Mijn oude schoenen bevielen mij uitstekend, dus de opvolger zou een goed optie zijn. In het gesprek met de verkoper kwam hij niet echt verder dan vragen naar mijn huidige schoenen en het aanprijzen van de opvolger. Die hadden ze niet liggen. Wel andere merken, maar ja, als ik mijn schoen toch prettig vond, dan kon ik waarschijnlijk beter de opvolger kopen. Ze konden die half december pas weer bestellen.

Toen gloorde er licht aan het einde van de tunnel. De verkoper opperde ineens dat hij misschien bij andere vestigingen in de computer kon kijken of de schoenen daar wel op voorraad waren. Dat leek mij een prima idee. Maar in plaats van de computer, pakte hij er een bonnenboekje bij en schreef mijn naam, nummer en maat op. Hij zou mij nog bellen als hij wat wist. Ik vertrok met lege handen.

Het weer klaarde op, dus had ik wel zin in een rondje hardlopen. Na wat wachten toch maar naar Middelburg gereden waar ‘mijn schoen’ wel op voorraad was. Daar werd ik goed geholpen en werden er nog 5 andere merken uit de kast getrokken en werd alles gemeten. Dat kostte wel wat extra’s, maar dan weet je ook dat je er weer tegen kunt. Daarbij bleek ook, dat ik de schoenen beter een maatje kleiner kon nemen. Tevreden ging ik naar huis en zette de volgende ochtend een mooi rondje op mijn nieuwe schoenen.

Vandaag ging de telefoon. De zaak in Goes. Of ik mijn schoenen op wilde komen halen. Ik was verbaasd. Volgens mij had ik ze niet besteld. Ik had erbij gezegd dat ik ze wel eens wilde bekijken. Andere beloften had ik niet gedaan. En nu zit een winkelier in Goes met een paar schoenen dat ze dus voor mij hebben ingekocht bij een collega. Dat is jammer.

Als je producten verkoopt en een klant wil iets dat jij niet in huis hebt, dan is het super als je dat toch voor die klant wilt en kunt regelen. Maar zorg wel dat duidelijk is wat de opzet is. Komt het product op zicht, of heeft de klant het dan al besteld? En wanneer? Had ik geweten dat de schoenen onderweg waren, dan had ik misschien wel gewacht. Zo blijf jij als ondernemer niet met de spullen zitten en krijgt de klant ook geen ongemakkelijk gevoel als hij toch niet bij je afneemt. Dat zorgt ervoor dat je vaker zaken met elkaar doet.

To me, the story of Oil City is one of many towns and cities and one that will be repeated over and over in the near future. With the rise of automation in jobs and daily life, this is closer to us than we think. And we need to step up to rethink who we are and what we are as cities. I think Judith Etzel formulates it very well in this video when she says: “This is what can happen to a community if you don’t diversify, if you are not open to new ideas, if you can’t think outside the box, if you can’t be innovative.”

That is why we need to step up. We need to rethink cities as set entities, but regard them as fluid. And as water takes different routes to get somewhere, the flow of jobs, income, identity, relationships and everything that shapes a city needs to change course continually. We need to be ready for that, now and in our near future, because so much is changing. Look at retail, look at care, look at the upscaling of businesses, look at automation, at the sharing economy, at augmented and virtual reality. These are things that are going to shape our future if we don’t shape our future to incorporate these things to serve us.

Nobody wants cities to decline, retail areas to be empty and businesses to close. But it is up to us to reshape our cities into vibrant communities where we embrace change, where we work with it to improve our standards of living as a community. But we need to do that now and we need to do that continually.

Oil City Aftermath from Danny Yarnell on Vimeo.

Ready, set, go!

Ik kan me niet voorstellen dat de keuze, om een branche te kiezen waarin anderen al voorlopen, er toe gaat leiden dat Nederland daarin toonaangevend gaat worden in de wereld. Maar misschien ben ik op dat vlak te pessimistisch… Volgens mij kunnen we beter iets pakken waar we goed en uniek in zijn. Dan kunnen we daarop een goede toekomst bouwen. Waar is de logistiek bijvoorbeeld? Waar zijn de bloemen, het water, de handel? Waar zijn de segmenten waarin nog weinig gebeurt, zoals de circulaire economie?

Ik heb altijd geleerd dat als je wilt leiden, je beter het voortouw kunt nemen. Als je vanuit de achterhoede moet komen, dan moet je wel met hele grote innovaties komen om de koplopers voorbij te streven. Nou hebben we wel heel veel innovatiekracht in Nederland, maar ik zou toch liever in de voorhoede starten dan de rest te volgen.

(Naar aanleiding van een artikel bij RTLZ nieuws.)

Lets just be honest. We are so used to having everyone literally at arms’ length. Reach for your phone and you can talk to your friends, exchange messages, catch up with what they have been doing and share your own stories. I doubt that principle is going to change. The way we experience it will change though. The big question is how we are going to be integrating technology into our daily reality. We have seen a lot of talk about the internet of things. Though I like the idea of my fridge talking to my shopping list, that does not sound like the tech enabled future that we can all get excited about. In fact, in a survey held by Affinnova back in November 2014, 92% said it is difficult for them to say what an IoT (Internet of Things) enabled product needs to have for them to purchase it. However, they do say that they will recognize it when it is there. For me the essence of that survey is that IoT is not something we dream about. It is like water, we use it, but we don’t really appreciate it.

I believe that there is more. Much more. Stuff that we can dream about. A couple of months ago, I visited NuFormer‘s Virtual Reality Experience Center. I had tried the Oculus Rift” target=”_blank”>Oculus Rift before, but these guys took it to a new level. As I stood on level ground in a square space, the projection had me jumping from stone to stone and precariously balancing myself not to fall off into the vast sea of hot lava beneath me. (No, I don’t have video of that.) I was amazed at how much this system could trick all of my senses into being in a completely different place. Even though my mind could still recall that I was in that room, my body was definitely jumping those stones. I was doubtful a year and a half ago, but my body did not doubt this experience.

However, I don’t really see us stuck to huge glasses and a battery backpack as we go through life. Granted, this will change over time, but still. And then last Friday Magic Leap posted a short video about a day at their office. This is an interesting video in that they have chosen an interesting mix between virtual reality and augmented reality. I mean, when fighter robots make holes in your ceiling and come for you, that goes a bit beyond regular augmented reality.

Robots aside, I can see technology as demonstrated by Magic Leap enter our world. I personally am not much of a fan of games where opponents need to be shot, but I can imagine incredible fun for kids with a setup like this and a version of Kinectimals on steroids. But moving away from the games, imagine working with this on a daily basis. No more screen restrictions and all your stuff literally at your fingertips. When the technology making that possible isn’t too intrusive on your experience of daily life, this opens up endless possibilities. Teaching biology by showing the animals close up. Running tests for new products without having to produce them first. Interacting with every day objects which enhance your experience. I think there is much to be said for this. And I am interested where this will take us.

Oh, and obviously I would love to sit down with you to hear your opinion about this. Or you could leave it in the comments and we can discuss it here. Or on social networks, or Skype or… or…

De week na mijn aanvraag viel onze nieuwe partnerpas op de mat. Verheugd opende ik de envelop om de pas aan mijn vrouw te geven, toen mij iets opviel. De ANWB vind mijn vrouw helemaal geen volwaardig partner. Hoewel we al 14 jaar samen gezellig de premie overmaken, ziet de ANWB mijn vrouw als een nieuw lid. Een glimmend blauwe pas staarde mij aan vanaf de brief. Overduidelijk verward door mijn gezichtsuitdrukking, leek de glans er ook een beetje af te gaan. Teleurstelling aan beide kanten. Zelfs het nummer is niet hetzelfde. Hoewel mijn vrouw en ik als een eenheid worden gezien door de staat, de kerk, de buurt, onze familie, blijkt dit voor de ANWB niet te gelden.

Natuurlijk klim ik dan in de telefoon, want ik wil natuurlijk dat mijn vrouw ook al een volwaardig betaler van onze premie gezien wordt. Een vriendelijke stem aan de andere kant van de telefoon legt mij uit dat het systeem alleen maar toelaat dat mijn vrouw als nieuw lid wordt ingevoerd. Vandaar de nieuwe pas. Na wat aandringen beseft zij ook dat dat eigenlijk vreemd is. Ik kan me voorstellen dat de pas alleen geldt voor de gezinsauto. Dat is voor ons overigens prima. Wat ik niet snap, is dat haar hiermee ook de mogelijkheid ontzegd wordt om te profiteren van alle voordelen die het gouden lidmaatschap ons zou brengt. Zij mag dus weer helemaal vanaf 0 beginnen en als ze naar de ANWB winkel wil, dan moet ze toch weer mijn pas meenemen. Dat vind ik toch vreemd.

ANWB, kunnen jullie nou geen beter excuus bedenken dan “het systeem kan het niet”? Natuurlijk kan ik me voorstellen dat het een hoop gedoe is om een extra persoon toe te voegen aan een lidmaatschapssysteem waarin blijkbaar elke naam een uniek nummer heeft. Dat kan wat werk opleveren. Maar zorg er dan tenminste voor dat het aantal lidmaatschapsjaren overeenkomt met de werkelijkheid. Want nu komt het over alsof mijn vrouw nooit heeft bestaan voor jullie. (Dat is duidelijk ook zo, maar dat hoeven jullie niet zo duidelijk te laten merken.)

Mocht u nou ook nadenken om een partner status te koppelen aan uw product of dienst, bedenk dan eerst even wat het partnerschap precies inhoudt. Niet alleen van uw kant, maar ook vooral vanuit het standpunt van uw klant. Daarmee voorkomt u dat het lijkt alsof u een partner op een heel ander niveau neerzet dan uw klant verwacht. Daar wordt uw klant gelukkiger van. En u uiteindelijk ook.

Update:
Kort nadat ik deze blog publiceerde, kreeg ik een reactie van de ANWB. Ze blijken er over nagedacht te hebben. Of tenminste, zij vinden van wel. Ik denk daar anders over:

Oh, and for those of you that have read the book The 4-Hour Workweek: Escape 9-5, Live Anywhere, and Join the New Rich by Timothy Ferriss, here is another idea. Imagine combining a startup like Pakible with a drop shipping company and shipping your own product in your own branded box. That has to make you feel like Apple…