मराठी कवि

आयुष्याला द्यावे उत्तर

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Thu, 09 Feb 2017 08:55:00 +0000

असे जगावे छाताडावर आव्हानाचे लावुन अत्तर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

नको गुलामी नक्षत्रांची भीती आंधळी ताऱ्यांची
आयुष्याला भिडतानाही चैन करावी स्वप्नांची
असे दांडगी ईछा ज्याची मार्ग तयाला मिळती सत्तर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

पाय असावे जमिनीवरती कवेत अंबर घेताना
हसू असावे ओठांवरती काळीज काढुन देताना
संकटासही ठणकावुन सांगावे आता ये बेहत्तर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

करुन जावे असेही काही दुनियेतुनी या जाताना
गहिवर यावा जगास सा-या निरोप शेवट देताना
स्वर कठोर त्या काळाचाही क्षणभर व्हावा कातर कातर
नजर रोखुनी नजरे मध्ये आयुष्याला द्यावे उत्तर

अफाट होती तुझी स्मरणशक्ती

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Thu, 09 Feb 2017 08:54:00 +0000

अफाट होती तुझी स्मरणशक्ती
तुला नेमके ठाऊक होते, एकमेकाना पहिल्यान्दा पाहीले
तेव्हा सुर्याचा पृथ्वीशी असलेला नेमका कोन
एकमेकान्च्या नजरेत हारवताना
आपन नक्की किती होतो एक का दोन?
तुला ठाऊक होते माझ्या कुठल्या शर्टला होती किती बटने?
कुठल्याचा उसवला होटा खिसा?
रात्रभर गाणी म्हणून दाखवताना
नेमका कितव्या गाण्याला बसला होता घसा
तुझ्याशी बोलताना चुकून जाम्भई निसटली
त्या दिवसाची तारीख, महिना, वर्ष, वेळ
आणी एकून किती मायक्रो सेकन्द टिकू शकला होता
मुश्किलीने एकमेकान्शी अबोला धरण्याचा खेळ
आठवतेका तुला रातरानी शेजारी बसून
कविता म्हणून दाखवताना
फुललेल्या एकूण कळ्यान्ची सन्ख्या
माझ्या अक्षराची पुस्तकात लिहीलेली मानसशास्त्रीय व्याख्या
नेमके आठवत होते तुला
कवितानी बोट टिकवले होते ते नेमके कुठल्या क्षणान्वर
आणी मनावरील पानावर कोरल्या गेल्यावरही
कुठली कविता कुठल्या पानावर
अफाट होती तुझी स्मरनशक्ती
मलाच कसेकाय विसरलीस कुणास ठाऊक?

माझी निवड चुकली तर नाही ना?

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 04 Aug 2015 10:38:00 +0000

एका सेमिनारमध्ये एका महिलेने प्रश्न केला, "मी जीवनसाथी निवडण्यात चुकले तर नाही ना हे मला कसे काय कळेल?". वक्ते महाशयांनी तिच्याकडे पाहिले. त्यांच्या लक्षात आले की तिच्या शेजारी बसलेले गृहस्थ हे बरेच स्थूल दिसत होते. वक्ते महाशयांनी प्रश्न केला, "तुमच्या शेजारी बसलेले गृहस्थ हेच तुमचे जीवनसाथी आहेत काय?" अत्यंत गंभीरपणे तिने उत्तर दिले," तुम्ही कसे काय ओळखले?" वक्ते महाशय उत्तरले,"तुमच्या पहिल्या प्रश्नाचे उत्तर मला आधी देऊ द्या. कारण त्या प्रश्नामुळे तुम्ही खरोखर खूप अस्वस्थ आहात असे दिसतेय. तुमच्या प्रश्नाचे उत्तर असे आहे.

प्रत्येक नात्याचे एक चक्र (सायकल) असते. सुरूवातीला तुम्ही तुमच्या साथीदाराच्या प्रेमात पडता. तुम्ही त्याच्या फोन्सची वाट पाहता, त्याच्या स्पर्शाची इच्छा धरता, त्याच्या आवडींवर सवयींवर प्रेम करता. प्रेमात पडणे मुळीच कठीण नसते. खरं तर तो एक पूर्णपणे नैसर्गिक आणि उत्स्फूर्त असा अनुभव असतो. प्रेमात पडण्यासाठी तुम्हाला वेगळे असे काही करायचेच नसते. म्हणून तर त्याला प्रेमात 'पडणे' असे म्हणतात. प्रेमात असणारी माणसं त्यांच्या अवस्थेचं वर्णन करताना कधी कधी म्हणतात, "I was swept off my feet" हे जे वर्णन आहे ते जरा दृश्य स्वरूपात बघण्याचा प्रयत्न करून बघा. त्याचा अर्थ असा लागतो की तुम्ही आपले तुमचे तुमचे उभे होता, काहीही न करता आणि अचानक तुमच्या बाबतीत काही तरी घडले.

प्रेमात पडणे हा एक उत्स्फूर्त आणि passive असा अनुभव आहे. पण परस्परांसोबत काही महिने अथवा वर्षे काढल्यानंतर प्रेमाची धुंदी ओसरू लागते. प्रत्येक नात्याचे हे असेच नैसर्गिक असे सायकल असते. हळूहळू फोन कॉल्स (अद्यापही येत असतील तर) कंटाळवाणे वाटू लागतात. स्पर्श हवाहवासा वाटेनासा होतो. तुमच्या साथीदाराच्या सवयी-आवडी, ज्या तुम्हाला सुद्धा आवडत असत, आता तुमचे डोके उठवू लागतात. नाते या अवस्थेला पोहोचल्याची लक्षणे प्रत्येक नात्यागणिक वेगवेगळी असतात. तुम्ही जेव्हा प्रेमात पडला त्या वेळेची अवस्था आणि नंतरची किंवा सध्याची ही कंटाळवाणी किंवा संतापजनक अवस्था - या दोन्हीमध्ये जमीन अस्मानाचा फरक असल्याचे तुम्हास जाणवते. या ठिकाणी कदाचित तुमच्या किंवा तुमच्या साथीदाराच्या मनात हा प्रश्न उभा राहतो की माझी निवड चुकली तर नाही ना? तुम्ही अनुभवलेली प्रेमाची धुंदी तुम्हाला जेव्हा जेव्हा आठवते तेव्हा, अन्य कोणाबरोबर का होईना, पण आपल्याला ती नशा पुन्हा एकदा अनुभवायला मिळावी असे तुम्हास वाटू लागते. आणि ह्या वेळी नाती तुटायला लागतात.

नात्यात यशस्वी व्हायचं असेल किंवा ते शाबूत ठेवायचं असेल तर त्याची एकच गुरुकिल्ली आहे. नात्यासाठी योग्य व्यक्तीची निवड करणे ही ती गुरुकिल्ली नव्हे. तर जी व्यक्ती तुम्ही निवडलीत तिच्यावर प्रेम करणे ही ती गुरूकिल्ली आहे. The key to succeeding in a relationship is not finding the right person; it's learning to love the person you found.
आपण दु:खात आहोत याला जवाबदार आपला जीवनसाथी आहे असे लोक समजतात आणि वैवाहिक संबंधांच्या बाहेर आनंद शोधायला जातात. विवाहबाह्य संबंध हे सर्व रंगा रुपांत बघायला मिळतात. अनैतिक संबंध हे त्याचे एक सर्वात कॉमन रूप आहे. पण बरेचदा लोक अन्य मार्गांकडेही वळतात.

स्वत:ला कामामध्ये, एखाद्या छंदामध्ये, मित्रांच्या घोळक्यात गुंतवून घेणे, किंवा बेसुमार टीव्ही पाहणं अथवा नशापाणी करणं. पण त्यांच्या समस्येचं उत्तर लग्न संबंधांच्या बाहेर उपलब्धं नसतंच. ते तर घरातच उपलब्ध असतं. तुम्ही दुस-या कुणाच्या प्रेमात पडूच शकत नाही असं मला म्हणायचं नाहिये. पडू शकता आणि त्यामुळे तुम्हाला काही काळाकरिता छान सुद्धा वाटू शकतं. पण काही वर्षानंतर तुम्ही, आज आहात त्याच परिस्थितीमध्ये असाल.
कारण (हे लक्षपूर्वक ऐका) : एखाद्या नात्यामध्ये यशस्वी होण्याची गुरुकिल्ली - जीवनसाथी म्हणून योग्य व्यक्ती निवडणे ही नसून जी व्यक्ती तुम्ही निवडलीत तिच्यावरच प्रेम करायला शिकणे - ही आहे. The key to succeeding in a relationship is not finding the right person; it's learning to love the person you found.

आता बरसतोय फक्त तुझ्या आठवणींचा पाऊस

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Fri, 24 Jul 2015 06:56:00 +0000

आता बरसतोय फक्त तुझ्या आठवणींचा पाऊस
कधी रप रप कधी रिमझिम
कधी दिवसा ,कधी रात्री
कधी अंधुक पहाटी, तर कधी भर दुपारी
आता बरसतोय फक्त तुझ्या आठवणींचा पाऊस !!

मध्यरात्री पावसाच्या पाण्यानं ओथंबलेली प्राजक्ताची पानं
आणि अलगद उमलु पाहणारा प्राजक्त !
त्याचा मंद सुवास आणि पावसाचा तो लयबद्ध आवाज
आणि अचानक आठवतो तो तुझा निःशब्द सहवास
आणि नकळत पाणावतात डोळे
आता बरसतोय फक्त तुझ्या आठवणींचा पाऊस !!

खिडकीच्या गुलाबी गजांवर तयार झालेले पाण्याचे टपोरे थेंब ,
काही उजवीकड तर काही डावीकड सरकणारे,
काही लगेच खाली पडणारे, तर काही अगदी हळू !
आपल्या दोघांच्या भांडणान्सारखे !
कधी क्षणात मिटणारे, तर कधी पुढच्या कितीतरी
दिवसांतल्या प्रत्येक क्षणाला झुरायला लावणारे !!

तसं आता थेम्बांतून दिसणारा पलीकडचा निसर्ग
लुप्तच होत चाललाय जणू !
थेम्बही लुप्त होतील !!
पाऊसही निघून जाईल !!!
बरसतील फक्त तुझ्या आठवणी
माझ्या अश्रूंच्या पावसातून !!!!!

समाजव्यवस्थेचा कणा : आई

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 23 Dec 2014 10:41:00 +0000

खरे म्हणजे आईविषयी इतके लिहीले गेले आहे, कथा, कादंबऱ्या आणि बॉलीवूडने आईला अजरामर केले आहे, त्यामुळे मी आता वे
गळे काय सांगणार असा प्रश्न वाचकाला पडणे साहजिक आहे.

मी वयाची पन्नाशी पार केल्यावर आणि माझ्या आईने ऐशी वर्षे ओलांडल्यावर तसेच अनेक मित्र आणि आजूबाजूच्या अनेक आयांना बघितल्यावर जाणवणारी बाब म्हणजे भारतीय समाजव्यवस्था टिकून आहे ती आई या बळकट वटवृक्षामुळे.

मुळात आईपण ही बाबच खडतर आहे. मुल कितीही मोठे झाले तरी त्याला आईची गरज भासते. किंबहुना माणूस वयाने वाढला की त्याला आईचे महात्म्य अधिक दिसू लागते. तरुणपणाची मस्ती उतरली की आधार आईचाच असतो हे त्याला जाणवू लागते. एका टप्प्यावर मित्र, मैत्रिणींचे स्थान आईपेक्षा वरचे ठरते. त्यांचा सल्ला घेतला जातो. नोकरी वगैरे लागली की आलेल्या आर्थिक स्वातंत्र्यामुळे आईचा सल्ला न घेण्याकडे कल असतो. मग तिने आपल्याला अनेकदा कठीण परिस्थितीतून सावरलेले असते, आपल्याला सांभाळुन घेतलेले असते, अनेक गुन्हे वडीलांपर्यंत न पोहोचवताही आपल्याला कानपिचक्या दिलेल्या असतात, वेळप्रसंगी आपण दोन घास कमी खाऊन आपल्याला काही कमी पडू दिलेले नसते या साऱ्या बाबींचा विसर पडतो.

नंतर लक्षात येते की आईने वेळोवेळी दिलेले सल्ला, सावधानतेचे इशारे, मांडलेली मते ही अधिक दिशादर्शक होती. त्यात आईकडे अनुभवातुन आलेले शहाणपण तर होतेच, पण मायेचा अखंड स्त्रोतही होता. संसार कसा करावा. कोणाला टाळावे आणि कोणाला महत्त्व द्यावे, पैसा कसा वाचवावा अशा अनेक बाबींमध्ये तिचा दृष्टिकोन बराच पुढचा विचार करणारा होता.

आई ही संस्था कुटुंब टिकवण्यात मोलाचा वाटा उचलते. आता आया नोकरी करायला लागल्या, त्या स्वतंत्रपणे निर्णय घेऊ शकतात. परंतु, अगदी काही वर्षांपूर्वींपर्यंत आईने घर सांभाळायचे, आल्यागेल्यांचे करायचे, मुलांची काळजी घ्यायची, सणउत्सव साजरे करायचे आणि मुख्य म्हणजे हे सारे घरातल्या र्कत्या पुरूषाने दिलेल्या मर्यादित रकमेत पार पाडायचे. हे करताना अडीअडचणीसाठी बचत करायची, मुलांच्या भविष्याची तरतूद करायची. हे करत अनेक आयांनी आपल्या मुलांना मोठे केले. त्यांचे कर्तृत्व फुलवले. त्या काळात गरिब असणाऱ्यांची संख्या बरीच मोठी होती. त्यामुळे परिस्थितीशी झगडत प्रपंच करणाऱ्या आयाही बऱ्याच होत्या. आता तुलनेने मध्यम वर्ग वाढला आहे परंतु यामुळे आईची जबाबदारी बदलली आहे असे नव्हे. आजही नोकरी करणाऱ्या आईला घर सांभाळावेच लागते. मुलांचा अभ्यास, त्यांचे खाणेपिणे याचा विचार करावा लागतो. नातीगोती सांभाळावी लागतात. आजची आई त्यामुळे लोकलमध्ये भाजी निवडताना दिसते आणि पहाटे उठून डब्यांची तयारी करताना दिसते.

यात आश्चर्याची आणि कौतुकाची बाब अशी की आईची भूमिका पार पाडताना ती आपण काहीच विशेष करत नाही अशा आविर्भावात वावरत असते. अनेकदा यात ती स्वत:च्या आवडीनिवडींकडे, प्रकृतीकडे दुर्लक्ष करत असते. पूर्वीच्या जमान्यात हे अधिक प्रमाणात घडत होते, कारण स्वत:चा विचार करायला तिला सवडच नसायची आणि पैसेही.

आईच्या भूमिकेत असतानाही ती, पत्नी, सुन, भावजय, नणंद अशा अनेक भूमिका सहजतेने पार पाडत असते. हल्ली कुटुंबाचा आकार कमी झाला आहे, माणसे सहजतेने एकमेकाकडे जातयेत नाही. पूर्वी बॅग घेऊन नातेवाईक कधीही यायचा. तो नोकरीसाठी नाहीतर शिक्षणासाठी आलेला असायचा. त्याचा मुक्काम किती दिवस आहे हे माहीत नसायचे. तो नातेवाईकही दूरचा असायचा. पण पाहुणचार करताना आईच्या चेहऱ्यावरचे स्वागताचे भाव कमी होत नसत. आज अर्थातच हे कमी झाले आहे. पण अशी परिस्थिती आली तर तिच्यात आईची माया जागी होईल यात शंका नाही.

सर्वांना जोडणारा दूवा असेच आईचे रूप राहीले आहे. तिच्यामुळे चार भिंती न राहता घर बनले आहे, घरपण राखले गेले आहे. आई म्हटल्यावर हे सारे आठवते. मग ती आई कोणाचीही असो. अशा आईला खरे म्हणजे वर्षाचे ३६५ दिवसही वंदन करायला हवे. निदान मातृदिनी तरी आपल्या आयुष्याला वळण लावणारी म्हणून तिचे पूजन करायला हवे.

म्हातारपण

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Thu, 27 Nov 2014 05:57:00 +0000

एकदा आले संध्याकाळी सोसाट्याचे वारे
डोक्यावरचे केस उडवून नेले सारे
येत नाही म्हणत, ऐकू कान सोडून गेले
वाक्यामधले अधले मधले शब्द सोडून गेले
चष्मा खराब, डोळे खराब काही कळत नाही
मागचे सारे दिसते स्पष्ट, पुढचे दिसत नाही
जेवण संपवून दंताजींची पंगत उठली सगळी
जून तोंडी पडली नेमकी देखणी गोरी कवळी
कंप कंपनीचा संप करतात बोटे काही
कापत रहातो पायच नुसता , अंतर कापत नाही
देहसदन सोसायटीचे हल्ली झालेत वांदे
जूने झाले बांदे, तरी आखडून वाकतात खांदे
मन म्हणते, कशाला या अर्थ असतो काही?
मान म्हणते तिन्ही त्रिकाळ नाही नाही नाही
शिवून घेतला सूट नवा , सवलती सकट
सुरकुत्यांचे क्रेप कापड , शिवणावळ फुकट
इतका सारा मेकअप , आता नाटकाला मजा
मुलगे झाले आजोबा अन मुलींच्या आज्ज्या
ओबड धोबड फणसा सारखे पिकत चालले क्षण

आवाज झालाय पावरी सारखा , शेवरी सारखे मन..
एकदा आले संध्याकाळी सोसाट्याचे वारे
डोक्यावरचे केस उडवून नेले सारे

... संदीप खरे ...

लाख सलाम तुझ्या-माझ्या मैत्रीला

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 15 Jul 2014 10:20:00 +0000

तुझ्या मैत्रीच्या सानिध्यात
भीती नाही वाटली अंधाराची
अन अंधारात चालताना देखिल
ओढ़ होती प्रकाशाची.......
तुझ्या मैत्रीच्या सानिध्यात
पावलो पावली मिळाला विश्वास
अन मिळाला धीर संकटात .....
तुझी-माझी मैत्री बनली
एक फुलांचा नाजुक वेल
म्हणुन आपल्या मैत्रीचा
आहे अनोखा खेल......
पण तू हाथ धरलास
नि जिव माझा खुलुन आला
माझ्या आयुष्याच्या वृक्षावर
जणू गुलमोहरच खुलुन आला......
तूच शिखवलीस मला
जगण्याची खरी कला
म्हनुनच तुझ्या-माझ्या मैत्री साठी
लाख सलाम तुला.......

कधी असेही जगून बघा…..

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 08 Apr 2014 07:10:00 +0000

कधी असेही जगून बघा…..
माणूस म्हणून जगताना
हा एक हिशोब करुन तर बघा!
“किती जगलो” याऐवजी “कसे जगलो”?
हा एक प्रश्न जरा मनाला विचारुन तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
कधीतरी एखाद्यावर विनोद करण्याआधी
समोरच्याचा विचार करुन तर बघा!
तर कधी कोणाच्या हास्यासाठी,समाधानासाठी
न आवडलेल्या विनोदावरही हसुन तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
संकटांमुळे खचून जाणारे तर शेकडोंनी मिळतात
कधीतरी अडचणींवर मात करण्याची हिम्मत दाखवुन तर बघा!
स्वतःपुरता विचार तर नेहमीच करतो आपण
कधीतरी बुडत्या्साठी काठीचा आधार होउन तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
वर्तमान आणि भवि्ष्याची चिंता तर सदाचीच असते
कधीतरी भूतकाळाच्या वि्श्वात गुंगून तर बघा!
काळाची वाळू हातातुन निसटली म्हणुन काय झाले?
आधी अनुभवलेला क्षण पुन्हा एकदा जगून तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
प्रतिसादाची काळजी का करावी नेहमी?
एखाद्यावर जिवापाड,निर्मळ,एकतर्फी प्रेम करुन तर बघा!
ज्या प्रेमाबद्दल सर्व जग कुतूहल करते
त्या अथांग भावनेची व्याख्या करुन तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
अतिसामान्य जीवन नशीबी असले म्हणून काय झाले?
कधीतरी सामान्यातले असामान्य होण्याची जिद्द दाखवून तर बघा!
चिमणीसारखा जन्म मिळाला असला तर काय झाले?
आकाशाला गवसणी घालण्याचा प्रयत्न करुन तर बघा!

कधी असेही जगून बघा…..
आयुष्य रोजच वेगवेगळे रंग उधळते
त्या रंगांमधे आनंदाने रंगून तर बघा!
तसे जगायला काय?कुत्रे-मांजरीही जगतात हो
कधीतरी माणूस म्हणुन स्वतःच्या जगण्याचा उद्देश शोधून तर बघा!
कधी असेही जगून बघा…..

फ़क्त आठवणीच हाती !!!!!!

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Fri, 10 Jan 2014 05:37:00 +0000

कँटीन मधला चहा आणि
चहा सोबत वडा पाव
पैसे कुठ्ले खिशात तेव्हा
उधारीचचं खातं राव !

कट्ट्यावर बसणं लेक्चर चुकवून
बसलोच चुकून लेक्चरला तर
शेवटचा बाक ठरलेला
कुणाच्या तरी वहीतलं पानं
आणि पेन सुध्दा चोरलेला !

परिक्षा जवळ आली
कि मात्र रात्री जागायच्या
डोळ्यात स्वप्नं उद्याची
म्हणून झोपाही शहाण्यासारख्या वागायच्या !

पूर्ण व्हायचं एक वर्तुळ
एक वर्ष सरायचं
पुन्हा नव्या पाखरांसोबत
जुनं झाड भरायचं.

अशी वर्तुळ भरता भरता कळलं
अरे कागदच भरला !
वर्तुळ झाल्या कागदाला
फ़क्त सलाम करायचा उरला !!

पुन्हा नविन रस्ता
पुन्हा नविन साथी
जुन्या रस्त्याच्या , प्रवासाच्या
फ़क्त आठवणीच हाती !!!!!!

वाईट असते ...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Fri, 10 Jan 2014 05:32:00 +0000

मध्यरात्री जागणे वाईट असते
अन दुपारी झोपणे वाईट असते

सारखे रागावणे वाईट असते
सारखे वैतागणे वाईट असते

दूध अन फळ मिसळणे वाईट असते
फ्रीजचे पाणी पिणे वाईट असते

चिप्सपिझ्झे चापणे वाईट असते
कोकपेप्सी ढोसणे वाईट असते

दूध घेणे टाळणे वाईट असते
अन चहाकॉफी पिणे वाईट असते

प्रौढ स्त्रीला सेवणे वाईट असते
अन स्वतःशी खेळणे वाईट असते

यौवनाने माजणे वाईट असते
वृद्धपण नाकारणे वाईट असते

सप्तधातू बिघडणे वाईट असते
दोषतिन्ही बिनसणे वाईट असते

आळसाने लोळणे वाईट असते
नित्यकर्मे टाळणे वाईट असते

देह शाश्वत समजणे वाईट असते
आत्मबुद्धी विसरणे वाईट असते

एक विनंती आहे .....

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Wed, 04 Dec 2013 12:54:00 +0000

एक विनंती आहे .....
दुरच जायच असेल तर
जवलच येऊ नका,
busy आहे सांगुन टालायाच असेल
तर वेळच देऊ नका......

एक विनंती आहे .....
साथ सोडून जायचच असेल तर
हाथ पुढे करुच नका ,
मनातून नंतर उतरायचच असेल तर
मनात आधी भरूच नका.........

एक विनंती आहे .....
चौकशी भरे call कालजीवाहू sms यांचा
कंतालाच येणार असेल तर misscall च देऊ नका,
memory full झालिये सांगुन delet च
करायचा असेल तर नंबर save च करू नका.......

एक विनंती आहे .....
मौनव्रत स्वीकारायच असेल तर
आधी गोड गोड बोलूच नका ,
सीक्रेट्स share करायचीच नसतील तर
मनाच दार उघडूच नका.....

एक विनंती आहे .....
माझ्या कालजी करण्याचा त्रासच होणार असेल तर
मला आपल म्हनुच नका ,
अनोलखी होउनच वागायच असेल तर
माझ्या बद्दल सगळ जानुच नका ....

एक विनंती आहे .....
अर्ध्यावर सोडून जायचाच असेल तर
आधी डाव मांडूच नका,
रागावून निघून जायचच असेल तर
आधी माझ्याशी भांडूच नका .....

एक विनंती आहे .....
सवयीच होइल म्हणुन तोडायच असेल तर
कृपया नात जोडूच नका ,
फाडून फेकून द्यायच असेल तर
माझ्या मनाच पान उलगडूच नका ........!

एक कथा...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Mon, 16 Sep 2013 11:49:00 +0000

एक कथा...

त्याला ती एका पार्टीत भेटली.
खुप सुंदर होती ती. साहजिकच तिच्या मागे खुपजण होते.
ती सुंदर होती, बुध्दिमानही होती. सर्वांनाच हवीहवीशी वाटणारी. पण ती कोणालाच जवळीक साधु देत नव्हती.

तो फार साधा, आर. के. लक्ष्मणच्या 'कॉमनमॅन' सारखा.
त्याला तर त्याचे मित्रही भाव देत नव्हते. मग तिच्यासारख्या मुली तर चंद्राइतक्या अप्राप्यच!
तिचं त्याच्याकडं लक्षही नव्हतं त्या पार्टीत. आपल्याच विश्वात मश्गुल होती ती!!!

पण आपण धाडस करायचच, असं ठरवून, सारं बळ एकवटुन त्यानं तिला विचारलं,
'तु पार्टी संपल्यावर माझ्याबरोबर कॉफी प्यायला येशील?'

तिला 'नाही' म्हणणं फार सोप्पं होतं. पण त्याच्या डोळ्यांतले नितळ, पारदर्शी भाव आणि आवाजातलं आर्जव जाणुन तिला का कोण जाणे, 'हो' म्हणावसं वाटलं.
ती 'हो' म्हणाली आणि त्याचं टेन्शन शतपटीनं वाढलं.
या शक्यतेचा त्यानं विचारच केला नव्हता!!!

जवळच्याच कॉफी पार्लरमध्ये दोघं कोप-यातल्या टेबलावर बसली.
कॉफीची ऑर्डर दिली.
पण काय बोलायचं, हे त्याला सुचेचना! तो खुपच नर्व्हस झाला होता.
आणि या गप्प गप्प अशा विचित्र डेटनं तीसुध्दा अवघडली.
झक मारली आणि याला हो म्हटलं, असंही मनात आलं तिच्या!!!

कॉफीचा एक घोट पोटात गेल्यावर अचानक त्याला कंठ फुटला.
त्यानं वेटरला हाक मारली.
वेटर प्रश्नार्थक चेह-यानं टेबलाजवळ येऊन उभा राहीला.
तो म्हणाला, 'थोडं मीठ देता? मला कॉफीत टाकायचंय!'

सारं कॉफी शॉप या अनपेक्षित मागणीनं गोंधळात पडलं.
विचित्र नजरेनं सारे त्याच्याकडे पाहु लागले.
तीसुध्दा!

वेटरनं मुकाट्याने मीठ आणुन दिलं आणि देताना - "कैसे कैसे लोग आते है!" अशा अर्थाचा चेहराही केला.
त्यानं मीठ कॉफीत टाकलं आणि तो कॉफी पिऊ लागला!
ती खरंच गोंधळली होती. अशी विचित्र डेट आणि आता कॉफीमध्ये चक्क मीठ!

अखेरीस तिनं विचारलंच "पण तुला ही अशी जगावेगळी सवय कशी काय लागली?"

"माझं लहानपण समुद्रकाठी गेलं..." शब्दांची जुळवाजुळव करत तो म्हणाला...
"सारखा मी समुद्राच्या पाण्यात खेळत असे. आई कॉफी प्यायला हाक मारायची, तसा मी धावत धावत व्हरांड्यात येई आणि खारटलेल्या पाण्यानं खारटलेली बोटं बशीतल्या कॉफीत बुडवून पीत असे.
आता आई राहिली नाही. आणि ते समुद्रकाठचं घरही. पण खारट कॉफीची चव जिभेवर आहे.
खारटलेल्या कॉफीनं मला लहानपणच्या आठवणी पुन्हा भेटतात. ती चव बरोबर सगळं बालपण घेऊन येते..." भरलेल्या डोळ्यांनी तो म्हणाला.

तिचं ह्र्दय भरून आलं - त्याच्या निरागसतेनं.
किती हळुवार होतं त्याचं मन.
मग तीही बोलली... आपल्या दुरवरच्या घराबद्दल, बाबांबद्दल... तिच्या स्वप्नांबद्दल... खरचं खुप छान डेट झाली ती!!!

मग ते पुन्हा पुन्हा भेटत राहीले.
अखेर तिला पटलं, हाच आपला जीवनसाथी.
तो शांत होता. संयमी होता. हळुवार होता. तिची काळजी घेणारा होता.
मग एके दिवशी दोघांनी ठरवलं आणि लग्न केलं!
चार-चौघांसारखं आयुष्य सुरु झालं आणि दिवस खुप मजेत जाऊ लागले.
एखाद्या परीकथेसारखे.

खरंच त्यांचं आयुष्य खुप सुखी होतं.
ती त्याच्यासाठी सर्वकाही करायची. कॉफीसुध्दा!
आणि हो, त्याच्या बालपणाशी त्याची नाळ जोडलेली राहण्यासाठी चिमुटभर मीठही टाकायची त्या कॉफीत!

अशीच भर्रकन ४० वर्षं कधी उडुन गेली, ते कळंलच नाही.
एके रात्री तो झोपला, तो पुन्हा कधीच न उठण्यासाठी...!
काही दिवसांनी ती सावरली.
रोजचे व्यवहार नेहमीप्रमाणे करू लागली.
एकदा सहज म्हणुन त्याचं पुस्तकांच कपाट आवरायला घेतलं असताना तिला त्यात एक चिठ्ठी सापडली.
त्याच्या अखेरच्या दिवसात त्यानं ती कधीतरी लिहीली होती.

"माझ्या प्रिये, मला माफ कर!
आयुष्यभर मी तुझ्याशी एका बाबतीत खोटं वागलो, त्याबद्द्ल मला क्षमा कर! हे एकच असत्य मी तुझ्याशी बोललो...
पहिल्यांदा आणि शेवटचं! आयुष्यभर ही खंत मला जाचत राहिली. पण मी कधी तुला खरं सांगण्याची हिंमत करू शकलो नाही...
केवळ तु मला खोटारडा म्हणशील आणि मी तुला गमावून बसेन या भीतीने!

प्रिये, आपण सर्वप्रथम जेव्हा कॉफी पार्लरमध्ये भेटलो, तेव्हा मला कॉफीमध्ये घालण्यासाठी खरं तर साखर हवी होती!
त्या क्षणाला मी इतका नर्व्हस झालो होतो, की मी साखरेऐवजी चुकून मीठ मागितलं वेटरकडे.
आणि मग त्या विषयावरून आपलं संभाषण सुरू झालं म्हणुन मी ते तसंच पुढे चालवून घेतलं...
खारट कॉफी मला आवडत नाही. किती विचित्र चव ती!
पण मला तु खुप आवडतेस...
आणि तुला गमावू नये म्हणुन आयुष्यभर मी खारट कॉफी मी पीत राहिलो...
...आता मरण्याआधी मी तुझ्यापाशी सत्य उघड केलंच पाहीजे नाही तर हे खोटेपणाचं ओझं मी पेलू शकणार नाही!
प्लीज - मला माफ करशील?"

ही कथा आपल्याला कशी वाटली, ह्यावर आपला अभिप्राय जरुर कळवा...

हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Fri, 07 Jun 2013 09:35:00 +0000

शब्दांच्या या दुनियेत, मन माझे रमत नाही
कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!

शब्दांच्या प्रवासात
ओळ काही मिळत नाही,
वेचली अनेक शब्द फुले
पण शब्द शब्दाला जुळत नाही

खेळ हा शब्दांचा, मनाला कळत नाही,
कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!

रचल्या शब्दांच्या ओळी,
पण यमक काही जुळत नाही,
लिहिलेल्या कवितांना मग
अर्थ काही उरत नाही,

कशी आहे हि वेळ, सरता सरत नाही,
कविता करायला, हल्ली कविताच सुचत नाही....!!!

|| शिवबाची शिवशाही ||

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Thu, 02 May 2013 06:23:00 +0000

||शिवबाची शिवशाही||

राजेशाहीचे नाव जरी

स्वराज्याची ग्वाही होती

लोकशाहीस प्रेरणा देणारी

शिवबाची शिवशाही होती

स्वराज्य संकल्पक बाप,

दृढनिश्चयी आई होती

आत्मभान जागविणारी

शिवबाची शिवशाही होती

समता अन मानवतेची

रात्रंदिवस द्वाही होती

सह्याद्रीचा माथा उंचविणारी

शिवबाची शिवशाही होती

ना जातीभेद, ना धर्मभेद

प्रजानिष्ठा ठायी ठायी होती

स्वामीनिष्ठेने भारलेली

शिवबाची शिवशाही होती

आत्मभानाची पेटती मशाल

जिथे स्वराज्याची घाई होती

शत्रूस चळाचळा कापविणारी

शिवबाची शिवशाही होती

मातीस फाटाफुटीचा शाप,

जरी आपसात दुही होती

त्या सर्वाना मिटविणारी

शिवबाची शिवशाही होती

हे पडती शब्द अपूरे

याहूनही बरेच काही होती!

स्वातंर्त्याची गाथा रचणारी

शिवबाची शिवशाही होती!!

भारत माझा देश आहे।

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Mon, 25 Feb 2013 11:19:00 +0000

भारत माझा देश आहे।
सारे भारतीय माझे बांधव आहेत।
माझ्या देशावर माझे प्रेम आहे।
माझ्या देशातल्या समृद्ध आणिविविधतेने नटलेल्या परंपरांचा मला अभिमान
आहे।
त्या परंपरांचा पाईक होण्याची पात्रतामाझ्या अंगी यावी म्हणून मी सदैव
प्रयत्न करीन।
मी माझ्या पालकांचा, गुरुजनांचाआणि वडीलधार्‍या माणसांचा मान ठेवीनआणि
प्रत्येकाशी सौजन्याने वागेन।
माझा देश आणि माझे देशबांधवयांच्याशी निष्ठा राखण्याचीमी प्रतिज्ञा करीत
आहे।
त्यांचे कल्याण आणित्यांची समृद्धी ह्यांतच माझे सौख्य सामावले आहे।

लक्षात नसलेला बाप

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 04 Dec 2012 04:47:00 +0000

वडिल बाबा पिता लिह्न्यास बोलन्याश खुप चांगल वाटत पण अपन जानुन बुजुन शब्द उचारतो तो म्हणजे बाप...बाप होय बाप ! त्याच बापाविशायी काही
आई घराच मांगल्य असते तर बाप घराचं अस्तित्व पण खरच या अस्तितवाला कोणी समजुन घेतलय का ? वडीलांना महत्वं असून त्यांच्या विषयी जास्त बोलल जात नाही लिहल जात नाही कोणताही व्यखता आई विषयी जास्त वेळ बोलत बसतो संत महत्म्यानी आईच्च महत्व अधिक सागितले आहे देवाधिकानी आईच कौतुक तोंड भरून केल चांगल्या गोष्ठिना आईची उपमा दिली जाते पण बापा विषयी कुठच कही बोलल जात नाही. लोक बाप रेखाटतात पण तोही तापत, व्यसनी, मारझोड करणारा सामाज्यात एक दोन टक्के बाप असे असतील पण चांगल्या वडीलां विषयी काय?
आईकड़े अस्रुंचे पाट असतात पण बापाकडे सयंमाचे घाट आसतात आई रडून मोकली होते पण सांत्वन वडीलांनाच काराव लगत अणि रडनारा पेक्षा सांत्वन करनारावर जस्ता तान पडतो कारण ज्योति पेक्षा समइच जास्त तापते ना पण श्रेय मात्र ज्योतीलाच मिलते रोजचा जेवण करणारी आई लक्षात राहते पण शिदोरिची सोय करणार बाप आम्ही किती सहज विसरून जातो आई रडते पण बापाला रडता येत नाही स्वतःचा बाप मेला तरी रडता येत नाही कारन भावंडाना जपयचं असत आई गेली तरी रडता येत नाहि कारण बहिनिंचा आधार व्हायच असत पत्नी अर्ध्यावत सोडून गेली तरी अस्रुना आवर घालावा लागतो
जिजाउने शिवाजी घडवला पण शाहजी राज्यांची ओड़ातान लक्षात घ्या देवकीच यशोदेच कौतुक काराव पण पुरातून पोराला डोक्यावर घेउन जाणारा वाशुदेव लक्षात ठेवावा. वडिलांचा टाचा झिजलेल्या चापलानकडे पाहील की त्यांच प्रेम कळत त्यांची फाटकी बनियान पाहिली की आपल्या नशिबाची भोक तांच्या बनियानला दिसतात.
मुलीला कपडे मुलाला कपडे घेतील पण स्वतः मात्र जुनी प्यांट वापरायला काढतिल मुलगा सलून मधे २५ रुपये खर्च करतो मुलगी पारलर मधे ३० एक रुपये खर्च करते पण त्याच घरातील बाप दाढ़ीचा साबन संपला म्हणून अंनघोलीच्या सबनाने दाढ़ी करतो. अनेकदा तो नुसत्या पाण्याने दाढ़ी करतो
बाप अजारी पडला तरी पटकन दवाखान्यात जात नाही तो अजराला मुलीच घाबरत नाही पण डॉक्टर एखादा महिना आराम करायला लावतील याची त्याला भीती वाटते कारन पोराच शिक्षण मुलीच लग्नं घरात उतपनाच साधन दुसर नसत.
ज्या घरात बाप आहे घरात वाइट नजरेने कोणी बघत नाही कारन घरातला करता जिवंत असतो तो जरी काही करीत नसला तरी तो त्या पदावर असतो अणि घराच कर्म बघतो
चटका बसला ठेच लागली फटका बसला की आईग!! हा शब्द बाहेर पडतो पण हायवेवर रस्ता ओलांडताना एखादा ट्रक जवळ येउन अचानक ब्रेक लावतो तेव्हा बापरे!! हाच शब्द बाहेर पडतो कारन लहान संकटांना आई चालते पण मोठी मोठी संकटे पेलताना बापच अटवातो. काय पटतय ना? कोणताही बाप श्रीमंत मुलीच्या घरी जास्त जात नाही पण गरीब मुलीच्या घरी उभ्या उभ्या का होइना चक्कर मारतो. तरुण मुलगा उशिरा घरी येतो तेव्हा त्याचा बापचं जागा असतो.
मुलाच्या नोकरी साठी साहेबानपुड़े लाचार होणारा बाप मुलीच्या स्तलासाठी उम्बर्ठे झिझवानारा बाप घरासाठी स्वतःच्या व्यथा दड़पनारा बाप खरच किती ग्रेट असतो ना ? लहानपणी बाप गेल्यावर अनेक जबाबदारया पेलाव्या लागतात त्याना एका एका वस्तुसाठी तरसावं लागत वडिलान्ना समजुन घेते ती त्या घरची मुलगी वडीलाना जानते जपते
इतरांनी सुधा किमान आपल्याला जानवं हेच प्रतेक बापाला वाटत

फालतू विनोद

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 04 Dec 2012 04:45:00 +0000

============================================================
फालतू विनोद:
============================================================

============================================================

एकदा ४-५ सरदारजी एका बँकवर दरोडा टाकायला जातात. बँकेचा दरवाजा तोडून आत
गेल्यावर त्यांना दिसतं की बँकेत पैसे नाहीएत पण रेड वाईन च्या भरपूर
बाटल्या आहेत. ते खुश होऊन शक्य तेवढं पितात आणि उरलेल्या बाटल्या बरोबर
घेऊन जातात.
.
....
.
दुसऱ्या दिवशी वर्तमानपत्रात बातमी येते:
.
.
.
"Blood Bank" वर दरोडा!

============================================================

पहिला मित्र: ४ दिवस महाबळेश्वर ला चाललोय रे...

....रस्त्यात बायकोला दरीत लोटून देणार आहे...
...
दुसरा मित्र: सही...माझी पण घेऊन जा, तिलापण दे ढकलून..

पहिला मित्र: hmm ... तिला येताना टाकतो

============================================================

आई: अरे सुहास ऊठ. तुला कॉलेजला जायचे आहे ना?
सुहास: आई मी आज कॉलेजला नाही जाणार
आई: सुहास तुला जावच लागेल
सुहास: नाही मी नाही जाणार
आई: मला दोन कारणे सांग तुला का नाही जायचं
सुहास: सगळी मुलं माझा राग करतात. सगळे शिक्षकही माझा राग करतात
आई: चल ऊठ आणि तयार हो
सुहास: मला २ कारणे सांग,मी कॉलेजला का जावं
आई: १: तुझं वय आता ५५ वर्षे आहे आणि २: तू कॉलेजचा प्राचार्य आहेस

============================================================

एक स्त्री तिच्या नवऱ्याला म्हणते..." अहो ही जेनी कोण आहे हो ?'

नवरा ..(थोडासा घाबरत )..." अगं जेनी हे एका कुत्र्याच्या पिल्लूचे नाव आहे....आपण लवकरच ते विकत घेणार आहोत..."

बायको..." असं होय...अहो त्या कुत्रीचा सकाळपासून ५ वेळा फोन येऊन गेला तुमच्यासाठी "...

============================================================

Sentimental PJ : लाईट बिल खूप जास्त आल्यामुळे चिडून आई पिटूला ओरडत असते ....

आई: काय रे, एवढं बिल कसं काय आलं? सारखे का लाईट चालू ठेवतोस???

पिटू: यूँ तो मैं बतलाता नहीं.....पर अँधेरे से डरता हूँ मैं माँ !!!! तुझे .. सब है पता है ना माँ ?

============================================================

प्रेम होतं का करावे लागते---
मुलगी सुंदर आणि Honda activa वर असेल तर होते..
आणि Honda City चालवत असेल तर करावे लागते

============================================================

एक मुलगा कर्वे रोडवरून प्रचंड जोरात गाडी चालवत होता....एक माणूस त्याला म्हणतो ..."काय कर्वे ??".....
तो मुलगा गाडी स्लोव करून म्हणतो.." माझे आडनाव कर्वे नाहीये ..."
तो माणूस : " मग बापाचा रस्ता असल्यासारखा गाडी का चालवतोस ??"

============================================================

एक सिंहाने जर तीन वेळा डरकाळी फोडली ................तर त्या नंतर काय होईल......................................
.तुम्हाला माहित आहे.......आठवा ....आठवा......
अरे simple ......
.............TOM & JERRY चालू होईल

============================================================

भिकारी आणि जोशी काका
भिकारी: साहेब काहीतरी खायला द्या.चार दिवस उपाशी आहे.
जोशी काका: थांब हा.बघतो घरात काही आहे का खायला. [पाच मिनिटानी] तुला एक दिवस शिळी पोळी-भाजी चालेल?
भिकारी: [आनंदाने] होय साहेब .चालेल की.
जोशी काका: ठीक आहे मग उद्या दुपारी याच वेळेला ये. आज ठेवून देतो उद्यासाठी

============================================================

एक भिकारी जोशी काकांना : मालक एक रुपया द्या.....तीन दिवसापासून काही खाल्ले नाही ....
जोशी काका (खोचकपणे) : अरे ३ दिवसापासून उपाशी आहेस तर मग एक रुपयाचं काय करशील ?
भिकारी तेवढ्याच खोचकपणे: वजन करून बघेन किती कमी झालंय ३ दिवसात

============================================================

एकदा रवींद्रनाथ टागोर, सरोजिनी नायडू आणि जयप्रकाश नारायण एका बोटीतून जात होते ....
अचानक वादळ येतं आणि बोट बुडते (कुणालाच पोहता येत नसतं) ..बाकी २ जण बुडतात पण फक्त रवींद्रनाथ टागोर वाचतात ...
का ?????...........................................
कारण ......................................................................
.त्यांना वाचायची आवड असते

============================================================

पप्याचे बाबा FTV बघत असतात..अचानक पप्या येतो तर परिस्थिती सांभाळण्यासाठी ते म्हणतात...अरे गरीब मुली आहेत या....कपडे घेण्यासाठी पैसे नसतात यांच्याकडे... तर पप्या म्हणतो..."यांच्यापेक्षा अजून गरीब मुली आल्या तर मला पण बोलवा..."

============================================================

एक मुलगा आपल्या मित्राना आग्रहाने घरी घेउन आला....
म्हणाला तुम्ही बसा मी चहा घेउन येतो ...... . . . . .
10 मिनीटा नंतर ....... . . .
चला ....घेतला मी चहा.

============================================================

एक पोपट ट्रक ला धड़कला ......अणि बेशुद्ध झाला ......
ट्रक मालकाने त्याला घरी नेउन पिंजर्यात ठेवले ..........
शुद्धीवर आल्यावर पोपट: "च्या मायाला डायरेक्ट जेल !!!! ड्राईवर मेला की काय ?

============================================================

शिवा एकदा जन्मला होता अफझल त्यानेच फाडला होता

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 16 Oct 2012 06:56:00 +0000

शिवा एकदा जन्मला होता अफझल त्यानेच फाडला होता
भारतीय संसदेवर हल्ला करुनहि हिरो ठरु पहाणार्या अफझलला आणि त्याला फाशी न देणार्याना शतशाः प्रणाम.
हीच लायकी आमुची
धर पुन्हा वेठीस आम्हा
हीच पायरी आमुची
जा पुन्हा तुडवुन आम्हा
शिवा एकदा जन्मला होता
अफझल त्यानेच फाडला होता
नकोस घाबरु गडया तूं
आमचा तो इतिहास होता
ठेव लिहुन अनुभव तुझे
नक्किच त्यानाहि भाव येईल
न जाणो उध्याचा इतिहास
हिरव्या शाईने लिहीला जाईल
देशद्रोह केलास तूं
नको गाळुस हात-पाय तूं
देशद्रोह केलास तूं
आंता शहीद ठरशिल तूं
गल्लीबोळात भाऊबंध तुझे
आमचे हात बांधलेले
नेते साले कुत्रे आमचे
तुझ्या तर्फे भुंकणारे
टळेल रे फांशी तुझी
मग तुला कैदेत ठेवतील
मरतील आमचे बांधव उपाशी
तुला चिकन-मटन बिर्याणी
तुला सोडवायला तुझे लोक
विमानाचे अपहरण करतील
म्हणूनच म्हणतो-----
उठ अफझल ऊठ
नेते आमचे षंढ आहेत---
पुन्हा घाव घाल तूं !
पुन्हा घाव घाल तूं !!!

कोणासारखे काय करावं ............ ......... ...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Wed, 20 Jun 2012 06:27:00 +0000

राज्य करावं तर शिवाजी महाराजां सारखं
शूर असावं तर राणा प्रतापसारखं.
स्वामिनिष्ठ असावं तर खंडो बल्लाळासारखं.
देशभक्त असावं तर भगतसिंगसारखं.
कारस्थानी असावं तर आनंदीबाईसारखं .
हुशार असावं तर बिरबलासारखं .
धाडसी असावं तर डॉ.आनंदी जोशीसारखं.
करिअर करावी तर लता मंगेशकरसारखी.
सगळ्यांच्या गळ्यातील ताईत ह्वाव तर सचिन तेंडूलकरसारखं.
सत्तेला चिकटून रहाव तर शरद पवारांसारख.
राजकीय पक्ष बदलावेत तर सुब्रमन्यम स्वामीसारखं.
बेसूर गाव तर अलिशा चिनॉयसारखं.
समस्त लोकांना उल्लू बनवावं तर ललित मोदीसारखं.
अष्टपैलू लेखक असावं तर जयवंत दळवीसारखं.
देशाला ललामभूत ह्वाव तर बिल गेट्ससारखं.
निरलस सेवार्थी ह्वाव तर डॉ.तात्यासाहेब लहानेसारखं.
शब्दांचे बुडबुडे फोडावेत तर कॉंग्रेससारखं.
राष्ट्रभाषेचे धिंडवडे काढावेत तर ममता बनेर्जीसारखे.
लग्न न करता नुसतच बिनधास्त बरोबर रहाव तर बिपाशा बसूसारखं .
लग्नाशिवाय झालेली मुलगी खुल्लम खुल्ला वाढवावी तर नीना गुप्तासारखी.
खमक्या असावं तर लालू प्रसादसारखं.
लफडेबाज असावं तर टायगर वूड्ससारखं.
लग्न करावीत तर एलिझाबेथ टेलरसारखी.
उद्योगपती ह्वाव तर टाटासारखं.
सहकुटुंब यशस्वी ह्वाव तर अमिताभ बच्चनसारखं.
अनाकलनीय लिहाव तर ते ग्रेससारखं.
व्यंगचित्रे काढावीत तर ती आर.के.लक्ष्मणसारखी.
बाराच्या भावात जाव तर राजेश खन्नासारखं .
गझल गावी तर मेहंदी हसनसारखी.
घर असावं तर मुकेश अंबानीसारखं.
बायको असावी तर अभिषेक बच्चनसारखी.
चालीचा चोर असावं तर अन्नू मलिकसारखं.
भ्रष्टाचारी असावं तर इंडियन मेडिकल कौन्सिलचा अध्यक्ष केतन देसाईसारखं.
बोलबच्चन असावं तर अरुण जेटलीसारखं.
निर्ल्लज कामांध असावं तर किचकासारखं किंवा शायनी आहुजासारखं.
प्रेक्षक नाहीत हे कळून सुद्धा सिनेमे काढावेत तर देव आनंदसारखं.
बाईने रूपवान व ‘ग्रेसफुल’ असावं तर गायत्री देवीसारखं.
बाईन कस नसाव तर राखी सावंतसारखं .
निर्विष विनोद करावा तर पु.ल.देशपांडेसारखा.
लग्न करून सुखी ह्वाव तर माधुरी दीक्षितसारखं.
लग्न करून दुखी ह्वाव तर अदनान सामीसारखं.
दुसरी बायको करायची तर हेमा मालीनिसारखी.
त्रेचाळीस वय झाल तरी देवाच्या नावावर सोडलेल्या बोकडासारखं बकऱ्यांच्या मागे उंडरत फिरायचं तर सलमान खानसारखं.
बाबा आदमच्या जमान्यात लिहलेल्या एका कादंबरीच्या जीवावर मिशीला तूप लावून फिरायचं तर भालचंद्रनेमाडेसारखं.
बाबा आदमच्या जमान्यात काढलेल्या एका चित्रपटाच्या जीवावर आजही टेचात फिरायचं तर रामदासफुटाणेसारखं.
आनंदात व उत्साहात जगायचं तर यशवंत देवांसारखं.
रडत आणि कटकट करीत जगायचं तर माझ्यासारखं.
( सौजन्य- शिरीष कणेकर यांचा ‘सामना’ मधील लेख)

लल्लाटी भंडार ...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Wed, 13 Jun 2012 05:26:00 +0000

नदीच्या पल्याड, आईचा डोंगर (२)

डोंगर माथ्याला, देवीचं मंदिर (२)

घालू जागर जागर, डोंगर माथ्याला (२)

हे लल्लाटी भंडार दूर लोटून दे अंधार

आलो दुरून, रांगून, डोंगर येंगुन, उघड देवी दार (२)

नदीच्या पाण्यावर, आन्गीण फुटत (२)

तुझ्या नजरेच्या तालावर, काळीज डुलत (२)

नाद आला गं आला गं, जीवाच्या घुंग्राला (२)

हे लल्लाटी भंडार दूर लोटून दे अंधार

आलो दुरून, रांगून, डोंगर येंगुन, उघड देवी दार (२)

नवसाला पाव तू, देवी माझ्या, हाकला धाव तू

हाकला धाव तू, देवी माझ्या, अंतरी रहावं तू

देवी माझ्या, अंतरी रहावं तू, काम क्रोध अर्पुनी लाव तू

काम क्रोध मर्दुनी लाव तू, देवी माझी पार कर नाव तू

डोळा भरून, तुझी मुरत पाहीन

मुरत पाहीन, तुझा महिमा गाईन

महिमा गाईन, तुला घुगर्‍या वाहीन

घुगर्‍या वाहीन, तुझा भंडारा खाईन

दृष्ट लागली लागली, हळदीच्या अंगाला (२)

हे लल्लाटी भंडार दूर लोटून दे अंधार

आलो दुरून, रांगून, डोंगर येंगुन, उघड देवी दार (२)

यल्लम्मा देवीचा जागर ह्यो, भक्तीचा सागर

निवदाची भाकर दाविती हि, जमल्या गं लेकरं

पुनवंचा चांदवा, देवीचा गं, मायेचा पाझर

आई तुझा, मायेचा पाझर, सागर ह्यो, भक्तीचा सागर

खनं नारळानं, ओटी मी भरीन

ओटी मी भरीन, तुझी सेवा करीन

सेवा करीन, तुझा देव्हारा धरीन

देव्हारा धरीन, माझी ओंजळ भरीन

आई सांभाळ सांभाळ, कुशीत लेकराला

हे लल्लाटी भंडार दूर लोटून दे अंधार

आलो दुरून, रांगून, डोंगर येंगुन, उघड देवी दार (२)

यल्लम्मा देवीचा जागर ह्यो, भक्तीचा सागर

निवदाची भाकर दाविती हि, जमल्या गं लेकरं

पुनवंचा चांदवा, देवीचा गं, मायेचा पाझर

आई तुझा, मायेचा पाझर, सागर ह्यो, भक्तीचा सागर

संगीत : अजय-अतुल
गीत : संजय पाटिल
चित्रपट : जोगवा

कधीतरी पून्हा तू स्वप्नात येशील

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 29 May 2012 10:01:00 +0000

कधीतरी अशीच एक संध्याकाळ असेल,
ह्रदयात तूझी प्रीत अन ओठावर गीत असेल...
सगळया आठवणी क्षणात डोळयासमोरून जातील,
नकळत मग गालावर या थेंब ओघळतील...

कधीतरी पून्हा तू स्वप्नात येशील,
एकत्र घालवलेले क्षण आठवतील...
तूझ्याशिवाय आता मला जगावं लागेल,
जगतानाही रोज असं मरावं लागेल...

कधीतरी तू ही माझी आठवण काढशील,
प्रीत आठवून मझी कंठ तूझाही दाटेल..
डोळ्यातील अश्रू मूक पणे गिळून टाकशील,
कारण पूसायला तेंव्हा ते मी जवळ नसेन...

कधीतरी असा एक दिवस येइल,
प्रेमापोटी मझ्या तू परत येशील...
पण तेंव्हा या प्रेमाला अर्थ नसेल,
कारण तेंव्हा मी या जगीच नसेन...

कधीतरी मग या मनालाही समजेल,
तूझ्या परतीची अशा तेंव्हा मावळेल...
त्यावेळेस जीवनाला या अर्थ नसेल,
कारण शरीराला तेंव्हा या मनंच नसेल...

कधीतरी तू मला असं वचन देशील ?
पूढच्या जन्मी तरी माझी होशील ?
मग तू सोडून गेल्याचं दुःख नसेल,
आपण कोणावर तरी प्रेम करू शकलो
यातच मग मला समाधान असेल...

मराठा हाच विचार ...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 15 May 2012 12:46:00 +0000

टिप – मराठा शब्द अखंड महाराष्ट्रातील लोकांना उद्देशून आहे. कुणी जातिवाचक घेऊ नये.

मराठ्यांची उप-यांशी जमली आहे गट्टी
लाचारीची मस्त पेटली आहे भट्टी
इथे जो तो स्वात: चा उदो उदो करतोय
गटारातील कीडा रोजच इथे मारतोय || १ ||

कुणी नाही जिवंत सारे मुडदे इथे
स्वार्थाचे माकड धावते जिथे तिथे ,
देतात आरोळी मेलेल्या प्रेताला
मराठाच शोधतोय मेलेल्या स्वत:ला || २ ||

भाषणबाजी करत रोज जोतो जगतोय
“मराठा मी एकटाच” आरोळी ठोकतोय
शंडा ची अवलाद दुसरेच आहे
हे बांगड्या घेऊन सांगायची वेळ आहे || ३ ||

मराठ्यांचे सरदार सगळे लाचार
आपणच खरे पाईक राज्याचे आहे
बाकी गणोजीची पिलावळ सांगायला
कलाशाचे ह्याना पाठबळ आहे || ४ ||

लिलावात इज्जत, आज बाजार भरलाय
जो तो इथे स्वार्थाने भारलाय ,
संपेल संपूर्ण मराठा पण संपेल का स्वार्थ ?
कधीतरी लाचारिही पुकारेल का आर्त ? || ५ ||

जे जे आहे जिवंत त्यानी घालावी साद
मेलेले मूडदे ही देतील प्रतिसाद ,
लाचार सरदार पण मावळे हुशार
गाडा आधी फितूर करा “मराठा हाच विचार” || ६ ||

—————– बाजी दराडे

माझ्या मागे....!

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 24 Apr 2012 05:33:00 +0000

मी सुखे त्यागुनी सारे;
असे हरवतो जेंव्हा;
न जाणे कसा उमटलो
हा रस्ता माझ्या मागे...॥१॥

दर्पणात या इसमां
पाहणे अशक्य आहे;
तू काय हवी ती कर तयाची
अवस्था माझ्या मागे... ॥२॥

मी धावत होतो अथवा;
फरफटलो गेलो तरीही
हे काय नित्य स्तब्ध उभे
जन्मतः माझ्या मागे....॥३॥

काळाचा वेग असाध्य;
मन चक्काचूर होते
समोर पळते काही
सर्वत: माझ्या मागे....॥४॥

मज देह रिताच होता;
मोक्षाधीन आता झाला
ही कशास करिता तुम्ही
सांगता माझ्यामागे....॥५॥

असणे नसणे सारे;
जर हाती तुझ्याच आहे
का राहतोस व्यर्थ उभा
समर्था माझ्या मागे....॥६॥

मैत्री असते कशी ...

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Tue, 24 Apr 2012 05:26:00 +0000

मैत्री असते कशी, लोणच्यासारखी?

हो हो लोणच्यासारखी. मुरत जाते, जुनी झाली की.

मैत्री असते कशी, दुधावरच्या सायीसारखी?

हो हो सायीसारखी. घट्ट होते वेळ जा‌ईल तशी.

मैत्री असते कशी, बासुंदीसारखी?

हो हो बासुंदीसारखी, गोडी वाढते आटवाल तशी.

मैत्री असते कशी, फोडणीसारखी?

हो हो फोडणीसारखी. लज्जत येते जीवनाला तडतडली तरी.

मैत्री असते कशी, मीठासारखी?

हो हो मीठासारखी. नसेल तर हो‌ईल जीवन अळणी.

चिमणं गोष्टी

noreply@blogger.com (ashishuraut) — Wed, 18 Apr 2012 10:30:00 +0000

चिमणे चिमणे रडू नको!
आईचा पदर ओढू नको!
सोपवते तुज बाईंच्या हाती,
शाळेला कधी टाळू नको!!!

चिमणे चिमणे झालीस मोठी,
पंख पसरून उडण्या साठी..
भरारी घेताना भिऊ नको!
उंच उंच जाण सोडू नको!!!

चिमणे चिमणे रडू नको!
सुटले घरटे समजू नको!
संसारी केली तुझी पाठवणी,
कमी स्वत:स लेखू नको!!!

चिमणे चिमणे झालीस मोठी!
टिपशील दाणे बाळा साठी!
शेवटची गं ही बाळे पाठवणी,
आता चिमणू राहू नको!!!

चिमणे चिमणे झालीस मोठी,
चिमणं गोष्टी विसरू नको!
चिमणे चिमणे रडू नको,
चिव-चिव करण सोडू नको!!!