Ben'im Yolu...

Kendi Gerçeğinizin Şarkısı

2012-06-13T23:10:00.000+03:00

Gündelik yaşamın sıradanlığı her birimizin kendine özgün sınırları ile belirlenmiştir. İnsan bilincine kazılı alışkanlıkların yaratmış olduğu rutin içinde deviniriz çoğu zaman. Bu rutin zihinsel, duygusal ve bedensel düzeylerde kendisini tekrarlayan bir şarkıdır. Bu şarkı, görece farklılıklara rağmen sadece birkaç notadan yankılanan tekdüze ve uyumsuz tonların karmaşasından ibarettir. Yazının devamı...

Çalışmak Bir Zorunluluk mu?

2012-03-07T03:15:00.001+02:00

Herkes çalışıyor. Çalışmayanlar çalışmaya çalışıyor. Çoğu istemeden çalışıyor. Bazıları istese de çalışamıyor. Hayat çalışmaya çalışmakla geçiyor. Çalışmak istemeyen ise, çalışma ihtiyacının olmadığı bir hayat için çalışıyor. Kimi yağında kavruluyor, kimi yağ bağlamış, kimi de yağa muhtaç. Yazının devamı...

İçsel Yolculuğunuzun Kışı

2012-02-29T01:04:00.003+02:00

Kış ayları dışsal aktivitelerin azaldığı ve insanın kendisiyle daha çok zaman geçirdiği aylardır. Kış mevsiminin depresif etkileri olduğu söylenir(ve deneyimlenir). Bir insanın kendisi ile baş başa kalmasının ilk belirtileri diyebiliriz bu duruma. Sürekli kaçınılan bu yalnız kalma hali gerçekte size bakmayı ihmal ettiğiniz taraflarınızla yeniden bir ilişki kurma şansına taşır. Kış aylarında daha çok okursunuz, film izler, yürüyüşler yaparsınız. Arkadaşlarınızla ev muhabbetleri olur. Bu türden eğilimler dikkatinizin kendinize daha yakın olduğu işler, eylemler ve aktivitelerdir. Fakat ışığın azlığı ve bulutların kasveti çok geçmeden üzerinize abanır. Dışsal olandan beslenerek doyurduğunuz benliğiniz ihtiyacı olan ve alıştığı şeyleri yeterince bulamaz. Yazının devamı...

Geçmişinizden Özgürleşmek

2012-02-17T00:57:00.000+02:00

Hayatınızda keşkeler varsa, geçmişe dönük alınmamış dersler ve anlayışlar var demektir. Keşke dediğiniz her bir durumun içinde sizi dualiteye (kutbi gerçekliğe) bağlayan dinamikler mevcuttur. Bu dinamikleri anlamak, sizi keşke dediğiniz durumlara kilitleyen nedenleri derinlemesine fark etmek demektir ki, bu da yaşamınızın an be an yeniden yaratılan gerçekliği üzerindeki hâkim etkileri bilmeye başlamak demektir.

Farkındalığınızın dışsal olandan içsele yönelmesi durumunda, buzdağının yüzeyde görünen kısmının altında yatan asıl etkilerin varoluş dediğiniz tezahürü oluşturan arketiplerini, bilincin mevcudiyet âlemindeki şekillenişini anlamaya ve sizin bu resim içindeki rolünüzü görmeye başlarsınız. Yazının devamı....

İki Kaderin Kesişme Anı

2012-01-06T01:35:00.000+02:00

Iki Kaderin Kesisme Ani

Bahçemizdeki pergolenin ahşap aksamlarını boyamak için gelen, sonradan yirmisekiz yaşında olduğunu öğrendiğim bir gençti. James Dean'i hatırlatan saç stiline eşlik eden dövmeleri bedeninde şekle bürünmüş hayallerinin uzantıları gibiydi. İnsanın ulaşmayı, kavuşmayı arzuladığı şeyleri sahiplenmek ve kendi gerçeğinin bir parçası kılmak adına bu sembollere tutunuyor olduğunu hissettim. Bu hisse eşlik eden anılar geçmişin dehlizlerinden çıktı geldi ve ilk dövmemi yaptırdığım zamanki duygularımı şimdime getirdi. Uçan at Pegasus, özgürlüğe kanat çırpan dört ayaklı bir yeryüzü canlısı olarak bende özlem duyduğum özgürlük ateşini temsil eden bir anlama sahipti. Bu anlamı gerçeğim kılmak, görünür hale getirmek için bedenime işletmiştim.

O'nun hayalleri, tutkuları nelerdi diye düşünürken bedenindeki semboller hislere dönüştü ve yaşamında canlılık, renk ve hareket arayan bir gencin sıkışmış duygularını ve öfkelerini hissettim.

Hız yapmayı sevenlerin tarzına benzeyen bir motorsikletle birkaç gün boyunca geldi ve işini yaptı. İşini yaparken yaz ortasının sıcağına aldırmaz görünüyordu.

Kısa süren sohbet anına dek kendisi hakkında bu izlenimleri edinmiştim. Büyük şehirlerden birisinde hiç yaşayıp yaşamadığını sordum. Kısa süreliğine İzmir'i görmüş olduğunu anlatırken yüzünde beliren ifade ne yapacağını bilememezlikten ve çaresizlikten doğan bir hüzne büründü. Datça ona dar gelmekteydi fakat elinden birşey gelmiyordu. Sözcüklerinin ardında gizli duyguların izini sürerken onu anlamama yardımcı olan şeyin yüzde otuzu sözleri, geri kalanı ise onların ardında gizli duygularıydı.

Çalıştığı marangozhane yol kenarındaydı. Araba ile oradan geçerken zaman zaman motorsikletini görürdüm. Birkaç kez de selamlaşmıştık.

Aradan bir ay geçmişti ki, aynı marangozhaneden tanıdığım birisi onun motorsiklet kazasında ölmüş olduğunu söyledi. Bunu duyduğum an zaman durdu. Gençlik ve ölüm yanyana geldiği zaman denklemde bir terslik oluşuyormuş duygusu belirdi içimde. Halen yaşıyorken ölümlere tanıklık etmek, yaşam rüyanda bir süre beliren bir kişinin rüyaya başka bir boyutta devam etmek üzere buradan ayrıldığını görmek tuhaftı. İnsan için ölüm, başkalarının başına gelen bir şeymiş duygusunu verir. Sarsılsa dahi kendisini ölüm sahnesinde hayal etmekten kaçınır insan. Kendi ölümünü geleceğe iteler. Gelecek yanılsamasından uyanmak belki de ölümünü şimdiye getirmek ve onunla yüzleşmektir.

Bir de sadece nefes almak ama yaşamamak vardır. Bedenin, zihnin ve egonun doymak bilmeyen dürtüleriyle bir o yana bir bu yana sürüklenen hayatlar yaşamdan nasibini ne derece alır? Bu bilinçte nefes alamazken yaşamda boğulmaktır.

Kazanın nasıl gerçekleştiğini sordum. Virajdan sonra yolun ikiye ayrıldığı sapakta karşıdan gelen bir başka motorla çarpışmış ve ikisi de ölmüş. Ölen diğer kişi de motor tutkusunu paylaştığı bir arkadaşıymış. Başka zamanlarda yanyana sürdükleri motorları virajda karşı karşıya geldiği an, belki de sessizce yapılmış bir geçiş anlaşmasının tezahürüydü. İki kaderin çakışma anı her ikisine de haz veren tutkuları vasıtasıyla oluşmuştu. Kötü bir olay gibi görünen bu çakışma anında sanki bir şiirsellik vardı.

Motora hareket ve hız veren yakıt asıl gücünü bu gençlerin bastırılmış duyguları, hayal kırıklıkları ve özlemlerinden alırken, adı konmamış beklentilerini kavramak isteyen elleri sürekli gaza basıyordu.

Her arzunun temelinde sevgiye ulaşma ve bütünleşme isteği vardır. İçe yolculuk yapan bir insan için bu bütünleşme yolculuğu birçok ölüm eşiği barındırır. Bu ölümler daha çok manevi anlamda içte yaşanan güçlü bırakışlardır. Her ölüm varlığı daha geniş bir bilinç düzeyine taşıma potansiyelini barındırır. En kuvvetli ölüm deneyimi ise, kendine doğmak üzere kendine ölmektir. Ben denen yanılsamanın buharlaşmasıdır.

Şimdi burada olmayan bir gençle deneyimlediğim kendi kesişme anlarımı sizlerle paylaşarak onu da sizlerin (bu yazıyı okuyanların) yaşam rüyanızda bir ana taşımak istedim.

Umarım yolu açık olur.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Kendini Sevmek Özgürleştirir

2011-05-31T23:28:00.000+03:00

Kendini Sevmek Özgürleştirir

Nedensiz yere kendini sevmek ve kendinle barışık olmak, sevginin sebep ve koşullara bağlandığı bir dünyada çok garip bir şeymiş gibi algılanabilir.

Sevgiye layık olmak ve onu hak etmek için yerine getirilmesi ve olması “gerekenlerin” listesi bilincimizin derinliklerine kazınmış durumda. Derinlerde bir yerlerde kendimizi sevmiyor, yetersiz ve çaresiz hissediyoruz. İhtiyacımız olan sevgi ile tamamlanma duygusu insanları alıyor ve çeşitli mecralarda bu eksikliği tamamlama uğruna, sonu yine eksiklikle biten ve yine eksiklikten yola çıkılan türlü deneyimlere sürüklüyor.

Günlük yaşamımızda pek çok kanaldan, doğru ve yanlışlara dair binlerce inanç kalıbının içimize işlemesi çok kolay olabiliyor. Tüm bunlar sınırlı varlıklar olduğumuza inanmamızı ve doğuştan sahip olduğumuz yaratıcılığımızı ve özgürlüğümüzü unutmamızı sağlayan katmanları daha da güçlendiriyor. Yazının devamı...

Özgürleşme Yolunda Ruhsal Kimlik Engeli

2011-04-18T00:41:00.001+03:00

Kendini Sevmek Özgürleştirir

Farkındalık ve özgürleşmek için bakacağınız tek yer günlük yaşamınız olsun

İnsanlar kendilerine doğru, özgürleşmek ve deneyimlemek için çıktıkları yolculuğun anlamını, kendileri dışında her şeyde aramaktalar. Tüm yanıtların ve tüm bilgeliğin kendi içlerinde olduğunun farkında olmadan yaşamaktalar. Onun bir kitapta, bir enerji çalışmasında ya da kendinden daha üstat olduğunu düşündüğü birinde olduğu yanılgısıyla yaşamlarına devam etmekteler.
Oysaki tüm bilgelik kendi içindedir, özgürleşmek adına bakılacak tek kişi, insanın kendisi ve bakacağı tek yer günlük yaşamıdır. Bunu anlamak için Tibet’e gitmeye, dünyanın öbür ucuna gitmeye gerek yoktur ( Gidin ama gezmek ve keyif almak için, tutunmak ya da cevapları orada bulmak için değil ). Yazının devamı

Eşzamanlılık Nasıl İş Görür?

2011-02-08T14:38:00.002+02:00

Yakın zaman önce yaşadığım bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum.

İki şeyi halletmek için dışarıya çıkmam gerekiyor.
Avizelerden birisinin ampulü geçmiş ve yeni bir ampul gerekli.
Ve Benzinlikten verilen PO kartının puanları 31 Ocak'a kadar kullanılmazsa yanacakmış.

Çıkmışken ekmek de alıyım diyorum. Kafa bir dünya. Ampul almayı unutup ters istikametteki benzinciye doğru yola koyuluyorum. Arabayı durdurunca ampul kafamda yanıyor ve unuttuğumu hatırlıyorum. Kendine küfretmeler, üşenmeler, almayı ertelemek düşünceleri derken ampul yine yanıyor ve tüm duygu dalgalanmalarını farkedip derin bir nefes alıyorum. "bırak Halil, hepsini gör ve bırak" telkinimle benzinciden içeriye giriyorum.

-Puanları kullanıcaktım, falan feşmekan...."
-Kartınızı ve şifrenizi alıyım lütfen"
-Kartı al ama, şifreden kimse bahsetmemişti daha önce?"
-Şifreniz doğum tarihinizdir otomatik olarak"
-Haa iyi o zaman kolaymış"
Kart cihaza sokuluyor, parmaklar üstünde dansediyor...

-300 küsür puanınız var, bu puana ancak AMPUL verebiliriz!"
Kafamdaki ampul cozurdamaya başlıyor.
-İyi o zaman alıyım..."

Halil'in bu deneyimden çıkardığı ders!

*Önce sakin ol. Sonra devreye giren düşünce ve duyguları gözlemle, kabul et ve bırak.
*Yaşamın her anında yaşanmakta olanı gözlemle. Yaşam da bir rüyadır ve rüyadaki sembolleri okuyuşun gibi, yaşamındakileri de bu şekilde yorumla.
Şifre, doğum günün
Hediyesi ampul
Benzinciye girmeden yaptığın seçim ve bırakışla yeniden doğdun ve bu sana eşzamanlı varoluşun yaşanmakta olduğu kapıyı açtı. Doğumunla girdiğin kapıdan sana verilen ampul, farkındalığının ışığıdır. Gerçek olan andaki mevcudiyetindir ve kendini anın farkındalığına bıraktığın zaman mucizeler sıradan bir hal olarak yaşanır. İhtiyacın olan şeyler sana kendiliğinden gelirler.

Sınırlılık bilinci ve zihinde hapsolduğun zaman herşey doğrusal yaşanır. İçindeki öz sabitken, kendini bir yerden başka bir yere gidiyormuş olarak algılarsın. Ve bu yol çabanın, entropi yasalarının hakim olduğu yoldur.

Anda ve farkındaysan, bir yerden diğer bir yere giderken, içindeki sabit merkezde konumlanırsın. Rüya içinde hareket eden benliğini gözlemler, merkezi farkındalığından akan hislerle o benliği hareket ettirirsin.

Ve en son ders; Bu deneyimlerini insanlarla paylaş. Yaz çiz bişeyler yap. Veya hiçbir şey yapma ve bu farkındalıkla varol. Bu da iş görür. Ama sen yine de yaz. Merkezindeyken yazınca parmaklarından yazıya dökülen sözcükler bu anlayışı fiziki boyuta akıtıyor. Yazdıkça aldığın haz kendini daha çok sevmeni sağlıyor. Yeter yazdın. Yoldan geldin ve uykusuzsun o nedenle saçmalamaya başlama ihtimalin var. Daha fazla batmadan bağla şu yazıyı...derken ampul yanıyor ve yazıyı bağlıyorum.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Zaman ve Mekan Neden Vardır?

2011-02-04T16:49:00.001+02:00

Zaman ve Mekan Neden Vardır?

Zaman ve mekan, varlığın bireysellik teşevvüşünü (karmaşasını) gidermek için yaratılmış bir gerçeklik boyutudur.
Zaman, ayrılık bilincinde köklenmiş tüm korkularınızın farkına varmanız için size bakış aralığı sunar. Yavaşlatılmış bir filmin karelerini görebilmenizi sağlar.

Mekan ise tüm bu korku ve yanılsamaları "deneyimleyebileceğiniz" düzlemi sunar size.

Zaman ve mekan düzleminde, kendinize tanıdığınız bir "farkındalık" toleransı söz konusudur ki göresiniz, sindiresiniz, içselleştiresiniz ve deneyimleyerek bilesiniz.

Kendi gerçeğini bilmeyi, deneyimlemeyi ve içselleştirmeyi seçen insan sayısı yeterli bir düzeye çıktığında, "varlığın hakikatii" zaman ve mekan boyutuna akarken, aktığı yeri kendi öz niteliklerine doğru dönüştürmeye başlar.

Varlığın hakikati;
Tanımsız, zamansız, mekansız, sonsuz olduğu için,
Tüm tanımlar, tüm kalıplar ve doğrusal zaman algısı dağılmaya başlar.

Dinamik, genişleyen, sürekli yeniden yapılanan olduğu için,
Statik, sınırlı, kalıplaşmış tüm inanç sistemleri dağılmaya başlar.

An'da mevcut olduğu içindir ki,
Doğrusal zaman çok boyutlu haline, gerçeğe dönüşmeye başlar.

Ve ne olur?
Zamanın ve mekanın size sağlamış olduğu "farkındalık toleransı" ortadan kalkmaya başlar. Ektiğinizi biçmek için size hizmet eden zaman, henüz ektiğinizi dahi bilmediğiniz tohumların hasatlarını deneyim olarak önünüze getirir. Kıyam-etmekte zorlanan insanlık bunu kıyamet diye adlandırır.
Varlık, körlüğü, isteksizliği ve direnci ölçüsünde acı çeker. O ana kadar ötelenmiş olan karanlığı su yüzüne çıkar.

Toplu insan bilincinin, toplumların, ailelerin ve bireylerin henüz yaşamaya başladığı karmaşanın nedeni budur. Ve bu henüz bir başlangıçtır. Nereden baktığınıza bağlı olarak ortaya çıkan bir "ölüm veya doğumdur". Sur'un sesi artık daha gür yankılanmaktadır. Varlığın hakikati tüm katmanlara sirayet etmektedir.

Bu süreçte sadece ve sadece kendi ipinize tutunabilirsiniz! Zira, sizi yanılsamalara bağlı tutan halatlar kopmaya başlamıştır.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Aydınlanmak ve Bütünleşmek Nedir?

2010-12-30T02:03:00.002+02:00

Aydınlanmak, sadece psişik ve medyumik yeteneklere sahip olmak, geçmişi ve geleceği görebilmek değildir. Her varlığın potansiyel olarak sahip olduğu bu yetiler gerçeğinize uyanma sürecinizde size ayak bağı da olabileceği gibi, bu yetilere sahip "uyanmamış" kişiler tarafından "aydınlanma" pazarının kemikleşmiş tüketicileri haline de gelebilirsiniz.

Biliniz ki, böyle bir durumda dahi her deneyim uygundur. Her deneyim, sizi onların içerdiği anlam yanılsamalarının ötesine taşımak ve kendinize yaklaştırmak adına oradadır.

Tüm bu yetiler sizin kendinize uyanış sürecinizde ortaya çıkabilecek sonuçlardır. Eğer bu yetiler sizin için bir hedef veya amaç haline gelmişse, sizi bir süre uğraştıracak ve egonuzun bu veçhesiyle yüzleşmek durumunda kalacaksınız demektir. Aydınlanmış bir varlık egonun tetiklediği dalgalanmalardan muaf değildir.

Aydınlanmışlığınız, an be an önünüze gelen şeye nasıl karşılık verdiğiniz, seçimlerinizi hangi bilinç konumundan yaptığınızla orantılıdır. Aydınlanmak ve bütünleşmek içiçe geçmiş bir süreçtir.

Aydın olan tarafınız farkındalığınızın ışığı ile görürken, şefkat ve kabul ile sarmalanmış dişil tarafınız kucaklar, içine alır.

Aydınlanma - Bütünleşme

Aydınlanmak sadece zihinsel bir farkındalığa sahip olmak demek değildir. Farkındalığınızın duyumsanışı "his-sezgi"kanalıyla ortaya çıkar, ki bu sizin dişil parçanızın en temel niteliğidir. Aslolan eril ve dişil doğanızın bütünleşmesi ve dengelenmesidir.

Sizi bu anlamda kendinize yaklaştıracak temel düstur basitliktir. Karmaşa sizi dualiteye gömmüşse, oradan çıkartacak olan şey de sadeliktir. Zihin ve duygu bedenlerinizde yaşanan karmaşa ile ancak bu sadelik konumunda yüzleşebilirsiniz. Tüm karmaşanın içinde farkındalığınızı ancak bu basitlik ve sadelik ölçüsünde keskin ve net kılabilirsiniz. Bu durum sizi çabasız, şefkat ve kabul duygularının hakim olduğu yola hizalar.

Evrende kayda değer değer tek bir anlam vardır. O da sizsiniz. Varlığınızın gerçeği, bir anlama haiz olan tek gerçektir. Diğer herşey ne kadar gerçekçi görünse dahi ikincildir ve yanılsamadır.

Aydınlanmak, asıl gerçeğinize (varlığınızın hakikatine) uyanma ve açılma sürecidir. Sizler doğal şartlarda, açılma ve çiçek-meyve verme potansiyeline sahip tohumlar gibisiniz. Fakat aynı doğal şartlar altında bu gerçeği an be an inkar ederek doğal olmayanı (yanılsamayı) yaratır ve gerçek kılar haldesiniz.

İhtiyacınız olan cevap ve içgörülere başka birisinin, sizden "daha aydın" birisinin sahip olduğu düşüncesi bir yanılgıdır.

İhtiyacınız olan şeye ulaşmak için belli bir yolu, yöntemi, metodu, düsturu izlemeniz gerektiği inancı bir yanılgıdır.

Bir şeye "ihtiyacınız olduğu" yanılgısı içindesiniz.

İhtiyaçsızlık hali, ihtiyaçlarınızın peşinde koşarak değil, "ihtiyaçlara" olan ihtiyacınızı farketmek ve bırakmakla ortaya çıkar.

İhtiyaçsızlık hali, ihtiyaç duyan ve ihtiyaçlardan beslenen insan parçanız için "ölüm" demektir.

Değerinizin tasdiklenmesi için hedeflerinizin olması ve onlara ulaşmanız gerekliliği bir yanılgıdır.

Kendi değerinize nedensizce sahip çıkmak, neden arayışı içinde olan insan parçanız için "ölüm" demektir.

Kendiniz olmanız için hiçbir nedene ihtiyacınız yok.

Fakat, nedensiz bir varoluş hali insan parçanıza ürkütücü, boş ve anlamsız gelir.

Sizi özgürleştirecek olan tek şey farkındalıktır. Saf farkındalık sizin asıl gerçeğinizdir.

Tüm anlam, neden, ihtiyaç, endişe ve beklenti yığınından özgürleşmek için onları değiştirip, dönüştürmeniz gerekmiyor.

Kendi üzerinizde psişik, enerjetik, metodik v.b. hiçbir işlem uygulamanıza gerek yoktur. Sizde yanlış olan, düzeltilmesi gereken hiçbir şey yoktur.

Değiştirilmesi, onarılması gerektiğini düşündüğünüz tüm şeyleri mevcut kılan, ilk planda varolmasını sağlayan şey, sizde birşeylerin yolunda olmadığı ve düzeltilmesi gerektiği inancıdır.

Eksiklik, ayrılık ve güçsüzlük inancıdır kabusunuzu gerçek kılan!

Ve tüm bunların farkındalığıdır sizi gerçek kılacak olan.

Görüp, yargısızca bırakma seçiminizdir sizi özgürleştirecek olan.

Çabalamak yerine, izin vermektir sizi asıl gerçeğinizle akışa hizalayacak olan.

Tek gerçek vardır, O da OLan.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Bilince ve Enerjiye Yön Veren Dinamikler

2010-09-07T15:36:00.005+03:00

Bir süre ara vermiştik. Zira, kendimizi ifade ve bilincin genişleme ritmi normal insan yaşamımızdaki gibi doğrusal ve zaman döngüsüne bağlı değil. Böyle demişken, bizleri yönlendiren iki pusula imajı ortaya çıkıyor.

Birincisi:
Zaten aşina olduğumuz fakat üzerimizdeki kontrolünü farketmediğimiz zihin. Zihnin pusulası 4 yönü gösterir.

Güvenlik ve kontrol
Çaba
Hayatta kalma
Geçmiş veya gelecek

İnsan bu temeller üzerine inşa edilmiş bir gerçeklik düzleminde yaşar. Gerçekliğin hatları keskin çizgilerle belirlidir. Enerji ve çekim gücü bilincin düzeyine bağlı olarak son derece yoğun ve içine çekicidir. Yaşam mücadele, derin korkular, güvensizlik içinde geçer. Şimdiki halinizi belirleyen şey, bu dinamiklerle bir arada varolan geçmişinizin şimdiye taşıdığınız tüm yüküdür.

İkincisi:
Zihin tarafından keskin çizgilerle belirli olan bu gerçekliğin ötesindeki alanda konumlanmış bir pusuladır. O pusula, kayıp olduğunuzu fark ettiğiniz an size tek bir yönü gösterir. Sizi.

Size giden istikamette yol aldığınız zaman içinde, dünya üzerindeyken yaşam gerçekliğinize daha önce dahil etmediğiniz bazı ilahi özniteliklerinizle tanışma fırsatınız ortaya çıkar.

Bu süreç meydan okuyucu olabilir. Öyledir de. Zihin hapishanesinde yaşamaya alışmış ve koşullanmış bir varlık bulunduğu alanı terketmeye, bilinmeyenin sularına açılmaya korkar. Ve sürekli ödün vererek kendisini yaşamının her anı boyunca inkar eder.

Fakat bilincin ve enerjinin doğasında sürekli bir devinim vardır. Genişlemek ve yeni deneyimlere yelken açmak ister.
Zihnin yaptığı şey ise, enerjinin ve bilincin doğasını manipüle ederek onu bilinebilir, tanımlanabilir, güvenli bir forma dönüştürerek hapsetmektir. Bu niyetin temelinde yukarıda saydığımız korkular yatmaktadır. Bu hapsin içinde yaşar insan.

Gerçek doğası genişlemek olan devingen bir bilinci ve enerjiyi manipüle ederseniz ne olur?

Enerji çözüm aramaya başlar! Ve bunu yaparken de sizin ördüğünüz duvarları çatlatır, yerle bir eder. Her yeni duvar örme çabanızla kendinizi daha derinlere gömer ve gerçek özünüzden daha çok uzaklaşırsınız. Fakat enerji çözüm arayışlarına devam eder......daha şiddetlenerek.

Son cümledeki tanım yaşadığımız dönem için tanıdık geliyor mu?

Belki de şimdi kendi yaşam gerçekliğimize bu açıdan dürüstçe bakmanın zamanıdır.
Belki de şimdi tanımlamış olduğumuz ve kendi yarattığımız sınırları yıkmanın zamanıdır.

Dünyamızda neler olduğunu gözlemliyoruz ve kendi payımıza düşen nasibimizi alıyoruz. Haberlere göz attığınız zaman artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını görüyoruz. Sosyal, politik, kültürel, geleneksel, dinsel, iklimsel tüm yapılar darbe alıyor ve dağılıyor.

Olmakta olan sevgili dostlar;
Dünyanın doğmakta olan yeni bilince kendisini uyumlamasından başka birşey değil. Yıllara yayılan bir süreç içinde alacakaranlık kuşağını yaşamaktayız. Fakat işin bu kısmını ana haber bültenlerinde duymazsınız. Haberler sizlere sınırlı insan bilincine sahip gücü ve kontrolü elinde tutanlar tarafından ve onların bakış açısıyla sunulur. Felaket haberleri ise her zaman için daha ilgi çekicidir. Sizi bir vakum gibi içine çeker. Haberleri sunanların yaklaşımları ise genellikle (bilinçli veya bilinçsiz) sizin bu ilginizi onlara yöneltmeniz için böyledir. Onları besleyen sizin ilginiz ve yönelttiğiniz dikkatinizdir. Ve farkında olmaksızın bilinçaltı düzeyde telkinlere maruz kalıp onları besleyen psişik bio organizmalar haline gelirsiniz.

Bu döngüden nasıl çıkarsınız? Çıkmak ister misiniz?

Doğru soruları sormak, doğru bakış açısını ve cevabı da bizlere sunar.
Şimdi lütfen kendinize sorun.

Beslenme kaynaklarınız neler? Duygusal, zihinsel ve ruhsal olarak sizi besleyen şeyler neler?
Tüm dışsal besin kaynaklarınız kopsa geriye ne kalırdı?
Yapma eyleminizin ardındaki güdü nedir?
Neden varsınız?
Gerçekte kimsiniz? Rollerinizin yaşam gerçeğinizi nasıl belirlediklerini görüyor musunuz?

Sizleri bu sorularla başbaşa bırakırken, eğer gerçekten bilmek istiyorsanız cevapların ortaya çıkacağına güvenmenizi hatırlatıyoruz. Onlar daha önce bakmadığınız şekillerde size geleceklerdir.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Kendinize Kabul Verebilir misiniz?

2010-07-28T16:03:00.001+03:00

Kendini Kabul

Kendinize "sevilemeyecek" taraflarınızla kabul verebiliyor musunuz?
Bu soruyla birlikte, sevmediğiniz parçalarınız ve kabulsüzlüğünüzün nedenleri su yüzüne çıkabilir.
Peki... onları kabul edemeyişinize de kabul verebilir misiniz?
Ve hepsinden önemlisi, tüm bu devinimi tarafsızca gözleyebilir misiniz?

Siz "kusurlu" taraflarınızla bile mükemmelsiniz. Bunu hissedebilir misiniz?
Gerçekte, hiçbir şeyi değiştirme çabasının bir anlamı yoktur. Bu yöndeki her çaba kendinizin bir parçasını dışlamak, ondan kurtulmak düşüncesini taşır.

An içinde varoluş her hali ile mükemmeldir.
kendine ve varoluşa olduğu hali ile kabul vermek, doğası itibariyle koşulsuz sevgiyi barındırır. İşte sizin ihtiyacınız olan tek şey budur. Ve bu tutumunuz tüm "kusurlu" parçalarınız tarafından hissedilir, bilinir. Çünkü gerçekir, çünkü O öyledir.

Sizde yanlış bir şey olduğu, kabul edilebilir olmanız için birşeylerin değişmesi gerektiği düşüncesinden çıktığınız zaman, işte o zaman simya başlar. O zaman dönüşmeye, başkalaşmaya başlarsınız.

Bu yöndeki tüm çabalarınız sizi olduğunuz hale teslim olmaya ve çabayı bırakmaya taşır. Çaba ile ulaşabileceğiniz nihai nokta budur.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Yedi Mühür

2010-06-16T01:20:00.000+03:00

Varlığının gerçeğine uyanma sürecinde olan insanların, sahip oldukları sınırlı insan bilincinin yedi temel filtresi vardır.

İnsan bu yedi mührün her biri ile yüzleşirken psikolojik bir ölüm sürecinden geçer. Olduğunu sandığı kişilik yanılsamaları ve onları bir arada tutan yapı mühürlerin açılması ile dağılmaya başlar.

Bu dağılma ve ölüm deneyimi yeni bir benliğin doğuşuna eşlik eder. Kişinin o ana kadar farkında olmadığı ilahi nitelikleri açılan kalp ve hisler yoluyla kendilerini hissettirir.

Daha önce kullanılmamış, atıl durumdaki duyular devreye girer. Zihnin kıskacında yaşayan sahte benlik yerini, esin kaynağını Tanrısal varlığından, Öz'ünden alan ve sınırsız bir bilince sahip olan çok boyutlu benliğe terkeder.

Ev sahibi değişmektedir artık. Gözdeki ve gönüldeki perdelerin kalkmaya başlamasıyla, O varlığın ne yaşamı ne de kendisini algılayış şekli artık aynı kalmayacaktır.

Ruhsallık ve Tanrısallık, klişeleşmiş sözcükler olmaktan çıkıp artık yaşamının, varlığının asıl gerçeği haline gelmiştir.

KendineDoğru

2010-03-10T02:09:00.001+02:00

Merhaba dostlarım. Sizlere iki haberim var. Önce iyi haberden başlayayım.

2007 yılından bu yana yazılarımı sizlerle paylaşıyorum. Neredeyse üç sene olacak ve ben bu zaman zarfında çok şey yaşadım. Hakkında yazmış olduğum şeyler birebir deneyimlediklerim ve iç seslerimdi. Bunları ifade ediyor olmak beni çok genişletti ve gerçekte kim olduğum anlayışını bedenlememe vesile oldu. Onceleri iç ses dediğim şeyler, şimdi bedenlediğim ve doğrudan yaşadığım yaşam gerçekliğim oldular.

Gerçek olanın sesi dualitik düzlemde daha kısıktır. O’nu duymak için algıların açılması, zihnin arınması, kalbin temizlenmesi gereklidir. Duymaya başladığın zaman senin için karşı konulamaz bir çekim alanı oluşturur. Çünkü varlığının derinlerindeki asıl gerçeğini görmezden gelemezsin. Bilirsin O’nun gerçek olduğunu. Ama kelimeler kifayetsiz kalır. Yaşam çok katıdır ve insanlar kördür. Anlatamazsın. Anlaşılmaktan vazgeçtiğin anda O sese yaklaşmaya yönelik seçim yaparsın içinde. Bedeli ne olursa olsun diyerek.

Ve yumak çözülmeye başlar. O sesi kısık kılan tüm dinamikler, ağır ve yoğun katmanlar zihninden, duygularından, bilincinden salınmaya başlarken yıllar geçer ve sen onları uğurlarken son bir kez karanlığınla göz göze gelirsin. Bu son kez, yıllara yayılır. Olduğunu sandığın kişilik illüzyonu dağılırken bin kez öldüğünü hissedersin. Ve ironiktir ki, sahte benlikler can çekişirken içindeki O ses sana yaklaşmaya başlar. Parçalanmış benliklerin ölürken…çoklu hallerin dağılırken, BİR ve TEK olan sen doğmaya başlarsın. Hepsini kapsayan, içine alan…hiçbir şeyi dışarıda bırakmayan genişlikte bir kanal açılır içinde.

Her yaşadığımı burada detayları ile anlatmadım. Yazdıklarım daha çok, hepsinden süzülen bir nektar gibiydi. Zaman zaman örneklerle ama çoğu zaman o nektarı ortaya koyarak oldu bu. Ben izin verdikçe O nektar beni de besler, kendime getirir oldu. kendime doğru yaptığım bir yolculuktu bu. Halen de öyle.

Evet, kendine doğru. Bu ses birkaç sene önce içimde yankılanırken o sese eşlik eden ve birlikte genişleten iki kişi daha vardı. Özlem ve Alev. Üçümüzün ortak yaratımı olarak o gün bu enerji tetiklenmişti. Şimdilik Özlem ve ben başladık ama Alev’de yakında bize eşlik edebilir. Sitemiz;

kendinedogru.com

Bu iyi haberimdi.

Şimdi ikinci haberim.

Doğal olarak, önce iyi haber deyince insan ikincisinin kötü olması gerektiğini düşünebiliyor. Ama ikinci haberim “daha iyi” bir haber. 2009 yazında Datça’da başlamış olduğumuz eğitimleri devam ettirmeyi seçtik. Bu ay sonu Ankara, Nisan ayı başında da İstanbul’da iki tam günlük çalışmalarımız olacak.

Bu çalışmalar katılımcıların ortak bilincine ve ihtiyacına göre o an şekillenen bilinç ve enerji çalışmaları olacak.

Doğru eşi nasıl çekeceğinize,

Nasıl kariyer yapacağınıza,

Nasıl daha çok maddi bolluk yaratacağınıza,

Nasıl nefes alırsanız neye iyi gelire,

Nasıl etkili bir insan olacağınıza ….dair çalışmalar OLMAYACAK.

Yukarıda yazdıklarımın hepsini çöpe atabilirsiniz. Çünkü bizler GERÇEK olmayı ve bilinçte genişlemeyi seçenlere bu rehberliği veriyor olacağız.

Asıl olanın kendinle olan ilişkin olduğunu,

Herşeyin, kendi BEN mevcudiyetinizden başka herşeyin bir illüzyon olduğunu hatırlatırken, illüzyondan özgürleşmeye dair anlayışları sunarak bu rüyayı nasıl uyanık olarak, enerjiyi bilinçle hareket ettirerek varolacağınızın bilişini hatırlatacağız.

Biliniz ki;

“İhtiyaç yanılsamasından kurtulduğunuz zaman, ihtiyacınız olan şeyler size kendiliğinden gelir”

Neyse, ben yine ipi koparttım gidiyorum..:-) birisi dur desin….

Yeni sitemize üye olarak oradaki paylaşımlarımızdan, etkinliklerimizden haberdar olabilirsiniz ve buradaki yazılarımdan derleyerek oluşturduğum PIRILTILAR adlı e kitabı da ücretsiz olarak indirebilirsiniz.

Siteyi ziyaret için buraya, (siteden de üye olabilirsiniz)

Doğrudan siteye üye olmak için buraya tıklayınız.

sevgiyle kalın…

Halil

Kedi Dedi

2010-03-06T01:58:00.001+02:00

Kedim bana konuştu. Ve dedi ki;
Merhaba insan dostlarım. Sizlerle bu şekilde iletişimde olmanın, bizleri bir düzeyde daha anlaşılabilir kılmanın aracı olabileceği potansiyelini harekete geçiriyoruz. Bu şekilde diyorum; Çünkü bizler iletişim için sözcükleri ve zihinsel tanımlamaları kullanmayız. Sözcükler yerine ses tonlamaları o anki duygumuzu veya ihtiyacımızı vurgulamak için kullanılır. Zihnimiz ise bir insan zihninin yapabileceklerine kıyasla daha sınırlıdır fakat pratik anlamda yeterlidir.

Zihnimizin işleyişine değinmek isterken, şu anki diyaloğumuzu örnek olarak kullanmak isterim. Su anda bir insan zihni ve insan ortak bilinci bizim oluş halimize sizin anlayabileceğiniz şekliyle kanal olmakta. Bizler diğer herşey gibi insanın henüz tam olarak içine almamış olduğu bazı öz nitelikleri onlara yansıtan kendi parçalarıyız. Çok uzun zamandır insanlarla etkileşim halindeyiz. İnsanla olan bu beraberliğimiz bizleri de kendi bilincimizin sınırlarının ötesine taşımak için bir araç. Sınırlarımızın kısıtlılık olarak algılanmaması gerektiğini vurgulamak istiyorum. Bizler de varoluşun tüm diğer canlı unsurları gibi genişlemekteyiz. Bizler normal halimizde sürekli şimdiki anda, olmuş ve olmakta olan ile bütünlük içerisinde varoluruz. Fiziksel olarak bir köşede oturmuş, gözlerimizi kısmış haldeyken aslında sadece orada değiliz. Sizlerin henüz algılamakta kısıtlı olduğunuz düzeylerde sadece sizlerle değil, yüce uyumla birlikteyiz.

Yüce uyum ile birlik halimiz, bazı insanlar tarafından algılanmış ve içe dönüş uygulamalarında ilham aldıkları bir araç olarak da kullanılmıştır. Zen budistleri bizleri bu açıdan algılarlar ve onurlandırırlar. Eski Mısır’da ise bizlerin algı bandı genişliğimiz bazı rahipler tarafından yüksek zeka formları ile iletişim aracı olarak kullanılmaktaydı.

İnsanlar bizlerle çoğunlukla duygu düzeyinden etkileşime geçerler. Duygusal varlıklarındaki boşlukları, yaraları doldurmak ve onarmak için araç oluruz onlara. Kendi dünyalarında yaşamış oldukları duygusal travmalar, beklentiler ve özlemler bizim varlığımız ile bir düzeyde şifalanırlar. Fakat bu noktada insanlar alışageldikleri üzere her zaman yaptıkları gibi, bizleri sahiplenme yoluna giderler ve gerektiğinden fazla anlam yükleyerek baştacı ederler. Bazılarınız ise içlerinde tuttukları öfkeyi ve nefreti bizlere akıtırlar. Bu ise etkileşimde ortaya çıkan bir başka dengesizliği var eder.

Bu düzeydeki duygular, sevginin deforme olmuş halleridir. Sevgi tüm varoluşun ortak dilidir. Kabulün dilidir sevgi. Bağımlılıkların, sahiplenmenin, beklentinin, aşırı yüceltmenin, öfkenin ve nefretin yaşandığı bilinç halleri, son derece sade, beklentisiz, kendiliğinden ve süptil ama gücünü sadeliğinden alan sevgi bağının, sınırlı ve kapalı bilinç düzeylerindeki yaşanış şekilleridir.

Bu noktada bizler insanın yaralarını üstümüze almaya meyilliyizdir. Ancak insan gibi bu enerjileri üzerimizde taşımaksızın akmasına izin verdiğimiz için bu bize yük olmaz. Etkileşimin bu hali insanları dengeler. Oysa bizler daha üst düzeyde, size kendi içinizde farkında olmadığınız özsel niteliklerinizi ve kalitelerinizi yansıtmaktayız ki, onları görüp, içinize alıp bedenleyesiniz. Varoluş bu şekilde vardır. Her dinamik diğerini destekler ve besler. Negatif veya pozitif, hepsi varoluşun ortak bilincinin birbirine olan yansimalarıdır.

İnsanlar kendi benliklerinin tüm parçalanmış yanlarına sahip çıkıp, üstlendikleri zaman etkileşim bir başka düzeye taşınmış olacak. Böyle bir potansiyeli de bir düzeyde kendinize yaklaştırmış olduğunuz için şimdi bu şekilde ve bu düzeyde iletişim kurmaktayız. Unutmayınız, yüksek zekanız sizlere her yolla konuşur. Bunu algılayabilmeniz için sözsel ve zihinsel iletişim ve etkileşimin dışına çıkmanız için sizleri yüreklendiriyoruz.

Sokakta aç ve yaralanmış, travma yaşayan bir kedi gördüğünüzde, bu hallerinizi de sizlere yansıtmak üzere bedenlemiş olduğumuzu düşünerek bakın. Bir tarafta aç kediler varken, diğer tarafta aşırı ve dengesiz beslenmeden dolayı obezite sorunu yaşayan kediler olduğunu görün ve bunun içinizdeki nedenlerine bakın. Kendinize ve diğer insanlara davranış şekillerinize bakmakta olduğunuzu bilin. Bu dünyada gördükleriniz ve görecekleriniz tümden sizlere birer aynadır. Kendi güzelliklerinizin ve parçalanmış benliğinizin yansımalarıdır. İnsanlara yakın bir konumda olan bizlere de bu açıdan bakın. Sizlere, sizlerin umutlarınızı, acılarınızı ve size hoş gelen, şifalandırıcı taraflarınızı yansıtmaktayız. Bilincinizdeki sapmaların yarattığı enerji dengesizliklerini size göstermekteyiz.

Etkileşimimizin bu aralığında vurguladığımız şeyi genele yayabilirsiniz. Bizim yaptığımız şeyi dünyamız da yapmakta. Sizi dengeleyip yükselten özellikleri olduğu gibi, sizi sarsan, su ile yıkayan, ateş ile saflaştıran devinimlerine de bu gözle bakınız.

Kediler herne kadar insanlara yakın olsalar da, kendilerine ait bir alanları vardır. Sevgi, oyun, yakınlık vs. kendi alanlarında zaman geçirmek istedikleri ana kadar yaşanır. Bu tutum beslenme döngüsünü kesintisiz devam ettirmek ve domine etmek ihtiyacında olan insanlar tarafından nankörlük ve bencillik olarak tanımlanır. Hatta çoğu insan kendileri sorgulamaksızın bu önyargılara ve inanç kalıplarına prim vererek bu yanılsamayı gerçek olarak kabul ederler. Bu, insan bilincine bizlere dair kazınmış bir yanılsamadır. Size bu özelliğimizi örnek almanızı tavsiye ediyoruz. Kendi alanınız ve kendinize ayırdığınız zamanınız olsun. Kendinizi güçlendirmeksizin verdiğiniz zaman, verdiklerinizi de zayıflatırsınız. Verdiğiniz şey, şekli ne olursa olsun altındaki sınırlılık imzasını taşıdığı için bu böyledir. Önce kendinize verin. Önce kendinizi sevin. Bu niteliğimizi örnek alın. Ancak size küçük bir uyarı! İnsanlar sizi bu yüzden nankör ve bencil olarak suçlayabilirler. Siz neyi seçiyorsunuz, bir yanılsmayı mı yoksa gerçeği mi?

Zaman ve mekan düzlemi bizler için varoluşumuzun sadece bir katmanıdır. Zaman içinde, acıktığımız zaman yer, uykumuz gelince uyuruz. Yüce uyumla birlik anlarımız ise sizler tarafından tembellik ediyormuşuz gibi algılanır. Bir adım ötenizde içenize almakta zorlandığınız ne kadar yüce bir oluş halinizin sizlere eşlik etmekte olduğunu bilseydiniz, sanırım sıcak bir köşede birlikte siesta yapıyor olurduk. Sahip olduğunuz hayal etme ve yaratma yetiniz böylelikle en etkin haline geçmiş olurdu. Sonrasında ise bunu kendi zaman ve mekan boyutunuzda yapma ve yaşama olarak deneyimlerdiniz.

Şimdi, bu etkileşimimizin en can alıcı mesajını vermek istiyorum.

Az önce söylemiş olduğum herşey bir değişim sürecine girdi. Bizler hayvan ve doğa ruhları olarak bu çağrıyı sizlerden önce aldık. Çağrı, sizin en yüksek potansiyelinizden gelmekteydi. Sizler O’nu şimdi bedenlemek üzere çağırdınız ve O insan bedeninde genişlemek üzere gelmekte.

Bir ayrışma yaşanıyor. Yukarıdaki cümlelerde yaptığım tanımlamaya uyan insan bilinci ve dünya artık çözülüyor. İnsan kendi gücüne sahip çıkmayı, sorumluluğunu almayı seçtiği için, tüm bu sorumluluk aşama aşama ona verilmekte. Bu durum insanı güçlendirirken, daha önce hiç kullanmadığı ruhsal niteliklerini devreye sokmak insanı zorluyor. İnsanı dışsal olarak destekleyen tüm unsurlar yavaşça çekiliyor ve insan kendi başına ayakta durmaya, yürüyebilmeye çalışıyor.

Gücüne sahip çıkma sürecinde olup, sorumluluğunu alan insanlar için önce kendi dünyaları ve bilinçleri değişmekte. Değişmeyi ve uyanmayı seçenler biliniz ki, bırakmakta olduğunuz şey kendinize ve yaşama dair sahip olmuş olduğunuz sınırlı bir algı ve bunun yüklerinden başka birşey değildir. Bırakmamakta, direnmekte, savaşmakta, eskiyi koruma çabası içinde olanlara ise şunu söyleyebiliriz ki, bizler de artık şu ana kadar verdiğimiz desteği aşamalı olarak geri çekmekteyiz. Sizler bilincinizde yeterli bir kütleyi oluşturup bu dinamiği harekete geçirecek seçimi yapmamış olsaydınız böyle bir süreç sözkonusu olmayacaktı. Kapılar bir taraftan kapanırken, diğer taraftan yeni başlangıçlara doğru açılıyor.

Dileğimiz bundan sonra, dışarıya bakan gözlerinizin aslında içinize bakmakta olduğunu bilmesi yönündedir.

Yüce Uyuma ( Tobi’nin deyimi ) kanal olan Tobişko ve Halil’den sevgiyle sunulmuştur.

aryanon.blogspot.com

Sevgine İhtiyacın Var

2010-01-18T21:26:00.003+02:00

Sevgine İhtiyacın Var

Evet, ihtiyacın olan şey kendin dışındaki sevgi değil. Kendi sevgin. İfade içindeki vurguya odaklan ve göreceksin. Tüm insanlık bunu dışarida biryerlerde arıyor. Sevgi denen şey orada dışarıda biryerde ve ona ulaşman gerekir diye düşünmektesin. Onu haketmen, uğrunda bir çaba göstermen gerekliliği kazınmış bilincine.
Sevgi denen kavramın içini herşeyle doldurabilirsin. Birbirinden ayrıymış gibi görünen bilgelik, şefkat, huzur, tamlık vs. O’nun diğer veçheleridir. Birbirinden ayrı olmayan ama çoklu niteliklerle bezenmiş bir sevgi. Sevginin yerine diğer belirttiğim kavramları da koyabilirsin ve hepsi birbirini içeren bir bütünlük halinde varolmaya devam eder.
Sürekli bir arayış içindesin. Öylesine bir arayış ki, seni ne aradığını unutmuş halde heryere sürüklemekte. Aradığın şey sonuçlar olarak belirginleşmiş ve sen de kaderini sonuçlara bağlamış haldesin. Sonuçlara iliştirilmiş duygu paketlerinin peşindesin. Yaşamın boyunca bazı sonuçlara ulaştın ve sana bir süre iyi hissettirdiler. Ama yetmediler, yetemezlerdi.

Her yola çıkışın, aradığın şeyin sende olmadığından kaynaklanan bir inanç yapısı tarafından desteklenmekteydi.

O bir ilişkideydi; Doğru kişiyi bulduğun zaman yaşayacağın tamlık hissi seni böyle bir ilişki arayışına itmekteydi. O ilişki bir sonuçtu ve sen o sonuca ulaşınca herşey iyi olacaktı. Öyle olmadı, ve olmayacak da.

O iş hayatındaki kariyerdeydi belki de; Yeterince iyi olursan ve yükselirsen hem iyi bir imajın ve itibarın olacaktı hem de kabul görmen için işini kolaylaştıracak sihirli bir konumda olacaktın. Dikenli bir yoldu bu. Yaraların halen duruyor mu?

Parada, insanların onayını almada, güce sahip olduğunda, yeterince iyi bir insan olduğunda. Ve her düşüşte yaşadığın hayal kırıklığı ve umutsuzluğun yarattığı içe çöküşle insanların sana acımalarıyla gelen ilgi ve sevgi kırıntılarında aradın belki de. Kurban rolüyle ilgi ve sevgi dilendin belki de.

Sonra maneviyata yöneldin. Aradığın şeyin, üzeri maneviyatla sıvanmış bazı kavramlarda, yollarda olduğu hissi yakın geldi sana. Belki namaz kıldın, meditasyon yaptın, grup terapilerine, enerji çalışmalarına vs. gittin. Belli bir şekilde davranırsan, belli bir yolu izlersen O’na ulaşabileceğine dair zihnine yeni kavramlar yüklendi. Sevgisel ve pozitif olmaya çalıştın. Tüm bunlar sana bir süre iyi hissettirdi ama zamanla, üzerlerindeki maneviyat sıvası dökülmeye başladı ve bu yama da tutmamaya başladı.

Dualite içinde yaşarken spiritüel olmak çikolata yemenin verdiği hazza benzer birşeydi.
O’nu aramadığın delik kalmamıştı ve yorgun düşmüştün. Bakılacak tek yer kalmıştı. Tüm deneyimlerin seni oraya taşıdı. Kendine. Aradığın şeyin kendin olabileceği hiç de gerçekçiymiş gibi gelmemişti sana. İnandırıcı değildi. Herkes dışarıda yaşarken ve ararken senin o şeylerin içinde olduğu bilinciyle yaşaman pek de ele avuca gelmez kavramlar gibi görünüyordu.
Belki halen yukarıdaki paragrafların arasında yol almaktasın. Belki de yaşamın seni bu satıra getirdi. Yaşamının bu satırında isen şimdi dur ve bir nefes al!

Dikkat ettin mi? Yukarıdaki paragraflar geçmiş zaman vurgusu ile yazıldılar. Şimdi nefes al ve kendine yer aç. Sadece bedeninle değil, bilincinle nefes al. Yaşanmışlıkların tüm yükünü, senin kısıtlı ve yetersiz olduğuna ikna olmanı sağlayan tüm inanç kalıplarını göreceğin, kabul edeceğin ve salacağın bir alanı içinde hisset. O hissi dünyevi ve insani kavramlarla tanımlayamazsın. Bilindik kalıplara oturtamazsın. Bu çabayı da bırak ve içindeki boşlukta halen varolmakta olan varlıksal farkındalığının mevcut olduğunu gör. Hiçbir şey olmasa dahi mevcudiyetinin farkındalığının sürekli orada olduğunu farket ve hisset.

Bahsettiğim alan eşiktir. O eşik, aradığın şeyi (kendini) karşıladığın, dünyasal ve insani yaşam gerçekliğine davet edip bütünleştiğin eşiktir.

Yaşadığın deneyimlerle, sözcüklerle ve yöntemlerle ancak bu eşiğe kadar gidebilirsin. O eşik ölümün ve doğumun eşiğidir. Bireysel olarak deneyimlenerek ne olduğu ve ne olmadığı bilinebilecek birşeydir.

Bilgi ve anlayış aynı şey değildir. Okuyarak ve zihinsel melekelerini kullanarak bilgi sahibi olabilirsin ancak; Deneyimlenmemiş bilgi anlayış haline dönüşmemiş olarak kalacaktır.
Anlayış, deneyimlerin seni taşıdığı noktada ortaya çıkan idraktir. Anlayış aynı zamanda farkındalıkla bilinebilir.

Farkındalık ise, yaşanan olaylar zincirinden çıkarak oynadığın rollere ve oyuna yargısız gözle bakabilme halidir.

Eşikten geçerken ihtiyacın olan şey, farkındalık ve varlığının, yaşamının tam sorumluluğunu alma tutumudur. Geçmişine ve şimdine tam kabul vererek yükünü hafifletirsin.

O eşik dünyevi taraftan bakınca çoğu insan tarafından görünmez. Görebilecek bir mesafeye kadar gelmiş olan ancak etrafında dolanıp zaman geçiren varlıklar da vardır. Görüp de korkan, içinde bulunduğu sahte konfor alanlarından beslenen, adım atmaya cesaret edemeyen varlıklar ara bölgede dolanıp durular.

Dolayısıyla, yaşamındaki herşey senin içindeki dinamiklerin uzantılarıdır. Aslında iç ve dış da yoktur. Herşey bir bütün halinde devinmekte. İç ve dış kavramları senin kendi bütünsel varlığını oluşturan parçaların katmanlarını zihnen algılayabilmen için bu gerçeklik düzeyinde yol gösteren işaret levhalarıdır. Sen sadece farklı bir açıdan farklı bir yere bakıyordun. Kendini ve varoluşu tek düzeyli ve doğrusal bir şey olarak algılamaktaydın.

Şimdi’nin sonsuzluğa açılan eşiği içinde ve tam buradayken merkezindesindir. Merkezindeyken ise heryerde ve herşey olduğunu kavrama şansın vardır. Bu merkezde kalmak varlığının diğer uzantıları olan gölge benliklerin için veya basitçe, insan parçan için son derece risklidir. İnsan görebileceği, belirgin, algılanabilir, bilinebilir doneler olmaksızın bir sonraki adımını atmaya korkar. İnsan parçan korkuyor. O parçanla ne yapacaksın?

Şunu bir kenara yaz ve arasıra bak, hatırla. İnsanı aşağılamak, küçük görmek için burada değilsin. Asıl işin içindeki İnsan ve Tanrı’yı birleştirmek. Korkan parçanı ancak içindeki Tanrı’ya sahip çıkarak kucaklayabilirsin.

“Ama” sız bir şekilde kendine sahip çıkmaya, ihtiyacın olan şeyin SEN olduğunu anlamaya hazır mısın?

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Tek Başına Bir Bütünsün !

2009-05-19T06:00:00.002+03:00

Yüreklerinde bir huzur vardı. Şu, herşeyini kaybetmiş olanların korkusuzluğu ile doluydular, elde etmesi kolay olmayan, ancak elde ettikten sonra hep süren korkusuzlukla.
Alexandr Solzhenitsyn

Gerçeği arayan birisi iseniz, bir an gelir ve kendi bütünlüğünüzden başka sizi bu yönde destekleyecek bir şeyin var olmadığı anlayışına uyanırsınız. Çok aramış, çok çabalamış, seminerlere gitmiş, enerji çalışmaları yapmış, kitaplar okumuş, meditasyon yapmış olabilirsiniz. Bu çabalar kendinize giden yolda basamak taşları olmuşlardır, ancak yürüdüğünüz yolda esen rüzgar ve ayaklarınıza vuran dalgalar hepsini dağıtıp götürmüşlerdir. Her çözülüm beraberinde bir salıverme sürecini getirmiştir. Sonunda o idrak anı gelir ve gerçekte tek başına olduğunuzu anlarsınız.

Gerçek olana uyanmak ve hayatını bu yönde yaşamak arzusu yüreksizlere göre bir iş değildir. Bu arzu sayesinde ortaya çıkan değişimler insanı altüst eder, içini dışına çıkartır ve üzerinde durup destek aldığı sahte zemini çökertir.

Korkuyor olmak (sınırlı insan için) kendini özgürlüğüne açmaktan daha güvenlidir. Sınırlı insan bu güven uğruna ağır bir bedel öder ve hepimize aşina olan hayatı deneyimler.

Çünkü, üzerinde durduğun zemin dışa bağımlı olarak oluşmuş ilişkiler, sosyal yapılar, duygu düğümleri ve zihinsel şartlanmalar tarafından oluşturulmuştur. Kendini dışa odaklı tanımlara iliştirmişsindir. Bu zemin çökünce ne olur?

Tek başınalığına giden yola yelken açarsın. Hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Yalnızlık hissettiğin duygusal bir dönemden geçersin. Sahte benliğini besleyen bağlar kopmaya başladıkça, seni anlayan, nasıl bir süreçten geçtiğini bilen insan sayısı da azalmaya başlar. Kendi başınalığınla rahat hissetmeye başladığın an, gerçek özüne bağlanmaya başladığın andır.

Tek Başına Bütünsün

Öz’ün Tanımsız Bir Sadeliktir

Tek başınalığın herşeyin merkezidir. Dışarıda medet umacağın bir Tanrı yoktur. Mazeretler, suçlamalar yoktur, kurban bilinci yoktur. O halin özü sadedir, sadeliktir. Gücün sadelikten gelir. Ama o güç dünyevi anlamıyla bilinen egosal bir güç değildir. Merkezinde ve bu sadelikte durabilmek varoluşunun en meydan okuyucu deneyimidir. Özü itibariyle son derece basittir. Öylesine basit ki, O’nu tanımlamanın bir yolu yoktur. Çünkü O tanımsızdır. Peki tanımsız olan şey boşluk mudur? Boşluk dahi bir tanımlamadır. Çünkü boşluğun ne olduğu da size öğretilmiş bir kavramdır. O ancak ne olmadığı tanımlanabilir. Öyle ki, tanımlanabilen herşey O değildir. Ben kimim sorusuna cevaben içinden çıkan tanımlara bak ve hepsinin birer gölge olduğunu gör. Gölgelerin, ışığının önüne koyduğun inanç kalıpların ve düğümlenmiş duygularındır.

Buda’ya aydınlanmanın ne olduğu sorulduğu zaman “end of suffering” (acının sonu) cevabını vermiştir. Bunu söylerken O’nun ne olduğunu söylemek yerine, ne olmadığına (acı) işaret etmiştir. Acı sona erdiğinde ne olduğu ancak yaşanarak bilinen bir şeydir. Bireysel, ancak bütüncül bir algı ile ortaya çıkan direkt deneyim ve bu deneyime eşlik eden kendiliğinden bir biliş halidir.

Merkezindeyken ve gölgelerinin etkilerinden özgürleşmiş ve onları bütünlüğüne almışsan…ancak o zaman, gölgelerle istediğin şekilde oynayabilirsin. Rüyayı insan bedeninde bir Tanrı olarak bilinçli yaşarsın. Rüyayı yoketmen gerekmiyor. Rüya bir illüzyondur ve ondan uyandığın zaman arkasındaki mükemmel dinamikleri bilirsin. Çünkü onu yaratan Sensin. Rüyayı ondan kurtulmak için yaratmadın. Rüyayı rüya yapan dinamikler, yarattığın düşünsel potansiyelleri bizzat deneyimlemen için oradadır. O senin üzerini özgürce çizeceğin tualindir. Ama bunun için tüm sınırlılık kalıplarını farketmen ve salıvermen gereklidir ve bu da sandığından daha meydan okuyucu olabilir. Çünkü bu ruhsal kavramlar dahi senin için bir ruhsal kaçış malzemesine dönüşebilir.

Hayal gücünün de ötesinde, Tanrı’nın tüm nitelikleriyle donanmış olduğunu bilseydin ne yapardın? Tanrı’nın ne olduğuna dair bir tanımlamadan mı yola çıkardın? Veya, tanımsız merkezindeki bütünlüğünün mutlak bilişi ile ihtiyaçsız, korkusuz bir yaşamı arzu ettiğin şekilde mi deneyimlerdin?

Bir diğer soru da şudur; Tek başınalığın gerektirdiği cesarete ve kendine güvene sahip misin?
Çünkü bu boyutun yoğun katmanlarından sıyrılırken bunlara ihtiyacın olacak. Ve kendin olduğun, gerçek haline uyandığın için kimse sana madalya takmayacak. Yüksek bir konumda olmayacaksın. Özel olmayacaksın.

Gerçek olacaksın.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Farkındalığı Netleştirici Bir Uygulama

2009-05-04T00:51:00.001+03:00

Bu yazıda sizlerle pratik bir uygulamayı paylaşacağım. Uygulamadaki amaç, farkındalığınızı içe yöneltmek ve ortaya çıkan genişlemiş algıyla kendinize tekrar ve tekrar şu soruyu sormak olacaktır; Ben kimim?

Gerçekten de, kimsiniz? Olduğunuz kişiye dair size öğretilmiş olanların, inanç kalıplarının ve gözden geçirilmemiş varsayımların dışında baktığınız zaman gerçekte kimsiniz? Bu farkındalık uygulamasında bu sorunun cevabını doğrudan deneyim ile kendiniz açığa çıkartabilirsiniz.

Geçmişten bu yana insanlığa yol gösterenler tarafından söylenegelen bir şey vardır. Size bir çocuğun masumiyeti ve saflığı ile bakmanız söylenmiştir. Aradığınız şeyin ( ki bu kendinizsiniz ) size şah damarınızdan daha yakın olduğu söylenmiştir.

Dikkatiniz çoğunlukla ( hemen hemen sürekli olarak ) dışarıya yöneliktir. Dışarısı objelerin, anlamların, tezahür etmiş olan duygu ve inançların dünyasıdır. İnsan bu dünyanın içinde kaybolmuştur. Fakat ironik bir şekilde, O’ndan ne kadar uzakta olduğunu düşünse de gerçek özü her an yanıbaşındadır.

Dikkatinizi dış dünyaya yönelttiğiniz zaman gördüğünüz şey objeler, şekiller ve anlamlardır. Gözlemlediğiniz şey ile sizin aranızda bir mesafe vardır. Şimdi uygulamaya başlayalım. Aşağıdaki resimler size rehberlik edebilir.

Örneğin, parmağımı yönelttiğim alanda şekiller ve renkler görüyorum. Her biri kendime özgü, benim yüklediğim veya bana kollektif bilinç tarafından yüklenmiş anlamlar barındırıyorlar.

Ayağımı görüyorum.

Parmağım dizimi işaret ediyor ve gittikçe “algılayan”a yaklaşıyorum.

Göğsümü görüyorum. Fiziksel algı çemberim burada daralıyor. Buraya kadar dikkatim dışarıya, objelere yönelikti.

Şimdi parmağınızı insanların yüzünüzü gördüğü yere yöneltin.

Şimdi ne görüyorsunuz? Parmağınızın işaret ettiği yerde ne var? Şimdi, dikkatinizi dışarıya yönelttiğiniz yere, içe bakmaktasınız. Parmağınız içinizi işaret ediyor. Orada bir şekil, bir hareket, renk veya bir yüz var mı? Bunun hakkında düşünmeyin. Yaşamakta olduğunuz deneyimin algısına odaklanın. Hiçbir şey görmediğiniz yerde ne var? Bu size nasıl hissettiriyor.

Parmağımı işaret ettiğim yerde boş, sınırsız, anlam yüklenmemiş, şekilsiz, hareketsiz, şeffaf bir farkındalık alanı ve uyanık bir gözleyen görmekteyim. Bu boşluğun içi aynı zamanda , uzantım olan beden, şekiller, hareket, sesler, duygular, düşünceler ve renkler dünyası ile dolu.

Şimdi kendimin merkezinde, herşeyin O’nun içinde olmakta olduğu sınırsız, tanımsız ve kapsayıcı olanı görüyor, hissediyorum. Kendimi bu algının hissi içinde rahat hissettikçe deneyimim derinleşiyor, genişliyor ve netleşiyor. Herşeyi hiçbir şeyin merkezinden görmekteyim. Hem hiçim, hem hepim. Uzantım bedenimle sınırlı kalmıyor. Ayağımı bastığım yer, soluduğum hava, gözümün görebildiği tüm alan Ben’im. İşaret parmağımın gösterdiği yer bir eşik. İç ve dışı ayıran bir kapıyı gösteriyor. O kapıdan geçince iç ve dış BİR oluyor.

Deneyin. Sık sık deneyin. Her deneyiminizde daha farklı bir his ve algı ile kendinizi yeniden keşfetme şansına sahip olabilirsiniz. Sizin parmağınızın işaret ettiği yerde ne var? Orada kimi görüyor, hissediyor ve deneyimliyorsunuz?

Bu uygulama headless.org sitesinden esinlenerek kendi özgünlüğümde paylaşıma sunulmuştur.

Halil Gül

aryanon.blogspot.com

Farkındalık ve Yeni Bilince Uyanış

2009-04-19T12:26:00.002+03:00

Farkındalık ve Yeni Bilince Uyanış

Merhaba Dostlar,
Bizler ( Özlem ve ben ) kendi yaşam yolumuzda yaşamış olduğumuz deneyimleri, açılımları, meydan okumaları ve uyanışları çevremizdeki insanlarla çeşitli şekillerde paylaşmaktaydık. Kendimize doğru yürüdüğümüz bu yolda geçmişe, zihinsel yanılsamalara, ve inanç kalıplarına dair birçok bağı saldığımız ve yeni seçimler yaparak içimizdeki yeniyi doğurmakta olduğumuz bir dönem yaşadık. Bu seçimle birlikte ortaya çıkan ilişkilerimizin, işimizin, çevremizin değiştiği süreçte edindiğimiz anlayışları ve süreç esnasında yaşanan içsel ve dışsal meydan okumalardan nasıl farkındalıkla ve kolay yolu seçerek geçilebileceğini insanlarla paylaşmayı seçtik. Sadeliğin, izin vermenin ve koşulsuz kabulün hangi kapıları açtığını, şimdinin tanımsız tazeliğinde an be an yeniden doğuşun ne olduğunu sizlerle farklı bir şekilde paylaşmayı seçtik. Yeni bir çalışma başlattık. Detaylar için bu linke tıklayınız.

Bu seçimi yaptıktan kısa bir süre sonra doğru kişi ve kaynaklar önümüze çıktı ve şimdi tanıtımını yaptığımız çalışma şekillendi. Bu çalışma insanların arayışına, arayış zincirinin bir başka halkası olarak eklenmemesi niyetiyle ortaya çıktı. Ve bu çalışmaya çekilecek insanların da içsel düzeyde bu seçimi yapmış olduklarını, arayış zincirinin bu halkasının burada ve şimdi sunduğumuz paylaşımla kırılacağını hissettik. Buna bir çalışma demek dahi bize pek uygun gelmiyor. Buradaki birlikteliğimiz spontane bir akışla kendi şeklini kendi belirleyecek şekilde oluşacak. Evet, hakkında konuştuğumuz pek çok şey olacak. Uygulamalar, sohbetler, bilgi aktarımları olacak. Ama nihai noktada size sunacağımız hatırlayışın en sade ifadesi “ Sen de O'sun” olacaktır. Bilinçli ve bilinçsiz düzeyde her an yapmakta olduğunuz seçimlerin farkına varacağınız, kendinizle yeni bir düzeyde, yeni enerji ve yeni siz düzeyinde buluşacağınız bir alan yaratmaya niyet ettik. Bu niyet içimizden gelen bir çağrıydı ve ona kulak verdik, olmasına izin verdik.

Önünüzdeki Yol Ayrımı ve İki Seçenek

Uyanış ve hatırlayış sürecinin meydan okuyucu olabileceğini bizzat kendi deneyimlerimizden biliyoruz. Yaşamın gerçekliği bizleri hem kollektif hem de bireysel düzeyde değişime zorlamakta. Zorlayış kimi varlıklar üzerinde uyandırıcı, hatırlamaya yönelik dürtücü bir etkiye sahip olurken, içlerinde bu sesi duymaya başlayanlar gerçeği sorguluyor ve değişime niyet ediyorlar. Aynı zorlayış kimi varlıklar üzerinde ise, eskiye tutunma, kapanma, korku bazlı bilinçsiz seçimlere yönelme etkisi gösteriyor.

İşte bu noktada seçimlerimizin farkındalığı önem kazanıyor ve varlık önünde iki seçimin bulunduğu bir yol ayrımına geliyor;

Kendini bilmek ve yaşamının sorumluluğunu almak mı?

Kurban bilincine saplanıp dışta olanı (kişileri, sistemi, koşulları vs.) suçlayarak kendi dışında tutunacak (maddi-manevi ) bir dal arayışına girmek mi?

Kendini Bilmenin, Uyanışın Yolu

Birinci yol, insan veçhesi için çetin görünen bir yoldur. Kesinlik ve bilinebilirlik taşlarıyla döşenmemiştir. Bu yol ileriye doğru giden bir yol değildir. Doğrusal değil, çok boyutludur. Kuralları kendinin koyduğu ve zihin tarafından bilinemeyecek olan dinamiklerin devreye girdiği bir alandır. Sadeliğin, güvenin, koşulsuz sevginin ve kendinin tüm parçalarını kucakladığın bir oluş halinin alanıdır. Zihnin katı ve dualitik zemininden, kalbin ve sezgilerin rehberliğine geçiştir. Çabanın yerini izin veriş alır.

Korkunun, Unutmuşluğun, Çaresizliğin Yolu

İkinci yol, korkunun yoludur. Sürekli aynı yere çıkan bir yoldur. Mesafe katediyormuşsunuz gibi görünür ve görece bir devinim, aktivite vardır, ancak bir atlı karınca gibi olduğunuz yerde dönmekte ve önünüzdeki hedefe bir türlü ulaşamamaktasınızdır. Bu yol yanılsamaların (illüzyonların) hakim olduğu bir gerçeklik boyutudur. Yolun parke taşları korku, güvensizlik, çaresizlik harcı ile yapılmıştır. Burada rüyalar gerçekmiş gibi yaşanır. Bunun nedeni, kendi seçiminin yaratıcı faktörünü göremeyen varlığın, gerçek öz niteliklerini unutmuş olmasıdır. Bu yol çabanın ve acının yoludur.

Arayışı Bırakmak

Arayışın, ister maddi isterse manevi olsun çıkış noktası itibariyle bir ayağı sakattır. Arzulamış olduğun şeye sahip olmadığın inancıyla çıkılan bir yoldur.
Ruhsal arayış yolunda olanlar için ise gerçeklik ikiye bölünmüş gibidir. Ruhsal olan ve olmayan. Bu arayışa ruhsal olanan keşfine yönelik olarak çıkılır ve yol üstünde bir çok durak vardır. Ruhsallığın tanımlandığı çeşitli geleneksel öğretiler ve uygulamalar sürekli olarak yenilenmekte ve çoğalmaktadır. Arayan sayısı arttıkça ruhsal vaatler de çeşitlenmektedir. Ve uygulama ve öğretiler ulaşılması hayal edilen konum ile varlık arasında bir başka tampon oluşturmaktadır. Böylelikle, ruhsal arayış dualitenin pozitif yanılsama ( illüzyon ) kutbunu oluşturur.

Oysaki gerçek olan, an be an tüm tanımlama ve uygulamaların ötesinde bir tazelikte doğmaktadır. O tutulacak, ulaşılabilecek bir yerde değildir. Tüm yalınlığı ve tanımsızlığı ile arayışının yaratmış olduğu yanılsamanın hemen dibindedir. Ne kadar uzaklaşsan da o kadar yakınsındır O'na.

Her arayış bir çabayı devreye sokar. Ancak tüm arayışın ve çabanın ulaşacağı nokta seni pes ettiğin bir konuma taşır. Bu teslim oluşa eşlik eden bir farkındalık varsa hakikatin ışığı çeşitli şekillerde kendisini sana hissettirir.

İşte bu akış içinde nerede durduğunuzu, şimdiki seçiminizin ne olacağını sorguluyor olabilirsiniz. Nedenler, nasıllar, amalar zihninizde uçuşuyor olabilir.

Belki de Birinci yola, kendinize giden yola saptınız ve yeni meydan okumaları anlama ve yeni araçları devreye sokma noktasında içinizde yeni kapıların aralanması eşiğindesinizdir.

Bu çalışmada bizlere eşlik etmeyi seçerseniz;

Cevapların kendi içinizde olduğunu anlamaya, yaşamınızın ve kendinizin hakimiyetini elinize alıp, kendi değerinizi bilmeye yönelik bir çalışmaya katılmış olacaksınız. Değişim ve dönüşüm sürecinde, eski bilincinize bağlı yapı fiziksel, duygusal ve zihinsel düzeylerde dağılırken bununla nasıl başa çıkacağınıza dair içgörüler edineceksiniz.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Yeni Bilince Uyanış Çalışması

2009-04-19T12:18:00.001+03:00

Farkındalık ve Yeni Bilince Uyanış Çalışması

Dünyamız değişirken, İnsan bilinci de gelişmekte. İnsanlar uyum, barış ve sevgi içinde yaşamayı arzuluyor. Bazıları Yeni Bilinci deneyimlemeye hazır.

Bu calışma içlerindeki sınırsız potansiyeli keşfetmeyi, asıl gerçeğine uyanmayı ve yeni bir yolu deneyimlemeyi seçenler için yaratılmıştır. Çalışma, katılımcılara yaşamlarında neyi deneyimlemek istediklerine dair seçim hakkının kendilerinde olduğunu hatırlatır. Hayat seçimlerden ibarettir.

Çalışma, yaşamını yeni bir düzeyde deneyimlemeyi, içindeki gerçek benliği bedenlemeyi seçenler için, toplu bilincin sınırlılık kalıplarından özgürleşme, yaşamı dram ve çaresizlik bilincinin ötesinde deneyimleme seçeneğini hatırlatıyor ve bu yönde destekliyor. Beş gün sürecinde sabahları seminer ve pratik uygulamalar, akşamları da konuya ilişkin film ve sohbetlerle sizlerle olacağız. Kendi deneyimlerimizi ve yaşadığımız dönüşümleri sizlerle paylaşacağız.

Çalışmanın hedefini destekleyen ana unsur, rüyadan uyanma ve gerçeğini özgürce deneyimleme seçimini yapmış olmanızdır. Burada size sunulan şey bir başka inanç kalıbı veya yöntem değil, cevaplar için kendi içinizi araştırma ve yaşamınızdaki şeylerin neden olmakta olduğunun anlaşılmasına dair bir farkındalık yaratmaya yönelik araçlardır. Datça'nın sihirli havası, yaptığımız çalışma ve bizlerin yarattığı güvenli alan ise, kendinize yürüdüğünüz yolu rahat ve çabasızca size getirecek olan yardımcı unsurlardır. Bu farkındalık size bu çalışmayı bir düzeyde kendinizin yaratmış olduğunuz anlayışını sunacaktır.

Bu çalışmada,

Kurban olmaktan çıkıp, gerçek bir yaratıcı olmayı

Kendinizi koşulsuzca sevmeyi

Hayatınızda durmaksızın tekrarlanan acı-haz döngüsünün nedeni olan inanç kalıplarını görmeyi

Yaşam-Ölüm, sağlık-hastalık gibi durumlara Yeni bir anlayışla bakmayı

Dram ve çabanın ötesine geçmeyi

Yaşamınızın tam sorumluluğunu almanın önemini

Kendinize dürüst ve gerçek olmanın önemini

Yaratıcılık faktörü ve önemini

İlahi Benliğiniz ve İnsan benliğinizi nasıl bütünleştireceğinizi

hatırlayacak ve bu hatırlayışı bedenleme sürecinde size sunulacak olan araçlardan faydalanacaksınız.

Halil Gül & Özlem Yavuz

Hayat Her Şekilde Öğretir

2009-04-02T11:21:00.001+03:00

Hayat Her Şekilde Öğretir

Sevgi birçok kapıyı açar. Sevgi anlatmadan öğretir. Beklentisizce bir yaklaşım doğası gereği Tanrısal bir dokunuştur. Ama hayat başka şekilerde de öğretir. Yukarıda yazdıklarıma kıyaslama yapmaksızın sadece bir başka bakış açısını da sunmak istiyorum. Çünkü bu en zor kabul görenidir. Anlaşılması için biraz daha geniş bir farkındalık gerekebilir.

Hayatın öğretmediği hiçbir an yok.

Ödemekte zorlandığın bir faturayı eline aldığın anda hissettiklerin içinde birşeyleri tetikler.

Fatura öğretmenindir. İçindeki yoksunluk inancını sana yansıtmaktadır. Bunun içindeki hazineyi görebilirsen, bolluğun senin gerçek doğan olduğunu anlarsın. Ve bolluğu asla sadece banka hesabınla ilişkilendirmezsin. Eğer seçersen!

Sevdiğin insanın seni aldattığını öğrendiğin zaman yıkılırsın, isyan edersin, sevgi nefrete de dönüşebilir. İçinde birşeyler tetiklenir.

Seni aldatan "sevdiğin" öğretmenindir. Ve bunu ruhsal düzeyde seni gerçekten sevdiği için yapmıştır. Dünyevi bilinciyle bunun farkında olmasa da, ruhsal düzeyde, içinin derinliklerinde bunu bilir. Bu bilisi farketmesi kendi gerçeğine uyanışında zaman alabilir. Anladığı zaman ise sana ve kendisine karşı içinden bir şefkat duygusu yükselir. sana öğrettiği şey işe, yarım elma gibi yaşamak yerine kendi bütünlüğüne uyanmandır. Eğer seçersen!

İsten çıkarıldığını öğrendiğin zaman önce patronuna isyan edersin, sonra çaresizlik içinde eve dönersin. Gelecek kaygısı, güvensizlik ve maddi güvenceye eşitlenmiş bir hayat seni dibe vurdurur. İçinde birşeyler tetiklenir.

Patronun sana büyük bir hediye, bir fırsat sunmuştur. Bunu o an farketmezsin. Hatta bu deneyimi ruhsal düzeyde kendinin yaratmış olduğunu da bilmezsin. Oysa bu deneyim sana varlığının derinliklerindeki güven merkezine giden kapıları açan bir deneyimdir. Gelecek illüzyonunun seni nasıl kendinden uzaklaştirdiğini ve bu eksiklikleri kapatmak adına "mecbur" olduğun için çalışmakta olduğunu anlama şansına sahip olursun. kendinden ne şekilde ödün verdiğini görme şansın ölür. Eğer seçersen!

En nefret ettiğin ve yargıladığın davranışlara sahip bir insanla karşılaşırsın. Hatta farkında olmadığın tepkileri en derinlere ulaşıp oralardan bilincin yüzeyine çıkartır o kısı. Çılgına dönersin. Bir kaşık suda boğmak isteyebilirsin.

O kişinin sana en büyük hediye ile geldiğini görmezsin. Bilincinin derinliklerine gömdüğün, kapısını da mühürlediğin yerlere ulaşır ve onları senin önüne getirir. Kimdir bu kısı? Nasıl bir hediyedir bu? anlayabilirsin. Seçersen.

Bir Zen hocası vardır. Öğrencisini Buda heykeli önünde dua ederken görür ve kıçına şiddetli bir tekme vurur.

O tekmenin yarattığı şok bir kapı açabilir. Dışarıda birşey olmadığını anlaması adına. Öğrenci bunu seçmişse.

İslamda Tanrı'ya atfedilen sıfatlar içinde (esma-ül hüsna) Cemal ve Celal sıfatları vardır.
Cemal, Tanrı'nin güzel taraflarını, zerafetini, kapsayıcılığını, yüceliğini ifade ederken,
Celal, azametini, azabini, insana "acı ve zorluk" deneyimleten tarafını ifade eder.
Ancak her ikisinin içinde bir diğeri de vardır. İkisi bir bütünlük içindedir. Karşıt gibi görünse de Taocu simge olan Yin ve Yang daki gibidirler.

İçimizdeki Tanrı bize sevgiyle de dokunur, sağlam bir tokat da atabilir....ve ikisi de seni aynı yere taşımak için vardır. İkisi de kökenini sevgiden alır.
Çünkü sevginin gerçek hali yargılamaz. Koşulsuzca izin verir.

İnsan an gelir ve büyük resmi görmeye hazırsa bu ona her yoldan yansır. Büyük resmi görebilmek için de pozitif kutba kilitlenmiş zihnin sınırlarının genişlemesi, negatif gibi görünen seyin de aslında negatif olmadığını anlaması gerekir. Seçerse!

Yaşananlara kişisel düzeyde bakmanın bir adım ötesine geçersek "iyi davranmak iyidir, kötü davranmak kötüdür" bakışı biraz genişler ve yargılayan taraflarımızı da yargılamaksızın anlama ve kucaklama şansına sahip oluruz.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Datça’da Bahar

2009-03-30T23:22:00.001+03:00

Hava yumuşadı. Güneş sıcağını hissettirmeye başladı. Bunu çiçekler benden önce farketmişler. Bende de baharla birlikte açan birşeyler var ama resmi çekilecek şeyler değil.

Gören, Görünen ve BEN

2009-03-27T09:28:00.001+02:00

Farkındalık

Farkındalık algının gören gözüdür. Bu göz olmasa ortada algılayacak birşey olmadığı gibi, algılayan da olmaz. Dış ve iç dünyamızı tarayan bir gözdür farkındalık. Neyi nasıl algılıyoruz buna bir bakalım.

İnsan bedeni içindeki farkındalığımız genellikle beş duyu ile algılanan bir gerçeklik içerisinde iş görmekle sınırlıdır. Bu durum farkındalığın sınırlılığı anlamına gelmemeli. Sınırlı bilince sahip insanın görüş açısını belirleyen nedenler vardır. İnsan, ruhsal farkındalığını zihin düzeyinde bir farkındalığa indirgemiştir. İçinde bulunduğumuz dünyanın gerçekliği, sınırları zihin tarafından çizilmiş ve zihinsel dinamikler üzerine inşa edilmiş bir gerçekliktir.

Zihnin doğasına, işlevine ve etkilerine daha yakından bakmak nerede durduğumuzu, nasıl algıladığımızı anlamak adına faydalı olacak. Zihin, bugünlere kadar varlığımızın dayanak noktası olarak belirlediğimiz ve kendi yerimize atadığımız bir hizmetkardır.

Bizim için gerçekliği tanımlar, bilinebilir olmasını sağlar.

Çünkü bilinemez olan ürkütücüdür. ( ürken kimdir?)

Kontrol mekanizmasıdır. Olmakta olanın bizim için bir tehlike içerip içermediğine bakıp yöntem belirler.

Çünkü güvenlik kaygısı vardır. (güvensiz hisseden kimdir?)

Yaşadığı geçmiş deneyimlerin sonuçlarını temel alarak şimdi olmakta olanı yorumlar.

Çünkü tanımlanamayan şey hiçbir anlam içermez. (anlam arayan kimdir?)

Geleceğe yönelik plan yapar ve varlığa dayanak noktası oluşturacak bir gelecek hayali yaratır.

Çünkü bilinemez bir gerçeklik her türlü risk barındırır ve kişiyi amaçsız bırakır. Amaç dayanaktır. (amaç arayışındaki kimdir?)

Bu örnekler ve daha birçoğu gerçekliği belli kalıplara sokar. Ve bir kalıp oluşturur. Şimdide yaşanmakta olana ardından bakıp tanzim ettiğimiz bir kalıptır bu. Bir gözlük gibidir ve gerçekliği ardından bakıp gördüğümüz şekilde yorumlarız. Ve gördüğünüz gibi zihin bu sınırlı algıyı oluşturmakta kullanılan bir araçtır. Peki zihni bu şekilde kullanan kimdir?
Ürken, güvensiz hisseden, anlam arayan, amaç arayan kimdir? Zihin bunları kendi başına yapmıyor. Arkada onu yoneten bir bilinç, bir benlik var. Ve bu benlik her seferinde farklı özelliklere bürünüyor.

Bazı durumlarda kendine güvenirken, bir başka durumda güvensiz bir şekle bürünüyor.
Bazen duruma göre verici biriyken, bazen de bencil bir kişiliğe bürünüyor.
Kimi zaman rahatken, kimi zamanlar da olan şeyi kontrol edip yönlendirmeye çalışır hale bürünüyor.
Seven bir haldeyken, nefret eden birisine dönüşebiliyor.

Ve zihni o anki haline uygun şekliyle kullanıyor. Kimdir bunlar?

Evet, “benlik” demiştim az önce ve birden çoğaldılar. Benlikler haline geldiler. Basitçe, hepsi benliğimizin parçalarıdırlar. Parçalanmış olan benliğimizin veçheleridirler. Ruhsal varlığımızı oluşturan bilincin toplamının içinde yer alan düğümlenmiş enerjilerdir. Varoluş maceramızda birçok şeyi deneyimledik ve bu deneyimlerin sonucu olarak ortaya çıkan veçhelere sahibiz.

Çözülmemiş bir durum, ihanete uğranan bir yaşam deneyimi, aşağılamaya maruz kalınmış bir deneyim, kendini çirkin gören bir taraf, elde etmek için güce ve manipülasyona yönelen bir parça, aldatan/aldatılan bir deneyimle ortaya çıkmış bir veche vs.vs. hepsinin varlığı halen ruhsal enerjimizin içinde mevcut. Ve yaşam deneyimimizi seçerken çoğunlukla bu enerjileri dengeye getirmek ve salıvermek üzerine inşa edilmiş hayat planlarımız olur. O hayatta bu enerjilerin bir veya birkaçının baskın olduğu bir hayat yaşarız. Seçtiğimiz veçheler kişiliğimizin baskın özelliklerini oluşturur ve gerekli deneyimleri yaratırlar.

Gördüğünüz gibi, algıyı belirleyen en önemli faktör içerideki algılayandır. Gerçekliği yorumlayan ve bakışıyla şekillendiren bir benlik vardır devrede. Bu veçhelerin yaşamımızdaki rolünü anlayabilmek için öncelikle onların kullandığı gözlükleri çıkartmak gerekir. Bu gözlükler çoğu zaman gelen darbelerle kendileri kırılırlar ve içerideki benlik bir çeşit kriz yaşar. Yaşanan kriz varlığa ötesini görebileceği, gerçekliği yeniden sorgulayacağı bir şans yaratır. Kırılan gözlüğün ardından göremediği olasılıkların ışığı sızmaya başlar. Hayatının anlamı çöker.

Bu düğümlenmiş parçaların varlığımızdaki mevcudiyetini gökyüzünü kaplayan ve sürekli hareket halinde olan bulutlara benzetebiliriz. Ardında parlayan güneşin ışıkları olduğumuz yere erişemez. Güneşi de göremediğimiz için, ya karanlıkta yaşarız ya da bulutların gölgelerinin hareketlerini izleyerek oynanan oyunda yer alırız. İşte algımızı sınırlı tutan ve yaşamımızı kontrol eden dinamikler böyle iş görür. Çeşitli sınırlılık ve güçsüzlük inanç kalıpları ile önceden belirlenmiş bir gerçeklik algısı ile şimdiyi yaşar ve geleceğimizi yaratırız.

Bu örneklere ve açıklamalara rağmen, aslında hiç de çare-siz durumda değildiriz. Güneşin açtığı zamanlar vardır. Böyle durumlarda hayat çok başka görünür ve deneyimlenir. Ama geçicidir. Seçtiğiniz yaşama gelirken, sizi destekleyecek, yolunuzu açacak dinamikleri de o plana dahil edersiniz. Belli potansiyellerin gerçekleşmesi durumunda hayatınızda yaşadığınız “rastlantısal” deneyimler sizi başka mecralara taşır. Bunlar değişim anlarıdır. Yaşamınızda birşey salınırken, gözlükler kırılmışken niyetiniz asıl olanı keşfetmekse, gerçekte kim olduğunuzu bilmekse, bu “rastlantılar” size çekilmeye başlar. Fark yaratan bir ivme oluştururlar yaşamınızda.

Eğer kendi uyanış sürecinizde belli bir farkındalık aşamasındaysanız, bu kişiliklerle özdeş olmanın gerçekliği algılayışınızı nasıl etkilediklerini görmeye başlarsınız. Bulutların ardındaki güneş sizin gerçek benliğinizdir. Varlığınızın özüdür. Yansımakta olduğu yerdeki oyunun oynanmasını sağlayan, destekleyen ve koşulsuzca her yere ve her zaman ışıyan özünüzdür. Size kendisini çeşitli şekillerde hissettirmeye başladıkça, algıladığınız gerçekliği sınırlayan kalıplar dağılmaya başlar. Bu işleyişin dinamiklerini görebilen bir farkındalık, onlarla olan ilişkisini de bir başka düzeye taşır. Ve artık, bir tarafıyla o bulutlara ışıyan güneştir o. Her hali deneyimlemeye başlar.

Bazen bulutlar gelir, sınırlı insan veçhesi devrededir. Ancak hissettiği gerçek özünün farkındalığı da o an oradadır. Her iki hali de birlikte yaşar. Dikkati öz benliğinde olduğu sürece, gerçeğinde merkezlenmeye niyet ettiğinde yaşanmakta olanı da daha geniş bir şekilde algılar. Korkular dağılmaya başladıkça eski yaşamına ve hayat planına bağlı olan şeyler kopmaya başlar. Hedef, amaç, geçmiş, gelecek gibi sahte benliklerinin varlıksal dayanakları çözülmeye başlar. Kendisini an içinde, şimdi nin hissedilen gerçek mevcudiyetinde daha rahat hissetmeye ve özüyle bağlantıya geçmeye başlar.

Filtrelerden arınmış bir göz, tortulardan temizlenmiş bir kalple algılamaya ve hissetmeye başlar. Zihinsel algının yerini hissedişle gelen bilişler alır. Direkt deneyimle gelen kendiliğinden bilişlerdir bunlar. Özü, sürekli ışımaya meyilli olduğu için içten dışa doğru genişler. Merkez odaklı bu genişleme insan veçhesi vasıtasıyla eyleme geçer. İşte bu durumda zihnin ardında onu araç olarak kullanan bir başka benlik vardır. Gerçek halin devrededir. Kontrol yoktur, korku yoktur. Olsa da insan olduğun için gelir ve geçerler. Hisseder, görür ve izin verirsin. Gerçeklik bir an bulanır sonra yine güneş açar. işte o zaman başka bir düzeyde kendine ve tüm varoluşa hizmet edersin.

Eril tarafın içindeki güneşin ışığı olur ve içten dışa yansıyan eylem olur,
Dişil tarafın kapsar, kucaklar ve yeniyi doğurur.
Güneşi de içine alan bir boşluk vardır ki, orada erir, kül olur, hiç olursun. Hiç olduğun anda hep olursun. Ortada TEK BİR BEN kalmıştır.

Halil Gül
aryanon.blogspot.com

Bir Davet

2009-03-21T03:04:00.001+02:00

Sesli izleyiniz!

Yarım Nefes Ötedeki Gerçeğine Hazırmısın?

2009-03-18T02:45:00.000+02:00

Yaşam senden yarım nefes uzaklıkta tüm ihtişamıyla varolmaya devam ediyor. Onu başka yerlerde arıyorsun. Söylenecek bir söz, yapılacak birşey, ortaya çıkacak tanımlayamadığın bir mucize bekleyerek kendinden yarım nefes uzaklıkta kayıpsın.

Varoluşun tüm macerası bu yarım nefes mesafesinde yaşanıyor. Kendini kaybettiğin yer burasıdır. Ayrı olduğun inancıyla yaşadığın deneyimlerin yeri bu zihin frekansıdır. Yaşadığın yer zihin tarafından organize ve manipüle edilen bir yanılsamadır. Sisli bir bölgedir. Önünü görebilmen için algıladığın herşeyi tanımlamak zorundasındır. Düşmemek için tutunmak zorundasındır.

Yarım nefes ötede yaşam her an yeniden ve taze doğmakta. Bitkiler, dağlar, denizler ve hayvanlar kim ve ne olduklarını sorgulamaksızın uyum içinde varolmaktalar. Psikolojik zaman algısı onların gerçekliğinde mevcut değil. Mutlak gerçekle içgüdüsel olarak hizalanmış durumdalar.

Herşey sana seni yansıtıyor.
Dağlar, mevcudiyetinin ihtişamını ve zamansızlığını,
Denizler, engin derinliklerini ve orada barınan sırları,
Ufkun enginliği ve gökyüzü, sınırsızlığını,
Bir çınar ağacı, mevcudiyetinde köklenmişliği, aşağı ve yukarının şaşmaz dengesini ve uyumunu sana yansıtmakta.

Tüm varoluş senin bir aynan. Tüm zenginlikler senin içinde. Ancak;
Sokaktaki dilenci de içindeki yoksun ve dışa bağımlı bir parçan.
Bir insanın sevdiğin veya sevmediğin tüm tarafları da seni sana yansıtmakta.

Varlığında mevcut olup da dışarıda tezahür etmemiş hiçbir şey yok. Öyleyse buraya ne getirdiğine bak. Senin vasıtanla bu gerçekliğe akan nedir? Ne kadarını görebiliyorsun? Kendisini kurban gören bir kişi mi var? Eğer öyleyse çok sınırlı bakıyorsun.
Gözle görebildiğinin ötesindekini görmek için sadece bakmaktan fazlası gerekir. Daha aşağıya, kalbe doğru inmek gereklidir.

Ayrı olduğuna inandığın an kayboldun. Gerçek halinle aranda bir perde oluştu. Köklerinden koptun ve rüzgarda savrulmaya başladın. Tutunacak güvenli bir yer, birşey aramaktasın. Güveni, sevgiyi ve anlayışı arıyorsun. Aslında neyi kaybettiğinin içsel olarak farkındasın.

Yaşam, bulunduğun zihin frekansında çok karmaşık ve yoğundur. Oraya giriş nedenin ayrı olduğuna dair inançsa, oradan çıkış vesilen de gerçekte her zaman bir ve bütün olduğun fikrine, anlayışına kendini açmanla olacaktır. Bu şekilde sadeliğe ve gerçek sevgiye doğru kendine yol açmış olacaksın. Zaten sahip olduğun kendi gerçeğine uyanmak için izleyeceğin bir prosedür, memnun kılman gereken bir Tanrı yoktur. O hep senindir, hep seninleydi ancak sen yarım nefes uzaklıkta ve O'nun farkında olmadan yaşadın.

Bu fikre kendini açtığın zaman sana yol gösterecek araçları kendine çekersin. Bir kitap, bir insan buna vesile olabilir. Kendine doğru yol alırken geride bırakman, salıvermen gereken şeyler olacaktır. Onları bırakmak istemeyeceğin anlar olacaktır. Bu şeylerin hepsinin, senin sahte benlik illüzyonunu besleyen bağlar olduklarını anlamaya başlayınca bu konudaki farkındalığın sana yol gösterecektir. Korku ve güçsüzlük üzerine inşa edilmiş bu yapının yıkılmasından korkma. Böylelikle kendine yer açacaksın. Eski kalıpları saldıkça, gerçek benliğin sana doğru bedenlenecek. Hissetme yetinin farklı düzeylerini deneyimleyeceksin. Acı ve haz arasında gidip gelen keskin duygular dengeye geldikçe sadeleşecek ve bu sadeliğn sana sunduğu daha süptil sevgi titreşimlerini hissetmeye başlayacaksın.

Küçük pratiklerle başla. Gün içerisinde kendine yer açtığın zaman aralıkları yarat. Bu işlem belli periyotlarda evinde yaptığın temizliğe veya duş almaya benzer. Temizlik sonrası yaşadığın hafiflik, rahatlık hissini biliyorsun. Şimdi bunu zihinsel ve duygusal düzeyde yapmaya başla. Buna niyetlendiğin zaman nelerin temizlenmesi ve dengeye gelmesi gerektiği gözüne daha net görünür olacak. Yaşamı ve kendini bir adım geriden gözlediğin aralıklar yarat. Nefesin ile kendine yer aç ve kendini gözle. Seni bu frekansa nelerin bağladığını daha net görür olacaksın. Onlar hep oradaydı, tıpkı Tanrısal benliğin gibi. Ancak her iki tarafı da görecek olan SEN mevcut değildin.

Daha sonraki bir yazıda "güvenli alan yaratmak" konusunda paylaşımlarım olacak. Güvenli alan kendini korumaya veya savunmaya aldığın bir alan değildir. Oluşunun tüm hallerini kucaklayabileceğin bir alandır. Buna dair daha sonra yazacağım.

Sorun olduğuna inandığın birşey varsa, cevaplar da oradadır. Tanımladığın herşey karşıtıyla birlikte varolur. Ancak cevapların ortaya çıkması için bakış açının biraz genişlemesi gereklidir. Bu da, sahip olduğun yargılarının mutlak doğrular olmadığını anlamanla olur. Yargının keskin duvarları çatladığı zaman cevap oradan sızmaya başlar. Sorgulayarak aldığın yol seni tüm soruların bittiği bir oluş halinin eşiğine taşır ki, o hal sana kendiliğinden bilişi getirir. Kendini bilişi getirir.

Yarım nefesle seni kendine taşıyan yol sırat köprüsüyle birbirine bağlanır. O köprüden geçmek için birçok şeyi geride bırakman gerekir. Bu çözülüş ölüm gibi hissettirir. Ve eğer seçersen bedenini geride bırakmaksızın kendi içinde sahte olanın ölüşünü, gerçek olanın doğumunu deneyimlersin. İçine dön ve gerçekte neyi arzuladığın hisset. Hazırsan ve niyetin kendinle bütünleşmekse, tek yapman gereken bunu seçmektir.

İçindeki Tanrı'nın nefesi olmaya hazır mısın?

Halil Gül
aryanon.blogspot.com