பென்சில்

உணர்வீர் வஞ்சப்புகை நெடி!

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Mon, 31 Jan 2011 17:07:00 +0000

இரசிக்கம் பழகிவிட்டோம்
தொட்டி மீண்களையும் - சவப்
பெட்டி மீனவனையும்.

**

'சூரியனின் உதயத்தில் கடல்
செந்நிறமாய் மின்னுகிறது' இல்லை
அது மாயை நன்கு உற்றுப் பாருங்கள்
அது எங்கள் மீனவர்களின் குருதி.

**

கடிதமும் அறிக்கையும் கண்துடைப்பும்
போதும்... கொஞ்சம் எங்கள் கடற்கரைக்கு வாருங்கள்
தோட்டாவின் வஞ்சப்புகை நெடி உங்கள் நாசியை
துளைத்துச் செலவதை உணர்வீர்கள்!
கொஞ்சம் கால் நனைத்துப் பாருங்கள் உங்கள்
கால்களை சுற்றி நிற்கும் ஒரு தாலி கயிற்!
கொஞ்சம் எடுத்துப் பருகிப் பாருங்கள் உரைக்கும்
எங்கள் கண்ணீரின் சுவை!
கொஞ்சம் காது வைத்துக் கேளுங்கள்... கேட்கும்
ஓயாமல் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கும் எங்கள்
அழுகை!!

**

மீன் தொட்டி. >மூன்று கவிதைகள்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Thu, 25 Jun 2009 17:14:00 +0000

உன் அருகாமை வெப்பத்தை
பருகி மூச்சடைத்துக் கிடக்கின்றேன்
வலியின்றி பிய்த்து போடுகின்றாய்
சிறகுகளை.
விழி அரும்பும் நீர்த்துளியென
ஆசைகள் ததுப்பி வழிய
உன் விரல் தொட்டழித்து
வெட்கத்தை ஊற்றி விடுகின்றாய்
மழையில் அழியும் தெருவோவியமாய்
கரைந்து கொண்டிருக்கின்றேன்
நாள் முழுதும்.
--*--

நீ சலனமற்று மௌனங்களை
சிந்திக் கொண்டிருக்கின்றாய்
ஒவ்வொன்றாய் சேகரித்துக்
கொண்டே இருக்கின்றேன் நான்.
….
எப்படி எடுத்துச் செல்வது
பிரிகையில்…!
--*--

மீன் தொட்டியிலிருந்து துள்ளி விழுந்த
சிறு மீனாய் உன் விழிகளுக்குள் விழுந்து
கிடக்கின்றது என் இரவும் பகலும். நீ
என்னை அழைத்து சென்று கொண்டே
இருக்கின்றாய் நானறியா வனமொன்றில்
வேட்டை மானனெ.
--*--

:- கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ்..........!

“தொடர்”வண்டி கவிதைகள்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Tue, 23 Jun 2009 16:55:00 +0000

சப்தத்தை இரைத்துக் கொண்டு
புறப்பட தயாரான இரயிலை
அவதானித்து பாதையின் பின்
வழியில் நின்றிருக்ககையில்
இரயில் பற்றிய சமிக்ஞை
ஏதுமற்று தண்டவாளத்தில்
இறை தேடும் பறவையை
அன்னிச்சையாய் விரட்டுகின்றேன்
என்னை கவனியாத அச்சிறு பறவை
அருகாமையில் வந்த இரயிலை
கவிழ்த்து விடும் துணிச்சலுடன்
சிறகுகளை வீசிக் கடந்து செல்கின்றது.

--==--

கடந்து செல்லும் தொடர்வண்டியில்
கையசைத்து சென்ற குழந்தையின்
மென்விரல் பற்றி இரயிலிலேயே சென்று விட்டது
அதிகாலைச் சோம்பல்.

--==--

சோம்பல் முரித்தபடி
பாதையின் இடவலம் தாவி
செல்கின்றேன்.
அதிகாலைப் பனியில் விறைத்த
உள்ளங்கையை சூடாக்கி
கன்னத்தில் பரப்புகின்றேன்
எனக்குள் இயங்கத் துவங்குகின்றது
ஒரு இரயிலின் அசைவுகள்.
சக்கரங்களின் சுவடு
பதிந்திராத தண்டவாளத்தின்
இருபுறமும் முட்டி நின்ற வானம்
நோக்கி இரயிலின் சப்தத்தோடு கத்தி
அழைக்கின்றேன் மோதித் திரும்பும்
அதிர்வோசை சக்கரங்களற்ற என் சிறு
பிராயத்து இரயிலொன்றை இழுத்து
வருகின்றது. நான் நீள்வட்டக் கயிற்றில்
இரயில் ஓட்டுபவனாய் தண்டாவாளத்தை
கடந்து செல்கையில் என் வருகையில்
வெறுப்புற்று எழுந்து செல்கின்றான்
மலம்கழித்தவன்.

இது பதிலல்ல….!

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Mon, 22 Jun 2009 02:07:00 +0000

இந்த கேள்விகள் ஒருவரை பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்காக அமைக்கப்பட்டதாக தெரியவில்லை. பல கேள்விகள் அபத்தமாகவும், கேலித்தலுமாக உள்ளது. இதை உருவாக்கியவர் வெறும் பொழுது போக்கு நோக்கத்தில் மட்டுமே உருவாக்கி இருக்கக் கூடும் என்பது என் எண்ணம். அவ்வகையில் தொடர்ந்து நானும்….. என்னை அழைத்தவர் நண்பர் அன்புமணி
அவர்கள்.

1. உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா?

தெரியவில்லை. அம்மா அப்பா வைத்தது.
பிடிக்கும்.

2.கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?

அழுகை என்னோடு நிரந்தரமானது அதிக மகிழ்ச்சி, கோபம், ஏமாற்றம்,
வலி, துன்பம், பிரிவு எதிலிருந்தும் என்னை மீட்பது கண்ணீரே!
கடைசியாக என்றால் சமீபத்தில் அண்ணணின் குழந்தைக்கு
ஆபரேசன் அன்று.

3.உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?

பிடிக்கவே பிடிக்காது. அது நாளொரு வேசம் கொள்ளும்.
பத்து வரிகளுக்கு மேல் எழுதினாள் விரல்கள் நடுங்கிவிடும் அதன் பின்
கோடுதான் வரும்.

4.பிடித்த மதிய உணவு என்ன?

பசித்த நிலையில் எதுவானாலும்.

5.நீங்கள் வேறு யாருடனாவது உங்களோட நட்பை உடனே வச்சுக்குவீங்களா?

அடிப்படையில் நான் ஒரு கூச்ச சுபாவம் உள்ளவன். யாரிடமும் நட்பை விரும்பவே செய்வேன்.

6.கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?

இரண்டிலும்…

7.முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?

அவரை.

8.உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன?

பிடித்த விசயம் முயற்சிப்பது. பிடிக்காத விசயம் எதையும் பாதியில் நிருத்தி விடுவது.

9.உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?

இன்னும் ஒரு பாதிதான்.

10.யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள்?

அம்மா, அப்பா.

11.இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள்?

வெள்ளை நிற வேட்டி (கம்பனி யூனிஃபார்மே இதுதான்) மெல்லிய பச்சைநிரமும் வெள்ளை நிரமும் கலந்த சட்டை

12.என்ன பார்த்து//கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க?

கணினித் திரை. மின் விசிறியின் சப்தம்

13.வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?

நல்லா எழுதுகின்ற பேனாவாக.

14.பிடித்த மணம்?

மல்லிகை

15.நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன?

யாரையும் அழைக்கப் போவதில்லை.

16. உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப்பிடித்த பதிவு?

எல்லா பதிவுகளுமே. அதிலும் குறிப்பாக என்றால் கவிதைகள், மற்றும் ‘திருச்சேறையில் எனது கோடைக்காலங்கள்’ இந்த பதிவு

17. பிடித்த விளையாட்டு?

சிறு வயதில் நிறைய. தற்போது மட்டை பந்து.

18.கண்ணாடி அணிபவரா?

இல்லை

19.எப்படிப்பட்ட திரைப்படம் பிடிக்கும்?

நம்பும் படியாக. ரசிக்கும் படியாக.

20.கடைசியாகப் பார்த்த படம்?

lawrence of arabia

21.பிடித்த பருவ காலம் எது?

எல்லா காலமும்

22.என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?’

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் மழை’
எஸ்.இராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் சிறுகதை தொகுப்பு

23.உங்கள் டெஸ்க்டொப்-ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?

எப்போதாவது.

24.பிடித்த சத்தம் ? பிடிக்காத சத்தம்?

பிடித்தது: மெல்லிய சப்தங்கள்
பிடிக்காத்து: வாகன இரைச்சல், இரவு டீவி சப்தம்.

25.வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?

சென்னை.

26.உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?

இல்லை.

27.உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?

எதுவென்று தெரியவில்லை. எல்லாமும் என்னிடமும் இருக்கலாம்.

28.உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?

முன்பு கோபம். இப்போது சோம்பல்.

29.உங்களுக்கு பிடித்த (சுற்றுலா) தலம்?

மணப்பாடு, உவரி. நான் அதிகம் சுற்றுலா சென்றது இல்லை
இது சுற்றுலா தலமும் இல்லை. எங்க ஊர் அருகில் உள்ள
ஊர்.

30.எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?

யாருக்கும் தொந்தரவில்லாமல், சந்தோசமாக.

31.மனைவி (கணவன்) இல்லாம செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம் ?

அந்த நிலை இல்லை.

32.வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?

இன்னும் அந்த அளவுக்கு அனுபவமில்லை.
இன்னும் வாழ வேண்டும் அவ்வளவே.

கொடிய பகலின் விசும்பல்கள்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Tue, 16 Jun 2009 03:43:00 +0000

வெளியெங்கும் பெருகி வழியும்
வெயிலை பட்டாம்பூச்சியின் சிறு
வாயால் குடித்துப் பார்க்கின்றேன்
தேனின் சுவையொத்திருக்க மயங்கித்
தள்ளாடுகின்றதென்னுடல்.
நடன அசைவுகளோடு துள்ளித்
தெரிக்கும் என் நிழல் இரவின்
ஆட்டங்களை கூச்சமின்றி
பகலில் நிகழ்த்துகின்றது.
அரூபமாய் விலகிக் கொண்டே
இருக்கும் என்னிலான என்னை
துரத்திப் பிடிக்க விழைகையில்
ஆதி மானெனத் துள்ளியோடி
இரவுக்குள் ஒளிகின்றது.
விசும்பலென மேலெழும் ஏக்கக்
குரல்களை மண் விலக்கி புதைத்து
விட்டு வெளிப்படுகையில் காத்திருந்த
வெயில் என்னை ஒரே மடக்கில் குடித்து
விட்டு வெறித்தலைகின்றது. மிச்சப்படும்
என் மூச்சு தும்பியென மேலெழுந்து ஓயாத
ரீங்காரத்தோடு கிளையற்ற மரமொன்றில்
துளையிட்டு அடைந்து கொள்கின்றது.
வேலிப்பூக்களின் நுகர்படாத மனமும்
சுடு மணலில் நீண்டு கிடக்கும்
குழந்தையின் கால் தடமும் அக் கொடிய
பகலை நீட்டிச் செல்கின்றது இரவுவரை.

கனவுகளை வெளியெறிதல்.

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Thu, 11 Jun 2009 17:09:00 +0000

இது ஒரு மீள் பதிவு! என் பழைய தளமான ‘பதின்மரக்கிளை’யில் பதிவிட்டது. தற்போது அத்தளம் அழிந்து விட்டதால் அவ்வப்போது மீள்பதிவாக்கலாம் என்ற எண்ணம். புதிய நண்பர்களுக்கு இது ஒரு அறிமுகமாக இருக்கலாம் ஏற்கனவே படித்த நண்பர்கள் கொஞ்சம் அஜஸ் பண்ணிக்கங்கோ!! (இது உண்மை இல்ல தற்சமயம் பதிவிட ஒன்னுமில்லை அதான்)

------------------------------------------------------------------------------------------------

இப்ப கவிதை.....

நிசப்தம் கூடியிருந்த
அவ்விரவில் உன் கனவுகளை
விரித்துப் படுத்திருந்தேன்

இருளில் கரைந்திருந்த
நீ மெல்ல உருக்கொண்டு என்மீது
கவிழத் துவங்கினாய்

சாத்தி வைக்காத கதவைத் தாண்டிப்
பீறிட்டு வந்த அப்பூனையின் சப்தம்
நிசப்தத்தை உடைத்து விட்டு
உன்னைக் கொலை செய்திருந்தது.

*-*

உன் வருகையை
அவதானித்து
மதில் சுவரில் அமர்ந்திருந்தேன்
நேரம் கடந்து போவதை
நிழல் உறுதிபடுத்திக் கொண்டிருந்தது

மின் கம்பத்தில் அமர்ந்து
செல்லும் குருவிகளின் சுவடுகளை
பத்திரப் படுத்துவதாய் அதனின் நிழலை
அள்ளிக் கைகளுக்குள் அடைத்து வைத்துக்
கொண்ட போதும் அவைகள் சிரமமின்றி
விடுபட்டுப் பறந்து சென்று விட்டன

வெளியெங்கும் நான் விரித்து
வைத்திருந்த வலை அறுபடத்
துவங்கிய போது காலருகில்
நின்றிருந்த என் நிழல் சிறகு முறிந்த
பறவை போலவே பறக்க முடியாமல்
என்னைப் பின்தொடர்ந்தது

:-உயிர்மையில் வந்தது

தங்கம் இட்லிக் கடை (போட்டிச் சிறுகதை)

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Tue, 09 Jun 2009 03:05:00 +0000

அந்த அறை அவ்வளவு போதுமானதாய் இல்லை. பத்துக்கு எட்டு இருக்கும், ஏற்கனவே ஆறு பேர் ஊடால அவனும். படுக்கவே சிரமமா இருந்தது. மஞ்சள் ஒளியைக் கசிந்த படி ஒரே ஒரு முட்டை விளக்கு மட்டும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. மின்விசிறியைத் தேடினான் அது வலது மூலையில் துருபிடித்த கம்பிகளுக்குள் சன்னமாக சுழன்றுக் கொண்டிருந்தது. மின்விசிறியை விட பக்கத்தில் படுத்திருந்த நபரின் மூச்சுக் காற்று வேகமாக வந்தது. அவனுக்கு அந்த சூழலே ஒரு வினோத உணர்வாய் பட்டது. ஏதோ ஒரு மனச் சங்கடம் தொண்டையில் அடைத்து நின்றது. இப்பவே இந்த அறையை விட்டு வெளியேறிடலாமா… சென்றால் எங்கு செல்வது? குழப்பம் கவ்விக் கொண்டது. வெளிப்பட்ட கண்ணீரை இமையால் உருஞ்சிக் கொண்டான். வெளியில் கடந்துச் சென்ற இரயில் சப்தம் அவன் மனநிலையை ஒத்திருந்தது.

நண்பன் தயவுல‌ தான் அந்த இடமும் கிடைத்தது. வீராப்பா ஊர்ல இருந்து கிளம்பி வந்து திக்கற்று நின்னப்ப அவன்தான் உதவினான். அவனும் இப்படிதான் ஊரவிட்டு வந்து நல்ல வேலைய தேடிக் கொண்டான். எப்படி கஷ்ட்டப் பட்டாவது நாமும் ஒரு நல்ல வேலைய தேடிக்கனும் வைராக்கியம் மட்டும் உறைந்திருந்தது. ‘சும்மா ஊரச் சுத்திட்டு நேரநேரத்துக்கு தின்னுட்டு திரிர உனக்கும் நாம வளக்கிர ஆடு மாட்டுக்கும் என்ன வித்தியாசம்’ தங்கையின் கேள்வி மனதை அழுத்தியது. ...ம் எப்படியும் நம்ம படிச்ச படிப்புக்கு நல்ல வேலை கிடைக்கும், நம்பிக்கையை மனதில் ஊற்றிக் கொண்டு கண்களை மூடினான்.

முதல் நாளே தெரிந்து விட்டது மேன்சன் வாழ்க்கைப் பற்றி. தனியுடமை அங்கு அடியோடு ஒழிக்கப்பட்ட ஒன்று பொது உடமைதான் பிரதானம் என்பதை புரிந்துக் கொண்டான்.

‘ரமேஷ் வா கிளம்புவோம் எனக்கு டைமாயிடுச்சி’ அவசரப்படுத்தினான் நண்பன் தனசேகர்.

முதல் நாள் என்பதால் நன்றாக அவனை தயார் படுத்திக் கொண்டிருந்தான்,
முகச்சவரம், உடை, வாசனைத்திரவியம் என்று மேலும் மெருகேற்றிக் கொண்டு கிளம்பினான்.

ஒடிசலானத் தெரு நீண்டு ஒரு இடத்தில் வளைந்துச் சென்றது. முகம் தெரியாத மக்கள் ஏதேதோ பிணைப்பில் அவரவர் காரியம் நோக்கி சென்றுக் கொண்டிருந்தனர். நகரத்தின் தோற்ற மிரட்சியும் எதோ ஒரு அயர்ச்சியும் அவன் மனதில் படிந்ததிருந்தது. மூச்சை நன்கு உள்ளிழுத்து விட்டுக் கொண்டவானாய் நண்பனுடன் சென்றான்.

‘இங்கதாண்டா சாப்பிடுவது என்றபடியே முன் கிடந்த பிலாஸ்டிக் இருக்கையை இழுத்தபடி அமர்த்தினான். நேர் எதிரில் நன்கு துடைக்கப்பட்ட கரும்பலகையில் ‘தங்கம் இட்லிக் கடை’ ‘டிபன் ரெடி’ என்று தடித்த எழுத்தில் வெள்ளையாக சிரித்தது.

‘வாங்க தனசேகர் என்ன நேற்று ஆளையேக் காணோம்’ என்றபடியே இட்லி தட்டை இறக்கிக் கொண்டிருந்தார் கனேசன்.

‘இல்லண்ண இது நம்ம ஃபிரண்டு நேத்து ஊர்லருந்து வந்திருந்தான் இவனக் கூப்பிட்டு கொஞ்சம் வேலையா வெளிய போயிட்டேன்’ பதில் சொல்லி விட்டு இரண்டு நாலு என்றான்.

‘தம்பி உங்க ஊருதானா. என்ன விசயமா வந்திருக்காங்க’ இரண்டு தட்டில் நான்கு நான்கு இட்லியை வைத்துக் கொடுத்தபடிக் கேட்டார்.

‘ஆமாண்ண எங்க ஊருதான் வேலை தேடி வந்திருக்கான். நிறைய‌ படிச்சிருக்கான். ஏதாவது தெரிஞ்ச கம்பனி இருந்தா சொல்லுங்கண்ண’

‘எனக்கு தெரிஞ்சது ஒன்னுமில்லை தம்பி தெரிஞ்சவங்கக் கிட்ட கேட்டுப் பார்க்கறேன்’ என்று சின்ன முறுவலுடன் கூறி விட்டு மற்றவர்களுக்கு பரிமாற துவங்கினார்

தெருவோரக் கடை. போரவாரங்க விழியுற்றுச் சாப்பிட‌ ரமேசுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. அதுவும் பரிமாறிய அவரை பார்கவே சகிக்கலை. அழுக்கான லுங்கி முட்டை அளவில் உள்ள இரண்டு மூன்று ஓட்டையுள்ள பெனியன் அடர்ந்த தாடி என பார்க்க வறட்சியாக இருந்தார். அவனுக்குள் தயக்கமும் கூச்சமும் நெலிந்துக் கொண்டிருந்தது வெளிபடுத்திக் கொள்ளவில்லை.

சாப்பிட்டு முடியவும் தனசேகருக்கான பேரூந்து வர ஓடிச் சென்று ஏறிக் கொண்டவன் கண்ணாடி வழியாக குனிந்து பெருவிரலை உயர்த்திக் காட்டி விட்டு மறைந்தான்.

நண்பன் சொல்லி இருந்தக் கம்பனிக்கு சென்று வந்தான் ரமேஷ். மீண்டும் இரவு இட்லிக் கடையில் சாப்பிட்டபடி அக் கம்பனியில் பணியிடம் காலி இல்லை என்பதை நண்பனிடம் தெரிவித்துக் கொண்டான். நண்பனும் அது போகட்டும் நாளைக்கு வேரொருக் கம்பனியில் கேட்டிருக்கேன் அங்கு சென்று பார்க்கலாம் என்று தைரியமூட்டினான். இன்னும் நிறைய‌ பேசிவிட்டு அறைக்குச் சென்றனர்.

நாட்கள் மெல்ல நகரத் துவங்கியது. சென்னையின் விகாரத் தோற்றம் ஒவ்வொன்றாய் பாம்பின் சட்டையென உறிந்துக் கொண்டே இருந்தது அவனுக்குப் புரிந்தது. இந்த ஒரு மாதத்தில் அவன் ஏறிஇறங்காத கம்பனிகளே இருக்காது. ஒவ்வொருக் கம்பனியிலும் ஏதாவதொரு காரணம் இருந்தது நிராகரிப்பதற்கு. கிராமத்துப் படிப்பை வைத்துக் கொண்டு ஒரு மசுரும் செய்ய முடியாது போல… சலித்துக் கொண்டான். நம்பிக்கை வற்ற துவங்கி வாழ்க்கை நசுக்க துவங்கியது. சாப்பிடுவது இரண்டு வேலையே அதிகமென நினைத்துக் கொண்டான். சில நாட்கள் ஒரு பொழுதே போதுமானதாக இருந்தது அதுவும் சாப்பாடு உபயம் நண்பன்தான். போக போக நண்பனுக்கு பாரமாக இருக்கின்றோமோ என்ற எண்ணமும் அவனை உறுத்த ஆரம்பித்து விட்டது.

அன்றைய பொழுதும் அதுபோலவே திரும்பிய போது கையில் காசில்லாமல் பேரூந்தில் தூங்கியவாரு நடித்தே வந்தது அவனை புழுவாக நெலியவைத்தது. அவன் மீதான நம்பிக்கை சாலைப்பூக்களைப் போல் நசுக்கப்பட்டிருந்தது. துவண்டு போய் கடற்கரையில் படுத்துறங்கிவிட்டு இரவு அறைதிரும்பினான். வழியில் வழக்கம் போல் இட்லிக் கடையில் சாப்பிட‌ அமர்ந்தான்.

ஒரு வாரத்தாடியும், கசங்கிய சட்டையுமாக உடைந்து உட்கார்ந்திருந்த அவனைப் பார்த்த கனேசன் ‘என்ன தம்பி டல்லா இருக்கீங்க. நானும் கொஞ்ச நாளா பார்க்கிறேன் முன்ன மாதிரி இல்ல நீங்க’ என்று வாஞ்சையோடுக் கேட்டார். அவனுக்கு பதில் சொல்ல விருப்பமில்லை.
ஆனால் அவரிடம் மனம் விட்டு பேசிவிடலாம் போல இருந்தது.

‘…..’ வறண்ட உதடு மட்டும் சிறிதாய் விலகியது.

‘இன்னும் வேலை கிடைக்கலையா’ மீண்டும் அவரேக் கேட்டார்.

ஆமாம் என்பதாய் தலையசைத்து விட்டு கவிழ்த்துக் கொண்டான்.
சிறிது மௌனத்திற்கு பின் கோபம் வந்தவனாக ‘…ச்சீ என்ன வாழ்க்கை இது படிச்ச படிப்புக்கு ஒரு வேலையில்ல….’ வெறுப்பை உமிழ்ந்தபடி மிச்ச வார்த்தைகளை விழுங்கிக் கொண்டான்.

அவர் இட்லித்தட்டை நீட்டியபடி ‘இதுக்கா தம்பி வெறுத்துப் போயிட்டீங்க’
வெகு சாதரணமாகக் கேட்டார்.

‘…….’ அவனுக்கு சுறுக்கென்றது. சட்டென வரண்ட கோபமும் ஒரு வெறுமையும் அவன் உடலில் பரவியது, வார்த்தையேதும் இல்லை.

அவர் முகத்தில் எப்பவும் ஓடும் அதே புன்னகையை தவள விட்டபடியே
ஆரம்பித்தார்…

‘இதே வெறுப்பைதான் தம்பி நானும் பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி அனுபவிச்சேன். ஆனா இப்ப எதுமீதும் வெறுப்பே இல்லை. பிகாம் படிச்சி முடிச்சிட்டு வேலை தேடி அலைஞ்சப்ப உதவி பண்ணக்கூட யாரும் இல்ல எனக்கு. படிச்சப் படிப்பு இருக்கு அது நம்மள காப்பாத்தும்னுதான் நானும் தன்னந்தனியா அலைஞ்சு திரிஞ்சேன். பசித்த வயிறும் விழித்த இரவும் நீண்டதே தவிற வேரெந்த புரோஜனமும் இல்லை. கடலலையும் மரஇலையும் தான் என்னை அதிகம் புரிந்திருக்கும். சட்டென்று அவர் முகம் மாறியிருந்தது, புன்னகை அழிந்து போய் இருக்கம் கொண்டிருந்தது. சின்ன இடைவெளி விட்டு அவரே தொடர்ந்தார். ஆனா நான் தளரலியே இந்தா இந்த இடத்துல தான் டீ விற்க ஆரம்பிச்சேன், முதல்ல கஷ்ட்டமாதான் இருந்துச்சு ஆனா வைராக்கியமும் இருந்துச்சு, அப்புறம் போக போக எல்லாம் பழகிடுச்சி இப்பபாருங்க எனக்கு எந்த குறையுமில்ல. சந்தோசமா வாழ்க்கை அமைஞ்சிருச்சு. உழைக்க மனமும் தன்நம்பிக்கையும் இருந்தா வேலை தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை வேலை செய்யலாம் இதுதான் தம்பி நான் வாழ்க்கயில் கத்துக்கிட்டது. உங்களுக்கு இன்னும் வயசு இருக்கு மனச தளரவிடாதீங்க.’ முடித்தவர் கண்ணோரம் ஈரமாகி இருந்ததை இமையால் துடைத்துக் கொண்டு மீண்டும் அவர் வேலைக்கு திரும்பிக் கொண்டார்.

எப்பவும் தெரிவது போல் இல்லை அவர் வேறொரு தோற்றத்தில் தெரிந்தார். அதுவரை அவர் மீதான தோற்றபிம்பம் உதிர்ந்து சட்டென்று ஒரு நெருக்கம் உண்டானதை உணர்ந்தான்

அவன் அவர் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். எத்தனை இட்லி சாப்பிட்டோம் என்று கூட தெரியவில்லை ஆனால் வழக்கத்தை விட அதிகமாய் சாப்பிட்டு இருப்பதாக உணர்ந்தான். கண்களில் நீர் கட்டியிருந்தது. சொல்ல முடியாததொரு நிம்மதியும் நம்பிக்கையும் அவனிடம் துளிர்த்தது. ஏதோ ஓர் முடிவு கொண்டவனாய் அறை வந்தான். எல்லோரும் படுத்து போக மீதமிருந்த காலருகில் படுத்துக் கொண்டான்.
அந்த இடம் அவனுக்கு போதுமானதாய் இருந்தது.

-----------------/////////////-----------------------

குறிப்பு:-

இது 'உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு' நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது.

சகுனம் பார்க்கத் தெரியாதவன்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Fri, 05 Jun 2009 17:08:00 +0000

வர வர இடறிக்கொண்டே
இருந்தது. சகுனம் பார்க்கத்
தெரியவில்லை எனக்கு.
வரும் போது யாருடைய
முகத்தைப் பார்த்து வந்தேன்.
நினைவில்லை.
பூனையோ பல்லியோ அவைகளின்
செயல்களில் கூர்ந்திருக்க எனக்கு
தோன்ற வில்லை.
மேகம் கூட விலகி சுள்ளென்று.
வெயில் அடித்தது,
இல்லை எனில் அந்தச் சிறுவன்
சைக்கிளில் என் மீது மோதியிருக்க
மாட்டான்.
போய் சேர்ந்த பின்புதான்
பார்த்தேன் என்னை போலவே இன்னும்
சில பேர் வந்திருந்தனர்.
ஒரு வேளை நான் போனது கூட
அவர்களுக்கு சகுனம் பார்க்க
உதவியிருக்கலாம். யார் முகத்திலும்
நம்பிக்கை இல்லை.

வார்த்தைக் கவிதை இரண்டு

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Wed, 03 Jun 2009 17:26:00 +0000

வார்த்தைகள் நிரைந்த வெளி

வார்த்தைகளின் முடிச்சவிழ்க்கும் சூட்சுமம்
அறியாது அதன் வடிவங்களை பிரித்தெடுப்பதாய்
நாவால் பற்றி இழுக்கின்றேன்.
மையப்பகுதி விடுபட்டு கீழ்விழும் நான்
சிதறிக் கிடக்கும் சொற்களை அடுக்கி
மீண்டும் வார்த்தைச் செய்ய முயல்கின்றேன்.
தப்பியோடும் வார்த்தைகளை பின்
தொடர வெளியெங்கும் நிறைந்துக்
கிடக்கின்றன ஏதேதோ வார்த்தைகள்.
பறவையின் நிழலென ஊர்ந்துக் கொண்டே
இருக்கும் வார்த்தையை பிடிக்குள் இருத்த
சர்ப்பத்தின் நடனத்தோடு காத்திருக்கின்றேன்.
சுற்றிலும் வளர்ந்துக் கொண்டே இருக்கும்
வார்த்தைகளற்ற மௌனம் மெல்ல தன்
பிடிக்குள் இழுத்துச் செல்கையில்
கதவிடையில் புகும் வெளிக் காற்று
சப்தத்தை ஊற்றி நிரப்பிச் செல்கின்றது.
அலறி வெளியேறும் மௌனம் எனக்கான
வார்த்தையை ஈன்று தந்து விட்டு
மொழிகளற்ற ஆதிக்குள் பயணித்துக்
கொண்டிருக்கின்றது.

___*___

வார்த்தையற்றவன்

சரளமான பேச்செனக்கு
வாய்த்திரவில்லை
உங்களின் வார்த்தைகளை
வைத்தை என் வார்த்தைகளை
தேர்ந்துக் கொள்கின்றேன்.
முனை மங்கிய பற்களுக்கிடையில்
சிக்கி வெளிவரும் என் வார்த்தைகள்
உயிரற்றது என்பதை உங்களால்
உணர்ந்து கொள்ள முடியாது.
அர்த்தமற்ற சொற்களைக் குவித்து
என்னிடம் எதை தேடுகிறீர்கள்
என்னை எப்போதும் மீட்டுச் செல்லும்
சிறு புன்னகையை தவிற வேறென்ன
இருக்கப் போகிறது என்னிடம்.
பெருக்கெடுத்துக் கொண்டே இருக்கும்
என் மௌனத்தையும் கலைந்து விட்டு
போய் விடுங்கள் இல்லையெனில்
உங்கள் நிழலைப் போல்
உங்கள் பின்னாலேயே வரக்கூடும்.

நூல் வெளியீட்டு விழாவில் என் முதல் அனுபவமும், நண்பர் அன்புமணியுடனான இனிப்பான சந்திப்பும்.

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Tue, 02 Jun 2009 04:52:00 +0000

நான் இதுவரை நூல் வெளியீட்டு விழாவிலோ அல்லது இலக்கியக் கூட்டத்திலோ கலந்துக் கொண்டதுக் கிடையாது அதற்கான வாய்ப்பும் அமைந்ததில்லை (அதுல எல்லாம் கலந்துக்கிரதுக்கு உங்கிட்ட என்ன தகுதி இருக்குன்னு மண்டையில ஒரு கொட்டு விழுவது புரியுது). சில தினங்களுக்கு முன் நண்பர் குடந்தை அன்புமணி அவர்கள் கவிஞர் அருனாசலசிவா அவர்களின் ‘பொன்விசிறி’ என்ற நூலின் வெளியீட்டு விழா பற்றி ஒரு பதிவாக இட்டு இருந்தார். என்னையும் அதில் கலந்துக் கொள்ள வருமாறுக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அதன் பேரிலே நானும் சென்றேன். சென்றதற்கு முழுக் காரணம் நம் சக பதிவு நண்பர் ஒருவரை சந்திக்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணமே என்றாலும் என்னை முதன் முதலாக இது போன்ற இலக்கிய கூட்டதில் கலந்து கொள்ள வைத்த நண்பர் அன்புமணிக்கு நன்றி சொல்லக் கடமைப் பட்டிருக்கின்றேன்.

நானும் நண்பனும் வடபழனியில் இருந்துக் கிளம்பி மைலாப்பூர் ரானடே நூலகத்திற்கு வந்தபோது நுழைவாயிலில் ஒருவர் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார். எங்களையும் வரவேற்றார், அவர் யாரென்பது உள்ளே சென்றதும் தான் தெரிந்தது. அவர்தான் ‘பொன்விசிறி’ நூலின் ஆசிரியர் திரு.அருனாசலசிவா அவர்கள். நிகழ்ச்சி தொடங்கி சிறிது நேரம் கழித்துதான் அன்புமணி வந்தார் வந்ததுமே கண்டுபிடித்து விட்டேன். அவருடைய நண்பர் கவிஞர் பாரதிமோகனுடன் வந்திருந்தார். பாரதிமோகன் அவர்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தபடியே இருக்கைக்குக் கூட்டிச் சென்றார். பின் மாலைமுரசு உதவி ஆசிரியர் திரு.அனழேந்தி அவர்களையும் அறிமுப்படுத்தி வைத்தார்.

அறிமுகமாகி பேசத் துவங்கியதும் எந்த ஒரு தயக்கத் தொனிவுமின்றி
ஏற்கனவே நெருங்கிப் பழகினவரைப் போல இயல்பாக பேசினார் அன்புமணி. எனக்கு அதற்கு முன் சிறிய தயக்கமிருந்தது அது அவருடைய பேச்சில் கரைந்து விட்டது. எங்கள் பேச்சு வலை நண்பர்களையும் வலையைப் பற்றியும் துவங்கி பின் நிகழ்சிக்குச் சென்றது. மேடையில் பேராசிரியர் முகிலை இராசபாண்டியன் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.
அவருடைய பேச்சு நிரைய விசயங்களை அடக்கியிருந்தது. அதில் ஒன்று ரஷ்யாவில் உள்ள ஒரு நூலகத்தில் பைபில் குரான் கீதை உட்பட எல்லாப் புத்தக அலமாரிகளையும் திறந்தே வைத்திருந்தும் ஒன்றை மட்டும் மூடி பாதுகாப்பாக வைத்துள்ளார்கலாம் அது என்ன நூல் என்றால் நம்முடைய திருக்குறள் என்றும் அதற்கான காரணத்தையும் சொல்லி மிக அருமையாகப் பேசி முடித்தார். அடுத்து பேச வந்த ஓவியக் கவிஞர் திரு.அமுதபாரதி அவர்கள் வந்ததும் ஐம்பத்தி ஐந்து வணக்கங்கள் என்று ஆரம்பித்தார். அப்படி சொன்னதும் எல்லோர் புருவமும் உயர்ந்து விட்டது. அதற்கு அவரே விளக்கம் அளித்தார், இக்கூட்டதிற்கு வந்திருக்கும் ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு வணக்கங்கள் என்று கூறி சிதரி இருந்த கூட்டக் கவனத்தை மேடைக்கு ஈர்த்து விட்டார். தொடர்ந்த அவர் இலக்கியப் பேச்சு மிகுந்த ரசனையுடன் நாவண்மையுடன் எல்லோரையும் வசீகரித்தது. அவர் பேசும் போது மட்டும் அன்புமணியும் நானும் பேசிக் கொள்ளவில்லை. அடுத்ததாக திரு.கிரிஜா மணாளன் அவர்கள் சிரிது பேசினார். அவர் பேச தயக்கம் தெரிவித்தும் அன்புடன் வற்புறுத்தி பேச வைத்தவர் கவிஞர் மயிலாடுதுறை இளையபாரதி. இவர்தான் ஒவ்வொருவரையும் பேச அழைத்தார். அடுத்ததாக கவிஞர் அ.கௌதமன் அவர்கள் பேசினார் அவர் சற்று திக்கி திக்கியே பேசினார். இடையில் நான் அழைத்து வந்த நண்பர் தூக்க மிகுதியில் வேலை இருப்பதாக சொல்லிச் சென்று விட்டார். அடுத்ததாக பேச வந்த கவிஞர் நாணற்காடன் என்னையும் அன்புமணியையும் பேச வழி செய்தார். அலுவலகம், பணி, சூழல் பற்றி மீண்டும் சிரிது பேசிக் கொண்டோம். கவிஞர் நானற்காடன் புதியவர். அதன் தயக்கம் அவர் பேச்சில் விரிவாக தெரிந்தது. அவர் சுருக்கமாக பேச யோசித்து வைத்திருக்கலாம். அவர் பேசி முடிக்கையில் கூட்டம் இல்லை மிச்சம்தான் இருந்தது. ஒரு இருபது பேர் இருந்திருப்போம் மேடையில் உள்ளவர்களையும் சேர்த்து.

நிகழ்சி முடிந்ததும் மயிலாடுதுறை இளையபாரதி (ஓவியா சிற்றிதழின் ஆசிரியர்), கிரிஜாமணாளன், நாணற்காடன், இன்னும் சிலர் என்று என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார் அன்புமணி. பின் ஆளுக்கொரு பொன்விசிறியை வாங்கிக் கொண்டோம். நாணற்காடனும் அவருடையப் புத்தகம் ஒன்றினை கொடுத்தார், ஓவியா சிற்றிதழ், பொதிகை மின்னல், கொடி என்றொரு கையேடு அளவே உள்ள சிறிய பதிப்பு, :: இடைவெட்டு கொடி ஆசிரியரைப் பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும் அவர் சிவகாசியிலிருந்து வந்திருந்தவர். புத்தக வடிவம் என்று ஏதும் இல்லை அவருடை சிற்றிதல் ஒரு A4 அளவு தாளில் கணனி அச்சும் கையெழுத்துப் பிரதியுமாக தயாரித்துள்ளார்கள். பார்க்க மிகவும் எளிமையாக இருந்தார். மிகுந்த ஆர்வமும் தமிழ் பற்றுமே இதில் ஈடுபட வைத்திருக்கும் என எண்ணுகிறேன் :: இது போன்ற பலரின் உழைப்பும் நல்லெழுத்துக்களும் தாங்கிய போதித்தாள்கள் கையில் நிறைந்து விட்டிருந்தது.

வெளியே வந்ததும் நான், அன்புமனி, அவர் நண்பர் பாரதிமோகன :: இடை வெட்டு நண்பர் பாரதிமோகன் ஏற்கனவே கவிதை நூல் ஒன்றினை வெளியிட்டுள்ளார். அடுத்தும் அவர் மௌனத்தின் சிறகு என்ற கவிதை நூலினை வெளியிட உள்ளார் :: மற்றும் மாலைமுரசு உதவி ஆசிரியர் அணழேந்தி அவர்களோடு சேர்ந்து நாண்கு பேரும் பேரூந்து நிருத்தம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். எங்களுக்கு முன் நூலை வெளியிட்ட ‘பொதிகைத் மின்னல்’ன் ஆசிரியர் வசீகரன் அவர்கள் சபையோருக்கு தேனீர் வளங்கிய பாத்திரத்தை சும்ந்தபடி சென்றுக் கொண்டிருந்தார். வழியில் அனழேந்தி ஐயாவுக்கும் பாரதிமோகனுக்கும் இடையில் ஒரு கவிதை போட்டியே நடந்து விட்டது. அவர்களுடைய அய்க்கூக்கள் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. மிகச் சிறந்ததாக இருந்தது அவர்களுடைய அய்க்கூ மற்றும் பேச்சு. அதிலொன்று பாரதிமோகனுடையது
எரிந்தது மூங்கில் காடு
திசையெங்கும் இசையின்
சாம்பல்.
இதற்கு சவாலாகவே அனழேந்தி அவர்களுடைய கவிதையும் அனல் பறந்தது. நாங்கள் பேரூந்து நிருத்ததிற்குச் சென்ற போது ஏதாவது சாபிடலாமே என்று அருகில் இருந்த உணவு விடுதியில் பழச்சாறு அருந்தி விட்டு வெளியே வரவும் பேரூந்து சரியாக வந்து. எனக்கு வடபழனியும் மற்ற மூவருக்கும் தீ நகருக்கும் பயணச்சீட்டுப் பெற்றுக் கொண்டு அமர்ந்தோம்.

பேரூந்தில்தான் அன்புமணியுடன் கொஞ்சம் அதிகம் பேச முடிந்தது. அவர் எதையும் வெளிப்படையாகவே பேசினார். தாம்பரத்தில் அவர் ‘பொதிகைத் தென்றல்’ என்ற சிற்றிதழை நடத்தியதையும் அது சூழ்நிலைக் காரணமாக நின்று விட்டதாகவும் பகிர்ந்துக் கொண்டார். அவரின் பேச்சின் மூலமாக சிற்றிதழை ஆரம்பித்து அதை மக்களிடம் கொண்டுச் செல்லவும் அதை தொடர்ந்து நடத்தவும் உழைப்பு, முயற்சியைத் தாண்டி ஒரு அர்ப்பணிப்பு வேண்டும் என தெறிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. மேலும் அவர் அவருடைய பகுதியில் உள்ள கவிதையார்வாளர்களை ஒன்றினைத்து யாராவது ஒருவர் வீட்டில் அமர்ந்து கவிதை விவாதம் செய்வதாகச் சொன்னார். தீ நகர் வந்ததும் மீண்டும் இது போன்ற நிகழ்சி அல்லாது வெரொரு சந்தர்ப்பத்தில் சந்திக்கலாமென்று சொல்லி அன்புமணி விடபெற்றுக் கொண்டார். அவர்களை இறக்கி விட்டுவிட்டு என்னை மட்டும் பிரித்துச் சென்று கொண்டிருந்தது பேரூந்து. அன்புமணியுடனான இனிமையான சந்திப்பு மிகுந்த மகிழ்ச்சி அளித்ததாக அமைந்தது. தூங்கி வழியும் ஞாயிற்றுக் கிழமையை நட்பு வழிவதாய் மாற்றி இருந்தது அந்த சந்தர்ப்பம். நான் பனி சொட்டிய நிணைவுகளுடன் திரும்பிச் சென்றுக் கொண்டிருந்தேன் என் பணிமணைக்கு.

சிறிது காற்று.

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sun, 31 May 2009 14:33:00 +0000

நேற்றிரவு எங்கள் பகுதி மின்தடையினால் மிகுந்த சிரமத்துக்கு உள்ளானது. சாயிந்திரமே போய் விட்ட மின்சாரம் இரவு முழுவதும் வரவே இல்லை. மின் ஊழியர்கள் தெருவின் இரண்டு இடங்களில் பள்ளம் தோண்டி இருந்தார்கள். ஒயர் எரிந்ததுதான் காரணமெனவும் அதை சரிபடுத்துவது காலையில்தான் முடியும் என்றும் சொல்லி விட்டுப் போய் விட்டார்கள். வெயில் அடங்கி இரவு தொடங்கியதும் அதன் விளைவு அதிகமானது.

கனத்த போர்வையைப் போல் இருட்டு பகுதி முழுக்க போர்த்திக் கிடந்தது, சில வீடுகளில் தற்காலிக மின் விளக்கை ஒளிரவிட்டு இருளை விலக்கிக் கொண்டார்கள். மிச்ச வீடுகளில் மெழுகுவர்த்தி அனையாமல் எரிந்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் வீட்டுக்குள் படுக்க விடாமல் நெருஞ்சி முள்ளைப் போல் உறுத்திக் கொண்டே இருந்த வெப்பத்தை யவராலும் விலக்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. எல்லோரும் உஷ்… உஷ்... என்ற சப்தத்துடன் பேப்பரையோ முந்தானையையோ வீசிக்கொண்டு காற்றைத் தேடி மாடிகளுக்கு தஞ்சம் புகுவதை பார்க்க நேர்ந்தது. ஏதோ ஒரு விசும்பல் மேலெழுந்து தெருவெங்கும் விரவிக் கிடந்ததைப் போல இறுகிய மௌனம் எல்லா வீடுகளிலும் நிரைந்திருந்தது. மின்தடை என்பது அவ்வப்போது நிகழும் ஒன்றுதான் என்றாலும் நேற்று ஏற்பட்ட அனுபவம் முற்றிலும் புதிது.

மின்சாரம் இல்லை என்றதுமே ஒருவித வெறுப்புணர்வே மேலிட்டிருந்தது. இன்று எப்படி தூங்குவது என்ற என்னமே தூக்கத்தை களைத்து விட்டது. நான் பாயை விரித்த படுக்க ஆயத்தமான போது தூக்கத்திற்கான அறிகுறிகள் சிறிதும் என்னிடம் இல்லை. அடர்ந்திருந்த இருட்டை மெழுகுவர்த்தியின் சிறு வெளிச்சம் சற்று விலக்கியிருந்தது. சன்னல் அருகில்தான் படுத்தேன், எனக்கு முன்பே வெக்கை இடம் பிடித்திருந்தது. பொருமிக் கொண்டிருந்த வெக்கை மெல்ல மெல்ல உடலில் ஊறத் துவங்கி பின் அதன் பெருவாயில் என்னை போட்டு மென்று துப்பிக் கொண்டிருந்தது. வியர்வை பிசுபிசுக்க எரிச்சலுடன் புரண்டு கொண்டிருந்தேன். கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டும் பிடித்த ஏதாவதொன்றை நினைத்துக் கொண்டும் மனதை அமைதி படுத்திப் பார்த்தும் தூக்கம் வரமறுத்து வெதும்ப துவங்கி விட்டது உடல். பகல் முடிந்து விட்டாலும் அது உமிழ்ந்துச் சென்ற வெப்பம் ஒரு வேட்டை நாயை போல அலைந்துக் கொண்டிருப்பதையும் அது தன் எச்சில் நாக்கோடு நம்மை நக்கிக் குடித்து விட தீராத வேட்கையோடு தரையில் படுத்திருப்பதையும் அப்போதுதான் உணர முடிந்தது.

எத்தனை முயற்சித்தும் தூக்கம் விலகிக் கொண்டே இருந்ததே தவிர இணக்கம் கொள்ளவில்லை. சிறிது காற்று வந்தால் போதும் என மனம் ஏக்கம் கொண்டு காற்றை யாசித்தது. சன்னல்கள் அனைத்தும் அகல விரிந்திருந்தும் சொட்டுக் காற்று உட்புகவில்லை. காற்றை முழுவதும் தன் இலைகளுக்குள் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு ஏதோ ஒரு சொல்ல முடியாத துக்கத்தோடு உறங்கி விட்டதைப் போல மரங்கள் அசைவற்று நின்றிருந்தன. நான் பாயை சுருட்டிக் கொண்டு பால்கனி. வெளி வராண்டா, மாடிப்படி, மொட்டைமாடி என்று நள்ளிரவு கடந்து காற்றுக்காக ஏங்கி அலைந்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மின் விசிறியின் சுழற்சியில் இத்தனைநாளும் மயக்கம் கொண்டே தூங்கிப் போயிருக்கின்றோம். அதன் சுழற்சி தடைப்பட்ட போது செயற்கைக் காற்றை உருவாக்கி வைத்து கொண்டுதான் நாம் சுவாசம் செய்துக் கொண்டு இருக்கின்றோமோ என்ற பயம் தொற்றிக் கொண்டு விடுகின்றது. காற்று வெறும் சுவாசத்திற்கு மட்டும்தானா அல்லது நம் உடம்பும் காற்றை சுவாசிக்கின்றதா என்ற எண்ணம் தோன்றுகின்றது. சீரான முறையில் சுவாசித்தாலே நோய் இன்றி வாழவும் உடல் மற்றும் மனதை திடமாக வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று யோகா கற்றுத் தருகின்றது. அதி காலை வேளையில் காற்று வாங்குவதற்காகவே கடற்கரையை நாடி ஏன் இத்தனை கூட்டம் செல்கின்றது.

காற்றுக்காக நாம் எவ்வளவு ஏங்கி இருக்கிறோம் என்பதையும், காற்றுக்கு வேலிக்கட்ட முடியாது என்ற பழமொழியை செல்லாததாக்கிவிட்டு காற்றுக்காக காத்திருக்கவும் காற்றைத் தேடிச் செல்லவும் துவங்கி விட்டோம் என்பதை பாதி தூக்கம் பறிபோன நிலையில் நன்கு உணர முடிந்தது.

இறந்துக் கொண்டிருந்த மிருகத்திலிருந்து வெளிபடும் மூச்சை போல் விட்டுவிட்டு சிறிது சிறிதாய் வீசியக் காற்றில் பின்னிரவுக்கு மேல் கண்ணயர்ந்து தூங்கிப் போய்விட்டேன். காலையில் எழுந்த போது உடம்பு முழுதும் வெப்பமேறிப் போய் மோத்திரம் கடுத்துவிட்டிருந்தது.

------------------------------------////////---------------------------------------------

குறிப்பு; - தலைப்பு எஸ.ராவின் ‘சிறிது வெளிச்சத்தை’ நினைவுப் படுத்தும் நானும் அவ்வண்ணமே இத்தலைப்பை தேர்ந்தேன். முதலில் வேறு தலைப்புதான் இட்டிருந்தேன் இது இதற்கு பொருந்தும் என்பதால் இதுவே வைத்து விட்டேன். மேலும் நேற்று என்பது கடந்த வெள்ளி இரவு.

அன்புடன்…
ஆ.முத்துராமலிங்கம்

மூன்று கவிதைகள்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Fri, 29 May 2009 06:56:00 +0000

தலைபற்ற இரண்டுக் கவிதை

நீ விரட்டிய
பிரகாரப் புறாக்கள்
வட்டமடித்து விட்டு
மீண்டும் வந்தமருகின்றது
உன் விரட்டலை யாசகம்
பெற.
நீ மீண்டும் கைகளை வீசுகின்றாய்
உன்னில் விரிந்து மறைகின்றது
ஒரு பறவையின் சிறகு.
-*-

உன் சுவடுகளைப் பின்பற்றி
நடக்க துவங்குகின்றேன்
நீண்டுச் செல்லும் உன் பாதை
என்னை குழந்தையாக்கி கூட்டிச்
செல்கின்றது.
நான் பருவங்களை இழந்து
பின்னோக்கி தவழத் துவங்குகையில்
உன் சுவடுகளை அழித்தபடி
என்னை முந்திச் செல்கின்றது மழை.

-*-

கொக்கு

அதன் வென்மை நிரம்
இயல்பாகவே பிடித்த ஒன்று
நீண்ட கால்களும் வளைந்த கழுத்தும்
புரியாததொரு கேலித்தளுடன் அதை
ரசிக்கச் செய்து விடும் எப்பொழுதும்.
மேலும் கீழுமாக ஏறிஇறங்கிச் செல்லும்
அதன் நடை பார்க்கச் சலிக்காதொன்று.
நீண்ட நேரம் காத்து நின்று
சட்டென்று ஒரு கனத்தில் வெகு லாவகமாக
நீந்தியலைந்த மீனொன்றை கொத்திப்
பறந்துச் செல்லும் அதன் சாமர்த்தியத்தை
விழி மூழ்கி ரசித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்.
துடிதுடித்து இறந்துக் கொண்டிருக்கின்றது
அதன் கூரிய நகத்துக்குள் அகப்பட்டிருந்த மீன்.

விசித்திரி.

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Tue, 26 May 2009 17:22:00 +0000

நேர்த்தியாக வரைபப்பட்ட ஓவியமொன்றின்
முதல் கோடுத் தேடி பயணிக்க துவங்குகின்றேன்.
வர்ணங்களில் சிதைந்திருக்கும் பிம்பங்கள்
ஒவ்வொன்றாய் மீட்டெடுத்துச் செல்கையில்
இழந்து கொண்டே வருகின்றேன் என் முகங்கள்
ஒவ்வொன்றாய். மலை உச்சியிலிருந்து விழும்
அருவியின் பேரிரைச்சல் தற்கொலைக்கான
காரணங்களை சத்தமாகக் கூறுவதாகவும்
உதிரந்த சருகுகளின் சரசரப்புகள் வாழ்தலின்
பிசுருகளாக நீங்கிவிட்ட ஏக்கங்களை
முனுமுனுப்பதாகவும் பசித்தக் குழந்தையின்
வீங்கிய கன்னமும் முலையொட்டிய ஒரு தாயின்
கண்ணீரும் வெவ்வேறு வண்ணங்களில் படிந்திருப்பதை
எச்சில் கொண்டு அழித்து விடுகின்றேன்.
கூடு விட்டு வெகுதூரம் இரைத் தேடிச் செல்லும்
பறவையின் தவிப்பை சிறகுகளின் கீழான
சிறுக் கோடு காட்டிவிடுகின்றன.
இன்னும் என் பயணத்தை நீட்டியிருக்கையில்
காடு மலை நதி கடல் என கடந்துச்
செல்கின்றது. எதிலும் என் தேடுதலுக்கான
முடிதலின்றி முடிவற்று நிர்க்கையில் காலடியில்
விரியத் துவங்குகின்றதொரு வர்ணங்களற்ற வெளி.
நான் துவக்கத்தை கண்டெடுக்க முடியாதவனாய்
திரும்புக் கொண்டிருக்கின்றேன் வர்ணங்களப்பிய
மேனியுடன் அழிந்திருந்த ஓவியத்திலிருந்து
உயிர் பெற்றவனாய்.

வலையைக் கடித்த எலி

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sun, 24 May 2009 07:45:00 +0000

நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் வணக்கம்
மொதல்ல நான் யாருன்னு சொல்லிகிரேன்… நான்தாங்க ‘பதின்மரக்கிளை’ன்னு பதிவுள கவிதை எல்லாம் எழுதிகிட்டு இருந்தவன்.

என் வலை முடிந்த 18-05-2009 அன்று ஏதோ ஒரு சுப லக்கனத்தில் நல்ல நேரம் இரவு 12 மணிக்கு மேல் யாரும் விழித்திராத போது கவனிக்காமல் விடபட்ட கொடிய நோயால் (அதாங்க ntamil உண்டு பண்ணிய வைரஸ்) சமாதி நிலை அடைந்து விட்டதை வருத்தத் தோடு தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன். மேலும் துக்கம் நடந்த வீட்டுல உடனே ஒரு நல்லகாரியம் நடக்கனும்னு பெரியவங்க சொல்லுவாங்க அதனால நான் கையோட இந்த புதிதாக இந்தத் தளத்தை துவங்கியுள்ளேனுங்க (எல்லாம் உங்க மேல உள்ள தைரியத்துலதான்).

இப்ப மேட்டருக்கு வரேன்!

எனக்கு 18-05-2009 அன்று என்னுடைய ‘முடிச்சு’க் கவிதைக்கு (அது முடிஞ்சி போன ஒன்னுங்குறீங்களா) நண்பர் ஆதவா பிண்ணூட்டமாக
‘உங்கள் தளத்தில் ntamil.com மால்வேர் கொண்டிருப்பதாக தகவல் வருகிறது. தேவையற்ற தளங்களின் தொடுப்புகளை நீக்கிவிடவும்”.
என்று எச்சரித்திருந்தார். எனக்கு அதை பற்றிய சரியான புரிதல் இல்லாமல் அதற்கான அக்கறை இன்றி நிதானமா ntamiலை நீக்கி விடலாம் என்று இருந்து விட்டேன். அதுதான் என்னக்கு நானே வைத்துக் கொண்ட ஆப்பு!!!. (சுயபுத்திதான் இல்ல சொல்புத்தியுமா இல்லங்கரது இதுதானோ) இரவு 11 மணிவரை நண்பர்களுக்கு பிண்ணூடமிட்டு விட்டுதான் அன்று சென்றேன். அது வரைக்கும் நல்லாதான் இருந்தது மறுநாள் காலையில் (19-05-2009) அன்று என் கனைக்கை திறந்த போது அதிர்ச்சி. என் டேஸ்போர்டில் ‘பதின்மரக்கிளை’ இல்லை. அதிர்ந்து போய் என் வலை முகவரியை (http:muthu5.blogspot.com) தேடினேன்...
Blog has been removed
Sorry, the blog at muthu5.blogspot.com has been removed. This address is not available for new blogs.
Did you expect to see your blog here? See: 'I can't find my blog on the Web, where is it?'

இப்படி அழிந்து விட்டதாக வந்தது. விசயம் என் திர்ச்சியை மீறிவிட்டிருந்தது புரிந்தது. உடனே நண்பர் ஆதவாவிற்கு ஒரு குறுந்தகவல் ஒன்றை அனுப்பினேன் அவர்தான் என் பிரச்சனை என்ன என்பதை அறிந்து ஒரு சுட்டியை அனுப்பினார். இதை கிளிக் செய்து நீங்களும் பார்க்கலாம்….

என் பதின்மரக்கிளை இங்கு உள்ளது பார்க்க மட்டுமே செய்யலாம்.

இதில் ntaml மற்றுப் gumblar இவ்விரண்டிலும் வைரஸ் உள்ளதாகவும் அதன் விளைவாக என் வலையை தற்காலிகமாக அழித்து விட்டதாகவும் சொல்லப்படுகின்றது. மேலும் கூகிலிடம் தளத்திற்குரியவர் கேட்டுக் கொண்டால் திரும்ப தரப்படும் ஆனால் எப்பன்னு எங்களுக்கே தெறியாது (வரும் ஆனா வராது… ங்ர கதை) என்று சொல்லப்பட்டு விட்டது.

இப்படி நம்மிற்கு தெரியாமலோ அல்லது கவனக்குறைவாலோ இது போன்ற அசம்பாவிதங்கள் நேர்ந்து விடும் அபாயம் பெருகிவிட்டது. ஆதலால் நண்பர்களே நம் தளத்தை பாதுகாக்க சற்று கவனம் கொள்ளுங்கள் (இது கூட தெரியாத உன்னமாதிரி முட்டால் இல்ல நாங்கன்னுரவங்க விட்டுடலாம்). நம்மளுடைய பதிவை மாதம் ஒரு முறையாவது சேமித்து வைத்துக் கொண்டால் நல்லது.
இப்படி செய்க;
Blog - Settings - Export a blog - Download Blog

அடுத்ததாக இதே போல் டேஸ்போர்டின் கீழ் இருக்கும் Webmaster Tools னுள் சென்று நம் வலைத்தளம் என்ன நிலையில் உள்ளது என்று பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

வைரஸ் தாக்கப்பட்ட என் தளத்தின் தகவல்களை கீழே பாருங்கள்

நம் தளம் நள்ள முறையில் இருந்தாள் அனைத்துப் பகுதியிலும் 'டிக்' செய்திருக்கும் தளம் பாதிக்கப் பட்டிருந்தால் 'அபாயக்' குறியிட்டு அதற்க்கான விளக்கமும் கொடுக்கப் பட்டிற்கும்.

இதைப் பற்றி மேலதிக விபரம் தெரிந்தவர்கள் பிண்ணுட்டத்தில் தெரிவியுங்கள், மேலும் மூத்தப் பதிவர்கள் இது பற்றி தெளிவானதொரு பதிவை இட்டால் புதியவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று என்னுகின்றேன்.

தளத்தை பறிகொடுத்தவன் என்ற முறையில் இதை வலியுறுத்தி உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்ண்டேன். முடிந்த அளவு தளத்தை பாதுகாக்க கவனம் கொள்ளுங்கள் அவ்வளவே இப்பதிவின் நோக்கம்.

இன்னும் தலைப்புசார்ந்த ஒரு எலியை ச்சி.. ச்சி.. வரியைக் கூட கானுமேன்னு தேடுறது புரியுது. அது என்னன்னா... நம்ம கனிணியில் வால் புகுத்தி மேஜையில் படுத்திருக்குமே... எலி அத கொஞ்சம் கவனமா உபயோகப் படுத்துங்க கண்ட இடத்துல மேய விட்டா இப்படிதான் நம்ம வலையையே கடிச்சு நாசம் பண்ணிரும்.

நன்றி.

என்றும் அன்புடன்,

ஆ.முத்துராமலிங்கம்.

யாரோ… அவள்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 18:10:00 +0000

டே! எறும எழும்புடா மணியென்னாவுது என்றபடி போகிறவாக்கில் காலால் உதைத்து எழுப்பி விட்டுச் சென்றான் வினாயகம்

9 மணிக்கெல்லாம் முதல் ஒரு சுற்று எழுந்து செய்வன செய்துவிட்டு பின்புதான் மீண்டும் படுத்தேன். மாத முதல் தேதி என்பதால் அந்த வாரம் முழுக்க வேளை பளு அதிகம். அந்த சடவில் அயர்ந்து தூங்கிவிட்டேன் இதோ நம்ம வினாயகம் உதைத்தபோதுதான் தூக்கம் களைந்தது.

சோம்பல் முறித்துக் கொண்டு படுக்கையிலிருந்தே மணியை பார்த்தேன்
மணி 5.

அச்சச்சோ…. தீ நகருக்கு போக என்னியிருந்தேனே, திங்ககிழமையே திட்டம்போட்டது. இந்த மாதம் சம்பளம் வாங்கியதும் அம்மாவுக்கு ஒரு சேலையும் எனக்கு சிலதும் வாங்க வேண்டுமென்று. கொஞ்சம் முன்னாலே போனா நின்னு நிதானமா எடுக்கலாம் அப்படியே கூட நாளு பொன்னுங்களையாவது பார்த்து… ரசிச்சி… சிரிச்சி…. அப்படி இப்படி இந்த ஞாயிற்றுக்கிழமையை கலகலப்பா கழிச்சியிருக்கலாம். ப்ச் இப்படி தூங்கி கழிச்சிட்டியே சோம்பேரி சோம்பேரி என்று திட்டியது மனசு, மலமலவென குளித்து புறப்பட்டு வேகவேகமாக நடந்துகொண்டே ஓடினேன் பேரூந்து நிறுத்தம் நோக்கி. பேரூந்து நிறுத்தம் வந்து சேருகையில் மணி எப்படியும் ஆரை தாண்டியிருக்கும், மேற்கில் கட்டடங்களுக்கிடையில் சூரியன் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தான். ஐந்…து நிமிடம் காத்திருந்தும் பஸ்ஸைக்காணோம் எரிச்சலாயிருந்தது. சற்று நேரத்தில் ஒரு நீச்சல் வீரனைப் போல் சாய்ந்து சாய்ந்து வந்தது ஒரு மிதவைப் பேரூந்து. கூட்டம் அதிகம் தான் வேறு வழி? எறிக்கொண்டேன், படியைத் தாண்டி செல்ல முடியவில்லை அங்கிருந்தே பயணச் சீட்டை பெற்றுக்கொண்டேன். அதன் பின் வந்த நிறுத்தத்தில் ஏறியவர்கள் என்னையும் சேர்த்து கூட்டத்தினுள் புகுத்திவிட்டனர், எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் என் சொந்தகாலில் நிர்க்க என்னால் முடியவில்லை, வியர்வை பிசுபிசுத்த முதுகுகளுக்கு பின்னால் நின்று கொண்டு மூச்சிவிட முடியவில்லை தொண்டைக்குழியில் ஏதோ அடைத்தது, சகிக்க முடியாமல் வலதுபக்க இருக்கையின் கம்பியை பிடித்துக் கொண்டு அதில் அமர்ந்திருந்தவரை இடித்துக் கொண்டும் சன்னல் பக்கமாக முகத்தை நீட்டிக்கொண்டேன் காற்று சுகமாய் வந்தது.

இரண்டு மூன்று நிறுத்தங்களைக் கடந்ததும் கூட்டம் ஓரளவுக்கு குறைந்துவிட்டிருந்தது. என் அருகில் ஒரு முதியவரும் அவரைத் தாண்டி இன்னும் சிலரும் என் பின்னால் ஐந்தாறு பேரும் நின்றிருந்தனர். சன்னல் வழியாக சிலுசிலுவென வந்தக் காற்று மயிர்க் கால்கெலெங்கும் மயிலிரகாய் வருடிவிட்டுச் சென்றது அதில் ஒரு புது சுகானுபவத்தை உணர்ந்தேன். அப்பாடா…. என்றபடியே மூச்சை நன்கு உள்ளிளுத்து விட்டுக் கொண்டு என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் என் அறிகில் நின்றிருந்த முதியவரும் சற்று தள்ளிப் போய்விட்டார் அப்போதுதான் தெரிந்தாள் அவள்… மேகம் விலகிய முழுமதியைப் போல் பிரகாசமாய். அப்படி ஒன்றும் ஆளைமயக்கும் பேரழகியல்ல ஆனால் நாம் சுற்றுலா சென்றுவிட்டு வந்த பின்பும் சில நாட்களுக்கு ஓர் இனம் புரியாத சுகம் நம் மனதில் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் போல மனதுக்குள் பனி தூவி பச்சைத் தீட்டியது அவளின் அளவான அழகு. சலனமற்ற முகம் நேர்த்தியானப் பார்வை அளவான பேச்சு காதுக்கு நேர் கீழ்கழுத்தில் ஒருமச்சம். பார்க்க பார்க்கா அவளின் வட்டபாதைக்குள் நின்று கொண்டது என் பார்வை.

அவள் அறிகில் இருந்தது அவள் அம்மாவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் அதான் அடக்கமாய் அமர்ந்திருந்தால். அவள் அம்மா எதேதோ பேசிக்கொண்டேயிருந்தால் அவளும் எதோ பதில் சொல்லி விட்டு புன்னகையுடன் முடித்தால், உதடு பிரியாத அவளின் அந்த சிரிப்பு என்னை மேலும் அவளிடம் ஈர்த்தது. அவள் ஜடையில் சிக்காத சில முடிகள் அவள் முகத்தில் சரிந்து விழுந்ததை அவ்வபோது சரிசெய்து கொண்டால் ஆனால் அவள் அழகில் சரிந்து கொண்டே இருக்கும் என் மனதை தடுக்க முடியவில்லை.

அவள் என்னுள் ஏதோ செய்தால்... ம் அப்படிதான் சொல்ல முடியும். என் கால்கள் தரையில் இருப்பதாய் எனக்குத் தோன்றவில்லை மேல் கம்பியை பிடித்திருந்த என் கைகள் ஏனோ அங்கும் இங்கும் இடம் மாறியது, இதயத் துடிப்பு கூட எப்போதும் போல் சாதாரன நிலையில் இல்லை வேகம் கூடியிருந்தது, என் உடலில் ஒரு மின்சார அலை பரவியிருந்ததை உணரமுடிந்தது.

இனிப்பைச் சுற்றும் எறும்பு போல் நான் அவளையே பார்ப்பதை எவரும் கவனித்து விடுவார்களோ என்ற சிறு அச்சம் எறும்பு போல் கடித்தது. அங்குமிங்கும் திரும்பி பார்த்துக் கொண்டேன் யாரும் என்னை கவனித்ததாய் தெறியவில்லை ஆனால் அவளை இருவர் கவனித்துக் கொண்டிந்ததை பார்த்தேன் மனம் அவர்களை வில்லன்களாக்கியது. அவர்கள் மூஞ்சில் ஓங்கி ஒரு குத்து விடனும் போலிருந்தது, ஒரு பொன்னு கொஞ்சம் அழகா இருந்திடக் கூடாத அப்படியே வச்ச கண் வாங்காம பார்ப்பாங்கள… மனம் மேலும் திட்டியது. இந்த நேரத்தில் பார்த்து சாலையில் எந்த தடங்களுமின்றி பேரூந்து விரசலாய் போய்கொண்டிருந்தது என்னை மேலும் கடுப்பாக்கியது.

எப்படியும் அவளும் தீநகருக்குதான் வருவாள் என்று நம்பியது மனம். ஆனால் நம்பிக்கையை பொய்யாக்கிவிட்டு அதற்கு இரண்டு நிறுத்தத்திற்கு முன்பே இறங்கி விட்டால். அரைமணி நேரம் ஒரு பெருமழை போல் என்னுள் நிரம்பியவள் அரைநொடியில் கானல் நீராய் விலகிப்போவதை நினைக்க கஷ்ட்டமாகத்தானிருந்தது.

என்னுள் இத்தனை பாதிப்பிகளை உண்டாக்கிவிட்டு அவள் அதே அமைதியுடன் சலனமற்று இறங்கிக்கொண்டிருந்தாள். மலைமுகட்டு மேகம் போல் அவள் மீதே கவிழ்ந்திருந்தது என் பார்வை. அவள் இறங்கி பேரூந்து வந்த திசைநோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தால், பேரூந்தும் கிளம்பிற்று பின்புற கண்ணாடி வழியாக எட்டிப்பார்த்தேன் சற்று தூரம் சென்றவள் வலது பக்கமாக இருந்த தெருவில் நுழைந்து மறைதாள். அதுவரையில் ஒரு சித்திரக்கரனைப்போல் வர்ணங்களை மாறிமாறி பூசியவள் சட்டென்று காற்றைப்போல் கடந்து போய்விட்ட சிறுவலியுடன் தலைகவிழ்த்து தரைப்பார்த்து நின்றிருந்தேன்.

‘யாம்பா வழியில நின்னுக்கினு என்ன பகல்கணவா கண்டுக்கினுருக்க மத்த ஆல் போத்தேவல’ என்றொரு குரல் கேட்டுத் திறும்பிப் பார்த்தேன் பெருத்த மீசையுடன் முரைத்துப் பார்த்தார் ஒரு நபர், புன்னகையுடன் நகர்ந்தேன்.

அலைகளையை கொலை செய்தவன்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 18:08:00 +0000

கால்களை தொட்டுச் சென்ற
அலைகளை துரத்திச் சென்றேன்
உள்ளிழுத்து சென்ற அலை
உருவம் அழிந்து கடலானது.
அடையாளம் கண்டு கொள்ள
இயலாதவனாய் நுரைகளை
உதறிவிட்டு திரும்புகையில்
அது மற்றொரு அலையாக வந்து
என்னை முழுதும் நனைத்து விட்டு சென்றது.

-*-

அப்பகல் ஒன்றும்
முக்கியமானதாய் இல்லை

நனைந்த உன் ஆடைகளை
உலறவைத்ததை தவிர வேறெதுவும்
செய்திருக்கவில்லை

வார்த்தைகளை தேடி
கண்களை கடலில்
புதைத்திருந்த போது
அது நம் இடை வெளியில்
படுத்திருந்தது

மெளனங்களை உதிர்த்துக்கொண்டிருந்த
நாம் விழிகளை இறக்கி விரல்களை
தீண்டுகையில் அப்பகல் முடிந்து விட்டிருந்தது.

-*-

உன்னை நனைத்துவிட்டுச் சென்ற
அவ்வலையை கொலைசெய்யும்
நோக்கத்துடன் வெளியில் காத்திருந்தேன்.
வரும் ஒவ்வொரு அலையையும்
இடைமறித்து கொலை செய்தேன்.
அவைகள் மீண்டும் மீண்டும் பெருக்கெடுத்துக்
கொண்டே இருக்கின்றன
நம் காதலை போல.

-*-

ஒற்றையடிப் பாதை

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 18:06:00 +0000

புற்களுக்கு நடுவில்
அழகாய் நீண்டுச் சென்றிருக்கும்.
அதன் உருவகம் ஆச்சரியம்
தருபவையாகவே இருந்தது
கால்நடைகளும் கால்தடங்களும்
பூமியில் ரேகையிட்டு வைத்ததோ
என்று கூட எண்ணியிருக்கிறேன்
ஊரைவிட்டு விளகி புறதான பாதையிலிருந்து
கிளைத்து ஒரு நதியை போலவே
பயணித்து எல்லைகளை பிணைத்திருக்கும்
விபரம் அறியதுவங்கிய வயதுக்கு முன்
அதனுடன் சினேகம் இருந்தது
சைக்கிள் டயரை உருட்டி செல்லவது
வாத்தியாருக்கு பயந்து தூரத்து
புலியமரத்தில் தஞ்சம்புகச் செல்வது
சக நண்பர்களோடு சுற்றிதிரிவது என்று
என் பால்யத்தின் தடங்கள் அப்பாதையில்
பதிந்து கிடந்தது.
அப்பாவிற்க்கு இன்னும் நெருக்கமாக
இருந்தது. அப்பாவின் வேலைகளை
சுலபமாக்கவும் சாத்தியப்படுத்தவும்
இதுவே அதிகம் உதவியிருக்கும்
எப்போதும் அப்பாதைமண் அப்பாவின்
வெடித்த பாத இடுக்கில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும்.
தாமதமாக வீடுதிரும்பும் ஆடுகளை கூட
இதுதான் அழைத்து வரும்.
ஒற்றையடிப்பாதையை போலவே
பால்யத்தின் நினைவுகள்
மனவெளியில் நீண்டக் கோடாய்
பதிந்து கிடக்கின்றன அதன் வழியில்
சென்றால் திரும்பவும் பால்யத்திற்கே
சென்றுவிடுவோமா என்ற ஏக்கத்துடன்
அதன்றுகில் சாய்ந்து கிடக்கின்றது
கழிந்து போன அகவைகள்.

சூன்யப்பிறவி

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 18:03:00 +0000

நீண்ட சிந்தனைக்குப் பின்னும்
ஒற்றை வாரத்தையும்
உருப்பெறாமல் உடைந்து
சிதறிக்கிடந்தது வார்த்தைகளனைத்தும்.

அறைமுழுதும் வியாபித்திருந்த
உன் பிம்பங்கள் நிலைகொள்ளாத
என்னங்களை காரணமற்ற திசையில்
குவித்துக் கலைத்துப் போட்டது.

நடுப்பகல் வெயிலில் புலுதிமண்ணில்
உருண்டு புரளும் கழுதையென மனம்
வெறுப்புற்று வெறுமையின் வனாந்திரதில்
தனித்துக் கிடந்தது.

பொறுமை இழந்த மின் விசிறி
விரித்து வைத்திருந்த வெற்றுக்
காகிதத்தை திரும்ப திரும்ப
கீழெறிந்தது.

பேனாவின் கூர் முனை
சொற்க்களை கொலை செய்து
குப்பையில் போட்டிருந்தது.

இருக்கை, விரல்கள், பார்வை
சுவாசம் எதுவும் என் வசம் தவறி
மண்டைகூடுடைத்து சில கொம்புகளும்
முதுகுத்தண்டின் கிளைந்தெழுந்த ஒற்றை
சிறகுமாய் என் இருப்பை சூன்யத்தின்
கோரக்கனங்கள் மாற்றியிருந்தது.

பற்கள் நீண்ட உன் நினைவுகள்
என் சுவாசத்தை நெறிக்கையில் அம்
மாய கனத்தின் விளங்குடைத்து
வெளிப்பட்ட நான் விரல்களை
என்னிபார்த்து விட்டு
சன்னல் அறுகில் வந்து வெளிபார்த்தேன்
சூடு குறைந்த அம்மாலை வெயில்
என் மெய்புலன்களை மீட்டுதந்தது

அறுகில் நின்றிருந்த தென்னையில்
யாரையும் கவனிக்காமல்
கட்டுகளற்ற சுதந்திரத்துடன்
புணர்ந்துக் கொண்டிருந்தன
இரு அனில்கள்.

மழையனப் பெய்தாய் நீ…! - 3

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 18:01:00 +0000

உன் காதலில்
நான்
ஊஞ்சலாடுகின்றேனா…?
ஊசலாடுகின்றேனா…?!

-----*-----

உன் அறிமுகத்தில்
விடைப்பெற்றுக் கொண்டது
என்
அமைதி.

-----*-----

உன்னைப் பற்றியே
சிந்தித்து சிந்தித்து
எனக்கு நானே
அன்னியமாகிவிட்டேன்.

-----*-----

மூழ்கிக் கொண்டே
இருப்பேன் - உன்
கரம் பற்றும் வரை!

-----*-----

உன்
புன்னகையைத் தோண்டினால்
கண்டுப்பிடிக்கப் படலாம்
காணாமல் போன
பலரது இதயம்!

-----*-----

வார்த்தைகளற்ற மொழி….
உன் மௌனம்
வாக்கியமற்ற கவிதை….
உன் புன்னகை.

-----*-----

கல்லுடைக்கும்
தொழிலாலியின் கடைசி
நிமிட பரபரப்பை போல்
நீ
பார்க்கும் ஒவ்வொரு நொடியிலும்
நான்.

-----*-----

என் வயதுகளில்
சிலவை வெற்றிடங்களாகவே
இருப்பதை பற்றி
என் பிள்ளைகள் என்னிடம்
கேட்குமாயினில்
நான் என்ன பதில் சொல்வது

வெற்றிடம் முழுவதும்
வியாபித்திற்கும் உன்னைப் பற்றியா?
வெற்றிடமாக தோற்றமலிக்கும்
நம் காதலைப் பற்றியா?

-----*-----

மழையனப் பெய்தாய் நீ…! - 2

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 17:56:00 +0000

நீ தூங்குவதை
ரசிக்கத்தான்
இரவு
இத்தனை விழிகளோடு
வருகின்றதோ.

--------*----------*--------

ஒரே ஒருமுறைதான்
உச்சரித்தேன் உன் பெயரை
எதிரொலித்துக்கொண்டெ இருக்கின்றது
இன்னமும்
என்
இதய முகடுகளில்
மனச் சரிவுகளில்.

--------*----------*--------

காத்துக் கொண்டிருக்கின்றேன்
உன் காதலோடு
என் மரணத்திற்கு.

--------*-----------*--------

நீ…
அறுகில் இருந்தால்
நான்
தூரத்தில் தொலைந்து விடுகின்றேன்.

--------*-----------*---------

நீ விளக்கேற்ற வேண்டாம்
உன் புன்னகையில் ஒன்றை
பறித்து வை - போதும்
அது
பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும்
விளக்கை விட இன்னும்
அழகாய்.

--------*----------*---------

தொலையும் நான்………. தொலைவில் நீ!

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 17:52:00 +0000

உன் தொலைபேசி
அழைப்பிற்க்காக
காத்திருக்கின்றேன்.

வேகு நேரமாகியும்
உன் அழைப்பின்றி
அதிர்ந்து நொருங்குகின்றது
மனம்.

பிறகு உன் அழைப்பொலி
கேட்டு வேகமெடுத்த தொடர்
வண்டியைப்போல் இதயத்துடிப்பின்
வேகம் உயர்ந்து சுற்றமும் மங்களாய்
மறைந்தோடுகின்றது.

நடுங்கும் விரல்களை
நிறுத்த முடியாமல்
தடுமாறி எடுக்கின்றேன்
முந்தகூவியை.

எதிர்முனையில் நீ
எப்போதும் போல்
நிதானமாய் சிரிக்கின்றாய்.

என்காதுகளில் வந்து
விழுகின்றது உன் சிரிப்பொலி
பனிக்கட்டியை தூளாக்கியது போல்

ஒலி கடத்தும் ஊடகம்
முதன் முதலில் குளிர்
கடத்துகின்றது உன்னால்.

உனக்காக வைத்திருந்த
வார்த்தைகளனைத்தும்
உதிர்ந்து ஊமையாகி
நிர்கின்றேன் எப்போதும் போல.

எல்லாம் பேசிமுடிந்து
நம் தொடர்பை துண்டிக்கின்றாய்
உயிரின் ஓரத்தில் வலிக்கின்றது.

மீண்டும்
நினைத்துக் கொண்டேன்
உன் அடுத்த அழைப்பிலாவது
நான் தொலைந்து போகாமலிருக்க
வேண்டுமென.

மழையனப் பெய்தாய் நீ…!

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 17:46:00 +0000

ஓ….
பிரம்மா
நீ யேசித்துப் பார்த்தாயா
ஒரு பென்னிர்க்கு
அழகு கொடுக்கையில்...

பல ஆண்கள் அசிங்கப் படபோவதை!

--------*-----------*--------

என்
உயிரில் பரவிய
வைரஸ்
உன்
நினைவுகள்.

--------*------------*-------
உன்
காதலில்
நான்
உயரத்தில் பறக்கும்
பட்டம்….!

உன்
கையில் தான்
உள்ளது
நான்
மீள்வதும்
வீழ்வதும்.

--------*-------------*--------

உன் கையில்
விளையாட்டுப் பொருள்
என் இதயம்

என் கையில்
விளைமதிப்பற்ற
பொக்கிஷம்
உன்
உடைந்த வலையல்
துண்டுகள்.

--------*--------------*--------

காதல்

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 17:41:00 +0000

இளமையின் சிலந்திவளை
சிக்காதவர் எவருமில்லை
வாலிபத்தின் பருவமுத்திறை
பதியாத நெஞ்சொன்றுமில்லை
பருவ வாசலின் முதல் படி – இதில்
ஏறித்தான் செல்லவேண்டும் அடுத்த படி.,
*

வாழ்கையின் வசந்தகாலம்
வாழ்ந்தவர் அடைந்த ஞானம்
கனவுகளின் கலைகூடம்
கலையாத பசுமை வேடம்.
*

தனிமைதான் இதற்கு நன்பன்
நிலவுதான் இதற்கு தூரத்து சொந்தம்
மலர்கள்தான் இதற்கு மகுடம்.
*

வானவில் சாலையில் வண்ணப்பயணம்
முட்கள் பதிந்த காலனித்தொட்டு
பூமஞ்சத்தில் பனி போல் தூக்கம்
தென்றல் கூட புயல்தான் அதற்கு,
*

காதல் ஒரு நெருப்பு
அளவாக எரிந்தால் தீபம்
அதிகமாக எரிந்தால் சாபம்!

இந்த தீ
கொஞ்சம் விசித்திரமானதும் கூட
இதயத்தில் எரிந்து கொண்டே இருக்கும்
அதன் ஜுவாலை உணர்வில் குளிரூட்டும்
ஆதலால் இது
குளிரும் நெருப்பு.
*

காதல் ஒரு பள்ளி
உன்மையான பள்ளி

இங்கு சேர சாதி சான்றிதல் தேவையில்லை
மத அடிப்படையில் பிரிப்பதில்லை
பணம் அந்தஸ்து பார்ப்பதில்லை.

கண்ணையும் பேசவைத்தது
மெளனத்தையும் மொழியாக்கியது
உயிரையும் உணரவைத்தது
விரகத்தையும் விளங்கவைத்தது.
*

கண்ணுக்கு இமையே சிறையா
காதலென்பது பகையா?
கடலுக்கு அலையே சுமையா
காதலென்பது பழியா?

குன்றாய் நின்ற நெஞ்சும்
காதல் முகில் தொட்டால் பனியும்
கல்லாய் இறுகிய மனமும்
காதல் சாரல் விழுந்தால் கரையும்
தறுகாய் வளர்ந்த உள்ளமும்
சருகாய் எரியும் – காதல்
சுடர் விழுந்தால்
*

காதல் புனிதமானது
ஆனால்!
காதலிப்பதுதான் பாவம்

காதல் தெய்வீகமானது
ஆனால்!
காதலிப்பவர்கள்தான் தீண்டதகாதவர்கள்
*

காதல்…
இளமையின் இனிய வரம்
இதயங்கள் இனையும் பாலம்.

ஈழத்துளிகள் (ஹைக்கூ)

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 17:37:00 +0000

: குண்டுகள் துளைத்த
சுவற்றில் குருவியின் கூடு.

: பள்ளி விட்டதும்
விரைந்து வந்தது
கவச வாகனம்.

: வீடுகள் பாதுகாப்பானவையல்ல
உணர்த்துகின்றது
மரக்கிளையில் குழந்தையின்
தொட்டில்.

: சப்தம் கேட்டு எட்டிப்பார்த்தது
பொந்துக் கிளி
முரிந்து விழுந்தது மரம்.

: அடித்து சாத்தியது கதவு
ஆளில்லாத வீட்டில் காற்று.

: விமானம் பறந்து சென்றபின்
வீதியில் கிடந்தது பாட்டியின்
சுருக்குப்பை.

: மிச்சமிருந்த முந்தையநாள்
உறக்கமும் பாழாய் போனது
அகதிகள் முகாமில் துயிலாத விழிகள்.

விட்டுவை…

noreply@blogger.com (ஆ.சுதா) — Sat, 23 May 2009 16:42:00 +0000

புதிதாய்
இன்னொரு மரத்தை
நட்டு வைக்க வேண்டாம்
இருக்கும் மரத்தையாவது
விட்டு வைப்போம்
போதும்….
இன்னொரு தலைமுறையின்
தாகம் தீர்க்க.