Αρμίδα

Το πένθος στα παιδιά και πως να το αντιμετωπίσετε.

noreply@blogger.com (Βέργου Ιωάννα) — Sat, 16 Apr 2016 17:15:00 +0000

Η γέννηση και ο θάνατος είναι οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας. Τη μεν γέννηση την αντιμετωπίζουμε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, στο δε θάνατο "γυρίζουμε την πλάτη μας". Αδιαμφισβήτητα, είναι πάντα άσχημο το συναίσθημα που βιώνουμε όταν χάνουμε κάποιον που αγαπάμε. Αυτό είναι κάτι φυσιολογικό. Στην προσπάθεια, όμως, άρνησης ή κατανόησης του θανάτου έχουν δημιουργηθεί κατά καιρούς διάφορες προκαταλήψεις, οι οποίες εκφραζόμενες σε όλη τους την ισχύ, καθιστούν το πένθος "παθολογικό". Αυτό που αναδεικνύεται, δηλαδή, ως σημαντικό είναι ότι η στάση μας και οι αντιλήψεις μας απέναντι στο θάνατο επηρεάζουν σημαντικά τον αντίκτυπο του θανάτου στα παιδιά.

Ως πένθος ορίζεται η λύπη και το κενό που αισθανόμαστε εξαιτίας της απουσίας ενός προσώπου. Ο αντίκτυπος του πένθους δεν είναι δεδομένος σε κάθε παιδί αλλά ποικίλει αρκετά ανάλογα με τη συναισθηματική του αντίδραση, η οποία κυμαίνεται από αδιαφορία μέχρι υπέρτατη θλίψη ή άγχος. Η κατανόηση ενός θανάτου για ένα νέο άτομο ξεκινά ως αφηρημένη έννοια ενός αποχωρισμού, έτσι ώστε καθώς θα αναπτύσσεται η έννοια αυτή να γενικεύεται και να επεκτείνεται, συμπεριλαμβάνοντας κι άλλες αφηρημένες έννοιες, όπως το αμετάκλητο του ανθρώπινου θανάτου, την έννοια της δικαιοσύνης και της αδικίας και πιθανά συναισθήματα, όπως η ενοχή. Το να ξεπεράσει ένα παιδί το πένθος αντανακλά σε μία γκάμα πολλών συναισθηματικών και γνωστικών παραγόντων, όπως είναι το φύλο, η ηλικία και η προσωπικότητα. Αυτοί οι ενδογενείς παράγοντες, σε συνδυασμό με την οικογένεια απαιτούν πρόσβαση σε κοινωνική υποστήριξη και πηγές της πολιτείας, και σίγουρα επιδρούν στην ικανότητα του ατόμου να αντιμετωπίζει το πένθος.

Το πολυποίκιλο εύρος του πένθους είναι καλά τεκμηριωμένο, και μπορεί να προκληθεί από το θάνατο ενός συγγενή ή κάποιον κάπως άγνωστο για το παιδί. Ένας ξαφνικός και τραυματικός θάνατος μπορεί να προκαλέσει περισσότερο θρήνο από ότι ένας αναμενόμενος, επικείμενος θάνατος. Σημαντικότερο παράγοντα, ωστόσο, αποτελεί η οικειότητα που είχε το παιδί με το εκλιπόν πρόσωπο. Όσο πιο συναισθηματικά δεμένο ήταν το παιδί μαζί του τόσο πιο οδυνηρή θα είναι η απώλεια. Επίσης, προηγούμενη εμπειρία σε κηδεία ή τελετουργική πράξη σε συνάρτηση με την πρόσβαση σε κατάλληλη υποστήριξη επιδρούν στη σοβαρότητα του πένθους.

Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το αν τα παιδιά είναι σε θέση να παρουσιάζουν αντιδράσεις πένθους και προκύπτει ότι είναι δυνατό να παρουσιάσουν από πολύ νωρίς, από την ηλικία των 6 μηνών. Ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 18-24 μηνών δεν αντιλαμβάνεται πλήρως ότι ένα άλλο πρόσωπο έχει μια ξεχωριστή ύπαρξη από τη δική του. Επομένως, πριν από την ηλικία αυτή, η αντίληψη της έννοιας του θανάτου μπορεί να υπάρχει, αλλά είναι πολύ ατελής. Μεταξύ της ηλικίας των δύο και πέντε ετών έχει επιτευχθεί εσωτερικά η μονιμότητα του αντικειμένου και το παιδί έχει καλύτερη αλλά ατελή αντίληψη της έννοιας του θανάτου και της οριστικότητάς του. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας παρουσιάζουν μερικές από τις αντιδράσεις θρήνου του ενηλίκου όμως υπάρχει ο κίνδυνος να πιστεύουν ότι η απώλεια είναι δική τους ευθύνη ή οφείλεται στο δικό τους κακό εαυτό. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας πιστεύουν ότι αυτός που πέθανε μπορεί να γυρίσει ή ότι εξακολουθεί να ζει, να σκέφτεται και να αισθάνεται εκεί που βρίσκεται. Δεν συνειδητοποιούν ότι το σώμα που πέθανε δε λειτουργεί.

Μεταξύ της ηλικίας των πέντε και επτά ετών το παιδί έχει μια σαφέστερη αντίληψη του θανάτου, διότι υπάρχει η σχετική γνωστική ανάπτυξη. Όμως δεν μπορεί να επεξεργαστεί τα έντονα συναισθήματα που προκαλούνται από την απώλεια. Τα παιδιά αυτής της ηλικίας φαίνεται να είναι ιδιαίτερα εύθραυστα και ευάλωτα, επειδή η γνωστική τους ανάπτυξη είναι επαρκής για να αντιληφθούν τη μονιμότητα του θανάτου και τις επιπτώσεις του. Οι κοινωνικές τους όμως δεξιότητες δεν είναι αρκετά αναπτυγμένες, ώστε να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της απώλειας. Από την ηλικία των επτά μέχρι την εφηβεία το παιδί αρχίζει να παρουσιάζει αντιδράσεις πένθους που μοιάζουν με εκείνες του ενηλίκου. Αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και το ίδιο, είναι θνητοί και ότι ο θάνατος είναι μια σταθερή βιολογική πορεία της ζωής.

Μερικές από τις συχνότερες και απόλυτα φυσιολογικές εκδηλώσεις θρήνου στα παιδιά είναι:

Η άρνηση.
Η δυσπιστία (το παιδί θέλει να πιστέψει απελπισμένα ότι όλα είναι μόνο ένας εφιάλτης).
Η θλίψη.
Τα ξεσπάσματα θυμού ή δακρύων (πολλές φορές για ασήμαντο λόγο).
Διάφοροι φόβοι (φόβος αποχωρισμού από αγαπημένα πρόσωπα, φόβος για το σκοτάδι, κλπ).
Αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου και του φαγητού.
Αλλαγές στη συμπεριφορά (απομόνωση, εσωστρέφεια, επιθετικότητα, μείωση της απόδοσης στο σχολείο, ριψοκίνδυνη συμπεριφορά, κλπ).
Η εκδήλωση συμπεριφορών προηγούμενων σταδίων ανάπτυξης (πιπίλα, ενούρηση, εξάρτηση από ενήλικες).
Η επίμονη αναζήτηση του ατόμου που πέθανε και συνεχείς σκέψεις γύρω από το θάνατό του.
Ενοχές για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου.
Αίσθημα ανακούφισης, όταν έχει προηγηθεί παρατεταμένη περίοδος άγχους εξαιτίας του επικείμενου θανάτου.
Σωματικά συμπτώματα (πονοκέφαλοι, στομαχικές διαταραχές, αναπνευστικά προβλήματα, έξαρση αλλεργιών, κλπ).
Έντονες και παρατεταμένες σωματικές ενοχλήσεις ή άρνηση για το σχολείο.

Το κάθε παιδί έχει το δικό του τρόπο να θρηνεί. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος. Ο θρήνος, ως μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση, βοηθά το παιδί να αποδεχθεί την πραγματικότητα της απώλειας και να προσαρμοστεί σ’ αυτήν. Επίσης, το παιδί μπορεί να θρηνεί σε δόσεις, δηλαδή κατά διαστήματα, καθώς δεν μπορεί να αντέξει για μεγάλο χρονικό διάστημα τα οδυνηρά συναισθήματα. Άλλωστε ο θρήνος αναβιώνει σε επόμενα στάδια της εξέλιξής του (κοινωνικά, συναισθηματικά, νοητικά). Επομένως, ενώ τη μια στιγμή μπορεί να είναι θλιμμένο, την αμέσως επόμενη παίζει ή γελάει. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι αδιαφορεί ή έχει ξεπεράσει τη θλίψη του. Εκφράζεται έμμεσα στο παιχνίδι του, στις ζωγραφιές του, μέσα από τις αλλαγές στη συμπεριφορά του, στον ύπνο, στο φαγητό, στο σπίτι ή στο σχολείο και σπανιότερα μέσω του λόγου.

Όσον αφορά στην παρέμβαση, καλό θα ήταν να προλάβουμε κάποιες καταστάσεις μετριάζοντας έτσι την εμπειρία του πένθους. Για να προετοιμάσουμε τα παιδιά για το θάνατο μπορούμε να συζητάμε μαζί τους γι’ αυτό, εξηγώντας το οδυνηρό συναίσθημα και δείχνοντας ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Έτσι, μετά την εμπειρία του θανάτου, ο σημαντικότερος υποστηρικτής, ο γονέας οφείλει να ενημερώσει έγκαιρα και αξιόπιστα για την απώλεια, ώστε να κατανοήσει τι έχει συμβεί στο αγαπημένο του πρόσωπο. Μπορεί να το ενθαρρύνει να εκφράσει τα συναισθήματά του, να διατηρήσει ζωντανή την ανάμνηση του αγαπημένου του προσώπου συμμετέχοντας με το παιδί, στο βαθμό που επιθυμεί, στο οικογενειακό πένθος και να το κάνει να αισθάνεται ότι μπορεί να συνεχίσει τη ζωή του και να επενδύσει σε άλλες σχέσεις.

Ένας ακόμη σημαντικός υποστηρικτής είναι ο εκπαιδευτικός. Μπορεί να σταθεί αρωγός για το παιδί και την οικογένεια με το να εκφράσει τη λύπη του σε προσωπικό επίπεδο και να δηλώσει τη διαθεσιμότητά του σε οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει. Διατηρεί μια πιο συχνή επικοινωνία με το οικογενειακό περιβάλλον, ώστε να υπάρχει ανταλλαγή πληροφοριών και ενημέρωση για την προσαρμογή του παιδιού τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι μετά την απώλεια, ενθαρρύνει τη συμμετοχή του παιδιού σε εκδηλώσεις, εκδρομές, γιορτές κλπ. Μπορεί να ακούσει το παιδί, αν απευθυνθεί σε αυτόν με κατανόηση και αποδοχή αλλά να σεβαστεί και την επιλογή του παιδιού, αν δε θελήσει να μοιραστεί κάτι μαζί του. Τέλος, παρατηρεί το παιδί έχοντας στο μυαλό του ότι πιθανές αλλαγές στη συμπεριφορά ή στην επίδοση, ακόμη και μετά από πολύ καιρό, μπορεί να συνδέονται με την απώλεια.

Από όλα τα παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι "το πένθος χρειάζεται χώρο" προκειμένου να ζήσουμε μαζί του, αφού αυτό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν πρόκειται για ασθένεια και, όσον αφορά ειδικά στα παιδιά, η απώλεια που βιώνουν αποτελεί μέρος της φυσική εξέλιξης της ζωής.

Διαχείριση σελιδοδεικτών σε Google Chrome και Mozilla Firefox.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 09 Apr 2016 12:53:00 +0000

Σε προηγούμενό μας άρθρο είχαμε αναφερθεί στον αποκλεισμό διαφημίσεων σε Google Chrome και Mozilla Firefox. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τους σελιδοδείκτες. Οι σελιδοδείκτες, bookmarks αγγλιστί, είναι αποθηκευμένες διευθύνσεις ιστοσελίδων στον browser που κάνουν ευκολότερη την πρόσβασή μας σε αγαπημένους ιστότοπους. Αντί να πληκτρολογήσουμε τη διεύθυνση μιας σελίδας που επισκεπτόμαστε συχνά, μπορούμε να την έχουμε αποθηκευμένη ως σελιδοδείκτη και επομένως, διαθέσιμη με ένα κλικ. Έτσι, στη συνέχεια του άρθρου θα δείξουμε πως μπορούμε να δημιουργήσουμε, να οργανώσουμε, να εισάγουμε και να επαναφέρουμε σελιδοδείκτες στο Google Chrome και το Mozilla Firefox.

Google Chrome

Δημιουργία Σελιδοδεικτών.

Αρχικά, ανοίγουμε το Google Chrome. Αν η γραμμή σελιδοδεικτών δεν εμφανίζεται, πατάμε ταυτόχρονα "Ctrl + Shift + B" και παρατηρούμε το μήνυμα "Για γρήγορη πρόσβαση, τοποθετήστε τους σελιδοδείκτες σας στη γραμμή σελιδοδεικτών". To "Ctrl" βρίσκεται στο κάτω αριστερό μέρος του πληκτρολογίου και το "Shift" ακριβώς από πάνω του.

Επισκεπτόμαστε την ιστοσελίδα που θέλουμε να αποθηκεύσουμε ως σελιδοδείκτη και πατάμε ταυτόχρονα "Ctrl + D". Στο παράθυρο που ανοίγει, κάνουμε κλικ στο "Ολοκληρώθηκε".

Θα μπορούσαμε επίσης να σύρουμε (drag and drop) πάνω στη γραμμή σελιδοδεικτών το εικονίδιο που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στη διεύθυνση της ιστοσελίδας.

Η ιστοσελίδα μας αποθηκεύτηκε ως σελιδοδείκτης και πλέον κάθε φορά που ανοίγουμε το Google Chrome θα εμφανίζεται στη γραμμή σελιδοδεικτών.

Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να προσθέσουμε όσους σελιδοδείκτες θέλουμε.

Οργάνωση Σελιδοδεικτών.

Το Google Chrome μας παρέχει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε φακέλους για καλύτερη κατηγοριοποίηση των σελιδοδεικτών. Για να γίνει αυτό κάνουμε δεξί κλικ πάνω στη γραμμή σελιδοδεικτών και επιλέγουμε "Προσθήκη φακέλου…". Στο παράθυρο που εμφανίζεται, δίνουμε το όνομα που θέλουμε στο φάκελο και πατάμε "Αποθήκευση".

Ο φάκελος που μόλις δημιουργήσαμε είναι κενός.

Μπορούμε τώρα να σύρουμε τους σελιδοδείκτες της επιλογής μας μέσα στο φάκελο. Κάνοντας κλικ πάνω του, εμφανίζονται τα περιεχόμενά του.

Αντίγραφα Ασφαλείας Σελιδοδεικτών.

Σε περίπτωση που θέλουμε να κάνουμε format ή να μεταφέρουμε τους σελιδοδείκτες μας από έναν υπολογιστή σε έναν άλλο, μπορούμε να κάνουμε backup μέσα από το ίδιο το Google Chrome.

Ανοίγουμε το Google Chrome, πατάμε ταυτόχρονα "Ctrl + Shift + O" και μεταφερόμαστε στην καρτέλα "Διαχείριση σελιδοδεικτών". Εκεί κάνουμε κλικ στην "Οργάνωση".

Ακολούθως, επιλέγουμε "Εξαγωγή σελιδοδεικτών σε μορφή HTML…". Στο παράθυρο που εμφανίζεται, επιλέγουμε που θέλουμε να αποθηκευτεί το αντίγραφο ασφαλείας των σελιδοδεικτών και πατάμε "Αποθήκευση".

Επαναφορά Αντιγράφων Ασφαλείας Σελιδοδεικτών.

Για να επαναφέρουμε τους σελιδοδείκτες μας ή να τους μεταφέρουμε σε κάποιον τρίτο υπολογιστή, πρώτα ανοίγουμε το Google Chrome. Πατάμε ταυτόχρονα "Ctrl + Shift + O". Παρατηρούμε ότι έχουμε μεταφερθεί στην καρτέλα "Διαχείριση σελιδοδεικτών". Εκεί κάνουμε κλικ στο "Οργάνωση".

Στη συνέχεια, επιλέγουμε "Εισαγωγή σελιδοδεικτών σε μορφή HTML…". Στο παράθυρο που εμφανίζεται, επιλέγουμε το αντίγραφο ασφαλείας των σελιδοδεικτών που αποθηκεύσαμε στο προηγούμενο βήμα και πατάμε στο "Άνοιγμα".

Παρατηρούμε ότι οι σελιδοδείκτες μας έχουν μεταφερθεί επιτυχώς στη γραμμή σελιδοδεικτών.

Εισαγωγή σελιδοδεικτών από διαφορετικό browser.

Το Google Chrome μπορεί να δεχτεί σελιδοδείκτες που έχουμε αποθηκεύσει σε τρίτους browser που χρησιμοποιούμε. Για να γίνει αυτό, ανοίγουμε το Google Chrome φροντίζοντας ο άλλος browser να είναι κλειστός. Κάνουμε κλικ στο "Εισαγωγή σελιδοδεικτών τώρα..".

Στο παράθυρο που εμφανίζεται, επιλέγουμε στο πεδίο "Από" τον browser του οποίου τους σελιδοδείκτες θέλουμε να εισάγουμε. Στη συνέχεια, πατάμε στην "Εισαγωγή" και είμαστε έτοιμοι.

Mozilla Firefox

Δημιουργία Σελιδοδεικτών.

Αρχικά, ανοίγουμε το Mozilla Firefox. Αν η γραμμή σελιδοδεικτών δεν εμφανίζεται, κάνουμε δεξί κλικ στο χώρο δίπλα ακριβώς από το "+" που ανοίγει μια καινούρια καρτέλα. Στις επιλογές που εμφανίζονται, επιλέγουμε την "Εργαλειοθήκη σελιδοδεικτών".

Επισκεπτόμαστε την ιστοσελίδα που θέλουμε να αποθηκεύσουμε ως σελιδοδείκτη και πατάμε στο αστεράκι που βρίσκεται δίπλα στο "Search".

Η σελίδα μας έχει αποθηκευτεί ως σελιδοδείκτης αλλά δεν εμφανίζεται στη γραμμή σελιδοδεικτών. Για να γίνει αυτό, ξανακάνουμε κλικ στο αστεράκι. Στο μενού που εμφανίζεται επιλέγουμε στο πεδίο "Φάκελος" το "Εργαλειοθήκη σελιδοδεικτών" και στη συνέχεια πατάμε στην "Προσθήκη".

Η ιστοσελίδα μας αποθηκεύτηκε ως σελιδοδείκτης και πλέον κάθε φορά που ανοίγουμε το Mozilla Firefox θα εμφανίζεται στη γραμμή σελιδοδεικτών.

Μπορούμε με τον ίδιο τρόπο να προσθέσουμε όσους σελιδοδείκτες θέλουμε.

Οργάνωση Σελιδοδεικτών.

Το Mozilla Firefox μας παρέχει τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε φακέλους για καλύτερη κατηγοριοποίηση των σελιδοδεικτών. Για να γίνει αυτό, κάνουμε δεξί κλικ πάνω στη γραμμή σελιδοδεικτών και επιλέγουμε "Νέος φάκελος". Στο παράθυρο που εμφανίζεται δίνουμε το όνομα που θέλουμε στο φάκελο και πατάμε "Προσθήκη".

Ο φάκελος που μόλις δημιουργήσαμε είναι κενός.

Αντίγραφα Ασφαλείας Σελιδοδεικτών.

Σε περίπτωση που θέλουμε να κάνουμε format ή να μεταφέρουμε τους σελιδοδείκτες μας από έναν υπολογιστή σε έναν άλλο, μπορούμε να κάνουμε backup μέσα από το ίδιο το Mozilla Firefox.

Ανοίγουμε το Mozilla Firefox και κάνουμε κλικ στο εικονίδιο δίπλα στο αστεράκι.

Στο παράθυρο που εμφανίζεται επιλέγουμε "Προβολή όλων των σελιδοδεικτών".

Παρατηρούμε ότι έχουμε μεταφερθεί στην καρτέλα "Βιβλιοθήκη". Εκεί πατάμε στην "Εισαγωγή και αντίγραφα ασφαλείας σελιδοδεικτών".

Στις επιλογές που εμφανίζονται κάνουμε κλικ στο "Αντίγραφο ασφαλείας".

Στη συνέχεια, επιλέγουμε που θέλουμε να αποθηκευτεί το αντίγραφο ασφαλείας και πατάμε στην "Αποθήκευση".

Επαναφορά Αντιγράφων Ασφαλείας Σελιδοδεικτών.

Για να επαναφέρουμε τους σελιδοδείκτες μας ή να τους μεταφέρουμε σε κάποιον τρίτο υπολογιστή, πρώτα ανοίγουμε το Mozilla Firefox. Πηγαίνουμε στην καρτέλα "Βιβλιοθήκη". και κάνουμε κλικ στο "Εισαγωγή και αντίγραφα ασφαλείας σελιδοδεικτών".

Στις επιλογές που εμφανίζονται, πηγαίνουμε το ποντίκι μας στο "Επαναφορά" και εκεί κάνουμε κλικ στο "Επιλογή αρχείου…".

Βρίσκουμε το αντίγραφο ασφαλείας και, αφού το επιλέξουμε, κάνουμε κλικ στο "Άνοιγμα".

Κάνουμε κλικ στο "OK".

Η επαναφορά των σελιδοδεικτών μας έχει γίνει επιτυχώς.

Εισαγωγή σελιδοδεικτών από διαφορετικό browser.

Το Mozilla Firefox μπορεί να δεχτεί σελιδοδείκτες που έχουμε αποθηκεύσει σε τρίτους browser που χρησιμοποιούμε. Για να γίνει αυτό, ανοίγουμε το Mozilla Firefox φροντίζοντας ο άλλος browser να είναι κλειστός. Πηγαίνουμε στην καρτέλα "Βιβλιοθήκη" και κάνουμε κλικ στο "Εισαγωγή και αντίγραφα ασφαλείας σελιδοδεικτών", όπως δείξαμε προηγουμένως.

Στις επιλογές που εμφανίζονται, κάνουμε κλικ στο "Εισαγωγή δεδομένων από άλλο περιηγητή…".

Στη συνέχεια, επιλέγουμε τον browser του οποίου τους σελιδοδείκτες θέλουμε να εισάγουμε και κάνουμε κλικ στο "Επόμενο".

Κάνουμε κλικ στο "Επόμενο" και περιμένουμε να γίνει η εισαγωγή.

Μόλις η διαδικασία ολοκληρωθεί, κάνουμε κλικ στο "Τέλος" και είμαστε έτοιμοι.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε οποιαδήποτε απορία σχετικά με τους σελιδοδείκτες μπορείτε να αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Εύρεση βασικών πληροφοριών του υπολογιστή μας.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 02 Apr 2016 09:07:00 +0000

Κάθε υπολογιστής αποτελείται από πολλά συστατικά μέρη, το καθένα με τα δικά του χαρακτηριστικά. Πολλές φορές κρίνεται αναγκαίο να γνωρίζουμε αυτά τα χαρακτηριστικά, καθώς και βασικές πληροφορίες για το λειτουργικό μας σύστημα. Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε με την εύρεση όλων αυτών μέσα από τα Windows, χωρίς δηλαδή τη χρήση τρίτων προγραμμάτων που επιβαρύνουν τον υπολογιστή μας.

Στα παραδείγματα που ακολουθούν χρησιμοποιούνται τα Windows 10 αλλά η διαδικασία είναι παρόμοια και σε προηγούμενες εκδόσεις.

Ποιο λειτουργικό σύστημα χρησιμοποιώ και ποια η έκδοσή του;

Πηγαίνουμε στον "Πίνακα Ελέγχου" και στο πεδίο "Προβολή κατά" επιλέγουμε "Μικρά εικονίδια".

Στη συνέχεια, κάνουμε κλικ στο "Σύστημα".

Παρατηρούμε πως έχουμε μεταφερθεί στην καρτέλα "Σύστημα". Εκεί, στο πεδίο "Έκδοση Windows" μπορούμε να δούμε την έκδοση του λειτουργικού μας συστήματος. Αντίστοιχα, το πεδίο "Τύπος συστήματος" μας δείχνει αν τα Windows είναι 32 ή 64 bit.

Ποιον επεξεργαστή και πόση μνήμη RAM έχει ο υπολογιστής μου;

Πηγαίνουμε στον "Πίνακα Ελέγχου" και στο πεδίο "Προβολή κατά" επιλέγουμε "Μικρά εικονίδια".

Στη συνέχεια, κάνουμε κλικ στο "Σύστημα".

Παρατηρούμε πως έχουμε μεταφερθεί στην καρτέλα "Σύστημα". Εκεί, στο πεδίο "Επεξεργαστής" μπορούμε να δούμε πληροφορίες για τον επεξεργαστή μας. Αντίστοιχα, το πεδίο "Εγκατεστημένη μνήμη RAM" μας δείχνει πόση μνήμη RAM έχει ο υπολογιστής μας.

Ποια κάρτα γραφικών χρησιμοποιεί ο υπολογιστής μου;

Πηγαίνουμε στον "Πίνακα Ελέγχου" και στο πεδίο "Προβολή κατά" επιλέγουμε "Μικρά εικονίδια".

Στη συνέχεια, επιλέγουμε τη '"Διαχείριση Συσκευών".

Παρατηρούμε πως έχουμε μεταφερθεί στην καρτέλα '"Διαχείριση Συσκευών". Εκεί, βρίσκουμε το "Προσαρμογείς οθόνης" και κάνουμε διπλό κλικ πάνω του για να δούμε ποια κάρτα γραφικών χρησιμοποιεί ο υπολογιστής μας.

Ποια μητρική κάρτα έχει ο υπολογιστής μου;

Ανοίγουμε τη "Γραμμή εντολών" και αντιγράφουμε την παρακάτω εντολή:

wmic baseboard get product,Manufacturer,version,serialnumber

Πατάμε "Enter" και παρατηρούμε πως εμφανίζονται πληροφορίες σχετικά με τη μητρική κάρτα του υπολογιστής μας.

Ποια προγράμματα έχω εγκατεστημένα στον υπολογιστή μου;

Πηγαίνουμε στον "Πίνακα Ελέγχου" και στο πεδίο "Προβολή κατά" επιλέγουμε "Μικρά εικονίδια".

Στη συνέχεια κάνουμε κλικ στο "Προγράμματα και δυνατότητες".

Στο παράθυρο "Προγράμματα και δυνατότητες" μπορούμε να δούμε όλα τα εγκαταστημένα προγράμματα του υπολογιστή μας. Αν θέλουμε να απεγκαταστήσουμε κάποιο από αυτά κάνουμε διπλό κλικ πάνω του.

Ποια προγράμματα εκκινούν κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστή μου;

Κάνουμε δεξί κλικ στην μπάρα εργασιών που βρίσκεται στο κάτω μέρος της οθόνης μας και στις επιλογές που εμφανίζονται επιλέγουμε τη "Διαχείριση Εργασιών". Στη συνέχεια, πατάμε στο "Περισσότερες λεπτομέρειες".

Εκεί επιλέγουμε την καρτέλα "Εκκίνηση".

Σε αυτή την καρτέλα μπορούμε να δούμε ποια προγράμματα εκκινούν αυτόματα με το άνοιγμα του υπολογιστή μας. Αν δε το θέλουμε αυτό, επιλέγουμε με αριστερό κλικ το πρόγραμμα, παραδείγματος χάριν το Skype, και στη συνέχεια πατάμε στην "Απενεργοποίηση". Έτσι, αν κάνουμε επανεκκίνηση θα παρατηρήσουμε ότι το Skype δεν ξεκινάει πλέον αυτόματα.

Η μητρική κάρτα του υπολογιστή μου υποστηρίζει τεχνολογία UEFI ή BIOS;

Ανοίγουμε την εφαρμογή "Εκτέλεση" και γράφουμε την εντολή "MSInfo32". Στη συνέχεια, κάνουμε κλικ στο "ΟΚ".

Στο παράθυρο που ανοίγει βρίσκουμε στο κάτω μέρος το πεδίο "Λειτουργία BIOS". Αν το συγκεκριμένο πεδίο έχει την τιμή "Παλαιού τύπου" τότε ο υπολογιστής μας υποστηρίζει την τεχνολογία BIOS. Σε αντίθετη περίπτωση υποστηρίζει την τεχνολογία UEFI.

Αν χρειαστούμε πιο εξειδικευμένες πληροφορίες, όπως την ταχύτητα της μνήμης RAM, θα πρέπει να εγκαταστήσουμε κάποιο πρόγραμμα σαν το Speccy ή το AIDA64.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε οποιαδήποτε απορία σχετικά με την εύρεση βασικών πληροφοριών του υπολογιστή σας, μπορείτε να αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Σχολικός εκφοβισμός: Τι είναι και πως να τον αντιμετωπίσετε.

noreply@blogger.com (Βέργου Ιωάννα) — Sat, 26 Mar 2016 13:24:00 +0000

Όπως προκύπτει από τα μέσα ενημέρωσης, η ροπή των νέων προς την παραβατικότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα "αγκάθια" της σύγχρονης εποχής. Επηρεασμένοι από την επικαιρότητα, στο σημερινό άρθρο, θα αναφερθούμε στην πιο συχνή μορφή εκδήλωσης αυτού του φαινομένου, τον εκφοβισμό ή θυματοποίηση (bullying) στο χώρο του σχολείου. Λαμβάνοντας υπόψη τις πολλές του διαστάσεις και τη δυσκολία κατανόησής του, κρίνεται απαραίτητο να περιγράψουμε, αρχικά, τις συμπεριφορές που περιλαμβάνει ο σχολικός εκφοβισμός και να διαχωρίσουμε του μαθητές ανάλογα.

Το πρόβλημα της νεανικής εγκληματικότητας άρχισε να απασχολεί τον κόσμο των ειδικών και το ευρύτερο κοινό τα τελευταία χρόνια μετά από μερικά έντονα ξεσπάσματα εφηβικής επιθετικότητας, απειθαρχίας, καθώς και εκδηλώσεων αντικοινωνικής συμπεριφοράς μέσα στο σχολείο. Τα φαινόμενα αυτά υποδηλώνουν ότι οι ηλικίες κατά τις οποίες οι νέοι "εγκληματούν" μπορεί να ξεκινούν από τα πρώτα χρόνια του παιδιού στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και να φτάνουν μέχρι και το 21ο έτος. Σημαντικό, όμως, είναι στο σημείο αυτό να συνειδητοποιήσουμε και να διαχωρίσουμε πότε αναφερόμαστε σε τυχαία περιστατικά που συνέβησαν μία φορά και πότε πρόκειται για σχολικό εκφοβισμό ή θυματοποίηση, οπότε θα πρέπει και να παρέμβουμε.

Ο σχολικός εκφοβισμός μελετήθηκε αρχικά στις σκανδιναβικές χώρες από τον Dan Olweus στη δεκαετία του 1970. Ο Olweus αναφέρει πως κάποιος θυματοποιείται, όταν "εκτίθεται επανειλημμένως και για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αρνητικές πράξεις εκ μέρους ενός ή περισσότερων μαθητών". Αρνητικές πράξεις θεωρούνται "τα άσχημα και δυσάρεστα λόγια, η κοροϊδία και το κάλεσμα με κακόβουλα ονόματα που πληγώνουν τον άλλο", "η παντελής αγνόηση ή ο αποκλεισμός από την αμάδα των φίλων ή ο εσκεμμένος αποκλεισμός από τα δρώμενα", "τα χτυπήματα, οι κλωτσιές, ο παραμερισμός ή οι απειλές", "τα ψέματα ή η διάδοση ψευδών πληροφοριών, η αποστολή κακόβουλων σημειωμάτων, η προσπάθεια για να αντιπαθήσει το σύνολο κάποιον" και άλλα παρόμοια. Ο όρος, επομένως, ενέχει επαναλαμβανόμενες σωματικές, λεκτικές, ψυχολογικές επιθέσεις ή ενέργειες κατατρομοκράτησης, πειθαναγκασμού και καταπτόησης. Τις περισσότερες φορές οι επιθέσεις αυτές απευθύνονται σε ένα "θύμα" το οποίο δεν μπορεί να αμυνθεί εξαιτίας είτε του μεγέθους του είτε της δύναμής του είτε της αριθμητικής υπεροχής του είτε της μειωμένης ψυχικής του ανθεκτικότητας.

Χαρακτηριστικά θυτών.

Οι θύτες συχνά είναι θετικά διακείμενοι προς τη χρήση της βίας έτσι ώστε να λύσουν μια προβληματική κατάσταση ή να πάρουν αυτό που θέλουν. Γενικότερα, πρόκειται για παρορμητικά άτομα, τα οποία νιώθουν μια ισχυρή ανάγκη να υπερισχύουν των άλλων, δε διαθέτουν ενσυναίσθηση (δεν μπαίνουν στη θέση του άλλου) για τα θύματά τους και συχνά δεν αντιλαμβάνονται πόσο επιθετικοί είναι. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι οι θύτες αισθάνονται πολύ καλά για τον εαυτό τους, τα επίπεδα άγχους τους και ανασφάλειας υπολογίζονται χαμηλά και θεωρούν τις πράξεις τους δικαιολογημένες, που επιβάλλονται να γίνουν δηλαδή, διότι να θύματα τούς προκαλούν κατά κάποιον τρόπο. Από πρόσφατες αξιολογήσεις προκύπτει ότι οι θύτες τείνουν να απολαμβάνουν μέτρια ή κάτι λιγότερο από μέτρια δημοτικότητα σε σχέση με τους συνομηλίκους τους. Συνήθως, περιτριγυρίζονται από μια εκλεκτή, μικρή ομάδα συνομηλίκων που τους μοιάζουν.

Χαρακτηριστικά θυμάτων.

Οι περισσότερες από τις επιστημονικές έρευνες που σχετίζονται με τα θύματα των περιστατικών βίας που διεξάγονται στο σχολείο, δείχνουν ότι τα παιδιά που είναι πιθανότερο να θυματοποιηθούν ξεχωρίζουν. Αυτό συμβαίνει, διότι τα παιδιά αυτά είναι σωματικά αδύναμα (ειδικά αν είναι αγόρια που φοιτούν στο δημοτικό), σχετικά εσωστρεφή, κοινωνικά αδέξιοι, εκπέμπουν αρνητισμό και έχουν λίγους φίλους ή καθόλου. Τα θύματα είναι συχνά αγχώδη, ανασφαλή και τείνουν να αποσύρονται και/ή να κλαίνε, όταν τους επιτίθενται. Το σημαντικότερο πρόβλημα, όμως, είναι η χαμηλή αυτοεκτίμησή τους. Αυτό συμβαίνει, διότι τείνουν να θεωρούν τον εαυτό τους αφελή, άσχημο και ανάξιο, και, συνήθως, λανθασμένα κατηγορούν τον εαυτό τους για τις επιθέσεις που δέχονται. Τα θύματα έχουν συχνά λίγους φίλους ή καθόλου, έτσι ώστε να τους υποστηρίξουν συναισθηματικά.

Θα πρέπει να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ότι κάποιοι μαθητές μπορεί να είναι και θύτες και θύματα και αυτοί από μόνοι τους αποτελούν μια κατηγορία.

Μία αξιοσημείωτη, διάσταση σχετικά με τη διάδοση του φαινομένου της σχολικής επιθετικότητας, που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, είναι η συμπεριφορά των παρατηρητών/παρευρισκομένων. Υπάρχουν κάποιοι μαθητές οι οποίοι πιστεύουν ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα ή καθήκον να σχετιστούν με τα προβλήματα εκφοβισμού στο σχολείο αλλά ότι είναι υποχρέωση των δασκάλων και των άλλων μελών του προσωπικού του σχολείου. Οι παρευρισκόμενοι, συγκεκριμένα, που δεν εμπλέκονται ούτε ως θύματα ούτε ως θύτες ούτε ως θύτες/θύματα, κατέχουν ένα σημαντικό ρόλο, αφού μπορούν να επηρεάσουν θετικά την κατάσταση είτε αναφέροντας το περιστατικό είτε σταματώντας το μόνοι τους.

Στη συνέχεια του άρθρου γίνεται αναφορά στα αίτια και στις επιπτώσεις του σχολικού εκφοβισμού, όπως και στους τρόπους αντιμετώπισης και πρόληψης του φαινομένου. Διότι ποτέ δεν είναι αρκετή η αναγνώριση ενός προβλήματος και η εκτίμηση απλώς μιας κατάστασης. Στόχος μας θα πρέπει να είναι ο αποτελεσματικός περιορισμός όσων μας δυσκολεύουν, με όσο το δυνατόν λιγότερες αρνητικές επιπτώσεις σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο.

Υπάρχουν, όμως, δύο προϋποθέσεις, που πρέπει να ικανοποιήσουμε αρχικά. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα αίτια που οδηγούν στη σχολική βία, ώστε να επιτύχουμε την πρόληψη ευκολότερα. Μείζονος σημασίας είναι, επίσης, ο αντίκτυπος του φαινομένου στην υγεία των μαθητών ή/και των νέων αργότερα, καθιστώντας την ανάγκη για παρέμβαση επιτακτική.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι δεν αρκεί απλά να κατηγοριοποιήσουμε και να στιγματίσουμε τους θύτες ή τα θύματα. Πρέπον είναι να επιζητήσουμε γιατί οι μαθητές φέρονται κατά αυτόν τον τρόπο. Η συχνότητα της χρήσης βίας στο σχολικό πλαίσιο μπορεί να εξαρτάται από τη γεωγραφική θέση της εν λόγω χώρας ή πόλης και τις κοινωνικοοικονομικές της συνθήκες. Μπορεί ακόμα να εξαρτάται από τον τύπο του σχολείου και κάποια χαρακτηριστικά των μαθητών, όπως είναι η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα, η κοινωνική τάξη, το οικογενειακό υπόβαθρο, οι πεποιθήσεις απέναντι στον εκφοβισμό και τυχόν ιδιαιτερότητες ως προς τις εκπαιδευτικές τους ανάγκες (πχ. μαθησιακές δυσκολίες).

Επιγραμματικά αναφέρεται:

Στα σχολεία, όπου τα παιδιά αναφέρουν ότι μένουν μόνα τους κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, ή όπου η υπερβολική επίδειξη αρρενωπότητας θεωρείται κομμάτι της κουλτούρας των μαθητών, τα επεισόδια εκφοβισμού είναι περισσότερα.
Στο οικογενειακό περιβάλλον, όταν παρατηρούνται έντονες συγκρούσεις μεταξύ των μελών, όταν οι τεχνικές πειθάρχησης ή επίλυσης προβλημάτων που ασκούν οι γονείς είναι επιθετικές, τότε η τάση επιθετικότητας των νέων αυξάνεται.
Τα παιδιά που έχουν υιοθετήσει θετική στάση απέναντι στη βία, συχνά εκφράζοντας στάσεις και πεποιθήσεις γονέων, είναι πιθανότερο να φερθούν επιθετικά.
Ως λοιποί παράγοντες αλλά εξίσου σημαντικοί θεωρούνται η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, η τηλεόραση και οι εσφαλμένες αντιλήψεις γύρω από τον εκφοβισμό, όπως το ότι "δε βλάπτει" ή ότι "είναι κάτι φυσιολογικό".

Τα αγόρια, ολοκληρώνοντας, φαίνεται ότι εκφοβίζουν και θυματοποιούνται σωματικά πολύ πιο συχνά από τα κορίτσια, ενώ τα κορίτσια τείνουν να εκφράζουν την επιθετικότητα λεκτικά και να εισπράττουν αντίστοιχα τέτοιες συμπεριφορές.

Η συμπεριφορά της θυματοποίησης είναι μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά, η οποία μπορεί να υποβαθμίσει την ποιότητα του σχολικού περιβάλλοντος, να επηρεάσει τη σχολική επίδοση και την κοινωνική δραστηριοποίηση των ατόμων, να καταπονήσει συναισθηματικά τα άτομα που βιώνουν τη συγκεκριμένη μορφή παρενόχλησης και τέλος, σε ακραίες περιπτώσεις, να οδηγήσει σε βίαιες συμπεριφορές.

Συνέπειες στους θύτες.

Οι μαθητές ή μαθήτριες που αναμειγνύονται ενεργά και παρατεταμένα σε επεισόδια εκφοβισμού, είναι πιθανό να συμπεριφέρονται έτσι στις σχέσεις τους κατά την ενηλικίωση. Επίσης, αναφέρεται ότι οι θύτες, σε σχέση με αυτούς που δεν εμπλέκονται σε εκφοβιστικά επεισόδια, είναι λιγότερο χαρούμενοι και συχνά βλέπουν τον εαυτό τους αρνητικά σε σχέση με τα ακαδημαϊκά, συναισθηματικά και τα οικογενειακά θέματα. Τέλος, επισημαίνεται ότι και οι θύτες και τα θύματα εκφοβισμού αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμογής είτε στο σχολείο είτε σε άλλες κοινωνικές ομάδες.

Ο εκφοβισμός αποτελεί μορφή αντικοινωνικότητας και έκφραση παραβατικής συμπεριφοράς που προκαλεί ανησυχία σε γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικούς και επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων. Η σωματική, συναισθηματική και ψυχολογική βία υπονομεύει την απόκτηση κοινωνικών δεξιοτήτων και την εκμάθηση κοινωνικών κανόνων, την εξοικείωση με δεξιότητες επικοινωνίας αλλά και την ίδια τη μαθησιακή διαδικασία. Για τους λόγους αυτούς θα πρέπει να δοθεί έμφαση στους τρόπους αντιμετώπισης και πρόληψης του φαινομένου.

Συνέπειες στα θύματα.

Οι μαθητές ή μαθήτριες που βιώνουν πιο έντονες τις συνέπειες του εκφοβισμού είναι τα θύματα. Εκτός από τον σωματικό πόνο που συχνά νιώθουν, ανάλογα με την ένταση του επιθετικότητας, μπορεί να αισθάνονται από μια απλή αίσθηση δυσφορίας μέχρι και θλίψη, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και πολύ περισσότερο όταν ετοιμάζονται για το σχολείο. Σε πολλές περιπτώσεις αρνούνται να πάνε σχολείο (σχολική άρνηση) και μπορεί να αναπτύξουν σχολική φοβία. Είναι πιθανό να υποφέρουν από υψηλά επίπεδα κατάθλιψης, άγχους και μοναξιάς. Συχνά τυγχάνει να υποφέρουν και από ψυχοσωματικά συμπτώματα, όπως πονοκεφάλους, στομαχόπονους, εφιάλτες, ενούρηση, κακή ποιότητα ύπνου, κρίσεις πανικού.

Αντιμετώπιση – Πρόληψη.

Κάποια ευρήματα που προέρχονται από σχετικές έρευνες προτείνουν ότι τα σχολεία θα πρέπει να ενισχύσουν την ανάγκη για προγράμματα που έχουν ως απόλυτο στόχο την καταστολή της παρενόχλησης και της θυματοποίησης, Τέτοια προγράμματα, πιο συγκεκριμένα, στοχεύουν σε παρεμβάσεις σε επίπεδο σχολείου, τάξης, μαθητών και κοινωνίας και περιλαμβάνουν τακτικές συζητήσεις σχετικά με κανόνες μέσα στις τάξεις για την αποτροπή του σχολικού εκφοβισμού και άλλες δραστηριότητες σχεδιασμένες που δεσμεύουν τους μαθητές να ασχοληθούν με τη μακροπρόθεσμη αλλαγή των στάσεων και των αντιλήψεων των συνομηλίκων τους σχετικών με τον εκφοβισμό. Περιλαμβάνουν ενημέρωση των γονέων σχετικά με τη σχολική πραγματικότητα και παροχή πληροφοριών με σκοπό να κατανοήσουν ή να ανιχνεύσουν ανησυχητικές συμπεριφορές. Συγχρόνως, προβλέπουν κάποιο είδος επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, έτσι ώστε, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, να διαμορφώσουν τις αντιλήψεις τους και να ενισχύσουν αναγκαίες δεξιότητες.

Προκειμένου να βοηθήσουν οι γονείς τα παιδιά τους, εφόσον έχουν αναγνωρίσει τη μη αποδεκτή συμπεριφορά, δε θα πρέπει ούτε να αδιαφορήσουν ούτε να γίνουν αυταρχικοί. Καλό θα ήταν να προτείνουν στα παιδιά διεξόδους για να αποφορτιστούν (πχ. κάποιο άθλημα), να επικεντρώνουν την προσοχή τους σε άλλες θετικές συμπεριφορές των παιδιών και να τους ενισχύουν (καλύτερα όχι με υλικό τρόπο) μόνο όταν κάνουν κάτι πραγματικά καλό.

Προϋπόθεση για την αντιμετώπιση και την πρόληψη του φαινομένου είναι η επικοινωνία και η συνεργασία όσων εμπλέκονται στην εκπαίδευση. Κάτι τελευταίο που προκύπτει ακόμα είναι ότι οποιαδήποτε επιθυμητή αλλαγή στη συμπεριφορά των μαθητών επιτυγχάνεται με ασφάλεια, όταν υπάρχει μια σχέση συνεργασίας μεταξύ σχολείου και οικογένειας, μέσα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, που θα αποβαίνει πάντα προς όφελος του παιδιού.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε κάποια απορία σχετικά με τον σχολικό εκφοβισμό μη διστάσετε να μας αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα πάρετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Δημιουργία bootable USB stick από αρχείο ISO με το Rufus.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Fri, 18 Mar 2016 22:06:00 +0000

Πολλοί από τους σύγχρονους φορητούς υπολογιστές δεν περιλαμβάνουν DVD drive κάνοντας τη ζωή μας δύσκολη σε περίπτωση που χρειαστούμε format. Με την εξέλιξη των μητρικών καρτών όμως, μπορούμε αντί για CD ή DVD να δημιουργήσουμε ένα bootable USB stick και στη συνέχεια να εγκαταστήσουμε το λειτουργικό σύστημα που θέλουμε από εκεί. Τα πλεονεκτήματα αυτής της μεθόδου είναι πολλά, αφού τα USB stick υπερέχουν έναντι των παραδοσιακών οπτικών μέσων σε αξιοπιστία, ταχύτητα, χωρητικότητα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν όσες φορές θέλουμε.

Υπάρχουν πολλά προγράμματα που μπορούν να δημιουργήσουν bootable USB stick. Το UNetbootin παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς επιλογές στο Linux και το USBWriter είναι εξαιρετικά λιτό. Στο σημερινό άρθρο θα χρησιμοποιήσουμε το Rufus που είναι μεταφρασμένο στα ελληνικά και δε χρειάζεται εγκατάσταση, καθώς κυκλοφορεί και σε portable έκδοση.

Αρχικά, πηγαίνουμε στην ιστοσελίδα του Rufus και κάτω από το πεδίο που λέγεται "Λήψη" κάνουμε κλικ στο "Rufus 2.6 Portable". Το 2.6 δηλώνει την έκδοση του Rufus τη στιγμή που γράφεται το άρθρο. Στο μέλλον ο αριθμός αυτός θα είναι διαφορετικός, οπότε το σημαντικό είναι να θυμόμαστε πως κατεβάζουμε την portable έκδοση του προγράμματος.

Στο παράθυρο που εμφανίζεται, πατάμε στο "Αποθήκευση αρχείου" και το αποθηκεύουμε στην επιφάνεια εργασίας.

Μόλις το κατέβασμα ολοκληρωθεί, κάνουμε διπλό κλικ στο εικονίδιο του Rufus για να τρέξουμε το πρόγραμμα. Μας εμφανίζεται το παράθυρο "Πολιτική αναβάθμισης του Rufus" όπου κάνουμε κλικ στο "Όχι".

Το Rufus είναι πλέον έτοιμο για χρήση. Στο πεδίο "Συσκευή" παρατηρούμε πως έχει ήδη αναγνωρίσει το USB stick που έχουμε συνδέσει στον υπολογιστή και στο παράδειγμά μας λέγεται "Armida". Αν είχαμε παραπάνω από ένα USB stick θα μπορούσαμε να διαλέξουμε σε ποιο θα εγκαταστήσουμε το ISO κάνοντας κλικ στο βελάκι κάτω από το πεδίο "Συσκευή".

Αφήνουμε τις υπόλοιπες ρυθμίσεις ως έχουν και πατάμε στο εικονίδιο με το CD δίπλα στο "Είδωλο ISO".

Τώρα πρέπει να επιλέξουμε το ISO που θέλουμε να γράψουμε στο USB stick. Αυτό το ISO θα μπορούσε να περιέχει μια έκδοση των Windows ή κάποια διανομή Linux. Στο παράδειγμά μας θα χρησιμοποιήσουμε το GParted που είναι ένα εργαλείο για την δημιουργία partition σε σκληρούς δίσκους. Στο παράθυρο που ανοίγει πηγαίνουμε εκεί που έχουμε αποθηκευμένο το ISO και αφού το επιλέξουμε κάνουμε κλικ στο "Άνοιγμα".

Παρατηρούμε ότι κάποιες ρυθμίσεις, όπως το "Σύστημα αρχείων", έχουν αλλάξει αυτόματα. Στη συνέχεια, πατάμε το κουμπί "Εκκίνηση".

Ακολούθως, κάνουμε κλικ στο "ΟΚ".

Έπειτα, πατάμε πάλι "ΟΚ" και η διαδικασία ξεκινάει.

Περιμένουμε να γεμίσει η μπάρα (ο χρόνος ολοκλήρωσης εξαρτάται τόσο από το μέγεθος του ISO όσο και από την ταχύτητα του USB stick) και μόλις γίνει αυτό παρατηρούμε το μήνυμα "Έτοιμο για χρήση". Η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί και μπορούμε πλέον να χρησιμοποιήσουμε το USB flash drive.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορούμε να γράψουμε σε USB stick κάποιο ISO των Windows ή μιας διανομή Linux. Στην ιστοσελίδα του προγράμματος μπορείτε να βρείτε εκτενή λίστα με τα λειτουργικά συστήματα που υποστηρίζονται.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε οποιαδήποτε απορία για τη διαδικασία δημιουργίας bootable USB stick με τη χρήση του Rufus μπορείτε να αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Αποκλεισμός διαφημίσεων σε Google Chrome και Mozilla Firefox.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 12 Mar 2016 07:10:00 +0000

Ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος όταν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο είναι οι διαφημίσεις που υπάρχουν στις διάφορες ιστοσελίδες. Αυτές μπορούν να έχουν τη μορφή παραθύρων που ανοίγουν με το που κάνουμε κλικ στη σελίδα, κειμένου και εικόνας με διάφορα εφέ ή ακόμα και βίντεο που ξεκινούν να παίζουν από μόνα τους. Πέρα από το γεγονός ότι αυτές οι διαφημίσεις κάνουν τις ιστοσελίδες δύσχρηστες και βαριές, υπάρχει ο κίνδυνος να κολλήσουμε κάποιον ιό αν δεν είμαστε προσεκτικοί, καθώς πολλές φορές μας προτρέπουν να κατεβάσουμε προγράμματα αμφίβολης ποιότητας. Στο σημερινό άρθρο θα δείξουμε πως μπορούμε να αποκλείσουμε μεγάλο ποσοστό των διαφημίσεων μέσα από τον browser που χρησιμοποιούμε με το uBlock Origin.

Τόσο ο Google Chrome όσο και ο Mozilla Firefox υποστηρίζουν την εγκατάσταση διαφόρων επεκτάσεων (add-ons) που μας παρέχουν επιπρόσθετες δυνατότητες. Υπάρχουν πολλές επεκτάσεις που μπλοκάρουν διαφημίσεις και μια από τις πιο γνωστές και αποτελεσματικές είναι το δωρεάν uBlock Origin που θα χρησιμοποιήσουμε παρακάτω.

Google Chrome

Ανοίγουμε το Google Chrome και πατάμε στο "Προσαρμογή και έλεγχος του Google Chrome" που βρίσκεται στο δεξί πάνω μέρος. Στις επιλογές που εμφανίζονται κάνουμε κλικ στο "Ρυθμίσεις" και μεταφερόμαστε στην καρτέλα των ρυθμίσεων.

Εκεί επιλέγουμε τις "Επεκτάσεις".

Στη συνέχεια, πατάμε στο "περιηγηθείτε στο Chrome Web Store".

Παρατηρούμε ότι μεταφερόμαστε σε μια νέα καρτέλα. Κάνουμε κλικ στο πεδίο "Αναζήτηση στο κατάστημα" στο αριστερό πάνω μέρος και πληκτρολογούμε το όνομα του προσθέτου που θέλουμε να εγκαταστήσουμε. Στην περίπτωσή μας, δηλαδή, το uBlock Origin.

Πατάμε "Enter" από το πληκτρολόγιο και αφού γίνει η αναζήτηση στο κεντρικό μέρος της σελίδας βλέπουμε το uBlock Origin. Κάνουμε κλικ στο "Προσθήκη".

Στο παράθυρο που ανοίγει πατάμε στο "Προσθήκη επέκτασης".

Περιμένουμε να κατέβει η επέκταση και μετά από λίγο παρατηρούμε το εικονίδιο του uBlock Origin στο δεξί πάνω μέρος του Google Chrome. Αυτό σημαίνει ότι η επέκταση εγκαταστάθηκε κανονικά.

Mozilla Firefox

Ανοίγουμε το Mozilla Firefox και πατάμε στο "Open menu" που βρίσκεται στο δεξί πάνω μέρος. Στις επιλογές που εμφανίζονται επιλέγουμε το "Add-ons" και μεταφερόμαστε στην καρτέλα των προσθέτων.

Στη συνέχεια, κάνουμε κλικ στο πεδίο "Αναζήτηση σε όλα τα πρόσθετα" στο δεξί πάνω μέρος και πληκτρολογούμε το όνομα του προσθέτου που θέλουμε να εγκαταστήσουμε. Στην περίπτωσή μας δηλαδή το uBlock Origin.

Πατάμε "Enter" από το πληκτρολόγιο και αφού γίνει η αναζήτηση στο κεντρικό μέρος της σελίδας βλέπουμε το uBlock Origin. Κάνουμε κλικ στο "Εγκατάσταση".

Περιμένουμε να γίνει η λήψη της επέκτασης και μετά από λίγο παρατηρούμε το εικονίδιο του uBlock Origin στο δεξί πάνω μέρος του Mozilla Firefox. Αυτό σημαίνει ότι η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε επιτυχώς.

Μπορούμε πλέον να επισκεφτούμε τις αγαπημένες μας ιστοσελίδες χωρίς ενοχλητικές διαφημίσεις. Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε κάποια απορία σχετικά με τον αποκλεισμό διαφημίσεων στο Google Chrome ή το Mozilla Firefox μπορείτε να αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Νύφη και πεθερά: Μια σχέση περίπλοκη.

noreply@blogger.com (Βέργου Ιωάννα) — Sat, 05 Mar 2016 14:06:00 +0000

Πώς έχουμε στο μυαλό μας οι περισσότεροι από εμάς τη σχέση μιας γυναίκας με τη μητέρα του άντρα της; Είναι ένας συνεχής αγώνας που κάποιες στιγμές αναδεικνύει τη μία νικήτρια και κάποιες άλλες την άλλη ή σε αυτό καταλήγουμε να πιστεύουμε λόγω πολλών στερεοτυπικών αντιλήψεων; Ποιος είναι ο ρόλος του συζύγου; Ποιος είναι αυτός που πρέπει να μεσολαβήσει για να αρθούν προκαταλήψεις που οδηγούν σε δυσλειτουργίες και αρνητικά συναισθήματα;

Είναι γεγονός ότι από τη σχέση νύφης και πεθεράς έχουν εμπνευστεί πολλά ανέκδοτα, θεατρικές κωμικές παραστάσεις, κινηματογραφικές ταινίες, ακόμη και ελληνικές τηλεοπτικές παραγωγές. Ωστόσο, μια νέα έρευνα ενός Άγγλου ψυχολόγου επισημαίνει ότι οι γυναίκες κάθε άλλο παρά γελούν με όλα τα παραπάνω και σχετικά με τις πεθερές τους έχουν να ομολογήσουν πολλά παράπονα. Συγκεκριμένα, η σχέση της γυναίκας με την πεθερά της φαίνεται να είναι πιο τεταμένη σε σύγκριση με τη σχέση του γαμπρού με την πεθερά του. Κι αυτό επιβεβαιώνεται και από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2009 σε Αμερική και Αγγλία, το "What Do You Want From Me?" του Terri Apter. Ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Cambridge και συγγραφέας του βιβλίου παρουσιάζει έρευνα τελευταίων 20 χρόνων και αναδεικνύει ακριβώς αυτό που αναφέρουμε. Πιο αναλυτικά, επισημαίνει ότι περισσότερο από το 60% των γυναικών θεωρούν ότι η τριβή με τις πεθερές τούς προκαλεί μακροπρόθεσμα στρες, ενώ αντιθέτως μόνο 15% των ανδρών αναφέρει ότι οι πεθερές τους προκαλούν πονοκεφάλους. Τα ποσοστά αυτά δεν αφορούν σε ελληνικό πληθυσμό αλλά πιθανότατα να μην αποκλίνουν πολύ. Αυτό που συνειδητοποιούμε πάντως είναι ότι το φαινόμενο είναι οικουμενικό και διαχρονικό.

Αν προσπαθούσαμε να αναλύσουμε μέχρι ένα βαθμό τις διαφυλικές σχέσεις και να εστιάσουμε στις διαφορές των δύο φύλων, θα λέγαμε ότι οι άντρες αναζητούν συνήθως από τις γυναίκες στοργικότητα και τρυφερότητα για να είναι ευτυχισμένοι. Αυτό συμβαίνει επειδή πιθανότατα η γυναίκα αποτελεί για τον άνδρα ένα υποκατάστατο και μια συνέχεια της μητρικής στοργικής αγκαλιάς. Το γεγονός αυτό ίσως εξηγεί τη συμπεριφορά του άνδρα να συγκρίνει τις δυο γυναίκες με αποτέλεσμα οι δυο γυναίκες να ανταγωνίζονται η μια την άλλη. Έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η νύφη και η πεθερά είναι κατά κάποιον τρόπο προγραμματισμένες να μη συμπαθούν η μία την άλλη. Διεκδικούν και οι δύο την πρώτη θέση στη ζωή του άνδρα. Κάπως έτσι μετατρέπεται σταδιακά η σχέση των δύο γυναικών από απλή αντιπάθεια σε σφοδρή αντιπαλότητα και τελικά μόνο μία στις πέντε γυναίκες συμπαθούν τις πεθερές τους.

Τα πιο επίμαχα σημεία για τα οποία οι δυο γυναίκες ανταγωνίζονται η μία την άλλη είναι οι δουλειές του σπιτιού και η ανατροφή των παιδιών. Οι συγκρούσεις προκύπτουν όταν η νέα και η μεγαλύτερη, πιο έμπειρη νοικοκυρά και μητέρα "παλεύουν" για το ποιας ο τρόπος είναι ο καλύτερος. Από τη μεριά των πεθερών φαίνεται να υπάρχει κατά βάθος μια ανησυχία ότι οι αξίες και τα πρότυπα μιας διαφορετικής κουλτούρας ή νοοτροπίας θα πάρουν το γιο και τα εγγόνια τους μακριά από τις αξίες και τους κανόνες που είχαν καταφέρει να ισχύσουν στην δική τους οικογένεια. Αυτό κάποιες φορές εκδηλώνεται λεκτικά ή με κάποιον πιο έμμεσο τρόπο και κάποιες άλλες υποβόσκει και φθείρει ψυχικά τις ίδιες. Όταν βέβαια η νύφη είναι κατά πολύ διαφορετική από την πεθερά δηλαδή αλλοδαπή, αλλόθρησκη, αλλόγλωσση ή διαφορετικού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου, τότε η ανησυχία είναι εντονότερη και οι συγκρούσεις περισσότερες.

Με άλλα λόγια, οι συγκρούσεις προκύπτουν τις περισσότερες φορές επειδή η πεθερά επικρίνει και υποτιμά τη νύφη και το αντίστροφο. Και οι δυο αγωνίζονται να επιτύχουν την ίδια θέση στην οικογένεια προσπαθώντας να θεσπίσουν ή να προστατεύσουν το δικό τους καθεστώς. Αυτή η αμοιβαία όμως συμπεριφορά φαίνεται να είναι λιγότερο πραγματική και περισσότερο στερεοτυπική. Στο βαθμό που είναι πραγματική είναι συγχρόνως και λογική. Αρχικά, η μητέρα-πεθερά δικαιολογημένα επιθυμεί να διατηρήσει τον έλεγχο στη ζωή του γιου της. Αυτό δεν αποτελεί στοιχείο του χαρακτήρα της απαραίτητα αλλά μαθημένη συμπεριφορά. Από τη στιγμή που έγινε μητέρα έμαθε να φροντίζει τα παιδιά της και συνήθιζε να το κάνει για πολλά χρόνια. Μια μητέρα πάντα θέλει και αισθάνεται ότι αυτή ξέρει ποιο είναι το καλό των παιδιών της. Όταν ο γιος της παντρεύεται, δεν παύει η ίδια να είναι μητέρα. Παρ’ όλα αυτά, νιώθει ότι αντικαθίσταται και ότι δεν είναι αναγκαία πια.

Η γυναίκα-νύφη στη συνέχεια, ξεκινά τη ζωή της με τον συγκεκριμένο άνδρα, σχεδιάζει μαζί του το μέλλον, μοιράζεται το χώρο της, το χρόνο της, τις ιδέες της και τις ανησυχίες της. Πολλές φορές θα κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά από ό,τι η πεθερά και πιθανότατα θα την απορρίψει, όσον αφορά στις ιδέες της και στις μεθόδους που χρησιμοποιεί. Είναι κάτι που εκ των πραγμάτων συμβαίνει, αφού είναι δυο διαφορετικές γυναίκες από πολλές απόψεις (ηλικία, εμπειρίες, νοοτροπία) και δεν αποτελεί απαραίτητα προσπάθεια της νύφης να υπονομεύσει την πεθερά.

Τέλος, ο σύζυγος-γιος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει συνηθίσει ως πρότυπο γυναίκας αυτό της μητέρας του και έμαθε να δέχεται τις μεθόδους της και τα υλικά που του πρόσφερε τόσα χρόνια. Οπότε όταν κάτι αποκλίνει κατά πολύ από αυτό που γνώριζε μέχρι πριν είναι φυσικό και επόμενο να το εκφράσει. Δεν είναι απαραίτητα προσκολλημένος στη μητέρα του και δεν επιδιώκει να είναι ίδιες.

Στο μεγαλύτερο μέρος όπως προαναφέραμε, ο ανταγωνισμός των δύο γυναικών είναι αποτέλεσμα στερεοτύπων και προκαταλήψεων, την απαρχή των οποίων δε γνωρίζουμε. Σίγουρα όμως οι στερεοτυπικές αντιλήψεις υφίστανται εδώ και πολλά χρόνια με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν τους ανθρώπους και συγκεκριμένα τις νύφες, τις πεθερές, τους συζύγους-γιους και άλλους θεατές, να δουν την αλήθεια, την πραγματική συμπεριφορά του άλλου, χωρίς να την κρίνουν εσφαλμένα πριν καν εκδηλωθεί. Ο φαύλος αυτός κύκλος συνεχίζεται με διαπληκτισμούς μεταξύ των δύο γυναικών, και του γιου με την καθεμία ξεχωριστά, με εκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων, με κακεντρεχείς δηλώσεις και ανεπιθύμητες συμπεριφορές που εμπερικλείουν αργότερα κι άλλους, όπως είναι τα παιδιά.

Το αισιόδοξο μήνυμα, θα θέλαμε να πιστεύουμε, είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων νυφών και πεθερών, στις μέρες μας έχουν αρχίσει να αποβάλλουν τέτοιου είδους προκαταλήψεις, με αποτέλεσμα να είναι λιγότερες οι δυσκολίες και πιο ισορροπημένες οι σχέσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο άνδρας διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο και καλείται, δυστυχώς για εκείνον, να καταλάβει και τις δυο γυναίκες, να τις ξεχωρίσει στο μυαλό του, να κατανοήσει τα συναισθήματά τους και να προσέξει με τη συμπεριφορά του να μην ενισχύσει τις στερεοτυπικές αντιλήψεις τους. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι πρωταρχικός του ρόλος είναι αυτός του συζύγου, έναν ρόλο που θα μάθουν από κοινού με τη γυναίκα του και σκοπός του είναι να υποστηρίξει και να προστατεύσει την επιλογή του. Η μητέρα που αποχωρίζεται το γιο της, πρέπει να έχει στο μυαλό της ότι καλός γονιός είναι αυτός που δίνει αυτονομία και ανεξαρτησία στο παιδί του και το αφήνει να πάρει το δρόμο του. Σχετικά με τη γυναίκα-σύζυγο, αν θέλει να έχει μια υγιή σχέση με τον άντρα της, θα πρέπει να προσεγγίσει τη μητέρα του και ίσως κι άλλα σημαντικά πρόσωπα δικά του. Με αυτόν τον τρόπο θα γνωρίσει καλύτερα τον άντρα της και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Παράλληλα, μπορεί να δεχθεί συμβουλές από την πεθερά, όταν είναι εποικοδομητικές, όπως δέχεται από οποιονδήποτε άλλο. Για το τέλος, κρατείστε ότι όλοι χρειάζονται χρόνο για να συνηθίσουν στη νέα κατάσταση και στους νέους τους ρόλους. Μην βιάζεστε λοιπόν, δεν πρόκειται για αγώνα που θα αναδείξει κάποιον νικητή αλλά για παιχνίδι. Απλώς απολαύστε το.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε κάποια απορία σχετικά τις σχέσεις νύφης και πεθεράς μη διστάσετε να αφήσετε κάποιο σχόλιό παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Αλλαγή εικονιδίων φακέλων και USB stick στα Windows.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 27 Feb 2016 13:01:00 +0000

Σε παλαιότερό μας άρθρο είχαμε εξηγήσει πώς μπορούμε να αλλάξουμε το γράμμα κάποιου σκληρού δίσκου. Σήμερα θα ασχοληθούμε με κάτι που δεν έχει τόσο πρακτική αξία όσο οπτική. Έχετε όλοι παρατηρήσει πως όποτε δημιουργούμε ένα νέο φάκελο αυτός έχει την προεπιλεγμένη εμφάνιση που του δίνουν τα Windows. Το ίδιο συμβαίνει κάθε φορά που συνδέουμε ένα USB stick στον υπολογιστή μας. Αν η προεπιλεγμένη εμφάνιση των φακέλων ή των USB stick σας φαίνεται βαρετή ακολουθώντας το σημερινό οδηγό μπορείτε με μερικά απλά βήματα να την αλλάξετε.

Τα περισσότερα αρχεία εικόνας στον υπολογιστή μας είναι συνήθως τύπου JPEG, PNG ή GIF. Στην περίπτωση αυτή όμως, θα χρειαστούμε αρχεία εικόνας ICO με κατάληξη .ico. Κάνοντας μια αναζήτηση στο Google για "Icon packs" μπορούμε να βρούμε πακέτα που περιέχουν εκατοντάδες εικονίδια. Μια άλλη μέθοδος είναι να μετατρέψουμε μια δική μας εικόνα σε τύπο .ico χρησιμοποιώντας κάποια online εφαρμογή σαν το "Ico Converter".

Στα παραδείγματα που ακολουθούν χρησιμοποιούνται τα Windows 10 αλλά η διαδικασία είναι ίδια και σε προηγούμενες εκδόσεις.

Αλλαγή εικονιδίων φακέλων.

Μόλις βρούμε τα εικονίδια που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε, δημιουργούμε ένα φάκελο στο σκληρό δίσκο "C". Του δίνουμε ό,τι όνομα θέλουμε. Στο παράδειγμά μας τον ονομάζουμε "Εικονίδια".

Στη συνέχεια, αντιγράφουμε τα εικονίδια που κατεβάσαμε μέσα στο φάκελο που μόλις δημιουργήσαμε.

Πηγαίνουμε στο φάκελο που θέλουμε να τροποποιήσουμε και κάνουμε δεξί κλικ. Στο μενού που εμφανίζεται επιλέγουμε "Ιδιότητες" και στη συνέχεια την καρτέλα "Προσαρμογή".

Ακολούθως, πατάμε "Αλλαγή εικονιδίου...".

Έπειτα, κάνουμε κλικ στο "Αναζήτηση...".

Στο παράθυρο που ανοίγει πηγαίνουμε στο φάκελο που έχουμε τοποθετήσει τα εικονίδιά μας. Στην προκειμένη περίπτωση δηλαδή, στο φάκελο "Εικονίδια" που βρίσκεται στο σκληρό δίσκο "C". Αφού τον επιλέξουμε κάνουμε κλικ στο "Άνοιγμα".

Επιλέγουμε το εικονίδιο που θέλουμε να έχει ο φάκελός μας και κάνουμε κλικ στο "Άνοιγμα".

Πατάμε "OK".

Κάνουμε κλικ στο "OK".

Είμαστε έτοιμοι. Ο φάκελος που δημιουργήσαμε έχει πλέον το εικονίδιο που του ορίσαμε. Αν αντιγράψουμε αυτόν το φάκελο σε κάποιον σκληρό δίσκο και το συνδέσουμε σε κάποιον άλλο υπολογιστή, ο φάκελος θα έχει την προεπιλεγμένη εμφάνιση καθώς το εικονίδια που του ορίσαμε βρίσκεται μόνο στον υπολογιστή μας.

Με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να αλλάξατε την εμφάνιση όλων των φακέλων σας κάνοντάς την πιο ελκυστική αλλά και πιο εύχρηστη.

Αλλαγή εικονιδίων USB stick.

Αφού βρούμε το εικονίδιο που θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε συνδέουμε το USB stick στον υπολογιστή μας. Παρατηρούμε ότι έχει το προεπιλεγμένο εικονίδιο που του δίνουν τα Windows 10.

Στη συνέχεια, αντιγράφουμε το εικονίδιο της επιλογής μας στο USB stick και του δίνουμε το όνομα "default".

Κάνουμε δεξί κλικ και δημιουργούμε ένα νέο έγγραφο κειμένου επιλέγοντας "Δημιουργία" και έπειτα στο μενού που εμφανίζεται το "Έγγραφο κειμένου".

Ακολούθως, ανοίγουμε με διπλό κλικ το έγγραφο κειμένου που δημιουργήσαμε και αντιγράφουμε το παρακάτω κείμενο:

[Autorun]
Icon=default.ico

Επιλέγουμε "Αρχείο" και έπειτα "Αποθήκευση ως…". Στο παράθυρο που εμφανίζεται δίνουμε στο πεδίο "Όνομα αρχείου" το όνομα "autorun.inf" και στο πεδίο "Αποθήκευση ως" διαλέγουμε το "Όλα τα αρχεία". Στη συνέχεια, πατάμε "Αποθήκευση".

Διαγράφουμε το "Νέο έγγραφο κειμένου" και με το ποντίκι μας επιλέγουμε ταυτόχρονα τα αρχεία "autorun" και "default".

Κάνουμε δεξί κλικ ενώ το ποντίκι μας είναι πάνω στα δύο αρχεία και επιλέγουμε "Ιδιότητες". Στην καρτέλα που ανοίγει τσεκάρουμε την επιλογή "Κρυφό" και έπειτα πατάμε "OK". Αυτή η διαδικασία θα κάνει τα αρχεία μας κρυφά έτσι ώστε να μη τα διαγράψουμε κατά λάθος.

Αφαιρούμε το USB stick και όταν το συνδέσουμε ξανά, παρατηρούμε πως έχει το εικονίδιο που επιλέξαμε. Κάποιες φορές, για να εμφανιστεί το εικονίδιο σωστά, χρειάζεται να κάνουμε επανεκκίνηση του υπολογιστή.

Η ίδια διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί για εξωτερικούς σκληρούς δίσκους, CD ή DVD.

Για οποιαδήποτε απορία, πρόβλημα ή επισήμανση σχετικά με την αλλαγή εικονιδίων φακέλων και USB stick στα Windows μπορείτε να αφήσετε κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Αλλαγή γράμματος σκληρού δίσκου στον υπολογιστή μας.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 20 Feb 2016 22:00:00 +0000

Στο σημερινό άρθρο θα αναφερθούμε στους σκληρούς δίσκους και πιο συγκεκριμένα, στο πώς μπορούμε να αλλάξουμε τα γράμματα (drive letters) που τα Windows ορίζουν σε αυτούς. Έχετε σίγουρα παρατηρήσει πως κάνοντας διπλό κλικ στο εικονίδιο του υπολογιστή σας εμφανίζονται όλες οι συνδεδεμένες συσκευές. Αυτές μπορεί να είναι floppy disks, DVD-ROMs, σκληροί δίσκοι εσωτερικοί και εξωτερικοί ή κάρτες μνήμης. Δίπλα σε κάθε μία από αυτές υπάρχει ένα γράμμα. Το γράμμα για τις συσκευές που είναι μόνιμα συνδεδεμένες είναι σταθερό. Αν έχουμε floppy disk, αυτό θα έχει το γράμμα (Α:) και ο σκληρός δίσκος που είναι εγκατεστημένα τα Windows θα έχει το (C:).

Όποτε συνδέουμε στον υπολογιστή μας μια συσκευή για πρώτη φορά, αυτός της ορίζει ένα γράμμα. Αν συνδέσουμε μια δεύτερη, θα πάρει το αμέσως επόμενο διαθέσιμο γράμμα. Αυτή η συμπεριφορά των Windows μπορεί κάποιες φορές να μας δημιουργήσει πρόβλημα. Όπως για παράδειγμα, όταν χρησιμοποιούμε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο για να κάνει αυτόματα backup. Αν ο σκληρός έχει διαφορετικό γράμμα κάθε φορά που συνδέεται, τότε το πρόγραμμα που κάνει backup δε θα μπορεί να λειτουργήσει. Έτσι δημιουργείται η ανάγκη να αναθέσουμε σε μια συσκευή ένα σταθερό γράμμα, το οποίο δε θα αλλάζει, όσες συσκευές κι αν έχουμε συνδεδεμένες.

Στο παράδειγμα που ακολουθεί χρησιμοποιούνται τα Windows 10 αλλά η διαδικασία είναι ίδια και σε προηγούμενες εκδόσεις.

Στην παρακάτω εικόνα βλέπουμε 2 USB stick συνδεδεμένα σε ένα laptop. Το πρώτο λέγεται "Music" και έχει το γράμμα (F:) ενώ το δεύτερο "Armida" και έχει το (G:).

Αρχικά, πηγαίνουμε στον "Πίνακα Ελέγχου" και εκεί κάνουμε κλικ στο "Σύστημα και Ασφάλεια".

Πατάμε στα "Εργαλεία διαχείρισης".

Έπειτα, κάνουμε κλικ στη "Διαχείριση υπολογιστή".

Στη συνέχεια, επιλέγουμε "Διαχείριση δίσκων".

*Επίσης, θα μπορούσαμε αντί για τα παραπάνω βήματα να τρέξουμε στην "Εκτέλεση" την εντολή "diskmgmt.msc" και να πατήσουμε "ΟΚ".

Εδώ βλέπουμε τους σκληρούς δίσκους που είναι συνδεδεμένοι στον υπολογιστή μας. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα θα αλλάξουμε το γράμμα του USB stick "Armida". Κάνουμε κλικ πάνω του για να το επιλέξουμε.

Ακολούθως, με δεξί κλικ διαλέγουμε το "Αλλαγή του γράμματος ή της διαδρομής της μονάδας δίσκου". Εκεί πατάμε στο κουμπί "Αλλαγή".

Στο παράθυρο που ανοίγει ορίζουμε το γράμμα που θέλουμε από τη λίστα στο δεξί μέρος και στη συνέχεια κάνουμε κλικ στο "ΟΚ". Προσοχή! Καλό θα ήταν να ορίσουμε ένα γράμμα που δεν χρησιμοποιείται συχνά, όπως τα γράμματα μετά το "J". Στο δικό μας παράδειγμα χρησιμοποιούμε το γράμμα "Κ".

Στην προειδοποίηση που μας εμφανίζει επιλέγουμε "Ναι" και είμαστε έτοιμοι.

Τώρα, όπως βλέπουμε και στην εικόνα, κάθε φορά που συνδέουμε το USB stick "Armida" θα έχει το γράμμα "Κ".

Προσοχή! Αυτό ισχύει μόνο στον υπολογιστή που κάναμε την όλη διαδικασία. Αν συνδέσουμε το USB stick σε κάποιον τρίτο υπολογιστή, τότε θα πάρει το γράμμα που θα του ορίσει εκείνος. Ελπίζουμε να βρήκατε το άρθρο χρήσιμο. Για οποιαδήποτε απορία, βοήθεια ή επισήμανση σχετικά με την αλλαγή γράμματος ενός σκληρού δίσκου αφήστε μας κάποιο σχόλιο παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Σύγχρονες ερωτικές σχέσεις και πως να τις βελτιώσουμε.

noreply@blogger.com (Βέργου Ιωάννα) — Fri, 12 Feb 2016 22:08:00 +0000

Οι άνθρωποι είναι όντα κοινωνικά. Μία από τις θεμελιώδεις αλήθειες για τη ζωή είναι ότι βασιζόμαστε ο ένας στον άλλον. Πετυχαίνουμε μαζί ό,τι δεν μπορούμε να πετύχουμε μόνοι μας. Παρ’ όλα αυτά ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Διακατέχεται από διαφορετικές ανησυχίες, έχει διαφορετικά όνειρα και προσδοκίες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, όταν δεν συγκλίνουν σε αρκετά σημεία δύο άνθρωποι, να προκύψουν συγκρούσεις είτε για υλικά αγαθά είτε για συμβολικά αγαθά.

Περιορίζοντας κατά κάποιον τρόπο τις κοινωνικές σχέσεις, θα προσπαθήσουμε να επικεντρωθούμε σε μία από αυτές, την ερωτική, και πιο συγκεκριμένα στην επιλογή ενός συντρόφου. Σύμφωνα με τα εξελικτικά στάδια του Erikson, στόχο του ατόμου ηλικίας 20 έως 40 ετών αποτελεί η σύναψη μιας ολοκληρωμένης σχέσης με ένα άλλο άτομο. Αυτός ο στόχος του συμβάλλει στην πορεία της διαμόρφωσης και της εξέλιξης της προσωπικότητάς του.

Στις περισσότερες κοινωνίες, από γενετικής πλευράς, οι γυναίκες επιλέγουν άντρες με βάση την προβλεπόμενη επένδυσή τους στη γονεϊκότητα και όχι τη σωματική τους κατασκευή και το παρουσιαστικό τους. Επειδή οι γυναίκες γεννούν και μεγαλώνουν παιδιά, η γενετική πλευρά του αντρικού ενδιαφέροντος στην επιλογή συντρόφου βασίζεται σε ενδείξεις ικανής τεκνοποιίας της γυναίκας. Οι οπτικές ενδείξεις της γυναικείας έλξης είναι η νεότητα και η υγεία.

Ο έρωτας μεταξύ δύο συντρόφων βασίζεται σε ψυχολογικά θεμέλια. Η φροντίδα, για παράδειγμα, για το άτομο με το οποίο είμαστε ερωτευμένοι βασίζεται στις ίδιες δομές φροντίδας που δεχτήκαμε οι ίδιοι σε μικρότερες ηλικίες. Έτσι, ο έρωτας δεν αποτελεί μόνο λύση στην επιλογή συντρόφου, αλλά δημιουργεί δομές αμοιβαίας υποστήριξης. Είναι βασικό, λοιπόν, δύο σύντροφοι να φροντίζουν ο ένας τον άλλον και τα παιδιά τους. Αυτό είναι ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία στο γάμο, όταν ένας σύντροφος νιώθει ότι ο άλλος δεν τον φροντίζει πια.

Τα ψυχολογικά θεμέλια, ωστόσο, στα οποία αναφερόμαστε περιλαμβάνουν και κάτι άλλο ακόμη πιο σημαντικό: κάθε γυναίκα και κάθε άνδρας θα πρέπει να μπαίνουν ισότιμα σε μία σχέση, ειδικά σε ένα γάμο, διατηρώντας πάντα την ανεξαρτησία και την αυτονομία τους, στόχοι που από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του το άτομο προσπαθεί να επιτύχει. Ασφαλές κριτήριο για την επιλογή συντρόφου αποτελεί η φυσική έλξη. Ο ένας σύντροφος θα πρέπει να έλκει ερωτικά τον άλλον, και το αντίστροφο, και συγχρόνως να έλκεται συνολικά από στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του. Όλα αυτά συνεπάγονται ότι ο ένας θα έχει την ανάγκη να βρίσκεται συνεχώς με τον άλλο και να μοιράζεται τη ζωή του.

Ως προς τις ερωτικές σχέσεις γενικότερα, η γενική παραδοχή ότι τα ετερώνυμα έλκονται φαίνεται να αποτελεί ένα μύθο που επαληθεύεται μόνο στη μεγάλη οθόνη. "Στις ερωτικές σχέσεις που οι σύντροφοι παρουσιάζουν αντίθετα χαρακτηριστικά παρατηρούμε πως όσα αρχικά αποτελούσαν πηγή γοητείας και δημιουργούσαν έλξη μεταξύ τους στην πορεία του χρόνου γίνονται αιτίες συγκρούσεων κι απογοήτευσης", αναφέρει ο Δρ. Αλέξης Μορντώ στο περιοδικό "Psychologies". Όσο πιο κοντά ερχόμαστε με το σύντροφό μας τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε πράγματα που διαφέρουν από αυτά που ζητούσαμε σε μία σχέση. Έτσι, δημιουργούνται σταδιακά χάσματα μεταξύ τους.

Τα πιο συνηθισμένα καταστρεπτικά στοιχεία σε μια σχέση, και πιο συχνά στους γάμους, είναι κυρίως οι εκφράσεις περιφρόνησης, η γκρίνια, η αμυντική στάση, το πείσμα, η απόσυρση και η αναβολή αντιμετώπισης των προβλημάτων. Αναφορικά με τα συναισθήματα που οδηγούν σε συγκρούσεις, το πιο συνηθισμένο είναι η έκφραση του θυμού. Ο θυμός μπορεί να είναι μια έκφραση ατομικότητας και παρ’ όλο που μερικοί γάμοι βασίζονται κυρίως την αίσθηση του "είμαστε μαζί", άλλοι επιτρέπουν περισσότερη ατομικότητα και αυτό συνεπάγεται αναπόφευκτα, περισσότερο θυμό και περισσότερες συγκρούσεις.

Η έκφραση του θυμού, ωστόσο, μπορεί κάποιες φορές να αποτελεί θετικό στοιχείο για μια σχέση και πιο συγκεκριμένα να οδηγεί στον επαναπροσδιορισμό της. Από μια μελέτη 139 οικογενειών προέκυψε ότι το 79% των γυναικών που ερωτήθηκαν για έντονες διαμάχες με τους συζύγους τους που διήρκεσαν 10 τουλάχιστον λεπτά, δήλωσαν ότι κάτι το θετικό βγήκε από την αναμέτρηση. Πράγματι, αυτοί οι καυγάδες μπορεί να είναι σημαντικοί και λειτουργικοί σε μία σχέση που οι σύντροφοι θέλουν να διατηρήσουν κάποια ανεξαρτησία. Σύμφωνα με τον Δρ. Gottman, το πραγματικό πρόβλημα σε ένα γάμο δημιουργείται όταν οι σύζυγοι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με περιφρόνηση, ένα συναίσθημα που δηλώνει έλλειψη σεβασμού. Από εξελικτική άποψη, φαίνεται ότι η περιφρόνηση είναι ένα συναίσθημα πλήρους απόρριψης και ακύρωσης της ατομικότητας του άλλου.

Οι αντιδράσεις στις παραπάνω εκφράσεις ποικίλλουν. Κάποιοι αντιδρούν με συγκαταβατικότητα και κατανόηση και κάποιοι μέσω της άρνησης προσπαθούν να αλλάξουν το σύντροφό τους και όταν δεν το πετύχουν φεύγουν από τη σχέση. Το τι θα επιλέξουμε τελικά εξαρτάται από την προσωπικότητά μας και το επίπεδο της ψυχολογικής μας ωρίμανσης. Τα άτομα που έχουν καταφέρει να αυτονομηθούν, να διαφοροποιηθούν από τις οικογένειες από τις οποίες προέρχονται, να αναπτύξουν δική τους κριτική σκέψη, δικές τους αξίες και όνειρα, καταφέρνουν να διατηρούν μια ισορροπία μεταξύ συναισθήματος και λογικής. Δεν εξουσιάζονται, δηλαδή, από το ένα ή το άλλο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο σύντροφος που θα αναζητούν να μη μοιάζει τόσο με πρότυπα των πρώτων χρόνων της ζωής τους, τον πατέρα ή τη μητέρα τους, και να καταφέρνουν να διαχειριστούν τις διαφορές μεταξύ τους.

Κάτι σύνηθες που παρατηρείται στις σχέσεις είναι η συνεχής ενασχόληση με το σύντροφο μας και η προσπάθειά μας να τον αλλάξουμε, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας. Πολύ συχνά αυτό που δεν μας αρέσει στον άλλον είναι πιθανότατα "μειονέκτημα" δικό μας που δεν τον αναγνωρίζουμε αλλά προβάλλουμε και κατακρίνουμε στο σύντροφό μας. Σε όλους μας έχει συμβεί να θεωρούμε ότι δεν καταλαβαίνει ο σύντροφος μας τις ανάγκες μας και αδιαφορεί για τους προβληματισμούς μας. Πόσο σίγουροι είμαστε εμείς όμως ότι καταλαβαίνουμε τις δικές του ανάγκες και συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες του;

Το σημαντικότερο, ολοκληρώνοντας, για μία σχέση είναι να είναι λειτουργική. Πέρα από τις διαφορές μεταξύ δύο συντρόφων και συχνά χάρη σε αυτές τις διαφορές, είναι απαραίτητο να νιώθουν και οι δύο λειτουργικοί και παραγωγικοί. Προϋπόθεση για να συμβεί κάτι τέτοιο είναι να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και έπειτα το σύντροφό μας. Είναι σημαντικό να αποδεχτούμε την πολυπλοκότητα κάθε ανθρώπου, των αντιφατικών σκέψεων και συναισθημάτων μας. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να δεχθούμε και τη πολυπλοκότητα της προσωπικότητας του συντρόφου μας. Από τις πρώτες συνεδρίες πολλών ζευγαριών ανακύπτει ότι τα άτομα μιλούν για πράγματα που θέλουν να αλλάξουν στο σύντροφό τους αλλά λίγοι μιλούν για τα λάθη που κάνουν οι ίδιοι. Όταν και οι δύο δείξουν υποχωρητικότητα και σκεφτούν λίγο και τα δικά τους σφάλματα, τότε μπορεί να ξεκινήσει ένας ποιοτικός διάλογος που θα βοηθήσει τελικά τη σχέση. Όταν σε μία σχέση προάγεται η συζήτηση μεταξύ των συντρόφων, όταν ακούν αυτά που έχει να τους πει ο σύντροφός τους, όταν εκφράζονται με σαφήνεια και συμφωνούν οι αντιλήψεις τους με τις πράξεις τους, τότε μπορούμε να μιλάμε για μια υγιή επικοινωνία μεταξύ τους, για μια υγιή και ανθρώπινη σχέση.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε κάποια απορία σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις στη σύγχρονη εποχή αφήστε κάποιο σχόλιό παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Έλληνες φαντάροι σε κατηγορίες.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Fri, 05 Feb 2016 22:25:00 +0000

Στο σημερινό δεύτερο μέρος του αφιερώματος στο στρατό (στο πρώτο έγινε αναφορά στο λεξιλόγιό του), θα μιλήσουμε για τον Έλληνα φαντάρο και πιο συγκεκριμένα, για τις κατηγορίες που μπορεί να συναντήσει κάποιος υπηρετώντας τη θητεία του. Ο στρατός είναι ένα μεγάλο σχολείο από την άποψη πως συναναστρέφεσαι άτομα που δε θα είχες την ευκαιρία να γνωρίσεις αν δεν υπήρχε η θητεία. Η παρακάτω κατηγοριοποίηση έχει γίνει είτε βιωματικά είτε μέσω αφηγήσεων φίλων. Στο τέλος κάθε κατηγορίας, υπάρχει ο Βαθμός Χριστοπαναγίας που είναι μονάδα μέτρησης δικής μας έμπνευσης και μετράει πόσο πολύ θέλεις να κάνεις download Χριστούς, Παναγίες και άλλους Αγίους.

Αριστερός: Ο αριστερός φαντάρος είναι μορφωμένος και πιθανότατα έχει σπουδάσει στο εξωτερικό. Είναι ελιτιστής και θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους. Η ιδεολογία του συνοψίζεται στην εξής ατάκα: "Σιγά μη μου πει ΕΜΕΝΑ τι θα κάνω ο κάθε αγράμματος λοχίας που παίρνει 900 ευρώ". Γκρινιάζει συνεχώς και πιστεύει πως ο στρατός θα έπρεπε να είναι εθελοντικός. Αρνείται να δεχτεί ότι μια αγγαρεία που είναι να γίνει θα γίνει όσο και να παραπονιέται με αποτέλεσμα να καθυστερεί τους συναδέλφους του. Κατά τα άλλα, είναι από τους λίγους που μπορείς να συζητήσεις μαζί του θέματα που δεν περιλαμβάνουν γυναίκες, μηχανές και ποδόσφαιρο.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Υψηλός.

Βλάχος: Με τον όρο "βλάχος" εννοούμε όλους του μακρινούς συγγενείς του Φάνη του Γκέκα. Έχουν βαριά προφορά και η ενδυμασία τους έξω από το στρατόπεδο παραπέμπει στο ντύσιμο που μας έκαναν οι μανάδες μας στην τρίτη δημοτικού. Είναι γυμνασμένος από την πολλή χειρωνακτική εργασία (διπλής) και έχει κάνει σεξ, σύμφωνα με τα λεγόμενα του, με παραπάνω γυναίκες από τον Τατσόπουλο και τον Σπαλιάρα μαζί. Κανείς δε γνωρίζει αν στο άθροισμα συμπεριλαμβάνονται και τα πρόβατα του πατέρα του.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Μέτριος.

Γιωτάς: Ο γιωτάς είναι τόσο χρήσιμος σε ένα στρατόπεδο όσο ένας διαιτητής που παίζει 50-50 στον Ολυμπιακό. Ανίκανος σε τόσο μεγάλο βαθμό, που σας κάνει να αναρωτιέστε πώς επιβιώνει στον έξω κόσμο. Συχνά καταφέρνει να την πληρώνει όλος ο λόχος για τη δική του γιωτομπαλοσύνη. Δεν έχει βρεθεί ακόμα μονάδα μέτρησης της βλακείας του. Μελλοντικά θα γίνει δημόσιος υπάλληλος για να σας τυραννάει σε όλη σας τη ζωή.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Υψηλός.

Διδακτορικός: Έχει ηλικία άνω των τριάντα και το βιογραφικό του είναι μεγαλύτερο από το χαρτί υγείας που χρειάζεται ο Πάγκαλος όταν πηγαίνει τουαλέτα. Μεταπτυχιακά, διδακτορικά, δημοσιεύσεις και δε συμμαζεύεται. Χρειάζεται πάνω από 5 λεπτά για να σας εξηγήσει το αντικείμενο των σπουδών του. Συνήθως απασχολείται σε δουλειές γραφείου και είναι τυπικός με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Ιντερνετάκιας: Μικρός σε ηλικία και απόλυτα εξαρτημένος από την τεχνολογία. Χρησιμοποιεί κινητό τελευταίας γενιάς που το έχει χρυσοπληρώσει ο πατέρας του. Παραπονιέται συνεχώς για την έλλειψη 4G στον Έβρο. Είναι προτιμότερο για αυτόν να πάει στον πόλεμο παρά να στερηθεί το smartphone του. Αν είναι fanboy της Apple από μαλάκας προάγεται σε χοντρομαλάκα με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Καυλοπιτσιρικάς: Μικρός σε ηλικία που πήγε να υπηρετήσει πιθανότατα αμέσως μετά το Λύκειο. Κάγκουρας με παπάκι και όπως μαντεύετε εξαιρετικά ανώριμος. Μπορεί να συζητάει για μήνες πώς μπορεί να κάνει το παπάκι του να πιάσει 72 αντί για 70 χλμ/ώρα τελική ταχύτητα. Αν στο θάλαμο υπάρχει έτερος καυλοπιτσιρικάς μην παραξενευτείτε αν τους δείτε να παίζουν κυνηγητό και άλλα σπορ του δημοτικού. Θα μεγαλώσει και θα ωριμάσει ευχόμαστε.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Υψηλός.

Καψούρης: Η Κυριακή είναι ιερή μέρα για το στρατόπεδο μιας και το πρωινό ξύπνημα γίνεται μια ώρα αργότερα από το κανονικό. Ο καψούρης φροντίζει να σας ξυπνήσει με ακούσματα Γιώργου Μαργαρίτη μιας και το "μωρό" υπέπεσε στο τρομερό παράπτωμα να βγει το Σάββατο με τις φίλες της. Θα τον βρείτε να σαλιαρίζει ή να τσακώνεται στο κινητό με την κοπέλα του. Όταν μεγαλώσει θα γίνει ο κλασσικός μουνόδουλος που δίνει αξία σε κάθε πατσαβούρα που έχει βυζιά.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Μέτριος.

Κρητικός: Κάθε μονάδα που σέβεται τον εαυτό της έχει έναν Κρητικό στις τάξεις της. Είναι λεβεντομαλάκας με μουστάκι Κόγκα Δράκου που διατηρεί και στην πολιτική του ζωή. Τραγουδάει συνεχώς μαντινάδες και έχει βαριά προφορά. Η οικειότητά του με τα όπλα είναι μεγάλη καθώς στο πατρικό του σπίτι διατηρεί οπλοστάσιο που θα ζήλευε το Ιράν. Μπορεί να σας προμηθεύσει με τεράστιες ποσότητες ρακής κι, αν μιλήσετε μαζί του, θα αρχίσετε να πιστεύετε ότι η Κρήτη είναι παράδεισος, λες και δεν έχει μέσο όρο θερμοκρασίας 50 βαθμούς κελσίου.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Κωλόβυσμα: Αποτελεί μια από τις πιο εκνευριστικές κατηγορίες φαντάρων καθώς χρησιμοποιεί το βύσμα του συνεχώς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κάνει τις καλύτερες υπηρεσίες και να παίρνει άδειες πολλαπλάσιες των άλλων στρατιωτών. Δεν έχει πρόβλημα να διαλαλεί τις διασυνδέσεις και την ευνοϊκή του μεταχείριση. Συνήθως, κυκλοφορεί χύμα στο στρατόπεδο μιας και κανείς δεν τολμάει να τον τιμωρήσει.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Άδωνις Γεωργιάδης.

Μαμάκιας: Έχετε μήπως θείο Στρατηγό, πατέρα Ταξίαρχο ή ξάδερφο τον General Warhawk; Ατυχήσατε καθώς στο στράτευμα το μεγαλύτερο βύσμα είναι η κλασσική Ελληνίδα μαμά που δε θα αφήσει το μονάκριβο γιωτόμπαλό της να ταλαιπωρείται, όπως ο κοινός στρατιώτης. Αποτέλεσμα αυτού εσείς να κάνετε σκοπιές στους -10 C και ο γιόκας της να απολαμβάνει τη συντροφιά του καλοριφέρ όντας θαλαμοφύλακας. Υπολογίζεται ότι στο ΓΕΣ ο μισός αριθμός τηλεφωνημάτων είναι από μαμάδες που θέλουν να κάνουν παράπονα για το παιδί τους. Πίσω από κάθε μαλάκα κρύβεται η over protective μητέρα του άλλωστε.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Μου κάηκε ο σκληρός με ταινίες, σειρές, μουσική και πορνό.

Μουσουλμάνος: Είναι ο τύπος που κάνει τις υπηρεσίες σας Χριστούγεννα και Πάσχα όσο έχετε άδεια, και αντίστοιχα κάνετε τις δικές του στο Ραμαζάνι. Είναι μικρής ηλικίας, αν και μπορεί να είναι ήδη παντρεμένος με παιδί και υπηρετεί μειωμένη θητεία. Αν τύχει να κάνετε σκοπιά μαζί του τα κοινά θέματα συζήτησης είναι πιο λίγα από φάσεις αγώνα Βέροιας - Ξάνθης με βροχή. Οι πιθανότητες να διαπρέπει στο μπάφκετ είναι αυξημένες.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Μπίχλας: Όλοι έχουν να διηγηθούν κάποια ιστορία στο στρατό με φαντάρο που είχε σχέση μίσους με την καθαριότητα. Δεν εννοούμε να είναι ακατάστατος και βρώμικος, όλα στο στρατόπεδο είναι βρώμικα, αλλά να μην έχει κάνει μπάνιο για καμιά βδομάδα. Τραγικός και απαράδεκτος.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Υψηλός.

Ντόπιος: Ο ντόπιος είναι προφανώς βύσμα, αφού υπηρετεί τη θητεία του κοντά στο σπίτι του. Ξέρει τα μέρη και μπορεί να σε ενημερώσει για το πού θα φας, πού θα πιείς καφέ και πού έχει τα καλύτερα κωλόμπαρα. Εκεί τελειώνει και η χρησιμότητά του καθώς γνωρίζεται με ντόπια στελέχη (επίσης βύσματα) με αποτέλεσμα εσείς να κάνετε τις χειρότερες υπηρεσίες ενώ αυτός τρώει σπιτικό φαγητό.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Μέτριος.

Ομοφυλόφιλος: Αν ο ομοφυλόφιλος στρατιώτης ανήκει στην κατηγορία Λάκης Γαβαλάς ή Bruno Gehard θα περάσει δύσκολη θητεία. Φανταστείτε ένα θάλαμο γεμάτο με 30 άτομα που αν ρωτήσεις από τα μισά να σου πουν το αλφάβητο, θα ξέρουν το πολύ 16 γράμματα. Βάλτε σε αυτό το συνονθύλευμα κάποιον gay φαντάρο και το αποτέλεσμα θα είναι να δέχεται bulling μέχρι να γίνει στρατηγός ένας ΕΠΟΠ.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Παλιός: Τώρα που η θητεία είναι εννιά μήνες θα περίμενε κάποιος να μην υπάρχει η έννοια του παλιού. Έλα όμως που ο στρατός κινείται με τους δικούς του ρυθμούς οπότε αυτή η κατηγορία ζει και βασιλεύει. Ο παλιός στρατιώτης χώνει τον νέο και όταν ο νέος παλιώσει, χώνει τους αντίστοιχους νέους. Φαύλος κύκλος.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Μέτριος.

Ποδοσφαιριστής: Πρόσφατες έρευνες της στατιστικής υπηρεσίας δείχνουν ότι 2 στους 10 στρατιώτες δηλώνουν ποδοσφαιριστές, άσχετα αν το peak της καριέρας τους ήταν το γκολ που σκόραραν στην Άνω Ραχούλα. Ο μέσος ποδοσφαιριστής φαντάρος καπνίζει πιο πολύ από την Λιάνα Κανέλλη, είναι 20άρης και θα λέει στα παιδιά του πως αν δεν είχε τον τραυματισμό στο γόνατο, θα έπαιζε στην Μίλαν.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Πόντιος: Φωνακλάς με παραπανίσια κιλά και το τρίπτυχο που χαρακτηρίζει κάθε Πόντιο, μεγάλοι κώλοι-μύτες-αυτιά. Το κινητό του τηλέφωνο χτυπάει με Χρύσανθο και μπορεί να χορεύει κότσαρι μέχρι να απολυθούν 3 ΕΣΣΟ. Ισχυρογνώμων με μεγάλη αδυναμία στο τσίπουρο και μεγάλη καρδιά. Δε θέλετε να είναι θαλαμοφύλακας, καθώς θα σας ξυπνάει με συνδυασμό φωνής Χρύσας Ρώπα - Ελεωνόρας Μελέτη.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Προβλεπέ: Ο προβλεπέ στρατιώτης είναι η μετεξέλιξη του απουσιολόγου στο σχολείο. Είναι πάντα τόσο καλά ξυρισμένος και γυαλισμένος που κάνει τον Marlon Brando στο Godfather να μοιάζει με λέτσο. Πάντα στην ώρα του για σκοπιές και φρουρά, και πρόθυμος για πάσης φύσεως αγγαρεία αποτελεί τη χαρά του διοικητή του.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Ρώσος: Είναι ο τύπος που μιλάει από σπαστά μέχρι καθόλου ελληνικά σε σημείο τέτοιο, ώστε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς να μοιάζει μπροστά του Μπαμπινιώτης. Αν πλακωθείς μαζί του θα σε περιμένουν έξω 5 φίλοι του, εκ των οποίων ο καλύτερος έχει φάτσα Clay από το Sons of Anarchy. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που στη μερίδα φαγητού ενός κανονικού φαντάρου έχει ένα στήθος ή μπούτι ενώ στη δική του ένα ολόκληρο κοτόπουλο. Συνήθως υπηρετούν τρίμηνη θητεία και κατά βάθος είναι ξηγημένα παιδιά αρκεί να μην τους πειράξετε.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Χαμηλός.

Διευκρίνιση: Τα "παλιννοστούντες" και "Ρωσοπόντιοι" είναι politically correct εκφράσεις, γιατί το σας "ελληνοποιήσαμε για να ψηφίσετε ΠΑΣΟΚ" είναι κάπως βαρύ. Η προγιαγιά μου ήρθε από το Καρς που βρίσκεται στο γαμημένο Νότιο Καύκασο. Δεν ήξερε ούτε μια λέξη Ρώσικα.

Στρατόκαυλος: Είναι ο φαντάρος με το ξυρισμένο κεφάλι που πιστεύει ότι η θητεία είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη μετά το ψωμί. Έχει συνήθως κοπεί από τις ειδικές δυνάμεις και αυτό τον πονάει. Προσπαθεί να υπερκαλύψει το μικρό μέγεθος του πουλιού του κάνοντας bullying σε άλλους φαντάρους, όπως ακριβώς έκανε ο πατέρας του και ο παππούς του πριν από αυτόν. Αγαπημένες του ταινίες είναι τα Rambo και θεωρεί ότι οι Τούρκοι καραδοκούν κάθε βράδυ έξω από το στρατόπεδο για να μας κλέψουν τα τελευταίας τεχνολογίας υπερόπλα G3. Ψηφίζει Χρυσή Αυγή.
Βαθμός Χριστοπαναγίας: Υψηλός.

Όπως παρατηρήσατε δεν υπάρχει η έννοια του "κανονικού" στρατιώτη. Κανείς σε ένα στρατόπεδο δεν είναι φυσιολογικός και θέλοντας και μη ανήκει σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες. Εξού και το ρητό "εκεί που τελειώνει η λογική, ξεκινάει ο στρατός". Τέλος, σκοπός του άρθρου ήταν να ψυχαγωγήσει και όχι να προσβάλει.

P.S. Ο όρος φαντάρος προέρχεται από το λατινικό infantem που σημαίνει νεαρός. Από εκεί προέρχεται και το infantry που σημαίνει πεζικό. Στο Μεσαίωνα το πεζικό αποτελούνταν από άτομα νεαρής συνήθως ηλικίας που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να συντηρήσουν άλογα και έτσι πολεμούσαν πεζοί.

Αν σας άρεσε το άρθρο ή θέλετε να προσθέσετε κάποια δική σας κατηγορία που πιθανόν παραλείψαμε, αφήστε κάποιο σχόλιο παρακάτω.

Το λεξικό του φαντάρου.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 23 Jan 2016 16:09:00 +0000

Το σημερινό άρθρο αποτελεί το πρώτο μέρος ενός αφιερώματος στον ένδοξο ελληνικό στρατό και πιο συγκεκριμένα, στην αργκό που χρησιμοποιείται για να περιγράψει διαδικασίες και καταστάσεις που συναντάτε όσο υπηρετείτε. Έτσι, αυτοί που θα παρουσιαστούν σύντομα μπορούν να προετοιμαστούν καλύτερα και οι παλιοί να θυμηθούν τις αξέχαστες εμπειρίες που προσφέρει η θητεία.

Μπορείτε να αναζητήσετε κάποιο συγκεκριμένο λήμμα πατώντας ταυτόχρονα τα πλήκτρα "Ctrl+F". Στη συνέχεια, στο πεδίο αναζήτησης που θα εμφανιστεί πληκτρολογείτε τον όρο που θέλετε να βρείτε.

Αγγαρειομάχος: Νεοσύλλεκτος στρατιώτης που με την παρουσίασή του στη μονάδα αναλαμβάνει όλες τις αγγαρείες.

Ακομβίωτος: Ο στρατιώτης που δεν έχει κουμπώσει όλα τα κουμπιά της στολής του. Αποτελεί αίτιο τιμωρίας.

Αλφαμίτης: Ο στρατιώτης που βρίσκεται στην πύλη του στρατοπέδου και έχει ως υπηρεσία να την ανοίγει και να την κλείνει. Τα αρχικά Α.Μ. προέρχονται από το "Άνοιξε Μαλάκα".

Αντικούκου: Υποτιθέμενη ουσία που χορηγείται μέσω εμβολίου ή του φαγητού του στρατιώτη για να καταστείλει την ερωτική επιθυμία κατά τη διάρκεια της θητείας. Αστικός μύθος βεβαίως βεβαίως.

Άνχης: Ο αντισυνταγματάρχης.

Απονεύρωση: Η μετάθεση στον Έβρο.

Αρούρι: Ο νεοσύλλεκτος στρατιώτης.

Αρχιμανδρίτης: Στρατιώτης ή στέλεχος που έχει να ξυριστεί περισσότερες από δύο ημέρες.

Ασκεπής: Ο στρατιώτης που δε φοράει το στρατιωτικό τζόκεϊ. Αποτελεί αίτιο τιμωρίας.

Αφάνταρος: Αυτός που δεν έχει πάει στρατό.

Βιλαμπάχο: Η λάντζα στα μαγειρεία.

Βιλαρίμπα: Ομοίως.

Βύσμα: Στρατιώτης που έχει μέσο.

Γαμωσείρης: Στρατιώτης που αποφεύγει υπηρεσίες και αγγαρείες με αποτέλεσμα να τις επωμίζονται άλλοι.

ΓΕΠ: Γραφείο Έρευνας και Πληροφορικής ή Γραφείο Εξάσκησης Προ.

Γερμανικό: Η υπηρεσία τις νυχτερινές ώρες 2-4.

Γιωτάς: Στρατιώτης που δεν μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των αρβυλών του.

Γιωτόμπαλο: Ομοίως.

Γιωτοπάπουτσο: Αθλητικό παπούτσι άσπρου χρώματος που σου παρέχει ο Ελληνικός Στρατός. Το φορούν συνήθως νεοσύλλεκτοι όταν μετά από παρατεταμένη χρήση των αρβυλών πονούν τα ποδαράκια τους.

Γκατζολία: Ο νομός Έβρου.

Γκατζολόπτερο: Είδος κουνουπιού που ευδοκιμεί στον Έβρο και μπορεί να σας τσιμπήσει ακόμα και αν φοράτε τη στολή του Iron Man.

Γκοτζίλα: Κονσέρβα που περιέχει κρέας αμφιβόλου ποιότητας και φημολογείται ότι προέρχεται από κατεψυγμένους δεινόσαυρους που βρέθηκαν στις παρυφές του Ολύμπου.

Γόπινγκ: Το ευγενές σπορ του μαζέματος των αποτσίγαρων όλου του στρατοπέδου. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν Ολυμπιακό άθλημα. Εξάλλου, όταν εμείς καπνίζαμε Marlboro οι άλλοι κάπνιζαν βελανίδια.

ΔΕΑ: Ο δόκιμος αξιωματικός. Ο όρος προέρχεται από το "Δεν Είμαι Αξιωματικός" ή το "Δες Ένα Αρχίδι".

Δεν προλαβαίνω, απολύομαι: Έκφραση που χρησιμοποιείται από στρατιώτες που κοντεύουν να απολυθούν όταν τους ανατεθεί μια αγγαρεία που προτρέπει το εκάστοτε στέλεχος να βρει κάποιον αντικαταστάτη.

Δίκας: Ο διοικητής.

ΔΝ: Η διανυκτέρευση στην οικία σου.

Εβρολίγκα: Η μετάθεση στον Έβρο.

Εμπλοκή: Κατάσταση κατά την οποία έχεις να δεις το σπίτι σου από τότε που το Alter διαφήμιζε αριστουργήματα της Λένας Μαντά.

ΕΠΟΠ: Επαγγελματίας Οπλίτης ή Επειδή Πείνασα Ορκίστηκα Πάλι.

Ε.Σ.: Ελληνικός Στρατός.

Θαλαμοdog: Ο στρατιώτης που εκτελεί χρέη θαλαμοφύλακα.

Καναδέζα: Στρατιωτικό όχημα.

Κάππα: Η κράτηση, δηλαδή η στέρηση εξόδου, που σου απαγορεύει να φύγεις από το στρατόπεδο.

ΚΕΔΒ: Κέντρο Εκπαίδευσης Διαβιβαστών ή Κέντρο Εκπαίδευσης Δυνατών Βυσμάτων.

ΚΕΠΙΚ: Το Κέντρο Επικοινωνίας ή αλλιώς Κέντρο Επεξεργασίας Ινδικής Κάνναβης.

Κ.Σ.: Και σήμερα. Χρησιμοποιείται για να μετρήσει τις μέρες που απομένουν για να απολυθεί κάποιος.

Λελέτζα: Εφαρμογή στο κινητό που παρουσιάζει πόσες ημέρες θητείας σας απομένουν μαζί με διάφορα άλλα στατιστικά, καθώς και το εικονικό αξίωμα που έχετε τη δεδομένη χρονική στιγμή.

Λελεδόνια: Είδος αποδημητικού πουλιού που το ακούν μόνο οι στρατιώτες που απολύονται.

Λελέμβριος: Ο μήνας απόλυσης ενός στρατιώτη.

Λελέφαντας: Είδος θηλαστικού που το πατήματά του ακούν μόνο οι στρατιώτες που απολύονται.

Μαντραπήδα: Έξοδος από το στρατόπεδο χωρίς την απαραίτητη άδεια.

ΜΑΦ: Μοίρα Άμυνας Φρούρησης ή Μοίρα Άυπνων Φαντάρων.

Μία μία: Ορίζει το πόσο συχνά βγαίνετε εξοδούχοι βάση των υπηρεσιών. Όταν η υπηρεσία πηγαίνει μία μία σημαίνει ότι τη μια ημέρα κάνετε υπηρεσία και την άλλη βγαίνετε εξοδούχοι.

ΜΣΒ: Μοίρα Συντήρησης Βάσης ή Μοίρα Σαδιστών Βασανιστών.

Μπιγκ μπράδερ: Στρατιώτης ή στέλεχος που έχει υπηρεσία στις κάμερες του στρατοπέδου.

Μπιφτέκι: Η παράταση της υπηρεσίας που κάνει κάποιος στρατιώτης επειδή ο συνάδελφός του κωλυσιεργεί.

Μπυρ και κίνηση: Η έξοδος στρατιωτών μέχρι τις 11 το βράδυ που συνοδεύεται από κατανάλωση γενναίας ποσότητας μπύρας.

Νεκροτάμπελο: Η στρατιωτική μεταλλική ταυτότητα που φοριέται στο λαιμό του στρατιώτη.

Νέοπαρντ: Ο νεοσύλλεκτος στα τεθωρακισμένα. Ο όρος προέρχεται από το τανκ Leopard.

Νιούφις: Ο νεοσύλλεκτος στρατιώτης. Ο όρος προέρχεται από το "new fish".

Οπλοβαστός: Κυριολεκτικά, είναι το σιδερένιο κιβώτιο που εναποθέτουν οι στρατιώτες τα όπλα τους όταν δεν έχουν υπηρεσία. Μεταφορικά, χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα εσώρουχα των στρατιωτών.

Πε και παι: Πέσε και παίρνε κάμψεις. Στρατιωτικό καψώνι.

Πήξιμο: Δυσάρεστη ψυχολογική κατάσταση κατά την οποία ο στρατιώτης εκτελεί συνεχώς υπηρεσίες ή αγγαρείες με αποτέλεσμα να μην ξεκουράζεται.

Πήξελ: Μονάδα μέτρησης του πηξίματος. Υπάρχουν megaπήξελ και gigaπήξελ.

Πολιτικό προσωπικό: Δημόσιοι υπάλληλοι που εργάζονται για το στρατό και έχουν βοηθητικό ρόλο. Το οχτάωρό τους περιλαμβάνει επίπονες εργασίες όπως: ύπνος, παρακολούθηση τηλεόρασης, καφέδες, βόλτες κτλ.

Πολύπριζο: Ο στρατιώτης που στο τέλος της θητείας του έχει 120 ημέρες άδειας αντί για 18.

Πούστης με γύφτο: Κοτόπουλο με πατάτες.

Πούστης με Κινέζο: Κοτόπουλο με ρύζι.

Πρίζον μπρέικ: Η άδεια.

Προβλεπέ: Η προβλεπόμενη διαδικασία που ορίζει ο στρατιωτικός κανονισμός για οποιαδήποτε πράξη ή κατάσταση.

Πύλινγκ: Η σκοπιά στην πύλη.

Ρακαλάκι: Φορητός ασύρματος που χρησιμοποιεί ο στρατός.

Ροζαλία: Το απολυτήριο.

ΣΕΞ: Η ποινή της στέρησης εξόδου.

Σκατό: Διαδικασία κατά την οποία κάποιος ανώτερός σας, συνήθως ο διοικητής, σας κατσαδιάζει like there is no tomorrow.

Σκατοφύλακας: Η υπηρεσία του τουαλετοφύλακα.

Σκάτμαν: Ομοίως.

Σκοπάνθρωπος: Στρατιώτης που φυλάει συνεχώς σκοπιά παρά την υποτιθέμενη κυκλική κατανομή των υπηρεσιών.

Σκοπέτο: Η σκοπιά.

Στέλεχος: Αξιωματικός ή υπαξιωματικός του ελληνικού στρατού.

ΣΤΡ ΠΖ: Στρατιώτης Πεζικού. Προφέρεται "στριπτιζού".

Σχης: Ο συνταγματάρχης.

Ταψίαρχος: Στρατιώτης που του έχει ανατεθεί το καθάρισμα των ταψιών στα μαγειρεία.

Το πλοίο της αγάπης: Το σκουπιδιάρικο που περνά συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδος για την αποκομιδή των απορριμμάτων του στρατοπέδου.

Τον μπούλο αρμ: Παραλλαγή στρατιωτικού παραγγέλματος που περιγράφει μια δυσάρεστη κατάσταση.

Υπηρεσιακό ninja: Τα υπηρεσιακά σημειώματα που διαρκούν πολύ παραπάνω από τις δύο ώρες που προβλέπει ο κανονισμός.

Υπόδικας: Ο υποδιοικητής.

Φι: Η ποινή της φυλάκισης. Αν έχετε αριθμό φυλακών πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο τις υπηρετείτε ως επιπρόσθετες ημέρες θητείας.

Φίδι: Στρατιώτης που προσπαθεί να αποφύγει οποιαδήποτε εργασία-αγγαρεία που του ανατίθεται.

Φίλινγκ: Το μάζεμα των φύλλων.

Ψαράς: Ο νεοσύλλεκτος στρατιώτης.

Χώστης: Στέλεχος ή και στρατιώτης που αγγαρεύει συνεχώς άλλους στρατιώτες.

Μπορείτε να διαβάσετε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στον ελληνικό στρατό σχετικά με τις κατηγορίες φαντάρων εδώ. Αν σας άρεσε το άρθρο ή θέλετε να προσθέσετε κάποιο δικό σας λήμμα που πιθανόν παραλείψαμε, αφήστε κάποιο σχόλιο παρακάτω.

Μπορεί ο καιρός να αλλάξει τη διάθεσή μας;

noreply@blogger.com (Βέργου Ιωάννα) — Sat, 16 Jan 2016 15:34:00 +0000

Μια ασυνήθιστη μορφή κατάθλιψης είναι η Εποχιακή Διαταραχή της Διάθεσης ή SAD (Seasonal Affective Disorder), η οποία αναφέρεται στους ανθρώπους εκείνους που εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης (πολλές φορές σοβαρής μορφής) κάθε χειμώνα. Αντίθετα το καλοκαίρι, οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζουν τουλάχιστον μια ελαφρά μορφή μανίας (Kalat, 2003). Η διαταραχή αυτή συναντάται πιο συχνά σε περιοχές κοντά στους πόλους της γης, όπου οι νύχτες είναι πολύ μεγάλες το χειμώνα και πολύ μικρές το καλοκαίρι.

Με αφορμή, λοιπόν, τις καιρικές συνθήκες των τελευταίων ημερών, το σημερινό άρθρο αφορά στη διάθεσή μας και ειδικότερα στην εναλλαγή αυτής, σε συνάρτηση με τον καιρό. Μια πρόσφατη σχετικά έρευνα δείχνει ότι "ο καιρός επιδρά πολύ λίγο στη διάθεσή μας". Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής στηρίχτηκαν σε μια άλλη μελέτη (Denissen, 2008), η οποία αποδεικνύει ότι όντως υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της διάθεσης και του καιρού, αλλά είναι πολύ μικρή. Μία άλλη έρευνα, στην οποία εξετάστηκαν περισσότεροι από 2000 Γερμανοί, κατέρριψε το μύθο ότι "όλοι νιώθουμε άσχημα όταν ο καιρός δεν είναι καλός" και υποστήριξε ότι απλά οι άνθρωποι διακρίνονται σε τέσσερις κατηγορίες: α) σε εκείνους που δεν επηρεάζονται από τον καιρό και την εποχή, β) σε εκείνους που αγαπούν το καλοκαίρι, γ) σε αυτούς που μισούν το καλοκαίρι και τέλος, δ) σε αυτούς που αγαπούν τη βροχή.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ευρήματα που αντιτίθενται στις παραπάνω μελέτες και υποστηρίζουν ότι η υγρασία και οι ακραίες θερμοκρασίες επηρεάζουν κατά πολύ τα ανθρώπινα συναισθήματα. Οι ψυχολόγοι Howard και Hoffman ανακάλυψαν ότι όσο αυξάνεται η υγρασία πάνω από τα φυσιολογικά επίπεδα, τόσο εντονότερη είναι η τάση υπνηλίας. Επιπρόσθετα, διάφοροι ερευνητές αναφέρουν ότι υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ των υψηλών θερμοκρασιών και της επιθετικότητας. Οι άνεμοι μπορούν, επίσης, να επηρεάσουν τη διάθεσή μας. Κάποιοι άνεμοι δημιουργούν θετικά ιόντα, όπως αυτά που παράγονται από τα ηλεκτρονικά συστήματα θέρμανσης και κλιματισμού. Έτσι, σε θυελλώδεις μέρες οι άνθρωποι εκτίθενται σε αυτά, και σε εξωτερικούς και σε εσωτερικούς χώρους. Τα υψηλά επίπεδα των θετικών ιόντων είναι πιθανό να προκαλέσουν σωματικές παθήσεις αλλά και ψυχικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη, άγχος, νευρικότητα, ευερεθιστότητα, συναισθηματική αστάθεια, νωθρότητα και απάθεια. Για να μην αναφέρουμε ότι ο άνεμος μπορεί να είναι απλά ενοχλητικός. Ο άνεμος, συγκεκριμένα, φαίνεται ότι έχει περισσότερο αρνητική επίδραση στη διάθεση την άνοιξη και το καλοκαίρι, παρά το χειμώνα ή το φθινόπωρο.

Πολλές διαταραχές της διάθεσης, ωστόσο, δεν σχετίζονται απαραίτητα με το κρύο. Στην περίπτωση της εποχιακής διαταραχής της διάθεσης, που αναφέρθηκε παραπάνω, η διαταραχή αποτελεί αντίδραση στο σκοτάδι του χειμώνα. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πιο κεφάτοι μια ηλιόλουστη μέρα, παρά μια σκοτεινή μέρα. Έχει βρεθεί ότι πάνω από τον 90% των ανθρώπων βιώνουν κάποια εποχιακή αλλαγή στη διάθεση, η οποία σχετίζεται γενικώς με πιο εύθυμη διάθεση κατά το καλοκαίρι απ’ ό,τι το χειμώνα. Για μερικούς ανθρώπους, αυτές οι αλλαγές διάθεσης είναι έντονες και ένα μικρό ποσοστό ανάμεσά τους φτάνει στο επίπεδο της κατάθλιψης και της μανίας.

Ο βαθμός στον οποίο επηρεαζόμαστε από τον καιρό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εξαρτάται, δηλαδή, από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και από την προδιάθεση την οποία κληρονόμησε. Είναι πιθανότερο, επίσης, να εμφανιστεί πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Φυσικά, παρατηρείται να διαφέρει ακόμη και από περιοχή σε περιοχή.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει προστεθεί ακόμα ένα κριτήριο ή πλαίσιο: η οικονομική μας κατάσταση. Είναι επιτακτική ανάγκη να είμαστε στις μέρες μας όσο πιο παραγωγικοί μπορούμε, έτσι ώστε να ανταπεξέλθουμε ικανοποιητικά στις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Είναι ευνόητο ότι κάτω από ακραίες καιρικές συνθήκες, είτε πρόκειται για χιονοπτώσεις είτε για καύσωνα, δεν είμαστε σε θέση να παράγουμε το μέγιστο δυνατό, ανεξάρτητα από τη διάθεσή μας. Όποτε αυτό που επηρεάζει τη διάθεση μας τελικά δεν είναι αποκλειστικά ο καιρός, αλλά το ότι δεν μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικοί.

Κάνοντας ανασκόπηση των παραπάνω ανταγωνιστικών απόψεων, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η διάθεσή μας επηρεάζεται "σε κάποιο βαθμό" και "κατά κάποιον τρόπο" από τον καιρό. Ανάλογα, λοιπόν, τον αντίκτυπο που έχει αυτό στην ψυχική και σωματική μας κατάσταση και στις σχέσεις μας με τους άλλους, θα πρέπει να δώσουμε σημασία και να παρέμβουμε κατάλληλα. Ενδεικτικά σας αναφέρουμε ότι μια μέθοδος που ακολουθείται για την αντιμετώπιση και θεραπεία της εποχιακής διαταραχής της διάθεσης είναι η έκθεση του πάσχοντα σε τεχνητό φως που μοιάζει με αυτό του ήλιου.

Υπάρχουν πολλές και διάφορες άλλες μέθοδοι αντιμετώπισης της δυσπροσαρμοστικής μας διάθεσης που προκαλείται από τον καιρό. Αυτό όμως που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι εμείς δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τον καιρό και να αλλάξουμε τις συνθήκες που επικρατούν. Μπορούμε μόνο να αλλάξουμε τον τρόπο που τις αντιμετωπίζουμε και τις δεχόμαστε. Τα παιδιά είναι πιο έξυπνα από εμάς που, όταν χιονίζει, φτιάχνουν χιονάνθρωπους και παίζουν χιονοπόλεμο;

Αν σας άρεσε το άρθρο ή έχετε κάποια απορία σχετικά την Εποχιακή Διαταραχή της Διάθεσης αφήστε κάποιο σχόλιό παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Μετατροπή CD μουσικής σε MP3 με το Windows Media Player.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Sat, 09 Jan 2016 21:33:00 +0000

Ένα από τα πιο συχνά ζητήματα που μπορούμε να συναντήσουμε στην ενασχόλησή μας με τους υπολογιστές, είναι η μεταφορά από φυσική σε ψηφιακή μορφή των CD μουσικής που έχουμε στη συλλογή μας. Υπάρχουν πολλές εφαρμογές, εμπορικές ή μη, που μπορούν να μας βοηθήσουν στη μετατροπή ενός audio CD σε μορφή MP3. Στο σημερινό άρθρο θα χρησιμοποιήσουμε το Windows Media Player καθώς είναι δωρεάν, υπάρχει σε όλες τις εκδόσεις των Windows και έτσι δε χρειάζεται να εγκαταστήσουμε τρίτα προγράμματα που θα επιβαρύνουν τον υπολογιστή μας.

Για τους αναγνώστες που δε γνωρίζουν τί εστί audio CD, θα αναφέρουμε ότι παλαιότερα που δεν υπήρχε το διαδίκτυο, αν ήθελε κάποιος να αγοράσει ένα CD πήγαινε στο δισκοπωλείο. Αυτά λοιπόν τα CD με μουσική περιείχαν το πολύ 25 τραγούδια και είχαν πολύ καλή ποιότητα ήχου. Τα MP3 αντίστοιχα χρησιμοποιούν έναν απωλεστικό αλγόριθμο συμπίεσης που μειώνει τόσο την ποιότητα του ήχου όσο και το μέγεθος του αρχείου.

Στο παράδειγμα που ακολουθεί χρησιμοποιούνται τα Windows 10 και ο Windows Media Player 12 αλλά η διαδικασία είναι ίδια και σε προηγούμενες εκδόσεις.

Αρχικά, ανοίγουμε το Windows Media Player και πατάμε Ctrl και M ταυτόχρονα (Το Ctrl βρίσκεται στην κάτω αριστερά πλευρά του πληκτρολογίου). Μόλις γίνει αυτό, μας εμφανίζεται το μενού επιλογών στο πάνω μέρος του προγράμματος. Εκεί κάνουμε κλικ στο "Εργαλεία" και έπειτα στο "Επιλογές...".

Στο μενού "Επιλογές" επιλέγουμε την καρτέλα "Αντιγραφή από CD/DVD".

Στις επιλογές της συγκεκριμένης καρτέλας διαλέγουμε την τοποθεσία που θέλουμε να αποθηκευτούν τα τραγούδια. Αν δε μας ικανοποιεί η προεπιλεγμένη τοποθεσία, κάνουμε κλικ στο "Αλλαγή" και αφού ορίσουμε που θέλουμε να αποθηκευτούν, πατάμε "ΟΚ". Έπειτα, στο "Μορφή" επιλέγουμε "MP3" και στο "Ποιότητα ήχου" ορίζουμε την ποιότητα μετακινώντας την μπάρα αριστερά-δεξιά. Όσο μεγαλύτερη ποιότητα τόσο μεγαλύτερο και το μέγεθος του αρχείου που θα δημιουργηθεί (τα 192 Kbps είναι μια καλή επιλογή). Αφού ολοκληρώσουμε τις ρυθμίσεις, κάνουμε κλικ στο "OK" στο κάτω μέρος του παραθύρου.

Εισάγουμε στον υπολογιστή μας το CD που θέλουμε να μετατρέψουμε σε MP3. Παρατηρούμε ότι στο Windows Media Player εμφανίζονται αμέσως τα τραγούδια που περιέχει το CD. Κάνουμε κλικ στο "Αντιγραφή από CD".

Στο παράθυρο που εμφανίζεται επιλέγουμε τα "Να μη γίνει προσθήκη προστασίας..." και "Γνωρίζω ότι η μουσική..." και στη συνέχεια, πατάμε "ΟΚ".

Η διαδικασία μετατροπής του audio CD σε MP3 ξεκινά.

Αφού ολοκληρωθεί, πηγαίνουμε στην τοποθεσία που ορίσαμε να αποθηκευτούν τα τραγούδια μας για να τα ακούσουμε.

Καλή ακρόαση λοιπόν! Αν σας άρεσε το άρθρο ή συναντήσατε κάποια δυσκολία με την όλη διαδικασία αφήστε κάποιο σχόλιό παρακάτω και θα λάβετε απάντηση το συντομότερο δυνατό.

Καλωσήρθατε στην Αρμίδα.

noreply@blogger.com (Παυλίδης Θεόδωρος) — Fri, 01 Jan 2016 12:08:00 +0000

Με μεγάλη μας χαρά σας καλωσορίζουμε στην Αρμίδα! Η αρθρογραφία της ιστοσελίδας μας θα καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, όπως είναι η πληροφορική, η ψυχολογία, ο κινηματογράφος, τα comic και πολλά ακόμη. Τα άρθρα μας θα δημοσιεύονται σε εβδομαδιαία βάση. Η συντακτική ομάδα αποτελείται από μια παρέα φίλων που ευελπιστούμε να μεγαλώσει και άλλο.

Η επιλογή του τίτλου είναι βασισμένη στο ποίημα "Αρμίδα" του Νίκου Καββαδία που βρίσκεται στην ποιητική συλλογή "Πούσι". Αργότερα αυτό μελοποιήθηκε από τον Θάνο Μικρούτσικο γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Μπορείτε να διαβάσετε ή να ακούσετε την "Αρμίδα" παρακάτω. Ελπίζουμε να σας αρέσει το όλο εγχείρημα και όπως πάντα, είμαστε ανοιχτοί σε εποικοδομητική κριτική.

Τὸ πειρατικὸ τοῦ Captain Jimmy,

ποὺ μ᾿ αὐτὸ θὰ φύγετε καὶ σεῖς,

εἶναι φορτωμένο μὲ χασὶς

κ᾿ ἔχει τὰ φανάρια του στὴν πρύμη.

Μῆνες τώρα πού ῾χουμε κινήσει

καὶ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ καιροῦ

ὅσο ποὺ νὰ πᾶμε στὸ Περοὺ

τὸ φορτίο θὰ τό ῾χουμε καπνίσει.

Πλέμε σὲ μία θάλασσα γιομάτη

μὲ λογῆς παράξενα φυτά,

ἕνα γέρος ἥλιος μᾶς κοιτᾶ

καὶ μᾶς κλείνει ποῦ καὶ ποῦ τὸ μάτι.

Μπουκαπόρτες ἄδειες σκοτεινές,

ποῦ νὰ ξοδεύτηκαν τόνοι χίλιοι;

μᾶς προσμένουν πίπες ἀδειανὲς

καὶ τελωνοφύλακες στὸ Τσίλι.

Ξεχασμένο τ᾿ ἄστρο τοῦ Βορρᾶ,

οἱ ἄγκυρες στὸ πέλαγο χαμένες.

Πάνω στὶς σκαλιέρες σὲ σειρὰ

δώδεκα σειρῆνες κρεμασμένες.

Ἡ πλωριὰ Γοργόνα μία βραδιὰ

πήδησε στὸν πόντο μεθυσμένη,

δίπλα της γλιστροῦσαν συνοδιὰ

τοῦ Κολόμβου οἱ πέντε κολασμένοι.

Κι ἔπειτα στὶς ξερές τοῦ Ἀκορᾶ

τσοῦρμο τ᾿ ἄγριο κύμα νὰ μᾶς βγάλει

τέρατα βαμμένα πορφυρὰ

μὲ φτεροῦγες γλάρων στὸ κεφάλι.