A performance of The Nutcracker ballet, 1981

Στα είδη των παραστατικών τεχνών μπορούμε να περιλάβουμε το χορό, τη μουσική, την όπερα, το θέατρο, τη μαγεία, την τέχνη του τσίρκου, και το μουσικό θέατρο.

Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε τέχνες του θεάματος μπροστά σε ακροατήριο θα μπορούσαν  γενικώς να ονομαστούν ερμηνευτές, κι εκεί συμπεριλαμβάνονται κωμικοί,  χορευτές,  μάγοι,  μουσικοί, και  τραγουδιστές. Οι τέχνες του θεάματος υποστηρίζονται επίσης από τους εργαζόμενους σε συναφείς τομείς, όπως οι τραγουδοποϊοί  και οι σκηνογράφοι.

Όσον αφορά την ιστορία των παραστατικών τεχνών αυτή χωρίς αμφιβολία ξεκινά από την αρχαία Ελλάδα τον 6ο π.χ. αιώνα, που θεωρείται ως έναρξη της  Κλασσικής περιόδου  των παραστατικών τεχνών  στην Ελλάδα,  που συνοδεύτηκε από τραγικούς ποιητές όπως ο Σοφοκλής.  Τα έργα αυτών των ποιητών στις περισσότερες περιπτώσεις ενσωμάτωναν και χορό.  Στην Ελληνιστική περίοδο άρχισε η εκτεταμένη χρήση της κωμωδίας.

Εντούτοις ήδη από τον 6ο αιώνα μ.χ.  οι δυτικές παραστατικές τέχνες παρήκμασαν καθώς ξεκίνησε η περίοδος γνωστή  ως  Μεσαίωνας ή Σκοτεινά έτη. Μεταξύ του 9ου και του 14ου αιώνα, οι παραστατική τέχνη στη Δύση ήταν περιορισμένη στο πλαίσιο του θρησκευτικού τελετουργικού  και στα ηθικοπλαστικά έργα, που οργανώνονταν από την Εκκλησία προς εορτασμό των θείων ημερών και άλλων σημαντικών γεγονότων.

Τον 15ο αιώνα οι παραστατικές τέχνες  μαζί με τις τέχνες γενικότερα γνώρισαν μια αναβίωση καθώς  η Αναγέννηση ξεκίνησε στην Ιταλία και εξαπλώθηκαν σε όλη την  Ευρώπη. Έτσι εμφανίστηκαν  έργα, μερικά από τα οποία ενσωμάτωναν και χορό  και ο Domenico da Piacenza  πιστώθηκε με την πρώτη χρήση του όρου μπάλος (σε de Arte et Saltandi Choreas Ducendi) αντί του Danza (χορός) για τα baletti του που αργότερα έγιναν γνωστά  ως Μπαλέτα. Το πρώτο μπαλέτο per se θεωρείται το Μπαλέτο Balthasar de Beaujoyeulx του Comique de la Reine (1581).
Μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα η  Commedia dell’Arte έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη,  εισάγοντας τη χρήση του αυτοσχεδιασμού.  Η περίοδος αυτή εισήγαγε επίσης την  ελισαβετιανή  μάσκα, με μουσική, χορό και περίτεχνα κοστούμια καθώς και επαγγελματικές θεατρικές ομάδες στην Αγγλία. Τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ στα τέλη του 16ου αιώνα αναπτύχθηκαν  από αυτήν την νέα γενιά  των επαγγελματιών της υποκριτικής.

Το 1597 ανέβηκε η πρώτη όπερα “Δάφνη”  και κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα η όπερα θα γινόταν  πολύ σύντομα η αγαπημένη  διασκέδαση για την αριστοκρατία, και, εν τέλει, για ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που ζούσαν σε πόλεις και κωμοπόλεις σε όλη την Ευρώπη.

Η εισαγωγή της αψίδας προσκηνίου  στην Ιταλία κατά τον 17ο αιώνα καθιέρωσε την παραδοσιακή μορφή του θεάτρου όπως  εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα. Εν τω μεταξύ, στην Αγγλία, οι Πουριτανοί απαγόρευσαν το θέατρο, φέρνοντας ένα τέλος στις τέχνες του θεάματος, που διήρκεσε μέχρι το 1660. Μετά την περίοδο αυτή, οι γυναίκες άρχισαν να εμφανίζονται τόσο στις γαλλικές   όσο και στα αγγλικές θεατρικές παραστάσεις. Η Γαλλία εισήγαγε την επίσημη διδασκαλία του χορού στα τέλη του 17ου αιώνα.

Είναι επίσης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που εμφανίζονται οι πρώτες θεατρικές παραστάσεις στις αποικίες της Αμερικής.

Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η εισαγωγή της δημοφιλούς όπερας Μπούφα έφερε την όπερα στις μάζες και σε μια προσιτή μορφή ερμηνείας.  Οι γάμοι του Φίγκαρο και ο  Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ αποτελούν ορόσημα στα τέλη του 18ου αιώνα για την όπερα.

Στο γύρισμα του 19ου αιώνα, ο Μπετόβεν και το κίνημα του Ρομαντισμού εισάγουν μια νέα εποχή που οδηγεί πρώτα στα θεάματα της  Grand Opera και στη συνέχεια στα μουσικά δράματα του Τζουζέπε Βέρντι  και τα Gesamtkunstwerk (συνολικά έργα τέχνης) , όπως  οι  όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ που οδηγούν απευθείας στη μουσική του 20ου αιώνα.

Ο 19ος αιώνας ήταν μια περίοδος ανάπτυξης για τις τέχνες του θεάματος για όλες τις κοινωνικές τάξεις,  με  τεχνικές προόδους  όπως η εισαγωγή φωτισμού υγραερίου στα  θέατρα,  το μπουρλέσκ, και το θέατρο βαριετέ. Στο μπαλέτο, οι γυναίκες έκαναν τεράστια βήματα μπροστά σε μια μέχρι πρότινος ανδροκρατούμενη τέχνη.

Ο σύγχρονος χορός άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα ως απάντηση στους περιορισμούς του παραδοσιακού μπαλέτου.

Το “Σύστημα” του Κονσταντίν Στανισλάφσκι προσέδωσε επαναστατικότητα στην υποκριτική  στις αρχές του 20ου αιώνα, και συνεχίζει να έχει μια σημαντική επιρροή στους ηθοποιούς του θεάτρου  και της οθόνης μέχρι σήμερα. Τόσο ο ιμπρεσιονισμός όσο και ο μοντέρνος ρεαλισμός  εισήχθησαν στο θέατρο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η άφιξη των Ρωσικών Μπαλέτων του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ (1909-1929) έφερε την επανάσταση στο  μπαλέτο και τις παραστατικές τέχνες γενικότερα σε όλο τον δυτικό κόσμο, κατά το πλείστον μέσα από την  έμφαση του Ντιαγκίλεφ στη συνεργασία, η οποία προσέλκυσε  χορογράφους, χορευτές, σχεδιαστές / καλλιτέχνες, συνθέτες και μουσικούς από κοινού  σε μια προσπάθεια για  την αναζωογόνηση και επανάσταση στο μπαλέτο.

Με την εφεύρεση του κινηματογράφου στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Τόμας Έντισον, καθώς και την ανάπτυξη της κινηματογραφικής βιομηχανίας του Χόλιγουντ στις αρχές του 20ου αιώνα, η ταινία έγινε η κυρίαρχη μορφή παραστατικής τέχνης σε όλη τη διάρκεια του 20ου και του 21ου αιώνα.

Τα Rhythm &  blues, ένα πολιτισμικό  φαινόμενο των μαύρων της Αμερικής ήρθε στο προσκήνιο στις αρχές του 20ου αιώνα,  επηρεάζοντας αργότερα ένα φάσμα  από δημοφιλή στυλ  μουσικής  διεθνώς.

Στη δεκαετία του 1930 ο Jean Rosenthal εισήγαγε αυτό που θα γινόταν ο σύγχρονος  φωτισμός, αλλάζοντας τη φύση της σκηνής, όπως στο  Μπρόντγουεϊ μιούζικαλ που αναδείχτηκε σε ένα φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το άρθρο αυτό αντλεί πληροφορίες από το άρθρο Performing arts της αγγλικής Βικιπαίδειας. Δείτε το εδώ το ιστορικό του άρθρου.

Εσείς έχετε κάποιες συμβουλές για συγγραφείς;

Ιδού ένας τρόπος, για σας που έχετε φιλοδοξίες συγγραφέα, να γίνετε καλύτεροι. Δώστε προσοχή στις συμβουλές των συγγραφέων που κερδίζουν τον επιούσιο άρτο τους με τις πένες τους. Εδώ και μερικές μέρες λίστες με συμβουλές για γράψιμο από τον Χένρι Μίλλερ, τον Έλμορ Λέοναρντ (παραπάνω) και τον Γουίλιαμ Σαφίρ κυκλοφόρησαν, άκουσον – άκουσον, στο Twitter.

Συγκεντρώσαμε μερικές εδώ και προσθέσαμε και κάποιους άλλους βετεράνους — όπως ο Τζορτζ Όργουελ και ο Νιλ Γκάϊμαν. Ιδού μια μικρή συλλογή:

Χένρι Μίλλερ (από το βιβλίο του On writing)

1. Δούλεψτε πάνω σε ένα θέμα την κάθε φορά μέχρι να το τελειώσετε.
2. Μην αρχίζετε νέα βιβλία, και μη προσθέτετε περισσότερο υλικό στη  “Μαύρη Άνοιξη.”
3. Μην είστε νευρικοί. Εργαστείτε ήρεμα, χαρούμενα, ανέμελα με οτιδήποτε έχετε στα χέρια σας.
4. Εργαστείτε σύμφωνα με το πρόγραμμα κι όχι σύμφωνα με τη διάθεσή σας. Σταματήστε την καθορισμένη ώρα!
5. Όταν δεν μπορείτε να δημιουργήσετε μπορείτε να εργαστείτε.
6. Χτίστε λίγο αλλά κάθε μέρα, απ’ το να ρίχνετε νέο λίπασμα.
7. Παραμείνετε ανθρώπινοι! Δείτε άλλους, επισκεφθείτε μέρη, πιείτε αν σας γουστάρει.
8. Μην είστε σαν τα μουλάρια! Εργαστείτε μόνο όταν νιώθετε ευχαρίστηση.
9. Αγνοήστε το Πρόγραμμα όταν έτσι αισθάνεστε – αλλά ξαναπιάστε το την επόμενη μέρα. Συγκεντρωθείτε. Περιοριστείτε. Απομονωθείτε.
10. Ξεχάστε τα βιβλία που θέλετε να γράψετε. Σκεφτείτε μόνο το βιβλίο που γράφετε.
11. Πρώτα και πάντα να γράφετε. Η ζωγραφική, η μουσική, οι φίλοι, ο κινηματογράφος, όλα αυτά έρχονται μετά.

Τζορτζ Όργουελ (από το  Why I Write)

1. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε μια μεταφορά, παρομοίωση, ή άλλο σχήμα του λόγου που έχετε συνηθίσει να βλέπετε στον τύπο.
2. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε μια μεγάλη λέξη όταν μια μικρή μπορεί να ταιριάζει για την  περίσταση.
3. Αν μπορείτε να αφαιρέσετε μια λέξη, πάντα να την αφαιρείτε.
4. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε παθητική φωνή εκεί που μπορείτε να κάνετε χρήση της ενεργητικής.
5. Ποτέ μη χρησιμοποιείτε μια ξένη φράση, επιστημονική λέξη ή αργό αν μπορείτε να σκεφτείτε μια ισοδύναμη του καθημερινού λόγου.
6. Αγνόησε οποιονδήποτε  απ’αυτούς τους κανόνες το συντομότερο αν είναι να γράψετε  κάτι εξόφθαλμα βαρβαρικό.

Νιλ Γκάιμαν  (διαβάστε τις σύντομες ιστορίες του  εδώ)

1. Γράψτε.
2.  Βάλτε τη μια λέξη μετά την άλλη. Βρήτε τη σωστή λέξη και σημειώστε την.
3. Τελειώστε αυτό που γράφετε.  Οτιδήποτε κι αν πρέπει να κάνετε για να το τελειώσετε, τελειώστε το.
4. Βάλτε το στην άκρη. Διαβάστε το υποκρινόμενος ότι δεν το έχετε ξαναδεί. Δείξτε το στους φίλους των οποίων τη γνώμη σέβεστε και που τους αρέσουν αυτά πράγματα σαν κι αυτό.
5. Θυμηθείτε: όταν οι άνθρωποι σας λένε ότι κάτι είναι λάθος ή δεν τους ταιριάζει, σχεδόν πάντοτε έχουν δίκιο. Όταν σας λένε ακριβώς αυτό που σκέφτονται  ότι είναι λάθος και πως να το διορθώσετε, στις περισσότερες περιπτώσεις κάνουν λάθος.
6. Διορθώστε το έτσι κι αλλιώς. Θυμηθείτε ότι, αργά ή γρήγορα, πριν καν κάποια στιγμή  φτάσει την τελειότητα, θα πρέπει να το παρατήσετε και να προχωρήσετε  μπροστά γράφοντας για την επόμενη δουλειά σας.  Η τελειότητα είναι σαν να κυνηγάτε τον ορίζοντα. Συνέχιστε να προχωράτε.
7. Γελάστε με τα ίδια σας τα αστεία.
8. Ο βασικός κανόνας στο γράψιμο είναι ότι εάν το κάνετε με αρκετή σιγουριά και αυτοπεποίθηση, τότε μπορείτε να το κάνετε όπως θέλετε. (Αυτός μπορεί να είναι κανόνας και για τη ζωή εξίσου με το γράψιμο. Αλλά ισχύει απόλυτα για το γράψιμο.) Επομένως γράψτε την ιστορία σας όπως χρειάζεται να γραφτεί. Γράψτε την με ειλικρίνεια, και πείτε την με τον καλύτερο τρόπο που μπορείτε. Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχουν άλλοι κανόντες. Όχι πάντως κάποιοι με ιδιαίτερη σημασία.

συμβουλές από περισσότερους συγγραφείς μπορείτε να βρείτε εδώ (αγγλικά) απ’όπου ξεσήκωσα  και  τις πληροφορίες αυτού του ποστ.

Σίγουρα κάποιος μπορεί να πει ότι το γράψιμο δεν χωρά σε κανόνες, κι ότι όλες αυτές οι συμβουλές είναι κοστούμια που δεν ταιριάζουν σε όλα τα σουλούπια. Πάντως αν θεωρείτε ότι κάτι καλό αποκομίσατε απ’όλα αυτά  και ίσως ίσως έχετε να προσθέσετε κάποια συμβουλή που δεν την συμπεριλάβαμε εδώ, μη διστάσετε  να τη βάλετε στα σχόλια από κάτω.

Ο φωτογράφος Robert Capa στη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου, Μάης 1937. Φωτογραφία της Gerda Taro.

Ο Ρόμπερτ Κάπα, που το πραγματικό του όνομα ήταν Έντρε Έρνο Φρήντμαν (22 Οκτώβριου, 1913 – 25 Μαΐου, 1954) ήταν ένας Ούγγρος πολεμικός φωτογράφος και φωτορεπόρτερ που κάλυψε 5 διαφορετικούς πολέμους: τον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, τον 2ο Σινο-Ιαπωνικό πόλεμο, τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο σε όλη την Ευρώπη, τον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948, και τον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας. Κατέγραψε την πορεία του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου στο Λονδίνο, τη Βόρειο Αφρική, την Ιταλία, τη μάχη της Νορμανδίας στην ακτή Ομάχα και την απελευθέρωση του Παρισιού. Οι εν δράσει φωτογραφίες του, όπως εκείνες που ελήφθησαν κατά την εισβολή στη Νορμανδία το 1944, απεικονίζουν τη βία του πολέμου με μοναδικό τρόπο. Το 1947, ο Κάπα υπήρξε ο συνιδρυτής του Magnum Photos  μαζί με, ανάμεσα σε άλλους, το Γάλλο φωτογράφο Ενρί Καρτιέ-Μπρεσόν.  Ο οργανισμός αυτός υπήρξε το πρώτο συνεργατικό πρακτορείο για ανεξάρτητους φωτογράφους σε παγκόσμια κλίμακα.

Γεννήθηκε ως Έντρε Φρήντμαν, γιος των Dezső και η Τζούλια Φρήντμαν, στις 22 Οκτωβρίου του 1913 στην Βουδαπέστη. Αποφασίζοντας ότι το μέλλον του δεν έχει ιδιαίτερες προοπτικές στο πλαίσιο του καθεστώτος στην Ουγγαρία, έφυγε από το σπίτι στα 18.

Ο Κάπα αρχικά ήθελε να γίνει συγγραφέας, ωστόσο βρήκε δουλειά ως φωτογράφος στο Βερολίνο και έτσι αγάπησε την τέχνη της φωτογραφίας. Το 1933, μετακόμισε από τη Γερμανία στη Γαλλία, λόγω της ανόδου του ναζισμού, αλλά ήταν δύσκολο να βρει δουλειά εκεί ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Υιοθέτησε το όνομα “Ρόμπερτ Κάπα” όλο αυτό το διάστημα – ενώ στην πραγματικότητα capa («καρχαρίας») ήταν το παρατσούκλι του στο σχολείο και παράλληλα σκέφτηκε  ότι θα είναι πιο αναγνωρίσιμο στο κοινό της Αμερικής, δεδομένου ότι ήταν παρόμοιο με εκείνο του σκηνοθέτη Φρανκ Κάπρα. Του ήταν  ευκολότερο να πουλάει τις φωτογραφίες του υπό το πρόσφατα υιοθετημένο  αμερικάνικο όνομα και μετά από ένα χρονικό διάστημα ασπάστηκε την περσόνα  του Ρόμπερτ Κάπα  (με τη βοήθεια της τότε φίλης του, που μεσολαβούσε ανάμεσα σε αυτόν και όσους  ενδιαφέρονταν για τις φωτογραφίες που τραβούσε ο  “μεγάλος Αμερικανός φωτογράφος, Ρόμπερτ Κάπα”). Η πρώτη δημοσιευμένη φωτογραφία του Κάπα ήταν αυτή του Λέων Τρότσκι την ώρα που έβγαζε έναν λόγο στην Κοπεγχάγη για   “Το νόημα της Ρωσικής Επανάστασης” το 1932.

Εμφύλιος στην Ισπανία

Από το 1936 ως το 1939, ήταν στην Ισπανία, φωτογραφίζοντας τη φρίκη του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, μαζί με την Γκέρντα Τάρο, σύντροφό  του και επαγγελματία συνεργάτη και φωτογράφο, και τον Ντέϊβιντ Σέϊμουρ.  Το 1938, ταξίδεψε στην κινεζική πόλη της Hankow, που σήμερα ονομάζεται Wuhan, για να καταγράψει  την κινεζική αντίσταση στην  ιαπωνική εισβολή.

Ένας στρατιώτης τη στιγμή του θανάτου, Ισπανικός Εμφύλιος

Το 1936, έγινε γνωστός σε όλο τον πλανήτη για μια φωτογραφία  (γνωστή και  ως  η φωτογραφία του “Στρατιώτη που πέφτει”)που για μεγάλο διάστημα θεωρούνταν ότι είχε ληφθεί από στο  Cerro Muriano στο μέτωπο της Κόρδοβα αναπαριστώντας  έναν στρατιωτικό του  Εργατικού Κόμματος της Μαρξιστικής Ενότητας (POUM) που μόλις είχε πυροβοληθεί και βρίσκονταν στην πορεία πτώσης του προς το θάνατο. Υπήρξε μια μακρά αντιπαράθεση για την αυθεντικότητα αυτής της φωτογραφίας. Ένας Ισπανός ιστορικός ταυτοποίησε τον νεκρό στρατιώτη ως τον  Φεντέρικο Μπορέλ Γκαρθία από το Αλικάντε. Η ταυτοποίηση αυτή αμφισβητήθηκε. Το 2003, η Ισπανική εφημερίδα  El Periodico ισχυρίστηκε ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε κοντά στην πόλη Εσπέγιο, 10 χλμ από το Cerro Muriano, και ότι η φωτογραφία είχε στηθεί ή σκηνοθετηθεί.  Το 2009, ένας Ισπανός καθηγητής δημοσίευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο  Shadows of Photography, στο οποίο αποδείκνυε ότι η φωτογραφία  δεν θα μπορούσε να έχει τραβηχτεί στο χώρο, στο χρόνο και με τον τρόπο που ο Κάπα και  η συνοδεία του είχαν ισχυριστεί.

Πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας και θάνατος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Κάπα ταξίδεψε στην Ιαπωνία για μια έκθεση που σχετίζονταν  με την Magnum Photos.  Ευρισκόμενος  εκεί, το περιοδικό Life του ζήτησε να πάει για μια αποστολή στην Νοτιοανατολική Ασία, όπου οι Γάλλοι πολεμούσαν ήδη για οκτώ χρόνια στον Πρώτο Πόλεμο της  Ινδοκίνας. Παρά το γεγονός ότι είχε ορκιστεί να μην φωτογραφίσει άλλον πόλεμο λίγα χρόνια νωρίτερα, ο Κάπα αποδέχτηκε και συνόδεψε  ένα γαλλικό σύνταγμα με άλλους δύο  δημοσιογράφους του περιοδικού Life, τους John Mecklin  και  Jim Lucas. Στις 25 Μαΐου 1954 στις  2:55 μ.μ., κι ενώ το σύνταγμα  διέρχονταν  από μια επικίνδυνη περιοχή κάτω από πυρά, τότε ο  Κάπα  αποφάσισε να αφήσει τζιπ του και να πάει μέχρι το δρόμο για να φωτογραφίσει την προέλαση. Περίπου πέντε λεπτά αργότερα, οι Mecklin και Lucas άκουσαν μια έκρηξη. Ο Κάπα είχε πατήσει σε νάρκη. Όταν έφτασαν στο σημείο του ατυχήματος  ήταν ακόμη ζωντανός, αλλά το αριστερό του πόδι είχε θρυμματιστεί, και είχε  και ένα σοβαρό τραύμα  στο στήθος του. Ο Mecklin ζήτησε ιατρική βοήθεια  και ο Κάπα μεταφέρθηκε σε ένα μικρό  υπαίθριο νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του κατά την  άφιξη του. Πέθανε κρατώντας  την κάμερά του  στο χέρι του.

Ο Κάπα έμεινε γνωστός ως εκείνος που επανακαθόρισε την έννοια του πολεμικού φωτορεπορτάζ.  Η δουλειά του έρχονταν κυριολεκτικά από τα χαρακώματα.  Λέγεται ότι είχε πει ότι, “Εάν η φωτογραφία σου δεν είναι αρκετά καλή, τότε δεν είσαι αρκετά κοντά.”

Το παρόν αντλεί περιεχόμενο  από το άρθρο Robert Capa της Αγγλικής Βικιπαίδειας  και υπόκειται στους όρους της άδειας CC-BY-SA.

Ένα μανιφέστο είναι μια δημόσια διακήρυξη αρχών και προθέσεων, συχνά με πολιτικό περιεχόμενο.

Στην περίπτωσή μας πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό μανιφέστο, που εκδόθηκε δύο φορές, το 1924 και το 1929. Στην πρώτη του μορφή γράφτηκε από τον Γάλλο ποιητή Αντρέ Μπρετόν,  ενώ στην δεύτερή του εκδοχή επρόκειτο για μια συλλογικότερη δουλειά που γράφτηκε υπό την επίβλεψή του. Ο ίδιος επεξεργάστηκε και μια τρίτη μορφή του μανιφέστου που ποτέ όμως δεν δημοσίευσε.

Το πρώτο μανιφέστο του Μπρετόν δόθηκε στην δημοσιότητα, όπως γράψαμε και παραπάνω, το 1924. Το κείμενο εκείνο ορίζει τον Σουρεαλισμό ως:

Τον ψυχικό αυτοματισμό στην καθαρή του μορφή, μέσω του οποίου κάποιος προτείνεται να εκφράσει λεκτικά, και δια του γραπτού λόγου, ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο  — την πραγματική λειτουργία της σκέψης.  Καθοδηγούμενος από τη σκέψη, εν απουσία οποιουδήποτε ελέγχου που ασκείται από την λογική,  απαλλαγμένος από κάθε αισθητικό ή ηθικό κριτήριο.

Το κείμενο περιλαμβάνει μια σειρά από παραδείγματα των εφαρμογών του Σουρεαλισμού στην ποίηση και τη λογοτεχνία, αλλά κάνει σαφές ότι οι βασικές του  αρχές μπορούν να εφαρμοστούν σε οποιαδήποτε περίσταση της ζωής, κι όχι μόνον στο πεδίο της τέχνης. Η σημασία του ονείρου ως δεξαμενής για την Υπερρεαλιστική έμπνευση επισημαίνεται επίσης στο κείμενο.

Wikimedia Commons - CC-BY-SA

Ο Μπρετόν συζητά επίσης την αρχική του συνάντηση με το υπερρεαλιστικό  σε μια διάσημη περιγραφή του  της υπναγωγικής κατάστασης που βίωσε , όπου μια παράξενη φράση ανεξήγητα εμφανίστηκε στο μυαλό του: «Είναι  ένας άνθρωπος κομμένος  στα δύο από το παράθυρο.” Η φράση αυτή απηχεί  το είδος της κατανόησης του Σουρεαλισμού από τον Μπρετόν, ως μια  αντιπαράθεση  ανάμεσα σε  «δύο μακρινές πραγματικότητες” ενωμένες  για να δημιουργήσουν μια νέα.

Το μανιφέστο μιλά επίσης για μια σειρά από προάγγελους του Σουρεαλισμού που είχαν ενσαρκώσει το Σουρεαλιστικό πνεύμα, μεταξύ αυτών οι Μαρκήσιος ντε Σαντ,  Σαρλ Μπωντλέρ,  Αρθούρ Ρεμπό, Κόμης Λωτρεαμόν, και Δάντης.

To  1930 o Μπρετόν ζήτησε από τους Σουρεαλιστές να αποτιμήσουν  “το βαθμό της ηθικής τους επάρκειας”, και παράλληλα με άλλες θεωρητικές βελτιώσεις δημοσίευσε το Δεύτερο μανιφέστο του Σουρεαλισμού.

Το πλήρες κείμενου του πρώτου μανιφέστου του Μπρετόν υπάρχει διαθέσιμο στα αγγλικά.

Σήμερα έχουμε μια θολή εικόνα όλου αυτού του κινήματος της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας των αρχών του 20ου αιώνα. Ξέρουμε ότι δεν άργησε να αγγίξει και  την ελληνική ποίηση, με πρώτον τον Ανδρέα Εμπειρίκο να γίνεται οπαδός του Μπρετόν.

Ούτε οι Μπίτνικ  δεν αρνούνται τις αναφορές τους στον υπερρεαλισμό, αν και αυτές δεν είναι ευθείες. Για περισσότερα όμως σχετικά μ’αυτό μάλλον θα πρέπει να μιλήσουμε σε επόμενο ποστ.

το παρόν άρθρο δημοσιεύεται με άδεια CC-BY-SA 3.0 , καθώς αντλεί στοιχεία από το άρθρο Surrealist Manifesto της Wikipedia

Το Γκιμαράες θα είναι μια  από τις Πολιτιστικές Πρωτεύουσες φέτος,  επιδιώκοντας να αποτελέσει  πρότυπο για μεγάλες εκδηλώσεις σε χώρες που βρίσκονται σε οικονομική κρίση.

Το άνοιγμα της περιόδου της θητείας έγινε το Σαββατοκύριακο το άνοιγμα (21-22 Ιανουαρίου), ως η νέα για το 2012 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης (μαζί με  την Μάριμπορ στη Σλοβενία), ενώ οι διοργανωτές έθεσαν τον  κατάλληλο τόνο  για μια χώρα που τη στιγμή αγωνίζεται κάτω από ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα, με το να αποφύγουν μεγάλες δαπάνες για ακριβά και φανταχτερά σχέδια. Αντ ‘αυτού, επέλεξαν  εκδηλώσεις που αποσκοπούν στο να ενθαρρύνουν μια ισχυρή αίσθηση της ιστορικής ταυτότητας της πόλης.

Το Γκιμαράες υπερηφανεύεται ως “το λίκνο της Πορτογαλίας», ενώ οι σημαίες  του Δούκα Ενρίκες,  που είναι τα πρώτα εραλδικά  σύμβολα που σχετίζονται  με την Πορτογαλία, έχουν πλημμυρίσει όλη την πόλη.

Πολλοί διεθνείς καλλιτέχνες  θα συνεχίσουν να έρχονται στο Γκιμαράες καθόλη τη διάρκεια του έτους, συμπεριλαμβανομένου και του Κριστιάν Μπολτάνσκι, ο οποίος θα παρουσιάσει ένα νέο έργο, τον Ιούνιο, αλλά η ελπίδα είναι ότι αυτοί οι καλλιτέχνες θα συμβάλλουν στην καλλιτεχνική γνώση της πόλης  και σε ένα είδος εγρήγορσης. «Θέλουμε διεθνείς καλλιτέχνες και δημιουργούς  για να ενισχύσουν τους δικούς μας καλλιτέχνες,  κι αυτό να έχει μια αντανάκλαση πάνω στην πόλη»,  δήλωσε  η συντονίστρια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας  για την  τέχνη  και την αρχιτεκτονική, Γκαμπριέλα Βαζ Πινέϊρο.

Για περισσότερα δείτε το σχετικό άρθρο στην The Art Newspaper.

Το καλοκαίρι του 1950, ο Χανς Νάμουθ  προσέγγισε τον Τζάκσον Πόλοκ  και ζήτησε από τον αφηρημένο εξπρεσιονιστή ζωγράφο αν θα μπορούσε να τον φωτογραφήσει στο στούντιό του, την ώρα που θα εργάζονταν πάνω στην τεχνική “σταγόνας” της ζωγραφικής του. Όταν ο Νάμουθ έφτασε, αντίκρυσε:

Έναν υγρό με σταγόνες καμβά να καλύπτει ολόκληρο το πάτωμα. Εκτυφλωτικές ακτίνες του ήλιου χτυπούσαν πάνω στον υγρό καμβά, καθιστώντας πολύ δύσκολο να δούμε την επιφάνειά του. Υπήρχε απόλυτη σιωπή …. o Πόλοκ κοίταξε τη ζωγραφιά. Τότε απότομα, πήρε το δοχείο και το πινέλο και άρχισε να κινείται γύρω από τον καμβά. Ήταν σαν ξαφνικά να συνειδητοποίησε ότι το έργο του δεν είχε τελειώσει. Οι κινήσεις του, αργές στην αρχή, σταδιακά έγιναν πιο γρήγορες και σαν πιο χορευτικές καθώς έριχνε μαύρο, άσπρο και χρώμα της σκουριάς πάνω στον καμβά.

Οι εικόνες από αυτό το γύρισμα “βοήθησαν να μεταμορφωθεί ο Πόλοκ  από ένας ταλαντούχος, εκκεντρικός loner, στον πρώτο προβεβλημένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σούπερ σταρ της αμερικανικής σύγχρονης τέχνης, ο ντυμένος στα τζιν και μανιώδης καπνιστής του αφηρημένου εξπρεσιονισμού”, όπως έγραψε αργότερα ένας κριτικός  τέχνης στην The Washington Post . Αλλά ο  Νάμουθ  δεν πείσθηκε ότι είχε συλλάβει  πραγματικά την ουσία της δουλειάς του Πόλοκ. Ήθελε να συλλάβει τον Πόλοκ  σε κίνηση και χρώμα, για να επικεντρωθεί ταυτόχρονα στο  ζωγράφο και στο έργο του.

Παραπάνω, μπορείτε να δείτε το αποτέλεσμα της δεύτερης προσπάθειας του Ναμούθ. Η δεκάλεπτη ταινία, που ονομάζεται απλά Jackson Pollock 51 (το 51 είναι συντόμευση  για το 1951), σας επιτρέπει να δείτε την ζωγραφική του  Πόλοκ   από μια μοναδική οπτική γωνία – μέσα από την κάμερα. Η ταινία πέτυχε τους αισθητικούς στόχους του Νάμουθ, αλλά δεν έγινε χωρίς κάποιο κόστος. Προφανώς η κινηματογράφηση κόστισε στον  Πόλοκ συναισθηματικά, και από το βράδυ,  ο ζωγράφος αποφάσισε να ρίξει στο ποτήρι του λίγο μπέρμπον,  το πρώτο του ποτό  μετά από δύο χρόνια. Σημειώθηκε  μια ρήξη …ο Πόλοκ  ποτέ δε σταμάτησε να πίνει ξανά, κι έκτοτε ακολούθησε η κατρακύλα.

το άρθρο αυτό είναι μετάφραση από το πρωτότυπο που βρίσκεται στο  OpenCulture.com

Οι νέες αίθουσες του Ούφιτσι

Μετά από μια καθυστέρηση άνω των πέντε ετών,  σημειώνεται  τελικά πρόοδος στο έργο για την επέκταση της γκαλερί Ούφιτσι, η οποία  στεγάζεται εντός του  κτιριακού  συγκροτήματος Βασαριάν. Οκτώ νέες αίθουσες  αφιερωμένες σε Γάλλους, Ολλανδούς, Φλαμανδούς και Ισπανούς  καλλιτέχνες  από τον 16ο, 17ο και 18ο αιώνα, άνοιξαν στα τέλη του περασμένου έτους, κάνοντας ένα σημαντικό βήμα προς την ολοκλήρωση της επέκτασης του Νέου Ούφιτσι.

Οι πίνακες, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν διατηρηθεί στην αποθήκη, επιλέχθηκαν από διάφορα τμήματα ζωγραφικής της πινακοθήκης  από τον ιστορικό τέχνης Μπερτ Μέγιερ. Έργα καλλιτεχνών όπως ο Ρούμπενς, ο Ρέμπραντ, ο Σαρντέν  και Βελάσκεθ θα παρουσιαστούν σύμφωνα με τις σχολές  τους, και εκτίθενται αίθουσες με έντονο μπλε χρώμα, που διαφέρουν σημαντικά από τα παραδοσιακά γκριζόλευκα που  χρησιμοποιούνται στην κύρια γκαλερί Ούφιτσι.

Οι αίθουσες  στον πρώτο όροφο, που μέχρι τώρα χρησιμοποιούνταν για να φιλοξενούν περιοδικές εκθέσεις, πρόκειται να δοθούν  στη μόνιμη συλλογή, ενώ ένας  μεγάλος χώρος στο ισόγειο θα στεγάσει τώρα ειδικές εκθέσεις.

Οι νέες  ανακαινίσεις  αναμένεται να υπερδιπλασιάσουν τον  χώρο της έκθεσης από 5.400 τ.μ. σε 12.000 τ.μ., επιτρέποντας έτσι τον διπλασιασμό  των επισκεπτών, από 4.000 έως 8.000 την ημέρα.

Το “Νέο Ούφιτσι”,  αναμένονταν  αρχικώς  να ολοκληρωθεί το 2006 και στη συνέχεια καθυστέρησε μέχρι το 2009. Σήμερα προγραμματίζεται  να ολοκληρωθεί το 2014. Απαιτούνται  όμως ακόμα  30 εκατ. €  για να παραμείνει το έργο σε τροχιά.

Το άρθρο προέρχεται από την The Art Newspaper.

Ο Τζόνι Ότις, γνωστός και ως Ιωάννης Αλέξανδρου Βελιώτης, πέθανε στις 17 Γενάρη σε ηλικία 90 ετών. Υπήρξε τραγουδιστής, μουσικός, κυνηγός ταλέντων, συνθέτης, μουσικός παραγωγός, ντράμερ και ιμπρεσάριος. Γεννήθηκε στο Βαλέγιο της Καλιφόρνια και αναφέρεται και ως ο “Νονός του rythm & blues”.

Ήταν παιδί Ελλήνων μεταναστών, του Αλέξανδρου Βελιώτη που ήταν εργάτης στο λιμάνι του Mare Island και μετέπειτα ιδιοκτήτης μπακάλικου, και της Ειρήνης Κισκάκη, ζωγράφου. Ο αδερφός του Νικόλαος υπήρξε πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο.

Είναι επίσης γνωστή η επιλογή του Ότις να ζήσει τη ζωή του ως μέλος της Αφρο-αμερικανικής κοινότητας. Όπως έγραψε ο ίδιος :

Ως παιδί αποφάσισα ότι αν η κοινωνία μας υπαγόρευε ότι κάποιος θα πρέπει να είναι λευκός ή μαύρος, εγώ θα επέλεγα να είμαι μαύρος.

Γιος του υπήρξε ο μουσικός Σάγκι Ότις.

Αφού έπαιξε για κάποια χρόνια ντραμς σε διάφορες ορχήστρες ο Ότις ίδρυσε τη δική του μπάντα το 1945 και είχε μια από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια επιτυχίες, το Harlem Nocturne.

Ακολούθησε μια ζωντανή και ενδιαφέρουσα μουσική καριέρα μέχρι το 1960, οπότε και στράφηκε στη δημοσιογραφία και την πολιτική. Μάλιστα υπήρξε υποψήφιος για το τοπικό κοινοβούλιο της Καλιφόρνια χωρίς επιτυχία στην εκλογή του. Μέχρι και παππάς έκανε στην εκκλησία της Κοινότητάς Λάντμαρκ.

Αλλά για περισσότερα, καθώς και τη δισκογραφία του Ότις, δείτε το σχετικό λήμμα στη Βικιπαίδεια (αγγλικά).

«Υπάρχει μια αρκετά στερεοτυπική  εικόνα που έχουμε για τον  Χώκινγκ σε μια αναπηρική καρέκλα μπροστά από ένα πανόραμα από  αστέρια,  να λέει κάτι  βαθυστόχαστο για το σύμπαν”,  ανέφερε η Άλισον Μπόιλ, επιμελήτρια του μουσείου της αστρονομίας, την  Πέμπτη πριν από την έναρξη του εκθέματος. “Υπάρχουν πολύ περισσότερα για να περιγράψουμε τον Χώκινγκ απ’  αυτό.”

Ο Χώκινγκ , σήμερα  70 ετών, είναι γνωστός  για την πρωτοποριακή εργασία του σχετικά με τις μαύρες τρύπες και από μια σειρά δημοφιλών βιβλίων του  τα οποία έχουν βοηθήσει εκατομμύρια  μη ακαδημαϊκούς να προσεγγίσουν την  κοσμολογία,  την  κβαντική θεωρία και  τη θεωρητική αστροφυσική.

Η καριέρα υπήρξε  ακόμη πιο αξιοσημείωτη, επειδή πάσχει από τη νόσο του  Lou Gehrig, μια ανίατη εκφυλιστική διαταραχή που έχει αφήσει  σχεδόν παράλυτο και εξαρτημένο  από την χαρακτηριστική ρομποτική συσκευή σύνθεσης  της φωνής του  για να επικοινωνεί.

Η έκθεση περιλαμβάνει σειρά από φωτογραφίες του επιστήμονα πριν μείνει παράλυτος, ενώ άλλες τον δείχνουν να παίζει με τα παιδιά του.

Κατά τ’άλλα το άρθρο της Artdaily αναφέρει  ότι η έκθεση είναι σχετικά μέτρια όσον αφορά το  πλήθος των εκθεμάτων και κάποια απ’αυτά μπορεί να έχουν περιορισμένο ενδιαφέρον. Ο ίδιος ο Hawking πάντως δήλωσε ικανοποιημένος :

“Αντιλαμβάνομαι ότι [η έκθεση] δεν έχει μεγάλη διάρκεια, αλλά το μέχρι τώρα  αποτέλεσμα είναι αρκετά εντυπωσιακό.”