، تتمیع و یا تهدید برای رابطه جنسی میلیونیر مشهور پیدا می‌کرد. 

با توجه به نامه‌های دخترانی که در سن کم با تلاش خانم مکسول در اختیار اپستین قرار گرفته بودند، پیش‌بینی می‌شد قاضی آلیسون جی ناتان، برای این رسوایی اجتماعی مدت بیشتری او را زندانی کند. او متهم بود که عضو اصلی حلقه قاچاق جنسی برای میلیونیر نیویورکی است. 

تعدادی از دختران که امروز بالغ شده‌اند در دادگاه شهادت دادند. آن‌ها گفتند که چطور مورد سو استفاده قرار گرفته‌اند و به خانه‌های امن و میهمانی‌های اپستین به واسطه گیلین مکسول برده شده‌اند. ژولیت برایانت، یکی دیگر از قربانیان، در بیانیه کوتاه خود نوشت: «به عبارت ساده، گیلین مکسول یک هیولا است.» او می‌گوید با کابوس سال‌ها زندگی کرده و خوشحال است که امروز عدالت در حق او اعمال می‌شود. اما وکلای مکسول معتقد بودند او نباید بیش از ۵ سال محکوم شود چرا که «اپستین مغز متفکر و عامل اصلی سو استفاده بوده است.» 

اما از سوی دیگر دادستان های فدرال می‌گویند از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ مکسول و اپستین با هم برای شناسایی دختران و ترغیب آنها به سفر و انتقال به املاک اپستین با هم کار کرده‌اند. آن‌دو دختران را به املاک اپستین در نیویورک، منهتن، پالم بیچ و مزرعه او در نیومکزیکو، جزیره خصوصی در ویرجین آیلند و حتا پاریس می‌برده‌اند. در قبال این فعالیت «سالم و حلال» خانم مکسول از یک زندگی مجلل به خرج میلیونر آمریکایی برخوردار بوده. خدمت‌کاران شخصی، اتومبیل‌های گران قیمت و خانه‌ای در نیویورک به ارزش حدودی ۲۳ میلیون دلار. 

خانه‌ای که یک قانون ساده و روشن برای مستخدمین و کارکنانش داشت: هیچ چیزی نبینند، چیزی نشنوند، چیزی نگویند.

ماریا فارمر یکی از قربانیان است که حاضر به صحبت در دادگاه شده. او می‌گوید که در سنین نوجوانی در سر داشته تا یک هنرمند شود. اما این تصور که در سال ۱۹۹۶ او را به واسطه خانم مکسول به ویلای اپستین کشانده ویرانش کرده است. چرا که بعد از آن در سایه ترسی بوده که با تهدید‌های جانی از طرف افراد اپستین شکل گرفته. آن‌ها او را تهدید کرده بودند که در صورتی که صحبت کند به راحتی یک روز در نیویورک کشته خواهد شد. 

سارا رنسام، یکی دیگر از قربانیان، گفته است که اپستین و مکسول تهدیدش کرده‌ بودند که در صورت تلاش برای فرار از آنچه او «دخمه جهنم جنسی» می‌خواند، خانواده‌اش را خواهند کشت. رانسوم در سال ۲۰۰۷ به بریتانیا می‌گریزد، اما به قاضی می‌گوید شواهدی دارد که حتا ۱۰ سال بعد هم اپستین در صدد بوده تا او را بیابد. سارا می‌گوید سال‌ها از کابوس و افسردگی رنج برده و دو بار اقدام به خودکشی کرده است.

به هر روی روز سه‌شنبه در حالی حکم بیست سال زندان به گیلین مکسول ابلاغ شد که هنری اپستین در اگوست ۲۰۱۹ خود کشیده شد، جسد هم‌کار دیگر او ژان لوک برونل که اون نیز سابقه تجاوز به خردسالان را داشته، در سلولی در فرانسه پیدا شد و البته با محکومیت خانم مکسول به نوعی پرونده بسته شد. در حالی که وکلای او به حکم بیست سال هم اعتراض داشتند و تاکید می کردند پا انداز آقای اپستین در مدتی که زندانی بوده صدمات روحی زیادی خورده و مورد آزار واقع شده است. ولی به گفته دادستان‌های این پرونده خانم مکسول لایق مجازات بیشتری بوده چرا که هیچ‌گاه به طور جدی از رفتارش با دختر بچه‌هایی که برای اپستین شکار می‌کرده اظهار پشیمانی نکرده است. 

حالا مگر می شود گفت من کتاب کاغذی دیگر نمی‌خوانم؟
بشینیم و در این میانه پر از امد و شد کتاب خاطرات تن را بخوانیم و ممنون باشیم که دوستی خواست که کتاب کاغذی بخوانم.

وسط شلوغی نمایشگاه مواد غذایی تو هتل زنگ تلفنم خورد باید برای نیم ساعت دیگه روی یک برنامه زنده می‌رفتم، ماندم تو این بلبشو که سگ صاحابشو پیدا نمی کنه کجا بشینم که خلوت باشه.
جلوی کانتر رستوران بسته هتل ایستاده بود میان سال و تنومند و رنگین پوست. نگاهش می‌خورد که می‌تونم‌ازش بپرسم:
آقا می‌شه برای یک برنامه زنده یه صندلی تونو اشغال کنم.
گفت بیا تو، منم بساط رو‌جمع کردم رفتم نشستم پشت یه میز، آمد دید نور کمه گفت بیا یه میز دیگه من چراغو برات بالاش روشن کنم.
جا به جا شدم برگشت:
یه نوشیدنی بخور گلوت واشه!
پرسیدم یعنی چه کنم؟ نفهمیدم منظورشو اما بعد فهمیدم.
با یه لیوان قهوه برگشت دو تا بسته کوچک شیر کنارش گذاشت:
تلخ بهتره، بخور قبل این که بری روی شو!
در ضمن این جا اینترنت ضعیفه وصل شو به نت هتل پسورد هم نمی‌خواد سرعتش خیلی بهتره…

بعد شروع کرد میز‌ها رو دست‌مال کشیدن و من شروع کردم به اماده شدن برای شو، حواسم نبود دیدم برگشت با یک کیک موزی:
اینم اگه گشنت شد!
ماندم از احوال این مرد تنومند و‌مهربان، بهش گفتم با مهرت روزمو ساختی، گفت:
خدای من حافظت باشه!
مصاحبه تمام شد نتونستم پیداش کنم که ازش دوباره تشکر کنم.
وسط جمعیت که قاطی شدم یادم آمد امروز در یک بمب‌گذاری در یک مرکز آموزشی دشت برچی در کابل دست کم شش دانش‌آموز تکه تکه شدند.
عجیبه چه فرقی بین خدای این بابا با خدای اونا که قربه الی‌اله آدم می‌کشند هست؟

مرز «چاب» نقطه‌ای زیر پونز نقشه در اوکراین است. درست در منتها علیه مرز اوکراین و مجارستان. این جا ترس‌های آدم‌ها کمتر است. چون صدای موشک و راکت و بمب شنیده نمی‌شود. چون بوی مرگ این جا کمتر به مشام می‌رسد. صف بلندی که همه ایستاده‌اند. مردمی که همه زندگی‌شان چند ساک و کوله پشتی شده است. 

آواره‌گانی از گوشه‌گوشه اوکراین از مرزهای شرقی و غربی، از شمال از بخش‌های تحت اشغال روسیه و یا شهرهای در محاصره، که باید خوش شانس باشند که وقتی از «مسیرهای بشردوستانه» عبور کرده‌اند شانس‌ آورده‌اند و با گلوله مستقیم یا راکت روس‌ها کشته نشده‌اند، به این جا رسیده‌اند. این جا برای آن‌ها یک پایان و یک آغاز است. موجی از آدم که در انتظارند. 

چشمم در میان آدم‌ها راه می‌کشد. پسرکی شاید پنج یا شش ساله، از ته صف در حال بازی است، قل می‌خورد به میان مردم و بعد با جست و خیز می‌پرد بر روی نیم‌کت‌های چوبی ایستگاه قطار چاب، به نظر می‌رسد آب می‌خواهد کسی فوری برایش آب می‌رود. زنی در میان صف بغلش می‌کند و نوازش‌اش می‌کند. مردی برایش آب میوه می‌آورد و خانواده‌ای به او عروسکی بافتنی می‌دهند و او در میان مردم بازی‌گوشی می‌کند. 

به من که می‌رسد به اوکراینی می‌گوید، نمی‌فهمم، اما دستم را می‌گیرد. دستان کوچکش داغ است و لبخند بر لب دارد. کارت آویزان بر گردنش را نشانم می‌دهد. چقدر چشمانش درشت است. روی کارت یک اسم است، تلفن و مشخصاتی اولیه. 

این بچه یکی از صد‌ها و یا شاید هزاران بچه‌ای است که به هر دلیلی والدینش امکان خروج از منطقه درگیری را نداشته‌اند  و یا در مسیر کشته شده‌اند و به رهگذران سپرده شده‌اند. رهگذرانی که می‌روند آواره شوند، آن‌ها هم بدون آن که این بچه و مثل این بچه‌ها را بشناسند به آن‌ها کمک می‌کنند. به آن‌ها غذا می‌دهند و مادرانه بغل‌شان می‌کنند و لابد شب وقتی در یکی از همین صف‌ها یا قطارها و یا ماشین‌ها خواب‌شان می‌برد پتو بررویشان می‌کشند تا سرما نخورند. هیچ کس نمی‌داند برای آن‌ها چه اتفاقی می‌افتد، اما فکر می‌کنم همه مثل من نگران همین چشم‌هایی هستند که کشته‌شدن یک عزیز را ثبت کرده است و مسافر سفری در تاریکی شده‌است. راستی چقدر هنوز برای او زود است. چطور می‌شود برای او توضیح داد که چرا کسی پدر و مادرش را کشته؟ سازمان ملل می‌گوید نیمی از کودکان اوکراینی بی‌خانه شده‌اند. راستی فقط بی خانه شده‌اند؟

هیچ جنگی مقدس نیست چرا که هیچ ژنرالی به این چشم‌ها نگاه نمی‌کند. 

#ArdavanArt #ukraine #war

«اوضاع کی‌اف چطور بود؟ روسا می‌تونن بگیرنش؟» مایکل راننده اوژگرادی با چشمان سبزش زل زده بود به صورتم. می‌گفت وقتی صورتم را ببیند بهتر می‌فهمد چه می‌گویم. نه برای دل‌خوشی او که برای دلداری به خودم جواب دادم:

کی‌اف سقوط کردنی نیست…

هتلی که می‌ریم پانزده طبقه دارد، شهر شام است. مسافری است که می‌آید و می‌رود. مسافرها همه همان کسانی هستند که دو سه شبی می‌مانند تا مدارک‌شان کامل شود و راهی مرز شوند. خب کسانی که پول‌دار ترند دیگر این دو سه روز را در ایستگاه قطار روی صندلی چوبی سر نمی‌کنند. در رسیپشن زنی جوان ایستاده عصبی و خسته. انگلیسی بلد نیست و مایکل به دادم می‌رسد، کلید را می‌گیرد که به یک گوی سنگین متصل است. نزدیک ده دلار اضافه گرویی کلید است. طبقه هشتم اتاق ۸۸۸. مایکل با نیشخند می‌گوید: اوضاع جنگی است و گرنه این دختر باید به جای بد اخلاقی بهت پیشنهاد شام امشب رو می‌داد!

بی راه نمی‌گوید شهری توریستی مثل اوژگراد باید خوشحال تر می‌بود. باید دختران و پسرانش سرخوش تر می‌بودند. اما نیستند چون کسی تصمیم گرفته است از پشت میز دراز و مسخره اش در مسکو دستور بدهد تا یک کشور دیگر به خاک و خون کشیده شود. 

حمام! حمام گرم بعد چند روز. در این روزهای گذشته با سطل ماست و آب کتری که در نهایت تن به آب یخ زمستانی کی‌اف دادم، حمام کردم. بهترین قسمت اتاق هتل همین دوش آب گرم بود. وقتی روی تخت با ملافه‌های چرک مرد ولو شدم فوری خوابم برد…

**

شهر ارزش دیدن دارد. خیابان‌ها آرام است و چمدان به دست و تازه از راه رسیده در خیابان زیاد دیده می‌شود اما شهر در احوالات عادی است. رستورانی روبروی هتل است، قدم می‌زنم و می‌رم یک سوپ محلی با استیک مرغ می‌خورم. اسم سوپ بُرش است. دختری می‌آید سر میزم که انگلیسی بلد است. لبخندی به لب دارد و پیشنهاد خوردن آبجوی مخصوص همین رستوران را می‌دهد. دو سه باری می‌آید که یقین کند همه چیز خوب است. تا خرخره خورده‌ام. همه‌اش می‌شود شش دلار! برای خودش مبلغی می‌گذارم. می‌آید:

یک عکس با هم بگیریم؟

عکس می‌گیرم، می‌گوید با یک خبرنگار آمریکایی تا به حال عکس نگرفته! منظورش منم؟

**

مایکل یا میکاییل، یا یا مخیلو یا میخاییل، به قول خودش به زبان‌های مختلف اسمش را می‌گوید، بسته به ضرورت،  زیاد حرف می‌زند اما زیاد گفتنش از اشتیاق به ارتباط است نه وراجی. برایم دیروز دم هتل در حالی که دیگر از فرط دست‌شویی دست به کروات شده بودم داشت از میلش به همراهی ‌ام در این سفر می‌گفت. از این که شانس بزرگی خواهد بود اگر با هم بقیه سفر را برویم. بتواند تجربه تازه‌ای کسب کند. از این گفت که دوست دارد یک کار متفاوت کند. از این که خوشحال نیست راننده تاکسی است. امروز هم تا تماس می‌گیرم می‌گوید تا ۱۱ خودش را می‌رساند. صبحانه در این سرزمین‌ها عالی است. کالباس‌ها طعم کالباس‌های ایرانی را می‌دهد و تخم مرغ و سوسیس درست انگاری ایرونی است. صبحانه را در بالکن هتل در یک صبح بارانی می‌خورم کمی زیر باران قدم می‌زنم. در این چند روز برای ماندن با یک موسسه خبری قراری را بررسی می‌کردیم. اگر بنا بود بمانم دیگر باید از هردو شغلم در واشینگتن استعفا می‌دادم و البته باید فکری برای دل‌نگرانی بچه‌ها می‌کردم. دخترک کوچولوی من از روز اول سفر تمام اکانت‌های فضای مجازی‌اش را بسته تا خبر بد نشنود. پسر پر قدرت‌تر اما می‌فهمم از تن صدایش که حالش تعریفی ندارد. حتا دوستانی که به من نزدیکند این روزها می‌فهمم خوب نیستند. خودم را در این سفر به سرنوشت سپردم. برای ماندن شروطی دارم که قبل این که بخواهم بمانم باید یقین کنم درست شدنی است. سر صبحانه هستم که از دفتر مرکزی آن رسانه تماس می‌گیرند. مذاکرات‌مان به نتیجه می‌رسد، ظاهرن به آن شیوه مورد نظر هر دو طرف کار جلو نرفته است. این یعنی باید برگردم تا هنوز از محل کارهایم اخراج نشدم. 

مستقیم بعد صبحانه به لابی هتل می‌آیم و علی‌رغم این که پول دو سه روز را داده ام می‌گویم که شهر را ترک خواهم کرد. خانم رسیپشن آرام می‌پرسد اجازه دارد چک اوت نکند و اتاق را دراختیار یک خانواده پناه‌جو بگذارد؟ می‌گویم هر کار دوست دارد می‌تواند بکند. امروز کسی که پشت میز است مهربان تر است. پلیس در ورودی و لابی هتل کارت‌های شناسایی را بررسی می‌کند. می‌گویند این حساسیت به دلیل وجود نفوذی‌های روسی هست. 

**

مایکل بارها را پشت ماشین می‌چپاند و به سمت مرز که راه می‌افتیم شروع می‌کند به حرف زدن. غم‌گین است این بار سر صحبت را که باز می‌کند کمی از رابطه عشقی‌اش حرف می‌زند. 

«بذار باهات صادق باشم اردی، وقتی گفتی ممکنه بمونی و بخواهی به مناطق جنگی برگردی و به من پیشنهاد کردی باهات همراه بشم راست رفتم پیش دوست دخترم. بهش گفتم که به من یه خبرنگار آمریکایی پیشنهاد داده که مترجمش باشم. 

اصرار کرد باید تورو ببینه، اما من نمی‌خواستم ببینت فقط دوست داشتم بهش بگم من هم پیشنهادات کاری جذاب دارم. می‌دونی الکساندریا همیشه بهم سرکوفت می‌زنه! خودش معلم زبان انگلیسی است اما تو این سه سال رابطه همیشه به من می‌گه تو فقط یه راننده تاکسی هستی. دیشب تونستم بهش بگم من می‌تونم آدم مهمی باشم. 

وقتی نگاه می‌کنم می‌بینم تمام این سه سال منو تحقیر کرده…»

ماشین در جاده به سمت شهری کوچک به اسم «چاب» در حرکت است. این جا درست همان ساختمان‌ها و کلیساهای کهنه و مزرعه‌هایی را می‌بینم که هنوز رنگ و شکل‌شان باز مانده حکومت کمونیستی شوروی سابق است. مایکل می‌گوید که نگران است ماشین‌اش را در جاده ماموران ارتش مصادره کنند. از نگرانی‌اش می‌گوید که اگر به زور ببرندش سربازی تکلیف دو پسر کوچک و مادر زمین‌گیرش چه می‌شود. 

می‌پرسم:

چرا باهاش تو رابطه موندی؟

می‌گه:

تا حالا عاشق شدی؟ من عاشقش شدم. رفتارش روزهای اول منو بهت زده می‌کرد. اما الان عاشقش نیستم، الان یه جورایی انگاری معتاد شدم بهش. تحقیرم می‌کنه، حاضر نیست بیام خواستگاری، می‌گه بذار فقط تو هفته یکی دو شب با هم بخوابیم. همین بسه برای هردو مون اما برای من بس نیست. من با رنج از زن قبلیم جدا شدم. بهم خیانت کرد دوستم نداشت اما به خاطر خانواده‌اش باهام زندگی می‌کرد. اما با الکساندریا حس کردم یه چیز دیگه می‌شم اما الان نیستم. حقیرم. درست مثل همین ترسی که در وجودم هست. می‌دونی اردی! من حقیقتش خیلی خوشحالم که تو موندنی نشدی. چون اون طوری باید می‌گفتم که می‌ترسم و باید می‌گفتم که نتونستم باهات بیام اما الان می‌گم من آماده بودم اما تو مجبور شدی بری…

من حس تحقیرش رو درک می‌کنم حس جدی گرفته نشدن! چیزی که می‌تواند مثل خوره به جان آدم بیوفتد. مایکل تا داخل ایستگاه همراهی‌ام می‌کند بغلم می‌کند و بلیت می‌گیرد، از من تشکر می‌کند. می‌گویم من باید از او تشکر کنم. دسته‌ای پول اوکراینی را در می‌آورم و بهش می‌دهم اما نصفش را بر می‌گرداند. می‌گوید به اندازه کرایه‌اش برداشته. 

توی راه به من می‌گفت: تو چطور اینقدر بی پروا هستی؟ از جنگ و کشته شدن نمی‌ترسی؟

به او جوابی ندادم. اما یادم از خرمشهرِ، آبادان، ایستگاه طلایه و نعل‌اسبی مجنون، مهران، قلاویزان می‌آید. نه! من هم می‌ترسم اما از یه جایی به بعد دیگر برایت ترس‌ات مهم نیست. 

**

چاب شهری کوچک و مرزی، آخرین نقطه بین اوکراین و مجارستان است. بیرون ایستگاه قطار صف آدم ها را می‌بینم. این جا قطار پناه‌جویان را باید به شهر مرزی در مجارستان به نام زاهونی ببرند. صف بلندی است. داخل سالن اما وسط این صف آدم‌ها با هم مهربانند. هنوز وارد نشده دو سه نفر به من پیشنهاد می‌کنند که جلوتر بروم. از مهرشان حس خوبی دارم. وارد سالن که می‌شوم یک دختر کره‌ای آمریکایی پشت یک میز در کنار بقیه دارد نوشیدنی و صبحانه سرو می‌کند. سوال همیشگی:

آمریکانو یا کاپوچینو

و من باز هم آمریکانو با شیر زیاد. بار و بندیل و کلاهم را می‌بیند شروع می‌کند با لهجه آمریکایی صحبت کردن. از کره‌جنوبی آمده اما دانشجو است در آمریکا با گروهی از هم‌کلاسی‌ها درس را ول کرده‌‌اند و به جمع یک خیریه پیوسته اند و کمک‌های مردمی از کره جنوبی و آمریکا جمع می‌کنند. یک تکه کیک به من می‌دهد و می‌گوید با قهوه می‌چسبد. چقدر صورت‌هایشان قشنگ است. آدمی‌زاد دقت کردید وقتی مهربان است صورتش چقدر زیباست؟

**

توی صف کنار دو سه دختر و پسر می‌ایستم که از دونسک فرار کرده‌اند. یکی‌شان که با عصایی چوبی که به نظر با دست تراش خورده  به انگلیسی گپ می‌زند و از کی‌اف می‌پرسد و همان سوال مایکل را:

به نظرت کی‌اف سقوط می‌کند؟

همه‌شان روس تبار هستند و خانه‌شان در دونسک. می‌گوید به سختی توانسته‌اند از منطقه خارج بشوند. می‌گویم:

مگر در دونسک به عنوان یک روس‌تبار احساس امنیت نمی‌کردی؟

می‌گوید به عنوان یک روس‌تبار شاید ولی به عنوان یک اوکراینی نه! 

صف بلندی است، صدای همهمه در سالن پیچیده است. صف کند جلو می‌رود، هر کسی چیزی در دست دارد و بیشتر بچه به بغل. کم کم دارم به مرزبانی نزدیک می‌شوم. درست دو سه کیلومتر آن‌ورتر یک کشور دیگر است که خاکش مانند همین کشور است اما امن‌تر چون روسیه به آن کشور هنوز حمله نکرده. پشت سرم پیرمردی با کیفی که هر از گاهی درش را باز می‌کند ایستاده، گربه‌اش را داخل کیف سر شانه قایم کرده، از لای زیب دماغ گربه بیرون است. پسرکی در صف به صورتم زل می‌زند و به اوکراینی چیزی می‌گوید معطل نمی‌شود تا من بفهمم چه می‌گوید، فوری کسی برایش خوردنی می‌آورد. می‌پرسم خانواده اش کو؟ دخترک دونسکی‌گوید بعید است با خانواده باشد.

(دوست دارم قصه پیرمرد و گربه‌اش و این پسر را در قصه‌ای کوتاه و مجزا بنویسم)

صف مرا به جلو هل می‌دهد. مرزبانی با بارم کاری ندارد. سرباز بلند قد اوکراینی برخوردش دوستانه است و سرباز زنی که اون نیز چون همتایش خوش چهره و مهربان است راه را باز می‌کند تا بروم به سمت گیت مرزبانی. می‌پرسد:

– با خودت چی داری می بری؟

– با خودم اوکراین را خواهم برد. 

**

قطار باید برسد، صف در هم پیچیده شده. همه منتظرند تا در باز شود تا بتوانند وارد محوطه برای سوار قطار شدن بشوند، در باز می‌شود. به زنی با چمدانی سنگین و بچه ای به بغل کمک می‌کنم، چمدان را که جا به جا می‌کنم جلوی در قطار می‌خواهد بالا برود بچه را بغل من می‌دهد. قلب بچه آن‌قدر تند می‌زند که احساس می‌کنم تمام تنم می‌لرزد، محکم تر بغلش می‌کنم. من همیشه از بغل کردن بچه‌ها می‌ترسم. اما او را محکم تر بغل می‌کنم. بوی بچه می‌دهد. مادرش به اوکراینی چیزی می‌گوید که لب‌های ورچیده‌اش را بر می‌گرداند. موهایش توی صورتم است. وز وزی و خرمایی. سرش را بر می‌گرداند و نگاهم می‌کند با چشمانی به رنگی بین آبی و سبز. این بار دستش را به صورتم می‌کشد. مادر مستقر شده، بچه را بغلش می‌دهم و ساک و چمدانش را بالا می گذارم. قطار پر است ولی همه دارند می‌نشینند و سوار می‌شوند. تا فردا دیگر قطاری نخواهد بود. مامور ایستگاه هشدار می‌دهد که از سکو فاصله بگیرند. درها بسته می‌شود ترجیح می‌دهم بین دو واگن بمانم. قطار آرام حرکت می‌کند این قطار چند کیلومتر آن‌ور تر در ایستگاه مرزی زاهونی در مرز مجارستان خواهد ایستاد. از مرز که عبور می‌کند حس می‌کنم اوکراین هنوز با من دارد می‌آید. روزهای پر شتاب آمد و شد را مرور می‌کنم. شهرها جلوی چشمم رژه می‌روند. کی‌اف، ایرپین، ماریوپل، لویو، اوژگراد، وینیتسیا، خارکیف، اودسا…

با خودم قراری می‌گذارم. من به اوکراین باز خواهم گشت. اما برای روز پیروزی، خبرها امروز گواهی می‌دهد روس‌ها عقب نشینی‌هایی را شروع کرده‌اند اما این داستان مرا با اوکراین تمام نخواهد کرد. من برای انعکاس روزهای سازندگی این سرزمین باز خواهم گشت تا باز هم راوی باشم…

قصه من نا تمام ماند تا روزی که با اوکراین دور از غم تمامش کنم.