سال 76 من رای اولی بودم، سرشار و از ذوق و شوق و هیجان. آماده برای بهتر کردن زندگی برای خودم و دوستام و الان بعد از بیست سال همچنان از رایی که اون سال دادم راضیم.  کاری که خاتمی با ایران و مردم ایران کرد خیلی بیشتر از بهتر شدن وضعیت اقتصادی بود. خاتمی درهای اینترنت رو بروی ایران باز کرد و روزنامه نگاری رو جان  دوباره بخشید. هرچند دادگاه های مطبوعات کمر به قتل عام روزنامه های نوپا بستند اما از دل هر تعلیق یه روزنامه جدید متولد شد.

همه اینها آغازگر راهی شد که مردم رو به 88 رسوند، به اینکه برای حقمون سکوت نکنیم. به نتیجه نرسید اما بازهم یه .‏نقطه عطف بود توی آگاه کردن مردم، توی نشون دادن واقعیات به دیگران‏

الان سال 96 هستش و من از هزاران کیلومتر اون طرف تر فقط می‌تونم نظاره‌گر باشم و نهایتا تو تلگرام و فیس بوک  و توییتر چیزهایی که می خونم رو برای بقیه هم بفرستم. اگر و اگر ایران بودم برای زندگی بهتر رای اولیهای امسال . .حتما رای می‌دادم .، برای اینکه اونها هم باید به آینده امیدوار باشند نه اینکه همش در ترس زندگی کنند

اگر ایرانید و می‌خواید رای ندید به خودتون و شناسنامتون فکر نکنید. به اون جوونهای 18،19 ساله ای فکر کنید که زندگیشون با اومدن کسی مثل رءیسی حتما نابود میشه. اگر سیتیزن هستید در تورنتو رفتن تو بوفالو می تونه مثل یکی از کلی سفرهای کوتاهی باشه که تو لانگ ویکندها میرید، به خواهرزاده برادرزاده هاتون تو ایران فکر کنید. به خواهر برادرهاتون و برید رای بدید. راه دموکراسی طولانیست و نیازمند صبر و پایداری.

What if I forget the sound of my mother’s voice?

قشنگ یه لحظه قلبم وامیسته ،شروع میکنم به تکرار مکالمه هام با مامانم تا مطمئن بشم هنوز زنگ صداش یادمه. نفس راحت. هنوز یادمه

]]> https://ardvisoor.wordpress.com/2016/04/11/what-if-i-forget/feed/ 1 868 صندوقک https://ardvisoor.wordpress.com/2016/03/29/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%b4%db%8c-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa%d9%87/ https://ardvisoor.wordpress.com/2016/03/29/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%b4%db%8c-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa%d9%87/#comments Mon, 28 Mar 2016 20:39:59 +0000 http://ardvisoor.wordpress.com/?p=841 ادامه مطالعه →]]>

رفته بودم دیدن دوستای 18 سالم ، نه اینکه 18 سالشون باشه نه 18 ساله باهم دوستیم بیشتر از نصف عمرمون. یکیمون همیشه برعکس من ساکت و دیرجوش بود و اولین خاطره ای که از من داره اینه که من سر کلاس ادبیات دانشگاه با همه طرفم داشتم حرف می زدم و آشنا میشدم.

میگفت با جلویی حرف میزدی، با پشتی با بغل دستیا و…. در عرض ده دقیقه نصف کلاس رو می شناختی.می خندیدی و سربه سر همه می گذاشتی. سالهاست دیگه اینطوری نیستم. تا کسی سر حرف رو باز نکنه نمیرم جلو. نمی دونم کجای مسیر این 18 سال از اون آدم شوخ و شنگ و سرخوش تبدیل شدم به این آدم آروم و جدی و محافظه کار. اون روزها می گفتم همه آدم خوبین مگه خلافش ثابت بشه اما حالا یه پا  گلام هستم واسه خودم «من می دونم….» کلا با دیده شک و تردید به همه نگاه می کنم نکنه دروغگو باشن، متظاهر باشن و………

کدوم خوبه کدوم نیست رو نمی دونم اما اون روزها، روزهای بهتری بودن

]]> https://ardvisoor.wordpress.com/2016/03/29/%d8%b1%d9%88%d8%b2%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%b1%d8%ae%d9%88%d8%b4%db%8c-%da%af%d8%b0%d8%b4%d8%aa%d9%87/feed/ 1 841 صندوقک https://ardvisoor.wordpress.com/2015/11/16/city_of_glass/ https://ardvisoor.wordpress.com/2015/11/16/city_of_glass/#comments Mon, 16 Nov 2015 17:46:04 +0000 http://ardvisoor.wordpress.com/?p=839 ادامه مطالعه →]]> چندسال پیش کتاب شهر شیشه‌ای را خونده بودم و یادم بود که دوستش داشتم اما در تصمیم به اینکه بین کتاب‌خونیهام جایی را برای لیست هزار و یک کتابی که باید پیش از مرگ بخونید بازکنم تصمیم گرفتم سه گانه نیویورک را بخونم که خب اولین کتاب شهر شیشه‌ای بود.‏

کل داستان و شیوه روایت اون برام جذاب بود اما از همه بیشتر بازی که با واژه‌ها و پیوند زدن اون به کاربرد اشیاء یا حتی آدمها بود که نظرم را جلب کرد. در قسمتی از گفتگوی بین کویین و استیلزمن می بینیم که استیلزمن درمورد چتر صحبت می کنه و اینکه چتر همیشه یادآور چیزی است که انسان را در برابر باران حفظ می‌کنند. اما اگر چتر بشکند چی، دیگر کارآیی ندارد پس آیا باید هنوز هم از آن بعنوان چتر اسم برد؟

این تغییر کاربری را در خود کویین هم می بینیم. وقتی شخصیت و شغل اون براساس نامی که خودش را معرفی می کنه تغییر می کنه. حتی از دید استیلزمن هم وقتی کویین در هربار مواجه نام جدیدی را بعنوان اسم خودش بهش میگه، استیلزمن درمورد موضوع جدیدی باهاش صحبت می کنه و حرفهای قبلی را تکرار نمی‌کنه انگار نام با هویت طرف ارتباط نزدیکی داره و هربار تغییرش یک شخصیت جدید و کاربرد جدید به شخصی میده که این نام را اعلام کرده.‌‏

به نظر من استر در دنیای مدرن زندگی می‌کنه و از این دنیای مدرن هم می‌نویسه. از پیچیدگیهایی که هرکدوم از ما در طی روز ممکنه باهاش برخورد کنیم اما خیلی طبیعی رد بشیم. درواقع پیچیدگیهایی که می تونن وجود داشته باشند یا نه. بسته به اینکه ما کی هستیم، کجا زندگی می کنیم و چه نامی داریم.‏

پنج روز مونده به سی و پنج سالگی ، تصورش هم عجیب غریبه برام.

روزهای زیادی بود که وقتی بهم می‌گفتند طرف سی و پنج سالشه یه خانوم موقر و متین و عاقل و اگر متاهل بود با دو تا بچه میومد تو ذهنم.احتمالا قد بلندی داشت و یه پیراهن خنک تابستونی هم تنش بود.

هیچ‌کدوم از این تصورات ذهنی کودکانه با من فعلی سازگار نیست نه از لحاظ ظاهری و نه از لحاظ عقل و درایت. هنوز هم بهم بگن فلانی 35 سالشه چند لحظه باید گیج بزنم تا یادم بیاد منهم همون سن را دارم.

این عدم باور از اونجایی میاد که هنوز و هنوز خیلی آرزو و خیلی کار جوانانه برای انجام دارم. خیلی چیزهاست که دوست دارم تجربه‌اشون کنم و به نظر خودم به نیروی جوانی نیاز دارند اما این عدد که هی بالاتر میره منهم هی وحشت می‌کنم. می‌ترسم که نرسم اون کارها رو که دوستشون دارم انجام بدم.

2

تو این دنیای جدیدی که دارم زندگی می‌کنم آدمها اینطوری نیستند، مردم اینجا لذت می‌برند از زندگی، درحال زندگی می‌کنند نه در ترس و هراس از آینده. روزها و روزها با خودم حرف می‌زنم که اینطور باش، که تو اومدی اینجا که از اون غم هرروزه آینده فرار کنی اما انگار این ریشه دوانده در وجودم و رهایی ازش نیست.

وقتی می‌بینم پیرزن، پیرمردهای بالای هفتاد سال چقدر خوب و بانشاط در کافه، رستوران باهم حرف میزنند، پیاده‌روی می‌کنند و… میگم زندگی یعنی این و پنج ثانیه بعد به این فکر می‌کنم که چقدر کار نکرده دارم.

3

سالهاست که عادت دارم نزدیک یا خود روز تولدم چیزی بنویسم. و حالا می بینم که سال به سال نوشته‌هام پراکنده‌تر، آشفته‌تر و … است. اما اشکال نداره تقصیر را می‌اندازم گردن فارسی . جدیدا به این نتیجه رسیدم که فارسی چقدر لغت کم داره. خیلی وقتها حسی که با یک کلمه در زبانی مثل انگلیسی منتقل میشه توی فارسی باید برایش جمله گفت.حیف.

]]> https://ardvisoor.wordpress.com/2015/06/04/35/feed/ 8 835 صندوقک https://ardvisoor.wordpress.com/2015/02/28/%d8%a7%d8%b3%d9%be%d8%a7%da%a9-%d8%8c-%d9%82%d9%87%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%86-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c%db%8c-%d8%b7%d9%88%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%88-%d9%85/ https://ardvisoor.wordpress.com/2015/02/28/%d8%a7%d8%b3%d9%be%d8%a7%da%a9-%d8%8c-%d9%82%d9%87%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86-%d9%85%d9%86-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c%db%8c-%d8%b7%d9%88%d9%84%d8%a7%d9%86%db%8c-%d9%88-%d9%85/#comments Fri, 27 Feb 2015 21:13:46 +0000 http://ardvisoor.wordpress.com/?p=831 ادامه مطالعه →]]>

اسپاک برای ذهن کودک من یک تفاوت بود ، یک نشانه از اینکه می‌شود ظاهری شبیه اما متفاوت داشت. آن علامت وی با انگشتان بهم چسبیده برای من علامت آدمی بود که باهوش است اما علاقه‌مند هم می‌شود و بهمین سادگی اسپاک شد یکی از شخصیت‌های مورد علاقه من از بچگی تا الان.

 .و حالا انگار قهرمانم را از من گرفته باشند.

یک سال آخر عمر پدر من در آلزایمر گذشت . حال و احوالات و بالا و پایین‌های زیادی را تجربه کرد اما برای من بارزترین نشانه اش این بود که من را به اسم کوچکترین عمه‌ام صدا می‌کرد و تقریبا اکثر اوقات یادش نمی ‌آمد که دختری دارد.این قسمت از آلزایمر معمولا نصیب کوچکترین فرزند می‌شود و برادران من هردو در خاطر پدرم بخوبی مانده بودند. شده بود اوقاتی که پدرم من را در خانه میدید و مردد می ماند که من دزد هستم یا مهمان؟ اکثرا از ذات مهمان‌نوازش من را مهمان فرض می‌کرد و می‌پرسید ذخترخانم، خانم من را ندیدی؟ یا پسرهای من کجا هستند ؟ و منهم ترجیح می‌دادم مثل یک مهمان مودب راهنماییش کنم ، مادرم را صدا کنم و آرامشش را بهم نزنم. الان که کتاب «من هنوز آلیس هستم» را می خوانم کمی شک کردم که آیا باید اصرار می‌کردم من دخترش هستم و سعی می‌کردم من را بشناسد یا کار درستی کردم و آرامشش را برایش حفظ کردم.‏

تا زمانی که این کتاب را نخوانده بودم کمتر به این فکر می‌کردم که آلزایمر می تواند خیلی خوردکننده‌تر از چیزی باشد که ما تصور می‌کنیم بخصوص در مراحلی که هنوز فرد خودش را می شناسد اما دائم چیزهای زیادی را فراموش می‌کند.‏

این روزها دائم خاطرات عصبانیت‌ها و سرگشتگیهای پدرم را یادم می‌آید و آرزو می‌کنم ای کاش آن زمان در مورد آلزایمر بیشتر می‌دانستم . روزهایی بود که بسادگی دنبال درهای مختلف خانه می‌گشت تا در موردنظرش را پیدا کند. من با آرامش راهنماییش می کردم اما درک نمی کردم چقدر این موضوع که نمی‌تواند یک در ساده را در خانه خودش پیدا کند برای پدر من که زمانی برای خودش کسی بوده و همیشه به قدرت فکرش افتخار می کرد ، اعصاب خورد کن بوده است.‏

کتاب :من هنوز آلیس هستم» را به نظرم باید خواند . نویسنده کتاب پرفسور نورولوژی است و بنابراین می‌شود تا حد زیادی به کتاب به چشم حقیقت نگاه کرد. باید خودمان مراقب خودمان باشیم و نشانه های آلزایمر را جدی بگیریم ، من حتی قبل از خواندن این کتاب نمی دانستم که گونه‌ای از آلزایمر هست که از سنین خیلی پایینتر از شصت شروع میشود. باید این کتاب را بخوانیم و بدانیم که آدمهای اطرافمان اگر آلزایمر دارند، از این موضوع در رنج هستند.‌‏

من هنوز فیلمی که از روی این کتاب ساخته شده را ندیده‌ام. اما به نظرم هرچقدر هم خوب ساخته شده باشد بعیده بتواند همه جزئیاتی که در کتاب وجود دارد منتقل کند.‏ هرچند شاید چون تصویری است تاثیر بیشتری داشته باشد.‏

از پنجره بیرون رو نگاه می کنم. یه سری خونه ها آتیش بازیهای کوچیک دارن مثل همونایی که ما تو چارشنبه سوری داریم.

فکر میکنم الان که سال نو ما نیست. من باید خوشحال باشم یا نه؟ الان دوبار در سال، سال نو دارم؟ نه، هنوز زوده . حسی ندارم فقط برام مثل این میمونه که به جشن تولد دختر همسایه نگاه کنم و براش خوشحال باشم.

 با اینحال دوشنبه میرم سرکار و به همه سال نو مبارکی میگم بعد توضیح میدم که سال نو ما یه وقت دیگه است. اینطوری هنوز فقط به یجا تعلق

دارم. اما سال بعد و سالهای بعد چی ؟ اگه یروزی بچه ای باشه چی؟ برای اون دیگه فقط الانه که سال نوئه نه اول فروردین قشنگ ما

اینهم از افکار مالیخولیایی آخر سال ما، سال نو اونا یا ما در خانه جدید مبارک

The Enchanted

 کتاب عجیب و غیرمنتظره‌ایه. کتاب را از دریچه یک زندانی می‌خوانی و از فکرها و تعبیرهاش لذت می‌بری . آدمهایی را می‌بینی که در صف اعدام هستند و تنها نجات‌دهنده آنها خانمی است که دنبال چرایی جنایت‌های آنها می‌گردد، در گذشته آنها جستجو می‌کند و راهی را که منجر به وجود آوردن یک جانی بی‌رحم شده، بررسی می‌کند. از نظر من رنه دنفیلد دنیای تاریک اما بسیار زیبایی را در این کتاب خلق کرده که صددرصد ارزش پا گذاشتن در آن وجود دارد.‏

Bird Box

من معمولا کتاب ترسناک زیاد نمی خوانم همانطور که فیلم ترسناک زیاد نمی‌بینم و حقیقتا یادم نمی‌آید که چطور به این کتاب رسیدم با اینحال از خواندن آن راضیم. در کتاب با موجود یا پدیده‌ای روبرو میشویم که نباید آن را با چشم ببینی و گرنه دچار جنون میشوی و اطرافیان و بعد خودت را  می‌کشی . وجود این پدیده جامعه انسانی را از هم می پاشاند و همه را به داخل فضاهای بسته بدون هیچ روزنه‌ای به بیرون می‌کشاند . خارج از فضای بسته خبری از حس بینایی نیست و راه را فقط باید با استفاده از حس لامسه پیدا کنی و خطر را با حس شنوایی تشخیص بدی.

All the light we cannot see

این کتاب زندگی دو کودک و سپس نوجوان را در قبل از سالهای جنگ جهانی دوم و در خلال جنگ بررسی می کند و درواقع در کنار زندگی آنها زندگی دو جامعه را به ما نشان میدهد ، جامعه مورد تهاجم قرار گرفته فرانسه و جامعه متهاجم آلمان . در کتاب بیرحمی و قساوت قلب در کنار مهربانی و عطوفت به تصویر کشیده شده. در هردو جبهه آدمهایی را می‌بینیم که ارزشهای انسانی هنوز در آنها وجود دارد و برعکس.

Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage

آخرین کتاب موراکامی درباره مردی بنام سوکورو تازاکی است که بین اطرافیانش تنها نام بدون رنگ را دارد. در نامهای همه دوستان و کسانیکه در زندگی‌اش نقشی داشتند همیشه رنگی وجود داشته و اون تنها آدم بدون رنگ و خالی و پوچ است. از زمانی که بیرحمانه از گروه دوستی دبیرستانش طرد می شود تا الان که سالها از آن روز گذشته هرگز نتوانسته از آن رنج و درد آزاد شود. کتاب آرام آرام ما را در گذشته و حال جلو می‌برد . برداشت‌های ما از خودمان و دوستیهایمان را به چالش می‌کشد و برای ما از دلیل هایی صحبت می کند که هرگز به فکر ما نرسیده مسبب اتفاقاتی هستند که برای ما افتاده .وقتی این کتاب را می‌خواندم به هزاران باری فکر کردم که بی‌دلیل خود را برای خیلی چیزها سرزنش کردم.

The Martian

درباره کتاب مریخی قبلا اینجا نوشته بودم. کتاب بسیار خوب نوشته شده و داستان جذابی داره و در ژانر علمی تخیلی بعنوان بهترین کتاب امسال در سایت گودریدز برگزیده شده. اگر مثل من به این ژانر علاقه‌مند هستید حتما از خواندن این کتاب لذت خواهید برد.

و یک لحظه بعد دیگه کارمند یه شرکت نرم‌افزاری تو تورنتو نیستم ، یه دختر ده یازده ساله‌ام تو یه باغ تو عباس‌آباد همدان، زیر درخت گردو ایستادم و دارم هرچی دستم می رسه را به طرف گردوهای رو شاخه که از دسترس من دور هستند پرت می کنم بلکه یکی بیفته پایین.

این درخت گردو بین درخت های گردو باغ محبوب ترین منه چون تو یه محوطه نسبتا باز و برخلاف باقی قسمتهای باغ، مسطح قرار گرفته و اگر گردویی بیفته پایین قل نمی خوره بره تو یه طبقه دیگه باغ.

بابا از اون طرف پیداش میشه و میگه : چقدر بگم ؟ هنوز نرسیدن. حداقل باید یکی دو هفته دیگه صبر کنی. اما کیه که گوش بده اینقدر بالا و پایین می پرم و چیز پرت می کنم تا بالاخره چند تا گردو میفته پایین.

تا خودم به چشم خودم اون مایع سفید یا بیرنگ وسط گردو رو نبینم رضایت نمی دم که هنوز حتی یخورده هم نرسیدن ، ناامید میرم سراغ باقی میوه‌های رسیده و البته کمتر جذاب مثل سیب.

وقتی شب با بابا برمیگردیم خونه مامان یه نگاه به انگشت های سیاه شده از پوست گردوی من می اندازه و به بابا میگه هرسال همین بساط رو داریم دیگه ، آخه این دستای یه دختره؟

بابا هم می خنده و شونه بالا می اندازه که از پسش برنمیام و….. 

مطمئنم که اگه می خواست برمیومد اما دستهای سیاه داشتن می ارزید به اون برق خوشحالی که همیشه تو چشام بود.