This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Ο Αντόνι Γκαουντί υπήρξε ένας κορυφαίος Καταλανός αρχιτέκτονας και επικεφαλής του κινήματος του Καταλανικού Μοντερνισμού.  Τα έργα του αντικατοπτρίζουν το ιδιαίτερα μοναδικό και διακριτό του ύφος. Βρίσκονται συγκεντρωμένα στο μεγαλύτερο μέρος τους στη Βαρκελώνη, όπως και το magnum opus του, η Σαγράδα Φαμίλια.

Μεγάλο μέρος της δουλειάς του Γκαουντί επηρεάστηκε από τα τέσσερα  πάθη της ζωής του: την αρχιτεκτονική, τη φύση, τη θρησκεία και την αγάπη για την Καταλονία. Ο Γκαουντί μελετούσε κάθε λεπτομέρεια στις  δημιουργίες του, ενσωματώνοντας  στην αρχιτεκτονική του μια σειρά από τέχνες στις οποίες ήταν εξειδικευμένος: Κεραμική, βιτρό,  σφυρηλάτηση σιδήρου και ξυλουργικές εργασίες. Εισήγαγε νέες τεχνικές για την επεξεργασία  των υλικών, όπως το Trencadis, που ήταν φτιαγμένο από ρετάλια κεραμικών.

Μετά από μερικά χρόνια δουλειάς υπό την επιρροή της  νεο-γοτθικής και των Ανατολικών τεχνικών, ο  Γκαουντί έγινε μέρος του κινήματος του Καταλανικού Μοντερνισμού που είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Το έργο του ξεπέρασε  την κύρια τάση του Μοντερνισμού,  ακολουθώντας  ένα οργανικό στιλ εμπνευσμένο από τη φύση. Γκαουντί σπάνια έκανε από τα πριν  λεπτομερή σχέδια των έργων του, προτιμώντας αντ ‘αυτού να δημιουργεί σε τρισδιάστατα μοντέλα και σχηματοποίηση των  λεπτομερειών στην πορεία της σύλληψης του έργου.

Το έργο του Γκαουντί απολαμβάνει ευρεία διεθνή απήχηση και πολλές μελέτες έχουν αφιερωθεί  στην κατανόηση της αρχιτεκτονικής του. Σήμερα, το έργο του βρίσκει θαυμαστές τόσο μεταξύ των αρχιτεκτόνων όσο και στο ευρύ κοινό. Το αριστούργημα του,  το ακόμη ανολοκλήρωτο Σαγκράδα Φαμίλια, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μνημεία στην Ισπανία. Μεταξύ των ετών 1984 και 2005, επτά από τα έργα του είχαν αναγνωριστεί ως  Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την UNESCO.  Η  πίστη του Γκαουντί στο καθολικισμό θα ενταθεί κατά τη διάρκεια της ζωής του και θρησκευτικές εικόνες διαπερνούν το έργο του.  Αυτό του πρόσφερε  το παρατσούκλι του  “Αρχιτέκτονα του Θεού”  και οδήγησε  σε εκκλήσεις για την αγιοποίηση του.

 Το παρόν αντλεί περιεχόμενο από το αντίστοιχο άρθρο της αγγλικής Βικιπαίδειας, ενώ οι εικόνες προέρχονται από τα Commons και επομένως διανέμεται με άδεια cc-by-sa.

 

Η Οικία – Μουσείο Πούσκιν βρίσκεται στην Προκυμαία του Καναλιού Μόικα (12, Moika Embankment) στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, κοντά στα Χειμερινά Ανάκτορα και το Μουσείο Ερμιτάζ, όπου ο Αλέξανδρος Πούσκιν (Alexander Pushkin, 1799 – 1837), ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας, έζησε με την οικογένειά του μέχρι το θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1837.

Το φθινόπωρο του 1836, ο Πούσκιν μετακόμισε σ’ ένα διαμέρισμα της Αγίας Πετρούπολης, δίπλα στο κανάλι Μόικα, που ήταν το αρχοντικό της πριγκίπισσας Βολκόνσκαγια (Volkonskaya). Ο ποιητής με τη σύζυγό του Ναταλία και τα τέσσερα παιδιά τους, καθώς και της Ναταλίας τις δύο αδελφές, εγκαταστάθηκαν στον πρώτο όροφο του μεγάρου με έντεκα δωμάτια και ξεχωριστά οικήματα για το υπηρετικό προσωπικό.

Το πρώτο μουσείο Πούσκιν χρονολογείται στα 1879 επί Τσάρου Αλέξανδρου, που λειτουργούσε και ως Λύκειο.

Οι πρώτοι που διαφύλαξαν τις συλλογές αντικειμένων του Πούσκιν ήταν οι φίλοι του που τα είχαν πάρει είτε από τον ίδιο είτε από τη χήρα του. Μια επίσης όχι και τόσο ασήμαντη συλλογή διατηρήθηκε από συναδέλφους του ποιητή στο Λύκειο.  Ήδη το 1899, τα αντικείμενα της συλλογής  ανέρχονταν  σε 1679 και κατά τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννησή του υπήρξε μια ειδική έκδοση με τον τίτλο «Описание пушкинского музея».

Μόλις το 1907 εξετάστηκε το ενδεχόμενο για ενοποίηση του Μουσείου με το Λύκειο και Οικία του Πούσκιν. Αλλά η οριστική ενοποίηση όλων των αντικειμένων του Πούσκιν σε ένα Μουσείο έγινε μετεπαναστατικά υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Μάλιστα  πρώτη μετεπαναστατική  έκθεση έγινε στην Οίκια Πούσκιν το 1922, αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του ποιητή.

Στα 1925, το σπίτι του Πούσκιν μετατράπηκε οριστικά  σε μουσείο, αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του. Το διάσημο γραφείο του Πούσκιν, όπου ο ποιητής δεχόταν φίλους του συγγραφείς, ζωγράφους και προσωπικότητες της Αγίας Πετρούπολης, διατηρείται όπως ήταν μετά το θάνατό του και περιέχει την περίφημη βιβλιοθήκη του με 4.500 τόμους σε δεκατέσσερις Ευρωπαϊκές και Ανατολικές γλώσσες: εγκυκλοπαίδειες, βιβλία ιστορίας και γεωγραφίας, συλλογές λαϊκών τραγουδιών και λογοτεχνικά έργα Ευρωπαίων και Ρώσων συγγραφέων που θαύμαζε ο Πούσκιν, όπως οι Σαίξπηρ, Δάντης, Βολταίρος, Χάινε και Μπάιρον.

Υπάρχουν και άλλες χρονολογίες ορόσημα στην πορεία του Μουσείου στην διάρκεια του 20ου αιώνα, στις οποίες δεν θα ανφερθούμε διαξοδικά εδώ πέρα.

Το 1992 το Πανσοβιετικό Μουσείο Πούσκιν μετονομάζεται σε Πανρωσικό.

Άλλοι σύνδεσμοι

• Επίσημος ιστοχώρος του Μουσείου
• Ιστοχώρος για την πολιτιστική κληρονομιά των μουσείων στη Ρωσία εν γένει.

Το άρθρο αυτό αντλεί περιεχόμενο από τα αντίστοιχα για το Μουσείο Πούσκιν της ελληνόφωνης και ρωσόφωνης Βικιπαίδειας.

Είναι γνωστό από ιστορικά αρχεία  ότι ο Βαν Εϋκ  θεωρήθηκε επαναστατική αυθεντία  σε ολόκληρη τη Βόρεια Ευρώπη κατά τη διάρκεια της ζωής του. Τα σχέδια και οι μέθοδοι του πολύ δύσκολα μπορούσαν να αντιγραφούν και να αναπαραχθούν. Το μότο  του, μια από τις πρώτες και πιο ξεχωριστές ακόμα και σήμερα υπογραφές στην ιστορία της τέχνης, “ALS IK KAN” (“όπως μπορώ”) εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1433 στον πίνακα το “Πορτρέτο ενός άνδρα με τουρμπάνι”,  ο οποίος  είναι πιθανότατα μια αυτοπροσωπογραφία και ενδεικτικός  της αυτοπεποίθησής  του την εποχή εκείνη. Τα χρόνια μεταξύ 1434 και 1436 θεωρούνται ως η πιο παραγωγική του  περίοδος, όταν δημιουργήσε έργα όπως  η Madonna του Καγγελάριου Rolin, Lucca Madonna και η  La Madone au Chanoine Van der Paele). Εκείνη την χρονιά, παντρεύτηκε την πολύ νεότερή του Μαργαρίτα.  Αρχεία του  1437 δείχνουν ότι  είχε υψηλή εκτίμηση από τις ανώτερες τάξεις των ευγενών της  Βουργουνδίας, ενώ δέχονταν και πολλές παραγγελίες από το εξωτερικό. Πέθανε νέος, τον Ιούλιο του 1441, αφήνοντας πίσω του πολλά ημιτελή έργα που έπρεπε να ολοκληρωθούν από τους βοηθούς  του εργαστηρίου του. Έργα που σήμερα θεωρούνται, ωστόσο, σημαντικά παραδείγματα της πρώϊμης ολλανδικής  ζωγραφικής . Η  τοπική και διεθνής  φήμη του βοηθήθηκε από τους δεσμούς του με την τότε άρχουσα πολιτική αριστοκρατία της αυλής της Βουργουνδίας.

Το παραπάνω κείμενο αντλεί περιεχόμενο από το άρθρο Jan van Eyck  και διανέμεται με άδεια cc-by-sa.

http://wp.me/p1Szgn-ek

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ / ΖΥΡΙΧΗ – Η αστυνομία στη Σερβία έχει ανακτήσει έναν πίνακα του  Γάλλου καλλιτέχνη Πολ Σεζάν, που είχε κλαπεί υπό την  απειλή όπλου από ένα ελβετικό μουσείο πριν από τέσσερα χρόνια, δήλωσαν αξιωματούχοι την Πέμπτη.

Αγόρι Σεζάν σε ένα κόκκινο γιλέκο, το οποίο μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι άξιζε περισσότερο από 100 εκατομμύρια δολάρια, ήταν ένας από τους τέσσερις πίνακες που εκλάπησαν από την E. G. Buehrle Collection  στη Ζυρίχη το 2008 από ένα τρίο κουκουλοφόρων ληστών που εισέβαλαν μέσα  λίγο πριν το κλείσιμο  και είπαν στο  προσωπικό να ξαπλώσει στο πάτωμα, ενώ πήραν αυτά που ήθελαν.

Η λεία  ήταν μια από τις μεγαλύτερες μέχρι την εποχή εκείνη.

Τέσσερις άνδρες συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα του Βελιγραδίου και η νοτιοδυτική πόλη της Cacak την Τετάρτη για την  κλοπή και ο διευθυντής της  συλλογής Buehrle επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του πίνακα, ανακοίνωσε  το γραφείο του κρατικού εισαγγελέα της Ζυρίχης.

Σε συνέντευξη τύπου που δόθηκε  στο Βελιγράδι, ο Miljko Radisavljevic, ειδικός εισαγγελέας για το οργανωμένο έγκλημα, ανέφερε ότι οι ύποπτοι ήθελαν να πουλήσουν τον πίνακα, που βρέθηκε στο πάνελ της πόρτας του αυτοκινήτου, για το μικρό ποσό των 3,5 εκατομμυρίων €.

«Έλαβαν € 2,8 εκατομμύρια πριν από τη σύλληψη», είπε.

Το “Αγόρι με το κόκκινο γιλέκο”, πιστεύεται ότι ζωγραφίστηκε  το 1888 και απεικονίζει ένα αγόρι με παραδοσιακή ιταλική στολή να φορά ένα κόκκινο γιλέκο, ένα μπλε μαντήλι και μια μπλε ζώνη. Τρεις άλλες παραλλαγές  του πίνακα βρίσκονται σε μουσεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δύο από τους  κλεμμένους  καμβάδες, ένας του Claude Monet και ο άλλος του  Vincent Van Gogh, ανακτήθηκαν λίγο μετά τη ληστεία, καθώς είχαν εγκαταλειφθεί σε ένα αυτοκίνητο. Ένα έργο του Edgar Degas εξακολουθεί να λείπει.

Κατά την ίδια συνέντευξη Τύπου, ο Σέρβος υπουργός Εσωτερικών Ίβιτσα Ντάτσιτς δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της δράσης που ονομάστηκε Επιχείρηση Γιλέκο, η αστυνομία κατέσχεσε επίσης περίπου 1,5 εκατ. ευρώ σε μετρητά, τέσσερα οχήματα, όπλα και πυρομαχικά.

«Δεν νομίζω ότι είχαμε ποτέ μια  πιο πολύτιμη σύλληψη”, δήλωσε ο Ντάτσιτς. “Ο πίνακας τώρα θα φρουρείται από την αστυνομία και θα επιστρέψει  στον ιδιοκτήτη του.”

Η συλλογή Buehrle, μια  από τις  σημαντικότερες ιδιωτικές συλλογές   ευρωπαϊκής τέχνης του 20ού αιώνα, είχε συγκεντρωθεί από τον Ελβετό  βιομήχανο Emil Georg Buehrle, ο οποίος απέκτησε τα πλούτη του από την παραγωγή και την πώληση αντιαεροπορικών όπλων.

Τον περασμένο Οκτώβριο, η σερβική αστυνομία ανακάλυψε δύο έργα του Πάμπλο Πικάσο – το Tete de Cheval (Κεφάλι αλόγου) και το Verre et Pichet (Κρύσταλλο και στάμνα) – που είχαν κλαπεί το 2008 από μια συλλογή στην ελβετική πόλη Pfaeffikon, κοντά στη Ζυρίχη.

© Copyright (c) Postmedia News

Πηγή : εδώ

Η Κουνστκάμερα ιδρύθηκε από τον Μέγα Πέτρο επάνω στον ποταμό Νέβα. Η πυργοειδής  Μπαρόκ τύπου Πέτρου αρχιτεκτονική του κτιρίου της Κουνστκάμερα σχεδιάστηκε από τον Γκέοργκ Γιόχαν Ματταρνόβι και ολοκληρώθηκε το 1727. Ο θεμέλιος λίθος για την Κουνστκάμερα τέθηκε το 1719.

Το Μουσείο του Πέτρου ήταν μια αίθουσα παραδοξοτήτων αφιερωμένη στη διατήρηση “φυσικών και ανθρώπινων παραδοξοτήτων και σπανιοτήτων”, ένας πολύ συνηθισμένος  τύπος συλλογής εκείνη την εποχή. Η προσωπική συλλογή του Τσάρου, αρχικά αποθηκευμένη στο Θερινό Παλάτι, χαρακτηρίζονταν από μεγάλη ποικιλία από ανθρώπινα και ζωϊκά έμβρυα με ανατομικές ανωμαλίες, τις οποίες ο Πέτρος είχε δει το 1697 όταν επισκέφθηκε τους  Frederick Ruysch και Levinus Vincent. Η ιδέα πίσω από τις κουνστκάμερες ήταν να συγκεντρωθεί μια εξαντλητική  γνώση του κόσμου. Η Ολλανδική λέξη “kunst-kamer” φαίνεται να έχει εισαχθεί από τον χειρούργο Στίβεν Μπλάνκααρτ το 1680.

Η Κουνστκάμερα του Μεγάλου Πέτρου έχει θεωρηθεί  συχνά ως μια αμεθόδευτη συλλογή από μια σειρά χωρίς συνοχή σπανιότητες, αλλά τελικά φαίνεται ότι τα αντικείμενα είχαν συλλεχθεί συστηματικά υποκείμενα σε ένα καλώς ορισμένο σχέδιο. Το κύριο ενδιαφέρον του Πέτρου ήταν στα “naturalia“, παρά στα ούτως αποκαλούμενα “artificialia“. Ο Πέτρος ενθάρρυνε την έρευνα των ανωμαλιών, προσπαθώντας εξαρχής να γελοιοποιήσει τον δεισιδαιμονικό φόβο για τα τέρατα. Εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο παρήγγειλε όλα να τερατόμορφα, πεθαμένα στη γέννα παιδιά να αποστέλλονται απ’ όλη την επικράτεια της  χώρας για την  αυτοκρατορική συλλογή. Στη συνέχεια τα τοποθετούσε στην έκθεση της Κουνστκάμερα ως παραδείγματα ατυχημάτων της φύσης.

Το 1716 ο Πέτρος ιδρύει το τμήμα ορυκτών της Kunstkamera, καταθέτοντας εκεί  μια  υπάρχουσα συλλογή από 1195 ορυκτά  που  είχε αγοράσει από τον Gotvald, έναν γιατρό στο  Γκντάνσκ. Η συλλογή εμπλουτίστηκε και  με ρωσικά ορυκτά.  Υπήρξε ο προκάτοχός του Ορυκτολογικού Μουσείου Φέρσμαν,  που σήμερα έχει την έδρα του  στη Μόσχα.

Πολλά από τα εκθέματα αγοράστηκαν στο Άμστερνταμ από τον φαρμακολόγο Albertus Seba (1716) και τον ανατόμο Frederik Ruysch (1717) και αποτέλεσαν  τη βάση για την Ακαδημία των Επιστημών. Η Kunstkamera ήταν ειδικά κατασκευασμένη  για να στεγάσει τις δύο αυτές σημαντικές συλλογές. Μια τρίτη  συλλογή προήλθε από τον  Jacob de Wilde, έναν  συλλέκτη πολύτιμων λίθων και επιστημονικών οργάνων. Ο επικεφαλής- γιατρός του Τσάρου, ο Robert Erskine, και η γραμματέας του Johann Daniel  Schumacher ήταν υπεύθυνοι για την απόκτηση της συλλογής.

Στη δεκαετία του 1830, οι συλλογές της Kunstkamera διασκορπίστηκαν στα  νεοσύστατα αυτοκρατορικά  μουσεία, με το πιο σημαντικό να είναι το Μέγα Μουσείο Ανθρωπολογίας και Εθνογραφίας, που ιδρύθηκε το 1879. Διαθέτει μια συλλογή που πλησιάζει 2.000.000 κομμάτια  και έχει γίνει γνωστό ως το Μεγάλο Μουσείο του Πέτρου  από το 1903 (έτσι ώστε να διακρίνεται  το αρχαιότερο μουσείο από το  Ρωσικό Μουσείο της Εθνογραφίας).

Αρχικά υπήρχαν ξεχωριστά μουσεία Ανθρωπολογίας και Εθνογραφίας, αλλά στις 5 Δεκεμβρίου 1878 αποφασίστηκε να συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο μουσείο σε συνδυασμό με τον διορισμό του  Leopold Schrenk ως πρώτου διευθυντή  του στις 10 Νοεμβρίου 1879.  Μόλις στις  23 Σεπτεμβρίου 1889 όμως, άνοιξε η πρώτη έκθεση του Μουσείου.

Ένα από τα πιο φρικιαστικά εκθέματα είναι η κεφαλή του Willem Mons, αδελφού  της Anna Mons. Το 1747 μερικά από τα εκθέματα χάθηκαν στην τότε πυρκαγιά. Το μουσείο στεγάζει 78 υδατογραφίες από το Περού του  καλλιτέχνη Pancho Fierro, που είναι η μεγαλύτερη συλλογή έργων του  εκτός Περού.  Τους πίνακες αυτούς έφερε ο  Schrenk μετά την επίσκεψή του εκεί το 1854.

Η ανάρτηση αυτή αντλεί περιεχόμενο από το άρθρο   Kunstkamera της αγγλόφωνης Βικιπαίδειας

Στα νέα  μέλη περιλαμβάνονται  το Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης στο Κατάρ, η Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης της Αγγλίας, το Δελχί, και η  Πινακοθήκη Dulwich στο Λονδίνο. Η ιστοσελίδα διαθέτει σήμερα περισσότερα από 30.000 έργα τέχνης και πρόσφατα καταγράφονται εικονικές περιηγήσεις στις γκαλερί στις οποίες στεγάζονται τα έργα.

Ως αρχικό μέλος της πρωτοβουλίας με πάνω από 130 πίνακες να έχουν επιλεγεί – συμπεριλαμβανομένης της εικονικής ζωγραφικής του Hans Holbein του νεότερου, το έργο «Οι Πρεσβευτές», φωτογραφήθηκε με  εξαιρετική λεπτομέρεια χρησιμοποιώντας υπερυψηλή ανάλυση  «gigapixel» ως τεχνολογία για τη λήψη φωτογραφιών – κι η Εθνική Πινακοθήκη της Αγγλίας επωφελήθηκε με τη σειρά της από την αυξημένη πρόσβαση στη συλλογή της που παρέχονταν  από το Google Art Project και τα νέα ακροατήρια που έλκονται από την πρωτοβουλία.

Κατά το πρώτο έτος του το  Google Art Project  ήταν ένας από τους  δέκα κορυφαίους  ιστοχώρους αναφοράς για το  nationalgallery.org.uk, με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των επισκέψεων να είναι από ανθρώπους  νέους σε σχέση με την Πινακοθήκη και τη συλλογή της.

Η νέα τεχνολογία

Η επανεκκίνηση   είναι μέρος μιας μεγάλης παγκόσμιας διάδοσης του εγχειρήματος, το οποίο  έχει πλέον 151 συνεργάτες σε 40 χώρες. Το έργο έχει επεκταθεί για να περιλάβει γλυπτική, τέχνη του δρόμου, φωτογραφίες  καθώς και πίνακες ζωγραφικής. Οι εταίροι ποικίλλουν από μεγάλα εθνικά μουσεία τέχνης μέχρι  πιο μικρούς  ποικιλόμορφους οργανισμούς,  που προσφέρουν λιγότερο παραδοσιακές υποδομές  για τη μεγάλη τέχνη.

Παράλληλα με την επέκταση υπήρξαν σημαντικές τεχνικές βελτιώσεις και στα νέα χαρακτηριστικά της εφαρμογής για τους χρήστες.

Η επικεφαλής για τα  Ψηφιακά Μέσα, Charlotte Sexton, δήλωσε:

“Είμαστε ευτυχείς που βλέπουμε  τη συνεχή δέσμευση της Google σε αυτό το εγχείρημα  με βελτιωμένη την τεχνολογία της, την υποστήριξη για τα   tablets, καθώς και τη δυνατότητα να δημιουργήσετε τις δικές σας συλλογές έργων τέχνης. Οι νέοι εταίροι έχουν διευρύνει  πραγματικά το εύρος του διαθέσιμου περιεχομένου στους χρήστες και είμαστε ενθουσιασμένοι που η συνέχιση της συμμετοχής μας θα οδηγήσει περισσότερους ανθρώπους να είναι σε θέση να απολαύσουν την  παγκόσμιας κλάσης συλλογή μας από παλαιά έργα κορυφαίας ζωγραφικής  μέσα απ΄ αυτόν τον ιστοχώρο. ”

Διαβάστε περισσότερα σχετικά με την  National Gallery και το  Google Art Project

Δείτε την  National Gallery στο  Google Art Project [εξωτερικός σύνδεμος]

Πηγή: Nationalgallery.org

Η πόλη Ουμέα θα είναι Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2014. Το μουσείο έχει σχεδιαστεί από τον Δανό αρχιτέκτονα Henning Larsen και προγραμματισμένες εκθέσεις περιλαμβάνουν τον Mario Merz και τον Σουηδό εικονογράφο Björn Berg.

Αν και βρίσκεται 600 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας της Στοκχόλμης και μόλις 400 χιλιόμετρα νότια του Αρκτικού Κύκλου, η Ουμέα έχει μια μικρή αλλά ζωτικής σημασίας καλλιτεχνική σκηνή. Η Σχολή Καλών Τεχνών συνήθιζε να κάνει κάποιες εκθέσεις των φοιτητών στο πρώην κτίριο του μουσείου και θα συνεχίσει να το κάνει στις νέες εγκαταστάσεις. Ένα πάρκο γλυπτικής στην πόλη περιλαμβάνει έργα από τον Tony Cragg, Bard Breivik, Charlotte Gyllenhammar, Anish Kapoor και άλλων.

Υπάρχει επίσης ένα παράρτημά της με έδρα τη Στοκχόλμη – η γκαλερί Andersson Sandström που αντιπροσωπεύει την κληρονομιά των Louise Bourgeois, Elin Elfström, Antony Gormley και Cragg.

http://www.bildmuseet.umu.se

Πηγή: Art Newspaper

Οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας πιστεύουν ότι:

• Μια καλή ιδεά που θα επικοινωνηθεί καλά θα διαδοθεί γρήγορα και σε μεγάλο ακροατήριο.

• Μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων μπορεί να αποτελέσει μια τρομερή πηγή άντλησης χρημάτων και ενθάρρυνσης.

Το Kickstarter ενδυναμώνεται από μια μοναδική όλα-ή-τίποτε μέθοδο χρηματοδότησης όπου τα εγχειρήματα ή θα χρηματοδοτηθούν πλήρως ή τα χρήματα δεν θα αλλάξουν καθόλου χέρια.

Ποιός  μπορεί να χρηματοδοτήσει το εγχείρημά του μέσα από το  Kickstarter;

Στο «Μανιφέστο του Σουρεαλισμού” ο Αντρέ Μπρετόν ορίζει την κίνηση ως “καθαρά ψυχικό αυτοματισμό”. Εάν αυτή είναι η περίπτωση, τότε είναι λογικό ότι οι σουρεαλιστές θα εκστασιάζονταν από το φωτογραφικό θάλαμο , ένα αυτόματο που λειτουργεί  ανεξάρτητα από την ανθρώπινη συνείδηση ή τα ανθρώπινα χέρια . Ακόμα και τα υποκείμενα μόλις που είχαν  τον έλεγχο της θέσης τους, οι εκλάμψεις των φλας έρχονταν πάρα πολύ γρήγορα. Οι εικόνες που προκύπτουν είναι καθαρές, ανεξαρτήτως τι απεικονίζουν.  Το αντικείμενο εμπίπτει στο κενό μεταξύ πόζας και φυσικής στάσης. Στην ατέρμονη ροή των εικόνων,  λήψη  μετά τη λήψη , οι ίδιοι οι άνθρωποι χάνουν την ανθρωπιά τους και αρχίζουν να  μοιάζουν με αυτόματες εικόνες επίσης.

Ωστόσο με την πάροδο του χρόνου ο καταναγκαστικός νατουραλισμός του αυτόματου φωτογραφικού θαλάμου έκανε μόνον τους καλλιτέχνες πιο ενθουσιώδεις να αντιμετωπίσουν αυτές τις υποθέσεις,  να κάνουν  την αλήθεια μηχανικό ψεύδος . Ο φωτογραφικός θάλαμος πέρασε από τον στιγμιαίο προσωπογράφο στον στιγμιαίο αφηγητή, χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες παραδοχές για τους φωτογραφικούς θαλάμους για να εκθέσει το αναπόφευκτο  τεχνούργημα.  Ο Andy Warhol έδειξε την πολλαπλότητα της εικόνας του φωτογραφικού θαλάμου, καμία εκ των οποίων δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί αυθεντικότητα πάνω σε κάποια άλλη . Η Cindy Sherman ανέλαβε την περσόνα μιας ποικιλίας από γυναικείους ρόλους, από την νεαρή κοπέλλα μέχρι τη μοιραία γυναίκα, δείχνοντας πως ακόμα και ένα στιγμιότυπο χρειάζεται χρόνια πρόβας.

Η έκθεση «Πίσω από την κουρτίνα: Η αισθητική του φωτογραφικού θαλάμου” θα περιλαμβάνει πάνω από 600 αρχεία  πολυμέσων από 60 διεθνείς καλλιτέχνες.  Στους καλλιτέχνες περιλαμβάνονται ο  Arnulf Rainer, ο Andy Warhol, ο Thomas Ruff, η Cindy Sherman και ο  Gillian Wearing, μαζί με έργα ανώνυμων φωτογράφων. Θα υπάρχουν  έξι θέματα: ο θάλαμος, η αυτοματοποιημένη διαδικασία, το φιλμ, ποιος είμαι, ποιος είσαι, και, το αγαπημένο μας: ποιοι είμαστε;

Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 20 Μαΐου στο Musee D’Elysee στο Παρίσι.

Πηγή : Huffingtonpost