Asi Polis

Parfümün Hariç Herkes Sahte!

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sun, 08 May 2011 20:45:00 +0000

Keşke... Hiç tutmamış olsaydım elinden, ve bakmamış olsaydım gözlerine. Çünkü... Çünkü her seferinde biraz parfüm kalıyor geriye senden. Şimdi ne oksijen soluyor ne de karbondioksit veriyorum, günlerdir arkandan bıraktığın kokuyla yetiniyorum.

Ve bana sakın aşktan bahsetme, aşk değil bu! Bir gemiyi terk ettikten, aylar sonra ona özlemle tekrar dokunma hevesi; buna aşk denebilir mi? Bana bilmediğim terimlerden de bahsetme, doldurma gözlerimi tekrar hevesle. Bilmiyorum daha ne kadar yalan söyleyebilirim ya da yalnızlık kaplı odamı senin kokunla doldurabilirim; ve hayır, sevmiyorum ben seni. Sadece dokunmak istiyorum, dudaklarına. Her gece, her saat ağrı kesicimin içkiyle yok oluşundan sıkıldım. Her gece, kahrolası her gece gözlerimle kavgaya tutuşmaktan bıktım artık; bak hatta, şuan bile...

Senleyken de sensizken de mutluyum, bana bunu tanımla. Çünkü sen olmasan bile, gülümseyişini unutmam. Nasıl anlatabilirim sana bilmiyorum, sensizliğin tıbbi tanımını ama bilmeni isterim ki ben senleyken de hastayım. 'Ayrılık uzun sürer' demiştin, umarım beklerken sıkılmazsın. Ve hani bir de 'neden' diye sormuştun arkamdan; her şey bittiği için değil de, cevabını bilmediğim içindi cevap vermeyişim.

Umarım mutlusundur, ben mutluyum ve mutlu oluyorum parfümünün ulaştığı her metre karede. Seni düşünüyorum, 'o mutlu' diyorum, ne pişmanlık kalıyor ne de arzu o zaman işte. Sahte yüzler görüyorum, sahte çiftler görüyorum, ve sahte öpücükler çevremde. Düşünüyorum... İnsanlar ne kadar aptal, kendini beğenmiş ve hırslı! Biz böyle değildik seninle, çünkü her elini tuttuğumda, her göz yaşını sildiğimde, her sarıldığımda sana; biraz daha yaşıyorduk. Çünkü, çünkü yaşamayan herkes sahte! Sahte olan herkes ölü ya da.. Bilmiyorum. Ama şu sıralar herkes sahte... Evet, herkes sahte!

Hesaplaşma

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Fri, 29 Apr 2011 19:55:00 +0000

+ İnsanlar ölümlüyken hayat nasıldı?
- Arabalarımız havayı kirletirdi.. Sigara içerdik, et yerdik. Bu çöplükte yapamadığımız her şeyi yapardık ve hayat mükemmeldi. Çoğu zaman hiç bi şey.. Olmazdı... Tıpkı Fransız filmlerindeki gibi.. Düzüşürdük, herkes sürekli düzüşürdü!

+ Günde ortalama kaç saat çalışıyorsun?
- En azz, on üç, on dört saat.
+ O kadar parayı napıyorsun ha? Her şeyinn, ennn büyüğünü alıyorsun. Kocaman arabalar, muazzam bi villa, bi yat.. Ben üstün erkeğim diye bağıran bir sürü şey. Başka bi nedeni olamaz, o yatla açılacak boş zamanı bile bulamıyorsun. Neden daha fazlasını istiyorsun?
- Bu ülkede demokrasi var, şuan sahip olduğum neyim varsa, hepsinin, bedelini ödedim.
* Yanlış! Bu ülkede kapitalist dikta rejim var.
- Hadi canım
* Neyim varsa hepsi çalındı
- Daha çok şeye sahipsem, bu daha çok çalıştığım için olmuştur. Doğru zamanda, doğru fikirlere sahibim diye böyle olmuştur. Ayrıca, ben yalnız değilim. Aynı şanslar herkese veriliyor.
+ İşte başladık...
- Siz de çalışırsanız, benim durumuma gelebilirsiniz.
+ Sen tam bi laf ebesisin, öyle değil mi? Güneydoğu Asya'da pek çok kişi günde 13-14 saat çalışıyor, ama vilları falan yok. Ayda 30 avro kazanıyorlar. Onların da muhteşem bazı fikirleri olabilir, ama otobüse binicek parayı bile bulamıyorlar.
- Güneydoğu Asya'da doğmadığım için sizden özür dilerim.
+ Yine de ordaki hayatı yaşanabilir kılabiliriz. 1. dünya ülkeleri, milli gelirlerinin binde biriyle, 3. dünya ülkelerinin bütün dünya borçlarını silebilir, dünya daha güzel bi yer olur.
- Şöyle düşünün; bu dünya ekonomisinin sonu olur!
+ Fakir kalmalarını istiyorsunuz, böylece onlara hükmedebiliyorsunuz! Hammaddelerini yok pahasına satmalarını sağlıyorsunuz...

- Sen ne anlarsın ki?

İdam Yolcusu Dilsiz

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Thu, 21 Apr 2011 20:06:00 +0000

Dünya dikey, ona göre hiç değilse. Ne kadar gidersen git, yine sıfır elinde. 6 yaşındayken yalnız kalmış ve hastalık oluşmuş beyninde. Olgunlaşmış... Onun da düşünceleri değil yüreği olgunlaşmış. Ama hala yalnızsın ve şimdi, oldun altmış. Düşüncelerini söylemekten yoksun, o anca düşünür; anlatamaz kalktığında annesine, o büyük düşünü. Ve kendi düşünde o olcak bi gün büyük bi düşünür, ancak hepsi lafta kalır ve bir gün ölür...

Şöyle ki... İşlediği suç epey bi büyüktür. Yakalanır ve ayakları onu idama götürür. Bağırmak ister, 'seni seviyorum' demek ilk ve son defa, annesine. Bu sırada oğlunun konuşması için, doktor peşindedir, annesi de... Yoktur yol, gözleri de kararır dilsiz garibin. Şimdi geçici de olsa, kördür de garibim. Ve bi anda tutar tüm dünyaya garezi; bağlarlarken boynuna halatı, haber alır annesi. Bi kaç damla akıtır, kuru tahtanın üstünden bizimki. Ve sorulur sessizce, "söyle nedir son isteğin?". Cevap veremez dudakları, açılıp kapanır. Annesinin sesini duyar ve birden ölüm kadar sararır. "Söyle nedir son isteğin? Söylesene be adam!"... Dayanır zorla... Gözleri açılır ve son bir kez daha dener... Ve ölmeden hemen önce ulaşır o büyük düşüne, ilk kez konuşmanın mutluluğunu hissedemeden; "Seni seviyorum anne."

"Ve hoşçakal..."

Hoşça kal...

Anlatsam Anlarsın

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Thu, 21 Apr 2011 19:46:00 +0000

+ Şimdiki motorlar ne güzel he? Pedal medal yok. Düğme var, basıyon çalışıyo.
- Hee..Çalışmazsa çalışmasın anasını satiyim, sanki çalışınca bi yere gitcez..
+ Öyle deme ama.
- Hiç...
+ Otur mesela Ali Abi.
....

....................
.............
.........
......
....
..
.

Meksikalı Beyaz Adam

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Fri, 11 Mar 2011 05:56:00 +0000

Sessizliğin uğultusu ve beyaz bir adam Tijuana'da, yılbaşına saatler kala arkadaşının yanında. Tekila cennetinin farklı insanı olmak kolay değil tabi, tuz ve limonu yaladıktan sonra kalmıyor ağzında, aroması. Arkadaşına veda ederken, tokalaşıp öpüyor yanağından. Bunu gören insanlar ayıplıyor, eşcinsel damgası yiyen, Beyaz Adam! Ve Meksika...

Akşam saati utancını saklamak için, iş yerine doğru yola koyuluyor. Kirpiklerinden düşen yorgun çapak, tozlu caddeye, karışıyor. Yanından geçtiği sokak dansçılarına bakıp gülümserken, dansçılar da durup ona bakıyor; Beyaz Adam. 16. yüzyılda gaddar bi kimyasal silah olmak istiyor, yani Hernan Cortes. İçindeki kinle alevleniyor, hepsini yok etmek. Mextli beliriyor gökyüzünde, ufak bi fırtına patlatıyor. Çokta uzak sayılmaz aslında fırtınaya, ortasındaki çölü saymazsak, Kaliforniya... Ve Meksika...

Sigara almak için bi bakkala uğruyor, saat 23:19. Bırakıyor tezgaha, bi kaç Meksika pesosu. Sigarasını yakarken, "¡pobre méxico" cümlesi yankılanıyor zihninde. "Tanrıya çok uzaksın, ve Amerika'ya çok yakın...". Düşünüyor eve doğru koyulurken yola, ve en sonunda hak veriyor, Porfirio Diaz'a. Takılıyor gözleri Meksika bayrağındaki İspanyol yeşiline, sonra gözlerinin önünde, Papua Yeni Gine.

Evine varıyor ve asıyor siyah paltosunu, saat gece 12 ve tam 12 kere çalıyor siyah kilise çanı, her çan sesinde atıyor ağzına bir siyah üzüm, ve tutuyor gerçekleşmeyeceğini bile bile, siyahtan, dilekler... Beyaz Adam! Ve Meksika...

Anhedonik Hedonist

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sun, 06 Mar 2011 19:00:00 +0000

O... O zevk almanın tanrıçası fakat, hiçbir şeyden zevk almayalı yıllar olmuş. Gömlek üstü kravat yerine, halat bağlayan tiplerden. Sefa pezevengi ya kendisi, zevk almak tek derdi. E tabi yıllarca zevk alınca, bi anda bunal dım tıs tak. Göz rengi... Göz rengi tam olarak, döllenmenin rengi. Açık mavi kahverengi tonlarında ama aslında pembe. Dım tıs tak evet dım tıs tak bi orospu çocuğu, sinir oluyorum, elimde değil, ölmekten zevk alan, cesetlere, cesetlere. Ayağa kalkmak için üç otobüs dolusu yolcuyu ayaklandıran, ahmak donör. Vermeyi bırak almana bak, işte o zaman gökyüzü bürünür anhedonik hedonist bi renge...

Kalabalık... Büyü... Büyür... Anhedonik bi ideolistmiş, senin... beynini...
Dım tıs tak.
Evet.
Öldü... Öldüm...

Absürd Egzistansiyalist

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sat, 05 Mar 2011 18:16:00 +0000

Yırtık pırtık bi gökkuşağı ve defolu bu gezegenler, akciğlerimi düzenleyip gidicem bu gezegenden. Tırnaklarımdaki damarlar, gözlerimdeki kıllar kadar sahte ve kalbimden asit damlıyor, o sahteliğe doğru. Sonsuz huzurla seviştim ve sonsuzluğunu aldım, savaş sırasında Vietnam'da. Van Gogh görmüş bizi resmetmiş, tek kulağım yok tabloda. Kıskançlık krizine giren ceylanla tutturdum ufak bi yarış ve sinir hücrelerimdeki elektriğe kapılarak boğuldum.

Akşamdan kalma yalnızlık, güneşi görmek umuduyla bir akşam daha benimle şimdi. Kol kola girdiğim akrep ve yelkovan, hep dolandırmış beni, ve hayatım, sikildi. Aptal bira fıçıları, aptal tik taklar, aptal bardak, aptal telefon ve aptal sessizliğin sesi. Ben de aptalım e biraz, dinlediğim için sessizliği. Boğazımdan yuvarlanan ıhlamur parçacıkları ve kulaklarımda çınlayan katil zil sesi, halüsinasyon etkisindeki ölümcül siren sesleri. Kafamın içindeki hayali her şeyle, şuanda bi paketteki tüm sigaraları, bitirdik, bitirdik.

Balkonumda uyuklarken elimdeki elma ağır ağır, ilerledi tavana. Ve Arşimed'i gördüm lambanın içinde, Edison'a bağırırken. Doğduğum günü düşünmeye çalıştım, karanlık göz bebeklerime dolarken. Sonra göz kapaklarım kapandı ve biraz da ölümü tattım. Herkes gibi büyüdüm, doğru yanlış yaşadım. Oysa italik bi yazı tipi kadar, boynum büküktü.

Boşver, doldur; Ve şerefe… Kulakçığımdan teğet geçen yıldırıma şerefe. Şerefe… Mezarlıkta şarabıyla büyüyen mezarcıya şerefe. Şerefe… Farklı ayak izleri bırakan tanrılara şerefe. Şerefe… Gökkuşağına asla dokunamayacak olmanın ilkelliğiyle, ışık hızına ulaşıp gülümse. Son bi kere… Boşaltmadan mideni denize... Tek bacağını kaybetmiş, koşucuya, şerefe… Son bi kere… Şerefe… Şerefe…

Hayat Perdesi #4

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Thu, 24 Feb 2011 22:38:00 +0000

Bir aile fotoğrafına sığmaz ellerim ve şimdilerde o dışlanmış ellerim kadar da sessizim ben. Bu şehrin ayazında ya da soğuk bi kış akşamında öldüğümü görseler; benden geriye kalan tek hatıraysa titrek parmaklarımda bi dal Camel. Gözlerimde tek damla, kurumuş ve kalmış öyle; son sözlerimse etrafımdaki kalabalığa doğru, 'Siktirin gidin!'.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Susardım... Kum taneleri çiselerken kafama, yıldızlara bakıp susardım. Ruhsuz bir ses duyar ve o an ölümü dudaklarından öperdim. Zihnimdeki tat ekşirken, kaybolurdu hayallerim. Gözlerim kapanırdı düşmanmışçasına yaşamaya ve, açmaya uğraşmadan sızardım. Güneşle beraber açılırdı göz kapaklarım, ruhumla bedenimin sohbetine tanık olurdum, sigaramı yakarken. İzmarit uçarken karşıdaki banka, şu koduğumun şehrinde göremediğim martılara küserdim...

Yanından hayaletçesine yürüdüğüm insanlara gülümserdim yalandan. Duygu yüklenmiş bulutlar da aynı şekilde, ağlarlardı kafamda. Huzur dolu gözyaşlarıyla ıslanırdım, dumanımı üflerken. Feriştah güneş öldürürdü, hayallerimi erkenden. Asfalt dökerdim yollarıma, kurumadan bozardım. İstemiyordum, İSTEMİYORUM, hiç bir yolu kendim seçmek...

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Gemiler uçar mı, yoksa uçaklar yüzer mi? Sağda solda gördüğün, mantıklı olan düzen mi? 'Başlangıcı olan her şeyin bi sonu vardır' argümenti, 'tanrı öldü' argümentini de, kabul eder mi? Saçmalıklar fiyasko, mantık mı bize piyango? Mantık gördüğüm tek yerde, tanrı yoktu, varsa, öldü. Ha yok haksızsam eğer, varsın, ölsün. Varsın, ölsün.

Uzaklara Gidelim, Kafalarımızı Çekip

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Wed, 22 Dec 2010 20:20:00 +0000

Zihnim şuan bomboş, beyin hücrelerim folloş. Hafif bi ağrı başladı bi kaç ilaçla bastırdım, içimde biraz umut vardı, cerrahlara aldırdım. Ama ne nefret kaldı şimdi ne de biraz gözyaşı, ne kadar ağlarsam ağlayım artık akmaz gözyaşım. Sabaha karşı sadeliğinde turuncu bir gökyüzü, bu vakit mutluluğun öfkesinden dostlarıma yüzsüzüm. Şu sıralar uyku düzenim garip, tekilaya sararım geceleri. Mantık hatasına bakın şimdi, ben sabahları gecelerim.

Şuan kafam azcık güzel var yüzümde gülümseme, sırf rol olsun diye yeltenmem ben tebessüme. Siyah beyaz gökkuşağı gibiyim, kendi içinde rengarenk. Dışarı pek yansıtmasam da, benim yüreğim cengaver. Yağmur vursun kafama, benim ruhum afacan, şemsiyemi kullanmam, tırmanırım ağaca. Adım tanrı tanımaz, çünkü tanrı tanımam, takılanlar adıma, değer vermez aklıma. Haklılar mı hayır, hakladım ben aklımı. Haklarımı elimden alan özgürlük, mutluyum ben bi bakıma!

Bu arada, güvenim yok annem dışında hiçbir kadına. Çünkü onların yapamadığını yaptığım vakit, sevinmezler genelde adıma. İnsanlara pek güvenmediğimi zaten dostlarım bilir, beni tanımayanlar artık sizde bilin. Ve her şeye bi perde çekerken...
Bugünü çöpe atın, yarına ateş edip.
Uzaklara gidelim, kafalarımızı çekip.

Babama Kızma Anne, Çalışan Horlar!

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sat, 11 Dec 2010 20:34:00 +0000

Her gelen, asla gideni aratmadı ve eğer aratsaydı o vakit telefona sarılırdım. Ve tuşladığım ilk numara, senin numaran olurdu. Ama ben değiştim artık kızım, hala benim kalbimi kan kırmızı sanıyosun. Bak gideni özlemiyorum çünkü, her gün beni arıyosun. Ben mi? Aramıyorum. Seni sevmediğimi bildiğin halde, nasıl hala saçma bi nesneyi atamıyosun? Aranıyosun... Bana ettiğin en ağır laf 'çocuk'tu, sense orospusun! Yani asla birleşemeyiz.

Önümden yürü, arkamdan koşma artık Sen tekneydin ben yolcu işte, son limana geldik. Biraz daha üstüme gelirsen, bil ki, alaboran yakındır. Ilık bir duş aldım ve o vakit tüm 'sen'lerimden arındım. Bunları okuduğun vakit, yüzündeki şaşkınlık; mastürbasyon sonrası pişmanlık ifadenle eşdeğer. Sevgili; sen 1 ay için yeterince gerçek bi yaşamdın. İşimiz bitti ya şimdi, havlu alıp kurlan. Anladın mı? Anlamadın. Biliyorum sana bi kaç paragraf daha şart, ama boşver. Sinirimle seviş, yalnızca zevk al. Ve bana kızdın ya hani horluyorum diye; kızma kızım çalışan horlar!

Zıbar Rahatla

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sun, 21 Nov 2010 21:03:00 +0000

Gergin bi gün... Gergin bir ortam ve gergin bi gün! Yine kavga gürültü, ve bense üzgün... Huzru bulduğun bi yer, söyle nerde gördün? Dün akşamdan kalma çayla, son sigaranı söndür. Mutludur nedense, yere düşen izmarit. Elin gider cebine, bir tane daha yakarsın. Hep sonbahar biterken, sokaklara merhaba. Saysan az değil, onca yıl var önünde. Sorması ayıptır ama, en garibi hangisi? İkibinon öyle saçma geçti ki, yutkunurken soluyordum demek baya bi kafi. Elli beş yaşında komşudan bir farkı olmak, sigara içtiğin için canından olmamak! Marifet ya sanki içiyosun da... Sıkıntımı alsın diyorsun madem, zıbar rahatla...

"Aynı masa... Aynı arkadaşlar aynı masa! Yine sarhoş, ve yine aynı çorba... Huzru bulduğun bi yer, lada samara! Lacivert'in tonlarında, bi şehri yağmala. Dertlidir nedense, yerel radyolar. Şarkılar gelir geçer, zihnin hatırlar! Tüm kış aylarında bak, Güvenpark'ta, soğuğa küfrederken, buzdan ilçeler kafamda. Saysan az değil, onca yıl devirdik. Sormamız günah değil, en beterdi hangisi? İkibinsekiz öyle bir bela ki, küfürle soluyordum demek baya bir kafi. Elli beş yaşında komşudan bir farkı olmamak, mahalle bakkalında beş saat lakırdamak! Marifet ya sanki yazıyosun da... Hatırlanacak hiçbir şey yok, zıbar rahatla..."

Ne Zaman Çocuklaşsam...

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Mon, 08 Nov 2010 18:59:00 +0000

Hani bazen saçmalamak istersiniz ya
Çevrenizdekilere aldırmadan.
Ya da kaçmak uzaklara
Saçmalamadan...
İşte o bazenlerden birindeyim şuanda
Tam üstünde.
İleri adım atsam kesin
Geri adım atsam asla olacak bir 'bazen' bu.
İşte ondan adım atamıyorum
Kaçamıyorum da...
Hep saçmalıyorum.
Çocuklaşıyorum.

Mutsuz da değilim ama,
Yüzümde de hep tebessüm yok hani.
Ama mutsuz değilim işte.
Yağmur yağsa koşarım ıslanmak için,
Gökkuşağı görsem ardını bırakmam...
Ben de bir kaldırıma uzanıp
Gecenin ilk saatlerinde yıldızlara bakarak düşünürüm.
Ben de elimden değer verdiğim bir şey alındığında
Sinirlenirim, ağlarım belki.
Ama ne zaman çocuklaşsam,
Kendi kişiliğimle kavga ederim
Ve tekrar galip gelirim...
Geçici bir heves daha geçer
Bir başkasına doğru ciddi adımlar...
Sonra birden takılır ayağım, düşerim.
Hemen kalkmam işte o zaman,
Ya da kalkmak istemem...
Evet,
Kalkmak istemem.

Mutluluk En Büyük Lükstür!

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Mon, 01 Nov 2010 20:32:00 +0000

Akla gelen tüm lükslerin yanında, mutluluk biraz daha ağır basar. Lüks bir telefonun yanında, o telefonu elde ettikten sonra geçici mutluluğa ulaşılır. Yani yalnızca geçici mutluluk bile, diğer tüm lükslerden büyüktür. Öyleyse tam olarak mutluluğa ulaşan, mutlu olan insan var mıdır? Hadi onu geçtim, ne gerek var ki mutlu olmaya? Mutsuz olmasam yeter bana...

Tırtıl, ertesi gün öleceğini bile bile kelebek olur. Kelebek oluşu lüks, ertesi gün ölecek olması mutsuzluktur burda. Mutluluğu gören oldu mu?

Mutluluk, herhangi bir şeyin en iyisine sahip olmaktır bazen. Fakat her zaman daha iyisi vardır. Her zaman daha iyisine sahip olmak lüks, fakat her zaman daha iyisi olması mutsuzluktur. Mutluluğu gören oldu mu?

Dilediğin gibi, özgürce, sorunların olmadan yaşamaktır mutluluk. Oysa sorunlar hep vardır, özgürlük yoktur ve yalnızca doğumgününde mumları üflerken dileyebilirsin bir şeyler; o da gerçekleşmez. Mutsuzluk burda işte. Mutluluğu gören oldu mu?

Attığın her adımda biraz daha yükselebilmektir mutluluk. Oysa hayat inişli çıkışlıdır; bir adımda yükselir, bir adımda düşersin. Mutluluğu gören oldu mu?

Ve mutluluk, mutsuz olmamak değildir. Mutluluk, soyut bir kavramdan ibaret, ulaşılmaz bir kavramdır. Mutsuz olmamak ise, mutsuz olmamaktır işte... Mutlu değilsindir ama, mutsuz da değilsindir. Akıp gider her şey, senin tersine de aksa; mutsuz değilsindir işte.

Cevabını bile bile, son kez soruyorum. Mutluluğu gören oldu mu?

Hayat Perdesi #3

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Mon, 27 Sep 2010 19:51:00 +0000

Karmakarışık bi sabaha karşı sadeliği, odama sızan loş ışıkla güne hoşçakal. Kapanan gözler akşam açılacak olmanın garipliğiyle, beyne komut gönderir ve yorgun beden sallanır. Titrek dudaklarım ve yorgun göz kapaklarım ve bu lavabonun anlayamadığı tek şey kusmak istemem. Kulaklarımdan giren gürültüyle oluşan baş ağrısı, ardından midemdeki boş kalabalığa da bir hoşçakal...

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Hayallerimi sardığım battaniyem, vücudumu sarmadı. Biraz sakin ol dedi bulut bana, sonra birden ağladı. İnandığınız melekler bıkmıyor mu günahları yazmaktan? Önüne bakamaz oysa insan, geçmişine bakmaktan... Yakmaktan... Sigaranın yokluğunda hep fotoğrafları yakmaktan. Anıları silmekte güzel şey, hüzünlenip bakmaktansa... Ve sonra... Aklıma geldin birden. Ve sinirlenip bi sigara yakarken, bilmeni istediğim son bir şey... Sen, yarınla ilgili planlar yaparken aldığım ani karardın. Artık ne mesaj atar, ne de ararsın. Batan güneşimle beraber sen de karardın.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Saçlarını koklayıpta uyumanın tadı, bi kaç tekiladan sonra belli değil adı. Ne ben sorarım ne o söyler işte hayat böyledir, dün gece kazanmışken, ilk güneşle beraber kaybedersin. Farklı bi yatakta uyanmakta hani epey farklı gelir, doğal olarak afallarsın ve dersin ki, 'nerde gelin?'. Nerde gelin? Damat ben miyim? İstemiyorum, istemiyorum! Bana sigaramı verin...

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Tak tak.. Gir içeri. Hızla girdiğin dünyamdan çıkarken, tek ricam kapıyı kapatman geri. Senin ellediğin kapı kolunu elleyecek başkasında, kokunu aramakta neymiş? Bu dünyadan kurtuluş olan, tüm yollar bitmiş... Ve her şakada bi gerçek payı varken, o paydan epey büyük payda ben. Gerçeklerden haz etmeyen tavırlarım, ölümle beraber pekişir. Ben hayatten bahsederken, birinin hayatı son bulur. Ve ben bunları yazarken, birinin hayatı son bulur. Birinin hayatı son bulur... Birinin...

04.09.2009'dan Af Dileyen Satırlar

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Fri, 03 Sep 2010 23:20:00 +0000

Boş! Her uyandığımda aynı şekilde kalkıyosam. Bu yüzden sinirlenip kendimi azarlıyosam, ve sinirlerimse azalmıyosa... Her günkü monotonluğu bozmaya çalışmaktan haz almıyosam, ve artık insanlarla o kadar övünmüyosam. Övünmüyorum, ve suç benim değil eskisi kadar ortalarda görünmüyosam. Görünmüyorum, çünkü fikirlerim farklı. Sen beni görmüyosan bu demek değildir ki fikirlerin Tanrı! Sancı... Biraz daha sancı... Beynime saplanan antitezler, benimkilerden farklı. Düşünmüyosun... Çünkü düşünen var başkası yerine. Düşünmüyorum... Çünkü düşüncelerim beni götürür derine. Ve derine gittiğim vakit ordan çıkmam zaman alır, yol boyunca arkamdaysa biraz alkol ve duman kalır.. DUMAN KALIR!

Adı depresyon olan haptan kullanmıyo diye depresyona giren insanlar, özentilik had safhadayken özenmiyorum insaf lan! İnfaz var... Bu kaçıncı infaz lan. Kafamdaki düşünceyi öldürmek istiyosan, biraz daha duman altı. DUMAN ALTI! Verdikleri buydu bana e ben de duman aldım... 17 yıldır Altuğ adım, bu satırları yazanıysa tanıyan var mı? Hayır, kesinlikle benden başkası. Çünkü yazarken düşünmüyorum başkasını. Başkası mı? Nerden çıktı... Hastalıktan ölen dostuma, gider yaptığım için pişmanım. Pekçoğunuz bu satırları anlamıyoken, ben kapatıyorum iştahımı. İŞTAHIMI!

Dinlemeyin... Fikirlerimi dinlemeyin. İdeoloji karışık bir bilimse, düşüncelerim bilim değil. Bilen bilir, yıllardır arıyorum nefretimi. Tekrar bilin! Kim sevebilir benden başka, nefretini? Nefret edin! Benden evet nefret edin! Şuanda tek dostum bu satırları yazan soğuk elim... 4 Eylül'e böyle boktan bi vaziyette girerken, kaybettiğim dostum duyuyosan affetmeni istiyorum senden! Hiçbi zaman üzülmeni istemedim, İSTEMEDİM! Ama anlamışsındır şimdi umarım, bırakamamıştım işlerimi... Sen gittiğinden beri her şey değişirken, tanımıyorum yıllardır o işverenimi...

Yokluğunun verdiği başağrısı, keşke olsan da boşver baş ağrısın.. Ağrısın! Seni son kez görsem ben, toz pembe hayallerimi üflerken affettiğini görsem ve.. Görsem ben...

04.09.2009'u silen ben takvimden, durduramayan zamanı o aptal takvimler... Aptal ben... EVET APTAL BEN!

Hasta Düşünce

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sat, 28 Aug 2010 14:52:00 +0000

Öhö öhö.. Öksürmek vasıta. Hep bi sancı ve tenim saydam olsa, içime bakıp öldüğümü görürdüm. Uyandığımda yaktığım sigara nankör, vücudumdan ayırır beni. Biraz dolaşmak istediğimde, cepte param olmalı. Sigara bulmak için gezerken, yolda bi kaç eski arkadaş. İsimlerini unutmuşum, öyle selamlaştım. Sigara istedim sağolsunlar unutmamışlar beni. Oysa içime çektiğim her duman, unutturuyor bana beni...

Şimdi açım, olsun evden uzaklaştım. Yarınaysa uyanmak, benim için mutluluk. Herkes ayrı gözle bakarken, ben hep aynı gözle baktım. Fikirlerim değişti ama, kişiliğim hep aynı kaldı. Pek çok insan gördüm, başka insanları sevmeyen. Kendi farklı bir ırkmış gibi sanki, merak etme.. Öldüğünde büyürsün. İçime yerleşen boşluk hissinin tüm çağrılarını cevapsız bıraktım. Uyumak bu kadar güzelken, ayıkken gördüğüm kabuslar niye? Niye bu telaş, bu koşturmaca? Ölümün bir an olurken, bunca yıl yaşamaya layık olmak? Hayat vadem dolarken ben yaşıyosam iyi kötü, bu kazandığımdan değil kaybettiğimdendir.

Bak güneşte battı ve yeni uyanmış gibiyim, gölge sinerken ışığa biraz daha kahve... Ateşten daha sıcak ve bi buzdan soğuk ben, sol bacağımda bir yıldır hissettiğim ağrı. Vurur beynimi yarınla ilgili düşünceler, sonra düşünmeyi bırakıp biraz daha duman altı. Umutlarım bitince geleceğim belirir, aldığım koku yine hastane odası. İnsanlardan uzaklaşırken öyle naptığımı bilmiyorum, beni seven herkese birazcık öfke. Doğuştan lekeyle boğuşuyorum epeydir ama, yorgun düştüm birazcık, belli etmiyorum sadece. Tüm insanlara karşı nefretle dolarken, huzur buluyorum her gece...

Tanıştığın İnsanlardan Hoşlanmayacaksın

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Tue, 24 Aug 2010 17:49:00 +0000

Hoşgeldin çocuk... Gözlerini dünyaya açtığın ilk gün, ve sen ağlıyorsun. Dur orda, ağlamak için çok zamanın olacak... Her şeyden önce, sana söylemem gereken şeyler var. Öncelikle, gerçek şu ki... Tanıştığın insanlardan pek hoşlanmayacaksın. Ve onlar da senden hoşlanmayacak.

Kendi çıkarları için seninle arkadaş olmak isteyenler...

Aileni senden soğutmak için ellerinden geleni yapanlar...

Hayatı parayı al karıya kaçtan ibaret sananlar...

Beraber hırsızlık yapmak isteyenler...

Kavganın büyüklük göstergesi olduğunu söyleyip, seni de erkek olmaya davet edenler...

Erkekliği kan ve yumrukta arayıp, attıkları yumruğa cevap vermeyince senden nefret edenler...

Yumruğunu salladığın vakit dahi, seni düşman ilan edenler...

Her geçen gün daha da büyüdüğünü sanıp, daha da küçülenler...

Borç isteyip asla vermeyenler, ya da vaktini hep geciktirenler...

Seni arkandan vurmak için yer arayanlar...

Yüzüne başka, arkandan başka konuşanlar...

Taşıdıkları kelebeğin, muştanın hikayelerini her ortamda anlatanlar...

Her gün içki muhabbeti yapıp, ortam çocuğu olmaya çalışanlar...

İnsanların düşüncelerine önem vermeyip, dış görünüşüne göre sınıflandıranlar...

Sırf onun gibi düşünmediğin için, seni aykırı ilan edenler...

Sırf onu desteklemediğin için, ismini köstekçiye çıkaranlar...

Bir şeylere karşı olduğun için, seni anarşist görenler...

Dini inançların çoğu insandan farklı olduğu için, seni kendi dinlerinde günahkar ilan edenler...

Biliyorum çocuk, daha ilk günün ama, bunlar gördüklerimin yalnızca ufak bir kısmı. Sadece söylüyorum, yakında kulağına ismini okuyacaklar; dini düşünceni çoktan belirlediler zaten. Sen, sen ol çocuk. Ne o ismi sen seçtin, ne o dini. Düşünmek için, öğrenmek için çok vaktin olacak... Benim anlatmadıklarımı, zaten göreceksin. Gördüklerin acı değil, öfke değil, nefret değil. Tüm bu gördüklerini anılarınla ve sevdiklerinle birleştirdiğin zaman; monoton hayatın oluşacak. O monoton hayatı değiştir çocuk.

Seni, ışığı görmemek için duvar olarak kullanmalarına izin verme. Sen, ışık ol.

Uzunu Anlatan Kısa Satırlar

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Wed, 18 Aug 2010 11:56:00 +0000

Yalan bu şehrin ışıkları aydınlatmaz içimi...
Sen inanıyosun tanrıya diye, ben bi piç miyim?
Hiç, hiç oldun mu derdim şimdi hiç miyim?
Herkes siktirsin gitsin çokta sikimde.

Beyaz bi sayfa.

Ölüm Bu Sözler

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Thu, 17 Jun 2010 12:47:00 +0000

Merhaba güneş, ben geldim. Ben uzun süredir barışmadığın karanlık. Burda olmamın sebebi barışmak artık, affetmen beni. Ne yaptığımı, suçumun ne olduğunu da bilmiyorum asırlardır; ama bak, toparladım kendimi. Senin yokluğunu ayla ve yıldızlarla gidermeye çalışıyorum bir süredir, onlar da senden faydalanıyorlar belli etmeden, senden alıyorlar ışığını. Her günüm senle geçiyor aslında, sen bilmesen dahi. Senin ışığınla besleniyorum sürekli, unutmadım seni. Karşılıksız da olsa seviyorum ben seni, asla gün ışığım olmayacağını bilsem de.. O umut hala içimde.

Merhaba yalan! Seni görmeyeli epey oldu, ama anladım ki, insanın doğasında varsın sen. Bugüne kadar sana ihtiyaç duymazdım hiç; oysa şimdilerde her gün, herkese, hep aynı şeyi söylüyorum: "İyiyim!". İyi değilim yalan. İnsanlara yalan söylerken, sana yalan söyleyemiyorum. İronikomik... Acıyorum bazen kendime, sana muhtaç olduğum için. İnsanlar sana muhtaç olduğumu bilmesin diye bir mum sönmeden, gazı bitmiş çakmağımla bir mum daha yakıyorum...

Merhaba yağmur! Yağdığı her vakit, beni düşündüren güzellik! Gözlerime bıraktığın damlalar, o an karışır dünyama. Ben dolaştığım boş sokakta, ıslanmak için kapşonumu açarken; üşür soğuk bedenim ve sigara yakarım. Ardında bıraktığın toprak kokusu ve rüzgar, alıp götürürken tüm acımı; ıslak asfalta yatarım ve düşüncelere dalarım...

Acı! Sana merhaba demiyorum, çünkü hep yanımdasın. Teşekkür mü etmem gerekiyor? Hayır. Seninle tek bir iyi anımız yok, neden kalasın ki? Ben bu kadar isteksizken senin olduğun bir yaşama, neden hala inat ediyorsun ki? Tüm nefretimi sana besliyorum, başkasının suçu yok çoğu zaman. Bana ne kadar yakınsan, o kadar uzağım senden. Sen ne kadar varsan, ben o kadar yok oluyorum kendi içimde. Bırak artık beni; terket bedenimi, ben terketmeden...

Merhaba ölüm! Yine karşılaştık, birini daha çaldın hayatımdan, mutlusundur umarım. Ve biliyorum, peşimdesin. Ama üzgünüm, çaldığın diğer hayatlar gibi değil benimki... Doğuştan lekeyle her gün ölümü yaşıyorum, her gün gözlerim kendiliğinden kapanıyor zaten. Hastayım evet, ama beni almak için daha çok çalışman lazım. Çünkü gitmeye hiç niyetim yok...

Güneş, seni yalanlarımla tanıştırayım. Ben aslında seni sevmiyorum, sana aşığım. Senin yalnızca ışığınla değil, hayalinle de besleniyorum. Ve hep yanımdasın aslında, yastığımın altında hayalin...

Yalan, seni yağmurla tanıştırayım. Her damlasıyla seni bana unutturuyor yağmur. Düşündürüyor beni, senin yapamadığını yapıyor. Yoruldum bu oyundan belki ama, yine de, o varken; sen yoksun!

Yağmur, seni en büyük acımla tanıştırayım. Hastayım ben yağmur, ama senin rüzgarın ardından açan gökkuşağı; her şey o kadar güzel ki... Ne hastalık kalıyor, ne acı... Durma yağmur, hep düş kalbime...

Acı, seni ölümle tanıştırmayı o kadar çok istiyorum ki... Ölüm seni de alsa, kaybolsan sonsuza dek. Umarım bir yolunu bulabilirim seni ölümle tanıştırmanın, o benimle tanışmadan evvel...

Neden Çocuk?

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Mon, 14 Jun 2010 18:32:00 +0000

Neden ağlıyorsun çocuk? Sırf uçurtman ağaca takıldı diye, bu kadar üzülmene gerek yok. Ağlama çocuk, o senin uçurtman! Uzun bir süre takıldığı ağaçta kalacak, "ben burdayım" diyecek görenlere. Ağlama çocuk, o senin uçurtman!

Neden gülüyorsun çocuk? Eğer her şeye gülersen, seni ciddiye almazlar. Sırf etrafındakiler gülüyor diye, sen de gülmek zorunda değilsin. Gülme çocuk! Sen, sensin!

Neden üzülüyorsun çocuk? Bu yaşında kaybettiğin baban, seni daha kuvvetli kılacak. Hayata daha sıkı tutunacaksın. Çünkü babanın her zaman yanında olmayacağını, sen şimdi anladın. Üzülme çocuk! Hayat devam ediyor...

Neden bu kadar mutlusun çocuk? Sürekli mutlu görünmene gerek yok. İnsanlar senin mutlu olmandan hoşlanmayabilir. Bazı şeyleri içinde yaşamalısın, insanlar nankör, bencil, çocuk! Sevinme çocuk! Senin sevincin, insanları ağlatabilir.

Neden her zaman ümitlisin çocuk? Umutla doğan güneş, ~~sike sike~~ tekrar batacak. Altı ayı gece, altı ayı gündüz yaşama. Her şeye ümit bağlama, sen insansın çocuk! Düşün. Umudun aslında olmadığını düşün, çünkü yok. Umudu sen yarattın çocuk, gerektiğinde yok etmeyi de bil.

Peki neden .....

- Eeee... Yeter dayı.. Bi siktir git de hayatımızı yaşayalım.

Duygusal Döngü

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Wed, 09 Jun 2010 13:24:00 +0000

Şimdi ne kadar yakınsan bana, o kadar uzaksın aynı zamanda... Hayata bile beni aşık ettin, nefes almamdaki nedenim olup. Gözlerinde gözlerimi görüyorum, sesinse uykularımı alıyor benden. Nefes aldığını düşünmek güzel, bilememekse nefessizlik bana. Ellerin ellerimdeyken, evet artık mutlu ölebilirim.

'Bana bakan o gözleri özledim, ben de biraz özveri gösterip, normal buluyorum böyle bi özlemi.

Mutluluğun resmini çizerim, yüzünü görürsem güzelim. Ve Kendime prens diyebilirim, sen oldukça benim prensesim.'

Bazen duygularımı tanımlamak için kendi cümlelerimi bulamıyorum. Sonra düşünmek için biraz daha alkol alıyorum. Artık her günüm genel olarak böyle geçerken, yalnız kalmak istediğimdeyse dostlarımı tanımıyorum. Çünkü en çok sevdiklerime benden en çok nefret! Yüzüne bakınca sessizlik, benden özür beklersin. Beklersin ancak, artık olmaz ki eskisi gibi. Arkamda bıraktığım her şeyim, artık hiçbi şey...

Siyah beyaz yaşıyorum, benden renkli ifadeler bekleme. Yazabileceğim en güzel cümle, 'unutmaya çabalıyorum'. Bazen kaybolmaya çalışıyorum, çok uzaklara gidiyorum. Sonra gittiğim gibi aynen geri dönüyorum.. Çünkü param yok, çünkü alıştım artık. Çünkü okul yokken, iş gerekli artık. Yeterince işte çalıştım, okul yaz tatilim benim. Okul bitinceyse, sanki cennetteyim...

Fazla çalışmaya da hani gerek duymuyorum, yumurta dayanıncaysa biraz çabalıyorum. Eğer hep kazanan olursam, kaybetmeyi bilemem. Ve en yukarda olursam, bir gün elbet düşerim. Çünkü bebeğim; yukarıya çıktıktan sonra, olan tek yol aşağıya gider!

Tanrı Cevap Ver

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Tue, 01 Jun 2010 20:16:00 +0000

Adımı koymuşlar benden habersiz, dinimi bile seçemedim kendim? Nüfus kağıdımın yarısı yalanken, yokmuş gibi başka derdim. Amaçsız attığım adımların haddi hesabı yok, gözlerimin altından akan uykusuzluğun sorumlusu kim? Cevap versin biri.. Tanrı cevap ver, varsan hani, varsın ya hani... Neden rüzgar esmek zorunda hep sert? Kaya da olsan kıvranırsın, dayanamaz yürek buna. Bir süre sonra sıkar seni.. Sıktı zaten. Neden çile, neden dert? Tanrı cevap ver...

Garip bi yaşam bu... Harbi garip. Şişenin dibini bulmuşken, gözlerin kapanabilir. Ve gözlerini açtığında, nerdesindir kim bilir... İşte öyle saçma durumlar içindeyim. Bi günüm öbüründen farklı sürekli, monoton değil ama yorucu bi tempo var hep. Gün bitti diye sevinirken tam, koyamazsın kafanı yastığa. Rahat bırakmaz hayat seni, sürekli bi başka dert.. Artık huzur ver.. Her kimsen... Sen kimsin? Hadi, tanrı cevap ver...

Ona güvenerek dua edebileceğim birilerini isterdim. İsterdim , evet... Yüzüme bakıpta mutlu olduğumu söyleyebilecek insan var mı hani? Var mı kimse, var mı kimse içten kahkahalar atan? Elbette var, saçma tabi, isteklerim bitmez benim. İstediğim benim, onun, benim kadar ağlamaması. Bi gün ben de kahkahalar atarsam, sebebini hiç anlamaması...

Nefes almak bile zorken böyle, doğduğum vakit ağlamamın sebebi ne? Sus her kimsen, biliyorum, hayat tabi.. Her şeyi bildiğim halde yaratsaydım cahil herkesi, adım tanrı değil de narsist olurdu herhalde? Eee.. Kim cahil şimdi? Ben mi? Büyük rolü yapma bana, o zaman bulurum seni içimde belki. Moruk o değil de... Öldüğüm vakit çalsam kapını, bi bira vercen mi?

Ha bu arada 'verdiğin' bütün ödülleri görmezden geldim, iki büklüm yaşayıp kendimi çarmıha mı gersem? O zaman sever misin beni? Bu da şaka.. İhtiyacım yok sevgiye, ama ara beni. Belki vardır senin de dertlerin.. Var mı peki? Benim var hani, çözebilirsin belki? Çözer misin ha? Tanrı cevap ver. Tanrı cevap ver...

Hiçlikle konuşmakta koyuyor işte son cümlelere varınca.. Cevap ver hadi, tanrı cevap ver...

Hayat Perdesi #2

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Sat, 29 May 2010 08:28:00 +0000

Yanmamakta ısrar eden sigara, yanar ve kırılır.. Bitmek istemez, kim bitmek ister ki şu hayatta? Dün geceden kalma kahve, artık soğuktur ama, acıdır hala... Değişmez bazı şeyler hep inatla... Sen ne kadar değiştirmek istersen, o kadar değişirler.. asla değiştiremeyeceğin şekilde... Olsun, boşver

...

Her şeye rağmen, bu ölü ayakta.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Sanki onun gözlerinden başkasını görmez gibi gözlerim. Sözlerim öyle olmasa bile ben yine de özlerim.

Bir an aklından çıkmaz, ta ki o ana kadar... Sonra unutmak istersin, başta zorlanırsın biraz, alışırsın sonra. Unutmaya başlarsın, ama onu her gördüğünde tekrar hatırlarsın. Görmemek için uzak durmaya çalışırsın, bir şekilde görürsün yine. Ne kadar kaçabilirsin ki? Sonra kaçmayı bırakırsın, hiçbir şey olmamış gibi davranırsın. Hala kalbinin bir köşesinde duruyordur bir şeyler.. Alkole davranırsın, unutursun o an. Kafan rahattır.

Sonraki sabah.. Adını sayıklar durursun. Sanki onun gözlerinden başkasını görmez gibi gözlerin...

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Hadi yaklaş bak hayatın tadına, ölene kadar maraton bitmeyecek
Attığın her adım mutluluk adına, ne yaparsan yap yine yetmeyecek.

Yanacaksın söndür diyecekler
Yakacaksın döndür diyecekler
Seveceksin öldür diyecekler
Göreceksin kördür diyecekler...

Ama olsun yaşamaya değer... Her ne kadar unutmak kolay olmasa da rahatım...

Düşünmedim çok fazla,

Ve Sensiz tek bir hayalim yok diyenlerin, hayali hiç olmadı saydım.

Bazen, Düşünürsün...

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Wed, 26 May 2010 17:16:00 +0000

Bazen, düşünürsün... bulamazsın... cevapları... Kafanı koyamazsın yastığa o zaman işte, giremezsin eve.. Asfalt sana daha rahat gelir; bulana dek cevapları... Ama bulamazsın yine, belki de bir cevabı olmadığı içindir. Bulamazsın işte..

Daha çok olgunlaşır yüreğin, aklından; acıyla mutluluğu yeterince iyi ayırt edebilirsin. İçkiye gider iki kuruş paran da, unutmak istersin. Bir bakmışsın koca bir sene veresiye geçmiş...Kolaydır o vakit ölmek, ama zor olan yaşamak. Zoru başarmayı istemek, sana umut verir. O umutla çocuklaşırsın bazen, ama ne kadar çocuklaşırsan çocuklaş... Bazen, düşünürsün...

Ve düşündükçe, çocuklaştığın aklına gelir tekrar. Tekrar büyürsün, olgunlaşırsın. Hiç kimsenin olgun olmadığı aklına gelir sonra, neden olgunlaştın, neden büyüdün ki? Neden düşünesin ki? Neden her şey bu kadar önemli ki? Ne önemi var, unut sadece.. Çocuklaş, eğlen biraz; düşünürsün zamanı gelince..

Yok ama, olmaz işte... Düşündüm, aynen böyle...

Gerçekten İstersen...

noreply@blogger.com (Altuğ Orgun) — Tue, 11 May 2010 20:48:00 +0000

Ama gerçekten... değil işte öylesine. Her şeyinle, tüm varlığınla istersen bir şeyi.. Sırf para için değil, ya da değil olsun diye. Sen onu istiyorsun diye sadece... Gerçekten istersen...

Gerçekleşmez hiçbir zaman :)

Çünkü başkası onu çoktan istemiştir, sahip olmuştur.
Çünkü, istemek sahip olmanın yarısı değildir.
Çünkü, istenen şey özeldir ve herkes ulaşamaz.
Çünkü, kaybedeceğin bir şeyi gerçekten istemezsin.
Çünkü, istemek, yanıtı kaybetmek olan problemin ilk işlemidir.
Çünkü, istemek kaybetmektir.
Çünkü, geçmiştir modası istemenin.
Çünkü, hep başkasını istersin.
Çünkü, hiçbir zaman bitmez istek.
Çünkü, mutluluğun ve huzurun önünde en önemli engeldir istemek.
Çünkü, rüyalar bile yetmez istenenlere.
Çünkü, istemek, sahip olma umududur. Sahip olacaklarına umut değil bel bağlarsın.
Çünkü, istekler çabayla gerçekleşir.

Ve çünkü, hiçbir zaman gerçekten istemezsin...
İstemiyorum...