Ελευθερία Αρβανιτάκη BLOG

Με Δ.Γαλάνη και Ελ.Αρβανιτάκη «ανοίγει» το 51ο Φεστιβάλ Φιλίππων στην Καβάλα

2008-06-03T12:20:00.001+03:00

Καβάλα

Στις 4 Ιουλίου κάνει πρεμιέρα το 51ο Φεστιβάλ Φιλίππων στην Καβάλα με τη συναυλία της Δήμητρας Γαλάνη και της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Πρόκειται για το δεύτερο παλαιότερο φεστιβάλ της χώρας, μετά από αυτό της Επιδαύρου.

Το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ περιλαμβάνει παραστάσεις αρχαίου δράματος και αττικής κωμωδίας που θα ανεβάσουν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο, αλλά και οι θίασοι πολλών Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.)

Καινοτομία της φετινής διοργάνωσης είναι η συνεργασία των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και Κομοτηνής, που θα παρουσιάσουν μια ξεχωριστή παράσταση με τίτλο «Οψόμεθα εις Φιλίππους» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη. Η παράσταση που θα πραγματοποιηθεί σε ειδικά διαμορφωμένο θέατρο, αφορά δέκα μοτοσικλετιστές που καταφτάνουν στον κάμπο των Φιλίππων και κατασκηνώνουν στο σημείο που έγινε η περίφημη μάχη των Φιλίππων με τον στρατό του Βρούτου. Εκεί, αρχίζουν να διηγούνται τους «Παράλληλους Βίους» του Πλούταρχου, τους βίους του Καίσαρα, του Βρούτου, του Κάσσιου, του Μάρκου Αντώνιου, μέσα από πηγές που άντλησε και ο Σαίξπηρ για την συγγραφή του «Ιούλιου Καίσαρα».

Στις 17 Ιουλίου, ο Δήμος Καβάλας και η Καμεράτα - Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής θα παρουσιάσουν τον σολίστ στο βιολί, Γιώργο Παναγιωτίδη, με μαέστρο τον Βλαδίμηρο Συμεωνίδη σε μια βραδιά αφιερωμένη στην επέτειο των 50 χρόνων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Το Σάββατο 19 Ιουλίου ανεβαίνει μια ενδιαφέρουσα παράσταση από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ο «Ορέστης» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Σλόμπονταν Ουνκόφσκι.

Στις 25 και 26 Ιουλίου στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων παρουσιάζεται από την εταιρεία Ελληνική Θεαμάτων η «Ελένη» του Ευριπίδη με την Σμαράγδα Καρύδη στον ομώνυμο ρόλο, τον Θοδωρή Αθερίδη ως Μενέλαο, ο οποίος υπογράφει και την σκηνοθεσία και τον Γιώργο Καπουτζίδη σε γυναικείο ρόλο αυτόν της Θεονόης.

Το χοροθέατρο «Ροές», το Σάββατο 2 Αυγούστου, θα παρουσιάσει το έργο «Ηλέκτρα Αυτουργός», σε σκηνοθεσία και χορογραφίες της Σοφίας Σπυράτου. Πρόκειται για μια ανάγνωση του μύθου της Ηλέκτρας κατά την εκδοχή του Ευριπίδη, με έντονο αισθητικά το ελληνικό στίγμα.

Στις 8 και 9 Αυγούστου, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας παρουσιάζει μαζί με το Θέατρο Διαδρομή το έργο του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, «Του Κουτρούλη ο Γάμος» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου.

Τη Δευτέρα 11 Αυγούστου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο κοινό μια ξεχωριστή παράσταση με τη διασκευή της κωμωδίας του Αριστοφάνη «Βάτραχοι» σε «Βάτρα-χ». Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Λιγνάδης.

Στις 18 Αυγούστου, ανεβαίνει ο «Αίας» του Σοφοκλή από το Θέατρο «Αττις» σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου.

Οι «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη από το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζονται την Παρασκευή 22 Αυγούστου.

Την Τρίτη 27 Αυγούστου, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας παρουσιάζει τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Ανατόλι Βασίλιεφ και σκηνικά Διονύση Φωτόπουλου.

Στις 29 και 30 Αυγούστου, θα φιλοξενηθεί στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων το παιδικό έργο της Κάρμεν Ρουγγέρη «Ο Ρομπέν των δασών».

Η αυλαία του 51ου Φεστιβάλ Φιλίππων πέφτει τη Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου με το Εθνικό Θέατρο που ανεβάζει το έργο «Οιδίποδας Τύραννος - επί Κολωνώ». Πρόκειται για ένα έργο βασισμένο στα «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ». Η διασκευή και σκηνοθεσία είναι της Ρούλας Πατεράκη.

in.gr

Γαλάνη και Αρβανιτάκη στο Φεστιβάλ Βύρωνα

2008-05-21T16:04:00.000+03:00

Τι: ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
Πότε: ΠΕΜΠΤΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ / Έναρξη: 9:30 μμ
Πού: Φεστιβάλ Δήμου Βύρωνα, στη Σκιά των Βράχων
Τιμή Εισιτηρίου: Τιμή Εισιτηρίου: 25 €
Πληροφορίες: www.dimosbyrona.gr, www.festivalbyrona.gr / Θέατρα Βράχων: «Μελίνα Μερκούρη», «Άννα Συνοδινού» τηλ.: 210 7626438, 210 7626738.
Προπώληση: Δημαρχείο Βύρωνα Καραολή & Δημητρίου 32-36 Δευτέρα έως Παρασκευή 8.30 π.μ. - 2.30 μ.μ., Πνευματικό Κέντρο Δήμου Βύρωνα (Παλαιό Δημαρχείο) Κύπρου & Ευαγγελικής Σχολής Δευτέρα έως Παρασκευή 8.30 π.μ. - 8.00 μ.μ. Ταμεία Θεάτρων Βράχων: Από Βύρωνα: Καθημερινά 6.00 μ.μ. - 10.00 μ.μ., Από Υμηττό: τις ημέρες των παραστάσεων 6.00 μ.μ. - 10.00 μ.μ., Δισκοπωλεία «METROPOLIS», Δισκοπωλείο «SALINA» Υμηττού 125, Παγκράτι, i-ticket.gr τηλ. Κρατήσεις: 801-11-60000, www.ticketservices.gr τηλ.: 210 7234567.

Η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη... ταξιδεύουν μαζί αυτό το καλοκαίρι!!!!

Μια από τις πιο πετυχημένες μουσικές παραστάσεις του φετινού χειμώνα που συγκέντρωσε περισσότερους από 80.000 θεατές βάζει ρούχα καλοκαιρινά, αποκτά διάθεση εκδρομική και δίνει ραντεβού με το κοινό στο Φεστιβάλ του Βύρωνα

Δήμητρα και Ελευθερία μαζί. Δύο αγαπημένες παρουσίες που συμπληρώνει η μία την άλλη πάνω στη σκηνή. Δύο ερμηνεύτριες με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό τους.

Σε μια ατμόσφαιρα μαγευτική η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη γεμίζουν τις καλοκαιρινές νύχτες μας με αγαπημένους ήχους και εικόνες. Τραγούδια της Δήμητρας και της Ελευθερίας, εναλλάσσονται δυναμικά σ’ ένα πρόγραμμα με τραγούδια-ιστορίες για τον έρωτα, την αγάπη, το χωρισμό, τη ζωή.

Ρυθμός, Ένταση, Συγκίνηση, Συμμετοχή τα συστατικά του προγράμματος.

Ένα μουσικό «παιχνίδι» με δυο φωνές γεμάτες χρώμα και φως από τη Δύση και την Ανατολή.

Μια παράσταση γεμάτη ηλεκτρισμό με μοναδικές ερμηνείες και υψηλή αισθητική.

Μαζί τους θα είναι φίλοι και εξαίρετοι μουσικοί: ο Γιάννης Άννινος στο μπάσο, ο Σπύρος Γκούμας στο μπουζούκι, ο Γιώργος Ζαχαρίου στα πλήκτρα, ο Νίκος Καρατζάς στα κρουστά, ο Κοσμάς Κοκκόλης στο μπουζούκι, ο Θωμάς Κωσταντίνου στο ούτι, λαούτο, τσουμμπους, μπουζούκι, ο Κώστας Λιόλιος στα τύμπανα, ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας στις κιθάρες, ο Δημήτρης Τσάκας στο σαξόφωνο και ο Παναγιώτης Τσεβάς στο ακορντεόν. Οι ενορχηστρώσεις έχουν γίνει από τον Γιώργο Ζαχαρίου και τον Δημήτρη Μπαρμπαγάλα. Τον ήχο επιμελούνται οι Μανώλης Ολλανδέζος και Αργύρης Λιανός ενώ το σχεδιασμό των φώτων έκανε ο Phil Hills. Την επιμέλεια ορχήστρας έχει ο Γιώργος Ζαχαρίου.

e-go.gr

Νίκος Κυπουργός και Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Μέγαρο

2008-05-16T00:27:00.002+03:00

Τι: Νίκου Κυπουργού: Τα Εγγύς και τα Πέραν,
Με την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής υπό τον Αλέξανδρο Μυράτ
Η προπώληση των εισιτηρίων άρχισε

Ένα ταξίδι σε χρώματα, ήχους και ρυθμούς που συνιστούν τη μουσική ιδιοσυγκρασία του σπουδαίου έλληνα συνθέτη Νίκου Κυπουργού, γνωστού στο ευρύ κοινό κυρίως μέσα από τα τραγούδια της θρυλικής «Λιλιπούπολης» του Γ’ προγράμματος του Μάνου Χατζιδάκι, αποτελεί η συναυλία με τίτλο «Τα Εγγύς και τα Πέραν» που θα παρουσιάσει η Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής με τη συμμετοχή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Με στόχο μια γενική αποτίμηση της συνθετικής διαδρομής του κορυφαίου έλληνα συνθέτη, η παράσταση, που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Μαΐου στις 8.30 το βράδυ στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής, περιλαμβάνει γνωστά τραγούδια, μουσική για τον κινηματογράφο αλλά και δύο νέα έργα, σε πρώτη παρουσίαση: το Αναφορά στο Μόραλη και τα Πέραν για ορχήστρα και παιδική χορωδία, παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Τη μοναδική αυτή συναυλία διευθύνει ο μόνιμος αρχιμουσικός της Καμεράτα, Αλέξανδρος Μυράτ, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια της εκδήλωσης υπογράφει ο Πάνος Παπαδόπουλος.

e-go.gr

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη μιλάει στο MusicHeaven

2008-05-15T14:40:00.005+03:00

Ένας δίσκος - απολογισμός και μια μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία υπήρξαν μόνο η αφορμή για να γνωρίσουμε καλύτερα μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του ελληνικού τραγoυδιού...

Εδώ και αρκετά χρόνια αποτελεί μία από τις σταθερότερες αξίες σε πολλούς τομείς της ελληνικής μουσικής. Η χαρακτηριστική χροιά, η ερμηνεία, το πολύ προσεγμένο ρεπερτόριο, οι σωστές επιλογές χώρων για παραστάσεις, οι άρτιες παραγωγές σε ζωντανές εμφανίσεις και δισκογραφία, οι συνεργασίες με δημιουργούς που άφησαν ανεξίτηλες σφραγίδες, η λαμπερή κι αέρινη παρουσία και οι καθοριστικές συμμετοχές της σε δίσκους άλλων, κάνουν δικαίως την Ελευθερία Αρβανιτάκη ένα μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό τραγούδι. Ένας δίσκος- απολογισμός και μια μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία υπήρξαν μόνο η αφορμή για να γνωρίσουμε καλύτερα και να συζητήσουμε με μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες του ελληνικού τραγουδιού.

Ας ξεκινήσουμε από τα σημερινά δεδομένα. Σας βρίσκουμε στην κορυφή των προτιμήσεων του ραδιοφωνικού κοινού. Απ’ ότι διάβασα το τραγούδι «Μην ορκίζεσαι» έχει μεταδοθεί περισσότερο από κάθε άλλο στο ελληνικό ραδιόφωνο τους τελευταίους μήνες…

Αυτό ξέρετε δεν λέει και πολλά. Από τη μία είναι σημαντικό γιατί το ραδιόφωνο είναι το μέσο που κάνει γνωστά τα τραγούδια, από την άλλη η ουσία είναι κατά πόσο το τραγούδι μπαίνει στη ζωή του κόσμου και έπειτα σε ακολουθεί. Αν το «Μην ορκίζεσαι» έχει αυτά τα χαρακτηριστικά θα το δείξει ο χρόνος. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.

Στις ζωντανές σας εμφανίσεις το συμπεριλαμβάνετε στο πρόγραμμα. Ο κόσμος πώς αντιδρά στο άκουσμά του;

Ανταποκρίνεται τραγουδώντας. Ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις πώς θα αντιδράσει ο κόσμος σε ένα καινούργιο τραγούδι και η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να αντιδράσει έτσι. Άλλες φορές σε εκπλήσσει η συμπεριφορά του κοινού και του ραδιόφωνου στα νέα τραγούδια και άλλες σε επιβεβαιώνει. Συγκεκριμένα στο «Μην ορκίζεσαι» δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση.

Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτό. Είναι μια διασκευή ενός ιταλικού κομματιού.

Είναι μια διασκευή του ιταλικού Come Monna Lisa των Μ. Τζουζέπε και Ρ. Τζούλιο και τους στίχους στα ελληνικά τους έγραψε ο Νίκος ο Μωραΐτης. Όταν μου το έφερε ήταν η περίοδος ετοιμασίας του δίσκου «Δυνατά- δυνατά». Ήθελα να υπάρχουν στον δίσκο ένα-δύο νέα κομμάτια κι έτσι όταν το άκουσα το ξεχώρισα αμέσως. Έπειτα το δουλέψαμε μουσικά με τον Soumka και να το αποτέλεσμα. Υπήρξε κι άλλο ένα τραγούδι που ήθελα να συμπεριληφθεί αλλά δεν προλάβαμε χρονικά να το ετοιμάσουμε γιατί έπρεπε να βγει έγκαιρα το «Δυνατά- Δυνατά». Ίσως να το έχουμε στον επόμενο δίσκο.

Ξέρουμε ότι πλέον στην ραδιοφωνική πραγματικότητα επικρατεί η μέθοδος του playlist, πιστεύετε πως αν δεν συνέβαινε αυτό το τραγούδι θα πήγαινε ακόμα καλύτερα;

Δεν ξέρω να σου απαντήσω. Το τοπίο έχει αλλάξει τόσο πολύ, που πλέον η ανθρώπινη παρουσία στο ραδιόφωνο είναι η ελάχιστη δυνατή. Το σημαντικό όμως είναι να ερμηνεύουμε πώς εξελίσσεται κάτι και να μπορούμε να λειτουργούμε μέσα από αυτό. Ή όσο το δυνατόν να προλαβαίνουμε τις εξελίξεις και να αποτρέπουμε να συμβούν πράγματα που θα μας βγάλουν από το δρόμο μας και από όσα θέλουμε να ορίζουν την τέχνη μας. Όλα αυτά βέβαια δεν είναι εύκολα. Έτσι φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση του ραδιοφώνου, να ορίζεται από μία playlist και ο ανθρώπινος παράγοντας με τις προσωπικές επιλογές κάθε ραδιοφωνικού παραγωγού να είναι πολύ περιορισμένος.

Είστε από τους καλλιτέχνες που εδώ και πολλά χρόνια απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των ΜΜΕ και ιδιαίτερα του ραδιοφώνου, με την έννοια ότι τραγούδια σας μεταδίδονται συχνά. Δεν θυμάμαι να λείψατε ποτέ από τις προτιμήσεις των παραγωγών.

Εννοείς μόνο του ραδιοφώνου. Γιατί στην ελληνική τηλεόραση δεν υπάρχουν εκπομπές που μπορούν να φιλοξενήσουν τους τραγουδιστές και τη μουσική τους, παρά μόνο τα γνωστά πρωινάδικα. Είναι δηλαδή ένα μέσον στο οποίο δεν υπάρχει θέση για εμάς, εκτός αν δίνεις συνεντεύξεις. Για παράδειγμα πέρσι φιλοξενήθηκα στις «Συναντήσεις», την εκπομπή του στιχουργού Λευτέρη Παπαδόπουλου και όντως ήταν κάτι όμορφο. Δεν είναι όμως αυτή η δουλειά της τηλεόρασης για έναν μουσικό. Δεν υπάρχουν δηλαδή εκπομπές που να έχουν ως βάση τη μουσική και μόνο αυτή.

Δεν υπάρχουν εκπομπές που στηρίζουν και προβάλουν το ποιοτικό τραγούδι; Ας πούμε το «Στην υγειά μας» ή ενίοτε το «Έχει γούστο»…

Δεν μιλάω για ποιοτικό ή μη ποιοτικό τραγούδι. Θεωρώ ότι η τηλεόραση με το να στήνει ένα στούντιο και να ετοιμάζει μια εκπομπή ποικίλης ύλης που σε κάποια σημεία να περιέχει και μουσική, απέχει πολύ από αυτό που λέω. Η τηλεόραση πρέπει να έχει σχέση με αυτό που λέγεται μουσική και να οργανώνει ξεχωριστές εκπομπές γι’ αυτήν, όχι μέσα σε magazinο. Η Μπίλιω Τσουκαλά με το «Έχει γούστο» που ανέφερες κάνει εξαιρετικές εκπομπές, αλλά δεν είναι αυτό μια αμιγώς μουσική εκπομπή.

Ας περιοριστούμε λοιπόν στο ραδιόφωνο. Υπήρξε ποτέ κάποια περίοδος που τα ραδιόφωνα να μην μετέδιδαν τα τραγούδια σας τόσο πολύ; Να υπέστη μία κάμψη αυτή η προτίμηση στο ρεπερτόριό σας;

Στο ραδιόφωνο συμβαίνει το εξής λογικό: την εποχή που κάνεις καινούργια πράγματα, βρίσκεσαι στην επικαιρότητα κι έτσι υπάρχει πολύ μεγαλύτερη προσοχή των μέσων στο πρόσωπό σου. Άρα, μαζί με τα καινούργια, μοιραία ακούγονται και κάποια παλαιότερα με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι όλο και πιο μπροστά. Για παράδειγμα πριν το «Δυνατά- Δυνατά» είχα να κάνω δίσκο τρία χρόνια που είναι αρκετός καιρός. Μεσολάβησε βέβαια η συνεργασία με τον Νίκο Ξυδάκη στο «Γρήγορα η ώρα πέρασε», όμως αν και οι πωλήσεις του ήταν υψηλές, δεν ήταν δίσκος με μεγάλη ραδιοφωνική εμβέλεια. Τα τραγούδια αυτά μπόρεσαν να ακουστούν σε δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς το πολύ, λόγω του συγκεκριμένου ύφους.

Χρησιμοποιήσατε ποτέ τα ΜΜΕ στρατηγικά;

Τέτοιες στρατηγικές που εκμεταλλεύονται τα ΜΜΕ κάνουν μονάχα οι «επαγγελματίες» του είδους και αν το θέτεις με την έννοια αυτή, δεν είμαι επαγγελματίας. Είμαι βαθειά επαγγελματίας όσον αφορά την τέχνη μου. Ό,τι κάνω θέλω να το χαίρομαι και να είμαι απόλυτα μέσα του. Από εκεί και πέρα δεν θα έκανα πράγματα για τα ΜΜΕ. Στρατηγικά και με αυτή την έννοια δρουν οι εταιρίες όταν κυκλοφορούν έναν δίσκο. Έχουν κάποιες σχέσεις, κανονίζουν κάποιες συνεντεύξεις και άλλα διάφορα τα οποία γίνονται από τότε που υπάρχει η δισκογραφία. Οι σχέσεις της δισκογραφίας δηλαδή και των ΜΜΕ είναι πολύ κοντινές λόγω της αγοράς. Κυρίως το ραδιόφωνο το οποίο στην κυριολεξία ζει από τη μουσική, άρα από εμάς και από τις εταιρίες δισκογραφίας που παράγουν το «προϊόν». Επίσης υπάρχουν και άλλοι φορείς που στηρίζονται εκεί, όπως τα μουσικά περιοδικά, η τηλεόραση με τα βίντεο κλιπ και άλλα. Είναι μια ζωντανή βιομηχανία η οποία περικλείεται από τη μουσική.

Ας αφήσουμε λοιπόν το εμπορικό κομμάτι και ας πάμε στην τέχνη. Παίρνετε την ευθύνη επάνω σας για ό,τι κάνετε;

Εννοείς την επιλογή των τραγουδιών; Ναι, έχω την πλήρη την ευθύνη της παραγωγής τους.

Στο κομμάτι αυτό παίζει και έναν μικρό ρόλο η τύχη;

Η ευθύνη και η τύχη δεν είναι ασυμβίβαστα. Η τύχη μπορεί να σου φέρει συναντήσεις και πράγματα άξια, μπορεί και όχι. Η τύχη έρχεται και φεύγει, η επιλογή είναι στο χέρι μας και όχι στης τύχης. Θα μπορούσε για παράδειγμα να έχει έρθει το «Μην ορκίζεσαι», να μην μου αρέσει, να μην μπει στον δίσκο και να μην το γνωρίσει ο κόσμος με ό,τι ακολούθησε και ακολουθεί.

Πάντως τόσο το κοινό, όσο και ο δημοσιογραφικός τομέας, απ’ ότι έχω διαβάσει κατά καιρούς, σας έχουν συνδέσει με ένα προσεκτικά επιλεγμένο ρεπερτόριο. Σας έχει επιβληθεί ποτέ η εταιρία στο συγκεκριμένο θέμα;

Ήμουν από τους τυχερούς, δεν μου επιβλήθηκαν ποτέ. Μπήκα στην δισκογραφία με ένα συγκρότημα, την Οπισθοδρομική Κομπανία, αλλά και από την πόρτα των συμμετοχών. Ξεκίνησα δηλαδή να τραγουδάω καλεσμένη σε κάποιους δίσκους συνθετών ή τραγουδοποιών φτιάχνοντας παράλληλα με το γκρουπ έναν δρόμο με σύγχρονες ερμηνείες. Η Οπισθοδρομικής Κομπανία λοιπόν είχε ένα πολύ συγκεκριμένο ρεπερτόριο και η πρώτη μας παραγωγή έγινε από τον Διονύση Σαββόπουλο ο οποίος μας έδωσε και την πλήρη ελευθερία να κάνουμε ό, τι θέλαμε. Και στη Λύρα που έγινε ο δίσκος μας τότε αλλά και στην Universal, στην οποία μεταπήδησα μετά, ευτύχησα να μην νιώσω ποτέ πίεση για το ρεπερτόριο κι αυτό συνέβη γιατί οι διευθυντές εταιριών ήταν άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με τη μουσική. Απλά διεύθυναν μια εταιρία και εμπιστεύονταν ανθρώπους για τις δουλειές. Εκεί έκανα και την πρώτη μου παραγωγή, το «Μένω εκτός». Από τότε μέχρι και σήμερα, πάντα με τη βοήθεια φίλων, είμαι εξολοκλήρου υπεύθυνη των παραγωγών μου.

Οι επιλογές γίνονται με τα δικά σας, αυστηρά κριτήρια ή μετράει και τι θέλει ο κόσμος να ακούσει;

Δεν μπορώ να ξέρω τι θέλει κάθε εποχή να ακούει ο κόσμος, αλλά φαντάζομαι πως για να συνεχίζει να με στηρίζει, του αρέσουν οι επιλογές μου. Με ενδιαφέρει αρκετά η εναλλαγή, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα, διαφορετικά πλήττω. Οι δουλειές που κυκλοφορώ έχουν μεγάλες διαφορές η μία από την άλλη στο ύφος, έχουν όμως κι έναν κοινό παρονομαστή που διαμορφώνεται από την ποίηση και από την ελληνικότητα της μουσικής, παρόλο που κάνω και διασκευές. Υπάρχει σίγουρα κι ένα κομμάτι του κοινού που ξενίζεται από τις επιλογές μου όπως επίσης και άνθρωποι που ενθουσιάζονται. Επιλέγω με βάση αυτό που αισθάνομαι να με αντιπροσωπεύει και να με ενδιαφέρει καλλιτεχνικά και όχι ανάποδα, δηλαδή με βάση τις προτιμήσεις του κοινού.

Πόσο εύκολο είναι να στηρίζετε ερμηνευτικά εκ διαμέτρου αντίθετα είδη τραγουδιών; Έχετε τραγουδήσει από λαϊκά και ροκ μπαλάντες μέχρι παραδοσιακά και λάτιν.

Όλα αυτά είναι στυλ μουσικής που είναι οικειοποιημένα με την ελληνική κουλτούρα. Το λάτιν για παράδειγμα το έχουμε εμπεδώσει εδώ και χρόνια με πρωτεργάτη τον Μανώλη Χιώτη. Ακόμα πιο πριν υπήρξε μια μεγάλη παράδοση στην Ελλάδα με αγάπη για τη λάτιν μουσική μέσω του «τότε» ελαφρού τραγουδιού. Όταν κάτι λοιπόν είναι μέρος της παράδοσής μου μπορώ να το ερμηνεύσω εξίσου καλά.

Με την μουσική μας παράδοση τι σχέση έχετε;

Στο σπίτι άκουγα ελαφρά τραγούδια, ό,τι δηλαδή άρεσε στη μητέρα μου. Η σχέση που έχω με την παράδοση προέρχεται μέσα από το νησί μου, την Ικαρία, στο οποίο περνούσα τα περισσότερα καλοκαίρια. Στην αρχή, όταν πρωτοήρθα σε επαφή με την παραδοσιακή μουσική, σχεδόν μισούσα τα δημοτικά τραγούδια γιατί την εποχή εκείνη ταυτίζονταν με την χούντα. Ανακαλύπτοντας όμως σιγά- σιγά τα ρεμπέτικα, ανακάλυψα παράλληλα το δημοτικό και το νησιώτικο τραγούδι στην πηγή του. Ψάχνοντας τις πιο αυθεντικές εκτελέσεις ανακάλυψα ερμηνευτές και δημιουργούς που σήμερα θεωρούνται δεδομένοι, για εμάς όμως τότε ήταν μια ανακάλυψη. Πλέον έχω μια σχέση πάθους με την παραδοσιακή μουσική και νομίζω πως μια από τις καλύτερες συγκινήσεις μου είναι εκεί.

Έχετε σκεφτεί να κάνετε έναν δίσκο με παραδοσιακά τραγούδια; Από διάφορες περιοχές ίσως.

Κάθε τόπος έχει τόσο ιδιαίτερα τραγούδια και είναι τόσα πολλά που μόνο και μόνο η ανθολόγησή τους είναι κάτι πολύ δύσκολο, πόσο μάλλον η ερμηνεία. Ακόμα και σπουδαίοι τραγουδιστές του δημοτικού μας τραγουδιού δεν μπορούν να τα πουν όλα όπως πρέπει. Είναι ένα έδαφος πολύ πλούσιο, θέλει πολλή δουλειά, μεγάλη προσοχή και μεγάλη αφοσίωση. Μπορεί όμως και να συμβεί, δεν το απορρίπτω

Πολυσυλλεκτικοί δίσκοι ή κύκλοι τραγουδιών;

Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα που είναι εξίσου σημαντικά. Ο κύκλος τραγουδιών είναι ένα ζητούμενο που θέλει συνεργασία ενός συνθέτη κι ενός στιχουργού, πρέπει να ολοκληρωθεί μια σκέψη κι ένας λόγος. Δεν είναι εύκολο. Η πολυσυλλεκτικότητα είναι και ζητούμενο ραδιοφωνικό. Δεν πιστεύω πως έχει να κάνει με την ποιότητα της δουλειάς το είδος ενός δίσκου.

Αν κι έχετε κάνει δουλειές με έναν συνθέτη που μελοποιεί διάφορους στιχουργούς, αμιγώς κύκλο τραγουδιών δεν έχετε κάνει. Με έναν συνθέτη και έναν στιχουργό.

Έχω τραγουδήσει αρκετούς συνθέτες που μελοποιούν ποιητές ή στιχουργούς. Επίσης το Κοντραμπάτο με τον Σταμάτη Σπανουδάκη μπορεί να θεωρηθεί κύκλος τραγουδιών. Από εκεί και πέρα ανήκω στη γενιά αυτή που ο συνθέτης και ο στιχουργός δεν είναι τόσο κοντά όσο ήταν στο παρελθόν. Υπάρχει μια απόσταση μεταξύ τους, δεν λειτουργούν πλέον όπως παλιά κι έτσι δεν μπορούν να βγουν πράγματα πιο ολοκληρωμένα. Έχει αλλάξει το σκηνικό. Επίσης έχουν κάνει εδώ και χρόνια την εμφάνισή τους οι τραγουδοποιοί, μια άλλη καινούργια και σημαντική κατηγορία του ελληνικού τραγουδιού. Προσωπικά δεν έχει προκύψει κάτι, αν και υπάρχουν ολοκληρωμένες δουλειές στιχουργών. Αν φτιαχτεί κάτι καλό ίσως και να το κάνω.

Θίξατε το θέμα των τραγουδοποιών. Πολλοί που ξεκίνησαν ως ερμηνευτές σιγά- σιγά άρχισαν να βγάζουν και δικά τους τραγούδια μεταπηδώντας σε άλλη «κατηγορία». Εσείς ασχολείστε με την δημιουργία, έχετε γράψει τραγούδια που δεν έχουν βγει;

Δεν ασχολούμαι όσο θα ήθελα. Επίσης δεν έχει προκύψει κάτι που να με ικανοποιεί. Νομίζω πως, εφόσον μπορώ να κάνω μόνη μου τις παραγωγές και να κρίνω τη δουλειά άλλων, μπορώ και να κρίνω και την ποιότητα της δικής μου δουλειάς.

Αν κοιτάξει κανείς τα τραγούδια που έχετε δισκογραφήσει θα δει ότι μουσικά συγγενεύετε περισσότερο με τον Χατζιδάκι παρά με τον Θεοδωράκη. Επίσης θα δει πως δεν έχετε τραγουδήσει τραγούδια των δύο κορυφαίων, όπως άλλοι συνάδελφοί σας, παρά μόνο το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Χατζιδάκι.

Καταρχήν πιστεύω πως συγγενεύω και με τους δύο εξίσου. Μπορεί δισκογραφικά να υπάρχει μόνο το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου», τραγούδια όμως και των δύο συμπεριλαμβάνω πάντα στα ζωντανά μου προγράμματα. Για τον Θεοδωράκη μάλιστα είχα τραγουδήσει και σε κάποιο τηλεοπτικό αφιέρωμα που έγινε γι’ αυτόν, όπως κι έχω συμμετάσχει σε συναυλίες που έγιναν προς τιμήν του. Να συμπεριλάβω τραγούδια του σε δίσκο δεν έτυχε.

Πολιτικά τραγούδια επίσης δεν έχετε τραγουδήσει.

Πολλοί μπλέκουν το πολιτικό τραγούδι με το κοινωνικό. Για παράδειγμα το «Είμαστε δυο είμαστε τρεις» του Μίκη Θεοδωράκη είναι ένα πολιτικό τραγούδι. Τέτοια όχι, δεν έχω τραγουδήσει και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που φτιάχνει και τραγουδά πολιτικό τραγούδι πλέον.

Ο Μάλαμας, για παράδειγμα, δεν κάνει πολιτικό τραγούδι; Δεν έχει πολλές στιγμές δημιουργίας με πολιτικό περιεχόμενο;

Τον Μάλαμα θα τον έλεγα «ποιητή». Πολιτικό είναι το τραγούδι που καθοδηγεί πολιτικά τον κόσμο και κριτικάρει την πολιτική κατάσταση. Δεν νομίζω πως υπάρχει σήμερα. Ακόμα και τα τραγούδια των Active Member που πολλοί τα θεωρούν πολιτικά εγώ θα τα έλεγα κοινωνικά. Εξάλλου η ραπ έτσι ξεκίνησε, κάνοντας μια κριτική στις κοινωνικές συνθήκες, πώς είναι και πώς θα πρέπει να είναι δομημένα τα πράγματα σε μια κοινωνία.

Ας πάμε λίγο στο «Δυνατά- δυνατά» που πέρα από τίτλος τραγουδιού αποτελεί και τίτλο μιας ανθολόγησης τραγουδιών από το σύνολο της πορείας σας. Το τραγούδι αυτό του Ara Dinjian και της Λίνας Νικολακοπούλου είναι από τα πιο παγιωμένα τραγούδια στον χώρο αν και στιχουργικά δύσκολο. Πώς πιστεύετε πως κατόρθωσε να μπει στις ζωές των ανθρώπων και να μείνει;

Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι στιχουργοί που με έναν μαγικό τρόπο και με τη βοήθεια της μουσικής και της ενορχήστρωσης, μπορούν να εκφράσουν απλά δυσνόητες εικόνες και έννοιες. Μία από αυτούς είναι και η Λίνα Νικολακοπούλου. Επίσης όταν βγήκε ο δίσκος «Μένω εκτός» που περιέχει και το τραγούδι, ήταν μια εποχή που η Λίνα άλλαξε τον τρόπο της στιχουργικής, άλλαξε δηλαδή τον τρόπο που εκφράζονται κάποια πράγματα κι έβαλε μια πολύ προσωπική σφραγίδα. Ήταν και η περίοδος που ο κόσμος είχε ανάγκη να τραγουδήσει περισσότερο εικόνες που φέρνουν συναισθήματα παρά έναν πιο απλό κι εύκολο στίχο.

Περισσότερο βάρος δίνετε στον στίχο ή στη μουσική;

Το τραγούδι αποτελείται και από τα δύο, όμως λίγο περισσότερο βάρος έχει ο στίχος. Όταν οι άνθρωποι ακούν ένα τραγούδι και το τραγουδούν, ταυτίζονται με όσα λέει ο στίχος. Υπάρχουν υπέροχοι στίχοι που έχουν καταστραφεί από μια κακή μελωδία, όπως και το αντίθετο. Το παν είναι και ο στίχος και η μουσική να βρεθούν σε μια αρμονική σύνθεση και να δημιουργηθεί ένα τραγούδι που θα μείνει.

«Γίναν όλα δυνατά, τα αδύνατα…». Εσείς έχετε κάνει πράγματα που φαίνονταν αρχικά να είναι αδύνατα;

Το ότι είμαι τραγουδίστρια είναι ένα «αδύνατο» που μπόρεσα να καταφέρω. Δεν ήταν στις προθέσεις μου όλο αυτό, ήταν κάτι το οποίο προέκυψε. Για εμένα, ο στίχος λέει πως δεν υπάρχουν πράγματα αδύνατα, όλα μπορούν να γίνουν. Υπάρχει η θέληση, η απόφαση και ο στόχος. Όταν αυτά δρουν μαζί, μπορείς να καταφέρεις πράγματα που για άλλους είναι εξωπραγματικά.

Νιώθετε δυνατή στον χώρο; Πατάτε γερά στα πόδια σας;

Πιστεύω πως πίσω από κάθε τέχνη, όχι μόνο στο τραγούδι αλλά και στη λογοτεχνία, στην αρχιτεκτονική ή στη ζωγραφική, βρίσκονται άνθρωποι όντως πολύ δυνατοί. Όμως η δύναμη πάντα έχει να κάνει με την απόφαση. Πρέπει να έχεις αποφασίσει το στόχο σου και να ξέρεις πως αν δεν πας εκεί, δεν θα πας πουθενά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει κανείς να έχει πάρει αποφάσεις σχετικά με το πώς θέλει να τον ξέρει και να τον θυμάται ο κόσμος. Αυτό σημαίνει δύναμη, να μπορείς να κρατήσεις τον δρόμο σου εκεί που θέλεις. Βεβαίως αυτό μπορεί και να μην σε βγάλει πουθενά.

Νιώσατε ποτέ ότι πάτε να παραστρατήσετε; Να βγείτε από τον δρόμο σας ή να γυρίσετε πάλι στην αρχή;

Το να γυρίζει κανείς εκεί απ’ όπου ξεκίνησε μπορεί και να μην είναι παραστράτημα. Ίσα- ίσα μπορεί να δείξει και σοφία. Παραστράτημα είναι να κάνεις κάτι που δεν θέλεις στο όνομα μας ενδεχόμενης επιτυχίας, κάτι που να το μετανιώσεις στη συνέχεια. Όχι, δεν έχω κάνει κάτι τέτοιο και νιώθω τυχερή.

Σε παλαιότερη συνέντευξη έχετε πει ότι μια καριέρα χτίζεται στο «όχι». Πολλοί καλλιτέχνες ξεκινούν με άριστες προοπτικές και καταλήγουν έξω από τους στόχους τους. Ποιο είναι το μεγάλο «όχι» που πρέπει να πει ένας νέος καλλιτέχνης που ξεκινά σήμερα μια πορεία στο τραγούδι για να τα καταφέρει;

Χτίζεται κυρίως με τις επιλογές, αλλά πρέπει κανείς να είναι αποφασισμένος να πει και πολλά «όχι». Όλοι έχουμε αρνηθεί πράγματα στη ζωή μας που μας οδήγησαν άλλες φορές σε επιτυχία και άλλες σε αποτυχία. Δεν υπάρχει το μεγάλο «όχι», αυτά είναι πράγματα εσωτερικά του καθενός. Το πιο σπουδαίο είναι να πάρει την απόφαση, όπως είπαμε και πριν, για αυτό που θέλει να κάνει για να μην ξεφύγει από την πορεία του. Παρακολουθώντας μια βραδιά ποίησης που είχε γίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αφιερωμένη στον Μιχάλη Γκανά, ο ίδιος ρωτήθηκε πώς ένας ποιητής καταφέρνει να γίνει «μεγάλος ποιητής» και πώς ένας άλλος με τις ίδιες προοπτικές δεν αντέχει στον χρόνο. Δεν υπάρχει απάντηση. Αυτό είναι κάτι τελείως υποκειμενικό, που δεν υπάρχει τρόπος ούτε να το συζητήσει κανείς, ούτε να το κατευθύνει. Είναι κάτι εσωτερικό, κάτι δικό του. Εν ολίγοις ή είναι κανείς ή δεν είναι.

Παρακολουθώντας τη δισκογραφική σας πορεία συναντάμε αρκετές ζωντανές ηχογραφήσεις, όταν άλλοι συνάδελφοί σας έχουν μία ή καμία. Είναι κάτι που σας αρέσει και το επιδιώκετε; Να ηχογραφούνται ζωντανά οι παραστάσεις σας;

Το ξεκίνημά μου έγινε με τις ζωντανές ηχογραφήσεις της Οπισθοδρομικής Κομπανίας κι επίσης το live είναι κάτι που ξέρω πολύ καλά. Η ζωντανή ηχογράφηση εμπεριέχει ένα αίσθημα που δεν έχει η ηχογράφηση στο στούντιο και κυρίως το κλίμα που διαμορφώνει το κοινό. Για μένα είναι κάτι πολύ οικείο κι αν είμαι από τους τραγουδιστές που βγάζουν πολλές ζωντανές ηχογραφήσεις είναι γιατί αν κάτι είναι καλό, πρέπει να αποτυπωθεί, πρέπει να μείνει. Η σκηνή είναι ένας κόσμος ολόκληρος με πολλά τραγούδια που μπορεί και να μην είναι δικά σου και άλλες ξεχωριστές διασκευές.

Βλέπουμε επίσης δύο συλλογές παλιότερων τραγουδιών σε μικρό χρονικό διάστημα: το «Δρόμοι Παράλληλοι» που είναι ουσιαστικά η σούμα των περισσότερων συμμετοχών σας σε δίσκους άλλων και το «Δυνατά- Δυνατά» που είναι οι καλύτερες στιγμές από το σύνολο της πορείας σας. Αυτό έχει κάτι από το αίσθημα του απολογισμού. Κλείνει κάποιος κύκλος;

Κοιτάζω πίσω και κάνω απολογισμούς συνεχώς, όμως δεν είναι ότι κλείνει κάποιος κύκλος. Απλά έγινε μια επιλογή τραγουδιών η οποία ήταν επιθυμία της εταιρίας εδώ και μερικά χρόνια. Ομολογώ δε, ότι δεν είχα και μεγάλη συμμετοχή στην ανθολόγηση γιατί μου ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω ανάμεσα σε τόσα τραγούδια.

Μιας και μιλάμε για απολογισμούς ποια νιώθετε πως ήταν η κορυφαία σας στιγμή;

Η πρώτη μου στιγμή στο πατάρι μαζί με την Οπισθοδρομική Κομπανία και τον Διονύση Σαββόπουλο. Από εκεί και πέρα υπάρχουν πολλά πράγματα που έχουν συμβεί και θεωρώ ότι ήταν πολύ σημαντικά, όπως όταν ανέλαβα την πρώτη μου παραγωγή, το «Μένω Εκτός», όταν ξεκίνησα μόνη μου τις συναυλίες, οι πρώτες μου συναυλίες στο εξωτερικό και όταν αρχίζουν οι εμφανίσεις το 1992 στον Απόλλωνα, που επιμελούμαι για πρώτη φορά ολόκληρο το πρόγραμμα.

Στις εμφανίσεις σας στο εξωτερικό πώς αντιδρά το ξενόγλωσσο κοινό στα ελληνικά τραγούδια;

Καταρχήν, στις χώρες που επισκέπτομαι το κοινό είναι εξοικειωμένο κοινό στο άκουσμα μιας διαφορετικής μουσικής, ένα κοινό με εμπειρία στο άκουσμα ξένης μουσικής από διαφορετικές κουλτούρες. Αυτό μου δίνει και μια απίστευτη χαρά, επειδή δεν καταλαβαίνει τους στίχους, να αντιλαμβάνεται μόνο το αίσθημα του ερμηνευτή και ό,τι γίνεται πάνω στη σκηνή, των μουσικών, του ήχου που προτείνεται ομαδικά. Καλείται να μεταφράσει περισσότερο ένα αίσθημα παρά τα λόγια που ακούει. Το γοητευτικότερο σε αυτή την ιστορία είναι πως κάποιοι Ισπανοί αποφάσισαν κι έμαθαν ελληνικά με αφορμή τα τραγούδια, παρόλο που στην παράδοση δεν συγγενεύουμε πουθενά.

Ας δούμε λίγο τις συνεργασίες σας. Υπάρχει κάποια συνεργασία που να ξεχωρίζετε, που να θεωρείτε πιο σημαντική;

Ας μιλήσουμε καλύτερα για συναντήσεις ανθρώπων, εκείνες είναι που διαμορφώνουν τον άνθρωπο. Όλες οι συναντήσεις είναι σημαντικές, ακόμα κι αυτές που δεν είχαν διάρκεια, τόσο στη δουλειά μας όσο και στη ζωή μας. Δεν υπάρχει κάποια που να ξεχώρισα γιατί όλες ήταν εξαιρετικά σημαντικές για εμένα. Είτε όταν συναντιέσαι με ανθρώπους δυνατούς είτε με πολύ αδύναμους, πάντα κάτι μαθαίνεις.

Φέτος το χειμώνα σας βρήκαμε να συναντιέστε επί σκηνής με την Δήμητρα Γαλάνη, σε ένα από τα πιο επιτυχημένα προγράμματα του χειμώνα. Μιλήστε μας λίγο γι’ αυτή την συνάντηση.

Με την Δήμητρα γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια και μπορώ να πω ότι μια συνεργασία ήταν αυτονόητη. Έχουμε μοιραστεί και διάφορες εμπειρίες, όπως να τραγουδάμε για μια δουλειά του Μάνου Χατζιδάκι. Επίσης η Δήμητρα ήταν εκείνη που μου έφερε το «Μένω εκτός» το οποίο εκείνη την εποχή το μετέδιδε συχνά ο Ξενοφώντας Ραράκος από το ραδιόφωνο. Κυκλοφορούσε ως ορχηστρικό από τους Night Ark, το συγκρότημα του Αρμένιου δημιουργού Ara Dinjian, που έχει γράψει τη μουσική. Πριν από δύο τρία χρόνια λοιπόν της είχα προτείνει να παίξουμε μαζί σε ένα ζωντανό πρόγραμμα, όμως προέκυψαν υποχρεώσεις κι έτσι είπαμε να το αφήσουμε για λίγο αργότερα, πράγμα που συνέβη φέτος στο Rex.

Στο πρόγραμμα διακρίνει κανείς πολλά σημεία δοκιμασμένα στο χρόνο, όπως τα γνωστά λαϊκά σαν το «Θέλω κοντά σου να μείνω». Δεδομένου ότι το σχήμα θεωρούταν εκ των προτέρων επιτυχημένο, γιατί δεν σκεφτήκατε να συμπεριλάβετε τραγούδια που δεν έχουν ακουστεί τόσο ώστε να τα γνωρίσει ο κόσμος;

Αυτό το πρόγραμμα από την αρχή είχε ένα σκοπό: από το ξεκίνημα της βραδιάς μέχρι το τέλος να τραγουδάμε παρέα με τον κόσμο. Όλα τα τραγούδια που περιλαμβάνονται είναι τραγούδια που φέρνουν πιο κοντά το κοινό και δημιουργούν ένα αίσθημα χαράς, κεφιού και συμμετοχής. Θέλαμε να γίνει μια γιορτή. Νομίζω λοιπόν ότι πέτυχαν το σκοπό τους. Από εκεί και πέρα η καθεμιά όταν τραγουδάμε μόνες μας φυσικά και λέμε τραγούδια λιγότερο γνωστά.

Είδαμε και κάποια πράγματα που δεν τα έχουμε ξαναδεί σε ζωντανό πρόγραμμα και δει, ενός τόσο μεγάλου σχήματος. Όπως για παράδειγμα το παιχνίδι με το καραόκε και τη συμμετοχή μιας κοπέλας σε ρόλο dj μαζί σας στη σκηνή.

Το καραόκε ήταν μια καινούργια ιδέα για να συμμετάσχει περισσότερο το κοινό. Επίσης έχουμε να κάνουμε με τη Δήμητρα η οποία απελευθερώνεται πολύ πάνω στη σκηνή και κάνει πλάκα αυτοσχεδιάζοντας. Αυτό έδινε αφορμές πολλές. Σε άλλους άρεσε η ιδέα, σε άλλους όχι. Αν και είναι λίγο παρεξηγημένο, εγώ βρίσκω τη διαδικασία του καραόκε πολύ όμορφη. Είναι κάτι πολύ παρεΐστικο, μια στιγμή πραγματικής χαλάρωσης και είπαμε να το επιχειρήσουμε. Προσωπικά το χαίρομαι πάρα πολύ. Όσον αφορά την κοπέλα που εμφανίζεται σε ρόλο dj, είναι η Γιώτα Κοτσέτα που είναι ραδιοφωνική παραγωγός στον cosmos fm, επίσης έχει γράψει και στίχους σε ένα τραγούδι μου, το «Καρφωτή». Πρόκειται λοιπόν για ένα μουσικό διάλογο ανάμεσα σε εμάς και την dj: βάζει η Γιώτα ένα τραγούδι κι απαντάμε εμείς με ένα άλλο, ελληνικό ή ξένο. Κι όλο αυτό έχει μια αίσθηση πάρτυ, όπως παλιότερα που χωριζόταν η παρέα σε δύο ομάδες και ανταλλάσσανε τραγούδια μεταξύ τους.

Επίσης έχετε μια εξαιρετική έναρξη.

Η έναρξη ήταν μια ιδέα της Δήμητρας. Είχε δει μια εικαστική έκθεση με σκιές στο εξωτερικό και γυρνώντας το συζητήσαμε για το πώς θα μπορούσαμε να προσαρμόσουμε κάποια πράγματα στην δική μας παράσταση.

Έχω παρατηρήσει όσον αφορά το κοινό, πως έχετε μια αδυναμία στον εξώστη.

Έχει πάθος ο εξώστης. Όταν ο άλλος είναι τόσο μακριά, δεν έχει το προνόμιο την ώρα που τραγουδάς να σε κοιτάξει στα μάτια, αλλά έχει το αίσθημα της μουσικής που του μεταδίδεις. Επίσης στον εξώστη πάντα ανάβουν αναπτήρες ή κινητά σαν να λένε «είμαστε εδώ». Όλες οι σχέσεις από απόσταση έχουν κάτι το γοητευτικό, επιστρατεύεται η φαντασία και η μεγάλη ανάγκη για επικοινωνία.

Μιας και το περιοδικό μας εκδίδεται διαδικτυακά και η επικοινωνία εκεί είναι λίγο διαφορετική, ποια είναι η δική σας σχέση με το ίντερνετ;

Το διαδίκτυο είναι ένας καινούργιος και πολύ γοητευτικός κόσμος. Είναι ένας κόσμος που έχει το κέντρο του στην επικοινωνία και μπορείς μέσα από αυτό να κάνεις πάρα πολλά πράγματα: να βρίσκεσαι σε όποια γωνιά του κόσμου θέλεις, να παρακολουθείς όσα συμβαίνουν, να επικοινωνείς. Μπορείς βέβαια να χαθείς πολύ εύκολα αλλά δεν παύει να είναι εργαλείο. Δυστυχώς δεν έχω τον χρόνο να ασχοληθώ όσο θα ήθελα.

Με την προσωπική σας ιστοσελίδα ασχολείστε; Την επισκέπτεστε;

Όχι πολύ συχνά. Μπαίνω μόνο για να απαντήσω σε κάποια μηνύματα που λαμβάνω. Αλλά είμαι τυχερή γιατί έχω πολύ καλούς συνεργάτες που δουλεύουν γι’ αυτήν.

Στη σελίδα σας υπάρχει κι ένα τραγούδι με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα με τίτλο «Κλείσε την τηλεόραση». Κυκλοφόρησε δισκογραφικά;

Το τραγούδι αυτό έγινε με αφορμή τη συνεργασία μας στο VOX και μεταδόθηκε μόνο μέσω των ραδιοφωνικών σταθμών, δεν υπάρχει σε κάποιον δίσκο. Άρα μπορείτε να το ακούσετε μόνο μέσω της σελίδας στην κατηγορία «Αποκλειστικότητες».

Θα διακινούσατε ποτέ τα τραγούδια σας αποκλειστικά στο διαδίκτυο.

Έτσι κι αλλιώς διακινούνται στο διαδίκτυο δωρεάν αλλά και επί πληρωμή σε μερικές σελίδες. Αλλά επειδή όλη η δισκογραφία φαίνεται να καταλήγει εκεί, κάποια στιγμή θα αναγκαστούμε να προσαρμοστούμε με την εποχή. Στην Ελλάδα βέβαια αυτός ο τρόπος ακόμα δεν έχει πάρει τη θέση του, ίσως γιατί δεν υπάρχει προστασία. Σε λίγο καιρό θα αρχίσει να συμβαίνει και στη δική μου σελίδα, να μπορείς να αγοράζεις ηλεκτρονικά τη μουσική παράλληλα με την κυκλοφορία της στα δισκοπωλεία.

Το MusicHeaven το έχετε επισκευθεί;

To Βρίσκω εξαιρετικό, έχει πολύ ενδιαφέρον. Βέβαια πάντοτε υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης σε ό,τι κι αν κάνουμε όλοι μας, νομίζω όμως ότι παίζετε έναν σημαντικό ρόλο στην ενημέρωση με την μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει η σελίδα σας, με κόσμο που παρακολουθεί, εκφράζεται και «παίρνει και γραμμή» για το τραγούδι. Επίσης ξέρω πως υπάρχει και κόσμος που μέσα από τη σελίδα σας προσπαθεί να προωθήσει τη δουλειά του και να την κάνει γνωστή κι αυτό είναι ένα από τα επόμενα στάδια της δισκογραφίας. Καλλιτέχνες που δεν έχουν την προσοχή των εταιριών, γιατί πλέον εκείνες δεν επενδύουν σε νέα πρόσωπα, απευθύνονται σε σελίδες όπως εσείς. Είναι σαν να καλείστε να παίξετε τον ρόλο των εταιριών σε κάποια θέματα.

Πολλοί βλέπω να ακολουθούν και μια παλιά διαδρομή που κόντεψε να ξεχαστεί: πολλές εμφανίσεις σε μικρούς και ζεστούς χώρους και αργότερα έρχονταν οι δισκογραφικές προοπτικές.

Αυτό που συνέβαινε πιο παλιά είναι πως δοκίμαζαν τα καινούργια τους τραγούδια στις μπουάτ που εμφανίζονταν, για να δουν την απήχηση του κόσμου. Υπάρχουν πολλά μικρά μπαράκια, ειδικά τα τελευταία χρόνια, που φιλοξενούν νέους που προβάλουν και δικά τους τραγούδια. Μικρά γκρουπάκια που μαζεύονται και παίζουν μουσική. Αυτό είναι και το πιο σωστό, ένα τοπίο το οποίο θα γεμίσει.

Τι θα ευχόσασταν στον κόσμο του MusicHeaven που σας διαβάζει τώρα;

Εύχομαι να συνεχίσετε να προσφέρετε πληροφόρηση πάντα σωστή κι ελεγμένη, γιατί το διαδίκτυο εγκυμονεί και παγίδες. Είναι σημαντικό να δίνετε μέσα από τη σελίδα σας την ελευθερία σε όποιον επιθυμεί να εκφράζεται με τον τρόπο που μπορεί. Κι επειδή το ελληνικό ραδιόφωνο όπως προείπαμε είναι λίγο-πολύ κατευθυνόμενο, εσείς έχετε μεγάλη ευθύνη παίζοντας τον αντίθετο ρόλο.

*Ευχαριστώ πολύ τη Λήδα Ρουμάνη για τα οργανωτικά και τη Νατάσα Καμπουράκη για την πολύτιμη βοήθεια.

Aiolos_m

Musicheaven.gr

La artista griega Eleftheria Arvanitaki ofrece el viernes un concierto en el Auditori de Castelló

2008-05-11T22:47:00.000+03:00

[esta noticia esta para los espanohablandes fanaticos de Eleftheria]
[αυτό το νέο είναι για τους ισπανόφωνους θαυμαστές της Ελευθερίας]

La artista griega Eleftheria Arvanitaki ofrecerá el próximo viernes un concierto en el Auditori i Palau de Congressos de Castelló. El espectáculo se enmarca en el ciclo 'Accents' que organiza Castelló Cultural, según informaron fuentes del Consell en un comunicado.
Eleftheria es una 'auténtica estrella' en Grecia, donde sus conciertos tienen una enorme capacidad de convocatoria y se convierten en una 'auténtica explosión' de entusiasmo.
Comienza su carrera en la Opisthodromiki Compania a principios de los años 80. Se convirtió en la voz más conocida de toda la música rebetica que se desarrolla en la zona de Grecia, y la promotora e impulsora de éste género, desconocido y hasta entonces poco difundido. Se trata de una música que, junto con la smyrneika, contiene canciones cuya tradición se remonta al folklore que interpretaban los refugiados procedentes de Asia Menor.
Tras dejar al grupo, Eleftheria comenzó una carrera en solitario que la llevó a establecerse rápidamente como 'la voz femenina más prometedora de su país'. Los acontecimientos políticos y sociales que tienen lugar en su nación la convierten en la voz que abandera la expresión de los nuevos sentimientos e ideales.
Su personalidad, cálida pero fuerte, su voz, su ambición por crear un puente entre la música griega de profundas raíces y la nueva estética surgida de los sones urbanos de los más conocidos y distinguidos compositores, líricos y poetas la lleva a presentar un trabajo que ya es considerado un clásico en la música griega.
El último álbum de Eleftheria Arvanitaki, 'Al borde de tus ojos', se compone de 14 temas qie reflejan tanto las grandes cualidades interpretativas de esta 'asombrosa' cantante como los diferentes géneros musicales a los que se ha ido aproximando de vez en cuando.
Ritmos tanto tradicionales como occidentales, arreglos por un lado sencillos y por otro más cercanos al 'dance', momentos de directo únicos junto a 'exquisitos' acercamientos a canciones muy conocidas para el público griego --como 'My love is somewhere' del gran compositor griego Manos Hadjidakis.
Todos ellos son elementos presentes en este álbum, cuyo resultado es un mosaico de colores y sonidos que se hacen eco de los encuentros de Eleftheria con la élite de compositores griegos, sin abandonar la búsqueda de nuevas rutas y expeirencias musicales. Uno de esos momentos es la adaptación de la canción, 'El Universo Sobre Mi', de Amaral, que después de haber sido un gran hit en España también se está conviertiendo en uno de los temas favoritos de la audiencia griega.
Además, la edición española de 'Al borde de tus ojos' incluye una edición limitada con bonus DVD, que muestra un directo 'histórico' de Eleftheria Arvanitaki en Atenas, con artistas invitados de lujo como Ara Dinkjian (solista de oud americano-armenio y compositor de buen número de grandes hits de Eleftheria como 'Dynata' y 'The bodies and the knives') y Arto Tuncboyaciyan (percusionista armenio que también fue miembro del grupo de Jazz étnico NIGHT ARK, como Ara Dinkjian). La versión en directo del 'Dynata' más conocida es precisamente la que fue grabada en aquel concierto.

terra.es

Eleftheria Arvanitaki actúa en el Teatro Colón Caixa Galicia

2008-05-11T22:43:00.003+03:00

[esta noticia esta para los espanohablandes fanaticos de Eleftheria]
[αυτό το νέο είναι για τους ισπανόφωνους θαυμαστές της Ελευθερίας]

La cantante griega Eleftheria Arvanitaki y su primer recital español en el Teatro Colón Caixa Galicia.

XORNAL.COM I Albino Mallo / A Coruña .- Mañana sábado, en el Teatro Colón Caixa Galicia, actuará la cantante griega Eleftheria Arvanitaki, una auténtica estrella en su pais con conciertos que tienen una enorme capacidad de convocatoria y se convierten en una auténtica explosión de entusiasmo, y también esperada en A Coruña donde ya se agotaron las localidades.
Comenzó su carrera en la “Opisthodromiki Compania” a principios de los años 80. Se convirtió en la voz más conocida de toda la música rebética que se desarrolla en la zona de Grecia, y la promotora e impulsora de éste género, desconocido y hasta entonces poco difundido. Se trata de una música que junto con la smyrneika, contiene canciones cuya tradición se remonta al folklore que interpretaban los refugiados procedentes de Asia Menor.

Tras dejar al grupo, Eleftheria comienza una carrera en solitario que la lleva a establecerse rápidamente como la voz femenina más prometedora de su país. Los acontecimientos políticos y sociales que tienen lugar en su nación la convierten en la voz que abandera la expresión de los nuevos sentimientos e ideales.

Su personalidad, cálida pero fuerte, su voz, su ambición por crear un puente entre la música griega de profundas raíces y la nueva estética surgida de los sones urbanos de los más conocidos y distinguidos compositores, líricos y poetas, la lleva a presentar un trabajo que ya es considerado un clásico en la música griega.

El último álbum internacional de Eleftheria Arvanitaki, “Al borde de tus ojos”, es un disco lleno de ritmos y sonidos bellísimos y poderosos. Este trabajo cuenta con una producción inmaculada, arreglos contemporáneos y estilos musicales variados que lo hacen realmente interesante.

En estos momentos Eleftheria Arvanitaki está trabajando en un nuevo álbum, que verá la luz en otoño de 2008, y que contará con la producción del célebre músico y productor español Javier Limón.

Por otra parte, acaba de publicar, sólo para el mercado griego, “Dynata 1986-2007", un album recopilatorio que se ha colocado inmediatamente a la cabeza de los discos más vendidos de su país, según datos aportados por la IFPI (agente oficial de sellos discográficos de Grecia). Y su hit "Min orkizesai" lleva más de dos meses como número uno.

En esta gira interpretará varios temas de “Al borde de tus ojos", y ofrecerá en primicia algunas de las canciones que verán la luz en su próximo álbum. Todo ello sin dejar de ofrecer algunos de sus temas más conocidos como "Dynata" o "The bodies and the knives".

xornal.com

«Supongo que soy una artista mediterránea»

2008-05-11T22:38:00.002+03:00

[esta noticia esta para los espanohablandes fanaticos de Eleftheria]
[αυτό το νέο είναι για τους ισπανόφωνους θαυμαστές της Ελευθερίας]

La diva griega Eleftheria Arvanitaki regresa mañana a una Donostia que dice adorar para actuar esta vez en el Teatro Victoria Eugenia, con el taquillaje vendido.

SAN SEBASTIÁN. DV. Es cantante de dulce y variable voz, morénamente espigada, convertida prácticamente en la artista más conocida de las nuevas generaciones griegas. Eleftheria Arvanitaki acumula una amplia andadura artística; empezó en la canción de su país llamada rebética y ha hollado otros estilos, desde las influencias mediterráneos a los esquemas pop.
Regresa mañana a Donostia, donde debutó en octubre de 2000, en la Sala de Cámara del Kursaal que prácticamente llenó. Coqueta, ha preguntado cómo salió vestida aquella noche para no repetirse. Como lo hizo de oscuro, parece que mañana vestirá más claro. No hay disco nuevo, de momento, así que la chica del Pireo explica que interpretará «algunas canciones de mi repertorio más reciente y otros temas más antiguos, que llevo años cantando porque han sido éxito».
Matiza que esta no es su segunda visita donostiarra: «En realidad es mi tercera. La primera vez vine a conocer la tierra de Cruz y Mikel, mis agentes de la promotora Syntorama. Es sin duda una de las ciudades más hermosas que he visto nunca. La segunda vez vine a cantar. Tengo muchos recuerdos: los bares, la comida..., es algo único. Siento que conozco a los vascos, porque conozco su historia y su forma de ser; no olvidéis que siempre que vengo de gira por aquí estoy rodeada de vascos».
Las canciones futuras son parte de un proyecto que graba con el productor latino Javier Limón, curiosa conexión greco-andaluza. «El encuentro fue peculiar. Su manager trabaja con una amiga mía, vino a uno de mis conciertos y le pasó un disco a Limón. Le gustó, surgió el proyecto de trabajar juntos, y llevamos dos años reuniendo canciones y dándoles forma».
Así que podríamos ver a la dama helénica soltarse por rumbas: «No estoy tan segura, las melodías no son españolas, sino griegas. Limón estuvo conmigo en Grecia, escuchando música griega, creo que será algo diferente, algo único». Aclarado, la morena ateniense no se saldrá de sus raíces cantoras rebéticas. «La rebética es un género musical que crearon los refugiados griegos que vivían en Asia Menor -hoy Turquía-, cuando tras siglos viviendo allí, fueron expulsados, hacia 1920. Trataron de integrarse en Grecia, lo que les resulta complicado y la rebética nació como expresión de sus dificultades, pasiones, deseos y sueños. Estuvo prohibida, pero en los 80 un grupo de intelectuales consiguió volver a sacarla a la luz. Afortunadamente, yo participé de ese momento y de ese movimiento».
Pero ha llovido mucho desde entonces y gran parte de su repertorio es puramente pop: «Canté rebética durante años, y ha seguido siempre en mi repertorio. Pero desde que dejé Opisthodromiki Kompania, primera banda con la que canté como intérprete, mis discos han tenido también influencias de las ricas y diversas raíces de la música tradicional de mi país».
El folclore popular griego se introdujo en Europa en los 60 de la mano de artistas como Mikis Theodorakis, Irene Papas, Melina Mercouri... Elefhteria recuerda aquellas importantes influencias. «Por supuesto. Sobre todo Mikis Theodorakis y Manos Hatsidakis, maestros indiscutibles, las puntas del iceberg de nuestra música desde los años 60».
En su colección de discos, la intérprete de Dinata, ha entrado en influencias orientales o arábigo-balcánicas. ¿Se le puede llamar artista mediterránea. «No lo sé realmente; suelo decir que sí. Turcos, españoles, franceses, italianos..., cada cual tiene su cultura, sus características, pero con influencias entre sí, algunas evidentes, otras no. Esas culturas llevan siglos mezclándose, adaptándose esas influencias. Supongo que soy una artista mediterránea. Reconozco esas y otras influencias, como la música anglosajona. Parto de mi cultura, de la riqueza musical de mi país, de las culturas de alrededor, como la armenia, y me dejo empapar por la música occidental».
¿Y cómo aguante el folk griego la presión occidentalizada? «Hoy en día tiene una gran fuerza e importancia en Grecia. También el pop internacional tiene un espacio muy grande. Pero las canciones y danzas antiguas se viven y se sienten como hace siglos. Las grandes fiestas de los pequeños pueblos están igual de vivas».
Eleftheria ha hecho versiones de canciones compuestas por muy diferentes artistas, desde Dulce Pontes a Ismael Lo o el rockero Nick Cave, ¿se animará a hacer flamenco en el próximo disco, con Javier Limón de productor? «No sé (se ríe). Intentaré cantar algo en español, espero que correctamente, son dos lenguas con gran parecido fonético; los españoles que hablan griego lo pronuncian muy bien. Espero que no sea muy complicado. Pero, de momento, dejémoslo en una posible sorpresa!».

diariovasco.com

Ελευθερία Αρβανιτάκη - 20 Χρόνια Δυνατά - Mega Tv

2008-05-09T11:40:00.000+03:00

Αυτό που περιμένατε όλοι!!! το αφιέρωμα που έκανε το Mega για την Ελευθερία Αρβανιτάκη πολύ πρόσφατα!
ακολουθεί σε ένα βίντεο διάρκειας περίπου 55 λεπτών!
Περιμένω τα σχόλιά σας!

Ο Νίκος Κυπουργός συναντά την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

2008-05-02T22:59:00.006+03:00

Ο συνθέτης της θρυλικής «Λιλιπούπολης» Νίκος Κυπουργός
Αθήνα

Ένα ταξίδι σε χρώματα, ήχους και ρυθμούς που συνιστούν τη μουσική ιδιοσυγκρασία του Νίκου Κυπουργού, γνωστού στο ευρύ κοινό κυρίως μέσα από τα τραγούδια της θρυλικής «Λιλιπούπολης» του Γ' Προγράμματος του Μάνου Χατζιδάκι, αποτελεί η συναυλία με τίτλο Τα Εγγύς και τα Πέραν που θα παρουσιάσει η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής με τη συμμετοχή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Με στόχο μια γενική αποτίμηση της συνθετικής διαδρομής του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη, η παράσταση, που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 16 Μαΐου στις 8.30 το βράδυ στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής, περιλαμβάνει γνωστά τραγούδια, μουσική για τον κινηματογράφο αλλά και δύο νέα έργα, σε πρώτη παρουσίαση: το Αναφορά στο Μόραλη και τα Πέραν για ορχήστρα και παιδική χορωδία, παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Τη συναυλία διευθύνει ο μόνιμος αρχιμουσικός της Καμεράτα Αλέξανδρος Μυράτ, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια της εκδήλωσης υπογράφει ο Πάνος Παπαδόπουλος.

Η συναυλία δίνεται στο πλαίσιο της Σειράς Γέφυρες, την καλλιτεχνική διεύθυνση της οποίας έχει ο συνθέτης Δημήτρης Μαραγκόπουλος.

Newsroom ΔΟΛ

[in.gr]

H συνέντευξη της Ελευθερίας στη LIFO!

2008-04-23T01:38:00.000+03:00

Ελευθερία Αρβανιτάκη
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στον Πειραιά, ζει στην περιοχή του Χίλτον. Τα παιδικά της καλοκαίρια στα νησιά της έμαθαν να είναι απλή, ακόμα κι όταν γεμίζει στάδια στο Μεξικό.

Είμαι γεννημένη και μεγαλωμένη στον Πειραιά. Καταγωγή των γονιών μου από νησιά, η μαμά μου από Ικαρία. Όλα μου τα καλοκαίρια μέχρι 18 ετών τα πέρασα εκεί. Νομίζω ότι έπαιξαν τεράστιο ρόλο αυτοί οι τρεις μήνες που πέρναγα κάθε καλοκαίρι στο νησί στη διαμόρφωσή μου γενικά ως χαρακτήρα και ως «θέλω». Είχε την απλότητα που έχει όλη η επαρχία, τη λιτότητα, την καθαρότητα, χωρίς φιοριτούρες και υπερθεματισμούς. Τα πράγματα ήταν απλά και φυσιολογικά, όλα στο μέτρο του ανθρώπου, άρα χαμηλοί οι τόνοι. Ακόμα και αντισυμβατικές καταστάσεις αντιμετωπίζονταν εκεί κανονικά και τίμια.

Στα 10 μου έχασα τον πατέρα μου και φαίνεται ότι ήταν κάτι που με σημάδεψε, γιατί από κει και πίσω θυμάμαι ελάχιστα. Πάρα πολύ λίγα πράγματα, είναι σαν να έκανα ένα delete.

Δεν ήθελα να γίνω τραγουδίστρια, ούτε το είχα σκεφτεί. Καθόλου. Ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Ο αδελφός μου πήγε να κάνει σπουδές αρχιτεκτονικής στην Αμερική σε δύσκολα χρόνια, έδωσε για να μπει στο Πολυτεχνείο, αλλά ως γιος αριστερού ήταν φακελωμένος κι αναγκάστηκε να φύγει. Εγώ θα ήμουν το επόμενο βήμα, γιατί η οικογένεια έπρεπε να τα βγάλει πέρα και οικονομικά. Μέχρι να γίνει αυτό, γνωρίστηκα με τα παιδιά της Οπισθοδρομικής. Στις διακοπές. Δεν είχαν όνομα τότε, ήταν η φοβερή ομάδα ηθοποιών και φοιτητών η οποία κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας, στις ταβέρνες, έπαιζε ρεμπέτικα και έβγαζε καπέλο. Ήταν γνωστοί.

Κάποιος φίλος που έφυγε για φαντάρος μου άφησε ένα μπομπινόφωνο τεράστιο, με απίστευτα ρεμπέτικα κι εκεί ήταν που ερωτεύτηκα τη Μαρίκα Νίνου. Έμεινα άφωνη. Πραγματικά όμως, γιατί γύρναγα στο σπίτι και άκουγα τραγούδια επί ώρες, τα μάθαινα, πήγα κι αγόρασα μπαγλαμά και άρχισα να τα παίζω. Νομίζω ότι αυτό συνέβη σε πάρα πολύ κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του ‘80.

Ήταν μια αποκαλυπτική περίοδος. Για μένα ήταν πολύ πιο ροκ εντ ρολ από το ροκ της εποχής. Ήταν τραγούδια κοινωνικά, απλά, λιτά, βαθιά, δυνατά και μια ολόκληρη περίοδος στην Ελλάδα η οποία ήταν κρυφή μέχρι τότε. Δεν την ξέραμε. Ήταν μεγάλη εμπειρία. Θεωρώ τα χρόνια που πέρασα με την Οπισθοδρομική Κομπανία από τα πιο δυνατά χρόνια της ζωή μου. Χρόνια ομάδας, τρέλας, ήταν άλλη περίοδος, διαφορετική. Στον τρόπο που γλεντάγαμε, στην ομαδικότητα που δεν υπάρχει σήμερα. Είχαμε μια αγάπη σε αυτό που λέγεται ελληνική μουσική με τον πολύ ευρύ της όρο και μια εκτίμηση που την αποκτούσαμε τότε, γιατί φεύγοντας η χούντα είχε αφήσει ένα μίσος για την ελληνική μουσική.

Ξαφνικά ανακαλύψαμε έναν πλούτο απίστευτο, σπουδαίες προσωπικότητες, τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργούς, για μας φτιάχτηκαν μύθοι. Μεγάλο σχολείο. Αυτή η περίοδος με διαμόρφωσε ως μουσικό και βεβαίως η ομάδα. Το να ξεκινάς με ένα γκρουπ είναι εντελώς διαφορετικό από το να ξεκινάς σόλο. Κι επίσης, επειδή δεν είχα ονειρευτεί ποτέ να γίνω τραγουδίστρια, όλο αυτό που μου συνέβαινε ήταν τόσο τρελό, τόσο γοητευτικό και τόσο απρόσμενο. Λες, πάμε να το κάνουμε κι όπου βγει. Την προηγούμενη χρονιά ήμουν κάτω στο κοινό του Σαββόπουλου και παθιαζόμουν μαζί του και την επόμενη ήμουν δίπλα του πάνω στη σκηνή! Γι' αυτό και μόλις τέλειωσε η χρονιά με το Διονύση σταμάτησα για ένα χρόνο, δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να συνεχίσω. Όπως ξανασταμάτησα όταν διαλύθηκε η Οπισθοδρομική. Η επιθυμία μου ήταν να σταματήσω, ήρθε η συγκυρία όμως έτσι και προχώρησα.

Την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή είχα πλήρη άγνοια. Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι μου συνέβαινε. Μ' άρεσε, αλλά ήμουν πολύ ψύχραιμη, δεν είχα καθόλου άγχος. Σε προστατεύει η άγνοια. Το άγχος εμφανίστηκε αργότερα και δεν με εγκατέλειψε ποτέ.

Η Οπισθοδρομική διαλύθηκε επειδή είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου, είχε κάνει τον κύκλο της. Ήταν μια παρέα η οποία από την πρώτη μέρα που έπαιξε μόνη της -στα ρεπό, τότε που παίζαμε με τον Σαββόπουλο- είχε πάρα πολύ μεγάλη επιτυχία. Είχε ένα τεράστιο κοινό που την ακολούθησε και στη συνέχεια κάναμε συναυλίες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σε γήπεδα, σε χιλιάδες κόσμου. Χόρευε ο κόσμος τότε, γλένταγε - και τώρα χορεύει, αλλά αλλιώς, λίγο πιο πλαστικά. Αν πας στα πανηγύρια, ο κόσμος χορεύει ακόμα. Νομίζω ότι αυτό αναπαρήγαγε η Οπισθοδρομική Κομπανία εκείνης της εποχής. Είχε μία μοναδικότητα και μία συλλογικότητα χωρίς την προσωπική προβολή. Ο καθένας δεν ανέβαινε πάνω στο πάλκο για να δείξει πόσο μάγκας είναι, εκείνη την ώρα μοιραζόταν μια τεράστια χαρά, ένα γλέντι.

Αν σου πω ότι δεν ξέρω τι είναι τύχη, θα το πιστέψεις; Όταν ήμουν μικρή μπορούσα να σου την ορίσω, τώρα δεν ξέρω τι θα πει. Μεγαλώνοντας ανακαλύπτω ότι κι αυτά που ήξερα παίζει και να μην είναι έτσι. Ξέρω ότι περνάνε από μπροστά σου καράβια κι αυτοκίνητα, αν ανέβεις πάνω καλώς. Μπορεί να ανέβεις σε λάθος, παίζει κι αυτό. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάρμα, πεπρωμένο. Δεν γίνεται να οφείλεται μόνο σε τύχη όλη σου η διαδρομή, ούτε μόνο σε συγκυρίες, πρέπει να υπάρχει και η ικανότητα, το ταλέντο.

Είμαι ευχαριστημένη από τη μέχρι τώρα πορεία μου. Πολύ. Όχι ότι δεν έχω ζηλέψει τραγούδια άλλων, αλλά έχω αγαπήσει πάρα πολύ όσα έχω πει μέχρι σήμερα. Έχω αγαπήσει όλες μου τις συνεργασίες. Ξέρεις, το στόχο τον χαράζεις νωρίς, πολύ νωρίς, έστω και ασυνείδητα. Όποιος κι αν είναι αυτός. Λες ότι εγώ αυτό θέλω να το κάνω έτσι. Μπορεί να εμπεριέχει ελαφρότητα, μπορεί να εμπεριέχει βάσανο, μπορεί να εμπεριέχει ό,τι θέλεις. Και νομίζω ότι αυτός ο στόχος με οδήγησε να κάνω πράγματα για τα οποία είμαι πολύ υπερήφανη. Κι ευχαριστημένη. Να έχω γεμάτες τις βαλίτσες.

Πρέπει να ξέρεις να λες όχι. Οι καριέρες -οι πορείες- φτιάχνονται με τα όχι, δεν φτιάχνονται τόσο με τα ναι. Το όχι και το ναι δεν είναι τύχη, είναι προσωπική επιλογή, διαμορφώνεις έτσι έναν τρόπο να ζεις, να σκέφτεσαι, να συμπεριφέρεσαι, κι έναν τρόπο να το δείχνεις αυτό. Έχω πει πάρα πολλά όχι, όπως έχω πει και πάρα πολλά ναι.

Στη ζωή σου δεν κάνεις τίποτα που δεν έχει ρίσκο. Οποιαδήποτε απόφαση καθημερινή κι αν πάρεις. Στη σόλο καριέρα το ρίσκο είναι πολύ πιο μοναχικό γιατί δεν το μοιράζεσαι, το παίρνεις μόνος σου πια. Ευτύχησα όμως. Έγιναν όλα με τον τρόπο που ήθελα εγώ, συνεργάστηκα με τους ανθρώπους που ήθελα και δεν έκανα καμία υποχώρηση.

Σημαντικές στιγμές στη ζωή μου; Η πρώτη στιγμή με τα παιδιά, δίπλα στον Διονύση. Η γνωριμία μου με τον Χατζιδάκι, η γνωριμία μου με έναν κόσμο τον οποίο λάτρευα και θαύμαζα. Η πρώτη φορά που ηχογραφήσαμε στην Ελληνική Ραδιοφωνία. Η στιγμή που ξεκινάω μόνη μου, που σηκώνομαι από την καρέκλα κι αρχίζω να τραγουδάω. Οι ουσιαστικές και πολύ βαθιές συναντήσεις μου με μουσικούς που συνεργάστηκα, με συνθέτες, στιχουργούς, τη Λίνα, τον Μιχάλη τον Γκανά, τον Μαμαγκάκη, τον Ιωάννου, με τους οποίους ηχογράφησα τα πρώτα μου τραγούδια. Η σχέση μου με την ποίηση μέσα απ' όλο αυτό, που με ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια. Η συνάντησή μου με τον Νίκο τον Ξυδάκη. Η στιγμή που αρχίζω να παίζω στα φεστιβάλ του εξωτερικού. Η πρώτη φορά που κυκλοφόρησαν οι δίσκοι μου στη Verve. Όταν άνοιξα το Φεστιβάλ Αθηνών πριν από δύο χρόνια με τον Βασιλικό απ' τους Raining Pleasure τραγουδώντας Χατζιδάκι. Η συνάντησή μου με τους Άρα Ντινκτζιάν και Άρτο Τουκμπογιατζιάν, με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Οι συναυλίες μου στην Ισπανία, η πρόσφατη στο Μεξικό - δύο βραδιές με 7.000 κόσμο! Όλες οι στιγμές είναι σημαντικές, ακόμα και αυτές που δεν φαίνονται.

Δεν έχει συμβεί να παίξω για λίγο κόσμο, τόσο λίγο που να φαινόταν τραγικό. Έχει συμβεί όμως να έχει λιγότερο από το αναμενόμενο. Όταν ο κόσμος είναι πιο λίγος, έχω περισσότερο πάθος. Δεν ξέρω γιατί, ίσως επειδή έχεις περισσότερη συνεννόηση και συνενοχή, είναι πιο προσωπική η επαφή.

Επιτυχία είναι στιγμές ευτυχίας. Όταν αυτά που ονειρεύεσαι -έστω και όχι όπως ακριβώς τα έχεις ονειρευτεί- πραγματοποιούνται. Επιτυχία είναι μια αγκαλιά που την περιμένεις και τη θέλεις, το κλείσιμο του ματιού σε κάποιον άνθρωπο, για ένα όμως πολύ ουσιαστικό θέμα. Επιτυχία είναι να αντέξεις στα δύσκολα. Να μη φθονήσεις. Να χαίρεσαι.

Λάθος επιλογές δεν έχω κάνει, αλλά μερικές φορές δεν ήμουν τόσο τολμηρή όσο έπρεπε. Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο, δεν θα άλλαζα κάτι, θα προσέθετα. Τα ίδια πράγματα που με μια ατολμία και ένα υπερεγώ δεν έκανα, θα τα έκανα τώρα.

Μερικές φορές με κουράζει η αναποφασιστικότητά μου, που πρέπει να ζυγιάζω τα πράγματα και να ισορροπώ συνέχεια. Περισσότερο απ' όσο πρέπει. Αυτό θα πέταγα από πάνω μου.

Η ειλικρίνεια των συντελεστών τη στιγμή που δημιουργούν είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι να αντέξει στο χρόνο. Είτε είναι τραγούδι διασκεδαστικό, της χαράς και του κεφιού, είτε είναι ένα βαθύ κομμάτι ενδοσκόπησης. Έχει σημασία το πόσο ειλικρινής είσαι την ώρα που το τραγουδάς.

Βεβαίως και έχω ακούσει αρνητικά σχόλια. Με στεναχωρούν, είναι η αλήθεια. Κανείς δεν θέλει να ακούει άσχημα σχόλια. Από την άλλη, απλά μπορώ να διακρίνω ποια είναι επί της ουσίας και ποια είναι εμπαθή. Δεν γίνεται, δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους, κανένας δεν αρέσει σε όλους. Όσο πιο γνωστός γίνεσαι τόσο πιο έντονα αντιδράει ο άλλος. Μια κακή κριτική πάντως δεν σε απομακρύνει από το κοινό σου, το κοινό ξέρει και αισθάνεται καλύτερα ίσως και από εμένα και δύσκολα το αποσυντονίζεις.

Παλιά δεν μίλαγα, ήμουν φειδωλή, πάρα πολύ, κι αυτό από μια υπερβολική αυτοπροστασία. Απλώς αποφάσισα να μην αυτοπροστατεύομαι τόσο πολύ, δεν χρειάζεται. Ήμουν δύσκολη επειδή πρέπει να ξέρεις μέχρι πού θέλεις να φτάσεις και μέχρι πού θέλεις ο κόσμος να ξέρει για σένα. Μεγαλώνοντας αυτά αλλάζουν. Μιλάς πολύ πιο ελεύθερα, δηλώνεις την άγνοιά σου, ρίχνεις τους τόνους. Χαλαρώνεις. Τα χρόνια σε κάνουν να σκέφτεσαι και να συμπεριφέρεσαι αλλιώς. Μπορεί να πετάξεις από μπροστά σου τον τοίχο, αλλά μπορείς να γίνεις ακόμα πιο κλειστός, εξαρτάται από το δρόμο που θα επιλέξεις, τον τρόπο που ζεις. Δεν μου αρέσουν οι συνεντεύξεις, οι φωτογραφίσεις, η τηλεόραση. Μερικές φορές μέσα από συνεντεύξεις έχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτομαι μερικά πράγματα, με έχουν βάλει να σκεφτώ λίγο διαφορετικά, κι αυτό είναι κέρδος. Ίσως και να είναι και η κατάλληλη στιγμή, που κι εσύ αναθεωρείς καταστάσεις...

Τι ρόλο έχει παίξει ο έρωτας στη ζωή μου; Ρόλο μέτρου. Κοντά και μακριά, είμαι ένας άνθρωπος που πάντα ήθελε να ελέγχει τα πάθη του. Τα φοβάμαι τα πάθη. Πάντα αισθανόμουν ότι θα 'πρεπε να έχω έναν έλεγχο στα πάθη, μια απόσταση, κι αυτό από αυτοπροστασία. Κι επειδή όταν ερωτεύεσαι είσαι ένας άλλος, δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις, σκέφτεσαι και αντιδράς διαφορετικά. Είναι πηγή χαράς ο έρωτας και δυστυχίας ταυτόχρονα. Μια πολύ έντονη συγκινησιακή κατάσταση και ακραία, είσαι σχεδόν τρελός. Γι' αυτό σε οδηγεί να κάνεις θεσπέσια πράγματα ή να καείς.

Ο πιο μεγάλος μου φόβος είναι ο θάνατος. Το παράλογο του πώς μια ύπαρξη ζει και μετά χάνεται, τόσο παράλογο όσο κι η γέννηση. Είναι ένα πράγμα που με απασχολεί βαθιά. Το ότι χάνεται ο άνθρωπος και δεν υπάρχει τίποτα απ' ό,τι τον θύμιζε, ούτε η ευρηματικότητα ούτε η μνήμη, η θέληση, η επιθυμία, όλες αυτές οι συναισθηματικές καταστάσεις που του δίνουν θεϊκή φύση.

Δεν ξέρω αν πιστεύω στον Θεό. Είναι ένα σπουδαίο θέμα που διαπραγματεύομαι πολύ τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς μιλάμε, τον Θεό της Εκκλησίας ή αυτό που ορίζει ο καθένας όταν ακούει τη λέξη; Δεν ξέρω αν λέγεται Θεός, αν λέγεται Σύμπαν, δεν μπορώ να τον ορίσω. Αν μιλάμε για συστήματα θρησκευτικά τα οποία όλες οι κοινωνίες έχουν ανάγκη, θα σου έλεγα ότι είμαι εναντίον των θρησκειών που δεν σέβονται τη γυναίκα. Δεν υπάρχουν γυναίκες ιερείς, δεν μπορείς να μπεις στο ιερό, υπάρχει το άβατο στο Άγιο Όρος. Ως κόρη αριστερής οικογένειας κι οποία δεν είχε πολλές σχέσεις με την εκκλησία -μόνο κάθε Πάσχα πήγαινε- σου λέω ότι όχι, δεν με απασχολεί ο Θεός σε αυτό το επίπεδο ώστε να το συζητήσω. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου απαρηγόρητο για να ζητήσω παρηγοριά στο Θεό, σε αυτήν τη φάση. Μπορείς να αισθανθείς δέος με τον ουρανό ή ανθρώπους που έχουν ένα χάρισμα και μια πνευματικότητα πολύ πάνω από το μέσο όρο. Είναι σίγουρο ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι κάτι το μαγικό, είναι μία μικρή θεότητα.

Τι προσβάλλει την αισθητική μου; Πολλά. Από εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης, από την κακή αντιμετώπιση του περιβάλλοντος -γιατί είναι και θέμα βαθύ αισθητικό αυτό- μέχρι την αγένεια και τον άκρατο εγωισμό. Αυτό που δεν αντέχω, αποστρέφομαι πλήρως, είναι η βία στα παιδιά. Νομίζω ότι είναι το μόνο πράγμα που δεν αντέχω. Μπορώ αντέξω πολλά, αλλά αυτό με ξεπερνάει.

Μένω downtown, στο κέντρο εντελώς, και μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει που μπορώ να πάω με τα πόδια παντού. Η αγαπημένη μου διαδρομή ξεκινάει απ' το Χίλτον, περνάει μέσα απ' το δασάκι απέναντι απ' τον Ευαγγελισμό, όλο ευθεία Σύνταγμα κι από εκεί Μοναστηράκι, Πλάκα και Θησείο. Υπέροχη διαδρομή. Μου αρέσει η εκκλησία του Λουμπαδιάρη απέναντι απ' το Ηρώδειο κι ένα λιμανάκι ψαράδων στον Πειραιά. Όταν κατεβαίνω Μοναστηράκι και Πλάκα κι αλλάζει πραγματικά η ψυχή μου. Όταν, δε, ανεβαίνω στην Ακρόπολη, μου περνάνε όλα. Εκεί σκέφτεσαι πόσο ασήμαντος και πόσο φθαρτός είσαι. Πώς πρέπει να πατάς στη γη, παρ' όλο που μπορεί να είσαι με την τέχνη σου θεραπευτής και να θεωρείς ότι είσαι κάτι καλλιεργημένο. Δεν είσαι τίποτα.

Στην Αθήνα μου αρέσει το κέντρο της, τα διατηρημένα κτίρια, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Από τις περιοχές που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, αν και δεν πηγαίνω πολύ συχνά, είναι γύρω από τη Σοφοκλέους, που υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Μου αρέσει πολύ η μυρωδιά αυτής της πλευράς της πόλης. Είναι η Ελλάδα των ανθρώπων που έχουν έρθει να ζήσουν εδώ, μια περιοχή σχεδόν γκέτο, δύσκολη, πολύχρωμη, είναι όλη αυτή η περιοχή του Μεταξουργείου που αν την περπατήσεις και τη δεις είναι μέχρι και τρομακτική. Είναι η καινούργια Αθήνα που θέλει τη μεγαλύτερη προσοχή και τη μεγαλύτερη φροντίδα από όλους μας. Είναι οι εκκλησίες τους, ο τρόπος που τους συγκεντρώνει η μουσική σ' αυτές τις εκκλησίες, η ευγένειά τους. Είναι άνθρωποι εξαιρετικά ευγενείς, που έχουν έρθει να ζήσουν εδώ όσο πιο γλυκά κι ειρηνικά γίνεται, το 90% από αυτούς. Είναι η πλευρά της πόλης που με ενδιαφέρει και με νοιάζει πιο πολύ.

Το μεγάλο πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης είναι ότι χάνεται το χρώμα της κάθε κουλτούρας και αρχίζεις να ακούς παντού τα ίδια. Είναι φρικιαστικό. Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι ότι δεν θα ακούς μπουζούκια στην Ελλάδα. Μου αρέσουν τα μπουζούκια, όχι μόνο ως ήχος, ως συμπεριφορά. Η απρόσωπη μουσική είναι αυτή που δεν με γοητεύει. Είναι σημαντικό να μη χαθεί το χρώμα και η ταυτότητα και όχι μόνο στη μουσική, αλλά και στη ζωγραφική, στη λογοτεχνία, στην αρχιτεκτονική. Πρέπει να κρατηθεί η εντοπιότητα, αλλιώς πεθαίνεις από πλήξη.

Η ζωή είναι ένα υπέροχο ταξίδι και θέλω να το ζήσω μέχρι το τέλος. Να το ζήσω έντονα και να το ζήσω με πάθος. Αυτό με δίδαξε κι αυτό μου δίνει δύναμη, το ταξίδι. Και τα παιδιά μου. Τη ζωή σου τη φτιάχνεις ετοιμάζοντας αυτό το ταξίδι. Είτε μόνος σου είτε συμπορευόμενος, με συνεπιβάτες - εγώ έχω επιλέξει να είμαι συμπορευόμενη, γιατί μου αρέσει να μοιράζομαι και να δίνω. Και να παίρνω. Πρέπει να είσαι πολύ τυχερός, ο πόνος που θα περάσεις να είναι λιγότερος απ' τη χαρά. Με δίδαξε ότι είναι απρόσμενη, ότι αν είσαι χαλαρός μπορεί να ζήσεις τα πιο παράδοξα και παράξενα πράγματα. Επίσης ότι είσαι βαθιά μόνος.

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη εμφανίζεται μαζί με τη Δήμητρα Γαλάνη στο Rex, Πανεπιστημίου 48, 210 3814591, 210 3825842.

[LIFO]

Ειδική πλατινένια έκδοση «Δυνατά 1986-2007»

2008-04-21T22:08:00.003+03:00

Πλατινένιο έγινε το διπλό c.d. «Δυνατά 1986-2007» της Ελευθερίας Αρβανιτάκη και αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί μία ειδική έκδοση από τη Universal Music.

Το Δεκέμβριο του 2007, κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Δυνατά 1986-2007» με 27 από τα καλύτερα Τραγούδια της 20χρονης παρουσίας της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, στο χώρο της δισκογραφίας και την τελευταία της μεγάλη επιτυχία, «Μην Ορκίζεσαι», σε στίχους Νίκου Μωραϊτη.

Η ανταπόκριση του κόσμου άμεση, με αποτέλεσμα σε λιγότερο από τρεις μήνες το c.d. να γίνει πλατινένιο. Η Universal Music τιμώντας την εικοσάχρονη συνεργασία της με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, κυκλοφορεί τώρα μία ειδική έκδοση του άλμπουμ «Δυνατά 1986-2007», που περιλαμβάνει εκτός από το διπλό c.d , ένα dvd με 14 video-clips της ερμηνεύτριας και ένα συλλεκτικό βιβλίο με τίτλο « Δυνατά 1986-2007/ Στο δρόμο-στα Θέατρα-στα Παρασκήνια».

Στις σελίδες του βιβλίου αυτού ,περιέχονται αφίσες και πάσα εισόδου από τις συναυλίες της Ελευθερίας Αρβανιτάκη , καθώς και αρχειακό υλικό από προγράμματα Φεστιβάλ στα οποία έχει συμμετάσχει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μια μοναδική έκδοση που κυκλοφορεί από την Universal Music.

[e-go]

Μουσική συνάντηση γεμάτη ηλεκτρισμό και υψηλή αισθητική

2008-03-11T16:56:00.002+02:00

Είναι από τις μουσικές παραστάσεις της χρονιάς που ξεχωρίζουν, που κάνουν τη διαφορά. Η συνάντηση της Δήμητρας Γαλάνη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στη σκηνή του «Ρεξ».

Δύο φωνές με χρώμα και φως από τη Δύση και την Ανατολή, δύο ερμηνεύτριες σε μια παράσταση γεμάτη ηλεκτρισμό, με εξαίρετους μουσικούς και υψηλή αισθητική.

Μια πρόταση ψυχαγωγίας, που λείπει από τη νυχτερινή διασκέδαση. Η συνάντηση της Δήμητρας Γαλάνη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη τροφοδοτεί το αίσθημά μας με αγαπημένους ήχους και εικόνες, με τραγούδια που έχουν γράψει εποχή σε ένα τρίωρο πρόγραμμα πλούσιο, χορταστικό και με ποικιλία. Μια παράσταση με τραγούδια-ιστορίες για τον έρωτα, την αγάπη, τον χωρισμό, τη ζωή. Τραγούδια που εναλλάσσονται δυναμικά, για να δώσουν τη σκυτάλη σε ένα λαϊκό πρόγραμμα και να δημιουργήσουν έναν ζωντανό διάλογο με το κοινό.

Εξαιρετική είναι η αρχή της βραδιάς με την προβολή, στην οποία η Δήμητρα Γαλάνη και η Ελευθερία Αρβανιτάκη εμφανίζονται σε «αρνητικό» τραγουδώντας τα «Λιανοτράγουδα» του Μάνου Χατζιδάκι. Ακολουθούν τραγούδια και από τις δύο («Δυνατά», «Ελα σε μένα», «Ερωτικό», «Παραδόσου», «Πάω να πιάσω ουρανό», «Κουπαστή»), οι οποίες μοιράζονται ουσιαστικά την πίστα. Δεν πρόκειται για δύο προγράμματα σε ένα, αλλά για ένα πρόγραμμα δεμένο, κεφάτο, με ποιότητα, ύφος και ουσία. Ρυθμός και ένταση.

Παιχνίδι και συναίσθημα. Συγκίνηση και συμμετοχή. Τη σκυτάλη παίρνει η Ελευθερία Αρβανιτάκη ερμηνεύοντας μερικές από τις επιτυχίες της -παλαιότερες αλλά και πιο πρόσφατες-, ακολουθεί η Δήμητρα Γαλάνη στο ίδιο μοτίβο, για να συνεχίσουν και οι δύο επί σκηνής με ντουέτα σε γνωστά τους κομμάτια. Μετά το διάλειμμα ακολουθεί το λαϊκό μέρος, το οποίο επωμίζονται από κοινού. Σε αυτό το κομμάτι υπάρχουν οι «εκπλήξεις».

Πρώτα χωρίζουν το κοινό σε εξώστη και πλατεία και του ζητούν να τραγουδήσει το «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω» και μετά κάνουν έναν μίνι διαγωνισμό καραόκε με όσους θεατές ενδιαφέρονται να μπουν στην «περιπέτεια». Η δεύτερη έκπληξη της βραδιάς είναι η παρουσία της ραδιοφωνικής παραγωγού Γιώτας Κοτσέτα σε ένα τραγουδιστικό «παιχνίδι»: εκείνη επιλέγει τραγούδια από την ξένη δισκογραφία κι εκείνες της απαντούν με δικά τους. Η βραδιά κλείνει με ανκόρ, όπως το «Χειροκρότημα»» ή το «Παράπονο - Ξενιτιά».

Αντιγόνη Κάραλη

[ΕΘΝΟΣ]

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2008-03-07T21:15:00.001+02:00

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ «ΔΥΝΑΤΑ»

Δημιούργησε το απόλυτο best !Έκανε το απόλυτο hit! Το νέο διπλό album της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, με τίτλο «Δυνατά» είναι ήδη χρυσό και το τραγούδι «Μην Ορκίζεσαι» το πιο αγαπημένο κομμάτι ακροατών και μουσικών παραγωγών.

Το νέο τραγούδι , κατέκτησε την κορυφή από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε και παραμένει εκεί σύμφωνα με τον επίσημο δείκτη μετρήσεων των Ελληνικών Ραδιόφωνων. Πιο συγκεκριμένα, και μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το «Μην Ορκίζεσαι» είχε μεταδοθεί περισσότερες από 5.000 φορές στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Αθήνας και Θεσσαλονίκης (χωρίς να περιλαμβάνονται εκείνες της υπόλοιπης περιφέρειας).

Το album «Δυνατά» που «αγκαλιάζει» τα 20 χρόνια λαμπρής καριέρας και τις καλύτερες στιγμές της Ελευθερίας Αρβανιτάκη στο ελληνικό τραγούδι, αποχαιρέτησε το 2007 και υποδέχθηκε το 2008 από την πρώτη θέση των πωλήσεων , σύμφωνα με την IFPI.

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη με το «Δυνατά» μας αποδεικνύει ότι τα 20 χρόνια μαγικών μουσικών στιγμών που μας χάρισε , ήταν μόνο η αρχή…

Τρεις γυναίκες, μία νύχτα στο Ρεξ

2008-03-07T21:10:00.002+02:00

Έρχεται κάποια στιγμή που υποκλίνεσαι στο προφανές. Και έρχεσαι στα ίσα σου.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

To βράδυ της Κυριακής, που όλα λουφάζουν και ανιούν, πήγα να δω στο Ρεξ την Ελευθερία με τη Γαλάνη. Μ' έψησε και το γεγονός ότι θα καθόμουν στο ίδιο τραπέζι με τη Χαρούλα Αλεξίου, την οποία βαθμηδόν έχω εκτιμήσει βαθειά και για τη φωνή της και για την άπλα του χαρακτήρα της.

Λέω βαθμηδόν, γιατί επί πολύ καιρό σνόμπαρα το μαζικό ποιοτικό τραγούδι που κάνουν αυτές οι γυναίκες. Στους Talking Heads, τον Bob Dylan, τον Σαββόπουλο και τον Χατζιδάκι έβρισκα και τη συγκίνηση και τη στυλιστική ανωτερότητα που χρειαζόμουν, ως σωστό θύμα της ποζάτης γενιάς μου (διαβάστε την άψογη δήλωση της Τσανακλίδου στο Verbatim αυτού του τεύχους). Αλλά τα χρόνια περνούν. Κι αργά το βράδυ στο YouTube έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να βλέπει με δέος τη Μοσχολιού να τραγουδά. Και τα ακόρντα του Ζαμπέτα (σαν κλάμα) να λύνουν τoν κόμπο των σπλάχνων, όσο τίποτε άλλο.

Εν πάση περιπτώσει, πήγα. Κόσμος πολύς, ασφυκτικός. Στο βάθος μια γυναίκα στα 60 με big hair και μαύρα γυαλιά όλη νύχτα, βλοσυρή, ζευγάρια που έγερναν τα κεφάλια όταν η μουσική γινόταν μπλε, μερικοί άνθρωποι του φαίνεσθαι και των media (πάντα πιο εκδηλωτικοί από τους άλλους), oι ζωγραφιές του Τσαρούχη στο ταβάνι («Τόσα ωραία αγόρια και να μην πέφτει κανένα πάνω μας!» είπε κάποια στην παρέα), η Χαρούλα απλή, ανάμεσα σε φίλους, ντυμένη ανεπιτήδευτα με ένα παλιομοδίτικο ζιπουνάκι και μπλε παντελόνι καθημερινό. Ήπια για να επιταχύνω τη βραδιά.

Κι έπειτα βγήκαν οι δυο τραγουδίστριες. Δυο θηρία, δυο σαμάνοι. Με απόλυτο έλεγχο της φωνής και της τέχνης τους - με απόλυτη ενσυναίσθηση της στιγμής: Καθοδηγούσαν τον κόσμο στο τελικό γλέντι με ακρίβεια χειρουργού. Της Γαλάνη η φωνή, ακόμα και μέσα από αυτά τα ηχοσυστήματα που αποχυμώνουν κάθε ιδιοσυγκρασία, είναι σαν να τη φέρνει ο αγέρας. Έχει αλλάξει πολύ από εκείνη την πρώτη φορά που τραγούδησε στη βάρκα του «Όμορφες Μέρες» το «Μη Μου Μιλάς γι' Αγάπη», αλλά έχει την ίδια αέρινη ποιότητα. Παλιά, ήταν σαν αέρας ανάμεσα στα πεύκα, τώρα η φωνή της έρχεται από τη θάλασσα, τον βαθύ πόντο. Η φωνή της Ελευθερίας συχνά θυμίζει μέταλλο, αλλά περισσότερο μοιάζει με το υψίσυχνο static που βομβίζει τις καλοκαιρινές νύχτες στη φύση, όταν όλα γύρω μας είναι ήσυχα - κάτι διαπεραστικό και επίμονο που τελικά γίνεται γλυκό σαν νάρκη.

Τραγουδούσαν κι έπινα. Τα τραγούδια που είναι πολλά και παρηγορητικά και τελικά ισοδύναμα με τις χιλιάδες ξωκλήσια των Ελλήνων. Τσιτσάνης, Ζαμπέτας, Άκης Πάνου, Λοΐζος... Η αίθουσα είχε γίνει ζελές. Κι όταν άρχισαν τα μπουζούκια, τα ήσυχα ζευγαράκια έβγαλαν τα γνωστά ελληνικά κέρατα - καπνοί απ' τα αυτιά. Το αιώνιο παράπονο, ο καημός, ο σεβντάς, το φόρτωμα, το γαμώτο - μα προπαντός το Νυν Απολύεις τον Δούλον Σου Δέσποτα. Είναι να απορείς, πώς στο 2008, μετά από τόση ΕΟΚ, ίντερνετ και Καγιέν, ο σκληρός πυρήνας των Ελλήνων είναι ένα ασιατικό παράπονο, ένας «δρόμος» που εκβάλλει στα χαριτωμένα νερά της Ιωνίας. Μη το ψάχνεις - αυτό είναι. Όσο πιο γρήγορα παραδοθείς, τόσο πιο γρήγορα θα γλεντήσεις με αποτελεσματικότητα.

Η κορύφωση ήρθε όταν ανέβηκε η Χαρούλα να πει δυο τραγούδια. Ουσιαστικά την εξανάγκασαν οι φωνές του πλήθους. Δεν είχε προετοιμαστεί, είχε πιει και λίγο, δεν ήταν απλώς απλή, ήταν απτή σαν μέλος της οικογένειάς μας. Διότι αυτές οι τραγουδίστριες είναι οι μόνες που ενώνουν τους Έλληνες (ούτε πολιτικοί πια ούτε διανοούμενοι) και στους καπνούς, έστω, δημιουργούν την αίσθηση μιας πανελλήνιας κοινότητας. Διά βοής απαιτήθηκε να πει το «Όλα Σε Θυμίζουν» και μετά τον «Φαντάρο», για το γιο της που παρουσιάστηκε στην Τρίπολη. Η φωνή της, χώμα, μέλι και βελούδο, με συγκινεί βαθύτατα και με χτυπάει στο χαμένο κέντρο μου! Όπως η Μοσχολιού. Κι όπως η πιο ασταθής, αλλά μεγαλειώδης και πολύ αδικημένη Ρένα Κουμιώτη. Τις έβλεπα και τις τρεις μπροστά μου να καλαμπουρίζουν - αναρωτιέμαι αν υπάρχει άλλο κράτος στον κόσμο που να έχει τόσες μεγάλες τραγουδίστριες αυτού του ύφους. Είναι ένα ύφος που σύντομα θα εκλείψει αν δεν μεταλλαχθεί προς την ήπια ποπ που αποπειράται η Πρωτοψάλτη ή την ευγενή electronica που έχουν προσπαθήσει η Γαλάνη και η Τσανακλίδου. Ως τώρα τα αποτελέσματα είναι μεικτά, και χώρο κερδίζει διαρκώς η αντενοποίηση των πάντων. Ούτως ή άλλως, τέτοιες «θερμές» και μεγαλειώδεις τραγουδίστριες αποκλείεται να ξαναϋπάρξουν, αφού το σύστημα που γεννά τους νέους σταρ χρειάζεται μηχανές, όχι θερμότητα, ούτε προσωπικότητες.

Έστω κι αργά, είδα κι εγώ τη σπουδαιότητα αυτών των γυναικών, που πέρασαν διά πυρός και σιδήρου για να διαφυλάξουν, όπως μπορούσε η καθεμιά, το ίχνος μιας ακέραιας καλλιτεχνικής ωραιότητας - κάτι από την «παλιά ηδονική συγκίνηση». Συμβαίνει, όταν κάθεται για πολύ καιρό στα πέριξ ένας σπουδαίος άνθρωπος, να τον συνηθίζουμε, να τον αμφισβητούμε και να τον γλωσσοτρώμε (εν είδει φτηνής Θεοφαγίας). Οι άνθρωποι χρειάζονται απόσταση για να διακρίνουν τους μύθους - είναι ένα είδος πρεσβυωπίας που την ενέτειναν τα media. Όμως παραξεχαστήκαμε. Και θέλω, όσο είναι καιρός, να πω αυτά που έχω να πω: Αυτές οι γυναίκες είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα της Ελληνικής Κατάστασης. Δεν έχουν σημασία οι περιστασιακές συμβάσεις που χάριν δουλειάς ή καριέρας κάνουν. Στο φινάλε τους είναι εξαιρετικές. Συχνότατα, μαγικές. Και ο τρόπος που ζουν και έζησαν έχει αξιοπρέπεια και θάρρος. Υποκλίνομαι στο προφανές που αντέχει, όταν εκατοντάδες χαζές πρωτοπορίες σκάνε και σβήνουν γύρω τους, δίχως να αφήνουν ίχνη. Κομφορμισμός; Ίσως. Αλλά και απλή άλγεβρα.

Βγήκαμε από το Ρεξ κι ήταν κοντά τρεις. Προσπαθήσαμε να επιτείνουμε τη νύχτα σε μπαράκια που δεν θες να ξέρεις. Άλλες φωνές, άλλοι πλανήτες: Σακελλαρίου, Βάνου, Μπέλλου. Γίναμε λιώμα - το ελληνικό λιώμα, που είναι μαζί κατάθλιψη και θρίαμβος. Το χάραμα είχαμε συνθηκολογήσει (επιτέλους) με όλους και όλα.

Κυρίες μου, ευχαριστώ.

[LIFO]

Eleftheria Live in Spain!

2008-03-07T21:06:00.001+02:00

Stin Ellada synehizei i Eleftheria "dynata" sto Rex me tin Dimitra Galani - os Kyriaki ton Vaion! Meta omos taxidevei stin Ispania opou tha dosei 4 synavlies (25/4 Castellon , 26/4 La Coruna , 28/4 Zaragoza , 1/5 San Sebastian). Perissoteres plirofories sto www.arvanitaki.gr!

------------------------------------------

Eleftheria will be playing at Rex Music Hall in Athens until April 20th together with Dimitra Galani! Right after she will be traveling to Spain where she is giving 4 concerts ((25/4 Castellon , 26/4 La Coruna , 28/4 Zaragoza , 1/5 San Sebastian). For further info please visit www.arvanitaki.gr

Μην Ορκίζεσαι - Το βίντεο κλίπ!!!!

2008-02-26T16:12:00.001+02:00

τελευταία νέα / latest news !

2008-01-31T18:27:00.000+02:00

Από χτες στο MAD παίζει το νέο κλιπ της Ελευθερίας. Είναι το κλιπ του ήδη πολυαγαπημένου "ΜΗΝ ΟΡΚΙΖΕΣΑΙ" σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Γραμματόπουλου - συντονιστείτε στο κανάλι και είμαστε σίγουροι ότι θα μπει στη λίστα των αγαπημένων σας κλιπ. Πολύ σύντομα θα το ανεβάσουμε και στην ιστοσελίδα μας!

Σύντομα θα τα ξαναπούμε με πολλά νέα για την αγαπημένη μας!

(English)

Eleftheria Arvanitaki's new video clip for her song "Min orkizesai" is out and you can watch it at MAD channel in in Greece. We will soon upload it as well!

«ΑΞΕΧΑΣΤΑ» ΤΗΛΕΡΕΒΕΓΙΟΝ

2008-01-05T20:26:00.000+02:00

Του Διομήδη Πιτουρά

Στην αλλαγή του χρόνου, σβήνουν τα φώτα αλλά όχι και η TV. Τα (ιδιωτικά) κανάλια φροντίζουν γι' αυτό, επιφυλλάσοντας στους τηλεθεατές από live προτάσεις γάμου μέχρι «γαλλικά» Τσάκα.

Τι θα ήταν το ρεβεγιόν χωρίς TV; Και το αντίθετο: τι θα ήταν η TV χωρίς εκπομπές-καλωσόρισμα του νέου έτους; Με τέτοιες σκέψεις, θυμηθήκαμε τέσσερις αξέχαστες στιγμές των ιδιωτικών καναλιών που έκαναν τον Αϊ-Βασίλη να κολλήσει στην οθόνη.

**ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ, MEGA, 31/12/1991. Ως γνωστόν, «εορταστικό επεισόδιο σειράς» σημαίνει χοροί, τραγούδια και γκεστ εμφανίσεις από ονόματα της πίστας. Και υπο-σεναριάκια για να δέσουν όλα τα παραπάνω. Οπως και πρακτικά οτιδήποτε άλλο στις ελληνικές σειρές, και αυτά ανακαλύφθηκαν από τους «Απαράδεκτους». Η «Απαράδεκτη Πρωτοχρονιά» ήταν το ρεβεγιόν του MEGA για το 1992. Οι πρωταγωνιστές κάνουν αναδρομές στα εφηβικά τους χρόνια και παρωδούν παλιές ταινίες, σε ένα επεισόδιο Μπεν Χουρ-οειδούς διάρκειας. Μαζί με κάμποσους καλεσμένους, πιάνουν το ελληνικό τραγούδι από το «Τραμ το τελευταίο» ώς το «Ψεύτικα τα δάκρυά σου, ψεύτικα και τα φιλιά σου», σουξεδάρα της εποχής. Το χιούμορ των «Απαράδεκτων» επιβιώνει όπως το ξέραμε: ακατέργαστο, προσβλητικό και απενοχοποιημένο, γλυκιά ανάμνηση από την προ-πολιτικής ορθότητας εποχή.

Ο ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη κρατάει το λαϊκό πρόγραμμα, μαζί με τους «Οπισθοδρομικούς». Ωσπου εμφανίζεται ο Παπακωνσταντίνου με πέτσινο μπουφάν: «ΧΡΟ-Ο-ΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΣΕΝΑΑ!» (είπαμε, άλλαζε ο χρόνος, όλοι δίναμε ευχές).

[Ελευθεροτυπία]

Ελληνικά μουσικά σουξέ made in Italy

2008-01-04T01:31:00.000+02:00

«Εντεχνοι» σύγχρονοι ερμηνευτές επιλέγουν να τραγουδήσουν ιταλικές επιτυχίες

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Πότε σιγοτραγουδήσατε τελευταία φορά ένα ιταλικό τραγούδι; Μη βιαστείτε να απαντήσετε. Η εκπνοή του 2007 κληροδότησε στην Ελευθερία Αρβανιτάκη μία μεγάλη επιτυχία. Εχει τίτλο «Μην ορκίζεσαι» και είναι διασκευή μίας ιταλικής σύνθεσης της δεκαετίας του ’90 («Comme Mona Lisa», Mango). Κάνει θραύση στα αθηναϊκά ραδιόφωνα που δεν θέλουν και πολύ: τα «έντεχνα» σουξέ σπανίζουν πια και οι παραγωγοί των πιο «ποιοτικών» σταθμών προσπαθούν να πιαστούν από το παραμικρό.

Αντίθετα, οι διασκευές ιταλικών τραγουδιών δεν είναι τόσο σπάνιες. Απλά δεν μαθαίνουμε την προέλευσή τους. Την περασμένη άνοιξη οι φωνές της Δήμητρας Γαλάνη και του πρωτοεμφανιζόμενου στην ελληνική δισκογραφία Γιώργου Καραδήμου έκαναν κανονική κατάληψη στα FM με την μεγάλη επιτυχία «Σε θέλω εδώ». Ελάχιστοι ξέραμε ότι πρόκειται για διασκευή. Ηταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που ερμήνευσε ο διάσημος Αντρέα Μποτσέλι, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 με τίτλο «Vivo per lei». Και λίγα χρόνια νωρίτερα πάλι η Ελευθερία Αρβανιτάκη, μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, χάρισαν μία δεύτερη, ελληνική ζωή στο «Giardini di Marzo» («Πριν το τέλος»), ένα σπουδαίο τραγούδι του Λούτσιο Μπατίστι (1943-1998). Η ιταλική μουσική υπήρξε πάντα μία ελκυστική δεξαμενή για την ελληνική δισκογραφία. Στη δεκαετία του ’70 ήταν πολύ της μόδας οι διασκευές σουξέ της χρυσής εποχής των ιταλικών σίξτις. Αλλά στην καρδιά της μεταπολίτευσης, όταν στην Ελλάδα το πολιτικό τραγούδι γέμιζε στάδια, η τύχη των «ιταλικών» διασκευών ήταν περίπου αναμενόμενη. Πόσο μάλλον όταν τις ερμήνευαν οι σταρ του «ελαφρού» τραγουδιού της εποχής, ένα παράδοξο «περιθώριο» των ελληνικών σέβεντις. Σ’ ένα τόσο αφιλόξενο κλίμα τα ιταλικά τραγούδια ταυτίστηκαν με την Ραφαέλα Καρά και το δίδυμο του Αλ Μπάνο και της Ρομίνα Πάουερ. Τα πράγματα δεν άλλαξαν δραματικά μέχρι την εμφάνιση του Ερος Ραματσότι στις αρχές της δεκαετίες του ’90. Το ιταλικό τραγούδι έγινε ξανά για λίγο «μόδα» αλλά η ανάκαμψη ήταν επιφανειακή. Περιορίστηκε στους σταρ, χάθηκε, δηλαδή, η ευκαιρία για μία πιο ουσιαστική γνωριμία με την πληθωρική ιταλική παραγωγή.

Πλουραλισμός

Σήμερα που απουσιάζει το μεγάλο όνομα τύπου Ραματσότι, ακούμε ιταλική μουσική χωρίς να το ξέρουμε. Ακούμε τις διασκευές. Δεν είναι λίγο. Οι συνθέτες που επιλέγουμε να διασκευάσουμε εκπροσωπούν διαφορετικές γενιές τραγουδοποιών που, ωστόσο, μας υποψιάζουν για τον πλουραλισμό και το βάθος του σύγχρονου ιταλικού τραγουδιού. Και μας κάνει να αναλογιστούμε πόσα πολλά χρόνια έχουν περάσει από το «Felicita» του Αλ Μπάνο και της Ρομίνα Πάουερ που εν των μεταξύ χώρισαν...

[Καθημερινή]

Το δώρο της Ελευθερίας για τη δημοπρασία του MAD!

2007-12-27T23:58:00.000+02:00

Για 6η συνεχόμενη χρονιά η Δημοπρασία Αγάπης του Mad που έγινε θεσμός Η καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη Δημοπρασία Αγάπης του Mad με προσωπικά αντικείμενα αγαπημένων καλλιτεχνών, η οποία πραγματοποιείται για 6η συνεχόμενη χρονιά, ξεκίνησε στις 19 Δεκεμβρίου και πρόκειται να διαρκέσει έναν ολόκληρο μήνα.

Το δώρο της Ελευθερίας

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Φουλάρι (Στείλε MAD25 στο 4522) Ένα από τα πιο αγαπημένα της φουλάρια που έχει στην τεράστια συλλογή της προσφέρει η Ελευθερία Αρβανιτάκη στη Δημοπρασία Αγάπης του Mad. Κάτι για να σας ζεσταίνει τον χειμώνα με άρωμα Ελευθερίας!

Δωράκι μια φωτογραφία της Ελευθερίας Αρβανιτάκη σε υψηλή ανάλυση!!!

2007-12-23T22:25:00.000+02:00

[Κάνε κλικ στην εικόνα για να την κατεβάσεις σε υψηλή ανάλυση]

[Click on the picture to download it in high quality]

[Haz clic en la imagen para que te la descargues en la mejor calidad]

Τα τελευταία νέα / Latest News

2007-12-19T11:34:00.000+02:00

Οπως σας είχαμε προαναγγείλει, αγαπημένοι μας φίλοι, έχουμε νέα ιστοσελίδα στον αέρα, ξανασχεδιασμένη, ανανεωμένη, φρέσκια! Μπείτε στο www.arvanitaki.gr, ρίξτε μια ματιά και πείτε μας τη γνώμη σας.

(Το αγγλικό και το ισπανικό τμήμα του site θα ανανεωθούν κι αυτά πολύ σύντομα)

Ηδη υπάρχει στα δισκοπωλεία η συλλογή με τα καλύτερα και πιο αγαπημένα τραγούδια της Ελευθερίας, με τίτλο "Δυνατά 1987-2007" - υπενθυμίζουμε ότι περιλαμβάνει και δύο ολοκαίνουρια τραγούδια.

Περισσότερες πληροφορίες για τη συλλογή καθώς και για τις εμφανίσεις της Ελευθερίας με τη Δήμητρα Γαλάνη στο Ρεξ (οι οποίες σκίζουν!), στο ανανεωμένο (το ξέρω ότι επαναλαμβανόμαστε, λέγεται "έμφαση" ;-)

[English News]

The new look www.arvanitaki.gr site is live - check it out! Mind you, the English and Spanish versions are not quite ready, but will be very soon - we'll let you know.

In other news, Eleftheria's new compilation is available in Greek record shops, titled "Dynata 1987-2007", including two brand-new songs.

Μια 20ετία με «Δυνατά» τραγούδια

2007-12-18T13:05:00.000+02:00

Ενας διπλός δίσκος για τα 21 χρόνια καριέρας; Στέκεσαι για δευτερόλεπτα καχύποπτος. Είναι δυνατόν αυτή η γυναίκα που περνάει από δίπλα σου πιο δροσερή, πιο ωραία, πιο δημιουργική από ποτέ, να έχει συμπληρώσει δύο δεκαετίες στη δισκογραφία;

Ξαναπιάνεις το cd στα χέρια σου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ορίστε «Ελευθερία Αρβανιτάκη. Δυνατά 1986-2007», διαβεβαιώνει ο τίτλος της συλλογής που μόλις κυκλοφόρησε (από τη Universal), περιλαμβάνοντας 28 τραγούδια από ένα πολλαπλάσιο ρεπερτόριο.

Σαν «ημερολόγιο» και σαν «γιορτή» συστήνει η ίδια η Αρβανιτάκη το διπλό cd. Ημερολόγιο γιατί πρόκειται για μια «πολύ συναισθηματική συλλογή», από εκείνες που, εκ των πραγμάτων, προϋποθέτουν μια προσωπική αναδρομή σε ήχους, πρόσωπα κι εποχές: «Εφυγες νωρίς», «Η ακτή» κι ο Σταμάτης Σπανουδάκης του '86, «Της καληνύχτας τα φιλιά», και Χρήστος Νικολόπουλος-Λίνα Νικολακοπούλου του '91, «Φύσα ψυχή μου» και Ara Dinkjan και Μιχάλης Γκανάς του '94, «Του πόθου τ' αγρίμι» και Δημήτρης Παπαδημητρίου του '96... Και πάει λέγοντας...

Η συλλογή, ξεκινώντας από το «Κοντραμπάντο», τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Αρβανιτάκη που το 1986 ξεπέρασε τις 150.000 πωλήσεις, φτάνει μέχρι το 2007 χάρη στο καινούργιο τραγούδι «Μην ορκίζεσαι», μια εξελληνισμένη εκδοχή με τη στιχουργική συνδρομή του Νίκου Μωραΐτη, του ιταλικού Come Monna Lisa των Μ. Τζουζέπε και Ρ.Τζούλιο. Θα μπορούσε να περιλαμβάνει κι άλλα τραγούδια, άλλων συνθετών, από το ρεπερτόριο μιας σημαντικής, σταθερής επί μια 20ετία πορείας στο τραγούδι. Αλλά επελέγησαν αυτά ως αντιπροσωπευτικότερα «κομμάτια της μουσικής μου ζωής και των προσωπικών σχέσεων που καλλιέργησα με τους δημιουργούς τους. Αυτή είναι μια γιορτή που οφείλω στους συνεργάτες μου», εξήγησε η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Τη «γιορτή» μοιράζονται πολλοί από όσους συνυπογράφουν αυτό το άλμπουμ: από τον Θοδωρή Παπαδόπουλο (που η καλλιτεχνική του σχέση με την Αρβανιτάκη κρατάει από την εποχή της «Οπισθοδρομικής Κομπανίας»), μέχρι τον Νίκο Ζούδιαρη, τον Γιώργο Ζήκα, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Αντώνη Μιτζέλο, τη Λίνα Δημοπούλου, τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, τον Νίκο Μωραΐτη.

Ολα τα τραγούδια ακούγονται σε νέα ψηφιακή ηχητική επεξεργασία που έγινε σε ένα από τα καλύτερα στούντιο στον κόσμο, το Sterling Sound Studios στη Νέα Υόρκη. Και κατά τον Γιώργο Κυβέλλο, που ανέλαβε την παραγωγή, αποτελούν ένα «αντιπροσωπευτικότατο υλικό που διαχειρίστηκε κατά καιρούς η ίδια όχι ως τραγουδίστρια αλλά ως ερμηνεύτρια. Τη δική της ταυτότητα έχει η επιλογή των τραγουδιών γι' αυτό και η συλλογή "ζωγραφίζει" μια ζωή». Ισως γι' αυτό η Ελευθερία Αρβανιτάκη κρύβει μια αφιέρωση στο βιβλιαράκι που συνοδεύει το διπλό της cd: «Στη μητέρα μου».

[Από]

Η ιστοσελίδα της Ελευθερίας επιτέλους ανανεώθηκε!!!

2007-12-17T10:59:00.001+02:00

Σήμερα καθώς χάζευα στο ίντερνετ παρατήρησα την αλλαγή της σελίδας της Ελευθερίας...ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!! Η σελίδα έχει αλλάξει μπορώ να πω μόνο στο σχεδιασμό, που είναι αρκετά καλός, ωστόσο το υλικό παραμένει το ίδιο...ας ελπίσουμε οτι θα ανανεωθεί και αυτό. Στις νέες δυνατότητες της ιστοσελίδας που θα προστεθούν σε λίγο είναι στο "μαγαζί" της σελίδας με σκοπό την αγορά τραγουδιών, ειδών merchandise, αλλά και ringtones!!! Αυτό πραγματικά θα είναι συμαντική βελτίωση της σελίδας. Ήδη, έχει μπεί στη διαδισκασία ανανέωσης και των άλλων δύο εκδόσεων της σελίδας, της αγγλικής και της ισπανικής...

www.arvanitaki.gr

Τα βγάζει «Ολα στο φως» με μια... γιορτή

2007-12-15T20:32:00.000+02:00

Ενα διπλό άλμπουμ. Μια «γιορτή». Ετσι χαρακτηρίζει η Ελευθερία Αρβανιτάκη τη νέα της δισκογραφική δουλειά που κυκλοφορεί, το «Δυνατά 1986-2007», ένα διπλό CD με τραγούδια που αγαπήσαμε, τραγούδια που και για την ίδια την ερμηνεύτρια κατέχουν ξεχωριστή θέση στην προσωπική της διαδρομή αλλά και στην ψυχή της.

«Είναι ένας συναισθηματικός δίσκος, μια συναισθηματική συλλογή. Ενα κομμάτι της
μουσικής μου ζωής και κομμάτι των προσωπικών μου σχέσεων»,

εξηγεί και προσθέτει ότι παρόλο που δεν «συμπαθώ τις συλλογές, φτιάχνοντας αυτό τον δίσκο αισθάνθηκα σαν να ζω σε μια γιορτή. Μια γιορτή που την οφείλω αποκλειστικά στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα».

Το υλικό των CD ταξιδεύει τον ακροατή σε όλες τις χρονικές περιόδους της πορείας της ερμηνεύτριας, από τον πρώτο κιόλας προσωπικό της δίσκο το «Κοντραμπάντο», το 1986, που ξεπέρασε τις 150.000 πωλήσεις, έως τον πιο πρόσφατο, του 2004, «Ολα στο φως».

Περιλαμβάνει 27 από τα καλύτερα τραγούδια που έχει ερμηνεύσει μέχρι σήμερα η Ελευθερία Αρβανιτάκη, σε νέα ψηφιακή, ηχητική επεξεργασία. Το άλμπουμ «περιγράφει τον σφυγμό, τις ερμηνείες της, πώς χειρίστηκε το υλικό της ως ερμηνεύτρια και ως συμπαραγωγός», υπογραμμίζει ο παραγωγός του, Γιώργος Κυβέλος.

Η Λίνα Νικολακοπούλου, η οποία υπογράφει πολλές από τις επιτυχίες της ερμηνεύτριας, «ευχαρίστησε το παρελθόν των εταιρειών», υποσχέθηκε ότι θα βρεθούν νέοι δρόμοι για ωραία τραγούδια. «Ο μαγνήτης εδώ είναι το τραγούδι. Αυτό να μη χαθεί», κατέληξε.

Εκτός από τα γνωστά κι αγαπημένα τραγούδια το άλμπουμ «Δυνατά 1986-2007» περιλαμβάνει κι ένα καινούργιο, το «Μην ορκίζεσαι» («Come Monna Lisa»), σε ελληνικούς στίχους του Νίκου Μωραϊτη, ένα «τραγούδι που μιλάει για μένα. Η συγκίνησή μου είναι μεγάλη», ανέφερε η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Αντιγόνη Καράλη

Από