tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737Wed, 06 Nov 2024 03:07:08 +0000ΔιηγήματαΠοίησηΣυγγραφικά ΚείμεναΑποστολοπούλου ΒάσωΓαλιάσος ΦίλιπποςΚαντζιού ΚωνσταντίναΠαπαβασιλείου ΧρυσούλαΤράκα ΔήμητραΨαραδέλλη ΛυδίαΆρθραΌσα δεν τόλμησα ποτέ να πωΑγραφιώτης Αθ. ΘωμάςΑναστασιάδου ΜηλέβαΑνθρώπων ΈργαΓιαννόπουλος ΘεόφιλοςΔ. ΆνταΔεκούλου-Παπαδημητρίου ΣταυρούλαΔεσποτάκης τῆς ΔαμητρὸςΚοντοδήμος ΣτέλιοςΛογοτεχνική ΔράσηΜακρή ΒικτώριαΜπουτεράκος ΝεκτάριοςΤριανταφυλλίδης ΣάββαςΤο επίσημο blog του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ανθρώπων Έργα"http://artdigimag.blogspot.com/noreply@blogger.com (Anonymous)Blogger24125tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-4845941760294865401Fri, 21 Aug 2015 20:50:00 +00002015-08-21T23:50:31.343+03:00Κοντοδήμος ΣτέλιοςΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5hSmFMusrDHMb4QZim9NUVXepvT2nnThBOhNmvYuawHw8kQuZ0U-HN_hAEZ2lpRp3bmfUjClPZGCNwTz_OxZA5mA3xN4P1SQHlO_VnQTtGg2vTUjVs0Xb82-vBGi0Obb5DRjBQ2NwtgU/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2583%25CE%25B5%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2587%25CE%25B7+%25CE%25B5%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25AE+%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Κατηγορούσες την &quot;άναρχη&quot; εποχή μου, γράφει ο Στέλιος Κοντοδήμος" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5hSmFMusrDHMb4QZim9NUVXepvT2nnThBOhNmvYuawHw8kQuZ0U-HN_hAEZ2lpRp3bmfUjClPZGCNwTz_OxZA5mA3xN4P1SQHlO_VnQTtGg2vTUjVs0Xb82-vBGi0Obb5DRjBQ2NwtgU/s640/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%258D%25CF%2583%25CE%25B5%25CF%2582+%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BD+%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2581%25CF%2587%25CE%25B7+%25CE%25B5%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25AE+%25CE%25BC%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" title="Κατηγορούσες την &quot;άναρχη&quot; εποχή μου, γράφει ο Στέλιος Κοντοδήμος" width="480" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Άγγιζα το φθινόπωρο…</div> <div style="text-align: center;"> Χαϊδεύοντας τα κίτρινα φύλλα…</div> <div style="text-align: center;"> Δεν ήθελα να ξεχάσω…</div> <div style="text-align: center;"> Ότι υπάρχει ο θάνατος…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Ασυγχώρητος πλεονέκτης…</div> <div style="text-align: center;"> Προ-καλώντας το σύνολο…</div> <div style="text-align: center;"> Συγκέντρωσα τέσσερις εποχές…</div> <div style="text-align: center;"> Σχημάτισα μια…</div> <div style="text-align: center;"> Την δική μου Πέμπτη Εποχή…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Μην ψάχνεις δεν θα την συναντήσεις…</div> <div style="text-align: center;"> Δεν θα την ζήσεις…</div> <div style="text-align: center;"> Αδυνατείς να της χαρίσεις…</div> <div style="text-align: center;"> Χωλαίνεις να της δοθείς…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Δεν ένοιωσες αγάπη…</div> <div style="text-align: center;"> Ακύρωσες τον βίο της…</div> <div style="text-align: center;"> Κατηγορούσες την “άναρχη” εποχή μου…</div> <div style="text-align: center;"> Κατά-δίκασες άδικα την ζωή μου…</div> <div style="text-align: center;"> Επιχείρησες να φυλακίσεις την Ψυχή μου…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Δεν τα κατάφερες…</div> <div style="text-align: center;"> Δραπέτευσε…</div> <div style="text-align: center;"> Στην Πέμπτη μου Εποχή…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Στέλιος Κοντοδήμος</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/08/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-7244765268650407854Tue, 18 Aug 2015 19:26:00 +00002015-08-18T22:26:47.608+03:00Αποστολοπούλου ΒάσωΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizNffJv-2G3MXsHW9Ea5RyP6uka2x2C419ucrh8bPyZtUDLgmPUNei06o8s_Lpo_0ywoMh54WWhF41riCwriU8Tu2fDik5a9YTsMj6RmNuF0KiXluoPPZpCNZG_dnNYiZ7DsKywqlIl90/s1600/%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AF.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Γιατί, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizNffJv-2G3MXsHW9Ea5RyP6uka2x2C419ucrh8bPyZtUDLgmPUNei06o8s_Lpo_0ywoMh54WWhF41riCwriU8Tu2fDik5a9YTsMj6RmNuF0KiXluoPPZpCNZG_dnNYiZ7DsKywqlIl90/s640/%25CE%2593%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AF.jpeg" title="Γιατί, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" width="483" /></a></div> <br /><div style="text-align: center;"> Γιατί αλήθεια μου ’δωσες τόσα πολλά</div> <div style="text-align: center;"> Αφού ήταν να τα πάρεις όλα πίσω;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Μπήκες στη ζωή μου από πόρτα πλαϊνή</div> <div style="text-align: center;"> Δεν ήτανε κερκόπορτα</div> <div style="text-align: center;"> Την είχα διάπλατα αφήσει ανοιχτή</div> <div style="text-align: center;"> Για να περάσεις...</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Μπήκες δειλά και κοίταξες τριγύρω</div> <div style="text-align: center;"> Αμήχανα, διστακτικά</div> <div style="text-align: center;"> Σε πήρα από το χέρι και σε πήγα</div> <div style="text-align: center;"> Στη θέση που ετοίμαζα καιρό</div> <div style="text-align: center;"> Κι ας μη σε γνώριζα ακόμα</div> <div style="text-align: center;"> Στη θέση που είχε τ’ όνομά σου...</div> <div style="text-align: center;"> «Εσύ»... κεντημένο με αγάπη</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Μου χαμογέλασες γλυκά</div> <div style="text-align: center;"> Και σου ’πα «καλωσόρισες, καρδιά μου»</div> <div style="text-align: center;"> Κι απόθεσα στην αγκαλιά σου</div> <div style="text-align: center;"> Όλα που είχα μαζεμένα από καιρό</div> <div style="text-align: center;"> Δικά σου για να τα ’χεις τα δικά μου</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Άπλωσες ρίζες μέσα μου</div> <div style="text-align: center;"> Που γέμιζαν χυμούς απ’ την ψυχή μου</div> <div style="text-align: center;"> Κι εκεί που άρχισε να μπουμπουκιάζει ο ανθός</div> <div style="text-align: center;"> Πήρες δρεπάνι</div> <div style="text-align: center;"> Με χέρι άπονο, σκληρό</div> <div style="text-align: center;"> Κι έκοψες τον βλαστό χίλια κομμάτια</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Απόμεινα να σε κοιτώ με μάτια υγρά</div> <div style="text-align: center;"> Ν’ αδράχνεις το βλαστάρι, να το σέρνεις</div> <div style="text-align: center;"> Τραβώντας μου κομμάτια της ψυχής</div> <div style="text-align: center;"> Αφήνοντας κενά γεμάτα θλίψη</div> <div style="text-align: center;"> Εκεί που λίγο πριν</div> <div style="text-align: center;"> Παιζογελούσε η χαρά...</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Γιατί αλήθεια μου ’δωσες τόσα πολλά</div> <div style="text-align: center;"> Αφού ήταν να τα πάρεις όλα πίσω;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Αυτά που είχα φυλαγμένα από παλιά</div> <div style="text-align: center;"> Και τ’ άλλα, που μαζί είχαμε χτίσει;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Γιατί;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <b>Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου</b></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-2829517193940931295Mon, 10 Aug 2015 17:26:00 +00002015-08-10T20:26:25.066+03:00Όσα δεν τόλμησα ποτέ να πωΑνθρώπων ΈργαΛογοτεχνική Δράση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen="" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/9hm3aGJO0os/0.jpg" frameborder="0" height="253" src="https://www.youtube.com/embed/9hm3aGJO0os?feature=player_embedded" width="450"></iframe></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το ηλεκτρονικό περιοδικό “<b>Ανθρώπων Έργα</b>” με την συμπλήρωση δύο χρόνων από την κυκλοφορία του, διοργανώνει για όλους τους εραστές της τέχνης την πρώτη του λογοτεχνική δράση με τίτλο “<b>Όσα δεν τόλμησα ποτέ να πω</b>”.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Όπως φανερώνει και ο τίτλος, οι συμμετοχές θα πρέπει να έχουν θέμα όλα αυτά που κάποια στιγμή θέλαμε να πούμε σε κάποιον και δεν τολμήσαμε για οποιοδήποτε λόγο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Τα ποιήματα καλό είναι να μην ξεπερνούν τις δύο σελίδες Α4 (με γραμματοσειρά μεγέθους 14 στιγμών) και τα πεζά κείμενα τις 2.000 λέξεις. Όλα τα λογοτεχνικά έργα θα πρέπει να είναι διορθωμένα και επιμελημένα. Όσοι συμμετέχουν με πίνακες ζωγραφικής ή φωτογραφία θα πρέπει το έργο τους να είναι σε υψηλή ανάλυση. Οι δημιουργοί σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να διατηρούν τα πνευματικά δικαιώματα των έργων που θα αποστείλουν.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η λογοτεχνική δράση θα έχει διάρκεια έως τις <b>30 Σεπτεμβρίου 2015</b>. Μετά την λήξη της, όλα τα έργα που θα συμμετέχουν στην δράση θα φιλοξενηθούν σε ένα e-book το οποίο θα κυκλοφορήσει ελεύθερα στο διαδίκτυο και ίσως και σε έντυπη μορφή.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η αποστολή των έργων θα γίνεται στο email του περιοδικού <b>artdigimag@gmail.com</b> με θέμα “Όσα δεν τόλμησα ποτέ να πω”.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> *<i>Στην δράση θα μπορούν να συμμετέχουν και όσοι συνεργάζονται και γράφουν για το περιοδικό “Ανθρώπων Έργα”.</i></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/08/1.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-4352047157191708458Sat, 25 Jul 2015 10:50:00 +00002015-07-25T13:50:15.543+03:00ΔιηγήματαΚαντζιού Κωνσταντίνα&nbsp; <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmnaJA_5UX2Rxdtt7bwcg_lbPxirWF6uVUJc-LT3MuT0j0dDtLymAHGk6Qvtng9aBjVPa3W86RtLSo0lnLTXncAi1uulaOHusCBkuuVIRcaVl5Fjf50vYKfYd1kd7MgdgDKVmkPNHC22A/s1600-h/to-paixnidi-ton-erotiseon%25255B7%25255D.jpg"><img alt="Το παιχνίδι των ερωτήσεων, γράφει η Κωνσταντίνα Καντζιού" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEheRjFKr5Iyt691J9Z4khBgAzF7ZZ8hXVta_sthGL8iviNPr3i5DyrE43X_6HwzvPFgXwG_N4n-dcOJLDdY2GnYPHf-q4x4eYAUYYqWk7A-9KxlDeQEYTG-GFOedVa0FZ2EOe62IeV_xKw/?imgmax=800" height="640" style="background-image: none; border: 0px; display: block; float: none; margin-left: auto; margin-right: auto; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;" title="Το παιχνίδι των ερωτήσεων, γράφει η Κωνσταντίνα Καντζιού" width="581" /></a>&nbsp; &nbsp;Ήταν τέλη Σεπτεμβρίου θυμάμαι. Καλή ώρα σαν τώρα! Ο ουρανός μουντός και ένα απαλό αεράκι χτένιζε τις παρυφές του λεκανοπεδίου. Περπατούσα στο κέντρο της πόλης και σίφουνας οι σκέψεις κατέκλυσαν το μυαλό μου. Κάθισα σε ένα παγκάκι στην πλατεία Συντάγματος και τις καλωσόρισα ως φίλους από την ξενιτιά της συνείδησης. Αθήνα, η πόλη των εκατομμυρίων. Για μας τους Έλληνες το κέντρο του κόσμου μας, η κοσμοπολίτικη γωνιά της Ελλάδας αλλά και το πιο σκοτεινό στενάκι των αναμνήσεων της ιστορίας. Εδώ μεγάλωσα, εδώ έμαθα να αγαπώ και να μισώ παράλληλα την πολυπληθή συμβίωση των ανθρώπων και τα τερτίπια που η ζωή γεννούσε κάτω από το βαρύ τσιμέντο. Ανδρώθηκα, έγινα άνθρωπος και ελπίζω πολίτης. Το τελευταίο δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο το καταχωρώ στον εαυτό μου. Όσο για τα άλλα δύο δεν εκφράζω την βεβαιότητα μου για την αλώβητη ύπαρξη τους, όμως τα νιώθω σαν δύο μεγάλες αρτηρίες κάτω από το στέρνο μου. Άνδρας και άνθρωπος. Και πίστεψα πως δεν υπήρχε κάτι παραπέρα. Ώσπου έγινα πατέρας.<br /> &nbsp;&nbsp; Δεν θα εξυμνήσω την πατρότητα ως κάτι το αναπάντεχο. Η τρομερή κυριαρχία της έρχεται σιγά- σιγά με τον χρόνο, καθώς το παιδί μεγαλώνει μπροστά στα μάτια σου. Δεν παρουσιάζει ομοιότητες με την μητρότητα και όμως είναι ισοδύναμη αυτής στο έπακρο. Η γυναίκα μου με προετοίμαζε εννέα ολόκληρους μήνες για τον ερχομό του μικρού ταξιδιώτη της ζωής και όμως δεν ήταν παρά μόνο λίγες στιγμές πριν τον κρατήσω στα χέρια μου που ένιωσα το βάρος της ευθύνης να πέφτει πάνω μου σαν ογκόλιθος καμωμένος από λογική και συναισθήματα. Και ήξερα πως το ταξίδι του μικρού Φάνη μόλις ξεκινούσε. Έπρεπε και αυτός να ανδρωθεί, να γίνει άνθρωπος και καλύτερος πολίτης από τον πατέρα του. Πως όμως θα γινόμουν μάρτυρας και υποστηρικτής της ανατροφής του μικρού αυτού πλάσματος το οποίο τώρα κρατούσα στα χέρια μου, όταν έβρισκα ψεγάδια σε κάθε τι γύρω μου, ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό; Ίσως θα ήταν καλύτερα να τον μεγαλώσουμε σε μια ουτοπία; Ή μήπως να αποδεχτούμε την υπέρμετρα αναπτυγμένη δυστοπία των καιρών μας και να του δείχναμε την πραγματική αλήθεια;<br /> "Δεν χρειάζεται να ανησυχείς από τώρα. Όταν θα έρθει η ώρα θα ξέρεις τι να κάνεις. Άλλωστε είσαι ο πατέρας του!", με καθησύχαζε η γυναίκα μου ενώ ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, φανερά εξουθενωμένη από την γέννα. <br /> &nbsp; Τα μάτια του Φάνη, εκφραστικά και ανήσυχα από τότε, με κοίταξαν για μια στιγμή και όλες οι ανησυχίες σβήστηκαν ταχέως από το μυαλό μου.<br /> &nbsp;&nbsp; Έξι χρόνια μετά μας έφεραν σε αυτόν τον Σεπτέμβρη που θα σήμαινε την έναρξη ενός καινούριου κεφαλαίου στην ζωή του μικρού μου γιου. Ωστόσο δεν θα ήθελα να μιλήσω για αυτό αλλά για ένα άλλο περιστατικό που σημάδεψε την ζωή μου και με βοήθησε να επαναπροσδιορίσω πολλά πράγματα γύρω από την έννοια του πραγματικού ανθρώπου. Συνέβη εκείνον ακριβώς τον Σεπτέμβρη, καθώς ο Φάνης έκλεινε τα έξι του χρόνια.<br /> Ήμασταν μόνοι στο σπίτι εκείνη την μέρα. Δεκαέξι του Σεπτέμβρη. Η γυναίκα μου με είχε ενημερώσει πως θα δούλευε έως αργά αλλά ήταν σίγουρη πως θα κατάφερνε να γυρίσει πίσω πριν τις δώδεκα με μια νόστιμη τούρτα για τον μικρό μας. Ο Φάνης είχε ξεκινήσει εδώ και λίγες μέρες το σχολείο και γενικότερα είχε προβάλλει την κοινωνικότητα του στον χώρο του. Για μένα η πιο ενδιαφέρουσα ασχολία θα ήταν να μείνω σπίτι μαζί του και να μιλήσουμε σχετικά με τις εντυπώσεις του από την μέχρι πρότινος σχολική πραγματικότητα. Αλλά δεν χωρούσαν εγωισμοί στην μέρα των γενεθλίων του οπότε και τον ρώτησα τι ήθελε να κάνει.<br /> "Θέλω να περιμένω την μαμά.", ξεστόμισε γεμάτος ευθυμία. Του χαμογέλασα και πήγα κατευθείαν στην κουζίνα για να του φτιάξω την αγαπημένη του ζεστή σοκολάτα.<br /> &nbsp;&nbsp; Ξαφνιάστηκα όταν τον βρήκα να κάθεται στον καναπέ ήσυχος και με ματιά στοχαστική να κοιτά έξω από το παράθυρο τον συννεφιασμένο ουρανό. Άφησα τις δύο κούπες με την σοκολάτα στο χαμηλό τραπέζι του σαλονιού για να κρυώσουν και κάθισα δίπλα του αμίλητος. Για λίγες στιγμές δεν γύρισε να με κοιτάξει και σίγουρα ήξερα πως αυτό δεν οφειλόταν στα αργά αντανακλαστικά του.<br /> "Τι έχεις Φάνη μου;", τον ρώτησα θορυβημένος.<br /> "Τίποτα μπαμπά. Απλά σκέφτομαι..'', γύρισε το βλέμμα του και κοίταξε το πάτωμα.<br /> "Είσαι πολύ μικρός για να ανησυχείς μικρέ μου.", γέλασα στην σκέψη ότι ο γιος μου μπορούσε να έχει ανησυχίες από μια τόσο μικρή ηλικία. Ίσως γιατί εγώ στην δικιά του δεν είχα. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα ήταν το πόσες μελανιές είχα στα πόδια μου, γιατί ήξερα πως η μητέρα μου θα μου φώναζε για αυτή μου την απροσεξία στο παιχνίδι. Και όμως ο εξάχρονος γιος μου έριξε εκείνη την στιγμή ένα βλέμμα γεμάτο ωριμότητα. Συλλογιστικά αφυπνισμένος έπιασε τον βραχίονα μου και μου έσκασε ένα αθώο χαμόγελο.<br /> "Ποιος θα μου πει πότε θα είμαι αρκετά μεγάλος;"<br /> ''Δύσκολη ερώτηση μου θέτεις παιδί μου. Νομίζω πως η καλύτερη απάντηση που μπορώ να σου δώσω είναι ότι θα το καταλάβεις μόνος σου.", ευχόμουν να τον είχα ικανοποιήσει.<br /> &nbsp;&nbsp; Το βλέμμα του Φάνη χάθηκε πάλι μέσα στα σύννεφα του ουρανού. Δεν τον είχε ικανοποιήσει η απάντηση μου.<br /> "Τι λες; Παίζουμε το παιχνίδι των ερωτήσεων που τόσο σου αρέσει;", προσπάθησα να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Το παιχνίδι αυτό ήταν η πιο δημιουργική ασχολία που μπορούσα να κάνω με τον γιο μου. Μέσα από επτά ερωτήσεις γνώσεων καλούνταν ο Φάνης να έχει τις περισσότερες δυνατές σωστές απαντήσεις. Η υψηλότερη βαθμολογία συνεπαγόταν την εκπλήρωση μιας χάρης. Έδειχνε να απολαμβάνει τις προκλήσεις. Σήμερα όμως άλλαξε εντελώς τους κανόνες.<br /> ''Σήμερα θέλω να παίξεις εσύ στην θέση μου μπαμπά. Θέλω εγώ να κάνω τις ερωτήσεις."<br /> &nbsp;&nbsp; Ξαφνιάστηκα με την αποφασιστικότητα του αλλά δεν μπορώ να πω πως ήταν με την αρνητική έννοια. Πέρασα το χέρι μου γύρω από τον ώμο του, του έδωσα την κούπα με την σοκολάτα και βολεύτηκα περιμένοντας τις ερωτήσεις του.<br /> "Γιατί όχι; Ρώτα με ό,τι θες..", απάντησα γεμάτος αυτοπεποίθηση χωρίς να περιμένω την δυσκολία των επερχόμενων ερωτήσεων. Ο Φάνης χάρηκε ιδιαίτερα και αμέσως η μελαγχολία χάθηκε από το πρόσωπο του.<br /> "Μπαμπά τι είναι άνθρωπος;", με κατακεραύνωσε με την πρώτη του απορία ο μικρός μου Φάνης.<br /> "Φάνη μου είσαι σίγουρος πως είμαι ο κατάλληλος για να στα πει αυτά;", προσπάθησα να αποφύγω τις βαριές συζητήσεις.<br /> "Όχι σε εμπιστεύομαι. Πες μου!", με παρότρυνε.<br /> "Άνθρωπος παιδί μου είμαι εγώ, είσαι εσύ. Άνθρωποι είναι όλοι όσοι ζουν στην κοινωνία μας και συμβιώνουν αρμονικά. Φοβάμαι να νοήσω ποιος μπορεί να μην λέγεται άνθρωπος. Φοβάμαι ακόμα και τώρα που μιλάω σε σένα για αυτό. Θα ήθελα να μάθεις μέσα από όσα ζήσεις τι σημαίνει πραγματικά αυτή η λέξη."<br /> &nbsp; Ο Φάνης σαν μικρός φιλόσοφος ρούφηξε αχόρταγα μια γουλιά από την σοκολάτα του και συνέχισε.<br /> "Συνέχεια ακούω τους μεγάλους να λένε σ' αγαπώ. Και εγώ το λέω σε σένα, στην μαμά, στον παππού και την γιαγιά. Αλλά μπαμπά τι πάει να πει αγαπώ; Θέλω να ξέρω.."<br /> &nbsp;&nbsp; Τα μάτια μου είχαν βουρκώσει και δεν ήξερα γιατί. Ή μάλλον καλύτερα ήξερα αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Τα παιδιά ζούσαν σε μια κοινωνία που η αγάπη έπρεπε να τους διδαχθεί ως παραμύθι από τα κατάστιχα του παρελθόντος και όχι από την δυναμική του παρόντος. Το παιδί μου έτρεμα πως μόνο αγάπη δεν θα βίωνε μέσα στο κοινωνικό σύνολο που εγώ είχα επιλέξει να το εντάξω.<br /> ''Προτού σου πω τι είναι η αγάπη για μένα άσε με να σου πω πρώτα πως εγώ αγαπώ εσένα και την μαμά πάνω από όλους και από όλα. Η αγάπη είναι η θεραπεία της ψυχής, την γαληνεύει, την γιατρεύει και την καθησυχάζει. Δεν περιμένω από κανένα να με αγαπήσει όπως εγώ θέλω. Κάθε αγάπη είναι ξεχωριστή γιατί πηγάζει από ξεχωριστές ψυχές."<br /> "Νομίζω σωστά απάντησες μπαμπά. Μπράβο δύο στα δύο μέχρι στιγμής.", χαχάνισε με την πρόοδο μου και εγώ ξεφύσησα από το άγχος. "Λοιπόν απάντησε μου τώρα σε αυτό. Ήσουν και εσύ κάποτε παιδί;"<br /> "Ω ναι! Ήμουν και εγώ παιδί κάποτε. Να ξέρες πόσο μου λείπει! Δυστυχώς δεν μπορώ να ξαναγυρίσω πίσω και λυπάμαι που άφησα αυτή την περίοδο να περάσει χωρίς να της δώσω την απαραίτητη σημασία. Βιαζόμουν να μεγαλώσω. Όλοι ήταν κάποτε παιδιά προτού η ευθύνη να τους αρπάξει από τον σβέρκο και να τους δείξει τις πολλές υποχρεώσεις. Έπρεπε γιε μου να μην βιαστώ. Κάνε μου την χάρη και ζήσε την ξεγνοιασιά της ηλικίας σου."<br /> &nbsp; Ο Φάνης ρουφούσε κατευχαριστημένος την σοκολάτα του και τα μάτια του γελούσαν στην ικανοποίηση των παιδικών και παράλληλα ώριμων αποριών του. Με χάιδεψε βλέποντας πως είχα αναστατωθεί και σύνταξε μια ακόμη ερώτηση.<br /> "Πως να μην βιαστώ να μεγαλώσω σε έναν κόσμο που έχει χώρο μόνο για μεγάλους μπαμπά;''<br /> &nbsp;&nbsp; Δεν κράτησα το πεισματάρικο δάκρυ που πάσχιζε να κυλήσει. Έσκισε το μάγουλο μου και εγώ εγωιστικά το σκούπισα αμέσως.<br /> "Μην κλαις μπαμπάκα. Συγγνώμη αν σε στενοχώρησα!", η φωνούλα του λέπτυνε από την θλίψη.<br /> "Όχι, όχι καλά είμαι. Έχεις δίκιο Φάνη μου. Η κοινωνία μας έχει χώρο μόνο για τους μεγάλους. Και αυτό είναι τόσο λυπηρό και απαράδεκτο. Όμως κανένας δεν σου στερεί το δικαίωμα να παραμείνεις παιδί για πάντα μέσα στην καρδιά σου."<br /> "Εσύ το κατάφερες αυτό μπαμπά;"<br /> "Θέλω να σου λέω μόνο αλήθειες γιε μου. Δεν το κατάφερα. Κλειδώθηκα μέσα μου από τις απαγορεύσεις των υπόλοιπων μεγάλων και από ότι φαίνεται ήρθες εσύ να με βγάλεις από την φυλακή μου."<br /> "Μπορεί κάποιος να είναι φυλακισμένος ενώ είναι ελεύθερος;"<br /> "Και όμως μπορεί. Η ελευθερία ξεκινά από μέσα προς τα έξω για αυτό είναι τόσο δύσκολο να σου την στερήσουν. Γεννιέται στην ψυχή και κυριεύει το σώμα, το μυαλό και έπειτα τις πράξεις. Μήπως τα λέω πολύ μεγαλίστικα;", στάθηκα και αναρωτήθηκα.<br /> "Όχι μπαμπά. Τα λες ακριβώς όπως πρέπει και έτσι όπως το πας θα με κερδίσεις. Έξι στα έξι μέχρι τώρα! Άλλη μια ερώτηση.."<br /> &nbsp;&nbsp; Ήμουν προετοιμασμένος αυτή την φορά. Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να τον πάρουν τα ζουμιά.<br /> "Ποιος είναι ο αγαπημένος μου ήρωας; Αυτός για τον οποίο μου διαβάζεις κάθε βράδυ και κλαις; Να όπως κάνεις και τώρα.."<br /> "Ο μικρός πρίγκιπας!", αναφώνησα γεμάτος χαρά. Η πιο απλή και πολύπλοκη ερώτηση βγήκε από το στόμα του Φάνη τελευταία. Ο ξεχασμένος μου ήρωας είχε γίνει ο δικός του και για μια στιγμή θα μπορούσα να ορκιστώ πως ένιωσα ξανά παιδί.<br /> &nbsp;&nbsp; Ξετρύπωσε το βιβλίο του Σαιντ Εξυπερύ πίσω από ένα μαξιλάρι και ανοίγοντας το μου κατέδειξε από που ήθελε να του διαβάσω.&nbsp; Σελίδα 54: "Νόμιζα πως ήμουν πλούσιος γιατί είχα δικό μου ένα μοναδικό στον κόσμο λουλούδι..", δεν διάβασα παρακάτω όπου ο μικρός πρίγκιπας αμφισβητούσε την μοναδικότητα του τριαντάφυλλου του. Απλά κοίταξα τον Φάνη στα μάτια και αρκέστηκα σε αυτό. Αυτός ήταν το δικό μου μοναδικό τριαντάφυλλο και όφειλα να τον φροντίσω μέχρι να ανθίσει. Ώσπου να γίνω πατέρας αγνοούσα το μεγαλείο του να είσαι παιδί, γιατί εγώ ποτέ δεν το εκτίμησα. Τώρα υπήρχαν τρεις λέξεις για να με περιγράψουν, άνθρωπος, άντρας και πατέρας.<br /> &nbsp;&nbsp; Το κλειδί στην πόρτα άνοιξε και η γυναίκα μου μπήκε φορτωμένη με μια σοκολατένια τούρτα τραγουδώντας: "Να ζήσεις Φάνη και χρόνια πολλά..."<br /> <br /> Κωνσταντίνα Καντζιούhttp://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_25.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-6510251275160209154Wed, 22 Jul 2015 19:11:00 +00002015-07-22T22:11:40.092+03:00Γιαννόπουλος ΘεόφιλοςΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjE5VYgjJMRnyGIPMHdpaCgFmtF1LDwjjVZvb0IZvcEkXLnffOwYSXg9AfW_KayW4GDcOuNMt-Ki97CJO-uPi8keZbLFPEy3efsX55qnEUlS1e3rsGG7M1q0qQIlh8aNN8xvuBvotQF_B4/s1600/poihma-elliniko.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Ποίημα Ελληνικό, γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος" border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjE5VYgjJMRnyGIPMHdpaCgFmtF1LDwjjVZvb0IZvcEkXLnffOwYSXg9AfW_KayW4GDcOuNMt-Ki97CJO-uPi8keZbLFPEy3efsX55qnEUlS1e3rsGG7M1q0qQIlh8aNN8xvuBvotQF_B4/s640/poihma-elliniko.jpg" title="Ποίημα Ελληνικό, γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος" /></a></div> <div style="text-align: center;"> Ακούω τις ώρες και τους χτύπους απ’ τα φτερά των πουλιών</div> <div style="text-align: center;"> η πανσέληνος θα 'ναι που σε τούτα τα μέρη λάμπει παράξενα</div> <div style="text-align: center;"> ξεβάφει στα πάντα και υπάρχει κρυφά</div> <div style="text-align: center;"> φορτώνοντας και σ’ εμένα την γνώση να διψώ και να νιώθω</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: center;"> Αυτά π’ αναζητώ είναι παντού</div> <div style="text-align: center;"> κάτω από τους ίσκιους των δέντρων</div> <div style="text-align: center;"> στους παλιούς φούρνους των χωριών</div> <div style="text-align: center;"> στις λευκές εκκλησίες των Αγίων</div> <div style="text-align: center;"> μακριά στις φορεσιές με τα χρυσά κεντήματα</div> <div style="text-align: center;"> και στα τζάκια που πυρώνουν το ψωμί τα μεσημέρια</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: center;"> Αυτά τα χώματα αγιάζουν από λέξεις</div> <div style="text-align: center;"> πολεμούν Άγγελοι να φυτρώσουν στα λουλούδια</div> <div style="text-align: center;"> ήλιοι και φως γεμίζουν το σκοτάδι</div> <div style="text-align: center;"> κι είναι το μίσος που λείπει από τις φωνές</div> <div style="text-align: center;"> από έναν λαό που πολεμά τα χρόνια και την σιωπή</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: center;"> Είναι που ζήσαν πριν από ‘μας οι Θεοί</div> <div style="text-align: center;"> κι άφησαν το πείσμα να ‘χουμε στο βλέμμα</div> <div style="text-align: center;"> τούτοι αγέρωχοι κι εμείς πιο φωτεινοί</div> <div style="text-align: center;"> βαφτισμένοι στους αιώνες με θέληση παντοτινή</div> </div> <div style="text-align: center;"> πλανεμένοι, έτοιμοι να μας πλανέψουν</div> <div style="text-align: center;"> κι όλη η μυστική ουσία αγκαλιασμένη από εικόνες</div> <div style="text-align: center;"> δάφνινα στέμματα ακόμη πρασινίζουν σε όνειρα νέων</div> <div style="text-align: center;"> το πεύκο και η ρίγανη σκαρφαλώνουν στα πιο ψηλά βουνά</div> <div style="text-align: center;"> είναι ξένος αυτός που δεν τα 'χει μαξιλάρι</div> <div style="text-align: center;"> να δεις πως ο αγέρας γίνεται ψυχή</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: center;"> Γαλάζια όνειρα πνίγουν τα νερά</div> <div style="text-align: center;"> ατόφιο μένος φωλιάζει στ’ άσπρα κύματα</div> <div style="text-align: center;"> κάπου φτάνουν και κάπου πηγαίνουν</div> <div style="text-align: center;"> έπειτα χάνονται σαν άγνωστοι ήχοι</div> <div style="text-align: center;"> και τότε είναι που καταλαβαίνεις τι είναι Ελλάδα</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: center;"> Τα φεγγάρια αυτού τ’ ουρανού χιονίζουν αστέρια</div> <div style="text-align: center;"> με μάτια κλειστά μοιάζει ν’ αγγίζεις την ιστορία</div> <div style="text-align: center;"> στα μάρμαρα μαρτυράς την υποψία σου για περηφάνια</div> <div style="text-align: center;"> κι είναι όλα υπέροχα σαν την μεγαλύτερη γαλήνη…</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: center;"> Θεόφιλος Γιαννόπουλος</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: center;"> (2ο βραβείο στον 4ο Διαγωνισμό Ποίησης και Φωτογραφίας του</div> <div style="text-align: center;"> Δήμου Ευόσμου-Κορδελιού με θέμα: «Συννεφιές και Λιακάδες»)</div> </div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_22.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)1tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-6544549618723868264Sun, 19 Jul 2015 22:39:00 +00002015-07-22T00:00:35.992+03:00Δεσποτάκης τῆς ΔαμητρὸςΠοίηση<div class="separator" style="clear: both;"> </div> <div style="text-align: center;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9bX808wikJnaHmdzTXE24acQ9gHnpOyPvVzV3bOPqirwwJG3xf_2ubGG34Pr4MoUwI-Fxqvq1ttRkixqvmbZSWvPt6czl2tadNP6q7uJ4Kju1Vlt89dkqm0mcan3o59treaL70AlCv2s/s1600/mitera+ellada.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Μητέρα Ελλάδα, γράφει ο Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς" border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9bX808wikJnaHmdzTXE24acQ9gHnpOyPvVzV3bOPqirwwJG3xf_2ubGG34Pr4MoUwI-Fxqvq1ttRkixqvmbZSWvPt6czl2tadNP6q7uJ4Kju1Vlt89dkqm0mcan3o59treaL70AlCv2s/s640/mitera+ellada.jpg" title="Μητέρα Ελλάδα, γράφει ο Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς" width="640" /></a></div> Δὲν σοῦ ζητῶ νὰ μ’ ἀγαπᾶς,</div> <div style="text-align: center;"> μονάχα εἰς τὸ Αἰγαῖον βαρκάδα νὰ μὲ πᾶς.</div> <div style="text-align: center;"> Ἥλιον ἐλεύθερον θὲ νὰ χαρῶ,</div> <div style="text-align: center;"> μ’ ἀνέμους καὶ μὲ κύματα εὐωδιαστά νὰ ζῶ.</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Δὲν σοῦ ζητῶ ἀσήμια μήτες χρυσά,</div> <div style="text-align: center;"> μονάχα νὰ ὑμνήσω Ἑλληνικά,</div> <div style="text-align: center;"> τὴν ὥραν ποὺ χαράζει ὁ Θεός,</div> <div style="text-align: center;"> εἰς τοὺς Δελφοὺς ἐμπρός του, ὀρθός.</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Ζητῶ νὰ ᾿ναι ἡ εὐχή μου ἁγνή,</div> <div style="text-align: center;"> χάδι θερμὸν εἰς τὰ παιδιά σου·</div> <div style="text-align: center;"> πὼς κάθε ποὺ τ’ ἀναζητᾶς Ἐσύ,</div> <div style="text-align: center;"> νὰ ᾿χουν Φωνὴν Ἑλληνικήν.</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Δεσποτάκης τῆς Δαμητρὸς</div> <div style="text-align: center;"> Ἕλλην</div> <div style="text-align: center;"> 5-9-2012</div> <span style="font-family: GFSBodoni-Regular; font-size: 22pt;"><br class="Apple-interchange-newline" /></span> <br />http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_41.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-8772257629481912433Sat, 18 Jul 2015 16:33:00 +00002015-07-22T00:01:50.867+03:00ΔιηγήματαΨαραδέλλη Λυδία<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9Tk4FSFtTuRg_M7-QinKx_4LgIeatu8jQMeoZV51oPWClTR0i2CNmbTECvBLgGtjESAwGbSQi-NiPKQRGfuxgUrtOdHlnNJtriUIz1lF8ZLyuodekYF2GtdAc8pKQqoPlzg8_204Fr_8/s1600/anamnisi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Αναμνήσεις, γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9Tk4FSFtTuRg_M7-QinKx_4LgIeatu8jQMeoZV51oPWClTR0i2CNmbTECvBLgGtjESAwGbSQi-NiPKQRGfuxgUrtOdHlnNJtriUIz1lF8ZLyuodekYF2GtdAc8pKQqoPlzg8_204Fr_8/s640/anamnisi.jpg" title="Αναμνήσεις, γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη" width="480" /></a></div> Παρατήρησε τα χέρια που ξεκουράζονταν στα πόδια της. Ήταν γερασμένα, γεμάτα σκουρόχρωμες πανάδες και το δέρμα τους είχε λεπτύνει τόσο πολύ που μπορούσε να παρατηρήσει την κάθε μια φλέβα που τα διαπερνούσε. Ακολούθησε με το βλέμμα την μεγάλη μπλε φλέβα που φαινόταν λες και θα ξεπήδαγε από στιγμή σε στιγμή σαν να ήθελε να ξεφύγει. Το ταξίδι αυτό την οδήγησε στον κορμό της και αυτό την συγκλόνισε. Τρόμαξε και πανικόβλητη ένιωσε το αίμα στο κεφάλι της να ταξιδεύει πιο γρήγορα. Δεν καταλάβαινε πως αυτά τα χέρια μπορούσαν να οδηγούν σε κείνη. Πως ήταν αυτό δυνατόν; Τα σήκωσε από το εμπριμέ φόρεμα όπου ξαπόσταιναν και τα οδήγησε να επεξεργαστούν το ένα το άλλο. Απαλά πέρασε το δείκτη του ενός από μια βαθιά ουλή που υπήρχε στο άλλο. Τι να ήταν άραγε αυτό; Πως βρέθηκε εκεί;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ο χτύπος του ρολογιού δίπλα στο κομοδίνο την έβγαλε από τις σκέψεις της. Οι αριθμοί μεγάλοι, ευδιάκριτοι έδειχναν εφτά. Προβληματίστηκε καθώς δεν ήξερε τι σήμαινε αυτό. Συνέχισε να το παρατηρεί μήπως κάτι αλλάξει χωρίς αυτό να συμβαίνει. Οι δείκτης κύλησαν χωρίς να το καταλάβει και τώρα έδειχναν πια εφτά και πέντε. Η ησυχίατου δωματίου διακόπηκε από τον θόρυβο της πόρτας. Ένα δυναμικό χτύπημα και μετά μια γυναίκα μπήκε στο δωμάτιο. Το σώμα της καλοζωισμένο, στριμωγμένο σε μια λευκή φορεσιά, αναζητούσε την σύντομη απελευθέρωσή του. Το πρόσωπό της έδειχνε τόσο νέο αλλά ταλαιπωρημένο. Το αρχικό χαμόγελο που το στόλιζε εξαφανίστηκε και εμφανίστηκαν σκληρές γωνίες που το μεγάλωσαν και το αγρίεψαν.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> «Κυρά-Ελένη, είναι ώρα για το πρωινό μας! Δεν χτύπησε το ρολόι σου;» ρώτησε η νεαρή γυναίκα καθώς στάθηκε μπροστά της.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> «Ελένη»…ψιθύρισε ασυναίσθητα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ήταν αυτό το όνομά της; Ποια ήταν αυτή η γυναίκα; Γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό το ρολόι; Η νεαρή γυναίκα την βοήθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι κρατώντας το χέρι της πάνω από την βαθιά ουλή. Ένιωσε έναν οξύ πόνο στο γόνατό της. Να και κάτι νέο! Όταν στήθηκε πια όρθια μπορούσε άνετα να νιώσει μερικές ενοχλήσεις διάσπαρτες σε όλο της το σώμα.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η γυναίκα της έδωσε το χέρι της για να την στηρίξει και να την βοηθήσει να περπατήσει μέχρι την πόρτα. Ένιωσε κουρασμένη. Ένα ασήκωτο βάρος ήρθε και φώλιασε στο στήθος της. Φοβήθηκε για το τι υπάρχει πίσω από αυτή την πόρτα. Στηρίχτηκε στο έπιπλο δίπλα της. Το ίδιο γερασμένο χέρι φάνηκε στην θέση που έπρεπε να είναι το δικό της. Η αφράτη γυναίκα άπλωσε το δικό της και έπιασε ένα εκρού κουτί που υπήρχε πάνω στο έπιπλο μπροστά από τον καθρέφτη.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> «Μην ξεχάσουμε και το κουτίσου, κυρά-Ελένη! Τι λες τώρα να φύγουμε;» το χέρι της τραβήχτηκε απαλά από την γυναίκα και περάστηκε στο μπράτσο. Το ένιωσε να χάνεται ανάμεσα στις δίπλες της. Ένιωσε ασφάλεια και αφέθηκε σε αυτό το συναίσθημα, δυνατή να αντιμετωπίσει τα πάντα έξω από αυτή την πόρτα.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ένας λευκός διάδρομος εμφανίστηκε στο διάβα της. Έσφιξε το χέρι της βυθίζοντάς το ακόμα περισσότερο στο αφράτο μπράτσο. Τον διέσχισε με μικρά, διστακτικά βήματα νιώθοντας την καρδιά της έτοιμη να σπάσει. Φοβήθηκε και γύρισε να δει την λευκοφορεμένη γυναίκα.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> «Κοντεύουμε, κυρά-Ελένη! Οι φίλοι σου σε περιμένουν για το πρωινό σας. Μην ανησυχείς! Σε δυο λεπτά φτάνουμε»</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ένιωσε τα λόγια βάλσαμο για την ψυχή της. Η καρδιά της ηρέμησε λίγο ενώ τα χέρια της έτρεμαν λιγότερο. Άλλη μια πόρτα ήταν τώρα μπροστά τους. Στάθηκαν λίγο καθώς η λευκοφορεμένη γυναίκα έπιανε το πόμολο και την άνοιγε ήρεμα. Η καρδιά της γυναίκας άρχισε να χτυπάει και πάλι ξέφρενα. Ο φόβος την έκανε να στέκεται με δυσκολία. Ήθελε να έχει την δύναμη να φωνάξει δυνατά. Να σταματήσει όλο αυτό τον εφιάλτη.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η πόρτα άνοιξε διάπλατα και μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη τραπέζια και καρέκλες εμφανίστηκε μπροστά της. Μεγάλοι άνθρωποι καθόντουσαν σε όλες σχεδόν τις καρέκλες. Ένιωσε να την καθοδηγούν προς μια άδεια καρέκλα. Η αφράτη γυναίκα την βοήθησε να καθίσει καθώς το γόνατο την τσίγκλαγε για ακόμα μια φορά.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> «Το κουτί σου, κυρά-Ελένη, το αφήνω εδώ. Τώρα θα σου φέρουν και το πρωινό σου!», ακούστηκε να της λέει η γυναίκα από κάποιο σημείο πίσω της. Κοίταξε τους ανθρώπους στο τραπέζι. Όλοι ηλικιωμένοι, σχεδόν χαμένοι σε άλλους κόσμους, μακρινούς. Τους παρατήρησε χωρίς να αναγνωρίζει κάποιον τους.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δυο χέρια εμφανίζονται μπροστά της και της αφήνουν ένα ποτήρι γάλα και ένα πιάτο με μια φρυγανιά αλειμμένη με βούτυρο και μαρμελάδα. Μένει να τα παρατηρεί. Τραβά το βλέμμα και το ταξιδεύει μέχρι το κουτί. Απλώνει το χέρι και να ξανά το γερασμένο χέρι είναι εκεί που έπρεπε να βρίσκεται το δικό της. Φοβάται. Το χαϊδεύει και παρατηρεί πόσο απαλό είναι. Το εκρού χρώμα του την ηρεμεί. Το χέρι ανοίγει το κουτί και στέκεται να κοιτάζει αφηρημένα σχεδόν στο εσωτερικό του.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η αφράτη γυναίκα την πλησιάζει και γονατίζει δίπλα της ενώ της χαμογελάει αβίαστα.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> «Κυρά-Ελένη, αυτές είναι οι αναμνήσεις σου!» Παίρνει στα χέρια της ένα μπουκαλάκι με χώμα. «Αυτό είναι από την πατρίδα σου, την Κύπρο, και σημαίνει πολλά για σένα». Προσπαθεί να θυμηθεί αλλά δεν τα καταφέρνει.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> «Και αυτό στο έδωσε ο άντρας σου όταν σε πρωτοείδε!» Ένα τριαντάφυλλο αποκαλύφθηκε μέσα από δυο κιτρινισμένες σελίδες.</div> <div style="text-align: justify;"> «Εδώ είσαι με τον άντρα σου στην παραλία». Ένα ζευγάρι χαμογελάει σε μια φωτογραφία. Η μέρα ηλιόλουστη, η θάλασσα ήρεμη και η άμμος λαμπυρίζει στις ακτίνες του ήλιου. Το ζευγάρι χαμογελάει ερωτευμένο προς τον φωτογράφο.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> «Αυτό, είναι φτιαγμένο από την κόρη σου, κυρά-Ελένη» λέει η αφράτη γυναίκα και της αφήνει μπροστά της ένα μπιμπελό φτιαγμένο από πηλό. «Είναι ένα χελιδόνι!» λέει η γυναίκα ενώ της χαϊδεύει το χέρι με τρυφερότητα.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> «Αυτό είναι γράμμα από τον άντρα σου». Κίτρινες σελίδες ανοίγουν στο τραπέζι δίπλα της. Ταξιδεύει το βλέμμα της στα γράμματα. Αναζητεί κάτι γνώριμο.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> «Τώρα, αρκετά με τις αναμνήσεις! Πρέπει να φας το πρωινό σου! Για να σε δω!» της λέει αυστηρά η αφράτη γυναίκα ενώ ταυτόχρονα ένα μικρό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη της.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ένα απότομο αεράκι στροβιλίζεται μέσα στην αίθουσα με τους ηλικιωμένους και τα χαρτιά πετάνε ψηλά. Η λευκοφορεμένη γυναίκα, σαν μια χορεύτρια, με απαλές κινήσεις τα κυνηγάει τριγύρω να τα πιάσει. Η κυρά-Ελένη την παρατηρεί ενώ ένα δάκρυ τρέχει στο μάγουλό της.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Λυδία Ψαραδέλλη</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_42.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-3417235092323447115Sat, 18 Jul 2015 16:10:00 +00002015-07-22T00:02:45.025+03:00Δ. ΆνταΣυγγραφικά Κείμενα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: left;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi0edfcQHMrFzHu8yW9rVFo682Ez6P0Byb38b0ajF62r-hQv-31_jwuq3CkVqM6Rfgiz1iG2RyG_6ZT7kJ4xhHRMNNDyEciEZh_T1a4N54vj6bWMKOldJpsnamKH7cOEQo8c4_qThJqEk/s1600/ston+pinaka+toy+myalou+mou.jpg" imageanchor="1"><img alt="Στον πίνακα του μυαλού μου, γράφει η Άντα Δ." border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhi0edfcQHMrFzHu8yW9rVFo682Ez6P0Byb38b0ajF62r-hQv-31_jwuq3CkVqM6Rfgiz1iG2RyG_6ZT7kJ4xhHRMNNDyEciEZh_T1a4N54vj6bWMKOldJpsnamKH7cOEQo8c4_qThJqEk/s640/ston+pinaka+toy+myalou+mou.jpg" title="Στον πίνακα του μυαλού μου, γράφει η Άντα Δ." width="428" /></a></div> Στον πίνακα του μυαλού μου ζωγραφίζω τον κόσμο που ονειρεύομαι!</div> <div style="text-align: left;"> Στην παλέτα μου έχω το κόκκινο της φωτιάς και του πάθους γιατί η ζωή είναι ανούσια και άγευστη χωρίς αγάπη και χωρίς πάθος που είναι η αφετηρία για κάθε νέο ξεκίνημα.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Θέλω έναν κόσμο όμορφο, όπως τον θυμάμαι τότε που ήμουν παιδί.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Με φωτεινό λευκό, σύμβολο της αθωότητας και της αγνότητας που σχεδόν έχει εκλείψει στις μέρες μας.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Καθάριες ψυχές , χωρίς ίχνος καταστροφικού εγωισμού που στο πέρασμά του σαρώνει σαν τυφώνας ότι βρει στο διάβα του. Συναισθήματα και ανθρώπινες αξίες γίνονται ένας σωρός καυτής άμμου που σκοτώνει.</div> <div style="text-align: left;"> Θέλω καρδιές γεμάτες αγάπη, που ξέρουν να δίνουν και να δίνονται με ανιδιοτέλεια. Που μπορούν να εκτιμούν την ομορφιά που υπάρχει γύρω τους και δεν την καταστρέφουν.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Θέλω ανθρώπους που έχουν λόγο και κάθε λέξη τους έχει το νόημα της αλήθειας. Που νοιάζονται και μοιράζονται χωρίς προκαταλήψεις.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Που αγαπούν τη ζωή και με τις πράξεις τους ισχυροποιούν την ύπαρξή τους, συμβάλλοντας σ ένα καλύτερο αύριο.</div> <div style="text-align: left;"> Που έχουν ανοιχτό μυαλό και κοιτάνε μπροστά. Που δε φθονούν, δε ζηλεύουν, δε ματαιοδοξούν, δεν προκαλούν τον ανθρώπινο πόνο.</div> <div style="text-align: left;"> Που κάνουν την αγκαλιά τους έναν παράδεισο φιλίας και συντροφικότητας.</div> <div style="text-align: left;"> Που μιλάνε με πράξεις και όχι με άδειες υποσχέσεις που σκορπούν αφειδώς δεξιά και αριστερά.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Θέλω έναν κόσμο που να δίνει νόημα στις στιγμές και να γεύεται κάθε σταγόνα από τις χαρές που προσφέρει καθημερινά η ζωή.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Που μεγαλώνει παιδιά με υπευθυνότητα και σύνεση, που γίνεται μια γροθιά στα δύσκολα και οραματίζεται ένα υγιές μέλλον…</div> <div style="text-align: left;"> Το μικρό μου σύμπαν είναι μια κουκίδα στο χάρτη του άπιαστου, το ξέρω.&nbsp;</div> <div style="text-align: left;"> Όμως η δική μου παλέτα αυτά τα χρώματα διαθέτει και με αυτά τα χρώματα προσπαθώ να πορεύομαι, παρακάμπτοντας τους γκρίζους ουρανούς που συναντώ…. Όσο μπορώ.</div> <div> <br /></div> <div> Άντα Δ.</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_8.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-3887406820714375829Sat, 18 Jul 2015 16:00:00 +00002015-07-22T00:03:22.369+03:00ΔιηγήματαΠαπαβασιλείου Χρυσούλα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLHV6bqCnoY9nYnKhbpE3VznQbRtkaPrtAF2pdx9KrOSBPMEp60NrwGM_DMXPsvKYnUD3I78nHXFsZLm2OuK7MgqNHyhemT91WBQK94cW_fGJkN5pYxcHmSb3ZhmEpjkog15zmuQQSi6I/s1600/stefanos+kai+dafni.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Στέφανος και Δάφνη, γράφει η Χρυσούλα Παπαβασιλείου" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLHV6bqCnoY9nYnKhbpE3VznQbRtkaPrtAF2pdx9KrOSBPMEp60NrwGM_DMXPsvKYnUD3I78nHXFsZLm2OuK7MgqNHyhemT91WBQK94cW_fGJkN5pYxcHmSb3ZhmEpjkog15zmuQQSi6I/s640/stefanos+kai+dafni.jpg" title="Στέφανος και Δάφνη, γράφει η Χρυσούλα Παπαβασιλείου" width="428" /></a></div> Ήθελε να της πει για τ’ όνειρο που είχε. Εκείνη την τρελή επιθυμία να γίνει μια μέρα ένας αναγνωρισμένος συγγραφέας. Η δουλειά του λογιστή είχε καταντήσει ρουτίνα. Αυτός ήταν ένας ονειροπόλος, ένας ταξιδευτής του λόγου. Τις νύχτες πεταγόταν από το κρεβάτι του και έψαχνε χαρτί και μολύβι, χανόταν για ώρες στις νότες μιας μουσικής μελωδίας, γύριζε στη θάλασσα, έσκιζε, τσαλάκωνε...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> Εδώ και λίγο καιρό είχε τελειώσει ένα βιβλίο για την ζωή ενός ανθρώπου που είχε χάσει τα πάντα, που πληγώθηκε, προδόθηκε και αναστήθηκε από τις στάχτες του. Του πήρε σχεδόν δυο χρόνια να το τελειώσει.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Νωρίτερα το πρωί μια πολύ καλή του φίλη, του είχε γνωρίσει τη δική της λογοτεχνική πράκτορα τη Τζόαν, μια γοητευτική γυναίκα η οποία ήξερε πως να χειριστεί τον κάθε αρνητικό εκδότη. Θα διάβαζε το χειρόγραφό του και κατόπιν θα συζητούσαν όλες τις λεπτομέρειες για τις επόμενες κινήσεις τους, αν και εφόσον...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Βούλιαξε στον καναπέ με ένα ποτήρι κονιάκ δίπλα του... Σχημάτισε τον αριθμό της Δάφνης... 694... Περίμενε τον ήχο, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά... Με το που σήκωνε το τηλέφωνο θα της έλεγε για το σημερινό του ραντεβού,&nbsp; αφού πρώτα της έστελνε ένα φιλί όπως πάντα έκανε.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Ήταν ερωτευμένος μαζί της από τη πρώτη στιγμή που την είχε δει στο μετρό. Μαλλιά στο χρώμα του χαλκού, όχι ιδιαίτερα ψιλή, αλλά χαριτωμένη, μ’ ένα πρόσωπο αψεγάδιαστο από κάθε ίχνος...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Το τηλέφωνο χτυπούσε, χτυπούσε αλλά απάντηση καμία... Περίεργο σκέφτηκε. Συνήθως με το που έβλεπε το νούμερό του, πριν τον τρίτο χτύπο το σήκωνε. Ήταν έτοιμος να το κλείσει όταν μια άγνωστη φωνή, λίγο βραχνή, του απάντησε.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> - Ναι;</div> <div style="text-align: justify;"> - Συγνώμη, τη Δάφνη θα ήθελα.</div> <div style="text-align: justify;"> - Είμαι η... η μητέρα της.</div> <div style="text-align: justify;"> - Α, συγνώμη και πάλι, είναι εκεί; Ο Στέφανος είμαι, δεν έχουμε γνωριστεί αλλά...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Τον διέκοψε απότομα λέγοντάς του μέσα από λυγμούς ότι η Δάφνη, είχε ένα ατύχημα και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, η κατάστασή της ήταν πολύ κρίσιμη. Οι γιατροί δεν είχαν δώσει και πολλές ελπίδες... Οι επόμενες ώρες τον βρήκαν να κάθεται στο διάδρομο του νοσοκομείου, μια πόρτα τον χώριζε από την εντατική μονάδα. Οι ώρες περνούσαν και η Δάφνη δε συνερχόταν...</div> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Μετά από πέντε μήνες η οικογένειά της αποφάσισε να τη μεταφέρει για αποκατάσταση στην Αμερική. Πόσο χρόνο θα έπαιρνε κανείς δεν ήξερε. Είχε δείξει μια μικρή βελτίωση αλλά τα πράγματα ήταν ακόμα δύσκολα...</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> Και εκείνος όλους αυτούς τους μήνες είχε παρατήσει τα πάντα και δουλειά και τ’ όνειρό του...</div> <div style="text-align: justify;"> Τ’ όνειρό του που θα πραγματοποιούταν μες τον επόμενο χρόνο μιας και το βιβλίο του έτυχε ιδιαίτερης εκτίμησης από τον εκδότη.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> Πόση λίγη σημασία του έδινε τώρα πια... Δεν το ήθελε, σχεδόν το μίσησε... Το έσκισε, το τσαλάκωσε, το πέταξε...</div> </div> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Χρυσούλα Παπαβασιλείου</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-70695808826398204Fri, 17 Jul 2015 20:31:00 +00002015-07-22T00:04:05.182+03:00Γαλιάσος ΦίλιπποςΣυγγραφικά Κείμενα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHTPvvowcJfX1usHwxAIbl52ENy88Ax3EplyM9uAfILEicRGr8INUYauFCworuVKA8YdcNS5Jx45HlRvhAe-pQRPkGn1sCPYtqmdxTVrbw5V63OydvgIXw9yosJrta3s2RDLvSVNDxCjA/s1600/panta+tha+yparxoun+ekeinoi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι, γράφει ο Φίλιππος Γαλιάσος" border="0" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHTPvvowcJfX1usHwxAIbl52ENy88Ax3EplyM9uAfILEicRGr8INUYauFCworuVKA8YdcNS5Jx45HlRvhAe-pQRPkGn1sCPYtqmdxTVrbw5V63OydvgIXw9yosJrta3s2RDLvSVNDxCjA/s640/panta+tha+yparxoun+ekeinoi.jpg" title="Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι, γράφει ο Φίλιππος Γαλιάσος" width="640" /></a></div> Επιτέλους! Τώρα το κατάλαβα. Όλα αυτά τα φώτα στους δρόμους, στα σπίτια και στις πλατείες που φέγγουν τα βράδια δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραπλάνηση. Ο Θεός δε θέλει να κοιτάμε τον ουρανό Του, ζηλεύει μόλις βλέπει να χαζεύουμε τα λικνιστά, θεσπέσια πεφταστέρια ή τις λάγνες καμπύλες του φεγγαριού.</div> <div> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> Μας έριξε στον πλανήτη τους εφευρέτες για να γίνει&nbsp;ο ηλεκτρισμός πράξη, έχοντας ως απώτερο σκοπό να&nbsp;απολαμβάνει μόνος του τα φεγγοβολητά της νύχτας και&nbsp;εμείς να αρκούμαστε στα φωτάκια που τρεμοπαίζουν στην πόλη από την κορυφή ενός βουνού ή τα νέον φώτα των καταστημάτων όταν βολτάρουμε εδώ και κει στις νύχτες μας.</div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ευτυχώς για μας και δυστυχώς για Κείνον, ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που λοξοκοιτάζουν προς τα πάνω κάνοντας μια ευχή μέσα στη σκοτεινιά. Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που καίγονται βλέποντας το φεγγάρι να μεγαλώνει και να μικραίνει νύχτα τη νύχτα. Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που κάνουν τα ταξίδια τους δίχως κανείς να έχει εκδώσει τα εισιτήρια τους. Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που προσπαθούν να κάνουν ομορφότερες τις ημέρες μας και αυτοί που προσπαθούν να χορέψουν ένα χορό μέσα στη πιο σκιερή νύχτα.</div> <br /> Φίλιππος Γαλιάσος</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_77.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-6291616159266339066Fri, 17 Jul 2015 20:21:00 +00002015-07-22T00:04:37.420+03:00Αποστολοπούλου ΒάσωΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: center;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn2I94lrasGyq_fxHqgyjRiujHfmi1hscwjAAIG2yBL_SzItBzDv82NV7dt6okb-yjpCNFPDWxpztmbfV43TVZDhQf2tVSUtWCrGA7JoYP264vcFy0oouvM1tZYN25XqFSoEKLa1vj-cE/s1600/einai+kati+nixties.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Είναι κάτι νυχτιές, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" border="0" height="452" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn2I94lrasGyq_fxHqgyjRiujHfmi1hscwjAAIG2yBL_SzItBzDv82NV7dt6okb-yjpCNFPDWxpztmbfV43TVZDhQf2tVSUtWCrGA7JoYP264vcFy0oouvM1tZYN25XqFSoEKLa1vj-cE/s640/einai+kati+nixties.jpg" title="Είναι κάτι νυχτιές, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" width="640" /></a></div> Είναι κάτι νυχτιές που βαραίνει η ψυχή</div> <div style="text-align: center;"> Και τ’ αγιόκλημα πια δε μυρίζει</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Κι όσο κι αν προσπαθείς να ξεχάσεις – μπορείς;</div> <div style="text-align: center;"> Το μυαλό σου εκεί τριγυρίζει</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Σ’ έναν λόγο πικρό, σ’ ένα βλέμμα σκληρό</div> <div style="text-align: center;"> Σε μιαν άσκεφτη, άστοχη λέξη</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Σε μια εικόνα θολή, που μουδιάζει το νου</div> <div style="text-align: center;"> Και που δεν τον αφήνει να τρέξει</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Να σηκώσει φτερά, να πετάξει ψηλά,</div> <div style="text-align: center;"> Και να φύγει μακριά, να ξεφύγει</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Και να ψάξει να βρει του λωτού τον ανθό</div> <div style="text-align: center;"> Τη στιγμή το μπουμπούκι π’ ανοίγει</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Είναι κάτι νυχτιές που ματώνει η ψυχή</div> <div style="text-align: center;"> Κι αρμενίζει σε θάλασσες θλίψης</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Με έναν φάρο σβηστό κι ουρανό σκοτεινό</div> <div style="text-align: center;"> Την ψυχή σου, Ψυχή, πού θα κρύψεις;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> Βάσω Αποστολοπούλου</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_79.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-1340955489628236655Fri, 17 Jul 2015 20:05:00 +00002015-07-22T00:05:16.932+03:00Μακρή ΒικτώριαΣυγγραφικά Κείμενα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgm1cRjau3jjUzumTr0fJ6BOp1aHQ9fuTeGfAZwqhpVZ__g0mnmI-uHjx_T63-v_2U3qPbA4T-v3xKImwLgcWZyeeMPs7PciEp4FMnKb5VjL3aZM9lIZcEcImAP9qjFYVBnhyphenhyphenh2jgyn7AI/s1600/foteini+dodeka+xronvn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Φωτεινή δώδεκα χρόνων, γράφει η Βικτώρια Μακρή" border="0" height="324" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgm1cRjau3jjUzumTr0fJ6BOp1aHQ9fuTeGfAZwqhpVZ__g0mnmI-uHjx_T63-v_2U3qPbA4T-v3xKImwLgcWZyeeMPs7PciEp4FMnKb5VjL3aZM9lIZcEcImAP9qjFYVBnhyphenhyphenh2jgyn7AI/s640/foteini+dodeka+xronvn.jpg" title="Φωτεινή δώδεκα χρόνων, γράφει η Βικτώρια Μακρή" width="640" /></a></div> Τη συναντώ κάθε απόγευμα. Για τη μάνα της Φωτεινής,&nbsp;λέω. Στο ένα χέρι κρατάει πάντα αναμμένο τσιγάρο,&nbsp;με το άλλο απομακρύνει τα μαραμένα φυλλαράκια&nbsp;από τις γλάστρες. Φοράει σανδάλια, τα νύχια της είναι&nbsp;περιποιημένα, είναι νεαρή κοπέλα, έχει μακριά καστανά&nbsp;λεία μαλλιά, και το σώμα της είναι λεπτό και κινείται&nbsp;γρήγορα. Πάει στη βρύση, λίγο πιο πέρα από τον τάφο,&nbsp;γεμίζει το ποτιστήρι, το τσιγάρο πάντα αναμμένο στο στόμα, τα μάτια της δεν τα έχω δει ποτέ, φοράει συνέχεια σκούρα γυαλιά, γεμίζει το ποτιστήρι κι επιστρέφει στον τάφο. Συνεχίζει να ποτίζει τα λουλούδια, να πετάει τα ξερά φύλλα, να πλένει με τις παλάμες της το μάρμαρο, να κάθεται κάποιες φορές στη γωνιά του τάφου και να καπνίζει αμίλητη. Με το κεφάλι χάμω. Και τα μάτια συνέχεια πίσω από τα μαύρα γυαλιά.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> Κάποια φορά που πέρναγα από δίπλα της, κρυφοκοίταξα με τρόπο τα γράμματα στο σταυρό: Φωτεινή, έλεγαν, δώδεκα χρόνων. Η κόρη της κοπέλας, έμαθα αργότερα. Ένα κοριτσάκι που πέθανε από καρκίνο. Έσφιξα στη χούφτα μου το σακουλάκι με τα καρβουνάκια που κρατούσα για τον τάφο του πατέρα μου και συνέχισα να βαδίζω μουδιασμένη. Πήγα στον πατέρα μου, ανανέωσα το λάδι του στο καντήλι, έριξα νερό στο μάρμαρο να φύγουν οι πευκοβελόνες, κάθισα λίγο κοντά του, του μίλησα, του είπα ότι πονάω που λείπει και σε λίγο έκανα να φύγω. Σήκωσα το κεφάλι. Κοίταξα αφηρημένα πέρα, αναστενάζοντας.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Ανάμεσα στα λευκά μάρμαρα ξεχώρισα λίγο μακρύτερα τη φιγούρα της κοπέλας με το τσιγάρο στο στόμα. Για τη μάνα της Φωτεινής, λέω. Πέρασα πάλι από δίπλα της, -ο πατέρας μου και η Φωτεινή βρίσκονται στο ίδιο μονοπάτι-, και πριν βγω από την κεντρική είσοδο πήγα και κάθισα στο παγκάκι που είναι πλάι στη μάντρα. Κουρασμένη. Ψυχικά. Και δίψαγα. Έβγαλα το μπουκαλάκι από την τσάντα μου και ήπια νερό.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Αυτή η γαλήνη των κοιμητηρίων μου άρεσε από πάντα. Κοίταξα απέναντι. Η εικόνα μπροστά μου είχε αυτό το υπέροχο χρυσό – πορτοκαλί χρώμα ενός απογευματινού ήλιου. Ο Υμηττός, τα πεύκα, το λευκό των μαρμάρων, η ησυχία, η απουσία των ανθρώπων, η παρουσία των ψυχών, η μάνα της Φωτεινής με το τσιγάρο στο στόμα, το τρεμόπαιγμα της φλόγας των καντηλιών, ο πατέρας μου ήσυχος κι αμίλητος λίγο πέρα, η δωδεκάχρονη Φωτεινή με την κουκλίτσα της ακουμπισμένη δίπλα στο σταυρό της και κάποιες γριές μικροσκοπικές γυναίκες, μαυροφορεμένες, γλυκύτατες, με πράο και κατασταλαγμένο στη σοφία βλέμμα, ίδιες οι ηρωίδες του Παπαδιαμάντη, να βγαίνουν σιωπηλά από την καγκελόπορτα του κοιμητηρίου κάνοντας το σταυρό τους…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Το νεαρό κορίτσι με τα περιποιημένα βαμμένα νύχια στα πόδια, το λινό καφέ φόρεμα και τα μαύρα γυαλιά, πότισε όλες τις γλάστρες που σκεπάζουν ολόκληρη την επιφάνεια του τάφου του παιδιού, πήρε τα σκουπιδάκια, τα πέταξε στο καλάθι, φίλησε τη φωτογραφία της Φωτεινής, -ένα χαμογελαστό προσωπάκι, αδύνατο να το ξεχάσεις άμα το δεις έστω και μια φορά-, πέρασε με ανάλαφρο βήμα δίπλα από το παγκάκι που καθόμουν και βγήκε από την καγκελόπορτα.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Την ακολούθησα διακριτικά με το βλέμμα μου. Λίγο πιο κει, σταμάτησε το βήμα της, σήκωσε ψηλά το κεφάλι, κοίταξε πίσω από τα μαύρα γυαλιά της το λαμπερό πορτοκαλί ουρανό, έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό που σχεδόν ακούστηκε μέχρι το παγκάκι που καθόμουν, ξανακατέβασε το κεφάλι στο δρόμο μπροστά της και συνέχισε το αέρινο βήμα της. Που, αύριο, το ίδιο αυτό βήμα, θα την ξαναφέρει και πάλι εδώ. Στο κοιμητήριο. Απόγευμα. Την ίδια πάντα ώρα που έρχομαι κι εγώ στον ογδονταπεντάχρονο πατέρα μου. Κι αυτή στη δωδεκάχρονη κόρη της. Για τη μάνα της Φωτεινής, λέω.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> <div> <div style="text-align: justify;"> Κι αυτή η έκφραση, αυτό το «λέω», το έχω κλέψει εδώ και χρόνια από την Κατερίνα Γώγου. Που έρχεται πάντα στο νου μου όταν συναντώ στο δρόμο μου λεπτοκαμωμένες νεαρές κοπέλες με τσιγάρο στο στόμα και αγέλαστο βλέμμα, καλά κρυμμένο πίσω από σκούρα γυαλιά. Μόνες. Στη ζωή και στο θάνατο. Στον πόνο. Και στη μοναξιά. Πρωτίστως σ’ αυτή. «Για τη μοναξιά, λέω. Τη δική μας, λέω»…</div> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Βικτώρια Μακρή</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_55.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-7602055142868006264Fri, 17 Jul 2015 19:36:00 +00002015-07-22T00:05:56.403+03:00Συγγραφικά ΚείμεναΤράκα Δήμητρα<div align="jystify"> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicQmnj7_PpAjdbhZ-_GD0wVYYSfsg5E4mNUVUZHinKJlrGWMTANiykoa2Rs_82zoemvVfSujKkP0hg14b4sk7DMvhn3KAxiTuAXZTFiDcX0wqbxTQlpQ7ZHdnKQ1NiFDbsgBEvo1Lx5GQ/s1600/an+iparxei+agapi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Αν υπάρχει αγάπη, γράφει η Δήμητρα Τράκα" border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicQmnj7_PpAjdbhZ-_GD0wVYYSfsg5E4mNUVUZHinKJlrGWMTANiykoa2Rs_82zoemvVfSujKkP0hg14b4sk7DMvhn3KAxiTuAXZTFiDcX0wqbxTQlpQ7ZHdnKQ1NiFDbsgBEvo1Lx5GQ/s640/an+iparxei+agapi.jpg" title="Αν υπάρχει αγάπη, γράφει η Δήμητρα Τράκα" width="640" /></a></div> Χθες το απόγευμα, βρέθηκα μ’ έναν φίλο μου για καφέ. Τον παρατηρούσα γι’ αρκετή ώρα και πρόσεξα ότι το ζωηρό βλέμμα του και η ζωντάνια στην συμπεριφορά του που τον χαρακτήριζε, δεν υπήρχαν. Δυο μάτια θλιμμένα, ένα κορμί ακουμπισμένο ατημέλητα στον μικρό καναπέ της καφετέριας και μια φωνή που μετά βίας έβγαινε από τα χείλη του. Αυτός ο άνθρωπος, δεν ήταν ο Λάμπης που ήξερα τόσα χρόνια. Δεν ήταν αυτός που με μια λέξη ή με ένα του νεύμα έδινε ζωή σε κάθε τι γύρω του. Τι του συνέβαινε άραγε;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δεν πέρασε πολύ ώρα, όταν από μόνος του άρχισε να μου μιλάει για εκείνο που τον βασάνιζε. Γνώριζα ότι διατηρούσε για χρόνια σχέση με μια κοπέλα και μάλιστα πριν από μήνες τους άκουσα να κάνουν νύξη και για γάμο. Είχε δίκιο όταν μου επεσήμανε πως η νύξη εκείνη, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που αναφέρθηκε το θέμα γάμος. Δεν τους είχα ξανακούσει να μιλάνε γι’ αυτό, αλλά επειδή ήταν κάτι πολύ προσωπικό δεν έδωσα και ιδιαίτερη βαρύτητα. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν ο γάμος αλλά η σχέση τους…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Προβλήματα οικονομικά δεν έχουν. Είναι ακόμα από τους τυχερούς αυτής της χώρας που έχουν τη δική τους δουλειά. Την υγεία τους την έχουν και η ζωή τους φαινομενικά τουλάχιστον μοιάζει εντελώς φυσιολογική. Τότε τι; Τι είναι αυτό που κάνει τον Λάμπη να μαραζώνει μέρα με τη μέρα. Γιατί δεν αντιδρά; Τι περιμένει;<br /> <br /> Μου περιέγραψε μια σχέση γεμάτη ένταση, όχι από εκείνη τη γνωστή, με πάθος κι έρωτα, αλλά από εκείνη την άλλη, με καυγάδες και φασαρίες. Νεύρα πολλά και αδικαιολόγητες εκρήξεις που κάνουν την κάθε μέρα όλο και πιο βασανιστική. Μου φάνηκε παράξενο, γιατί στην φάση κατά την οποία βρίσκονται δεν θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα. Μια σχέση ξένοιαστη, με ανεμελιά και γέλια δίχως το άγχος των υποχρεώσεων που μόνο χαρά μπορεί να σου δώσει. Κι όμως δεν ήταν έτσι τα πράγματα…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> «Αν υπάρχει αγάπη, όλα μπορούν να διορθωθούν» του είπα.</div> <div style="text-align: justify;"> «Αν υπάρχει αγάπη;» με ρώτησε και κούνησε το κεφάλι του σκεπτικά. «Είναι ένα θέμα που χωράει πολύ συζήτηση» μου είπε και κλείστηκε πάλι στον εαυτό του.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δεν τον πίεσα περισσότερο, τον άφησα να μου πει μόνον όσα εκείνος ήθελε. Όταν επέστρεψα σπίτι</div> <div style="text-align: justify;"> μου, πήρα στα χέρια μου το άλμπουμ που είχε μέσα φωτογραφίες από τις περσινές μας διακοπές. Κι όμως, εδώ μοιάζουν πολλοί ευτυχισμένοι, σκέφτηκα. Τι είναι αυτό που τους λείπει τώρα;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Όταν του μίλησα γι’ αγάπη, εκείνος βούλιαξε ακόμα περισσότερο στον πόνο του. Μήπως η αγάπη, που ήταν το βασικό συστατικό σε αυτή τη σχέση είχε πια τελειώσει; Μήπως είχε κλείσει ο κύκλος της σχέσης τους κι έπρεπε να πάνε παρακάτω ή μήπως η αγάπη ήταν κάπου εκεί πίσω από τις ξεχασμένες φωτογραφίες σε κάποιο άλμπουμ και κάτω από τους σωρούς των καθημερινών ασχολιών που η ρουτίνα τους φόρτωσε με τόνους σκόνης; Ο έρωτας κάποιες φορές ξεθυμαίνει, αλλά η αγάπη;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Η αγάπη δίνει κάθε μέρα εξετάσεις και άλλοτε πετυχαίνει ενώ άλλοτε αποτυγχάνει. Στο χέρι μας είναι να τις περάσουμε, αλλά και στο χέρι μας είναι να μείνουμε μετεξεταστέοι. Αν υπάρχει λοιπόν, ας την κυνηγήσουμε, ας την δαμάσουμε, ας την εκμεταλλευτούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν έχει σβήσει όμως, ας την αφήσουμε ελεύθερη να βρει το δικό της ταίρι για να ευτυχίσει…</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Δήμητρα Τράκα</div> </div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_48.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-9180203193925843131Fri, 17 Jul 2015 18:52:00 +00002015-07-22T00:06:34.745+03:00Παπαβασιλείου ΧρυσούλαΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDWsocx2XcHfytZxwNRtLa3UOjnKj4nRYD8AelZCcgKI9nkjYXQ2MXu40sGGgOq8jHkclk86ye-P5DrZ2Zdnv9L8xUMfFlpxc2pMYlJovBlzycRFzLSJSQo58wgPJ4Y4yQBW_xVV1SPq8/s1600/o+kathreptis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Ο Καθρέφτης, γράφει η Χρυσούλα Παπαβασιλείου" border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDWsocx2XcHfytZxwNRtLa3UOjnKj4nRYD8AelZCcgKI9nkjYXQ2MXu40sGGgOq8jHkclk86ye-P5DrZ2Zdnv9L8xUMfFlpxc2pMYlJovBlzycRFzLSJSQo58wgPJ4Y4yQBW_xVV1SPq8/s400/o+kathreptis.jpg" title="Ο Καθρέφτης, γράφει η Χρυσούλα Παπαβασιλείου" width="257" /></a></div> Και ξαφνικά της ήρθαν δάκρυα στα μάτια, τι<br /> νοστάλγησε;</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> Νοστάλγησε εκείνα τ’ απομεσήμερα του<br /> φθινοπώρου, κίτρινα φύλλα σμιλευμένα<br /> σε ξύλο και το άρωμα από τις στάλες της<br /> βροχής…</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> Κάποιες αχνές αχτίδες φωτός φάνηκαν<br /> δειλά στη γυαλάδα του καθρέφτη και μια<br /> πνοή ανέμου που επέμενε να χορεύει με το<br /> κορδελάκι στα μαλλιά της…</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο, γαλήνεψε,<br /> ησύχασε…</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Χρυσούλα Παπαβασιλείου</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_17.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-8325407012559743647Wed, 15 Jul 2015 15:40:00 +00002015-07-22T00:08:05.056+03:00ΔιηγήματαΜπουτεράκος Νεκτάριος<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGi5HAaa7rLzHyxRY5PYaeKb2Hx4ewnsPpSuL46SJir48V7duqt8i30VVqRvQJzcd-_VaymHj0PEz-QJS7j6hNFuh1MwwMERun6JALCq2FSMn9-EIXMv3sm8VF10QFeMJO2tDEImurx0Y/s1600/triti+kai+farmakeri.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Τρίτη και φαρμακερή, γράφει ο Νεκτάριος Μπουτεράκος" border="0" height="640" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGi5HAaa7rLzHyxRY5PYaeKb2Hx4ewnsPpSuL46SJir48V7duqt8i30VVqRvQJzcd-_VaymHj0PEz-QJS7j6hNFuh1MwwMERun6JALCq2FSMn9-EIXMv3sm8VF10QFeMJO2tDEImurx0Y/s640/triti+kai+farmakeri.jpg" title="Τρίτη και φαρμακερή, γράφει ο Νεκτάριος Μπουτεράκος" width="441" /></a></div> Ο μπάρμπα Στάμος ήταν ένας ξερακιανός γέρος που ζούσε σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Κάθε πρωί με τη μαγκούρα του πήγαινε στον καφενέ του χωριού, κάτω από τον πλάτανο, για το καφεδάκι και το κουτσομπολιό. Την κυρά του την άφηνε στο σπίτι. Ο καφετζής ο κυρ Λάμπρος έσπαγε πλάκα μαζί του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Τι γίνεται μπάρμπα Στάμο; Πως πάει η ζωή;», ρωτούσε, γελώντας κάτω από το μουστάκι του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Τι να κάνεις; Τα κουτσοπαλεύουμε εγώ και η γριά!», κλαιγόταν καθημερινά.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Το σταυρό σου να κάνεις μπάρμπα Στάμο! Μακάρι να φτάσω κι εγώ στην ηλικία σου! Τα ‘μαθες για τον κυρ Βαγγέλη; Αποδήμησε εις Κύριον! Τον είχε βασανίσει εκείνη η γαστρεντερίτιδα!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Αφού ο άνθρωπος φτάσει σε μεγάλη ηλικία ή από πέσιμο ή από χέσιμο θα πάει! Ε, αυτού του έλαχε το δεύτερο!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Μπάρμπα Στάμο λένε πως όταν δεν σέβεσαι τον θάνατο του άλλου είναι σαν να του κλέβεις την τελευταία του πνοή… κι εσύ δεν είσαι κλέφτης!», προσπαθούσε με το ζόρι να κρατηθεί από τα γέλια ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μετά από μια εβδομάδα ο μπάρμπα Στάμος βρισκόταν στο γνωστό του ραντεβού με τον καφέ του κάτω από τον πλάτανο και τον κυρ Λάμπρο δίπλα του. Ξαφνικά από τον κεντρικό δρόμο του χωριού, δίπλα από την πλατεία πέρασε ένα αυτοκίνητο με μια πανέμορφη, νέα γυναίκα μέσα. Ο μπάρμπα Στάμος καρφώθηκε πάνω της.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Αχ και να ‘μουν νέος!», μονολόγησε.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Παίζει το ματάκι σου, μπάρμπα!», αναφώνησε ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Εμ τι να περιμένω από τη γριά μου που έχει ξεχειλώσει;», είπε περιπαικτικά ο γέρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Μωρέ οι κότες όταν γεράσουν κάνουν τις καλύτερες σούπες, οπότε η γριά η κότα έχει το ζουμί!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Ναι! Κάθε πρωί αλλάζω σεντόνια από τα ζουμιά που αφήνει από την ακράτεια! Πόσο δίκιο έχεις!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ξέσπασε σε γέλια ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Α, δεν σου ‘πα! Σήμερα χάσαμε και την κυρά Λουκία… Η γαστρεντερίτιδα τελικά πήρε πολύ κόσμο!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Είπαμε! Ο γέρος ή από πέσιμο ή από χέσιμο!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Μην είσαι κλέφτης μπάρμπα Στάμο! Αμαρτία και γρουσουζιά!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Άσε με καημένε!», έκανε νεύμα με το χέρι του ο μπάρμπα Στάμος και ρούφηξε τον καφέ του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μετά από λίγες μέρες στο ίδιο τραπεζάκι κάθονταν ο μπάρμπα Στάμος με τον καφετζή και τον παπά του χωριού, τον παπά Ηλία.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Πάτερ δεν σε βλέπω στα κέφια σου σήμερα!», είπε ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Πολλά θανατικά τέκνον μου! Ο διάβολος κάνει πάρτι εκεί ψηλά με τις επιδημίες που μας στέλνει!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Ποιος πέθανε πάλι;», ρώτησε ο Καφετζής.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Η κυρά Ματούλα, από γαστρεντερίτιδα!».</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Έλα μωρέ! Οκτακοσίων χρόνων ήταν κι αυτή… Είπαμε, ο γέρος…», άρχισε να λέει ο μπάρμπα Στάμος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Το μάθαμε! Από πέσιμο ή από χέσιμο…», συμπλήρωσε ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Πάψε αμαρτωλέ!», φώναξε ο παπάς στον μπάρμπα Στάμο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο γέρος, εκνευρισμένος, σηκώνεται και πάει να φύγει.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Ώχου! Σας βαρέθηκα με τις βλακείες σας… Φεύγ…». Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την πρότασή του, σκόνταψε κι έπεσε κάτω. Ο παπάς κι ο κυρ Λάμπρος έτρεξαν κοντά του, μα είχε σπάσει το κεφάλι του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Πάει ο άνθρωπος!», αναφώνησε ο παπάς.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> «Ε, μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη… τρεις και την κακή του μέρα!», είπε απελπισμένος ο κυρ Λάμπρος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Νεκτάριος Μπουτεράκος</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_37.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-8815484966803673708Tue, 14 Jul 2015 22:09:00 +00002015-07-22T00:08:43.292+03:00Αποστολοπούλου ΒάσωΔιηγήματα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwTTEiaWf0zXX711Iiml08duDx2VtHU6G0n-xN3L82iDEMhS3STUHEYlgHAdf8JxjnFUCBvJicBCQpUxQsBHQJtIxFXnpM_8F7NRZzcJOqi6dds83tXnqUPwxiJFWIb-0Q7IPeDHQjDtY/s1600/mpiskota+kai+loukoumi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Μπισκότα και λουκούμι, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwTTEiaWf0zXX711Iiml08duDx2VtHU6G0n-xN3L82iDEMhS3STUHEYlgHAdf8JxjnFUCBvJicBCQpUxQsBHQJtIxFXnpM_8F7NRZzcJOqi6dds83tXnqUPwxiJFWIb-0Q7IPeDHQjDtY/s640/mpiskota+kai+loukoumi.jpg" title="Μπισκότα και λουκούμι, γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου" width="640" /></a></div> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">“Θυμάστε, κύριε, τα μπισκότα με το λουκούμι που μας κερνούσατε στη γιορτή σας;”</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Ο ενενηντάχρονος γερο-δάσκαλος κοίταξε την παλιά του μαθήτρια με βλέμμα απορημένο. Η μνήμη του προφανώς δεν τον βοηθούσε. Η Ιλαρία Τ., έχοντας στεγνώσει τα δάκρυα τής έντονης συγκίνησης που της προξένησε η συνάντησή της με τον “κύριο” πενήντα χρόνια μετά την αποφοίτησή της από την έκτη τάξη του Δημοτικού σχολείου, χαμογέλασε κι άρχισε την αναπόληση.</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “<span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Αχ κύριε… τι όμορφα χρόνια… και πόσο μας νοιαζόσασταν, όλα τα παιδιά! Όχι μόνο να μας μάθετε γράμματα (που, αν γίναμε κάτι στη ζωή μας, σε σας το χρωστάμε) αλλά να μας μάθετε να γίνουμε&nbsp;<i style="box-sizing: border-box;">άνθρωποι!&nbsp;</i>Και να γλυκαίνετε τους δύσκολους καιρούς που ζούσαμε και με τον καλό σας τον λόγο και με τα λουκούμια!”</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Ο δάσκαλος την κοίταξε συγκινημένος – αλλά δεν είπε τίποτε, δεν θέλησε να διακόψει το νοσταλγικό ταξίδι της.</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “<span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Τότε είχαμε διαγωνίσματα δυο φορές το χρόνο, Φεβρουάριο και Ιούνιο – θυμάστε; Και πόση αγωνία είχαμε…Θα γράψουμε; Δεν θα γράψουμε; Θα πάμε στην άλλη τάξη; Θα πάρουμε απολυτήριο; Για μας τα γράμματα και οι σπουδές ήταν μονόδρομος, όνειρο… Το εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή – σε μια Ελλάδα που μόλις πριν λίγα χρόνια είχε βγει από την φωτιά του εμφύλιου…</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Ωστόσο τα διαγωνίσματα του Φεβρουαρίου, παρά την αγωνία τους, είχαν πάντα μια γλυκιά γεύση! Κι αυτό γιατί την 1η Φεβρουαρίου είναι η γιορτή σας! Και μαζί με τα θέματα της αριθμητικής, της ιστορίας ή της φυσικής, φέρνατε πάντα μαζί σας και το κέρασμα – τα λουκούμια και τα μπισκότα! Και μας τα φτιάχνατε σάντουιτς, θυμάστε; Ένα μπισκότο κάτω, το λουκούμι ανάμεσα κι ένα μπισκότο από πάνω! Και κάθε παιδί (ήμασταν και πολλά, ζωή νάχουμε!) έπαιρνε τον γλυκό του μποναμά καθώς σας παρέδιδε την κόλλα!”</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Κοίταξε τα γέρικα, βουρκωμένα τώρα, μάτια του “κυρίου” της και του χάιδεψε με αγάπη το χέρι.</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “<span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Και ξέρετε κάτι, κύριε; Όταν συναντηθήκαμε όλη η τάξη να γιορτάσουμε τα 35 χρόνια από την αποφοίτηση εκεί, στο ίδιο το σχολειό μας, εγώ κι άλλες δυο παλιές συμμαθήτριες κανονίσαμε και πήγαμε με λουκούμια και μπισκότα! Και ξανακάναμε το δικό σας κέρασμα… και όλο για σας μιλούσαμε, κύριε… και κλαίγαμε και γελούσαμε μαζί… Αχ κύριε πόσο πολύ σας αγαπούσαμε και σας σεβόμασταν – κι ακόμα σας αγαπάμε, πάντα έχουμε τον καλό σας τον λόγο κάθε που συναντιόμαστε…”</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Τον αγκάλιασε, έκλαιγαν κι οι δυο τώρα…</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Κι εγώ παρακολουθούσα την σκηνή το ίδιο συγκινημένη…</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Σ΄ευχαριστώ, Ιλαρία μου, για την χαρά που έδωσες στον παλιό σου δάσκαλο, τον “κύριο” (όπως τον προσφωνούσες σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης) – τον πατέρα μου!</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <span style="box-sizing: border-box; font-family: Georgia, serif;">Να είσαι πάντα καλά!</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_54.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-8027851934550086548Tue, 14 Jul 2015 21:26:00 +00002015-07-22T00:09:20.103+03:00ΔιηγήματαΚαντζιού Κωνσταντίνα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9DZZ0iCr35mMSPzzSVuZGGCHsxNfKziPvjeO2VngC7j_9npDlTGeV7-6Am6O3lNS7ojbUmHCyd9SBpbo1Jwfrc6-a9b3WinzemcY-BQzbtV-v3RA8QKgDKpWJXjNe5N5-M_yTuGcOYXY/s1600/spasmeni+kimolia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Σπασμένη κιμωλία, γράφει η Κωνσταντίνα Καντζιού" border="0" height="492" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi9DZZ0iCr35mMSPzzSVuZGGCHsxNfKziPvjeO2VngC7j_9npDlTGeV7-6Am6O3lNS7ojbUmHCyd9SBpbo1Jwfrc6-a9b3WinzemcY-BQzbtV-v3RA8QKgDKpWJXjNe5N5-M_yTuGcOYXY/s640/spasmeni+kimolia.jpg" title="Σπασμένη κιμωλία, γράφει η Κωνσταντίνα Καντζιού" width="640" /></a></div> Είχε μπει το φθινόπωρο. Τα ελάχιστα δέντρα είχαν απογυμνωθεί από τα φύλλα τους και αυτά έστεκαν ως ξεχασμένα στολίδια της καλοκαιρινής ευφορίας. Παρασέρνονταν που και που από το βοριαδάκι, που φυσούσε ήδη από νωρίς το πρωί. Στο πεζοδρόμιο δεκάδες κολλημένες τσίχλες, που είχαν πια ενοποιηθεί με το ίδιο το τσιμέντο, από τα ποδοπατήματα των διαβατών. Τα φώτα από τα μαγαζιά του πολυσύχναστου δρόμου πολεμούσαν σθεναρά το σκοτάδι που έφερνε μαζί της ετούτη η νύχτα του Σεπτέμβρη.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Το πάρκο της γειτονιάς ήταν γεμάτο παιδιά. Τσίριζαν και έτρεχαν μέσα στο παιχνίδι τους. Ήλπιζαν να ξημέρωνε άλλη μια καλοκαιριάτικη μέρα, όπου γεμάτα ξεγνοιασιά θα αγόραζαν ένα ακόμη παγωτό και θα έτρεχαν να πιάσουν μια κούνια. Μια σκουριασμένη κούνια που έτριζε ήταν το τρόπαιο τους. Η επιτομή της αθωότητας χωρούσε ίσα-ίσα να βολευτεί πάνω της.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μια σειρά πολυκατοικιών απασχολούσε τον χώρο απέναντι από το συνοικιακό πάρκο. Στον πρώτο όροφο μιας από αυτές, για την ακρίβεια της πιο πολυκαιρισμένης καθόταν και αφουγκραζόταν τον παιδικό αχό μια ηλικιωμένη γυναίκα, γύρω στα εξήντα πέντε της χρόνια. Η Χρύσα καθισμένη στην ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα της πάντα κάτι έπλεκε και άκουγε μέσα στις παιδικές φωνές το κλάμα του μωρού που ποτέ δεν απέκτησε. Ο γιατρός είχε χαρακτηρίσει την μήτρα της ”εχθρική”, από ότι θυμόταν, και έτσι το βιολογικό της ρολόι δεν σταμάτησε ποτέ να χτυπά ρυθμικά.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Τα πράσινα μάτια της είχαν γίνει δυο θολοί καθρέπτες της ψυχής και με τα χρόνια τα μαλλιά της άσπρισαν, το ανάστημα της κύρτωσε, το δέρμα της έσπασε σαν εύθραυστη πορσελάνη. Κάποτε θυμόταν την απαράμιλλη ομορφιά της που έφερε στο πλάι της τον άντρα της, τον Πέτρο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Φουρκισμένος βγήκε στο μπαλκόνι να κάνει το ημερήσιο παράπονο του και να καπνίσει το ένα τσιγάρο που του επιτρεπόταν από τον γιατρό του. Είχε φτάσει πια στα εβδομήντα.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Δεν το βουλώνουν ποτέ τα σκασμένα;”, μια σπίθα ξεπήδησε από τον αναπτήρα του και πυροδότησε τον καπνό. Τα γκρίζα του μαλλιά ταίριαζαν απόλυτα με το πυκνό σύννεφο της κάπνας. Το στόμα του είχε στραβώσει από τα νεύρα και τα χοντρά, κατσαρά του φρύδια είχαν σμίξει.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Έτσι είναι τα παιδιά Πέτρο μου, μην κοιτάς εμείς που ποτέ δεν συνηθίσαμε.”, του απάντησε ήρεμη η Χρύσα κοιτώντας όλο παράπονο προς το πάρκο. Η χαμένη μητρότητα έκανε τα μάτια της να γυαλίζουν.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο Πέτρος αμέσως αντιλήφθηκε την ανησυχία της και άλλαξε τον τόνο της φωνής του σε πιο ειρωνικό και εύθυμο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Πάλι καλά που από αύριο θα τα απασχολεί το σχολείο. Τα κεφάλια μέσα από αύριο!”, τόνισε παιχνιδιάρικα.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Η γυναίκα του έμοιαζε βυθισμένη τώρα σε έναν κόσμο όπου τα σπλάχνα της έσφυζαν από ζωή και είχαν χώρο για ακόμη μία να θεριέψει μέσα τους. Το αγνόησε κοιτώντας από την άλλη, εκείνος νευρίασε ακόμη περισσότερο και χώθηκε μέσα στο γραφείο του. Η τελευταία έκφραση του έβρισκε εφαρμογή και στον ίδιο αφού δίδαξε στο διπλανό σχολείο τα τελευταία σαράντα πέντε χρόνια. Δεν ήξερε ποια ήταν η πηγή της κούρασης του: η αργοπορημένη του σύνταξη ή η καθημερινή αντιμετώπιση του λόγου εξαιτίας του οποίου δυστυχούσε η γυναίκα του;</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Το επόμενο πρωί σηκώθηκε νωρίτερα από την Χρύσα και έφτιαξε μόνος του καφέ, από τις λίγες φορές που είχε όρεξη να πιει καφέ το πρωί. Συνήθως τον άφηνε για το μεσημέρι, οπότε και πήγαινε στον καφέ της γειτονιάς με τον φίλο του τον Δημήτρη που ήταν μαθηματικός. Ο Πέτρος δίδασκε επί σειρά ετών Ιστορία και συνεχώς πείραζε τον Δημήτρη για τα αλαμπουρνέζικα μαθηματικά με τα οποία βασάνιζε τους μαθητές του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Να τέτοια λες στα παιδιά και μετά δεν προσέχουν στην Ιστορία!”, του είχε πει ευθαρσώς την τελευταία μέρα πριν κλείσουν τα σχολεία για καλοκαίρι, στο καφενείο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Τι λες ορέ Πέτρο; Το παιδικό μυαλό έχει χώρο για πολλή γνώση. Είναι αγνό και εύφορο. Μην χολοσκάς και τα Μαθηματικά χωράνε μαζί με την Ιστορία.”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Εσύ ρε Δημήτρη κάτι κάνεις. Όταν περνώ έξω από την τάξη σου παρατηρώ πως τα παιδιά σαν μαγεμένα σε κοιτάζουν, ενώ εμένα με αγνοούν. Ξέρεις πόσους έβγαλα φέτος εκτός τάξης. Όλους εκτός από τον απουσιολόγο. Όλους έστω μια φορά! Δεν γίνεται αλλιώς, και ο άγιος φοβέρα θέλει..”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Ο άγιος Πέτρο μου αν ήθελε φοβέρα άγιος δεν θα ήταν. Και τα παιδιά είναι κάπως έτσι, αν τα πάρεις με το καλό θα κερδίσεις σιγά-σιγά τον σεβασμό τους.”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> ”Ναι μέχρι να κερδίσεις τον σεβασμό τους θα έχει περάσει η χρονιά φίλε μου και καλό καλοκαίρι!”, γέλασε εμφανώς αλαφρωμένος που τελείωνε άλλος ένας σχολικός χρόνος.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Τώρα βρισκόμενος ξανά στην αρχή της ετήσιας μαθητικής κούρσας ένιωθε ξανά την ευφορία που σαν μαθητούδι φούσκωνε το στήθος του αρχές Σεπτεμβρίου και ήλπιζε βαθιά μέσα του έστω για μια χρονιά ένα παιδί να γυρνούσε το βλέμμα του να τον κοιτάξει με αυτόν τον αστείρευτο σεβασμό. Ευχόταν μια παιδική ψυχή να έβρισκε την έμπνευση στα λόγια του και ξαφνικά τα επίθετα γεροξεκούτης, καμπούρης, στριμμένος και τρελός να μην βρίσκονταν ποτέ ξανά δίπλα στο όνομα του. Γιατί πίσω από την στρυφνότητα και την περιοδική κακία του κρυβόταν ακόμα το αμούστακο αγόρι που κυριευμένο από άγχος φοβόταν να είναι ο εαυτός του. Και πια τα χρόνια του ήταν αρκετά για να μασκαρέψει την ενήλικη ζωή με την σοβαροφάνεια του καθηγητή και όχι με την ευσπλαχνία του εκπαιδευτικού.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Με τις τόσες σκέψεις απέτυχε ο καφές! Νερομπλούκι τον έκανε όπως έλεγε και η μητέρα του όταν κάτι είχε παραπάνω νερό από το ανεκτό. Έχυσε το καφέ υγρό στον νεροχύτη και ξέπλυνε το κατακάθι από το φλιτζάνι, σαν να ξέπλενε κάθε τι που τον πλήγωνε. Δεν ήταν αδιάφορος, δεν ήταν αναίσθητος, ήταν μόνος μέσα στο κεφάλι του και η καρδιά του δεν ζεσταινόταν πια εύκολα.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Το σχολείο βρισκόταν πολύ κοντά στο σπίτι του, πρακτικά δίπλα. Ένα επιβλητικό παραλληλόγραμμο κτίριο γεμάτο ρωγμές φθοράς αλλά και αναμνήσεις που μπορούσαν να συνταράξουν το συνειδητό. Όλη του η ζωή χαραγμένη πάνω σε έναν πίνακα με μια σπασμένη κιμωλία…</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μόλις είχε μπει στην τάξη όταν ο νεανικός σίφουνας σάρωσε τα πάντα. Μικρά, ανάστα πλάσματα εισέβαλαν θορυβωδώς στην αίθουσα. Πάντοτε τα πρωτάκια ήταν τα πιο ατίθασα αλλά μέχρι πρότινος ήξερε να τους κόβει τον βήχα με τον καλό ή με τον ανάποδο τρόπο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ένα πράγμα του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση εκείνη την χρονιά. Πίσω από τον πολύβουο σίφουνα που μπήκε στην τάξη και ξεχύθηκε με ανυπομονησία για το διάλειμμα στα θρανία, ένα κοντό καστανομάλλικο αγοράκι, έχοντας τα βιβλία του σε μια πλαστική σακούλα μπήκε επιφυλακτικά μέσα στην αίθουσα και περπατώντας καχεκτικά, σχεδόν κουτσαίνοντας έκατσε στο τελευταίο θρανίο. Ο Πέτρος ανάμεσα στους δεκάδες ψιθύρους κατάφερε να ξεχωρίσει μερικά πολύ υποτιμητικά λόγια για το αγόρι εκείνο που μόλις είχε περπατήσει τον διάδρομο. “Καημένο, φτωχαδάκι, σαμιαμίδι, βρωμιάρη” ήταν μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που δέσμευσαν με απέχθεια την ακοή του. Τι εύκολη η κρίση.. αναίμακτη και αβίαστη.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Η αμηχανία στην ατμόσφαιρα συνεχίστηκε και κατά την διάρκεια της διδασκαλίας. Η απρόσμενη ησυχία εξέπληξε τον καθηγητή&nbsp; ο οποίος πρώτη φορά έβλεπε τέτοια τεράστια διαφορά στην συμπεριφορά πριν το μάθημα και κατά την διάρκεια αυτού. Η ησυχία των υπόλοιπων μαθητών, τα αμήχανα βλέμματα προς το καινούριο παιδί και η επιφύλαξη του παρέπεμπαν στην συμπεριφορά κοπαδιού λύκων απέναντι στην εισβολή ενός παρείσακτου στα εδάφη τους. Ο Πέτρος θορυβήθηκε από την εχθρική στάση των μαθητών του και γνωρίζοντας πως είχε άλλη μία ώρα με εκείνο το τμήμα, συγκεκριμένα την τελευταία, προσπάθησε να μάθει όσα μπορούσε για εκείνο το μικροσκοπικό αγόρι με τα μεγάλα πράσινα μάτια, τα λεπτά άκρα και το λιποβαρές κορμί.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Μένει με τον θείο του τα τελευταία χρόνια, διότι οι γονείς του μετανάστευσαν στην Αυστραλία.”, ήταν το μόνο που κατάφερε να αποσπάσει από μια συνάδελφο φιλόλογο που κανόνισε την μεταγραφή του από το προηγούμενο σχολείο του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Η τελευταία ώρα τελείωσε μετά από την γρήγορη παράδοση του Πέτρου για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική των λαών της Εγγύς Ανατολής. Οι μαθητές ξεχύθηκαν μονομιάς στο προαύλιο με τον ήχο του κουδουνιού να ενεργοποιεί μια έντονη τάση φυγής από το σχολείο. Μόνο το μικρό αγόρι έμεινε στην θέση του κοιτώντας σκεπτικό έξω από το παράθυρο. Ο Πέτρος κρατώντας την κιμωλία στο χέρι του ακόμα, το πλησίασε και με καλοπροαίρετη διάθεση του αποκρίθηκε.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Ε μικρέ εδώ θα βγάλεις το μεσημέρι σου;”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Δεν είναι κανείς στο σπίτι μου τέτοια ώρα.”, συνέχιζε να κοιτάει προς το προαύλιο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Πώς σε λένε;”, γονάτισε ακουμπώντας τους αγκώνες στο θρανίο ερχόμενος έτσι πιο κοντά στο μελαγχολικό παιδί.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Πέτρο.”, του απευθύνθηκε το αγόρι κρατώντας ακόμα την ματιά του αλλού. Η κιμωλία έπεσε από τα χέρια του καθηγητή και προσγειώθηκε στο πάτωμα σπάζοντας στα δύο. Μόνο τότε το αγόρι έριξε για μια στιγμή ο βλέμμα του πάνω στον εμβρόντητο καθηγητή. Που να ήξερε τι σκέψεις έτρεχαν με τεράστιες ταχύτητες στο μυαλό του καθηγητή του! Που να ήξερε πόσο του θύμιζε τον νεότερο εαυτό του και πόσο τον έλκυε η νεανική αναζήτηση του μικρού Πέτρου. Ήθελε να πάρει την απογοήτευση του μακριά, να εξιλεώσει το παρελθόν του. Και όλα αυτά προέκυψαν σε κλάσματα μιας φωταγωγημένης με αναμνήσεις στιγμής.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Τι λες έρχεσαι από το σπίτι μου για μεσημεριανό; Η γυναίκα μου φτιάχνει πολύ νόστιμο παστίτσιο σήμερα!”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Θα ήταν άραγε έξυπνο από μέρους μου να το κάνω αυτό;”, αμφισβήτησε την αξιοπιστία του.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Εμπιστέψου μικρέ μου, δεν έχω κακές προθέσεις. Μάλιστα μπορούμε να πάρουμε τον θείο σου να τον ενημερώσουμε ότι θα είσαι μαζί μου!”</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Δεν χρειάζεται, έτσι και αλλιώς δεν τον ενδιαφέρει!”, σηκώθηκε απότομα από το θρανίο και μάζεψε τα βιβλία του στην πλαστική σακούλα.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο μικρός Πέτρος γνώρισε την Χρύσα, έφαγε από το νόστιμο παστίτσιο της και αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη άνεση στο σπίτι του καθηγητή του. Γιατί πια πήγαινε σχεδόν κάθε μέρα, διάβαζαν μαζί τα μαθήματα και πολλή Ιστορία, ενώ η Χρύσα τους μαγείρευε και τους κρατούσε συντροφιά πλέκοντας και ράβοντας ρούχα για τον μικρό Πέτρο. Ο Πέτρος έπαψε πια να είναι μόνος μέσα στο κεφάλι του διότι είχε με κάποιον να μοιραστεί τις σκέψεις του και η καρδιά του ζεσταινόταν στην στιγμή από την παιδική σβελτάδα και αθωότητα. Η Χρύσα για τα επόμενα χρόνια δεν κοίταξε ποτέ ξανά προς το πάρκο με βλέμμα θλιμμένο, παρά με προσμονή για το παιδί που περίμενε να γυρίσει!</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Κωνσταντίνα Καντζιού</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-399480946542844001Mon, 13 Jul 2015 19:49:00 +00002015-07-22T00:10:02.906+03:00Αναστασιάδου ΜηλέβαΔιηγήματα<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiutoLsjG0J6UAUhisVcm4421gA9nHWCx2STorQhZ1rAATld5F_XaR45q9H7ERm5UDSDXT_D2Yhh1yvrJfWVFnizCGwK2XoS_JFG74-PPLOvudcjrGywdggscJM4dd6tvZOXwIHmn8qG9Y/s1600/apoli.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Άπολη, γράφει η Μηλέβα Αναστασιάδου" border="0" height="480" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiutoLsjG0J6UAUhisVcm4421gA9nHWCx2STorQhZ1rAATld5F_XaR45q9H7ERm5UDSDXT_D2Yhh1yvrJfWVFnizCGwK2XoS_JFG74-PPLOvudcjrGywdggscJM4dd6tvZOXwIHmn8qG9Y/s640/apoli.jpg" title="Άπολη, γράφει η Μηλέβα Αναστασιάδου" width="640" /></a></div> Δεν είμαι από τους ανθρώπους που γκρινιάζουν. Και δεν είναι ότι δεν έχω λόγους να γκρινιάζω. Ζω σε μια άθλια γκαρσονιέρα, στον τέταρτο όροφο μιας άθλιας πολυκατοικίας, σε μια άθλια πόλη με το άθλιο όνομα Άπολη. Το μικροσκοπικό μου μπαλκόνι, στο οποίο έχω βγει να κάνω το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου, βλέπει στον ακάλυπτο. Στο ισόγειο μένει η σπιτονοικοκυρά μου, που δεν με πολυσυμπαθεί, γιατί συνηθίζω να αργώ το νοίκι. “Καλησπέρα κυρά-Μαρία.” Η κυρά-Μαρία δεν μου απαντάει και μαζεύει όπως όπως τα στεγνά ρούχα από την απλώστρα, για να μπει γρήγορα στην τρύπα που ονομάζει σπίτι. Δεν γνωρίζει ακόμα ότι το νοίκι αυτού του μήνα θα αργήσει πολύ να το δει, αφού προχθές απολύθηκα. Όπως είπα και νωρίτερα, δεν είμαι από τους ανθρώπους που γκρινιάζουν. Σιγά την σπουδαία δουλειά που έχασα. Τα λεφτά έφταναν για το νοίκι μεν, αλλά δεν έμενε και τίποτα στην άκρη, αν υπολογίσεις τους λογαριασμούς, το φαγητό, τα τσιγάρα, κανένα ποτάκι και κανένα στοίχημα πότε πότε, αραιά και που. Αν δεν είχα υποσχεθεί στη Τζο ότι δεν θα ξανατζογάρω, θα έτρεχα τώρα κιόλας στο στοιχηματζίδικο της απέναντι γωνίας και σε λίγες μέρες θα ήμουν πλούσιος. Τη Τζο την ξέρω ένα μήνα περίπου. Δεν την λες και όμορφη, αλλά έχει κάτι το πρόσωπό της που με τράβηξε αμέσως. Παραδόξως, είναι σαν να την ξέρω χρόνια.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μια βόλτα στη νυχτερινή πόλη είναι ό,τι πρέπει, για έναν άνεργο, σχεδόν άφραγκο, πρώην τζογαδόρο. Έτσι κι αλλιώς το πρωινό ξύπνημα μας τέλειωσε μαζί με τη δουλειά. Το καλό με αυτή τη γειτονιά είναι ότι δεν χρειάζεται να περπατήσεις πολύ για να βρεις περίπτερο. Ή ο,τιδήπότε, εδώ που τα λέμε. Μπαράκια, στριπτιζάδικα, προπατζίδικα, μπακάλικα που διανυκτερεύουν είναι όλα σε ακτίνα διακοσίων μέτρων το πολύ. Σ’ αυτή τη γειτονιά είναι αδύνατο να νιώσεις μόνος, οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή της νύχτας.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> </div> <div style="text-align: justify;"> “Φίλε, έχεις κανένα ψιλό;”</div> <div style="text-align: justify;"> “Αν είχα, σε σένα θα το έδινα;”</div> <div style="text-align: justify;"> “Kαλά φιλαράκι, μην ταράζεσαι.”</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Σ’αυτή τη γειτονιά είναι αδύνατο να νιώσεις μόνος. Όλο και κάποιος θα χρειάζεται κάτι. Όλο και κάποιος θα σου πιάσει την κουβέντα, έχεις δεν έχεις όρεξη για κουβέντες.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Μετά από τέσσερεις μπύρες και μισό μπουκάλι κρασί στο γνωστό στέκι, όπου τα πόδια μου με οδηγήσαν από μόνα τους, η ζωή είναι πάντα πιο ωραία. Μπορεί και να μην είναι πιο ωραία, αλλά δεν σε νοιάζει πια η αισθητική της ζωής, αν γίνομαι αντιληπτός. Και τώρα η αλήθεια είναι ότι θέλω να πάω σπίτι και να πέσω ξερός για ύπνο, αλλά η φωτεινή πινακίδα που αναβοσβήνει στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεν με αφήνει να την αγνοήσω. “Ο Κουλοχέρης θα σε σώσει” λένε τα φωτεινά γράμματα στο μαγαζί που μάλλον άνοιξε πρόσφατα, γιατί δεν το έχω ξαναδεί. Μετράω τα ψιλά που μου έχουν απομείνει. Δεν είναι και πολλά, αλλά δεν βαριέσαι. Θα δοκιμάσω την τύχη μου άλλη μια φορά. Τελευταία φορά βέβαια. “Enter at your own risk” λένε τα μικρά γράμματα κάτω από την μεγάλη ταμπέλα. Νιώθω έναν κρύο ιδρώτα να με διαπερνά, καθώς ανοίγω την πολύχρωμη πόρτα και διασχίζω το κατώφλι. “Δεν έπρεπε να ανακατέψω κρασί με μπύρα. Πάντα με πειράζει ο συνδυασμός” σκέφτομαι.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Και τώρα είμαι στα αλήθεια ταπί και ψύχραιμος. Δεν έχω λεφτά ούτε για τσιγάρα. “Θα περάσω αύριο από τη Τζο ή από τα παιδιά να μου δανείσουν κανένα ψιλό” σκέφτομαι, καθώς προσπαθώ για πολλοστή φορά να ανοίξω την είσοδο της πολυκατοικίας. “Θα χάλασε η κλειδαριά” σκέφτομαι και κάθομαι στο πεζούλι της εισόδου ζαλισμένος. Σε λίγη ώρα εξάλου ξημερώνει. “Τι κάνεις εκεί; Ξύπνα καλέ, ξύπνα σου λέω.” Νιώθω ένα σκούντηγμα στον ώμο και σηκώνοντας τα μάτια, βλέπω την κυρά-Μαρία να με κοιτάζει θυμωμένη. “Ξέρετε, μάλλον χάλασε η κλειδαριά. Περίμενα να ξημερώσει για να μην ενοχλήσω” της λέω διστακτικά. “Δεν θέλουμε πλασιέ εδώ. Αλλά σιγά μην είσαι πλασιέ. Νεαρέ, να πας αλλού να ζητιανέψεις. Άντε φύγε τώρα.” Κοιτάζω τα ρούχα μου σαστισμένος. Σίγουρα δεν είμαι στην τρίχα, αλλά δεν περνιέμαι και για ζητιάνος. Για ξενυχτισμένος, θα έλεγα ότι δεν είμαι και σε άσχημη κατάσταση. “Κυρά-Μαρία ο Άκης είμαι.” Η κυρά-Μαρία δεν φαίνεται να καταλαβαίνει κι αναγκάζομαι να συνεχίσω τις εξηγήσεις βαριεστημένα, αλλά ευγενικά. “Δεν είμαι και στα καλύτερα μου, αλλά είχα δύσκολη νύχτα. Ο Άκης από τον τέταρτο” επαναλαμβάνω πιο αργά αυτή τη φορά. Με κοιτάει λυπημένη. “Έλα, πάρε λίγα ψιλά που έχω. Μεγάλο πρόβλημα θα έχεις κι αν δεν έχεις, χαλάλι σου.” Σκέφτομαι πως κακώς είναι ακόμα διαχειρίστρια. Είναι μεγάλη γυναίκα κι είναι αναμενόμενο να ξεχνάει. “Έλα αγόρι μου, πήγαινε τώρα στο καλό. Δεν θέλουμε την αστυνομία εδώ πρωί πρωί, σωστά;” Γνέφω συγκαταβατικά και φεύγω. Ακόμα έχω τα ψιλά που μου έβαλε στο χέρι, αλλά δεν νιώθω τύψεις. Πιθανότατα θα μου τα ζητήσει πίσω στα επόμενα κοινόχρηστα.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Αγοράζω από το περίπτερο ένα πακέτο τσιγάρα με τα ψιλά της κυρά-Μαρίας κι αποφασίζω με βαριά καρδιά να περάσω από τους γονείς μου. Με το που χτυπάω το κουδούνι, είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω τις αναμενόμενες ερωτήσεις της μάνας μου -γιατί δεν είσαι στη δουλειά, τι έκανες πάλι και σε διώξανε;- και το γνωστό τροπάριο του πατέρα μου -είσαι άχρηστος, ποτέ δεν θα στεριώσεις σε δουλειά εσύ- μαζί με τα γνωστά πια βλέμματα αποδοκιμασίας και απελπισίας. Η μάνα μου κοιτάει από το ματάκι και ρωτάει. “Ποιος είναι;” “O γιος σου είμαι μάνα, δεν βλέπεις;” Ακούω ψίθυρους στο εσωτερικό του σπιτιού και τα βήματα του πατέρα μου προφανώς, που πλησιάζει την πόρτα. Αναρωτιέμαι αν έχει χειροτέρεψει το πρόβλημα όρασης που είχε από παλιά η μάνα μου. “Θα περιμένω πολύ ακόμα;” ρωτάω εκνευρισμένος. Ακούω την πόρτα να ξεκλειδώνει και την σπρώχνω με δύναμη, αλλά την σταματάει ο σύρτης. “Θα βγάλετε το σύρτη να περάσω;” ρωτάω καθώς αναρωτιέμαι μήπως ευθύνεται η ηλιακή καταιγίδα, για την οποία άκουσα χθες το πρωί στο ραδιόφωνο, για την περίεργη συμπεριφρά όσων έχω δει σήμερα. Αν το καλοσκεφτείς, τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε και μεταδίδουμε μεταφέρονται μέσω νευρώνων που λειτουργούν με διαφορές δυναμικού, οπότε υπάρχει περίπτωση να βραχυκύκλωσαν τα κυκλώματα. “Αν ήρθες να κλέψεις, δεν υπάρχει τίποτα εδώ” μου λέει ο πατέρας μου, κρυφοκοιτώντας από την μισάνοιχτη πόρτα. “Την δουλειά μου έχασα, αλλά δεν θα έκλεβα κιόλας κι ειδικά από τον πατέρα μου” του λέω αστειευόμενος. “Θα φωνάξω την αστυνομία” λέει ο πατέρας μου και κλείνει την πόρτα. “Γυναίκα πάρε την αστυνομία, αυτός δεν φεύγει” τον ακούω να συμβουλεύει τη μάνα μου χαμηλόφωνα. “Μα είναι δυνατόν; Θα φωνάξεις την αστυνομία για να μαζέψει το γιο σου που σου χτυπάει την πόρτα;” διαμαρτύρομαι. “Μπορεί να είναι τρελός. Γυναίκα, κάνε γρήγορα” συνεχίζει ο πατέρας μου. “Δεν έχουμε παιδιά.” μου λέει συγκαταβατικά, σαν να μιλάει σε μικρό παιδί. “Κι εγώ τι είμαι;” “Μάλλον μας μπερδεύετε με άλλους” συνεχίζει στον ίδιο συγκαταβατικό τόνο. Είναι πρόβλημα να μην σε αναγνωρίζουν οι δικοί σου. Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα θα ήταν όμως να πέσω πάνω στην αστυνομία αυτή τη στιγμή, με την οποία δεν είχα και λίγα πάρε δώσε στο παρελθόν. Χωρίς καν να χρειαστεί να ζυγίσω τα πράγματα, χωρίς δεύτερη σκέψη, κατεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες και βγαίνω στο δρόμο. Μου έχει μείνει μόνο η Τζο. Πηγαίνοντας προς το σπίτι της, αναλογίζομαι την αλλόκοτη συμπεριφορά των γονιών μου. Σκέφτομαι την κυρά-Μαρία. Μου περνάει από το μυαλό κι ο περιπτεράς που μου έδωσε τα τσιγάρα. Κι αυτός ακόμα, που πάντα μου έλεγε μια καλημέρα, φάνηκε να μην με αναγνωρίζει. Μπορεί να μην είχε πιει ακόμα καφέ. Από την άλλη, αν τα συνδυάσεις όλα μαζί, φτάνεις στο συμπέρασμα… “Δεν φτάνεις σε συμπέρασμα, αλλά σίγουρα κάτι δεν πάει καλά εδώ” σκέφτομαι τρομαγμένος. Είχα πάντα αυτό το φόβο, ότι στην πραγματικότητα είμαι εντελώς μόνος μου στον κόσμο. Ότι οι άλλοι δίπλα μου δεν υπάρχουν πραγματικά, αλλά υπάρχουν μόνο όταν τους βλέπω. Τώρα όλα έχουν αναποδογυρίσει. Ακόμα κι ο χειρότερός μου εφιάλτης είναι ανάποδα. Είναι σαν να μην υπάρχω εγώ, ακόμα κι όταν με βλέπουν. Νιώθω τον αέρα να λιγοστεύει και παίρνω αργές ανάσες για να συνέλθω. Δεν είναι παρά μια κρίση πανικού, σκέφτομαι και επιταχύνω το βηματισμό μου, μέχρι που καταλαβαίνω ότι τρέχω προς το σπίτι της Τζο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Την βρίσκω να με περιμένει με ανοιχτή την πόρτα και νιώθω ανακουφισμένος. “Γεια σου Άκη” μου λέει χαμογελώντας και σκέφτομαι πως όλα ήταν ιδέα μου, κάτι σαν ένα κακό όνειρο. Αφού η Τζο με αναγνωρίζει σημαίνει ότι είμαι αληθινός και υπάρχω. Η κυρά-Μαρία πάσχει από άνοια, οι γονείς μου από προβλήματα όρασης και ακοής και ο περιπτεράς από έλλειψη καφεΐνης. Πέφτω στην αγκαλιά της κι είμαι έτοιμος να της περιγράψω την περιπέτειά μου, όταν νιώθω το χέρι της να με απομακρύνει μαλακά, αλλά σταθερά από κοντά της. “Μου υποσχέθηκες ότι δεν θα ξαναπαίξεις” μου λέει αυστηρά. Ανακτώ αρκετά γρήγορα την ψυχραιμία μου, ώστε να μην παραδεχτώ τίποτα. “Είσαι δυστυχώς χαμένος” μου λέει σηκώνοντας τους ώμους, καθώς μου κάνει νόημα να καθήσω στον καναπέ. Είναι αλήθεια ότι έχασα τα ελάχιστα ψιλά που είχα χθες βράδυ, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να το γνωρίζει αυτό η Τζο, ούτε λόγος να μεγαλοποιείται έτσι μια τελευταία ήττα. Κάθομαι υπάκουα στον καναπέ, αν και το σχέδιο δεν αλλάζει. Συνεχίζω να αρνούμαι τα πάντα. “Πίστεψα σε σένα” μου πετάει στα μούτρα η Τζο. “Είμαι όμως πια αναγκασμένη να σε εξαφανίσω. Δεν είσαι παρά ένα πείραμα που δεν πέτυχε.” Αντιλαμβάνομαι την απογοήτευσή της, ωστόσο η λέξη “εξαφανίσω” μου ακούγεται υπερβολική, όταν απλά σκοπεύεις να βγάλεις από τη ζωή σου κάποιον που πια δεν συμπαθείς. Προσπαθώ με λίγα λόγια να της διηγηθώ όσα έχω περάσει από το πρωί, μέχρι που τα λόγια μου πνίγονται στο υστερικό γέλιο της. “Από τη στιγμή που μπήκες σ’αυτό το μαγαζί, έπρεπε να περιμένεις τις συνέπειες. Το έγραφε ξεκάθαρα ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη” μου λέει και πετάγομαι σαν ελατήριο από τον καναπέ. “Δεν υπάρχεις πια. Από την στιγμή που μπήκες στο μαγαζί και μετά, εξαφάνισα κάθε στοιχείο της ύπαρξής σου” συνεχίζει και όλα γυρίζουν στο κεφάλι μου καθώς θυμάμαι έναν παλιό μας διάλογο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> </div> <div style="text-align: justify;"> -Θα σου πω ένα μυστικό.</div> <div style="text-align: justify;"> -Θέλω να το ακούσω;</div> <div style="text-align: justify;"> -Μάλλον όχι, αλλά θα στο πω.</div> <div style="text-align: justify;"> -Είμαι όλος αυτιά.</div> <div style="text-align: justify;"> -Δεν υπάρχεις στην πραγματικότητα.</div> <div style="text-align: justify;"> -…</div> <div style="text-align: justify;"> -Αλήθεια σου λέω. Δεν υπάρχεις. Εγώ σε δημιούργησα.</div> <div style="text-align: justify;"> -Μήπως σε πείραξε κάτι που έφαγες;</div> <div style="text-align: justify;"> -Δεν με πιστεύεις δηλαδή;</div> <div style="text-align: justify;"> -Όχι.</div> <div style="text-align: justify;"> -Kι όμως. Βρίσκεσαι μέσα σε μια ιστορία που δημιούργησα από το μυαλό μου.</div> <div style="text-align: justify;"> -Έτσι ε;</div> <div style="text-align: justify;"> -Ναι, δεν υπάρχει Άπολη.</div> <div style="text-align: justify;"> -Και που βρισκόμαστε τώρα;</div> <div style="text-align: justify;"> -Στην Άπολη βέβαια. Μην γίνεσαι χαζός.</div> <div style="text-align: justify;"> -Η οποία δεν υπάρχει.</div> <div style="text-align: justify;"> -Όχι δεν υπάρχει. Υπάρχει όσο την συντηρώ στο μυαλό μου.</div> <div style="text-align: justify;"> -Καταλαβαίνεις ότι παραλογίζεσαι;</div> <div style="text-align: justify;"> -Εσύ καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχεις;</div> <div style="text-align: justify;"> -Κι αφού δεν υπάρχω, πως σου μιλάω τώρα;</div> <div style="text-align: justify;"> -Εγώ φτιάχνω τον διάλογο.</div> <div style="text-align: justify;"> -Δηλαδή αυτά που λέω, τα λες εσύ;</div> <div style="text-align: justify;"> -Aκριβώς.</div> <div style="text-align: justify;"> -Ο εγωισμός σου έχει ξεπεράσει κάθε όριο.</div> <div style="text-align: justify;"> -Θα προτιμούσα να υπάρχεις, αλλά δυστυχώς είσαι μόνο στη φαντασία μου.</div> <div style="text-align: justify;"> -Και συνεπώς με εξαφανίζεις όποτε θες;</div> <div style="text-align: justify;"> -Mάλλον ναι, αν και η φαντασία μου μερικές φορές είναι ανεξέλεγκτη.</div> <div style="text-align: justify;"> -Δική σου είναι, ότι θες την κάνεις.</div> <div style="text-align: justify;"> -Αυτό σου εξηγώ. Δεν την κάνω πάντα ότι θέλω.</div> <div style="text-align: justify;"> -Μάλιστα.</div> <div style="text-align: justify;"> -Πάντως να ξέρεις ότι εξαφανίζεσαι όταν πηγαίνω στη δουλειά.</div> <div style="text-align: justify;"> -Κι εσύ εξαφανίζεσαι όταν πηγαίνω για ύπνο.</div> <div style="text-align: justify;"> -Δεν είναι το ίδιο.</div> <div style="text-align: justify;"> -Γιατί δεν είναι το ίδιο;</div> <div style="text-align: justify;"> -Γιατί εγώ συνεχίζω να υπάρχω όταν εσύ κοιμάσαι.</div> <div style="text-align: justify;"> -Κι εγώ συνεχίζω να υπάρχω όταν πηγαίνεις στη δουλειά.</div> <div style="text-align: justify;"> -…</div> <div style="text-align: justify;"> -Είδες ότι παραλογίζεσαι;</div> <div style="text-align: justify;"> -Μην πεις ποτέ ότι δεν ήμουν ειλικρινής μαζί σου.</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> “Ώστε έλεγες αλήθεια” λέω τρέμοντας. “Φυσικά και έλεγα αλήθεια. Σου έδωσα την δυνατότητα να ζήσεις αλλά την πέταξες στα σκουπίδια.” Είμαι σίγουρος ότι τα μάτια της βγάζουν φωτιές, καθώς γυρίζει και με καρφώνει με το βλέμμα της. “Ποια είσαι; Tι θες από μένα;” την ρωτάω γονατίζοντας ικετευτικά μπροστά της. “Ξέρεις καλά ποια είμαι. Είμαι η Τζο. Από το Τζόκερ.” Ποτέ δεν την ρώτησα από που βγαίνει το όνομά της. Φανταζόμουν ωστόσο κάτι πιο συνηθισμένο, όπως το Γεωργία ας πούμε. “Με τον Τζόκερ πάντα κερδίζεις” τολμώ να ψελλίσω, καθώς παρακολουθώ την μεταμόρφωσή της σε τραπουλόχαρτο, που ο αέρας το παίρνει και το στριφογυρίζει πάνω από το κεφάλι μου. “Ο Τζόκερ παίζει παιχνίδια. Και φέρνει τα πράγματα εκεί που επιθυμεί. Κι αν αποτύχει, αλλάζει παιχνίδι.” Αυτές ήταν οι τελευταίες της λέξεις.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Οι παίκτες αποχώρησαν. Καινούριοι παίκτες εμφανίστηκαν στο τραπέζι. Κι η τράπουλα ξαναμοιράστηκε.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Μηλέβα Αναστασιάδου</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_13.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-4342606470482201833Mon, 13 Jul 2015 19:04:00 +00002015-07-22T00:10:56.453+03:00ΔιηγήματαΨαραδέλλη Λυδία<div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2rscRp4wHAC30Hlo-vL8VTGiuIi9OtEREG3voiD_vuOrWMHe7namzVaU1BAJyyTSK-nsPlRvubdi93rbdOauqw3yf6HRNm_MvjlD6b5ujuNk4vgR1ILltfh_GvQKKMTtq7VZyqAW-SUQ/s1600/Rosebud+of+youth.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Rosebud of youth, γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη" border="0" height="424" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2rscRp4wHAC30Hlo-vL8VTGiuIi9OtEREG3voiD_vuOrWMHe7namzVaU1BAJyyTSK-nsPlRvubdi93rbdOauqw3yf6HRNm_MvjlD6b5ujuNk4vgR1ILltfh_GvQKKMTtq7VZyqAW-SUQ/s640/Rosebud+of+youth.jpg" title="Rosebud of youth, γράφει η Λυδία Ψαραδέλλη" width="640" /></a></div> Το 2004, ήταν η χειρότερη χρονιά της εξηντάχρονης ζωής του αστυνόμου ΤΚ. Τρεις σφαίρες καρφώθηκαν στον μηρό του, κατά την διάρκεια καταδίωξης, αφήνοντας τα υπολείμματά τους βαθιά στα κόκκαλά του και –γαμώτο, πονάνε φρικτά! Από κει και πέρα η χρονιά πήγε κατά διαόλου: οι υποθέσεις του μοιράστηκαν σε άσχετους από δω και από κει, υπονομεύοντας την όποια εξέλιξη εκείνων ή δική του. Μετά από δύο χειρουργεία, πολλές ώρες φυσιοθεραπείας με ένα φρικιό «παιδαρέλι» με τρία σκουλαρίκια στο αυτί και μαύρο μολύβι στα μάτια –νεαρός κατά τα άλλα- επέστρεψε με όλες τις τιμές στο τμήμα του. Παγιδευμένος μέσα στο γραφείο, ανίκανος να κινηθεί πέρα από τα όρια, περίμενε να κυλήσουν τα λεπτά βασανιστικά και τότε έγινε το μεγάλο μπαμ: τρεις δολοφονίες με κοινά στοιχεία, διαδέχτηκαν η μια την άλλη, και ενεργοποίησαν το τμήμα που για πρώτη φορά στα χρονικά είχε τον δικό του κατά συρροή δολοφόνο. Στόχοι του όμορφες νεαρές φοιτήτριες του Πανεπιστημίου του Κέρλινγκ, μερικά χιλιόμετρα μακριά από το τμήμα («μέσα στην μύτη μας»), ξανθιές («σαν πανέμορφοι άγγελοι»), άριστες φοιτήτριες («δεν τις πήδαγαν») και όλες έμεναν στην δυτική μεριά της πόλης («μπουρδέλο κατάσταση»). Τα κοινά στοιχεία των υποθέσεων δεν τελείωναν εκεί: οι κοπέλες απήχθησαν ένα βροχερό βράδυ, μετά την μελέτη τους στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Δυο μέρες κράτησε η αναζήτησή τους μέχρι που το πτώμα της κάθε μιας τους βρέθηκε περιποιημένο τοποθετημένο ευλαβικά στον δημόσιο χώρο μπροστά την κεντρική πύλη του κτιρίου. Ξαπλωμένες στο μαρμάρινο τραπέζι της σχολής που μετά την δεύτερη δολοφονία ονομάστηκε από τους φοιτητές «ο βωμός», ντυμένες με απλά λευκά φορέματα («ίδια αγορασμένα μαζικά;»), με λευκά λουλούδια («της αγνότητας») ανάμεσα στα δεμένα χέρια τους και στα πόδια τους μαύρες τουλίπες («το δικό του ¨αντίο¨ δείγμα του πένθους του»), περιποιημένες σαν νυφούλες πριν το μυστήριο της ένωσής με τον άντρα της ζωής τους. Πόσο φρικτή εικόνα ήταν αυτή παρά το αγνό των κοριτσιών! Γιατί, ναι, εκείνες παρέμειναν αγνές στο κορμί ακόμα και μετά την άγρια δολοφονία τους. Όταν βρήκαν την πρώτη κοπέλα –μέσα στην φθινοπωρινή υγρασία της 13ης Οκτωβρίου- όλοι δίστασαν πιστεύοντας ότι είναι μέρος ενός μεγάλου θεατρικού δρώμενου που λάμβανε μέρος εκεί που ξεκίναγαν τα σκαλοπάτια προς την γνώση. Διστακτικά οι πρώτοι φοιτητές πλησίασαν το κορμί που ανέδυε μυρωδιές γιασεμιού ανάμεικτες με μούχλα και σαπίλα. Ένας από αυτούς ανακάλυψε το γράμμα που ήταν προσεκτικά τοποθετημένο στην μπροστινή τσέπη του φορέματός της. Πολλοί διαφώνησαν με την κίνησή του να πειράξει καν το νεαρό κορίτσι που φάνταζε απρόσιτο από πολλές απόψεις. Εκείνος όμως με το θράσος της ηλικίας το τόλμησε και σύντομα έβγαζε το κιτρινωπό περιεχόμενο του φακέλου. Ένα χαρτί κύλησε στα χέρια του νεαρού που δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να στέκει ακίνητος να το κοιτά σε πείσμα των απαιτήσεων των υπολοίπων να διαβάσει φωναχτά το περιεχόμενό του. Το βλέμμα του ταξίδεψε αμέτρητες φορές ανάμεσα στις λέξεις που ήταν τοποθετημένες εκεί αλλά όλο είχε την αίσθηση ότι εκείνες χόρευαν και όλο του ξεγλιστρούσαν.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Oh rosebud of youth</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">have you not been</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">loved yet?</strong></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <strong style="box-sizing: border-box;">My sweet one so</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">innocent and pure</strong></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <strong style="box-sizing: border-box;">have you not felt</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">the lure?</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">your day will come</strong><br /> <strong style="box-sizing: border-box;">that’s for sure.</strong></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Σκληρή κοροϊδία ή άμεση παράδοση του δολοφόνου που στηλίτευσε το νεανικό κορμί; Ο ΤΚ ήταν σίγουρος ότι τον «είχαν» ή για να ακριβολογούμε ότι οι συνάδελφοί του τον «είχαν». Εκείνος αφημένος έξω από αυτό το σκληρό παιχνίδι τακτοποιούσε την μια μετά την άλλη υποθέσεις που έπρεπε να αρχειοθετηθούν. Η βαρεμάρα βάραγε κόκκινο και το αυτί και το μάτι του καρφώνονταν αδιάκριτα στα στοιχεία της υπόθεσης που ασθμαίνοντας παρέμενε ανεκμετάλλευτη στα χέρια ανίκανων αστυνομικών. Σαν ένας καλοεκπαιδευμένος αθλητής πολεμικών τεχνών που προτάσσει χέρια και πόδια παρακολουθώντας αγώνα τρίτων, προσπαθώντας να αντιδράσει στο χτύπημα του κάθε αντιπάλου έτσι και εκείνος ψυχή και σώμα αντιδρούσε στα στοιχεία που τον κύκλωναν σταδιακά.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Δυο φάκελοι πετάχτηκαν στο γραφείο μπροστά του αλλά δεν ήταν αυτοί που λαχταρούσε να πιάσει στα χέρια του. Αδιαφορώντας παντελώς για το τι περιείχαν αυτοί, σηκώθηκε από την καρέκλα που είχε πάρει το σχήμα του πισινού του που μεγάλωνε μέρα με την ημέρα και προχώρησε κάνοντας γκριμάτσες από τον πόνο, προς τον συνάδελφο που είχε αναλάβει την υπόθεση δολοφονίας. Φίλο δεν θα τον αποκαλούσε, ρεμάλι ίσως. Τελείως κόπανο ακόμα καλύτερα!</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter wp-image-3944 size-full" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο ΠΣ ήταν κόπανος από γεννησιμιού του. Μπούλης και ψευτόμαγκας, χαμένος από χέρι, πήδαγε την σερβιτόρα του καφέ του Τζο επί μονίμου βάσεως καθώς μόνο εκείνη ανεχόταν να αναλάβει τα ηνία του πηδήματος μαζί του και ψιλοβολευόταν αποκαλώντας «σοβαρή σχέση» το πήδημά τους. Με την ίδια βαρεμάρα που χαρακτήριζε τη ζωή του μέχρι σήμερα ανέλαβε και την υπόθεση. Στα 38 του ένιωθε αηδία για κάθε υπόθεση που δεν του πρόσφερε ένα μπόνους. Μια μισοσαπισμένη κοπέλα τι θα μπορούσε να του προσφέρει; Με αυτή την απογοήτευση είχε πάει και στο σπίτι της νεαρής κοπέλας να μιλήσει με τους γονείς της.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Άνθρωποι απλοί, καταβεβλημένοι, στον δρόμο προς την καταστροφή, άνοιξαν την πόρτα σε μια χούφτα αστυνομικούς που εισέβαλαν στο σπίτι τους. Ο επικεφαλής, με ένα απερίγραπτο θράσος και καθόλου έγνοια για το παιδί, κάθισε απέναντί τους, άναψε μια πίπα και γέμισε το σπίτι με την βαριά μυρωδιά. Χωρίς κανένα σεβασμό, μίλησε για το πτώμα της κόρης τους, ζήτησε να μάθει για τις σχέσεις της με τους άντρες και ενόχλησε τους ταπεινούς γονείς της που χάρηκαν ιδιαίτερα όταν τελικά έφυγε αυτός ο άνθρωπος μέσα από το σπίτι τους.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Αφού πέρασαν μερικές μέρες και βρέθηκε το δεύτερο πτώμα στο ίδιο ακριβώς σημείο που είχε βρεθεί και το πρώτο, όλα άλλαξαν. Ξαφνικά η ζωή του ΠΣ απέκτησε ουσία. Τα φώτα όλα ήταν στραμμένα πάνω στον αστυνομικό που είχε αναλάβει τις υποθέσεις. Φυσικά και το βάρος της ευθύνης που τον βάραινε ήταν ένας σημαντικός παράγοντας που εκείνος με τον δικό του τρόπο δεν του έδινε καμία σημασία. Ξαφνικά, δημοσιογράφοι, κανάλια, ειδήσεις, εφημερίδες, ο κόσμος όλος απαιτούσαν να βρεθεί ο δολοφόνος των κοριτσιών.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Η αστυνομία καθησύχασε τους πολίτες ότι κάνει ότι περνάει από το χέρι της και σύντομα ο δολοφόνος θα κριθεί για τα αδικήματά του. Ο ΠΣ αύξησε το γόητρό του, ανέβηκε στο βάθρο και μίλησε σαν ειδικός. Όλοι τον πίστεψαν, εκτός από την σερβιτόρα και τον ΤΚ. Η υπόθεση απαιτούσε αρχίδια κάτι που ο ΠΣ δεν διέθετε. Σύντομα ένα τρίτο πτώμα ήρθε να αναβαθμίσει την υπόθεση και να γκρεμίσει παγκοσμίως την εικόνα του ΠΣ. Οι λιγοστοί άνθρωποι που πίστευαν σε αυτόν θεώρησαν πια ότι ήταν λίγος για μια υπόθεση τόσο φρικιαστική. Ο κόσμος ένιωσε την ανασφάλεια να χτυπάει την πόρτα του σπιτιού τους και το πανεπιστήμιο αύξησε την ασφάλειά του, μη πιστεύοντας στις ψεύτικες υποσχέσεις της αστυνομίας.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> </div> <div style="text-align: justify;"> Έτσι, βρεθήκαμε στο τώρα, ο ΠΣ να χαζολογάει με τους συναδέλφους και να μην δίνει καμία σημασία στα σημαντικά στοιχεία. Ο ΤΚ πλησίασε την μικρή κλίκα που όταν τον πήρε είδηση, σταμάτησε την συζήτηση, όχι από σεβασμό αλλά μη θέλοντας να του δώσουν αξία ακολουθώντας την συμπεριφορά του αρχηγού τους ο οποίος φόρεσε ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη και φέρθηκε ανάλογα.</div> <div style="text-align: justify;"> – Καλώς τον ήρωα! Πως πας παλικάρι; Γέλασε χωρίς κανέναν σεβασμό, φτύνοντας ταυτόχρονα σε ένα ποτήρι παραδίπλα.</div> <div style="text-align: justify;"> Ο ΤΚ κράτησε την άποψή του για τον εαυτό του και επιδεικνύοντας αυτοσυγκράτηση ρώτησε για την εξέλιξη της υπόθεσης. Τα γέλια του ΠΣ τράνταξαν ολάκερο το αστυνομικό τμήμα. Η παρέα-υποστηρικτές-(«θα τους πάρει και θα τους σηκώσει») γέλασαν δείχνοντας αδιαφορία για τον ΤΚ που αν μη τι άλλο τόσα χρόνια ήταν ο καλύτερος στο τμήμα.</div> <div style="text-align: justify;"> – Τι θέλεις να μάθεις, ρε ΤΚ; Κάτσε στο γραφειάκι σου και άσε τις σοβαρές υποθέσεις σε κανέναν νεότερο που μπορεί να πάρει τα πόδια του! Άντε γεια!</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Τα λόγια ήταν περιττά και ο ΤΚ δεν είχε καμία διάθεση να χάσει πολύτιμο χρόνο με τις ηλιθιότητες του κάθε τυχάρπαστου που το έπαιζε εξπέρ. Απομακρύνθηκε από την κλίκα ενώ είχε ήδη δει τα στοιχεία που χρειαζόταν στα χαρτιά που κράταγε στα χέρια του ο ΠΣ. «Φίλε, κάποιες φορές πρέπει να παλέψεις για να πάρεις αυτό που χρειάζεσαι!» σκέφτηκε ο ΤΚ. ενώ έβγαινε τρέχοντας, με τα δικά του δεδομένα, έξω από το τμήμα. Αυτό που θα έκανε έπρεπε να μείνει κρυφό και έπρεπε να λειτουργήσει αναλόγως. Προχώρησε μερικά βήματα με δυσκολία και πήρε το πρώτο λεωφορείο που πέρασε. Μερικά λεπτά αργότερα χτύπαγε την πόρτα του σπιτιού της πρώτης δολοφονημένης κοπέλας.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> – Κύριε ΤΚ, πραγματικά δεν καταλαβαίνω την σημερινή σας επίσκεψη στο σπίτι μας! παραπονέθηκε ενοχλημένος ο πατέρας της κοπέλας. Η αστυνομία ήρθε την πρώτη μέρα, μας ανακοίνωσε την δολοφονία της, μας έδειξαν φρικτές φωτογραφίες του παιδιού μας, έκαναν ενοχλητικές ερωτήσεις αφήνοντας υπόνοιες ότι η κόρη μας πηδιόταν με τον έναν και τον άλλον…</div> <div style="text-align: justify;"> – Μπιλ!!!!!! Αντέδρασε η μάνα καταφέρνοντας να διακόψει τον μονόλογο-παράπονο του πατέρα.</div> <div style="text-align: justify;"> Η μάνα στράφηκε προς τον ΤΚ ενώ ο πατέρας κατέβαζε το κεφάλι του ντροπιασμένος για το ξέσπασμά καθώς το χέρι της γυναίκας κύκλωνε προστατευτικά το δικό του.</div> <div style="text-align: justify;"> – Μας συγχωρείτε κύριε ΤΚ. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε και δεν νομίζω ότι θα το κάνουμε ποτέ. Η αστυνομία μόνο ασέβεια επέδειξε στον χαμό της κόρης μου χωρίς να ενδιαφερθεί για τα συναισθήματά μας και είμαι σίγουρη ούτε για την εύρεση του δολοφόνου. Απόδειξη τα δυο επόμενα θύματα. Νέα κορίτσια που είχαν όλη την ζωή μπροστά τους!</div> <div style="text-align: justify;"> Ένας κόμπος ήρθε και κάθισε στον λαιμό της, ενώ δάκρυα κύλαγαν στα μάγουλά της.</div> <div style="text-align: justify;"> – Έχετε παιδιά, κύριε ΤΚ;</div> <div style="text-align: justify;"> Η ερώτηση τον αιφνιδίασε. Ήταν αναμενόμενη όμως, όπως γίνεται πάντα σε παρόμοιες υποθέσεις.</div> <div style="text-align: justify;"> – Όχι κυρία μου. Αποκρίθηκε σχεδόν απολογητικά. Ένας άντρας σε αυτή την ηλικία, χωρίς απογόνους, ήταν πάντα υπόλογος στην κοινωνία αλλά και στον εαυτό του.</div> <div style="text-align: justify;"> – Είναι βαρύς ο πόνος του χαμού τους για τους γονείς, αστυνόμε μου! του εκμυστηρεύτηκε σε χαμηλούς τόνους ενώ η φωνή της έσβηνε βυθισμένη ανάμεσα σε σπαρακτικούς λυγμούς.</div> <div style="text-align: justify;"> Τα δευτερόλεπτα κύλησαν χωρίς κανένας να τα διακόψει, σεβόμενοι το πένθος του σπιτιού για το νεαρό κορίτσι. Όταν η ησυχία βασίλεψε και πάλι, ο ΤΚ ζήτησε την έγκριση των γονιών να δει το δωμάτιό της. Τον οδήγησαν στον πάνω όροφο, στο μόνο χρωματιστό δωμάτιο του σπιτιού. Ροζ και άσπρες αποχρώσεις ανάμεικτες με μυρωδιές ανάλαφρου αρώματος δεν θύμιζαν σε κάτι τον βίαιο θάνατό της. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των γονιών, ο ΤΚ σεβόμενος την μνήμη της, ερεύνησε τα πάντα: συρτάρια, ντουλάπα, κουτιά συνετά οργανωμένα, ρούχα, τσαντάκια και σημειώσεις καθώς και ένα ημερολόγιο προσεκτικά φυλαγμένο στο προσκεφάλι της. Με την άδεια των γονιών της, άρχισε να το διαβάζει, φοβούμενος ότι αν το πήγαινε στο τμήμα θα «χανόταν» άδικα από συναδέλφους που δεν ήξεραν να ερευνούν σωστά. Εκεί κάτω από την πίεση του χρόνου και μετά από μερικές ερωτήσεις προς τους γονείς, ήταν πια βέβαιος για τα ευρήματά του. Όλα οδηγούσαν στο Πανεπιστήμιο. Απλό, κλισέ και επιτέλους η λύση του μυστηρίου ήταν κοντά. Ζήτησε από τους γονείς να κρατήσουν ασφαλή τα στοιχεία που είχε βρει και ζήτησε να του καλέσουν ένα ταξί με κατεύθυνση το πανεπιστήμιο ενώ επιβεβαίωνε για μια ακόμα φορά τα στοιχεία που είχε μαζέψει από το ημερολόγιο.</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Το πανεπιστήμιο, με ιστορία μακρά όπως αρμόζει σε όλα τα καθώς πρέπει πανεπιστήμια, δεν έπρεπε να έχει εμπλακεί σε μια τόσο φρικτή ιστορία. Φοιτήτριες τρομοκρατημένες τις τελευταίες μέρες, δεν παρακολουθούσαν τα μαθήματα και έχαναν σημαντικά διαγωνίσματα και προθεσμίες αλλά μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν την ζωή τους όλα πάγωσαν. Ο διευθυντής του Πανεπιστημίου έβλεπε τα θεμέλια των αξιών να τρίζουν και όλα όσα είχε προσφέρει σε αυτό να γκρεμίζονται. Σα να δανειζόταν την ανικανότητα των αρχών να βρουν τον δολοφόνο, φάνταζε και εκείνος το ίδιο ανίκανος, άχρηστος να προσφέρει στο Πανεπιστήμιο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> </div> <div style="text-align: justify;"> Η επίσκεψη του ΤΚ έδωσε ελπίδες στον διευθυντή για το μέλλον του στην βαριά διευθυντική πολυθρόνα. Τον υποδέχτηκε επιφυλακτικά καθώς κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί μέχρι εκείνη την στιγμή για την θέση του πανεπιστημίου απέναντι σε όλο αυτό το θανατικό. Με μεγάλη ευχαρίστηση δέχτηκε να συνεργαστεί με τον αστυνομικό που έσερνε το λαβωμένο πόδι του. Αρχεία, προγράμματα και λίστες με ονόματα έφτασαν στα χέρια του ΤΚ που δεν σταμάταγε να διαβάζει το ένα μετά το άλλο τα στοιχεία. Πιο απλά δεν θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα! Όταν σήκωσε πια το βλέμμα του από τα χαρτιά, ένα χαμόγελο ευχαρίστησης αποτυπώθηκε εκεί που μέχρι πριν ήταν ζωγραφισμένος ο πόνος.</div> <div style="text-align: justify;"> – Θέλω να μιλήσω με τον καθηγητή Τζέιμς Άνγκερμαν! είπε με την δυναμική της αποκάλυψης.</div> <div style="text-align: justify;"> Μερικά λεπτά αργότερα ο ίδιος ο διευθυντής τον οδηγούσε στο γραφείο του καθηγητή λογοτεχνίας ενώ το τηλέφωνο του ΤΚ συνδέθηκε με το γραφείο του προϊσταμένου του στο αστυνομικό τμήμα.</div> <div style="text-align: justify;"> Η μεγάλη ξύλινη πόρτα του γραφείου άνοιξε και ο ηλικιωμένος καθηγητής κάρφωσε το βλέμμα του στα μάτια του ΤΚ. Ένα κύμα ανακούφισης ξεπήδησε από τα σωθικά του καθηγητή καθώς μια λέξη έβγαινε από τα χείλη του:</div> <div style="text-align: justify;"> – Επιτέλους!</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> Οι επόμενες μέρες κύλησαν σαν σε παραμύθι. Σχεδόν υπνωτισμένος ο καθηγητής περιέγραψε την αγάπη του για τις τρεις φοιτήτριες. Πως τον είχαν συνεπάρει με την πρόοδό τους. Πως μπορούσε να επικοινωνεί μαζί τους σε ανώτερο επίπεδο που δεν μπορεί να το καταλάβει ένας απλός άνθρωπος. Πόσο φόβο και μοναξιά του προκαλούσαν τα «νιάτα» που τελικά έφευγαν μακριά του όταν δεν τον είχαν ανάγκη. Δεν του άρεσε αυτό και έψαχνε την επόμενη κοπέλα που θα έδιωχνε τον φόβο του μακριά. Που θα τον έκανε να νιώσει και πάλι ασφαλής και αγαπητός. Όλα τα στοιχεία που άφηνε πίσω του ήταν η δική του κραυγή βοήθειας.</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο ΤΚ επέστρεψε στο τμήμα τρεις μέρες μετά την αποκάλυψη του δολοφόνου. Το πόδι του είχε ταλαιπωρηθεί και μετά την αρχική απαραίτητη ξεκούραση που επέβαλε ο γιατρός κυκλοφορούσε πλέον με μπαστουνάκι. Ήταν σχεδόν σίγουρο ότι δεν θα υπήρχε πλήρης αποκατάσταση. Οι συνάδελφοι τον υποδέχτηκαν με χειροκροτήματα εξυμνώντας την ανδρεία και το πείσμα του. Ντροπιασμένος περπάτησε προς το γραφείο του ευχαριστώντας όλους και λέγοντας ότι έκανε μόνο την δουλειά του. Τίποτα παραπάνω. Ο ΠΣ τον κοίταξε όλο μίσος και έφυγε από το τμήμα βρίζοντας. Η υπόθεση αυτή ήταν και η απόδειξη των ικανοτήτων του που πλέον τον έβγαζαν στους δρόμους να κόβει κλήσεις. Αν και αυτό δεν ήταν ο στόχος του, ήταν κάτι που έκανε τον ΤΚ πολύ ευτυχισμένο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> Η επιστροφή στο σπίτι ήταν γλυκιά. Αποκαλύπτοντας τον δολοφόνο ήταν σαν να είχαν μπει όλα στην κανονική τους τροχιά. Ένα μπάνιο ήταν ότι έπρεπε για να ξεκουράσει το κουρασμένο του κορμί μετά τόσες επίπονες ώρες δουλειάς. Γέμισε την μπανιέρα καυτό νερό και βυθίστηκε αργά μέσα κλείνοντας σφιχτά τα μάτια του καθώς ένιωθε τον πόνο να τον ξεσκίζει. Αφέθηκε στην φροντίδα του ζεστού νερού καθώς το μυαλό του έτρεχε στην υπόθεση. «Πόσο απλά ήταν όλα. Αλλά τα νεαρά μυαλά θέλουν να περιπλέκουν τα πράγματα!» αναλογίστηκε. Ένας ανεπαίσθητος θόρυβος, που στο δικό του εκπαιδευμένο μυαλό ήχησε σαν συναγερμός, ήταν αρκετός να τον ανησυχήσει. Κοίταξε προς την κλειστή πόρτα του μπάνιου ενώ ταυτόχρονα αναλογίστηκε τις εναλλακτικές που του έδινε η κατάστασή του. Μέχρι να απλώσει το χέρι του προς την πεταμένη θήκη του όπλου, η πόρτα άνοιξε και ένιωσε τον παράδεισο να τον καλεί, βυθίζοντας το βλέμμα του στο βλέμμα του δολοφόνου. Το όπλο άδειασε όλο στο κεφάλι και το στήθος του ενώ ο δολοφόνος έβγαζε άναρθρες κραυγές πιο δυνατές από τον θόρυβό του:</div> <div style="text-align: justify;"> Κανένας δεν τα βάζει με τον ΠΣ, παλιοκαριόλη!</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <a href="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" style="-webkit-transition: all 0.3s ease-in-out; box-sizing: border-box; color: #333333; text-decoration: none; transition: all 0.3s ease-in-out;"><img alt="point Rosebud of Youth" class="aligncenter size-full wp-image-3944" src="http://lydiapsaradelli.gr/wp-content/uploads/2014/11/point.jpg" height="40" style="border: 0px; box-sizing: border-box; display: block; height: auto; margin: 5px auto; max-width: 100%; vertical-align: middle;" title="Rosebud of Youth" width="40" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> Κανένας δεν ανακάλυψε ποτέ τον δολοφόνο του ΤΚ. Όλοι αδράνησαν και δεν ενδιαφέρθηκαν ούτε όταν οι γονείς της κοπέλας αναζήτησαν την δικαιοσύνη για τον άντρα που αποκάλυψε κάποτε τον δολοφόνο της κόρης τους.</div> <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> Σημ: Ποίημα “Rosebud of Youth” Heather Burns</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Λυδία Ψαραδέλλη</strong></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> Πηγή:&nbsp;<a href="http://lydiapsaradelli.gr/rosebud-youth/" target="_blank">http://lydiapsaradelli.gr/rosebud-youth/</a></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/rosebud-of-youth.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-9070207480411474303Sun, 12 Jul 2015 18:34:00 +00002015-07-22T00:12:17.993+03:00ΆρθραΑγραφιώτης Αθ. Θωμάς<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYC635b7CiREZcMhRlZwxMaewkPcsBsITr3H6A18HYVY0LO8QOmFeb_zBBxi4zXCg-vszXYYP-0ijjKfU1y52SACLWb4yHAme_guIioH3iDtHRGXbJZthdcT7wuMISmUtTZse9VFoP9b0/s1600/to+thriskeftiko+stoixeio.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Το θρησκευτικό φαινόμενο στον ελληνικό κινηματογράφο, γράφει ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης" border="0" height="482" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYC635b7CiREZcMhRlZwxMaewkPcsBsITr3H6A18HYVY0LO8QOmFeb_zBBxi4zXCg-vszXYYP-0ijjKfU1y52SACLWb4yHAme_guIioH3iDtHRGXbJZthdcT7wuMISmUtTZse9VFoP9b0/s640/to+thriskeftiko+stoixeio.jpg" title="Το θρησκευτικό φαινόμενο στον ελληνικό κινηματογράφο, γράφει ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης" width="640" /></a></div> Μιλώντας για τη θρησκεία και το θρησκευτικό φαινόμενο στον ελληνικό κινηματογράφο, ο νους μας κατευθύνεται, αναπόφευκτα, στο χριστιανικό (και κατ’ επέκταση, στο ορθόδοξο) στοιχείο, καθώς (σχεδόν στο σύνολό του) ο ελληνικός κινηματογράφος έδρασε μέσα στα πλαίσια ενός εθνικού κινηματογράφου, εντός των ορίων του ελληνικού κράτους. Η μελέτη του (ορθόδοξου χριστιανικού) θρησκευτικού φαινομένου στον ελληνικό κινηματογράφο, αρχίζει από το 1950 και εξής, δηλαδή μετά από τον Εμφύλιο Πόλεμο και κατά τη διάρκεια μιας εποχής, κατά την οποία ο ελληνικός κινηματογράφος γίνεται βιομηχανία, με κύριο εκπρόσωπο την κινηματογραφική βιομηχανία της Φίνος Φιλμ και νικώντας το μέχρι τότε κυρίαρχο θέαμα (της βιοτεχνίας) του λαϊκού Θεάτρου Σκιών.</div> <br /> <div style="text-align: justify;"> Όσο για το πρώτο μισό του 20^ού αιώνα, η αλήθεια είναι ότι ο τότε ελληνικός κινηματογράφος παρέμεινε σε πολύ χαμηλά επίπεδα, τόσο ως προς την τέχνη, όσο και ως προς την τεχνική του, ίσως και λόγω των πολλών συνεχόμενων πολεμικών αναταραχών που πέρασε η χώρα, μέχρι την οριστική εδαφική της ολοκλήρωση, στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Ωστόσο, και κατά τη διάρκεια αυτής της πρωτόλειας περιόδου του, ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε, σιγά-δειλά, να οριοθετεί τη σχέση του με το θρησκευτικό φαινόμενο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η πρώτη εμφάνιση των κινούμενων, με πολύ μεγάλη ταχύτητα, διαδοχικών εικόνων πάνω στο κινηματογραφικό πανί δημιούργησε στους πρώτους θεατές του κέντρου των Αθηνών πολύ περίεργα συναισθήματα, κατά το έτος 1897, όπως γράφει ο ιστορικός του κινηματογράφου Φρίξος Ηλιάδης: «Η παράσταση κινούμενων εικόνων φαίνεται ότι κατεπτόησε το κοινό, γιατί πολλοί ελιποθύμησαν, ένας δε εφημέριος με επιστολή του στον τύπο της εποχής, εξόρκιζε τους Αθηναίους να μποϋκοτάρουν αυτό το “θαύμα του διαβόλου”. Στις επόμενες προβολές οι θεαταί ελιθοβόλησαν την οθόνη. Ύστερα συνήθισαν». Η ανωτέρω περιγραφή παρουσιάζει έναν καθαρά ανορθολογικό τρόπο αντιμετώπισης του κινηματογράφου από το κοινό, μέσα από μια μεταφυσική προσέγγιση, η οποία τον ταύτιζε με το απόλυτο κακό, ως προς την τεχνική του. Σύντομα, αυτό το «διαβολικό» θαύμα μαζικής επικοινωνίας θα αποδειχτεί ότι μπορεί να πραγματεύεται και πιο «ευλαβή» θέματα θρησκευτικού περιεχομένου.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ως μέσο αναπαράστασης της κίνησης και, πιο συγκεκριμένα, των γεγονότων της επικαιρότητας, ο τότε βωβός ελληνικός κινηματογράφος ενημερώνει το κοινό, εκτός των άλλων, και για γεγονότα που έχουν να κάνουν με τη θρησκευτική ζωή, όπως, π.χ., με ζουρνάλ με εικόνες από το Άγιο Όρος των αρχών του 20^ούαιώνα ή με το «Ανάθεμα του Ελευθερίου Βενιζέλου», το οποίο κινηματογραφήθηκε από τον Ούγγρο Ζόζεφ Χεπ. Ο Χεπ, που ζούσε στην Ελλάδα, αντιμετώπισε τη δραστική επέμβαση της τότε λογοκρισίας και εξορίστηκε για το γύρισμα αυτής της ταινίας. Για την ιστορία, ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος Μηνόπουλος και οι οπαδοί του Βασιλιά Κωνσταντίνου είχαν προχωρήσει στο ανάθεμα του Βενιζέλου, ο οποίος (κατά τον Εθνικό Διχασμό) αποκαλούνταν με το όνομα «Σατανάς» από τους αντιπάλους του και απεικονιζόταν με δυο διαβολικά κέρατα στις αφίσες τους.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Εκτός από τη ρεαλιστική κινηματογράφηση της αναπαράστασης της κίνησης και των γεγονότων στα τότε «Επίκαιρα», που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε και ως «ντοκιμαντέρ», υπάρχει και μια ακόμη (ραγδαία ανερχόμενη) μορφή κινηματογραφικής τέχνης που δεν είναι άλλη από τις ταινίες μυθοπλασίας. Κατά τη διάρκεια των πρώτων νηπιακών βημάτων του ελληνικού κινηματογράφου, οι Έλληνες σκηνοθέτες και παραγωγοί είχαν το ρίσκο να βουτήξουν, αμέσως, στα βαθιά νερά, επιλέγοντας την κινηματογράφηση των Παθών του Χριστού, με το έργο «Ο Ανήφορος του Γολγοθά» (1917) του Δήμου Βρατσάνου. Όπως γράφει ο ιστορικός του κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος, «η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Κατέληξε, όπως ήταν φυσικό, σε θεαματικό φιάσκο, διασκεδάζοντας τους πέριξ του Φιλοπάππου (Γολγοθάς) παροικούντες, που απόλαυσαν αλλόφρονες Ιουδαίους, Ρωμαίους, άλογα, Χριστούς και Παναγίες, να τρέχουν στους δρόμους, δημιουργώντας αποκριάτικη ατμόσφαιρα».</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Πέρα από τα παραπάνω κινηματογραφικά γεγονότα των πρώτων δεκαετιών του 20^ούαιώνα, σε σχέση με τα θρησκευτικά ζητήματα, μια πιο σοβαρή ενασχόληση με το θέμα του θρησκευτικού φαινομένου στον ελληνικό κινηματογράφο, θα έπρεπε να περιμένει την προαναφερθείσα σοβαρότερη και γενικότερη προσέγγιση της τέχνης αυτής, από τις αρχές του 1950 και εξής. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν κατάφερε, ούτε και κατά την περίοδο αυτή, να δημιουργήσει ένα φιλοσοφημένο και ποιοτικό σινεμά θρησκευτικού περιεχομένου, στα επίπεδα, π.χ., ενός Μπέργκμαν ή ενός Ταρκόφσκυ. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή: Ο ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1950 και του 1960 βασίστηκε σε πολύ συγκεκριμένες θεματικές: κωμωδίες, μελοδράματα, κοινωνικά δράματα, βουκολικές ταινίες και μιούζικαλ. Στις θεματικές αυτές, το θρησκευτικό φαινόμενο δεν είχε τις κατάλληλες προϋποθέσεις και τις σωστές βάσεις, για να καλλιεργηθεί και να κινηματογραφηθεί με προοπτικές ποιότητας και επιτυχίας. Η δράση των περισσότερων από τις παραπάνω ταινίες διαδραματιζόταν μέσα στη μεγάλη πόλη, δηλαδή στην Αθήνα, όπου οι εκπρόσωποι του Ιερού Κλήρου χανόντουσαν μέσα στην αστυφιλία και την πληθυσμιακή αύξηση της αστικής μάζας, με άμεσο αποτέλεσμα να κινηματογραφούνται μόνο ως λειτουργοί των Μυστηρίων ενός Γάμου, π.χ., ή μιας Κηδείας, κατά την εξέλιξη ενός έργου.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η μόνη περίπτωση κατά την οποία ο Ιερός Κλήρος παίζει έναν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο στο κινηματογραφικό πανί, είναι οι περιορισμένες σε αριθμό κωμωδίες και μελοδράματα που εξελίσσονται στην επαρχία, όπως και οι βουκολικές ταινίες. Στις ταινίες αυτές και μέσα στα αυστηρά ηθογραφικά πλαίσια, σκιαγραφούνται ολοκληρωμένοι χαρακτήρες από Ιερείς, οι οποίοι έχουν «εντυπωθεί» στην κοινή κινηματογραφική μνήμη. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι ο Ιερέας της ταινίας «Μανταλένα» (1960) του Ντίνου Δημόπουλου, που τον υποδύεται ο Παντελής Ζερβός. Ο παπάς της τοπικής κοινότητας βιώνει τον πόλεμο μεταξύ των δύο αντίπαλων οικογενειών του νησιού, που έχουν βάρκα και ανταγωνίζονται για το ποια από τις δύο θα επιβιώσει, κρατώντας το μονοπώλιο, καθώς δύο βαρκάρηδες δεν χωράνε στο ίδιο νησί. Ο παπα-Φώτης, έχοντας βιώσει (και επιβιώσει από) έναν παρόμοιο και παλιότερο ανταγωνισμό μεταξύ των δύο παπάδων του νησιού, προσπαθεί (με κάθε τρόπο) να κρατήσει τις ισορροπίες και να βοηθήσει την οικογένεια της ορφανής βαρκάρισσας Μανταλένας. Μέσα από τις αυθαίρετες συχνά, αλλά πάντα έντιμες θεολογικά (και λογικά), παρεμβάσεις του, ο παπα-Φώτης δίνει τις σωστές λύσεις, μέσα από το Μυστήριο του Γάμου και της Εξομολόγησης ή και με την τέλεση του Αγιασμού των Υδάτων.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Παρόμοια αυθεντικός χαρακτήρας παπά τοπικής κοινότητας (πάλι νησιού και συνεπώς, πάλι, επαρχίας) είναι ο Ιερέας της κωμωδίας «Ου Κλέψεις» (1965) του Δημήτρη Δαδήρα, που τον υποδύεται ο Θόδωρος Έξαρχος. Πιο αυστηρός, λιγότερο αστείος, φαινομενικά πιο απρόσιτος, αλλά το ίδιο στοργικός με τον Παντελή Ζερβό της Μανταλένας, ο παπάς στο «Ου Κλέψεις» εγκαταλείπει το ποίμνιό του, όταν διαπιστώνει ότι το ποίμνιο αυτό δεν πειθαρχεί στις εντολές του για την πάταξη της κακής συνήθειας της κλοπής. Στο τέλος της ταινίας, όμως, αποδεχόμενος την τελική, οριστική και πραγματικά ειλικρινή συγνώμη του συνόλου της κοινότητας, θα στρέψει το βλέμμα του στους ουρανούς και θα επιστρέψει στο χωριό. Από κοντά, στην εξέλιξη της ταινίας, συνδράμει η Θεία Λειτουργία, η Ιερά Εξομολόγηση, όπως επίσης και το μοιρολόι με την κηδεία του Πρωτοκλέφτη του χωριού.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Οι Ιερείς, επίσης, έχουν μια δυναμική κινηματογραφική παρουσία σε ταινίες φουστανέλας, συνεπώς και πάλι στο χώρο της επαρχίας, με πιο αξιομνημόνευτες περιπτώσεις τα λεγόμενα «μπαρουτοκαπνισμένα ράσα» της Επανάστασης του 1821. Πιο γνωστή περίπτωση είναι, αναμφίβολα, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ ως «Παπαφλέσσας» (1970), στην ομώνυμη ταινία του Ερρίκου Ανδρέου. Δίπλα του, ο Λαυρέντης Διανέλλος πλάθει έναν πολύ συμπαθητικό παπα-Γιώργη, που πέφτει ένδοξα, μαζί με τον αρχηγό του, κατά τη μάχη στο Μανιάκι. Παρόμοιο ιερατικό ρόλο αυτοθυσίας αναλαμβάνει ο Λαυρέντης Διανέλλος και στους «Σουλιώτες» (1972) του Δημήτρη Παπακωνσταντή, ως ο καλόγερος Σαμουήλ που ανατίναξε το Κούγκι, ενώ ο Θόδωρος Έξαρχος μυεί (και πάλι ως ένας εκπρόσωπος του Ιερού Κλήρου) την Τζένη Καρέζη στην τότε Φιλική Εταιρεία, ως Μαντώ Μαυρογένους, στην ομώνυμη ταινία (1971) του Κώστα Καραγιάννη.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ιδιαίτερη αναφορά ως προς το θέμα της σχέσης του ελληνικού κινηματογράφου με το θρησκευτικό φαινόμενο, πρέπει να γίνει και στην περίπτωση του σκηνοθέτη Γρηγόρη Γρηγορίου. Σε ένα από τα καλύτερα έργα του, την ταινία «Διωγμός» (1964), ο Μάνος Κατράκης υποδύεται, με έντιμα συγκινητικό τρόπο, έναν Ιερέα που «ακουμπάει τα Άγια Σκεύη, τα μόνα που σώθηκαν από το διωγμό, στη νέα γη της προσφυγιάς», όπως γράφτηκε σε κριτική εκείνης της εποχής. Από την άλλη, και πάλι με τον Κατράκη σε παρόμοιο ρόλο, ο Γρηγορίου αξιοποιεί το θρησκευτικό περιβάλλον των μοναστηριών, στην περιπέτεια με τον τίτλο «Αδερφός Άννα» (1963). Όμως, η αντιπροσωπευτικότερη ταινία θρησκευτικού περιεχομένου του Γρηγορίου είναι «Ο Άγιος Νεκτάριος» (1969), με ένα σενάριο που αξιοποιεί μια μελοδραματική υπόθεση, γύρω από το βίο του Αγίου Νεκταρίου. Το έργο αυτό δεν έχει αξία ως προς τις ποιοτικές του δάφνες, καθώς ο Γρηγορίου έχει γυρίσει και πολύ καλύτερες ταινίες, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι το αστικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο έχει τοποθετήσει ο σκηνοθέτης μια ταινία θρησκευτικού περιεχομένου.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Το ανωτέρω αστικό πλαίσιο είχε φιλοξενήσει ένα ακόμα θαύμα, το οποίο διάνθιζε και έκλεινε την ιστορία της ταινίας «Το τελευταίο Ψέμα» (1958) του Μιχάλη Κακογιάννη, όταν η Έλλη Λαμπέτη πηγαίνει στην Τήνο τον άρρωστο γιο της νεκρής Ελένης Ζαφειρίου. Η συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, λειτουργεί ως υποσύνολο του συνολικού σεναρίου και δεν μπορεί να νοηθεί (παρά μόνο αποσπασματικά) ως κινηματογραφική αξιοποίηση του θρησκευτικού φαινομένου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τέτοια θέματα εντάσσονται μέσα στο αστικό πλαίσιο, στο οποίο, όπως προείπαμε, ο Ιερός Κλήρος χάνεται μέσα στη δίνη των Αθηνών και της αστυφιλίας, περιορισμένος μόνο στα αυστηρά ιερατικά του καθήκοντα και χωρίς ιδιαίτερη ποιμαντική και κοινωνική δράση. Η ευσέβεια του Ανάργυρου (Βασίλης Λογοθετίδης) στην «Κάλπικη Λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα περιορίζεται σε ευλαβή σταυροκοπήματα και απλές φιλανθρωπικές πράξεις της καθημερινότητας προς τον ψευτοτυφλό της γειτονιάς (Μίμης Φωτόπουλος). Από την άλλη, για το σαρκικό αμάρτημά του με την κυρία Φιφή (Ίλυα Λιβυκού) και την «εγκληματική» πράξη της μίας κάλπικης λίρας που έφτιαξε, εξομολογείται μπροστά στην εικόνα των Αγίων Αναργύρων που τον προστάτευαν και χωρίς την παρουσία παπά, η δράση του οποίου δεν θα χωρούσε μέσα σε ένα αστικό πλαίσιο.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ο Τζαβέλλας κάνει και τους θεολογικούς συμβολισμούς του με το προπατορικό αμάρτημα (Λογοθετίδης-Αδάμ, Λιβυκού-Εύα και Βαγγέλης Πρωτοπαπάς-Όφις), όμως φαίνεται περισσότερο να στοχεύει σε κωμικές συμβολικές οδούς, παρά να θεολογεί με αυστηρό τρόπο. Ωστόσο, είναι σίγουρα προτιμητέα η σατιρικά συμβολική θεολογία του Τζαβέλλα, παρά η μελοδραματική αξιοποίηση του θρησκευτικού φαινομένου, με σκοπό «το κλάμα για το κλάμα» και την εμπορική εκμετάλλευση του κοινού στα ταμεία. Οι περιπτώσεις μελοδραματικών και βαρύγδουπων τίτλων και σεναρίων με θεολογικό περιεχόμενο, όπως, για παράδειγμα, η ταινία «Απ’ τα Ιεροσόλυμα με αγάπη» (1967) του Γιώργου Παπακώστα ή «Το Θαύμα της Μεγαλόχαρης» (1965) του Κώστα Στράντζαλη κτλ., οδηγούν σε μια μάλλον υποβαθμισμένη και καθαρά εμπορική κινηματογραφική αξιοποίηση του θρησκευτικού φαινομένου.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Μια κοινωνιολογική, όμως, προσέγγιση της ελληνικής κοινωνίας, κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, μπορεί να δικαιολογήσει την απουσία του Ιερού Κλήρου από τις ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες που διαδραματίζονται στο κλεινόν άστυ. Πρόκειται για μια εποχή, κατά την οποία κυριαρχούσαν στην Ελλάδα, με τη δράση τους, οι λεγόμενες Χριστιανικές Οργανώσεις, οι οποίες σατιρίζονται προσεκτικά από τους κωμωδιογράφους και δεν αντιμετωπίζονται από θετική σκοπιά. Η ταινία «Να πεθερός, να μάλαμα» (1959) του Μάριου Νούσια, βασισμένη στο θεατρικό έργο «Μικροί Φαρισαίοι» του Δημήτρη Ψαθά, είναι ένα έργο που κατακεραυνώνει τον δήθεν θεοσεβούμενο και ενταγμένο σε τέτοιες οργανώσεις, Βασίλη Διαμαντόπουλο. Ο τελευταίος ξεσκεπάζεται από το γαμπρό του (Ντίνος Ηλιόπουλος). Ο Ηλιόπουλος, επίσης, αναλαμβάνει έναν παρόμοιο «φαρισαϊκό» ρόλο στο «Κάτι να καίει» (1964) του Γιάννη Δαλιανίδη, ως ο κύριος Εξαρχόπουλος, που χρησιμοποιεί τις οργανώσεις για προκάλυμμα των αμαρτιών του. Απολαυστικότερος όλων, πάντως, παραμένει ο ανεπανάληπτος Βασίλης Αυλωνίτης ως ο «ταρτούφος» και μουλωχτός πρόεδρος του Ηθικοπλαστικού Συλλόγου «Πνεύμα και Ηθική», στο φιλμ «Η Ωραία των Αθηνών» (1954) του Νίκου Τσιφόρου.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Η ανωτέρω ανάλυση πιστοποιεί ότι ο παλιός λαϊκός και εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1950 και του 1960, είχε αξιοποιήσει το θρησκευτικό φαινόμενο με έναν τρόπο αποσπασματικό και περιστασιακό, ηθογραφικό και μελοδραματικό, σατιρικό και κωμικό. Η εμφάνιση του λεγόμενου Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 και εξής, θα μπορούσε να δώσει στους τότε σκηνοθέτες το έναυσμα για μια διαφορετική ματιά, γύρω από τις ταινίες θρησκευτικού περιεχομένου. Όμως, και στην περίπτωση αυτή, τα τελικά αποτελέσματα ήταν μάλλον αποθαρρυντικά. Αναλυτικότερα: Οι νεότεροι Έλληνες σκηνοθέτες εμβάθυναν σε έναν διαφορετικό κινηματογράφο, ο οποίος μέσα από το στοχασμό του, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ταινίες παρόμοιου προβληματισμού με αυτόν του Ντράγιερ, του Μπέργκμαν ή του Ταρκόφσκυ. Όμως, το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της μεταπολιτευτικής εποχής, ήταν ιδιαίτερα έντονο, φανατισμένο και με μια κριτική στάση απέναντι στην ελληνική παράδοση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, η κινηματογραφική θεματική εκείνης της εποχής να κινηθεί περισσότερο προς πολιτικοποιημένα θέματα, με κοινωνικούς και κάπως ανατρεπτικούς προσανατολισμούς. Αυτό είχε ως συνέπεια, οι όποιες θεολογικές ή μεταφυσικές ανησυχίες να μείνουν στο περιθώριο. Επίσης, η έντονη πολιτικοποίηση της δεκαετίας του 1980 οδήγησε σε μια πολύ αυστηρή κριτική απέναντι στην επίσημη θρησκεία, όπως φαίνεται στην ταινία «Μάθε, παιδί μου, γράμματα» (1981) του Θόδωρου Μαραγκού, στην οποία ο Ιερός Κλήρος βαπτίζεται ως ένα από τα αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας. Την ίδια στιγμή, από την προσεκτική σάτιρα απέναντι στις χριστιανικές οργανώσεις των προηγούμενων δεκαετιών, ο ελληνικός κινηματογράφος και η μόδα της βιντεοκασέτας (κατά τη δεκαετία του 1980) επιδίδονται σε μια ανελέητη σάτιρα εναντίον του Ιερού Κλήρου, με εύγλωττους τίτλους, όπως, π.χ., «Αλλού παπάς κι αλλού τα ράσα του» (1983) του Τάκη Σιμονετάτου, «Εθνική Παπάδων» (1984) του Όμηρου Ευστρατιάδη κτλ.. Ωστόσο, η πιο επιθετική και σκληρή κινηματογραφική αντιμετώπιση του θρησκευτικού φαινομένου είχε, ίσως, ως εφαλτήριο την ταινία «Ο Άγιος Πρεβέζης» (1982) του Δημήτρη Κολλάτου, με την εξιστόρηση των ερωτικών σκανδάλων ενός «ακόλαστου Δεσπότη».</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> Ως αντίβαρο στην παραπάνω κινηματογραφική παραγωγή, μπορεί να χαρακτηριστεί το γύρισμα (κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980) μιας σειράς ταινιών θρησκευτικού περιεχομένου, που θεωρούνται «ειδική κατηγορία» ντοκιμαντέρ και (κυρίως) ταινιών μυθοπλασίας. Οι ταινίες αυτές έγιναν γνωστές περισσότερο σε στενό κύκλο, ακόμα και με καθαρά ιδιωτικές προβολές, ενώ η δημόσια προβολή τους δεν ξεπέρασε τα όρια ενός μικρού κοινού. Από την άλλη, αποδείχτηκε μάταιη η απόπειρά τους να διακριθούν στα Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και η προβολή τους αποσκοπούσε (απλώς και μόνο) στην τόνωση του θρησκευτικού συναισθήματος μέσω της τέχνης. Οι ταινίες αυτές, που γυρίστηκαν κυρίως από τις εταιρείες «Elpis Film» και «Ορθόδοξον Ίδρυμα ο Απόστολος Βαρνάβας», είχαν ως σεναριογράφους ανώνυμους Ιερείς και θεωρούνται, ακόμα και σήμερα, άγνωστες στο ευρύ κοινό. Αποτέλεσαν, όμως, σαφείς απόπειρες ενός κινηματογράφου με αμιγώς θρησκευτικό χαρακτήρα, στο στυλ των «Κλασικών Εικονογραφημένων» και χωρίς ευρύτερες ποιοτικές και καλλιτεχνικές φιλοδοξίες ή αξιώσεις.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /> Από την παραγωγή του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, τέλος, ξεχωρίζουμε το «Δοξόμπους» (1987) του Φώτου Λαμπρινού, που αντλεί από τη βυζαντινή ιστορία, την ταίνια «Δεκαπενταύγουστος» (2001) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη (γύρω από την έννοια του θαύματος) και ιδίως, γύρω από την παρόμοια θεματική του θαύματος, το «Τεριρέμ» (1987) του Απόστολου Δοξιάδη. Στο «Τεριρέμ», η γυναίκα ενός καραγκιοζοπαίχτη αρρωσταίνει βαριά και χάνει τη φωνή της. Τα οράματα μιας γριάς, όμως, την οδηγούν στην ανακάλυψη οστών από Νεομάρτυρες, με τη βοήθεια δυο μοναχών και κατά την παρουσίαση (σε τρία βράδια) της παράστασης Θεάτρου Σκιών «Ο Καραγκιόζης και το Μαρτύριο του Χατζηδήμου», με τον ήρωα Χατζηδήμο να αρνείται να ασπαστεί τον Ισλαμισμό και να παραμένει πιστός στην Ορθοδοξία, ως Νεομάρτυρας. Παρά την αρνητική κριτική και τις γενικότερες σχετικές τοποθετήσεις απέναντι στην ταινία, είναι αλήθεια ότι στο σενάριό της, το ορθόδοξο στοιχείο έχει κυρίαρχη θέση και μάλιστα αρκετά διαφοροποιημένη, σε σχέση με το σύνολο των, σχετικού περιεχομένου, υπόλοιπων ελληνικών ταινιών. Με τη λογική αυτή, το «Τεριρέμ» θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το εφαλτήριο για ένα γόνιμο διάλογο γύρω από τις ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες θεολογικού προβληματισμού και περιεχομένου, με αφορμή και το τελικό ευχολόγιο που εκφράζει ο κριτικός Βασίλης Ραφαηλίδης, στην κριτική που έγραψε για το συγκεκριμένο έργο και που δημοσιεύεται και στο βιβλίο του με τον τίτλο: «Ελληνικός Κινηματογράφος» των εκδόσεων «Αιγόκερως» με κριτικές ταινιών από το 1965 ως το 1995 (σσ. 148-149):</div> <div style="text-align: justify;"> <i>«Παρά τη σαφέστατη και δηλωμένη τοποθέτηση του υπογραφόμενου ενάντια στις θρησκείες γενικά, και το χριστιανισμό ειδικότερα, (η ισοπεδωτική θρησκεία των ταπεινών και παντοιοτρόπως μειονεκτικών, καθώς και η ιδεαλιστική, “χύμα” αγάπη για όλους και για όλα δεν είναι κάτι που με αφορά προσωπικά, παρότι κατανοώ το ενδιαφέρον των πολλών για αυτά τα φιλοσοφικά και ηθικά κατηγορήματα), λοιπόν, παρά την ανυπαρξία σε μένα θρησκευτικού συναισθήματος θα έβλεπα με πολλή χαρά μια ταινία ορθόδοξου ή νεοορθόδοξου προβληματισμού. Η Ορθοδοξία αποτελεί βασική παράμετρο της ελληνικής κοινωνίας και από αυτή την άποψη ενδιαφέρει όλους μας. Αρκεί η ορθόδοξη ταινία εκτός από ορθόδοξη να είναι και… ταινία! Στο Τεριρέμ δεν είναι η ύπαρξη ορθόδοξου προβληματισμού που με ενοχλεί, αλλά η ανυπαρξία κινηματογράφου που με εξοργίζει. Αλλά και η επιπολαιότητα στην προσέγγιση σοβαρών προβλημάτων-μια επιπολαιότητα που καταστρέφει ακόμα και την αρχική πρόθεση του δημιουργού, που τελικά γελοιοποιεί όχι μόνο τον κινηματογράφο αλλά και την Ορθοδοξία. Μπορεί να μην συμφωνώ ιδεολογικά με τον Ντράγιερ και τον Μπρεσόν, αλλά μένω εκστατικός μπροστά στο κολοσσιαίο ταλέντο τους και το βάθος και τη γνησιότητα μιας προβληματικής που δεν με αφορά προσωπικά. Είθε ο ελληνικός κινηματογράφος να αποκτήσει κάποτε τον δικό του Ντράγιερ».</i></div> <br /> <div style="text-align: justify;"> <strong>Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης</strong></div> <strong style="text-align: justify;">Δρ. Παιδαγωγικής- Καραγκιοζοπαίχτης- Συγγραφέας</strong></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-4650162579943132840Sat, 11 Jul 2015 21:11:00 +00002015-07-22T00:12:58.632+03:00Γαλιάσος ΦίλιπποςΣυγγραφικά Κείμενα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhglEs8NDQ5Hs1m4m-95YtnvQAfAFHh_z2OpebirR3M1zVV1eSpRF0ABc81McqWUk4n4gsmTqJ_Y4PvBnNYatsCCwkZ-7sy4JA0hrszTjNj_Wf_b0rmJpTvs6ttqLoAXdfyXtpvTa4Uya4/s1600/to+gramma.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Το γράμμα, γράφει ο Φίλιππος Γαλιάσος" border="0" height="428" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhglEs8NDQ5Hs1m4m-95YtnvQAfAFHh_z2OpebirR3M1zVV1eSpRF0ABc81McqWUk4n4gsmTqJ_Y4PvBnNYatsCCwkZ-7sy4JA0hrszTjNj_Wf_b0rmJpTvs6ttqLoAXdfyXtpvTa4Uya4/s640/to+gramma.jpg" title="Το γράμμα, γράφει ο Φίλιππος Γαλιάσος" width="640" /></a></div> <span style="background-color: white; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 13.333333015441895px;">Σου στέλνω κάθε βράδυ και από ένα γράμμα. Ερωτική επιστολή το λένε οι ερωτευμένοι. Σου στέλνω που λες κάθε βράδυ μια τέτοια επιστολή και από έξω σου γράφω να μην την διαβάσεις. Από μέσα ροζ, από έξω μαύρη. Από μέσα μια πραγματικότητα που ζει στα όνειρα και από έξω ένα όνειρο που ζει στην πραγματικότητα.Την κρατάς και είναι ζεστή. Μόλις την έγραψα και σου λέω και σου γράφω το πόσο σε θέλω. Το πόσο θέλω, να σε θέλω.Και ενώ οι γραμμές είναι η μία κάτω από την άλλη, οι μέρες οι ίδιες ξεστρατίζουν πότε εδώ και πότε εκεί.Αν ανοίξεις το γράμμα θα ξεπηδήσουν χάδια και φιλιά που δεν θα σε αφήσουν να κάνεις ρούπι για κάμποσες ώρες. Αν ανοίξεις το γράμμα θα θέλεις έρωτας να μην υπήρχε. Να ήταν κάπου αλλού και όχι εδώ. Τόσο κοντά σου η ανάσα του να είναι. Θα ήθελες ο έρωτας να συμβαίνει κάπου αλλού με τον ίδιο τρόπο που κάθεσαι και βλέπεις θρίλερ στην τηλεόραση στις δώδεκα το βράδυ.Το γράμμα μου όμως είναι εκεί ακόμα. Εσύ δεν το έχεις ανοίξει ακόμα. Το σκέφτεσαι βλέπω και καλά κάνεις. Εσύ είσαι από άλλη πάστα φτιαγμένη. Είσαι για να σε ερωτεύονται, για να ανοίγεις γράμματα, να δίνεις ένα χαμόγελο και να λούζεσαι σε καταρράκτες. Έτσι σε φαντάζομαι κι εγώ. Γι’ αυτό σου γράφω τόσα γράμματα που κλειστά μένουν.</span><br /> <br /> Φίλιππος Γαλιάσος <br /> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <iframe allowfullscreen="" class="YOUTUBE-iframe-video" data-thumbnail-src="https://i.ytimg.com/vi/obrHXM56zlY/0.jpg" frameborder="0" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/obrHXM56zlY?feature=player_embedded" width="320"></iframe></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <br /></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_40.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-7183053195489165743Sat, 11 Jul 2015 20:52:00 +00002015-07-22T00:13:53.789+03:00Συγγραφικά ΚείμεναΤράκα Δήμητρα<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQasz7Wyln-lpvXEQfYgCA3jo6GCZuhmSqK942NvlOwEUgRBd0RzfeEdR-HALEt2BRVE860Fqpa-Uf_gOUc92Q8NyWm6oEyxAgpIZWOCxsoAwLuNSb9XPO1wu20oKj1OYVv8_JxMqSUlE/s1600/o+syggrafeas+os+anagnostis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Ο συγγραφέας ως αναγνώστης, γράφει η Δήμητρα Τράκα" border="0" height="360" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQasz7Wyln-lpvXEQfYgCA3jo6GCZuhmSqK942NvlOwEUgRBd0RzfeEdR-HALEt2BRVE860Fqpa-Uf_gOUc92Q8NyWm6oEyxAgpIZWOCxsoAwLuNSb9XPO1wu20oKj1OYVv8_JxMqSUlE/s640/o+syggrafeas+os+anagnostis.jpg" title="Ο συγγραφέας ως αναγνώστης, γράφει η Δήμητρα Τράκα" width="640" /></a></div> <i>“Αφού έκλεισε και τον τελευταίο φάκελο από τα γράμματα αναγνωστών που τις είχαν στείλει από τον εκδοτικό της οίκο, κοίταξε επάνω στο γραφείο της το καινούργιο της βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες. Αυτό το βιβλίο αφορούσε αυτό το γράμμα, αλλά και την έκφραση θαυμασμού προς το πρόσωπό της από μια αναγνώστρια.</i><br /> <i><br /></i> <i>Τόσα χρόνια, είχε λάβει απίστευτα πολλά μηνύματα αλλά και γράμματα από τους λίγο πιο ρομαντικούς, από την ημέρα που το πρώτο της βιβλίο είχε φτάσει στα χέρια των αναγνωστών. Όλα μιλούσαν για το πόσο την αγαπούσαν κι εξέφραζαν τον θαυμασμό για τη δουλειά της. Όλοι όμως είχαν κάτι κοινό μεταξύ τους. Έβρισκαν σε κάθε της βιβλίο στο πρόσωπο κάποιου ήρωα, τον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως χρειάστηκε να διαβάσει πολλές χιλιάδες γράμματα και μηνύματα για να το καταλάβει και η ίδια.</i><br /> <i><br /></i> <i>Κοίταξε να δεις, που από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο, όλα λένε το ίδιο. Πως γίνεται αυτό; Εκείνη δεν ήξερε παρά μόνο ελάχιστους από τους θαυμαστές της, αν και είχε πολλές φορές ευχηθεί να μπορούσε να τους ευχαριστήσει όλους έναν-έναν από κοντά. Πώς γίνεται να γράφει τόσα χρόνια για όλους αυτούς που δεν γνωρίζει; Πώς γίνεται να δημιουργεί ιστορίες και να γίνεται κι αυτή μέλος της κάθε μίας, παίρνοντας ρόλο ενεργό και μάλιστα σε αυτά τα πρόσωπα να τοποθετούνται και τόσοι άλλοι;</i><br /> <i><br /></i> <i>Πήρε στα χέρια της το βιβλίο πάνω από το γραφείο, κάθισε στον μεγάλο αναπαυτικό καναπέ της κι άρχισε να το διαβάζει. Ήταν η πρώτη φορά που διάβαζε ένα βιβλίο της, δεν το είχε κάνει ποτέ ξανά. Μόνο κάποια αποσπάσματα όταν έκανε τις διορθώσεις του κειμένου με τον επιμελητή της, μόνον τότε ξαναδιάβαζε λίγες γραμμές από το ίδιο της το έργο κάθε φορά. Αυτή τη φορά ήθελε να το κάνει όμως από την αρχή. Σωστά! Να διαβάσει κι αυτή ένα βιβλίο της, σαν αναγνώστρια που δεν γνώριζε ούτε τη συγγραφέα αλλά ούτε και το περιεχόμενο του βιβλίου.</i><br /> <i><br /></i> <i>Άναψε το λαμπατέρ δαπέδου που βρισκόταν δίπλα της και άνοιξε το βιβλίο στην πρώτη σελίδα. Διάβασε την αφιέρωση και σκούπισε το πρώτο δάκρυ που έσταξε από τα μάτια της. Ήταν αφιερωμένο σ’ εκείνον. Σ’ εκείνον που δεν υπήρχε πια αλλά είχε σημαδέψει την ζωή της για πάντα. Μετά από λίγο αφού καθάρισε το μυαλό της από κάθε σκέψη και ανάμνηση, ξεκίνησε να διαβάζει την ιστορία της. Δεν κουνήθηκε από τον καναπέ παρά μόνο για να σηκωθεί να βάλει ένα ποτήρι από το αγαπημένο της κόκκινο κρασί, αλλά και για να πάρει ένα χαρτομάντιλο να σκουπίσει τα υγρά της μάτια.</i><br /> <i><br /></i> <i>Είχε αφήσει τον εαυτό της ελεύθερο να ταξιδέψει στις σελίδες μαζί με τους ήρωες. Είχε σταθεί κι αυτή ανάμεσά τους, βρισκόταν εκεί σε κάθε σκηνή που εξελίσσονταν, ένιωθε ό,τι κι εκείνοι. Χαιρόταν μαζί τους, στεναχωριόταν, νευρίαζε, αγανακτούσε κι εκπλήσσονταν ευχάριστα ή δυσάρεστα αναλόγως τα γεγονότα. Κι αυτή η φίλη της ηρωίδας της, πόσο της έμοιαζε τελικά!</i><br /> <i><br /></i> <i>Λες κι έβλεπε την ίδια σε κάθε στιγμή της ιστορίας, λες και κάποιος την είχε τοποθετήσει εκεί με τη μορφή αυτής της κοπέλας κι έβλεπε τώρα εκείνη να κινείται στον χώρο και στον χρόνο και να λειτουργεί όπως ακριβώς θα έκανε και η ίδια.</i><br /> <i><br /></i> <i>Τελειώνοντας το βιβλίο κατά τα ξημερώματα περίπου, έμεινε ακίνητη κάποια λεπτά να κοιτάζει το οπισθόφυλλο και να σκέφτεται εκείνη την κοπέλα που συμμετείχε στην ιστορία και της έμοιαζε τόσο πολύ. Πόσο δίκιο είχαν λοιπόν, όλοι αυτοί που της έλεγαν ότι έβρισκαν τον εαυτό τους στα πρόσωπα των ηρώων της. Ακριβώς όπως ένιωσε κι εκείνη πριν λίγο. Πράγματι το είχε καταφέρει και ήταν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Είχε καταφέρει ν’ αγγίξει όχι μόνο το αναγνωστικό της κοινό αλλά και την ίδια ως αναγνώστρια…”</i><br /> <br /> Αυτή τη μικρή ιστορία εμπνεύστηκα τη στιγμή που κι εγώ ένιωσα τη χαρά του συγγραφέα, να μαθαίνει πως το έργο του άγγιξε κάποιες ψυχές. Θυμήθηκα επίσης, όλους εκείνους τους ομότεχνους που το είχαν αναφέρει πολλές φορές σε συζητήσεις, συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις των βιβλίων τους, ότι δηλαδή νιώθουν περήφανοι όταν ένας αναγνώστης τους λέει ότι ταυτίζεται με κάποιον ήρωα των βιβλίων τους. Άκουσα επίσης από πολλούς συγγραφείς ότι δεν κατάφεραν ποτέ να διαβάσουν τα έργα τους ολοκληρωμένα, αφήνοντας έτσι το αναγνωστικό κοινό που είναι ο μεγαλύτερος κριτής μας, ν’ αποφασίζει για την πορεία του. Και αυτή είναι όντως η πραγματικότητα. Δίχως αναγνωστικό κοινό δεν υπάρχει συγγραφέας!<br /> <br /> Η ηρωίδα του παραπάνω κειμένου, είναι μια συγγραφέας με πολυετή πείρα και άφθονο συγγραφικό υλικό, αφημένο ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Αντιλαμβάνεται μετά από χρόνια συγγραφικής πορείας και μάλιστα επιτυχημένης, πόσο σημαντικό είναι να καταφέρει κανείς μόνο με την πένα του, ν’ ακουμπήσει έστω και στο ελάχιστο κάποιες ψυχές και να μοιραστεί μαζί τους, τα όνειρα, τις επιθυμίες, τα πάθη και τις αδυναμίες και να γίνει για μια μόνο στιγμή κομμάτι της ιστορίας που βλέπει να εκτυλίσσεται εμπρός της.<br /> <br /> Αυτή η στιγμή της ανακάλυψης, είναι η ηθική ικανοποίηση για τον συγγραφέα. Όταν σταθεί στην απέναντι όχθη ο συγγραφέας ως αναγνώστης…<br /> <b><br /></b> <b>Δήμητρα Τράκα</b>http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_38.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-3989633913420300289Sat, 11 Jul 2015 20:46:00 +00002015-07-22T00:14:38.096+03:00Δεκούλου-Παπαδημητρίου ΣταυρούλαΠοίηση<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX-46f9trgKlwxJiTf2wFDCJOo8FbIhyUwrke0lbwNmKJj8jlBawGkRa4FNzgdV3-MQrLLmq-zqAexoj0Ugv8_joBeQ0qOMvSw1DRaTuXBywPu3sb1h5Mg1PKe_5eq2q9Aj859VZgtcCU/s1600/meteoro+dakry.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Μετέωρο δάκρυ, γράφει η Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου" border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjX-46f9trgKlwxJiTf2wFDCJOo8FbIhyUwrke0lbwNmKJj8jlBawGkRa4FNzgdV3-MQrLLmq-zqAexoj0Ugv8_joBeQ0qOMvSw1DRaTuXBywPu3sb1h5Mg1PKe_5eq2q9Aj859VZgtcCU/s400/meteoro+dakry.jpg" title="Μετέωρο δάκρυ, γράφει η Σταυρούλα Δεκούλου-Παπαδημητρίου" width="317" /></a></div> <span style="box-sizing: border-box;"><b>Μετέωρο δάκρυ</b></span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> Kι έμεινε το δάκρυ, ακίνητο<br /> Μετέωρο…<br /> Στην άκρη του βλεφάρου μου….<br /> Κράτησα την ανάσα μου<br /> Μη λάχει και κουνηθώ και σταλάξει και το χάσω<br /> Κραυγή<br /> Κραυγή πνιγμένη στη βάση του λαιμού μου<br /> Το όνομά σου,<br /> Καθώς να ξεμακραίνεις σε είδα<br /> ……<br /> Τα χνάρια σου καυτά<br /> Γεννούν πίδακες από λάβα στο πέρασμά σου<br /> Η αύρα σου ξεθωριάζει<br /> Την κλέβει λίγη λίγη ο πρωινός ήλιος<br /> ……<br /> Κρυστάλλινο δάκρυ<br /> Μην πέσεις κάτω και σπάσεις<br /> Συγκρατήσου,<br /> Δε θέλω να σε εξαργυρώσω ακόμα<br /> Δε θέλω σφραγίδα λύπης να σου βάλω<br /> Ούτε και με αλυσίδα πόνου να σε δέσω<br /> …..<br /> Απλώνω την ψυχή μου στον ήλιο<br /> Να στεγνώσει<br /> Σφραγίζω τις χαραγές της καρδιάς μου<br /> Με κουταλιές από γλυκό τριαντάφυλλο<br /> …..<br /> Μετρώ ανάποδα από το άπειρο<br /> Κι ελπίζω πριν στο μηδέν να φτάσω<br /> Να σε δω να γυρνάς …</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <strong style="box-sizing: border-box;">Σταυρούλα Δεκούλου – Παπαδημητρίου</strong></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: center;"> <em style="box-sizing: border-box;">Το παραπάνω ποίημα βραβεύτηκε στον 14ο&nbsp;</em><br /> <em style="box-sizing: border-box;">Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρίας Τεχνών,&nbsp;</em><br /> <em style="box-sizing: border-box;">Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου</em></div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0tag:blogger.com,1999:blog-7914336437415174737.post-1928454942290241485Sat, 11 Jul 2015 20:16:00 +00002015-07-22T00:15:18.789+03:00Συγγραφικά ΚείμεναΤριανταφυλλίδης Σάββας<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAmAZEABlGqlJ2WP_2DrUAOKEfsDLMrgI5cfbzFA8Nne3vLrHlnajxLtOoOqByx4taPeyHsOT3a90TfNv23qmgTWo3T7TmclKbUac88MeU0EXrQR8yJz9R5HXzGfmC3XsAU4_HImXGDSA/s1600/pnoes+zois.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="Πνοές ζωής, γράφει ο Σάββας Τριανταφυλλίδης" border="0" height="444" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiAmAZEABlGqlJ2WP_2DrUAOKEfsDLMrgI5cfbzFA8Nne3vLrHlnajxLtOoOqByx4taPeyHsOT3a90TfNv23qmgTWo3T7TmclKbUac88MeU0EXrQR8yJz9R5HXzGfmC3XsAU4_HImXGDSA/s640/pnoes+zois.jpg" title="Πνοές ζωής, γράφει ο Σάββας Τριανταφυλλίδης" width="640" /></a></div> <span style="text-align: justify;">Μόλις ξημέρωσε και έχω φτιάξει μια ζεστή κούπα καφέ και κάθομαι στο παράθυρο και αγναντεύω τα χιλιάδες πεσμένα φύλλα στο πάρκο. Έχω αφήσει μια μικρή χαραμάδα ίσα ίσα να μπορεί να αποδράσει ο καπνός του τσιγάρου. Η μυρωδιά της φθινοπωρινής βροχής μπαίνει κατευθείαν στα ρουθούνια μου. Πόσο λατρεύω αυτή την μυρωδιά. Θυμάμαι σαν ήμουν μικρός, κάθε που έβρεχε, έβγαινα έξω και έτρεχα χαρούμενος μέσα στην βροχή. Τώρα την βλέπω από το παράθυρο λυπημένος. Με μελαγχολεί πολύ η βροχή αλλά μου αρέσει να την μυρίζω.</span></div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> <br /> Παρέα μου ένα μικρό ραδιοφωνάκι που παίζει εδώ και κάμποση ώρα κάποια τραγούδια ερωτικά. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί τα τραγούδια που μιλάνε για χωρισμό τα αποκαλούν ερωτικά. Πεθαμενατζίδικα έπρεπε να τα λένε μιας και οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο δρόμος είναι άδειος από αυτοκίνητα, δείχνει μόλις να ξύπνησε και αυτός από τις φωνές πέντε-έξι μαθητών που πηγαίνουν σχολείο. Λίγο πιο κάτω ένας κύριος με μια μαύρη τσάντα, καλοντυμένος, κατευθύνεται στην στάση των λεωφορείων. Ένα ζευγάρι κάθεται στο παγκάκι του πάρκου και προσπαθεί να ζεσταθεί με αγκαλιές και φιλιά. Στο πρόσωπό τους είναι ζωγραφισμένη η ευτυχία. Αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές που μας κάνουν να φτερουγίζει η ψυχή μας και φαίνονται τα πρόσωπά μας πιο όμορφα από ποτέ, τις ονομάζω ευτυχία. Δεν τους σταματάνε ούτε οι ψιχάλες της βροχής που μπαίνουν ανάμεσα τους. Λες και είναι καλοκαίρι! Μα σίγουρα γι’ αυτούς είναι καλοκαίρι. Θαρρώ πως αν τους έβλεπε κάποιος στιχουργός, θα έγραφε το πιο ερωτικό τραγούδι.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ώρες ώρες με πνίγει ετούτη η μοναξιά. Περισσότερο όμως με θλίβει το γεγονός ότι δεν πρόλαβα να ζήσω. Δεν έχω στιγμές από το παρελθόν να αναπολήσω και αυτό είναι κάτι που με πληγώνει. Προσπαθώ να θυμηθώ έστω και μια στιγμή που το πρόσωπό μου ήταν πιο όμορφο από ποτέ αλλά αδυνατώ. Μόνο εκείνες οι μέρες που ήμουν παιδί και έτρεχα χαρούμενος μέσα στην βροχή, έρχονται στο μυαλό μου.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px; text-align: justify;"> Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός και δεν κάνει εκπτώσεις σε κανέναν. Δεν ξεχωρίζει αν είσαι πλούσιος ή φτωχός. Σου δίνει μια κλεψύδρα και σου λέει μέχρι να τελειώσει η άμμος και να γυρίσει ανάποδα, ζήσε όσα μπορείς, ζήσε όσο προλάβεις.</div> <div style="background-color: white; box-sizing: border-box; color: #666666; font-family: Georgia, 'Open Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 18px; margin-bottom: 20px;"> Σάββας Τριανταφυλλίδης</div> http://artdigimag.blogspot.com/2015/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Anonymous)0