ATENIZONTAΣ

Οι δυο Συμμετοχές μου στο '' Σε 200 λέξεις''!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Wed, 20 May 2026 18:24:42 +0000

Ζητείται αγκαλιά

Σκέφτεσαι κι εσύ ότι χάθηκε το συναίσθημα, η ανθρωπιά, η τρυφερότητα, το νοιάξιμο;
Ψάχνω κι εγώ έναν άνθρωπο που η ματιά του θα αναβλύζει φως.
Η καρδιά του θα προσφέρει ζεστασιά και αγάπη
Πού να τον βρεις θα με ρωτήσεις... Κι εγώ τον ψάχνω ακόμη και αν ήξερα θα τον είχα βρει.
Υπάρχουν άνθρωποι που το άνοιγμα της ψυχής τους σε συγκινεί.
Πού σ' αγκαλιάζουν και νιώθεις ασφάλεια, εκτίμηση, τρυφερότητα. Μην τον ψάχνεις ανάμεσα στους πολλούς, μπορεί να υπάρχουν λίγοι και να σκέφτονται την ειρωνική αντιμετώπιση της μάζας και να κρύβονται.
Κυρίως υπάρχουν αυτοί που αν αργήσεις να παρκάρεις μπορεί να σου σπάσουν το πόδι.
Υπάρχουν αυτοί που αν τους νευριάσεις, μπορεί να σε σπάσουν στο ξύλο, να τραβήξουν μαχαίρι να σε ''νουθετήσουν''!
Ακόμη και τα νέα παιδιά, έφηβοι μαθητές, τους μιμούνται.
Και δεν κρύβονται...καμαρώνουν!
Υπάρχουν τόσοι που το δώρο της ζωής έχουν πάψει να το τιμούν.
Μην πτοείσαι!
Μην αφήνεις κανένα να αλλοτριώνει τις αξίες σου.
Η αντίσταση είναι το πρώτο βήμα της νίκης.
Και μετά να μην φοβηθούμε να αγκαλιαστούμε , να σκύψουμε σε κάποιον που η ζωή τον γονάτισε. Να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας, μπας και τα νέα παιδιά αποφασίσουν να μιμηθούν μια τέτοια συμπεριφορά.
Έλα να κάνουμε μια αγκαλιά, γεμάτη αγάπη και ανθρωπιά. Έλα να γίνουμε πολλοί΄!

Μια βόλτα στην εξοχή

Άνοιξη! Ευκαιρία για βόλτα στην εξοχή. Πόσο μ' αρέσει να περπατώ ανάμεσα στα δέντρα! Να βλέπω τα αγριολούλουδα να στολίζουν τη φορεσιά της Γης!
Τα πουλιά πετούσαν από κλαδί σε κλαδί, τιτιβίζοντας ξέγνοιαστα.
Το αεράκι, παιχνιδιάρικο, έπαιζε με τις μπούκλες των μαλλιών μου! Αρώματα στη φύση, όλα να τιμούν το Μάη της Άνοιξης.
Κοίταξα ψηλά και ευχαρίστησα το Θεό για τα δώρα του!
Ησυχία απόλυτη.
Και τότε σαν κάτι να έσπασε. Ένας δυνατός θόρυβος με τρόμαξε.
Κοίταξα τριγύρω. Τα πουλιά πέταξαν όλα μαζί σίγουρα τρομαγμένα κι εκείνα. Κι εγώ κρύφτηκα πίσω από κορμούς δέντρων . Ένα φως έπεφτε στη Γη και φώτιζε...μα τι; Σκοτείνιασε τόσο γρήγορα; Και ναι ήταν σκοτάδι και το φως φώτισε την πλάση γύρω.
Τρόμαξα πολύ. Τα πόδια μου παρέλυσαν. Έκατσα κρυμμένη και αφουγκραζόμουν.
Έναν ντρόουν κατέβαινε από ψηλά. Θεέ μου ποιοι είναι αυτοί; Εχθροί;
Ένα άνοιγμα από το ντρόουν αποκάλυψε έναν περίεργο μηχάνημα που άρχισε να ψεκάζει. Εκείνη την ώρα την προσοχή μου τράβηξε ένα όχημα. Αθόρυβα πλησίαζε. Κι εγώ ζαλιζόμουν περίεργα.
Το ντρόουν σταμάτησε πάνω από το όχημα. Και μετά τίποτε!
Όταν ξύπνησα ήμουν πίσω από τον κορμό του δέντρου, ήταν όντως βράδυ αν και δεν ήξερα την ώρα και τα πάντα ήταν ήσυχα.
Με υπνώτισαν σίγουρα
Ποιοι ήταν;
Μυστική υπηρεσία;

Εχθροί;
UFO;

Αυτές είναι οι συμμετοχές μου στο δρώμενο '' Σε 200 λέξεις '' της Μαρίας Νικολάου στο blog της '' Το Κείμενο''

Συγχαρητήρια στον Γιάννη για την πρωτιά του.

Στο λινκ που σας έδωσα με τη σελίδα της Μαρίας μπορείτε να διαβάσετε όλες τις συμμετοχές. Αξιόλογες μια προς μία

Πικ νικ!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 23 Mar 2026 09:53:00 +0000

Έλα να κάνουμε πικνικ στης άνοιξης τα μέρη

εκείνα που ο άνθρωπος ανέγγιχτα έχει αφήσει

όχι γιατί σεβάστηκε, τη φύση θαύμασε,

τους απογόνους νοιάστηκε,

μα γιατί απόκεντρα είναι , δεν φαίνεται συμφέρον

Μη με ρωτάς διεύθυνση, δεν ξέρω να σου πω

πυξίδα βάλε την καρδιά, τα μάτια οδηγό

εκεί που ο κάμπος καταπράσινος αναγεννιέται

γεμίζοντας λογιών λογιών λουλούδια την ποδιά του

Εκεί η άνοιξη κατοικεί

σκορπίζοντας αρώματα και χρώματα

ρουφώντας του ήλιου τις ακτίνες,

εκεί τα ζώα και πουλιά

χαρούμενα χτίζουν τις φωλιές τους

εκεί η φύση έστεψε Ζωή, βασίλισσα κυρά

Η άνοιξη έχει θορυβηθεί,

στα μέρη μας δεν κυκλοφορεί

την είδες μήπως στα χαλάσματα από πολέμου βόμβες;

Πώς να ανθίσει θες η ζωή

εκεί που ο άνθρωπος το θάνατο σκορπίζει;

Ελα να κάνουμε πικνικ

κάτω απ' τον καταγάλανο ουρανό

εκεί που ο χειμώνας άφησε την τελευταία του πνοή

να δεις δέντρα που αποχαιρετούν τα δώρα του χειμώνα

δίνοντας χώρο νέα φύλλα για να γεννηθούν,

άνθη, καρποί για τους ανθρώπους

Εκεί θα στήσουμε χορό,

πιασμένοι απ' το χέρι

την πλάση να γεμίσουμε με γέλια και χαρές

Εκεί που ο πανικός του σήμερα

δεν βρίσκει κατοικία

Ελα να κάνουμε πικνίκ!

Συμμετέχει στα ''Ξυπνήματα'' της Αριστέας μας '' Η ζωή είναι ωραία''

Μια ανοιξιάτικη μέρα με τον Άλεξ

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Wed, 18 Mar 2026 20:30:00 +0000

Τι ωραία μέρα σήμερα!! αναφώνησε η Λουίζα, μόλις βρέθηκε στον κήπο, χεράκι χεράκι με τον Άλεξ.

Ο καιρός ανοιξιάτικος, ο ουρανός καταγάλανος χωρίς ούτε ένα άσπρο σχέδιο στη φορεσιά του, ο ήλιος έστελνε δώθε κείθε τις ακτίνες του, τα νέα φύλλα των δέντρων μεγάλωναν αυθάδικα και τα μπουμπουκάκια έκαναν αισθητή την παρουσία τους στα λουλούδια.

-Έλα Άλεξ, κοίτα αυτήν τη μελισσούλα, ρουφάει από το λουλούδι το νέκταρ. Μπορείς να μυρίσεις το λουλούδι;

-Δεν μπορώ και το ξέρεις, είμαι μηχάνημα, αλλά γνωρίζω ότι το νέκταρ η μελισσούλα θα το κάνει μέλι. Θες να σου πω πώς;

-Όχι δεν έχω όρεξη για μάθημα.

Ο Άλεξ ήταν ένα προηγμένο ρομπότ, που ο μπαμπάς της Λουίζας, ο πάμπλουτος επιχειρηματίας που συνομιλούσε όποτε ήθελε με τον πρόεδρο της χώρας, έκανε δώρο στην κόρη του για να έχει παρέα

-Γιατί δεν μπορώ να πάω στην παιδική χαρά να παίξω με άλλα παιδιά;

Γιατί δεν μπορώ να καλέσω άλλα παιδιά εδώ; τον ρωτούσε συχνά

-Για την ασφάλειά μας κορίτσι μου. Πρέπει να προσέχουμε για το καλό σου.

Η αλήθεια είναι ότι το 5χρονο παιδάκι είχε συνηθίσει την παρουσία ανδρών της ασφαλείας τους ακόμη και όταν έβγαινε στο απέραντο κτήμα τους και έκανε ποδήλατο. Μα εκτός από αυτούς, δίπλα της πάντα είχε τη νταντά της, μια βοηθό της μαγείρισσας με τα σνακ της Λουίζας αλλά και την καμαριέρα που κρατούσε το καπέλο για τον ήλιο αλλά και μια ζακετούλα του παιδιού. Τα είχε συνηθίσει αυτά όλα, αλλά, της έλειπαν οι φίλοι, μια παρέα να παίζει μαζί της.

Ο Αλεξ επεξεργάστηκε το ύφος της μικρής του φίλης και κατάλαβε ότι την στενοχώρησε κάτι που οι άνθρωποι καταλαβαίνουν και όχι οι μηχανές.

-Γιατί στενοχωρήθηκες Λουίζα; τη ρώτησε

-Εσύ δεν στενοχωριέσαι ποτέ που δεν είσαι άνθρωπος;

-Εγώ έχω καλώδια αντί για καρδιά, έχω μάθει όλη την ιστορία σου και ενώ δεν μπορώ να έχω αισθήματα, μπορώ να είμαι φίλος σου και να σε κάνω να γελάς

-Δεν θα θελες να μπορείς να μυρίσεις τα λουλούδια; Έχουν τόσα αρώματα.

-Σκέψου εμένα να μυρίζω, να φταρνίζομαι όπως εσείς, να πετάγονται τα καλώδιά μου από τη μύτη και να μην μπορώ να επεξεργαστώ τίποτε

Πώς θα ήμουν με τα καλώδια να κρέμονται;

-Αστείος ,είπε η μικρή και γέλασε δυνατά

Χα χαχα έκανε και ο Άλεξ μιμούμενος το γέλιο της μικρής του φίλης. Πιάσανε κουβέντα καθισμένοι, εκείνη στο γκαζόν και ο Άλεξ δίπλα της να της εξηγεί πώς είναι να είσαι μηχανή και να του εξηγεί πώς είναι να είσαι ένα παιδάκι.

-Μου λείπει η μαμά μου που έφυγε ψηλά στον ουρανό, του είπε. Θυμάμαι να μου διαβάζει παραμύθια, να μου τραγουδάει και να με παίρνει αγκαλιά χαιδεύοντάς μου τα μαλλιά

-Μπορώ να σου πω παραμύθια, όσα έχουν βάλει στη μνήμη μου, μπορώ να σου τραγουδήσω όσα τραγούδια επίσης έχω στη μνήμη, και αγκαλιά μπορώ να σου κάνω να κοίτα, και ανοίγει τους βραχίονές του κάνοντας κρακ κρακ τα μέταλλα. Αποκλείεται η μαμά σου να έκανε κρακ κρακ έτσι; χχαχαα εκανε ο Άλεξ

Η μικρή τον κοιτούσε, δεν είναι αληθινός φίλος, δεν είναι παιδάκι, σκεφτόταν αλλά μόνον αυτόν είχε. Και έκανε προσπάθειες να την κάνει να χαμογελάσει.

-Απόψε το βράδυ θέλω να μου πεις ένα παραμύθι πριν κοιμηθώ, γίνεται;

-Φυσικά Λουίζα, φτιάχτηκα για να κάνω ό,τι ακριβώς θέλεις

Ο μπαμπάς το βράδυ τη ρώτησε πώς της φαίνεται ο νέος της φίλος.

-Δεν είναι φίλος μου μπαμπά. Δεν μπορούμε να πούμε μυστικά, να γελάσουμε μαζί ή να κλάψουμε. Δεν μπορούμε να παίξουμε όπως τόσα παιδιά που βλέπω στην τηλεόραση. Δεν είναι αληθινός μπαμπά.

-Θα πρέπει να το συνηθίσεις. Είναι μια μηχανή φτιαγμένη για σένα. Μόνον αυτόν έχεις και μάθε τον να γίνει φίλος σου.

Αυτό είναι το παρόν και φυσικά το μέλλον!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στα ''Ξυπνήματα'' της Αριστέας μας ''Η Ζωή είναι ωραία''

Πατημασιές στο χιόνι!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Tue, 13 Jan 2026 19:49:00 +0000

Ας χιονίσει επιτέλους!

Να δούμε μια άσπρη μέρα!

Πολλές φορές ευχόμαστε ανάλογα το χειμώνα. Μου έτυχε μια χρονιά να ζήσω πολύ χιόνι στο χωριό, να ξυπνήσουμε και να δούμε τα πάντα κάτασπρα. Αγνά. Πεντακάθαρα. Να μην υπάρχει πινελιά χωρίς το άσπρο του χιονιού.

Και μια ηρεμία, μια ησυχία. Να γαληνεύεις μέσα σου. Να αισθάνεσαι ανάλαφρος κοιτώντας τον ορίζοντα. Δεν ξέρω γιατί έχει τέτοιον αντίκτυπο το χιόνι σε μένα.

Έχει χιονίσει και στην Αθήνα, αλλά λασπόνερα βρωμίζουν το αγνό χρώμα του χιονιού. Στο χωριό, μέσα στη φύση ήταν αλλιώς.

Χιόνιζε δυο μέρες συνεχώς. Και τα μάτια μου δεν τα πήρα από το παράθυρο. Την τρίτη μέρα όμως, γαλήνεψε ο καιρός. Και το χιόνι, απάτητο, αλώβητο κάλυπτε τα πάντα στη φύση γύρω. Κανένα ίχνος από άνθρωπο ή ζώο. Το ήθελα να περπατήσω στο χιόνι.

Ναι θα πάω απ' άκρη σ' άκρη στο χωριό.

Θα μαι μόνη, μέσα στη σιγαλιά της φύσης. Θα απολαμβάνω το άσπιλο χιόνι, θα παίρνω βαθιές ανάσες, χιονισμένες ανάσες που θα με γαληνεύουν.

-Και αυτό το ξύλο πάρε, μου είπε η πεθερά μου. Να το χρησιμοποιείς για μπαστούνι να βλέπεις πού είναι η χαράδρα και πού ο δρόμος. Και πού είσαι; Μη χαθείς και βρεθείς μέσα στα δέντρα. Εκεί δεν ξέρεις τα χαντάκια πού βρίσκονται και ποια άγρια ζώα θα συναντήσεις....

Χαμογέλασα όσο το σκεφτόμουν. Καθαρός ουρανός, τα πάντα καλυμμένα με το χιόνι. Και μόνον εγώ άφηνα ίχνη πάνω του.

Περπάτησα αρκετά. Σε κάθε βήμα ένιωθα αναζωογονημένη. Σπίτια δεν φαίνονταν πουθενά και τα δέντρα με το παραμικρό φύσημα με βομβάρδιζαν με χιόνι.

Δέντρα;

Ούτε σπίτια βλέπω στον ορίζοντα. Στο δάσος είμαι;

Και τότε ανησύχησα. Και άγρια ζώα μπορεί να συναντήσω. Ψυχή ζώσα δεν υπήρχε τριγύρω. Πήρα το δρόμο μπρος πίσω. Ένιωσα ανασφαλής. Προσπάθησα να περπατήσω γρήγορα αλλά πόσο γρήγορα πας όταν το κάθε βήμα σου γίνεται σε πάχος χιονιού απάτητου; Φοβήθηκα; Ε ναι μπορώ να το ομολογήσω. Και εγώ που δεν ήθελα ανθρώπους να συναντήσω, εγώ που λάτρευα να περπατώ μόνη στην ηρεμία και τη γαλήνη, έψαχνα έναν άνθρωπο να δω. Ένα ζευγάρι πατημασιές έστω, πάνω στο δρομάκι που άνοιγα.

Και πού ήμουν; Είχα βγει έξω από το χωριό ή γυρνούσα στο κέντρο του; Μερικά σπίτια που φαίνονταν ψηλά ήξερα ότι ήταν τα καλοκαιρινά όπως τα έλεγαν. Τότε που κλείνουν τα σχολεία και γεμίζει από ζωή το χωριό.

-Κυρά Αναστασία ήλθα να σε ξεχιονίσω! άκουσα καθαρά τη φωνή και αναθάρρησα. Πήγα προς τα κει. Ένα μέλος του συλλόγου με το φτυάρι στον ώμο φώναζε στην γερόντισσα που δεν μπορούσε να ανοίξει την αυλόπορτά της. Το χιόνι εμπόδιζε.

Πλησίασα προς τα κει. Πατημασιές κι άλλες, βρώμιζαν το δρομάκι που είχε πατηθεί. Τι ωραία σημάδια!

Ο κόσμος είχε βγει να ελέγξει αν οι ηλικιωμένοι συντοπίτες ήθελαν βοήθεια. Πέρασε και η ταχυκαρδία μου. Δεν ανησυχούσα πλέον και τα ζευγάρια τα πόδια που λάσπωναν το χιόνι ήταν σαν σημάδια αγγέλων που κατέβηκαν για βοήθεια.

Από τότε, αποφεύγω τις ερημιές. Και χαίρομαι πάντα με ένα ζευγάρι πατημασιές που βρίσκονται κοντά στις δικές μου.

Γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει μόνος!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στα ''Χειμωνιάτικα αποτυπώματα'' της Αριστέας μας

Οικογενειακή θαλπωρή

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Sat, 27 Dec 2025 18:22:00 +0000

Κι ενώ τα ξύλα τριζοβόλιζαν στο τζάκι, το τραπέζι στρωνόταν επίσημα. Γιορτινό τραπεζομάντηλο, κηροπήγια με γκι ομόρφαιναν το τραπέζι. Και τα σουπλα με τα πιάτα γύρω γύρω περίμεναν υπομονετικά να γεμίσουν με τις λιχουδιές της οικοδέσποινας. Και αυτήν τη χρονιά, η οικοδέσποινα ήταν η κόρη μου. Τι ωραία να παραδίδεις τη σκυτάλη επάξια στο παιδί σου!

Και εμείς τριγύρω καθισμένοι να ανοίγουμε τα μικροδωράκια που υπήρχαν σε κάθε καρέκλα για τον καθένα μας.

Φαγητό, τσούγκρισμα με ευχές, έκαναν τη χριστουγεννιάτικη γιορτή πιο λαμπρή.

Και χαμόγελα. Πολλά χαμόγελα δώρο στον καθένα μας εξαιτίας της παρέας, της θαλπωρής και της ημέρας.

Μετά το φαγητό, παιχνίδια επιτραπέζια και χαρτί με γέλια και αστεία.

Η γιορτή των Χριστουγέννων είναι η ωραιότερη και σπουδαιότερη ημέρα για μένα. Θα μπορούσα μετά την 25η να ξεστολίσω. Τόσο πολύ σημαντική μου είναι η ημέρα των Χριστουγέννων.

Περάσαμε όμορφα.

Ευχηθήκαμε από καρδιάς να ξεχαστεί κάθε ταλαιπωρία.

Και τα σκυλάκια μας από δίπλα να μας σκουντάνε με τα ποδαράκια τους για ένα μεζεδάκι.

Πάντα τα Χριστούγεννα ήθελα να τα περνάω στην πόλη, στο σπίτι ανάμεσα σε δικούς μου ανθρώπους. Γονείς, παιδιά, θείοι συμπληρώνουν τον κύκλο των αγαπημένων.

Μόνο λίγες φορές έχω περάσει εκτός των πεπατημένων την ημέρα των Χριστουγέννων.

Όλες αυτές οι φορές ήταν μια όμορφη πινελιά με πρωταγωνίστρια την φορά που πέρασα στο μαιευτήριο με την νεογέννητη κόρη μου αγκαλιά.

Δεύτερη πανέμορφη πινελιά η φορά που πήγα Αυστραλία. Βέβαια εκεί τα Χριστούγεννα είναι καλοκαιρινά, καμιά σχέση με όσα ήξερα και ο καλός καιρός, το σούβλισμα δίπλα στην πισίνα με παρέπεμπαν σε πασχαλινή γιορτή.

Η τρίτη φορά στο χωριό με χιόνι απίθανο και κρύο τσουχτερό. Πανέμορφα κι εκεί

Καλές υπόλοιπες γιορτές εύχομαι

Αυτή ειναι η συμμετοχή μου στην τέταρτη πράξη του δρώμενου του Γιάννη μας ''Η γιορτή''!

Εύχομαι σε όλους σας να περάσετε όμορφα την παραμονή του νέου χρόνου και το 2026 να μας αγαπήσει πραγματικά!

Δέος για σένα!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 15 Dec 2025 17:27:00 +0000

Τρίτη πράξη στο δρώμενο του Γιάννη μας.

Το θαύμα!

Αυτές τις ημέρες βιώνουμε την πνευματικότητα της γέννησης του Θεανθρώπου. Το θαύμα της γέννησής του σε αντίξοες συνθήκες, όπως μας λέει η θρησκεία μας.

Και γεννήθηκε και δίδαξε! Νέα θρησκεία με το ωραιότερο δόγμα όλων.

Καθόλου εγωκεντρική, με χαρακτηριστικό την Αγάπη στον εαυτό μας και στον διπλανό μας. Την αποδοχή όλων. Την ελεύθερη βούληση. Την προσφορά. Τη συγχώρεση!!! Αρετές που προσδιορίζουν τον αληθινό Άνθρωπο που σημειωτέον, φτιάχτηκε κατ εικόνα Θεού!

Αυτές τις ημέρες πριν χρόνια, τρεις μόλις μέρες πριν τα Χριστούγεννα, βίωσα και εγώ το προσωπικό μου θαύμα. Την γέννηση της πρώτης μου κόρης.

Από μικρή αγαπούσα τα παιδάκια ειδικά τα μωρούλια. Εκείνη η μυρωδιά τους, λατρεμένη. Σκέψου στο δικό μου παιδί. Στο πρώτο μου παιδί ήμουν και μικρή, ένιωθα ανυπομονησία να το δω να γεννιέται, να κοιτάξω το προσωπάκι του, να το μυρίσω, να το σφίξω στην αγκαλιά μου. Αγωνιούσα να είναι καλά και...κορίτσι. Όταν ήλθε η ώρα, αν και πονούσα για τρεις ώρες, την κράτησα αγκαλιά μου και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ήταν το δικό μου παιδί. Την είχα 9 μήνες μέσα μου. Πορευόμασταν μαζί. Αλλά το να την κρατώ στην αγκαλιά μου με γέμισε δέος. Τα είχα χάσει πραγματικά. Ήταν το δικό μου θαύμα. Και εξακολουθεί να είναι το πρώτο μου θαύμα.

Αυτές τις ημέρες, βρίσκεται απομονωμένη λόγω ραδιενεργού ιωδίου που πήρε για το θυρεοειδή της. Και περιμένουμε τις απαντήσεις δυο εξετάσεων σημαντικών. Ελπίζω και σε αυτό το θαύμα. Και προσεύχομαι γι αυτό!

Να πάνε όλα καλά!

Αυτή ειναι η συμμετοχή μου στην τρίτη πράξη του δρώμενου '' Χριστούγεννα σε 4 πράξεις''!

Μια άνοιξη προσμένω!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 08 Dec 2025 09:53:00 +0000

Δεύτερη πράξη στο δρώμενό μας ''Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις''

Δεύτερη βδομάδα με θέμα την ''Προσμονή''!

Είμαι ένα μικρό κλαδάκι μιας άλλοτε πανέμορφης ελιάς. Κρατιέμαι στη ζωή και προσπαθώ να σώσω το δέντρο που ανήκω.

Η πλαγιά μας ήταν πάντα καταπράσινη από ελιές που αγαπά τόσο ο κόσμος. Ελιές που ζούσαν πολλά χρόνια, σημάδι της ειρήνης που επικράτησε. Μα το καλοκαίρι είχαμε πόλεμο. Τη φωτιά. Μας έκαψαν όλους .

Ήταν τρομαχτικό να βλέπεις τις φλόγες να μας αγκαλιάζουν. Αδηφάγες φλόγες! Να ακούς το τρίξιμο των δέντρων που καίγονταν. Κραυγές πόνου ήταν, κραυγές απελπισίας. Κραυγές του τέλους που ερχόταν και μάλιστα βασανιστικού τέλους.

Τι ωραία που ήμασταν, θυμάμαι, τέτοια εποχή! Είχαμε λυγίσει όλα τα κλαδιά από τους καρπούς που μάζευαν οι άνθρωποι. Μας ξεκούραζαν και μπορούσαμε επιτέλους να ηρεμήσουμε και να περιμένουμε την άνοιξη να αρχίσει πάλι ο κύκλος της ζωής. Ένας καταπράσινος ελαιώνας, ολοζώντανος, παρέα το κάθε δέντρο στο άλλο, να διηγούμαστε ιστορίες που ζήσανε οι παλιότεροι και μαθαίναμε εμείς οι νεότεροι.

Μετά τη φωτιά τι; Μαυρίλα, θάνατος και σιωπή! Ερημιά και μοναξιά για όσους επιβίωσαν. Και είναι τόσο λίγοι! Δεν ακους πλέον τιτιβίσματα πουλιών που κάθονται στα κλαδιά μας. Δεν ακούς διηγήσεις της διπλανής ελιάς και μουρμουρίσματα των ζώων που έτρεχαν ανάμεσα στους κορμούς. Δεν βλέπεις πλέον τους ανθρώπους να ξαποσταίνουν κάτω από τον ίσκιο μας. Μοναξιά και μαυρίλα!

Ήλθαν και οι βροχές να ξεπλύνουν λίγο ό,τι καμένο άφησαν οι φλόγες. Μα παρέσυραν και χώματα που οι ρίζες μας συγκρατούσαν. Τι καταστροφή! Ποιος ξέρει αν παρέσυραν και σπόρους που θα φύτρωναν την άνοιξη. Ποιος ξέρει πόση ακόμη καταστροφή θα μετρήσουμε!

Με την έλευση του φθινοπώρου ήλθαν οι ειδικοί να δουν ποια δέντρα έχουν ζωή μέσα τους. Το δικό μου δέντρο είχε ζωή. Πολλά κλαδάκια ξεπρόβαλαν, δείχνοντας το πείσμα τους να ζήσουν.

Τα δέντρα που έχουν καεί ολοσχερώς θα κοπούν. Τι κρίμα! Το καθένα έχει τόση ιστορία να διηγηθεί!

Προσμένω όμως την άνοιξη. Τότε που τελικά θα αποφασίσουν αν ο ελαιώνας θα αναγεννηθεί. Με μεγάλη αγωνία προσμένω τη γη να βλαστήσει ξανά. Με ελπίδα ότι η ελιά θα ξαναγεννηθεί.

Πόσο κακό μπορεί να κάνει ο άνθρωπος σε μια στιγμή!

Είμαι ένα μικρό κλαδάκι...προσπαθώ να ζήσω και να μεγαλώσω.

Για χάρη σας, εξαιτίας σας, βλασταίνω.

Θα τα καταφέρω το υπόσχομαι.

Μα κι εσείς υποσχεθείτε να μας προσέχετε εμάς τα δέντρα. Τόση ζωή ας μην πηγαίνει χαμένη!

Προσμένω την άνοιξη αλλά και την φροντίδα σας

Με λένε κλαδάκι ελιάς και έχω έναν προορισμό...ο δικός σας;

Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή στη βδομάδα της Προσμονής, στο δρώμενο του Γιάννη.

Αυτές τις γιορτινές ημέρες που οι αγρότες αγωνίζονται, κάποιοι μαζεύουν ελιές για το λάδι μας. Γι αυτό και η ανάρτηση, ανήκει σ'αυτούς τους αγωνιστές της γης.

"Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις"

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 01 Dec 2025 08:04:00 +0000

Μπήκαμε στον τελευταίο μήνα του χρόνου. Δεκέμβρης ο μήνας των ομορφότερων εορτών.

Καλές εμπνεύσεις στα νέα δρώμενα. ''Χριστούγεννα σε 4 πράξεις''!

Το πρώτο δρώμενο των ημερών.

Και ξεκινάμε με την πρώτη εβδομάδα, ''Ανάμνηση''

Ο στολισμός του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Στην αρχή, όταν ήμουν ως τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, δεν στολίζαμε δέντρο. Δεν στολίζαμε τίποτε. Μου κακοφαινόταν όταν έβλεπα τα σπίτια των άλλων παιδιών να έχουν το δέντρο κοντά στο παράθυρο στολισμένο, με τα φωτάκια να αναβοσβήνουν. ΄΄Γιατί δεν στολίζουμε κι εμείς;'' είχα ρωτήσει τη μαμά μου. ''Γιατί ο μπαμπάς σας θαλασσοπνίγεται....'' επειδή ταξίδευε και κινδύνευε στη θάλασσα που έχει τρικυμία και ήταν μια φράση που πάντα χρησιμοποιούσε. Λες και είχαμε πένθος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν άρεσε ο στολισμός στη μαμά μου. Το έμαθα αυτό όταν μεγάλη πια την άκουγα να λέει '' πάλι τις κούτες μέσ' τη μέση; Πάλι τόση φασαρία και ακαταστασία;''

Δεν έλεγα κάτι τότε, μικρό παιδί ήμουν, αλλά αντιπαθούσα αυτό το επάγγελμα που ''θαλασσοπνίγει΄' τον μπαμπά μου.

Πρέπει να ήμουν τετάρτη τάξη στο δημοτικό, όταν εκείνη τη χρονιά μάθαμε ότι ο μπαμπάς θα έκανε γιορτές μαζί μας.

Μεγάλη χαρά είχαμε βέβαια, περιμέναμε και τα δώρα μας, γιατί πάντα μας έφερνε διάφορα παιχνίδια από το εξωτερικό.

Όταν ήλθε, το πρώτο που κοίταξε μετά τις αγκαλιές και τα φιλιά ήταν το δέντρο. ''Πού είναι το δέντρο μας; Γιατί δεν έχετε στολίσει ακόμη;''

''Αφού θαλασσοπνίγεσαι, δεν στολίζουμε'' πετάχτηκε η μικρή μου αδελφή.

Κοίταξε έντονα τη μαμά μου και μας πήρε όλους και πήγαμε για ψώνια. Δεν είχαμε δέντρο, ούτε στολίδια, ούτε φωτάκια.

Γεμίσαμε κούτες είναι η αλήθεια και η μαμά μουρμούραγε.

''Τι λες στα παιδιά αγάπη μου ότι θαλασσοπνίγομαι; Η δουλειά μου είναι. Μια δουλειά σαν όλες τις άλλες απλά λείπω από το σπίτι. Αλίμονο αν πενθείς με τα παιδιά εμένα που είμαι ζωντανός, επειδή δουλεύω και τα φοβίζεις και τους στερείς τις χριστουγεννιάτικες γιορτές''

Αυτή τη στιγμή γελάω που τα θυμάμαι.

Γιατί ο μπαμπάς μου ως τα 93 του που έφυγε, ήθελε το σπίτι στολισμένο χριστουγεννιάτικα και το δέντρο κοντά στο παράθυρο με τα φώτα του και τα στολίδια του. Και όταν παντρευτήκαμε και φύγαμε εμείς τα παιδιά του, στόλιζε εκείνος κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.

Λατρεύω το στολισμένο δέντρο και τα τελευταία χρόνια το στολίζω νωρίς. Στολίζω και όλο το σπίτι. Και φώτα στο μπαλκόνι. Τι νόμιζες; Κόρη του μπαμπά μου είμαι σαφώς.

Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη τότε και καμάρωνα το στολισμένο δέντρο μας. Από τότε το στόλιζα εγώ κάθε χρόνο.

Και ξαπλώναμε μπροστά στο δέντρο με τις αδελφές μου τραγουδώντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Και τώρα που έφυγαν τα παιδιά μου, στολίζω πάλι εγώ, αφήνοντας ένα στολίδι να το βάλουν εκείνα όταν θα έλθουν. Και η κορυφή βέβαια από τον άντρα μου.

Είναι παράδοση πλέον!

Το μόνο που δεν κάνω και το έκανε πάντα η μητέρα μου ανεξάρτητα στολισμού, ήταν μελομακάρονα, και κουραμπιέδες. Πω πω πω μοσχομύριζε το σπίτι.

Πάμε λοιπόν να στολίσουμε όσοι ακόμη τεμπελιάσαμε και να θυμηθούμε ότι οι γιορτές αυτές γεννούν το χαμόγελο στους ανθρώπους

Καλό γλυκό μήνα σε όλους!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο του Γιάννη μας για όλο τον μήνα τον εορταστικό.

Θα θελα....

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Thu, 16 Oct 2025 20:23:00 +0000

Θα θελα το φθινόπωρο μαζί σου ν 'αγναντεύω

τα δέντρα που γοργά αρχίζουν να φυλλοροούν

νωχελικά να κάθομαι μόνη για να μαντεύω

τις σκέψεις των μικρών πουλιών που ολόγυρα πετούν

Στην άκρη εκεί της λίμνης θα θελα να ψαρεύω

του ήλιου τις ακτίνες που αμέριμνα κολυμπούν

τη ματιά μου μέσα τους θέλω να γαληνεύω

από συναισθήματα που στα απόνερα βουτούν

Άγχη και αγωνίες θα θελα να τα πνίξω

στα βαθυπράσινα της λίμνης σκοτεινά νερά

του φθινοπώρου τον ήλιο άφοβα ν' αφήσω

για να ζεστάνει την πληγωμένη την καρδιά

Κι αν η βροχή τη φύση θέλει να ξεπλύνει

του φθινοπώρου είναι το πρωτότοκο παιδί

στο παραθύρι μου ακουμπώ χαλαρωμένη

στα γκρίζα σύννεφα στον ουρανό στέλνω ωδή

Το βλέμμα αλήτευε αντάμα με τη σιγαλιά

και ο νους ταξίδεψε σ΄ ανθρώπων τις ανάγκες

γονείς που απέμειναν με άδεια την αγκαλιά

άλλοι πολλοί να απαιτούν τέρμα οι απάτες

Νέοι που έχασαν τη δική τους τη δουλειά

άστεγοι να διεκδικούν μια κάμαρη να ζήσουν

παππούδες μοναχοί ζητούν φάρμακα για γιατρειά

κι όλοι μαζι προβλήματα να υπερπηδήσουν

Θα ΄θελα το φθινόπωρο με κέφι ν' αγναντεύω

εκεί που οι άνθρωποι αγωνίστηκαν για λύση

τον εαυτό μου να μην πάψω να κανακεύω

σε μια κοινωνία ανθρωπιάς που είμαστε ίσοι

Δυο βδομάδες προσπαθώ να γράψω με ομοιοκαταληξία. Με βάλατε ''στην πρίζα'' και δεν το άφηνα με τίποτε. Μια φορά έχω γράψει και το έβρισκα δύσκολο. Δεν είμαι και ποιήτρια

Την επιείκειά σας παρακαλώ, ναι;

Είναι συμμετοχή στο δρώμενο της Αριστέας μας, Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο

αλλά και για την Αναστασία μας, Φθινοπωρινό παζάρι ιδεών

ΥΓ Το ποίημα το εμπνεύστηκα από τη φώτο που έχω πάνω πάνω και την έχω στην επιφάνεια εργασίας μου.

Χαικού! Συμμετοχή!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 13 Oct 2025 17:06:00 +0000

Χαικού! Το είδος της ποίησης που δεν είχα ασχοληθεί ποτέ. Μα η Μαρία Νικολάου και τα δρώμενά της μας παρακινούν συνεχώς....

4ο Δρώμενο Χαϊκού, ανακοίνωσε και προσπαθούσα συνεχώς όλες τις ημέρες της διορίας για να συμμετέχω. Αλλά τίποτε δεν έγινε. Ώσπου μας έδωσε δυο μέρες παράταση. Στρώθηκα να γράψω και μάλιστα της έστειλα αυτά που έγραψα για τη γνώμη της και μόνο και όχι για να συμμετάσχουν. Και ναι της άρεσαν, ειδικά το δεύτερο που το χαρακτήρισε πολύ καλό και όντως πήγε πολύ καλά.

Την ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου

Μας έδωσε και μια φώτο για να γράψουμε ό,τι εμπνευστούμε από αυτήν.

Το πρώτο είναι αυτό!

Η απώλεια

φέρνει θλίψη στη ζωή,

σε γονατίζει.

Μην αφήνεσαι,

ξύπνα τα όνειρά σου

πάλεψε να ζεις.

Το δεύτερο αυτό:

Αποσάθρωση,

η ανθρωπιά χάνεται

Βαρβαρότητα.

Η κοινωνία

πρέπει να αφυπνιστεί.

Αναγέννηση.

Συγχαρητήρια στην Αριστέα μας που πρώτευσε. Λατρεμένο το χαικού της!

Όλες οι συμμετοχές αξιόλογες. Εδώ μπορείτε να τις απολαύσετε!

Φθινοπωρινός αποχαιρετισμός

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Wed, 01 Oct 2025 08:03:00 +0000

Η γειτονιά εδώ και μέρες ήταν σε αναβρασμό.

Η κυρά Χελιδόνα πηγαινοερχόταν να τακτοποιεί αποσκευές, να μαζεύει τροφή, να συζητά με τα άλλα χελιδόνια το πότε και το πώς

Τα μικρά της είχαν μεγαλώσει και τα έστελνε για τροφή συχνά μέσα στην ημέρα

Σήμερα έβρεχε. Ηρεμία στην χελιδονογειτονιά.

Βγήκα στο παραθύρι μου να απολαύσω τη βροχή.

Το ίδιο έκανε και η κυρά Χελιδόνα.

-Καλησπέρα κυρά Χελιδόνα. Ηρεμία βλέπω σήμερα

-Καλησπέρα και σε σας κυρία Άννα μου. Βρέχει γι αυτό. Μαζευτήκαμε στο σπίτι νωρίς

-Όλα καλά στην οικογένεια; Σας βλέπω αγχωμένη λίγο

-Πώς να μην είμαι; Κάθε χρόνο τέτοια εποχή αγχώνομαι πολύ

Βλέπεις κυρία Άννα μου εμείς τα χελιδόνια γεννηθήκαμε μετανάστες. Να φεύγουμε από το σπιτικό μας κάθε Φθινόπωρο και να γυρνάμε την Άνοιξη.

-Αχ κυρία Χελιδόνα σας σκέφτομαι στ' αλήθεια. Αλλά μην νομίζετε κι εμείς οι άνθρωποι μετανάστες γεννηθήκαμε ως φαίνεται.

-Μόνο που εμείς δεν ξέρουμε πόσοι θα φτάσουμε στον προορισμό μας

- Μήπως και οι δικοί μας μετανάστες ξέρουν αν θα φτάσουν; Αλήθεια πού θα πάτε;

-Ν. Αφρική, όπως κάθε χρόνο, που έχει ζέστη. Να αποφύγουμε το χειμώνα. Βλέπεις, εμείς μεταναστεύουμε για να έχουμε φαγητό να τρώμε. Οι σπόροι το χειμώνα εξαφανίζονται καθώς και τα έντομα. Πώς θα τρώμε να ζήσουμε;

-Και οι άνθρωποι γι αυτό μεταναστεύουν κυρά Χελιδόνα μου. Γιατί όμως δεν ξέρετε πόσοι θα φτάσετε;

-Δύσκολο ταξίδι κυρία μου, δύσκολο και επικίνδυνο. Πρέπει να φάμε πολύ πριν το ταξίδι να έχουμε ενέργεια. Ταξιδεύουμε χωρίς σταματημό πάνω από ξηρά και θάλασσα. Πολλά χιλιόμετρα πάνω από θάλασσα. Αν κουραστούμε ψάχνουμε κάπου να σταματήσουμε να μείνουμε λίγο. Συνήθως βρίσκουμε, αλλά οι άνθρωποι μας το κάνουν δύσκολο το ταξίδι

-Τι εννοείτε;

-Έχουν καταστρέψει πολλές περιοχές που βρίσκαμε να μείνουμε για λίγο. Έτσι πετώντας τόσα χιλιόμετρα πάνω από τη θάλασσα, πολλά δεν αντέχουν και πέφτουν στο νερό και πνίγονται!

-Αχ τι κρίμα. Ξέρω πόσο επιπόλαιοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Και τι κακό προξενούμε χωρίς να το σκεφθούμε ιδιαίτερα. Όμως εκεί που θα πάτε θα βρείτε τα σπίτια σας;

-Συνήθως τα καταστρέφουν όταν φεύγουμε την Άνοιξη. Τι τους ενοχλούν; Για το κέφι τους τα καταστρέφουν, έτσι πιστεύω. Γι αυτό μόλις φτάσουμε, χωρίς να ξεκουραστούμε καλά καλά, πρέπει να ξαναχτίσουμε φωλιές.

-Εδώ θα σας το προσέχω το σπιτικό σας να το ξέρεις.

-Αν είμαστε καλά θα ανταμώσουμε την Άνοιξη, να μας περιμένεις.

-Να πάτε στο καλό με δύναμη και κουράγιο. Και τον Μάρτιο σας περιμένω. Να μας φέρετε την Άνοιξη!

Ουφ μελαγχόλησα λίγο.

Κάθε αποχωρισμός πονάει.

Φθινοπώριασε και από Οκτώβρη θα αδειάζει λίγο λίγο η γειτονιά. Θα μαζευτούν οι φίλοι, θα πετάξουν ψηλά πάνω από θάλασσες και γη για να φτάσουν στους τόπους τους ζεστούς, εκεί που πιστεύουν πως θα βρουν τα σπιτικά τους. Βλέπεις ο χειμώνας είναι άγρια εποχή και ψυχρή για πολλούς.

Καλό ταξίδι χελιδονάκια μου!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Αναστασίας στο blog της Octobers Lover

Καλό μήνα σε όλους!

Παρέα με τη βροχή!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Thu, 25 Sep 2025 19:28:00 +0000

Περπατώ στη βροχή

με μια ομπρέλα για ουρανό

Η κάθε στάλα παίζει μουσική

στου δρόμου το σεργιάνι

Ο νους χαμογελά

και τ 'αστραπόβροντα ηχούν

σαν μια ορχήστρα μαγική

που η φύση μου προσφέρει

Πώς θα θελα στην εξοχή να περπατώ

της διψασμένης γης το άρωμα να ρουφώ

να βλέπω τα πουλιά μοναχικά

να στάζουν τα φτερά τους.

Στην πόλη μόνο να κοιτώ μπορώ,

ανθρώπους βιαστικούς να τρέχουν να κρυφθούν

τη μπόρα να γλιτώσουν

Χαμογελάς!

Κι εγώ χαμογελώ

και σε κοιτώ μέσα στο καφέ προστατευμένο

να με καλείς ο ένας να γίνουν δυο

Άγνωστοι να γνωριστούμε!

Από μακριά σε χαιρετώ

Πώς να σου πω

δε θέλω μια ομπρέλα για τους δυο

Μ' αρέσει μοναχή

στη φθινοπωρινή βροχή να περπατώ!

Περιμένοντας να βρέξει μια και αγαπώ τη βροχή, είπα να γράψω γι αυτήν μπας και έλθει γρηγορότερα.

Παίρνει μέρος στο ''Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο'' της Αριστέας μας

Ένα φθινόπωρο αποζητώ!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Tue, 16 Sep 2025 06:47:00 +0000

Μου είπαν ξαναγύρισες φθινόπωρο αγαπημένο

Την αγκαλιά μου άνοιξα να σε υποδεχθώ

μα δεν σ΄ αναγνώρισα απ' τη θωριά σου

Δεν έφερες τον δροσερό σου τον αγέρα

τα κίτρινα τα φύλλα σου,

τα σύννεφα συνοδοιπόρους

Το καλοκαίρι αγκάλιασες,

ο χωρισμός του σε πονάει

τον ήλιο του 'έχεις συντροφιά

τη ζέστη του για προσκεφάλι

Τα πρωτοβρόχια μείνανε

στις αποσκευές σου σφαλισμένα

Πού να βρω δύναμη για νέα αρχή

στην τεχνητή δροσιά φυλακισμένη

στους καλοκαιρινούς τους έρωτες

μη δείχνεις εμπιστοσύνη

Έλα...μην αργείς,

ο άνθρωπος αδημονεί για τη νέα εποχή

Κι η γη διψά, αποζητά του φθινοπωρινού την αύρα

Γέμισε το καλάθι μου μήλα και πορτοκάλια

Σκόρπισε άνθη γιασεμιού να σκεπαστεί η γης

με το δικό σου το χαλί

Φύσηξε δροσιά το λίβα να αποδιώξεις

Ένα φθινόπωρο αποζητώ

ένα φθινόπωρο όπως εγώ το ξέρω

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο φθινοπωρινό δρώμενο της Αριστέας μας ''Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο''

Η μυστική μας γωνιά !

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Thu, 24 Jul 2025 21:05:00 +0000

Γειτονιά γνώρισα στα παιδικά μου χρόνια. Εκεί που τα σπίτια μας ήταν μονοκατοικίες με αυλές και κήπους. Εκεί που ο κάθε ιδιοκτήτης ήξερε όλους τους υπόλοιπους. Εκεί που τα παιδιά, βγαίναμε έξω να παίξουμε όλα μαζί. Εκεί που η κάθε μαμά γινόταν μάνα για όλα τα παιδιά που παίζαμε παρέα και μας πρόσεχε όσο ήμασταν έξω από τα σπίτια μας.

Όταν ήμουν μικρή, ο μπαμπάς μου ταξίδευε. Ερχόταν δυο φορές την εβδομάδα και τις περισσότερες φορές δεν προλάβαινε να έλθει σπίτι γιατί ο απόπλους οριζόταν γρήγορα. Έπρεπε λοιπόν να πάει η μαμά μου στον Πειραιά στο λιμάνι, να του πάει τα καθαρά ρούχα του και τη στολή του και να πάρει όσα ήταν για πλύσιμο.

Εμένα και τις δυο αδελφές μου, μας άφηνε σε μια κυρία που μας φρόντιζε και μας πρόσεχε. Άλλες φορές ερχόταν σπίτι μας και άλλες πηγαίναμε εμείς στο δικο της, καμιά 10αριά βήματα από το δικό μας.

Ήταν μια μεσήλικη κυρία, τη θυμάμαι σαν τώρα. Η μικρούλα μου αδελφή την φώναζε Νινία από το Ευγενία που ήταν το όνομά της.

Το σπίτι της φτωχικό αλλά πεντακάθαρο. Ζούσε από τις κυρίες όπως η μαμά μου, που τις βοηθούσε με τα παιδιά ή με το σπίτι.

Όταν πηγαίναμε σπίτι της, που το προτιμούσαμε τα καλοκαίρια, μαζευόμασταν 5-6 παιδιά και περνούσαμε από την αυλή της που πάντα είχε απλωμένα ρούχα. Αν και ήταν μόνη της απορούσα γιατί κάθε μέρα έπλενε. Όπως έμαθα από τη μαμά μου, έπλενε και σιδέρωνε άλλων κυριών τα απρόρουχα.

''Προσοχή τα ρούχα φώναζε πάντα. Μην τα πιάσετε με τα χέρια σας''. Εμείς όμως δεν θέλαμε να μείνουμε στην αυλή. Περνούσαμε από ένα μονοπάτι στο πίσω μέρος της αυλής που γύρω γύρω την προστάτευε ένα συρματόπλεγμα που δεν ξέρω κι εγώ πώς έστεκε όρθιο. Αυτό το μονοπάτι το μικρό οδηγούσε σε ένα χωράφι μικρό γεμάτο δέντρα. Δεν τα γνώριζα όλα. Και ευκάλυπτο θυμάμαι και μουριά που έκανε εκείνα τα νοστιμότατα μωβ μουρα και ένα άλλο δέντρο με κίτρινους καρπούς που τραβάγαμε τη φλούδα του και το τρώγαμε, πεντανόστιμο.

Ανάμεσα στα δέντρα που ήταν φυτρωμένα σε αταξία, υπήρχε χορτάρι χαμηλό βέβαια, που φαινόταν περιποιημένο. Που και που έβλεπες γλάστρες, άλλες σπασμένες και άλλες πήλινες μεγάλες με λουλούδια και βασιλικούς. Σ'αυτόν τον κήπο παίζαμε όλες οι φίλες μαζί και ήταν η δικιά μας φωλιά, ο δικός παράδεισος, η δική μας μυστική γωνιά.

Σε κάποια μεγάλα δέντρα ο μπαμπάς μιας φίλης είχε κρεμάσει με σκοινί κούνιες, απλή τάβλα δηλ δεμένη γερά να κάνουμε κούνια. Και πιο πέρα, απλώναμε ένα τραπεζομάντηλο που μας είχε δώσει η μαμά και σάντουιτς και παγούρια με νερό, αλλά και φρούτα και μπισκότα ήταν στη διάθεσή μας.

Η Νινία, που μας αγαπούσε και δεν μας χαλούσε χατήρι, πολλές φορές, μας τηγάνιζε κεφτέδες, τα πιο νόστιμα κεφτεδάκια που είχα φάει ποτέ και μας τα έφερνε κάτω από τα δέντρα, εκεί που ο ήλιος έπαιζε κρυφτό μαζί μας.

Και τι παιχνίδια δεν παίζαμε! Και κρυφτό πίσω από τους χοντρούς κορμούς των δέντρων, και στρατιωτάκια ακούνητα και αγέλαστα, αλλά και με τις κούκλες μας που τις είχαμε μαζί. Γελούσαμε και τραγουδούσαμε και κανείς δεν μας ενοχλούσε. Ποιος ξέρει αν ακουγόμασταν έξω στο δρόμο!

Όλα κυλούσαν υπέροχα ώσπου μια μέρα ενώ ήμασταν η κάθε μια στα σπίτια μας, θυμάμαι τη Σοφούλα που ήλθε τρέχοντας στο δικό μου σπίτι. Είχε θυμώσει με τη μαμά της που ήθελε να τη στείλει κατασκήνωση και εκείνη δεν ήθελε ούτε να ακούσει ότι θα πάει σε ένα περιβάλλον με άγνωστα παιδιά. Έκλαιγε, φώναζε, έλεγε ότι δεν θα ξαναμιλήσει ποτέ στη μαμά της και τελικά αποφάσισε να φύγει απο το σπίτι και να κρυφθεί. Ήλθε λοιπόν και μας το είπε. Εγώ και η μια μου αδελφή, που ήμασταν πιο μεγάλες αποφασίσαμε να συμπαρασταθούμε στη φίλη μας. Φύγαμε μαζί της και σκεφτήκαμε καλά πού να κρυφθούμε. Α, μα φυσικά στη μυστική γωνιά μας.

Η Νινία μας, έλειπε από το σπίτι αλλά η περίφραξη που δεν ήταν στέρεη μας '''αφησε'' να μπουμε. Χωρίς να μας δει κανείς, τρυπώσαμε πίσω από την αυλή στον δικό μας χώρο, στον δικό μας παράδεισο. Είχε πάρει η κάθε μια μας ό,τι πίστευε ότι θα μας χρειαστεί, το τραπεζομάντηλο να καθίσουμε, φρούτα και τις κούκλες μας- ε να μην έχουμε παρέα;- τα μπλογκ ζωγραφικής μας και χωθήκαμε μέσα στο πράσινο κάτω από φουντωτά δέντρα. Ήσυχες, αμίλητες. Να περάσει η ημέρα που ο μπαμπάς της Σοφούλας θα την πήγαινε στην κατασκήνωση.

Οι γονείς μας ήξεραν τον κήπο αυτόν, αλλά ποτέ δεν τους λέγαμε ότι εκεί περνούσαμε τις ώρες που ήμασταν στο σπίτι της Νινίας. Ούτε τους είχαμε περιγράψει ποτέ τα δέντρα και τα λουλούδια. Και φυσικά δεν είπαμε ποτέ πόσο αγαπούσαμε αυτή την μυστική γωνιά μας. Εξάλλου αν το λέγαμε δεν θα ήταν μυστικό πλέον, έτσι;

Οι ώρες κυλούσαν και εμείς παίζαμε αμέριμνες. Φάγαμε τα φρούτα μας και ήπιαμε νερό από τη βρυσούλα της αυλής, ζωγραφίζαμε αλλά και συζητούσαμε για την ''σπουδαία επανάστασή μας'' που ''θα βάλει μυαλό σ'αυτούς τους γονείς που δεν μας σκέφτονται''! Α είχαμε θυμώσει όλες μαζί.

Οι ώρες περνούσαν και το στομάχι γουργούριζε, αλλά δεν τολμούσαμε να βγούμε από τον κήπο μας.

Δεν είχαμε δει και την κυρία Ευγενία καθόλου.

Όταν άρχισε να βραδιάζει και εμείς ήμασταν ακόμη στον κήπο, φοβηθήκαμε που δεν είχαμε φως και το σκοτάδι έκρυβε τόσα ''τέρατα τρομαχτικά''! Η φαντασία των μικρών παιδιών είναι αστείρευτη.

Κάποια στιγμή ήλθε με φακό η Νινία μας και η μαμά μου. Ήταν και η μαμά της Σοφούλας μαζί. Μας είδαν καθιστές κοντά η μία με την άλλη. Σοβαρές και χωρίς φωνές είναι η αλήθεια, αλλά όμως θυμωμένες, μας πήραν στο σπίτι μας.

Η κάθε μια μας άκουσε όσα οι γονείς μας είχαν να μας πουν, πήραμε και τις τιμωρίες μας, με μεγαλύτερη αυτή που μας στενοχώρησε απίστευτα και ήταν να μην ξαναπατήσουμε στον μυστικό μας κήπο. Αυστηρές οδηγίες και στη Νινία για να μην μας κάνει το χατήρι. Πολύ στενοχωρηθήκαμε, αλλά παρηγοριόμαστε με τη νίκη της Σοφούλας, που δεν πήγε κατασκήνωση.

Καμιά από εμάς δεν ξαναπήγε στον δικό μας παράδεισο, ούτε στο σπίτι της Νινίας, γιατί ερχόταν εκείνη στο δικό μας.

Από τότε, όποτε βλέπω κλειστό χώρο από δέντρα και πράσινο και ανάμεσα χώρο να κάθισουμε πάνω στο χορτάρι, θυμάμαι το μοναδικό μας μυστικό κήπο, τον κήπο της παιδικής μου ηλικίας, που τελικά με την πάροδο των χρόνων θυσιάστηκε στο βωμό της ανάπτυξης και της πολυκατοικίας.

Παιδάκια έμειναν στα διαμερίσματα αυτά και βγαίνανε στα μπαλκόνια και έβλεπαν άλλα μπαλκόνια απέναντι και χώρους χωρίς δέντρα και χωρίς παιδικούς παραδείσους!

Αν και ζούσα και εγώ πλέον σε ένα τέτοιο τσιμεντένιο κουτί, εντούτοις τα λυπόμουν αυτά τα παιδάκια που ήταν μικρότερά μου και που δεν είχαν γνωρίσει το δικό μας μυστικό παράδεισο.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο νέο δρώμενο της Κικής μας και του blog της ΕΚΦΡΑΣΟΥ Καλοκαιρινός Θησαυρός: Τα Κρυμμένα Σημεία της Γειτονιάς μας

ονιάς

Καλοκαιρινές διακοπές

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Thu, 10 Jul 2025 05:26:00 +0000

Αδημονώ!

Για τον καφέ μας το πρωί, κάτω από την κληματαριά

με το άρωμα του βασιλικού να αλητεύει γύρω μας

Αδημονώ!

Για ώριμες καλοκαιρινές νοστιμιές

που η γεύση τους φυλακίζεται στις αναμνήσεις μου

Αδημονώ!

Για το τραγούδι του τζίτζικα που ωσαν χορωδία

ομολογεί ότι ο βασιλιάς ήλιος ζει ζει ζει...

Αδημονώ και μετρώ τις ώρες

για εκείνο το ταξίδι στο πέλαγος

που ο καλοκαιρινός αγέρας τραγουδά

''αστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα''!

Ετοιμάζω αποσκευές και τσεκάρω...

Μαγιό

Καπέλο

γυαλιά και φύγαμε!

Γιατί διακοπές σημαίνουν καλοκαίρι!

Γιατί καλοκαίρι είναι μια βουτιά στην υδάτινη αγκαλιά του

και μια φέτα καρπούζι κάτω από τα αλμυρίκια

Αδημονώ!

Αυτή είναι η δεύτερη συμμετοχή μου στης Αριστέας μας το δρώμενο Ένα ποίημα για το Καλοκαίρι

Του καλοκαιριού η ώρα!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Tue, 01 Jul 2025 17:47:00 +0000

Το καλοκαίρι για μένα δεν είναι μια εποχή απλά που διαδέχεται την Άνοιξη.

Είναι ανάσα ζωής.

Είναι αναγέννηση.

Είναι η εποχή που όλα μπορούν να συμβούν.

Είναι η εποχή που τα χαμόγελα σε επισκέπτονται καθημερινά.

Είναι ένα διάλειμμα από τις έγνοιες και τους καθημερινούς αγώνες.

Είναι οι αναμνήσεις οι παιδικές που γιγαντώνονται ξανά

Καλοκαίρι = μυρωδιές αλμύρας

Καλοκαίρι= παγωτά που μετρούσαμε μικρά παιδιά και αγωνιούσαμε ποιος θα κερδίσει

Καλοκαίρι κυρίως είναι θάλασσα. Η αιώνια αγαπημένη.

Και επειδή η Αριστέα εδωσε το σύνθημα να γράψουμε για το καλοκαίρι ένα ποίημα που μας εκφράζει, ορίστε και το δικό μου.

Του καλοκαιριού η ώρα

Σσσσ μη μιλάς! Άκου!

Το κύμα σιγοτραγουδά νανούρισμα τραγούδι,

χάδι δροσιάς απόλαυση το άγγιγμα του.

Τα βότσαλα φορέσανε τη λαμπερή στολή τους

κι αφέθηκαν στο λίκνισμα της θάλασσας,

καπρίτσιο στον αγέρα

Σσσσ μη μιλάς! Στάσου στην άμμο κι άκου!

Λόγια αγάπης ψιθυρίζει η θάλασσα στου ήλιου τις αχτίδες

Με θέρμη την αγκαλιάζουνε, την παγωνιά να διώξουν,

παραμύθια ζωής σκορπίζουνε, απαύγασμα σοφίας

στο αέναο ταξίδι τους, του ήλιου οι θυγατέρες.

Με καλημέρα ξεκινούν τον κόσμο να αφυπνήσουν,

το καλοκαίρι να φωνάξουνε πως έφτασε στης θάλασσας τη χώρα.

Υπόσχεση ανεμελιάς σκορπίζουνε

πλάι στο κύμα και στην δροσερή του αγκάλη

Διαλαλούν στα καλοκαιρινά τα όνειρα

πως έφτασε η ώρα να ξυπνήσουν.

Υπόσχονται ζεστές διακοπές,

ταξίδια μακρινά, τροφή στην φαντασία,

ζητούν τραγούδι και χορό,

γέλια, παιχνίδια παιδικά,

μα και έρωτες στου σύθαμπου την ώρα.

Έλα να φυλακίσουμε τις ανηφόρες της ζωής στο χειμωνιάτικο σεντούκι

να ταξιδέψουμε με του ήλιου τις αχτίδες

εκεί που η φαντασία μόνο περπατά,

να στήσουμε χορό σαν τα ξωτικά

μια φεγγαρόλουστη νυχτιά

και του καλοκαιριού τις χάρες να λατρέψουμε.

Εύχομαι να περάσετε ένα όμορφο ανέμελο καλοκαίρι με πολλά χαμόγελα και αρκετή ξεγνοιασιά.

Οι φώτο της ανάρτησης ειναι από το διαδίκτυο και τα δικαιώματα ανήκουν σους δημιουργούς τους

Μια Ιδέα -Μια Έμπνευση # 4 / Συμμετοχή

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Tue, 03 Jun 2025 11:06:00 +0000

Κεντρική ιδέα:

Ένα πρωινό, λαμβάνετε έναν φάκελο χωρίς αποστολέα. Μέσα υπάρχει μόνο ένα παλιό κασετόφωνο χειρός και μια κασέτα. Πατάτε το play.
Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:

΄΄Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες.΄΄

Δεν λέει το όνομά της. Δεν εξηγεί τίποτε περισσότερο. Η φωνή της είναι ήρεμη, σχεδόν υπνωτιστική. Μα τα λόγια της κουβαλούν κάτι παράξενο: μια απειλή, ή μια κραυγή από το παρελθόν;
Το μυαλό σας αρχίζει να αναζητά. Ποια μπορεί να είναι; Από πού σας ξέρει; Τι εννοεί με τις λίγες μέρες; Μήπως κάποτε την πληγώσατε; Μήπως εσείς την εγκαταλείψατε; Ή μήπως ζητά τη βοήθειά σας;

Ξανακούτε την κασέτα. Στη δεύτερη ακρόαση, κάτι αλλάζει. Μια λέξη, μια αναπνοή, ένας ψίθυρος που δεν είχατε προσέξει πριν. Μια μελωδία ναι, με τον ήχο να αργοσβήνει. Ίσως ένα στοιχείο επί πλέον.
Η φωνή της επιμένει μέσα σας. Και τώρα, η αναμέτρηση αρχίζει. Πρέπει να τη βρείτε. Ή να ξεφύγετε.
Τι σας ενώνει; Τι σας χωρίζει; Ποιος πληγώθηκε και ποιος φεύγει τελευταίος;

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Κυριακή πρωί και ο ήλιος λούζει το νερό της πισίνας που στραφταλίζει στο άγγιγμά του. Η τζαμαρία ανοικτή να αφήνει τις ακτίνες του να κρυφοκοιτάζουν στο σαλόνι. Τα αρώματα από τα λουλούδια πλανώνται στο χώρο και η Σόνια πίνει τον καφέ της κοιτάζοντας έξω τον καταγάλανο ουρανό. Η πόρτα χτυπά και μπαίνει η Τατιάνα με το τοστ της κυράς της.
-Άφησε το στο γραφείο μου Τατιάνα γιατί έχω δουλειά και μην με ενοχλήσει κανείς.

Πήρε τον καφέ της

και κάθισε στο γραφείο που ήταν στην άκρη του σαλονιού, δίπλα στο παράθυρο. Άφησε το βλέμμα να αλητέψει λίγο στον κήπο, προτού επιστρέψει στη στοίβα από χαρτιά που υπήρχαν τριγύρω.
Η πόρτα ξαναχτύπησε.
-ΝΑΙΙΙΙ!
-Κυρία συγνώμη έφεραν αυτό το φάκελο για σας
Η Σόνια πήρε ένα καφέ φάκελο, δέμα θα έλεγες καλύτερα, που κάτι ογκώδες περιελάμβανε.
Την παραξένεψε. Γύρισε το φάκελο πίσω, αλλά δεν υπήρχε αποστολέας και στη θέση του παραλήπτη μόνο το όνομά της και μάλιστα με κεφαλαία τυποποιημένα γράμματα.
-Τατιάνααα φώναξε αμέσως
-Μάλιστα κυρία
-Ποιος τον έφερε το φάκελο παιδί μου;
-Τον βρήκα στο γραμματοκιβώτιο
-Δες σε παρακαλώ από τις κάμερες ποιος τον άφησε
Ενώ η Τατιάνα απομακρύνθηκε, η Σόνια άνοιξε το φάκελο. Ένα κασετόφωνο μικρό, παλιό , μια κασέτα και τίποτε άλλο δεν περιείχε.
Έβαλε την κασέτα να παίξει.

Η φωνή μιας γυναίκας ακούγεται καθαρά:
«Ξέρω ότι με θυμάσαι. Ίσως προσπαθείς να με ξεχάσεις. Μην το κάνεις. Σου μένουν μόνο λίγες μέρες.΄΄
Μια γυναικεία φωνή χαμηλής έντασης, που την απειλούσε; Ή ιδέα της ήταν;
Την ήξερε την φωνή ; Κάτι της θύμιζε, αλλά μια φωνή υποτονική δεν την άφηνε να συγκεκριμενοποιήσει το πρόσωπο. Αναστατώθηκε.
Έπιασε το τηλέφωνο. Σχημάτισε τον αριθμό.
-Κώστα έλα σπίτι μου αμέσως!
-Κυρία Σόνια, αυτή τη στιγμή δεν...
-Αμέσως είπα, ακούς;
Η Σόνια βημάτιζε με γοργό ρυθμό. Ήταν εκνευρισμένη και αναστατωμένη. Η Τατιάνα τη φώναξε να δει την κασέτα από τον κήπο μπροστά.
Έδειχνε έναν άντρα καμπουριαστό, με κουκούλα και σκυμμένο κεφάλι, με μαύρα ρούχα να αφήνει το φάκελο και να φεύγει γρήγορα όπως ήλθε.
-Έχουμε άλλη κάμερα που τον δείχνει από το πλάι;
-Όχι κυρία έτσι τον δείχνουν και οι άλλες δυο απο το πλάι. Δεν φαίνεται το πρόσωπο, το κρατά σκυφτό.

Έμεινε μόνη της

να βηματίζει νευρικά και να νιώθεις τις σκέψεις να στροβιλίζονται στο μυαλό της.
Χτύπησε το κινητό της. Ο Κώστας είναι ...μα...
-Πού είσαι Κώστα; Φτάνεις;
-Άφησα το χρόνο να κυλήσει κα Σόνια,να ηρεμήσετε, για να σας θυμίσω ότι σήμερα το βράδυ αρραβωνιάζομαι και δεν μπορώ να έλθω. Έχουμε ετοιμασίες...
-Ω συγνώμη παιδί μου, το ξέχασα. Η ώρα η καλή και τα λέμε αύριο, του είπε βιαστικά και έκλεισε το τηλέφωνο.
Τι να κάνει; Αναρωτιόταν. Να πάει στην αστυνομία; Να κάνουν τι; Σε λίγες μέρες λέει, τι εννοεί σε λίγες μέρες; Τι θα γίνει;
Δεν είχε μυαλό καθαρό να μελετήσει τις υποθέσεις της. Και ήταν αρκετές. Σε λίγες μέρες μάλιστα ξεκινούσε μια δίκη για φόνο κι εκείνη είχε αναλάβει το φονιά να υπερασπίσει.
Έπρεπε να προετοιμαστεί. Ήδη την ήξεραν όλοι οτι δεν έχανε εύκολα δίκες και ήταν μια καθόλα ισχυρή συνήγορος.
Σε λίγες μέρες θα ξεκινούσε... ωπα! ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ...
Λες αυτό να εννοεί στην κασέτα; Λες να είναι εκείνη;
Πάλι;

Το κουδούνι χτύπησε

και μπήκε ο Κώστας τρεχάτος.
-Τι συμβαίνει κα Σόνια; Εσείς δεν ξεχνάτε ποτέ, και σας άκουσα αναστατωμένη. Ήλθα για λίγο, εξάλλου πρωί είναι ακόμη και έδωσα σε άλλον τις υποχρεώσεις μου. Τι συμβαίνει;
-Αχ Κώστα ζητώ ξανά συγνώμη. Δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ δεν έχω ζωή, δεν έχετε και εσείς οι βοηθοί μου. Η Μαρία και ο Αλέξανδρος είναι εκτός Αθηνών όπως ξέρεις και γι αυτό πήρα εσένα
-Πέστε μου, τι έγινε;
-Πήγαινε στο γραφείο μου και δες τον φάκελο που είναι επάνω. Δες το κασετόφωνο και άκου την κασέτα.
Ο Κώστας παραξενεμένος άκουσε την κασέτα και γύρισε με σφιγμένα τα φρύδια να κοιτάξει την δικηγόρο.
-Τι είναι αυτό; Ποια είναι αυτή;
-Για να μην κάνεις ένα σωρό ερωτήσεις, δεν ξέρω και δεν ξέρω. Επίσης οι κάμερες δεν έδειξαν το πρόσωπο εκείνου που άφησε το φάκελο.
Αφού κι εκείνος είδε τις εγγραφές από τις κάμερες, γύρισε στο σαλόνι και ρώτησε την Σόνια
-Λέτε να είναι αυτή; Αυτή που και την προηγούμενη φορά σας απείλησε ευθαρσώς;
-Δεν ξέρω Κώστα, πώς μπορώ να είμαι σίγουρη; Δεν αναγνωρίζω τη φωνή ακριβώς. Κάτι μου θυμίζει.
Ξαναέβαλε την κασέτα να ακούσουν ξανά.
Ένας ήχος ανεπαίσθητος ακούστηκε αυτήν τη φορά.
-Στάσου Κώστα ξαναβάλτο. Ήχος μουσικής πιάνου, αχνός, ακούς; Ένας ήχος πιάνου που σβήνει. Να ναι απλά για εφέ ή θέλει κάτι να πει;
-Τι να θέλει να πει το πιάνο κα Σόνια;
- Ό,τι το πιάνο θα σταματήσει, θα χαθεί και ποιος παίζει πιάνο; Η κόρη της αδελφής μου, που ξέρεις πως την έχω σαν παιδί μου. Και μάλιστα θα ασχοληθεί με το πιάνο επαγγελματικά, το ξέρεις. Με απειλεί με την ανιψιά μου Κώστα, γι αυτό μου είπε την πρώτη φορά ότι θα πονέσω όσο εκείνη....
-Μην τρέχει η φαντασία μας κα Σόνια. Ίσως να ναι κάτι συμπτωματικό... πρέπει να το πούμε στην αστυνομία, οπωσδήποτε κυρία.
Όταν έφυγε ο Κώστας χωρίς να έχουν καταλήξει πουθενά, η Σόνια πήρε τηλέφωνο το Διοικητή του τμήματος που γνώριζε καλά και είχε ασχοληθεί και την προηγούμενη φορά με την απειλή που δέχτηκε. Μόνο που την προηγούμενη φορά είχε έλθει η ίδια η γυναίκα στο γραφείο της και ούτε λίγο ούτε πολύ απαίτησε να αφήσει τον δολοφόνο της κόρης της να σαπίσει στην φυλακή. Αλλιώς ...αλλιώς όσο πόνεσε η ίδια με το χαμό της, άλλο τόσο θα πονούσε και η Σόνια.

Ο Διοικητής ήλθε

μαζί με έναν αστυνόμο ακόμη, μετά από μια ώρα. Εκτιμούσε την δικηγόρο, μεγάλη και τρανή ήταν, αλλά την φοβόταν και λίγο, γιατί είχε πολλές διασυνδέσεις και με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, αλλά και στη μαφία. Δεν επέλεγε πελάτες, όσο πιο δύσκολη υπόθεση ήταν, τόσο μεγαλύτερη πρόκληση ένιωθε. Ούτε την ένοιαζε ποιος ήταν αθώος και ποιος ένοχος. Όλοι είχαν δικαίωμα σε δίκη και εκπροσώπηση σύμφωνα με το νόμο. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρανομούσε, αλλά πάντα έβρισκε αδύναμα σημεία του νόμου, τα λεγόμενα παραθυράκια, για να πέσουν πιο μαλακά οι πελάτες της ή να αθωωθούν.
Ο Διοικητής αφού είδε την κασέτα, αφού την άκουσε, επεξεργάστηκε τα στοιχεία, είδε τις κάμερες και ρώτησε την Δικηγόρο τι θέλει να κάνουν.
- Γίνεται να βρούμε ποια είναι αυτή η γυναίκα;
-Κατά πάσα πιθανότητα Σόνια, είναι η ίδια που σε απείλησε την προηγούμενη φορά. Μόνο που δεν μπορέσαμε να τη βρούμε τότε. Ίσως σταθούμε τυχεροί αυτήν τη φορά. Θέλω να γράψεις όσα έχουν συμβεί, τα σημερινά εννοώ, θέλω τις εγγραφές από τις κάμερες και θέλω να μου πεις τις σκέψεις σου.
-Απόστολε, γνωρίζεις ότι σε λίγες μέρες ξεκινά η δίκη. Άρα πρέπει να έχω αποτελέσματα ερευνών.
-Θα θέσω αστυνομικούς έξω από το σπίτι σου, θα σε συνοδεύουν παντού αλλά και έξω από το σπίτι της αδελφής σου. Ενημέρωσέ τους.
Ίσως βρούμε το πρόσωπο που άφησε το φάκελο. Θα τα πάρει όλα η Διώξη ηλεκτρονικού εγκλήματος.
-Μα τι δουλειά έχει η Διώξη;
-Αυτοί έχουν τη δυνατότητα και τα μηχανήματα να εξετάσουν κάμερες και κασετόφωνο. Θα ψάξουμε δακτυλικά αποτυπώματα. Θα ψάξουμε πώς έγινε η εγγραφή. Δεν υπόσχομαι ότι θα καταλήξουμε κάπου.
Εσύ θα υπερασπιστείς αυτόν το φονιά;
-Σκέφτηκα να αποσυρθώ, αλλά δεν θα μ' αφήσει το σινάφι του. Θα έχω και από εκεί απειλές.
Έμειναν να απολαμβάνουν τον καφέ τους οι δυο αστυνομικοί με την Σόνια σιωπηλοί, ο καθένας στις σκέψεις του.

Κατά το μεσημέρι,

μόνη πια η Σόνια, προσπάθησε να σκεφθεί τι θα κάνει.
Ο ήλιος μεσουρανούσε αφήνοντας τη βεράντα στη σκιά. Η δικηγόρος κάθισε στην αναπαυτική ξαπλώστρα αφήνοντας το βλέμμα να κοιτάζει το νερό της πισίνας χωρίς όμως να βλέπει, ήταν εμφανές ότι οι σκέψεις της έτρεχαν στα δαιδαλώδη σοκάκια των πρόσφατων γεγονότων.
Η Τατιάνα την επανέφερε στην πραγματικότητα ρωτώντας την αν θα σερβίρει μεσημεριανό.
-Κάτι δροσερό και ελαφρύ Τατιάνα δεν πεινάω ιδιαίτερα.
Το τηλέφωνό της χτύπησε και ακούστηκε έντονα μέσα στην ησυχία. Την τρόμαξε. Ο Διοικητής την ενημέρωσε ότι ταυτοποιήθηκε η φωνή με τη γυναίκα που την απείλησε την πρώτη φορά.
-Πρέπει να μιλήσουμε από κοντά Απόστολε. Οπωσδήποτε και μόνος σου!
-Εντάξει, θα έλθω αργά το απόγευμα.
Το σχέδιο είχε πάρει μορφή στο μυαλό της. Το έβλεπε ως το πιο λογικό. Και έδωσε υπόσχεση στον εαυτό της φωναχτά πλέον: ποτέ δεν θα υπερασπιστώ ξανά κακοποιούς.
Έπρεπε να μιλήσει με τους βοηθούς της. Από αύριο πια θα οργανώνονταν, μα ήθελε να ενημερώσει και τον Διοικητή.

Το απόγευμα ήλθε

ακριβής στην ώρα του ο Απόστολος.
Αφού την ενημέρωσε για όσα στοιχεία είχαν, εξάλλου λίγες ώρες δούλεψαν και μάλιστα σε ημέρα αργίας, ήθελαν το χρόνο τους όλα αυτά, τη ρώτησε
-Τι θέλεις να μου πεις;
-Απόστολε μπορώ να σε εμπιστευτώ, έτσι;
-Το ρωτάς;
-Άκου τι σκέφτηκα και δεν πρέπει κανείς να μάθει το παραμικρό. Δεν μπορώ να μην υπερασπιστώ αυτό το κάθαρμα που πιστεύω και εγώ ότι είναι δολοφόνος της κοπέλας. Αλλά στα χέρια μου έχω και τρόπους να ελαφρύνει τη θέση του, αλλά και στοιχεία που δεν έχει βρει η αστυνομία που τον επιβαρύνουν. Δεν θα τα φανέρωνα αυτά, αλλά σκέφτηκα, αν σου τα δώσω, εσύ θα πεις ότι οι έρευνες σε οδήγησαν σ' αυτά. Και θα τα δώσεις , ως επιβάλλεται, στην πολιτική αγωγή. Δεν θα πεις ποτέ την αλήθεια, γιατί κινδυνεύει η ζωή μου αφενός και η καριέρα μου κατά δεύτερο λόγο.
-Φυσικά Σόνια να είσαι ήσυχη, δεν θα μαθευτεί πουθενά. Και είναι δίκαιο να τιμωρηθεί το κάθαρμα.
-Εγώ θα το ''παίξω'' σαστισμένη πού βρέθηκαν αυτά τα στοιχεία και θα κατηγορήσω τους μαφιόζους, ότι κάποιος εξ αυτών θέλει να καταδικαστεί ο δολοφόνος. Κάποιος τα διέρρευσε, θα υποστηρίξω. Θα πιάσει να σαι σίγουρος, γιατί μεταξύ τους δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Επίσης η θέση του δολοφόνου στην οργάνωση της μαφίας, είναι καίρια και την εποφθαλμιούν κι άλλοι.
-Καλό σχέδιο μου φαίνεται. Οριστικοποίησέ το τις επόμενες ημέρες και μου λες...

Η δύση του ήλιου

βρήκε τη Σόνια πιο ήρεμη, αποφασιστική, να κάθεται στον καναπέ της και να απολαμβάνει ένα ποτήρι κρασί όπως συνήθιζε αν και ήταν καλοκαίρι. Η νύχτα χάρισε στην πλάση ένα ολόγιομο φεγγάρι που αυτήν τη στιγμή κολυμπούσε στην πισίνα της.

ΣΤΟΠ!
Τέλος της 127ης σκηνής!
Την κρατάμε!
Ήσασταν όλοι υπέροχοι!
Αύριο συνεχίζουμε τις λήψεις!
Καλή ξεκούραση σε όλους!

Αυτή ειναι η συμμετοχή μου στο ''Μια Ιδέα- Μια Έμπνευση #4 που διοργανώνει ο Γιάννης μας στο ''Ηδύποτον''. Ευχαριστώ Γιάννη μου για την ευκαιρία να εκτονωθώ γράφοντας.

25 λέξεις # 16 /Συμμετοχή

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 26 May 2025 10:01:00 +0000

Φεύγεις ήλιε μου!

Η νύχτα που έρχεται ξυπνά το φόβο,

Τα πλοκάμια του σφίγγουν την καρδιά

Οι σκιές μεγενθύνονται, γίνονται σκέψεις

Η μοναχικότητα γίνεται μοναξιά!

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου 25 λέξεις, στο '' το Κείμενο''

Νικήτρια η Αλεξάνδρα μας Woman in blogs

Κληθήκαμε όλοι οι συμμετέχοντες να εμπνευστούμε από τη φωτογραφία της Μαρίας που μας έδωσε. 25 λέξεις οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας που γεννήθηκαν από τη φώτο. Εδώ, όλες οι συμμετοχές.

Ευχαριστούμε Μαρία!!

Εγώ δεν είμαι εδώ!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Mon, 28 Apr 2025 05:42:00 +0000

Εσύ διαβάτη που περνάς
σκυφτός και δακρυσμένος,
εσύ που βροντοφώναξες
για έγκλημα στις ράγες,
το όνομά μου διάβασε,
άναψε το κερί σου
μα μάθε το, δεν είμαι εδώ.

Τα λίγα χρόνια που έζησα,
γέννησαν όνειρα πολλά
κι απότομα το έκοψαν
το νήμα της ζωής μου
Κι όμως! Εγώ δεν είμαι εδώ.

Στης μάνας μου την αγκαλιά
δεν μπόρεσα να φτάσω
Στον άνεμο με σκόρπισαν
ύπουλες μεθοδεύσεις
Γι αυτό εγώ δεν είμαι εδώ!

Κοίτα ψηλά, στον ουρανό
που αχανής σου μοιάζει
στα σύννεφα που περπατώ
με τους αγγέλους συντροφιά
δεν θέλω οξυγόνο
Όμως, εγώ είμαι εδώ.

Εσύ διαβάτη που περνάς
σκούπισ' τα δάκρυά σου
κράτησε με στη μνήμη σου
και σήκωσε το βλέμμα
τον ουρανό κοίτα ψηλά
και ύψωσε τη φωνή σου
να φτάσει εδώ που είμαι εγώ!

Είναι η δική μου συμμετοχή στο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει ακούραστα η Αριστέα μας.

Συγχαρητήρια στην Ελένη μας που πρώτευσε με το καταπληκτικό ποίημά της Επίκληση.

Συγχαρητήρια και στον Γιάννη μας που βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από την πρώτη θέση με το υπέροχο ποίημά του "Θέλω Οξυγόνο"

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα που μας παρακινεί να καταθέτουμε την ψυχή μας κάθε φορά

Ο νέος φίλος που έφερε η βροχή!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Tue, 04 Mar 2025 19:51:00 +0000

Η Σοφούλα, ένα 6αχρονο κοριτσάκι ,μοναχοπαίδι, έμαθε να παίζει με τη φανταστική της φίλη, έμαθε από μικρή να πλάθει ιστορίες για παιδιά που έρχονταν στην πόρτα της να τη φωνάξουν για παιχνίδι.

Η Σοφούλα πήγαινε σχολείο. Ερχόταν λεωφορείο κάθε πρωί και την έπαιρνε, ενώ το μεσημέρι την έφερνε σπίτι. Πρώτη δημοτικού! Πόσο της άρεσε! Εκεί έκανε παρέα με τόσα παιδιά, αλλά βλέπεις, ήταν μικρή για να πηγαίνει σπίτι τους ή εκείνα ήταν επίσης μικρά για να έρχονται στο δικό της. Και ζούσε μακριά το ένα παιδί από το άλλο!

Η μαμά της δούλευε. Και δεν είχε χρόνο να κάνει παρέες με τις άλλες μαμάδες.

Όταν όμως δεν πήγαινε σχολείο, έβρισκε τρόπο να παίξει και να γελάσει. Η φαντασία της ήταν γόνιμη και έπλαθε ιστορίες για παιδιά που ήταν φίλοι της αγαπημένοι.

Ειδικά το χειμώνα περνούσε πολλές μέρες μοναξιάς. Οι φανταστικές της ιστορίες της κρατούσαν συντροφιά.

Στην γειτονιά της δεν υπήρχαν πολλές οικογένειες με παιδιά. Μεγάλοι άνθρωποι, ηλικιωμένοι έμεναν στα διπλανά σπίτια. Και τα γειτονόπουλα πήγαιναν σε άλλο σχολείο ...

Αυτές τις ημέρες έβρεχε. Η μαμά φοβόταν μην κρυώσει το παιδί της, αν και η Σοφούλα δεν αρρώσταινε συχνά. Όταν συνέβαινε αυτό, η γιαγιά του διπλανού σπιτιού έκανε χρέη νταντάς ώσπου να γυρίσει η μαμά από τη δουλειά. Ο μπαμπάς ταξίδευε στις ανοικτές θάλασσες.

Σήμερα ξημέρωσε με βαριά συννεφιά. Σκοτεινιασμένος ουρανός έκρυβε το φως της ημέρας και νόμιζες ότι ήταν αργά το απόγευμα. Λίγος πυρετός και ένα μπούκωμα έκαναν τη μαμά της να πάρει την απόφαση να μην πάει η μικρή Σοφούλα στο σχολείο.

Η γιαγιά Αντιγόνη ήλθε να την προσέχει.

-Πάλι βροχή θα χουμε της είπε αφού την καλημέρισε

- Μα γιατί βρέχει τόσες μέρες κα Αντιγόνη;

-Φαίνεται πως ο Θεούλης είναι πολύ στενοχωρημένος με εμάς τους ανθρώπους και κλαίει όλες αυτές τις ημέρες, της είπε

Εκείνη αν και μικρή είχε μάθει από τη μαμά της, ότι η βροχή δεν είναι τα κλάματα του Θεού αλλά τα σύννεφα τη φέρνουν και είναι τόσο απαραίτητη.

Δεν το είπε στη γιαγιά Αντιγόνη όμως, γιατί να τη στενοχωρήσει;

Το σπίτι της Σοφούλας είχε αυλή μπροστά που κατέληγε σε μεγάλο κήπο. Η αυλή ήταν σκεπαστή αλλά στον κήπο υπήρχαν δέντρα και λουλούδια που όταν ερχόταν η άνοιξη φούντωναν με άνθη και μοσχοβόλαγαν. Την αγαπούσε όμως τη βροχή. Της άρεσε να κάθεται στην αυλή τη σκεπαστή, να βλέπει τις σταγόνες να πέφτουν με ορμή. Αλλά σήμερα δεν μπορούσε να βγει έξω και η βροχή δεν ήταν απλά σταγόνες, ήταν μια βρύση τ' ουρανού που άνοιξε και έτρεχε δυνατά. Ρυάκια σχηματίστηκαν στο πλάι της αυλής και έτρεχαν στον κήπο. Τα νερά από την ταράτσα κυλούσαν και αυτά με ορμή και έπεφταν στην αυλή.

Η Σοφούλα, ακουμπισμένη στο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο, παρατηρούσε τη βροχή. Η γιαγιά Αντιγόνη δίπλα της έπλεκε και κάτι της διηγιόταν αλλά δεν την πρόσεχε.

Θυμόταν άλλες φορές που έφτιαχνε βαρκούλες χάρτινες και τις άφηνε στα ρυάκια αυτά να ταξιδεύουν. Δεν είχε μάθει ακόμη να γράφει καλά, αλλά του χρόνου που θα ήξερε, θα έγραφε και γράμματα στις βαρκούλες. Ποιος ξέρει πού θα έβρισκαν λιμάνι και ποιος θα έπαιρνε το γράμμα!

Ο ουρανός ήταν σκεπασμένος με γκρι σύννεφα, σημάδι ότι θα συνέχιζε να βρέχει. Και ξαφνικά άρχισαν αστραπές και βροντές. Δεν φοβόταν το κορίτσι μας αλλά ήξερε ότι δεν έπρεπε να είναι έξω με τους κεραυνούς. Πολλά ήξερε η Σοφούλα για την ηλικία της.

Ξαφνικά είδε ένα μικρό σκυλάκι μουσκεμένο από τη βροχή να τρέχει στην αυλή της. Χώθηκε κάτω από τη σκεπαστή βεράντα πίσω από μια μεγάλη γλάστρα και το έβλεπε από το παράθυρο πώς έτρεμε. Φοβόταν τους κεραυνούς το καημένο.

Αχ ήθελε πολύ να πάει να το χαϊδέψει.

Όταν το είπε στην κα Αντιγόνη δεν συμφώνησε

-Άφησέ το να κουρνιάσει εκεί ως να σταματήσει η βροχή και θα φύγει μετά.

Μα η Σοφούλα δεν ήθελε να φύγει το σκυλάκι, ήθελε να το πάρει αγκαλιά.

Όλο το πρωί προσπαθούσε να βρει την ευκαιρία να βγει στην αυλή να το πάρει. Ανησυχούσε μόνο μήπως την φοβηθεί και φύγει, αλλά έβρεχε και σκεφτόταν ότι θα ήταν τρομαγμένο εκεί στην γλάστρα. Έτσι, όταν η γιαγιά Αντιγόνη πήγε να της φτιάξει δεκατιανό, εκείνη έβαλε το παλτό της και βγήκε σιγά σιγά στην αυλή. Πήγε κατά τη γλάστρα και του μιλούσε ψιθυριστά. Το σκυλάκι έτρεμε. Μα η Σοφούλα το πήρε αγκαλιά και το πήγε στο δωμάτιό της. Το τύλιξε με μια πετσέτα και το σκούπισε απαλά. Τι γλυκό που ήταν! Θα την άφηνε η μαμά άραγε να το κρατήσει;

Η κα Αντιγόνη τη φώναξε να φάει το τοστ της. Πήγε γρήγορα μην έλθει στο δωμάτιό της και παρουσιαστεί το σκυλάκι.

-Θα το φάω στο δωμάτιό μου κα Αντιγόνη, της είπε

Έτσι, το σκυλάκι έφαγε τη γαλοπούλα από το τοστ με όρεξη. Και βρήκε ένα κουτάκι από τα παιχνίδια της και το γέμισε με νεράκι.

Εκείνο ζεστάθηκε και άρχισε τα παιχνίδια με τη Σοφούλα. Ένιωθε ασφάλεια.

Τα γαβγίσματα του έφεραν την κα Αντιγόνη στο δωμάτιο. Μάλωσε πολύ την Σοφούλα που βγήκε έξω και της είπε ότι η μαμά της δεν θα δεχόταν ποτέ ένα αδέσποτο στο σπίτι.

Και είχε δίκιο. Η μαμά ετοιμάστηκε να πάει το σκυλάκι στη φιλοζωική εταιρεία που ήταν κοντά τους και δεν λύγισε από τα παρακάλια της κόρης της, ούτε και από τα κλάματά της. Ο αποχαιρετισμός της μικρής με το σκυλάκι έγινε ανάμεσα σε αναφιλητά της Σοφούλας που το βράδυ ανέβασε πολύ υψηλό πυρετό και ο γιατρός που ήλθε δεν βρήκε κάποιον λόγο.

-Εξαιτίας του σκύλου της είπε ο άντρας της, όταν επικοινώνησαν την άλλη μέρα. Πήγαινε και φέρτον στο σπίτι αγάπη μου, την παρότρυνε. Το παιδί μας είναι μόνο του, δεν έχει παρέες, ένας σκύλος θα είναι ό,τι πρέπει για εκείνη.

-Αμ εσύ στην άλλη μεριά του Ωκεανού κι εγώ εδώ μόνη μου με ένα παιδί τρέχω για τα πάντα, τα βρίσκεις όλα εύκολα να έχω και την φροντίδα σκύλου!

Με τα πολλά και αφού η κόρη τους δεν έτρωγε, δεν έπεφτε ο πυρετός, δεν της μιλούσε, πήγε και έκανε τα δέοντα να φέρει το σκύλο στο σπίτι. Πρώτα πέρασε από το κτηνίατρο και το pet shop για τις τροφές του και τα απαραίτητα αξεσουάρ του και γύρισε σπίτι μουρμουρίζοντας.

-Πήρα άδεια σήμερα από την εργασία μου και αντί να ασχοληθώ με το παιδί μου, φορτώθηκα άλλη μια ευθύνη. Για το παιδί σου είναι, της έλεγε μια φωνούλα μέσα της

Η χαρά της Σοφούλας δεν περιγραφόταν. Ο σκυλάκος πήρε και όνομα και μια μεγάλη αγκαλιά από την μικρή του φίλη.

Γρήγορα έγινε καλά το κοριτσάκι και πλέον δεν παραπονιόταν γιατί δεν είχε φίλες. Θα αποκτούσε μεγαλώνοντας. Μα τώρα είχε ένα μικρό αδελφάκι, όπως έλεγε, που της έδειχνε κάθε μέρα την αγάπη του και την εμπιστοσύνη του. Τέλος στα φανταστικά παιχνίδια, τέλος στη φανταστική φίλη, τώρα είχε το νέο της φίλο που ήταν πραγματικός και παιχνιδιάρης.

Αυτή είναι η δική μου συμμετοχή στις ιστορίες του Κειμένου της Μαρίας Νικολάου ''Ιστορίες της βροχής''

Χιονίζει!! / Συμμετοχή!

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Sun, 29 Dec 2024 18:31:00 +0000

Χειμώνας χωρίς κρύο δεν γίνεται/

Και Χριστούγεννα χωρίς χιόνι είναι σαν κουραμπιές χωρίς άχνη.

Ήθελα από καιρό να φτιάξω ένα βιβλιαράκι με θέμα χριστουγεννιάτικο και δεν τα είχα καταφέρει.

Η Μία μας όμως μας ζήτησε να φτιάξουμε, ως αύριο, μια δημιουγία με θέμα το κρύο ή οτιδήποτε. Προτίμησα το κρύο και το χιόνι που φέρνει κρύο.

Δεν πρόλαβα τόσες μέρες και στο τσακ θα σας το δείξω για το δρώμενο της Μίας. Ο κόβιντ δεν μας άφησε ήσυχους και αυτές τις άγιες μέρες. Μάλιστα ο άντρας μου νοσηλεύτηκε για 4 μέρες για μια αντιιική θεραπεία που μόνο νοσηλευόμενος την κάνεις.

Όλα καλά τώρα

Ντεκουπάζ και ζωγραφική όπου χρειαζόταν και χιόνι άφθονο.

Η δεξιά σελίδα του

και η αριστερή παρακάτω

Ελπίζω Μία μου να σου αρέσει

Εύχομαι ο νέος χρόνος να φέρει υγεία, χαρά και γαλήνη σε σας και την οικογένειά σας.

ΚΑΛΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!

''Η ζωή της'' / 32ο Συμπόσιο Ποίησης

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Sat, 28 Dec 2024 08:53:00 +0000

Η ζωή της

Στο παραθύρι ακουμπισμένη

στα χάδια του αγέρα παραδομένη,

χαμογελά στον ήλιο που ευλαβικά

τα πέταλα των λουλουδιών σκύβει και τα φιλά

Το σπίτι είναι η ασφάλειά της

το παλάτι και η φωλιά της

αγάπη έχει για κεραμίδι

γεμάτο αισθήματα το χρωματίζει

Το χέρι αντήλιο βάζει στη πλάση

τις αχτίδες του ήλιου παραμερίζει με βιάση

να φτάσει το βλέμμα πιο μακριά

να δει το σπλάχνο της που τώρα γυρνά.

Τι όμορφη που 'ναι η φύση

μοσχοβολά το κυπαρίσσι

και χρώματα ένα σωρό

στον κήπο στήνουνε χορό

Λίγη τροφή στη χούφτα παίρνει

για το πουλάκι που περιμένει

δειλά το παραθύρι λοξοκοιτάζει

βρίσκει το θάρρος και πλησιάζει

Φωνάζει! Μουσική φτάνει η μιλιά του

ρόδινα απ' τον ήλιο τα μάγουλά του

είναι ο γιος της που τον προσμένει

για το φιλί του που περιμένει

Αυτή είναι η ζωή της

ο σκοπός και η δύναμή της

γιομάτη αγάπη για όλους έχει

κι ευγνωμοσύνη για όσα κατέχει.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο 32ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει κάθε φορά η Αριστέα μας στο blog της ''Η ζωή είναι ωραία''

Εδώ η τελετή λήξης .

Συγχαρητηρια στη Χριστίνα μας που ψηφίστηκε πρώτη. Άξια!

Ευχαριστίες πολλές στην οικοδέσποινα που δεν μας ξεχνά και μας δραστηριοποιεί κάθε φορά παρόλες τις αντιξοόητες.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ εύχομαι σε όλους. Ανθρώπινη, με ειρήνη και δικαιοσύνη.

Η ζωή σε μια χιονόμπαλα

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Sat, 14 Dec 2024 20:12:00 +0000

Από μικρή λάτρευα τις χιονόμπαλες. Ίσως γιατί το πρώτο χριστουγεννιάτικο δώρο μου ή αυτό που εγώ θυμάμαι ως πρώτο, ήταν μια χιονόμπαλα με ένα σπιτάκι σε δάσος με έλατα, που το χιόνι έπεφτε στροβιλίζοντας συνεχώς τις χιονονιφάδες του.

Υπέροχο λάθος μια χιονόμπαλα, αν κρίνουμε από την ιστορία της.

''Η χιονόμπαλα μας είναι μια εφεύρεση του παππού μου. Εφηύρε τη σφαίρα χιονιού κατά λάθος το έτος 1900. Ο παππούς μου ήταν μηχανικός χειρουργικών εργαλείων και ήθελε να βελτιώσει τη λάμπα του Έντισον για τον φωτισμό των χειρουργείων. Και έκανε κάποιες δοκιμές και σε μία από αυτές τις δοκιμές δημιουργήθηκε η χιονόμπαλα», λέει ο Perzy III στο Euronews. Όπου Perzy ο ΙΙΙ είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας σήμερα . Λένε μάλιστα ότι το χιόνι είναι εφεύρεση του Perzy Ι και αυτή η συνταγή του ψεύτικου χιονιού είναι μυστική ακόμη ως σήμερα.

Αυστρία λοιπόν και Βιέννη, με τις γυάλινες χιονόμπαλες που ειδικά τα Χριστούγεννα είναι μαγικές.

Αγαπάμε τη μαγεία των Χριστουγέννων. Μας χρειάζεται. Η χιονόμπαλα την προσφέρει.

Η κόρη μου έχει συλλογή από χιονόμπαλες, ειδικά από τα ταξίδια της. Κάθε φορά θα πιάσω μια να την αναταράξω, να αρχίσει το χιόνι να πέφτει. Και κάθε φορά η ματιά μένει εκεί στη γνωστή εικόνα, αλλά τόσο μαγική.

Η δική μου χιονόμπαλα, μου κράτησε πολλά χρόνια συντροφιά τότε που ήμουν μικρό παιδί. Θυμάμαι να την κρατώ ενώ είμαι μπρούμυτα στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ, να βλέπω να χιονίζει μέσα στο δάσος με το φωτιζόμενο σπιτάκι και η φαντασία μου να καλπάζει.

Κάθε φορά δημιουργούσε και νέο παραμύθι...

Το σπιτάκι το κατοικούσε μια οικογένεια. Τα παιδάκια είναι τώρα μαζεμένα γύρω από το τζάκι...

Άλλο παραμύθι...το σπιτάκι έμενε άδειο να περιμένει τους ιδιοκτήτες του που έφυγαν βιαστικά, γιατί θηρία ήλθαν στο δάσος και φοβήθηκαν.

Νέα βραδιά με τη χιονόμπαλα στα χέρια και νέο παραμύθι . Το σπιτάκι ήταν το σπίτι μάγισσας, καλής όμως, και σίγουρα αν περίμενε κανείς λίγη ώρα, θα έβλεπε τη μάγισσα με την ιπτάμενη σκούπα της να χάνεται στον σκοτεινιασμένο ουρανό.

Πόσες τέτοιες ιστορίες δεν σκαρφιζόμουν και τις ξεχνούσα το πρωί.

Για να καταλάβεις πόσο μ'αρέσουν οι χιονόμπαλες, θα σου πω ότι χρησιμοποίησα κάθε γυάλινο βαζάκι με καπάκι για να φτιάξω δικές μου, μα καμιά δεν με ικανοποίησε.

Ίσως το στρογγυλό σχήμα της, αυτό που μ'αρέσει, και παραπέμπει στο σχήμα της Γης να είναι η αιτία.

Η Γη με τά τόσα βάσανα και προβλήματα που οι άνθρωποι δημιουργούν, έχει τις μαγικές της στιγμές, τα μέρη εκείνα που μας ταξιδεύουν μακριά από σκοτούρες και μικρότητες, εκεί που οι άνθρωποι ξεπερνούν εαυτό όχι να κάνουν το κακό, αλλά να σκορπίσουν χαρά. Εκεί που το χαμόγελο δεν θεωρείται παράξενος μορφασμός του προσώπου, σε μέρη που μια αγκαλιά είναι ανοικτή για να καλύψει κάθε μοναξιά. Μαγικες στιγμές σε μέρη που το νόημα των Χριστουγέννων αποκτά σημασία, μέρη μαγικά που ο άνθρωπος γιορτάζει την ανθρώπιά και την αγάπη.

Ναι, ξέρω, τι θα πεις, να ένα νέο παραμύθι ... αλλά να ξέρεις... δεν κρατώ χιονόμπαλα.

Οι εικόνες είναι από το πιντερεστ

Μετέχει στο Κείμενο και στις Ιστορίες των Χριστουγέννων της Μ Νικολάου

Την τρίτη ημέρα ... / Μια Ιδέα- Μια 'Εμπνευση #3

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Wed, 18 Sep 2024 06:12:00 +0000

πηγή

Κεντρική Ιδέα Πλοκής

Ο θόρυβος των μηχανών ελαττώθηκε. Οι στροφές έπεφταν καθώς το πλοίο ήδη έκοβε ταχύτητα. Έστεκε ψηλά στο κατάστρωμα, το θαλασσινό αγέρι ανέμιζε τα μαλλιά του/της. Στα δεξιά ο μεγάλος λιμενοβραχίονας του λιμανιού οριοθετούσε το λιμάνι. Ένα λιμάνι μεγάλο, όμορφο. Στα δεξιά δεμένα, σαν πολύχρωμα στολίδια διάφορα σκάφη και στα αριστερά στο κέντρο, ο άδειος χώρος για τον οποίο το πλοίο που τον/την μετέφερε ήδη είχε βάλει ρώτα.
Η καλοκαιρινή ζέστη του δειλινού ήταν εμφανής και η υγρασία μούσκευε το κορμί του/της. Άπλωσε το βλέμμα του/της σε όλο το μήκος του λιμανιού. Ένα υπέροχο καρτ-ποστάλ ήταν ζωγραφισμένο στα μάτια του/της.
Λίγα μέτρα χώριζαν το πλοίο από την αποβάθρα και έπρεπε να ετοιμάζεται για την αποβίβαση. Άνοιξε το κινητό του/της. Έψαξε τα μηνύματα, στάθηκε στο τελευταίο και διάβασε προσεκτικά:
“Φτάνει στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει πια χρόνος”
Πήρε μια βαθιά ανάσα. Το είχε διαβάσει άπειρες φορές στη διαδρομή προς το νησί. Έβαλε το κινητό στην τσέπη και κινήθηκε προς την έξοδο. Ένιωθε τόσο παράξενα. Οι σκέψεις έρχονταν να πλημμυρίζουν το μυαλό του/της και έδεναν με την υπέροχη γαλήνη του νησιού.

Την τρίτη ημέρα...

Ο Γκρέγκορι Ντιλ,

επιφανής οικονομικός παράγοντας της χώρας του και ιδιοκτήτης φαρμακοβιομηχανίας, έβαλε τις τελευταίες υπογραφές και ετοιμάστηκε να φύγει από την εταιρεία του. Το κινητό άναψε και ήχησε. Ένα μήνυμα φάνηκε αγνώστου αποστολέα “Φτάνει στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει πια χρόνος”

-Μπα , τι είναι αυτό; Κάποιο λάθος θα ναι, έσβησε το μήνυμα και έδωσε τις τελευταίες εντολές στην γραμματέα του.

Το κινητό ήχησε ξανά και το φως του τρεμόσβησε. Τα γράμματα αναβόσβησαν και τέλος έμειναν σταθερά να επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια ''Φτάνει στο τέλος του μήνα. Πρέπει να βιαστείς. Δεν υπάρχει πια χρόνος''.

Απόρησε και εκνευρίστηκε. Γρήγορα πήγε στο τμήμα πληροφορικής και έδωσε το κινητό του στον προγραμματιστή του. Ελαφρώς θυμωμένος με τα συνεχή μηνύματα, είπε στον υπάλληλο

- Βρες μου τι συμβαίνει με αυτό το μήνυμα!

Ο υπάλληλος

του τμήματος, με τα πλέον σύγχρονα μηχανήματα μπροστά του, που θα ζήλευε ίσως και η μυστική υπηρεσία, έψαξε, είδε χάρτες, τριγωνομέτρησε το σήμα που έλαβε όταν ξαναεμφανίστηκε το ίδιο μήνυμα και ειδοποίησε το αφεντικό του ότι κινητό δεν μπορεί να ανιχνευτεί, αλλά το σήμα έρχεται από ένα νησάκι του Ειρηνικού, έναν επίγειο παράδεισο για τους πλούσιους παραθεριστές. Το Λιτλ, που είχε φυσική ομορφιά και καταπράσινα νερά, το ήξερε, είχε κάνει διακοπές εκεί.

Ποιος του έστελνε από εκεί μήνυμα; Ποιος φτάνει;

Ως το βράδυ και την άλλη μέρα βομβαρδιζόταν από το ίδιο μήνυμα κάθε δυο λεπτά.

Θα πήγαινε εκεί να δει, να μάθει, να καταλάβει τι συμβαίνει. Έτσι κι αλλιώς διακοπές ήθελε να κάνει κάπου, έστω μόνος, να χαλαρώσει, να ηρεμήσει το μυαλό του.

Χήρος αρκετά νωρίς,

έχασε την μεγάλη αγάπη της ζωής του και συνειδητοποίησε πόσο αδύναμος είναι, αν και παράγει φάρμακα, να βοηθήσει την γυναίκα του και άλλους ανθρώπους που μαστίζονταν από επικίνδυνες νόσους.

Στο νησί δεν ήθελε να ξαναπάει, του θύμιζε εκείνη που έφυγε νωρίς, χωρίς να προλάβουν να αποκτήσουν παιδιά. Αλλά να, που θα πήγαινε τώρα.

Θυμόταν ότι στο Λίτλ είχαν πάει με το ιστιοπλοϊκό του. Το λιμάνι ήταν γεμάτο με πλοιάρια αναψυχής και γιότ. Γι αυτό δεν πήρε άδεια να δέσει εκεί, οπότε αναγκάστηκε να ρίξει άγκυρα στο διπλανό νησί, αρόδο. Έμειναν σε εκείνο το νησάκι δυο μέρες και μετά πήραν το πλοίο για το Λιτλ. Θυμάται, μόλις έστριψαν στον κόλπο για να μπουν στο λιμάνι, φάνηκε η ομορφιά του νησιού και τους έκοψε την ανάσα. Η γυναίκα του είχε πει ότι η φύση στο Λιτλ κάνει πάρτι κάθε μέρα. Ζέστη πολλή είχε όλες τις ημέρες που έμειναν εκεί, απόλαυσαν τη θάλασσα και θαύμαζαν την γαλήνια ατμόσφαιρα του νησιού.

Τώρα,

θα πήγαινε με το ιστιοπλοϊκό του. Μόνος!

Τακτοποίησε εκκρεμότητες και έδωσε άδεια στον καπετάνιο του, θα κουμάνταρε μόνος του το σκάφος. Ήταν γνώστης και καλός μάλιστα.

Πήρε προμήθειες, ενημερώθηκε για τον καιρό, ενημέρωσε λιμενικό και έφυγε ένα πρωινό με ασυννέφιαστο ουρανό και γαλήνια θάλασσα. Ήθελε αέρα για να ανοίξει τα πανιά, αλλά προς το παρόν δούλευε τη μηχανή.

Είχε τρεις μέρες ταξίδι ως να φτάσει. Και θα έφτανε στο τέλος του μήνα, σκέφτηκε.

Με τα πανιά πλέον, απολάμβανε την ηρεμία του ωκεανού, άδειαζε το μυαλό του από τις έγνοιες, ενώ το μήνυμα έπαψε να έρχεται τη δεύτερη μέρα του στη θάλασσα. Λες και αυτός που το έστελνε, να γνώριζε για το ταξίδι του.

Στις ώρες αυτές

της γαλήνης, αναμνήσεις ξεπηδούσαν από άλλα ταξίδια που είχε κάνει με την αγαπημένη του. Θυμόταν συζητήσεις τα βράδια με το ποτό στο χέρι και με το φως του φεγγαριού παρέα. Θυμόταν τα γέλια που έκαναν με τα αστεία του. Τον αποκαλούσε τον προσωπικό της κωμικό ηθοποιό... αλήθεια, πόσο άλλαξε από τότε. Ένα δάκρυ κύλησε και το άφησε να στεγνώσει στον αέρα του ωκεανού.

Την τελευταία μέρα

πύκνωσαν ξαφνικά τα σύννεφα. Ο ουρανός είχε πάρει ένα μπλαβί χρώμα. Αέρας δυνατός σήκωσε ψηλά κύματα, που με τη σειρά τους κλυδώνιζαν το σκάφος για δυο ώρες και μετά ησύχασαν τα πάντα.

Ο ουρανός γκρίζος ακόμη, η θάλασσα γαλήνια, αλλά με το χρώμα του ουρανού στα σπλάχνα της, ενώ η ησυχία ήταν μακάβρια. Πλέον το σκάφος χρειαζόταν μηχανή για να κινηθεί. Ανησύχησε. Δεν είχε ξαναδεί τέτοιας μορφής κακοκαιρία. Και τώρα τι;

Και να, ένας ανεμοστρόβιλος, μια δίνη στη θάλασσα, φάνηκαν να έρχονται καταπάνω του. Απ ' το πουθενά. Ήξερε ότι η δίνη του νερού έχει δύναμη ισχυρότερη από αυτή της μηχανής, γι αυτό βιάστηκε να στρίψει το σκάφος, όσο πιο γρήγορα μπορούσε, για να απομακρυνθεί. Προσπάθησε να ενημερώσει ακτοφυλακή και εξέπεμψε SOS, αφού έβλεπε τη δίνη της θάλασσας και τον ανεμοστρόβιλο ενωμένα σε ένα, να τον κυνηγούν. Αυτό δεν ήταν απλά κακό, ήταν επικίνδυνο. Αλλά δεν μπόρεσε να πάει μακριά. Αυτός ο υδάτινος δαίμονας, είχε βάλει στο μάτι το σκάφος που κλυδωνίστηκε και παρασύρθηκε στα σκοτεινά νερά που στριφογύριζαν με ταχύτητα.

Ένα μεγάλο σύννεφο σαν να τον σήκωσε με το πλοίο του ψηλά και μετά καταβυθίστηκε στριφογυρνώντας συνεχώς. Νερά τον σκέπαζαν από παντού, ενώ κοιτούσε έντρομος το υδάτινο τείχος που απλωνόταν γύρω του, χωρίς να τον αγγίζει.

Ήρθε το τέλος σίγουρα... αλλά ω του θαύματος το σκάφος του πετάχτηκε από τη θάλασσα, κλυδωνίστηκε για λίγο και συνέχισε αλώβητο το ταξίδι του. Φοβισμένος ο Γκρέγκορι ευχαριστούσε το Θεό ή την τύχη του που δεν έπαθε το παραμικρό και κουμάνταρε το ιστιοπλοϊκό του κοιτώντας τριγύρω με τρεμάμενα χέρια , ενώ προσπαθούσε να έλθει με τον ασύρματο σε επαφή με την ακτοφυλακή. Τίποτε. Ο ασύρματος δούλευε, αλλά η βελόνα του πηγαινοερχόταν σαν να μην ήξερε πού να σταματήσει.

Και τότε

φάνηκε το Λιτλ μπροστά του.

Ξύλινα πλοιάρια και βάρκες ήταν αραγμένα στο λιμάνι. Τι είναι τούτα; σκέφτηκε Ένα λιμάνι απλοϊκό, προχειροφτιαγμένο, με πέτρες για κυματοθραύστη. Πού ήταν η ομορφιά του Λιτλ;

Έδεσε στο λιμάνι σε θέση κενή που βρήκε και βγήκε στην ξηρά. Προσπάθησε να βρει τον υπεύθυνο Λιμενικό για να ενημερώσει για την άφιξή του, αλλά έμεινε ακίνητος με όσα έβλεπε τριγύρω.

Κοιτούσε σαστισμένος αυτές τις αλλαγές, αλλαγές όχι προς το καλύτερο αλλά προς τα πίσω ολοταχώς. Δεν άφηνε τον εαυτό του να νιώσει φόβο, αλλά όσα έβλεπε ήταν αλλόκοτα και στο αλλόκοτο δεν ήξερε πώς να φερθεί και να νιώσει.

Άνθρωποι με ρούχα άλλης εποχής, μακριά φορέματα οι γυναίκες, με πραμάτεια που είχαν απλώσει στο λιμάνι περιμένοντας αγοραστές. Οι άντρες με βράκες και μαντήλια δεμένα στο κεφάλι, ξυπόλητοι, φορτωμένοι με καφάσια, πηγαινοέρχονταν.

-Συγνώμη, μπορείτε να μου πείτε πού βρίσκομαι; ρώτησε έναν ντόπιο, όσο πιο μαλακά μπορούσε.

Κι αν

ήταν άγριοι; Αν ήταν απολίτιστοι και κινδύνευε;

Μα εκείνος ούτε βλέμμα δεν του έριξε. Τον προσπέρασε, ενώ ένας άλλος που ερχόταν με ταχύτητα, έπεσε επάνω στον σαστισμένο Γκρέγκορι και τον χτύπησε με το τελάρο που βαστούσε.

-Πρόσεχε άνθρωπέ μου, φώναξε ο Γκρέγκορι με μορφασμό πόνου στο πρόσωπο.

Μα ο κύριος κοιτούσε περίεργα γύρω του, με τους άλλους ντόπιους να έχουν δει τη σκηνή και να τον κοιτούν με απορία.

-Καλά με τον αέρα τράκαρες; Σου έπεσε και το εμπόρευμα και έσπασες το τελάρο στο κενό; Τι έχεις πάθει;

-Ανάθεμα, θα ορκιζόμουν ότι χτύπησα σε άνθρωπο επάνω, έλεγε ο παθών!

Θεέ και κύριε σκέφτηκε ο Γκρέγκ. Δεν με βλέπουν, δεν είμαι ορατός σ' αυτούς. Μα πού είμαι; Πού βρίσκομαι;

Βιάστηκε να παραμερίσει, να μείνει στην άκρη έτσι αθέατος και να συμμαζέψει τις σκέψεις του.

Δεν τον έβλεπαν, αλλά μπορούσαν να τον αγγίξουν.

Τι του είχε συμβεί; Πού είχε έλθει;

Μα πώς;

Φασαρία μεγάλη

πίσω του τον έκανε να γυρίσει να κοιτάξει. Ένα μεγάλο ξύλινο ιστιοφόρο ερχόταν να δέσει στην ίδια θέση με το ιστιοπλοϊκό του.

Έτρεχε ο Γκρέγκορι φωνάζοντας εις μάτην. Καλά δεν βλέπανε το ιστιοφόρο του; Θα έπεφτε επάνω του... μα... πρόσεχεεε, φώναζε τρέχοντας.

Η σύγκρουση ήταν αναμενόμενη αφού το πλοίο έπεσε με δύναμη στο σκάφος του. Σε λίγη ώρα τα δυο σκάφη μπάζανε νερά και το δικό του σαν πιο μικρό βυθίστηκε εκεί στο λιμάνι πρώτο. Ούτε αυτό ήταν ορατό στους ντόπιους, ως φαίνεται. Τώρα ξέμεινε εκεί. Πού ήταν αυτό το εκεί; Δεν ήξερε να απαντήσει και δεν ήταν άνθρωπος που μπορούσε να ζει με αναπάντητα ερωτήματα.

Η στενοχώρια του μεγάλη, του παρέλυε τα πόδια, έμεινε διπλωμένος εκεί στην άκρη, να αναθεματίζει το μυαλό του που δεν προνόησε, όταν κατάλαβε ότι δεν είναι ορατός στους ντόπιους, να πάρει το σκάφος του από εκεί. Και τώρα τι θα κάνει;

Μα η φασαρία

στο λιμάνι μεγάλωνε, καθώς προσπαθούσαν να σώσουν τους ανθρώπους του πλοίου. Ενώ όλοι αναρωτιόντουσαν πλέον, τι ήταν αυτό που άνοιξε τρύπα στο ιερό ιστιοφόρο, όπως το ονόμαζαν.

-Γρήγορα, να βοηθήσουμε τον Καρδινάλιο και τους άλλους επισήμους της Εκκλησίας, άκουσε τους ντόπιους να φωνάζουν

Πώς στο καλό θα φύγει; Πού θα πάει; Πώς να πορευτεί;

Ο Γκρέγκ

προχώρησε για να απομακρυνθεί από τον κόσμο προσπαθώντας να μην αγγίξει κανένα.

Είδε μπανάνες σε ένα αφημένο τελάρο και έκοψε μια, έται αφηρημένα, αλλά και για να ηρεμήσει το στομάχι του. Το μόνο που είδαν ήταν μια μπανάνα να αιωρείται και άκουσε τους σαστισμένους ντόπιους να φωνάζουν

-Της μάγισσας κόλπα είναι αυτά, της μάγισσας. Ευτυχώς σώθηκε ο Καρδινάλιος και θα την παλουκώσει και θα την κάψουμε να ησυχάσουμε

Τι στο καλό; σκέφτηκε ο Γκρέγκ. Καίνε ακόμη μάγισσες;

Σε άγριους τόπους ήλθα. Μάλλον με φέρανε σε άγριους τόπους και μακάρι να ήξερα ποιος. Πρώτη φορά χάρηκε που δεν τον έβλεπαν. Ας κρατήσει αυτό, σκεφτόταν, θα είμαι πιο ασφαλής.

Με δειλά βήματα

έφτασε ως την πλατεία του νησιού, που δεν ήταν φυσικά όπως τη θυμόταν. Πλίθινα σπίτια ήταν τριγύρω με αχυρένιες σκεπές, ενώ το Διοικητήριο, όπως έλεγε η πινακίδα, ήταν στη μέση του δρόμου. Ο δρόμος χωμάτινος και άμαξες με ζώα κυκλοφορούσαν τριγύρω.

Τα πόδια του τα έσπρωχνε μια δύναμη προς το διοικητήριο. Δεν ήξερε γιατί πάει εκεί, αλλά μπήκε χωρίς κανείς να τον δει. Τι έψαχνε;

Αποφαισμένος όμως, θα το έφτανε ως το τέλος.

Στο κέντρο της πλατείας είχαν στηθεί ξύλα πολλά, προφανώς για τη φωτιά και μια εξέδρα για την Ιερά Εξέταση σίγουρα, σε απόσταση ασφαλείας.

Προχωρώντας έφτασε στα μέσα δωμάτια του Διοικητηρίου. Άκουσε τους φρουρούς να συζητούν για τη φυλακισμένη και ότι πρέπει να της πάνε φαγητό, το τελευταίο της γεύμα. Πυρσοί αναμμένοι προσπαθούσαν να διώξουν το σκοτάδι, αλλά εκεί μέσα ήταν η κόλαση στη γη!

-Εγώ θα το πάω, είπε ο ένας, που δεν τη φοβάμαι, γιατί δεν πιστεύω ότι είναι μάγισσα.

-Κοίτα μην σ' ακούσουν, γιατί θα βρεθείς στην πυρά κι εσύ, σχολίασε ο συνάδελφός του

Ο Γκρέγκορι πήρε από πίσω τον φύλακα με το φαγητό. Το ένιωθε, ήλθε να δει τη μάγισσα.

Κατέβηκαν στα κάτεργα από απότομες σκάλες, λες και ήταν στο βάθος της γης.

-Έλα, σου έφερα φαγητό. Ήλθε το τέλος του μήνα. Βιάσου γιατί δεν έχεις καιρό, άκουσε τον φρουρό να λέει σε μια γυναίκα απροσδιόριστης ηλικίας από την ταλαιπωρία, τα βασανιστήρια, την έλλειψη ήλιου, τις κακουχίες.

Να η μάγισσα

σκέφτηκε ο Γκρεγκ και πόσο ''χριστιανικά '' της φέρθηκαν!

Όταν έφυγε ο φρουρός, ο Γκρεγκ πλησίασε τα κάγκελα της φυλακής.

- Μακάρι να με έβλεπες, της είπε περισσότερο μονολογώντας.

-Σε βλέπω κύριε. Ποιος είσαι;

Αναθάρρησε...

-Μόνο εσύ με βλέπεις. Άρα εσύ είσαι ο λόγος που έφτασα στο νησί.

-Καλώς όρισες...από τα ρούχα φαίνεται πως δεν είσαι της εποχής μας

-Είσαι μάγισσα όντως; Με λένε Γκρέγκορι Ντιλ

-Ωωωω Ντιλ είναι και το δικό μου επίθετο. Δεν είμαι μάγισσα, απλά μελετώ τα βότανα πολλά χρόνια και βοηθώ ασθενείς. Οι ιεράρχες μας όμως, όταν είδαν ότι ανακούφιζα ασθενείς και από ασθένειες θανατηφόρες, πίστεψαν ότι τα βότανα που τους έδινα ήταν μαντζούνια του διαβόλου.

Ο Γκρέγκορι κούνησε το κεφάλι του!

-Ώστε Ντιλ κι εσύ. Απορημένος τη ρώτησε το μικρό της όνομα

-Μάρτζορι με λένε. Μάρτζορι Ντιλ το πατρικό μου . Του συζύγου μου που εκδιώχθηκε από εδώ μαζί με τον γιο μου, όταν με συνέλαβαν, ήταν ...

-Κόουλ; Την πρόλαβε ο Γκρέγκορι.

-Ναι Κόουλ, πώς το ξέρεις;

-Θεέ μου γι αυτό ήλθα εδώ. Το πορτραίτο σου κοσμεί τον τοίχο του σπιτιού μου με τους προγόνους μου. Είμαστε συγγενείς...

Πρέπει να σε σώσω , να γλιτώσεις!

-Και πού θα πάμε; τον ρώτησε χαμογελώντας. Εσένα μπορεί να μη σε βλέπουν, εμένα όμως με βλέπουν.

-Θα κρυφτείς και θα βρω τρόπο να φύγουμε

-Από πού ήλθες; Τι χρονιά έχετε;

-21ο αιώνα έχουμε και εδώ από όσο κατάλαβα είναι 12ος αιώνας;

-Σωστά τα λες Γι αυτό θα φύγεις και δεν πρέπει να κάνεις κάτι, γιατί θα αλλάξεις το μέλλον

-Τότε γιατί ήλθα; Ποιος με έφερε εδώ;

-Δυνάμεις πάνω από μένα και σένα

-Γιατί όμως;

-Δεν ξέρω, το μόνο που θέλω είναι να πάρεις αυτούς τους παπύρους μη χαθούν. Είναι όλη η δουλειά που έχω κάνει για βότανα και φυτά και συνδυασμό τους, που γίνονται φάρμακα για ασθένειες δύσκολες, θανατηφόρες. Θα τα κάψουν κι αυτά όταν τα βρουν.

Και πρέπει να διαφυλαχθούν. Αυτά πρέπει να σώσεις!

Πήρε στα χέρια του

ένα μεγάλο πάκο παπύρους που είχε κρυμμένους η πρόγονή του στο χώμα του κελιού. Τους ξεφύλλισε. Δεκάδες, εκατοντάδες ίσως φυτά με ζωγραφιές και ονομασίες ήταν το περιεχόμενό τους. Είχε και τα αποτελέσματα των συνδυασμών φυτών, είχε βότανα, είχε παρενέργειες, είχε δόσεις φυτών για φάρμακα... ήταν ένας θησαυρός.

Άνοιξε το αντιανεμικό μπουφάν του, έβαλε μέσα τους παπύρους και το έκλεισε καλά. Σούρωσε με το κορδόνι στη μέση και ήταν ασφαλισμένα τα έγγραφα της Μάρτζορι.

-Τώρα φύγε, δεν θέλω να με δεις να καίγομαι, φύγε και βρες τρόπο να επιστρέψεις στον κόσμο σου. Αρκεί βέβαια να κάνεις καλό με όσα σου έδωσα και θα βρεθεί τρόπος, να το ξέρεις.

Την κοίταξε με θλίψη. Άπλωσε το χέρι του και την άγγιξε. Προσπαθούσε να της δώσει κουράγιο. Πώς είναι να σε παλουκώνουν και να σε καίνε; Η καρδιά του μάτωνε με την αδικία και την κακία των ανθρώπων.

Κι όμως έφυγε με σκυφτό κεφάλι. Ναι, αν την έσωζε ίσως θα άλλαζε το ρου της ιστορίας τους, της οικογενειακής. Και έπρεπε να γυρίσει. Η δουλειά του ήταν να φτιάχνει φάρμακα. Θα δικαίωνε τη πρόγονή του στο έπακρον. Θα βοηθούσε τον κόσμο.

Βγήκε την ώρα

που έρχονταν να την πάρουν. Στο λιμάνι, ξύλα επέπλεαν στη θέση του πλοίου που βυθίστηκε και ο κόσμος ήταν εξαφανισμένος. Θα είχαν πάει στην πλατεία να δουν την πυρά. Έκανε ένα βήμα να γυρίσει πίσω, να χει η δικιά του πρόγονος έναν δικό της κοντά της , αλλά δεν έπρεπε. Με σφιγμένη καρδιά γύρισε τη ματιά του στη θάλασσα.

Τώρα έπρεπε να σκεφθεί πώς θα φύγει...

Ένα ιστιοφόρο μικρό ήταν δεμένο στο λιμάνι . Το έλυσε, το πήρε και άρχισε να απομακρύνεται. Το μόνο που θα έβλεπαν θα ήταν ένα πλοιάριο να ταξιδεύει μόνο του.

Με την αγωνία

στα ύψη, οδηγούσε το σκάφος στα ανοικτά, ενώ κοιτούσε πίσω του μήπως και φανεί κανείς να κυνηγήσει το πλοιάριο.

Ανοίχτηκε στο πέλαγος. Δεν είχε μηχανή να ταξιδέψει και ευχόταν να μη σταματήσει ο αέρας να το κινεί. Τα πανιά ήθελαν αέρα.

Δυο μέρες

μετά, ξανά η δίνη μπροστά του. Ήταν εξαντλημένος, χωρίς νερό και φαγητό, μέσα στην κάψα του ήλιου και το βράδυ να φοβάται να κοιμηθεί. Ξανά λοιπόν η δίνη...Αφέθηκε. Δεν τη φοβήθηκε. Ένα σύννεφο σήκωσε το πλοιάριο ψηλά και μετά καταβυθίστηκε στον υδάτινο κόσμο. Έβλεπε το τείχος του νερού να τον περικλείει. Δεν πνιγόταν, το ένιωθε. Στριφογύριζε για λίγο και μετά πετάχτηκε με το ιστιοφόρο του στην επιφάνεια. Όλα ησύχασαν.

Το Λιμενικό με ελικόπτερα και Ντρόουν, όργωναν τον ουρανό και τη θάλασσα για να τον βρουν.

Τι στο καλό; Βρίσκεται μέσα στο ιστιοπλοϊκό του; Είναι γερό και όλα έγιναν όπως πριν.

Είναι ζωντανός, είναι καλά, αλλά τρομαγμένος και ταλαιπωρημένος. Έβλεπε όνειρο;

Τίποτε δεν συνέβη από όσα έζησε;

Ψαχουλεύτηκε μέσα από το αντιανεμικό μπουφάν του.

Ω, οι πάπυροι είναι εκεί σώοι και γεροί.

Τον είδαν.

Επιτέλους βρίσκεται στον κόσμο του, στην εποχή του. Όλα έγιναν όπως πριν. Εκτός από τα φυτά και τα βότανα της Μάρτζορι, μα αυτό κανείς δεν θα το μάθαινε.

Στους δημοσιογράφους που τον βομβάρδιζαν με ερωτήσεις , αλλά και στους διασώστες και στο Λιμενικό είπε ότι η δίνη τον ξέβρασε. Ως εκεί. Τα υπόλοιπα ήταν της δικής του προσωπικής ιστορίας.

Τα επόμενα χρόνια

θα γράφονταν βιβλία για το θαύμα της επιβίωσής του από τη δίνη του Ειρηνικού. Η φαντασία των συγγραφέων οργίαζε, μα κανενός δεν πλησίασε την αλήθεια.

Η φαρμακοβιομηχανία του έκτοτε, ασχολήθηκε με έρευνες σε φυτά και βότανα για την παραγωγή νέας σειράς φαρμάκων για επικίνδυνες για τη ζωή ασθένειες.

''Ως φαίνεται, η περιπέτεια του κ Ντιλ τον οδήγησε σε νέα μονοπάτια για τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων', εξηγούσαν δημοσιογράφοι και ερευνητές.

Ο Γκρέγκορι τα διάβαζε και χαμογελούσε.

Οι πάπυροι της Μάρτζορι έμειναν προστατευμένοι

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο Μια Ιδέα- Μια Εμπνευση #3 που διοργανώνει το Ηδύποτον και ο ιδιοκτήτης του ο φίλος Γιάννης,

Ευχαριστώ Γιάννη για την ευκαιρία να βάλω σε κίνηση τη φαντασία μου/. Ελπίζω να σας άρεσε

Οι εικόνες είναι από το διαδίκτυο και τα δικαιώματα ανήκουν στους δημιουργούς τους.

'' Το μικράκι του παππού'' -ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ / Συμμετοχή

noreply@blogger.com (ANNA FLO) — Fri, 19 Jul 2024 15:28:00 +0000

Δεν νομίζω να λείπει από σπίτι αυτή η υπέροχη συσκευή που παρόλο που η τηλεόραση στρογγυλοκάθισε στα σπίτια μας, το ραδιόφωνο εξακολουθεί να έχει τους εραστές του.

Στο σπιτι μας δεν επαψε ποτέ να παίζει ένα ραδιόφωνο. Η λατρεία της μητέρας μου, ήταν τόσο μεγάλη που μ' αυτό ξυπνούσε και μ'αυτό κοιμόταν. Κι όχι σιωπηλά. Πάντα είχε ένα σταθμό και άκουγε διάφορα. Είχε δε όλα τα μεγέθη τα ραδιόφωνα. Για να μπορεί να τα παίρνει σε κάθε δωμάτιο που ήταν. Εκπομπές ενημερωτιές, ειδήσεις, πολιτικές συζητήσεις, τραγούδια, θεατρικά έργα, ό,τι βάζει ο νους σου άκουγε. Και ένα ''χαμηλωσε το λίγο'' ακουγόταν συχνά όταν ήμουν παιδί. Τόσο το αγαπούσε που της βάλαμε το τελευταίο της μικρό ραδιοφωνάκι μαζί της, στην τελευταία της κατοικία.

Που λες, την ίδια αγάπη, λατρεία πες πιο σωστά, είχε και ο πατέρας της. Ο παππούς μου βέβαια είχε ένα μόνο μικρό, με μπαταρίες και το πρόσεχε σαν μικρό παιδί.

Από τότε που βγήκε στη σύνταξη άκουγα τη γιαγιά να λέει ότι στις 5 το πρωί ξυπνούσε ο παππούς κάθε μέρα. Αν ήταν βαρύς χειμώνας έμενε στο σπίτι και κλεινόταν στην κουζίνα με το ραδιοφωνάκι του ανοικτό να πίνει τον καφέ του. Μην ξυπνήσει και τη γιαγιά τόσο πρωί.

Μόλις όμως ο καιρός εφτιαχνε, ειδικά άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, έβγαινε έξω. Ακόμη δεν είχε ξημερώσει και με το ραδιοφωνάκι του μαζί, πηγαινε στην πλατεία. Είχε το δικο του παγκάκι που καθόταν με θέα το δρόμο, που εκείνη την ώρα μόλις άρχιζε να ζωντανεύει. Άνοιγε το ραδιόφωνο και το τοποθετούσε δίπλα του, σαν να καθόταν ένας φίλος που δεν είχε. Καμιά φορά μας παραπονιόταν ότι έκανε παράσιτα και η κεραία του δεν επαρκούσε, αλλά δεν έπαυε να το παίρνει κάθε πρωί αξημέρωτα συντροφιά.

Η μητέρα μου που είχε ολα τα μεγέθη, του έλεγε να την αφήσει να του πάρει ένα καλύτερο, αλλά εκείνος επέμενε να μη δέχεται παρά μόνο αν χαλάσει το μικράκι του.

Πάντα στην τσέπη του είχε και εφεδρικές μπαταρίες για να μην ξεμείνει. Έμενε έτσι, να ακούει τραγούδια ή τον παρουσιαστή να μιλάει, και το βλέμμα του πλανιόταν στην κίνηση, ενώ το αυτί του ήταν προσηλωμένο στο παγκάκι δίπλα του.

Περίμενε και τον κουλουρτζή που με την τάβλα στο κεφάλι και το τρίποδο στον ώμο πήγαινε για το πόστο του. Τον σταμάταγε και έπαιρνε δυο κουλούρια, ένα για εκείνον και ένα άλλο γι αργότερα, για τα περιστέρια. Ξυπνούσαν κι αυτά και θέλανε να φάνε το πρωινό τους.

Μια μέρα συνηθισμένη, φώναξε τον κυρ Θανάση να σταματήσει για τα κουλούρια του. Είχε μάθει και το όνομά του. Όταν γύρισε προς το παγκάκι του, είδε ένα παλικαράκι να τρέχει με το ραδιοφωνάκι του στο χέρι. Πω πωπω τι ήταν αυτό για τον παππού;

Σήκωσε την πλατεία στο πόδι με τις φωνές. Και να πεις πως είχε αξία; Να πεις ότι ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ξανααγοράσει; Κι όμως, ήταν σαν άρρωστος. Με συρτά βήματα γύρισε στο σπίτι έτσι κατηφής, με το κεφάλι κατεβασμένο που η γιαγιά τρόμαξε.

''Τι έχεις Αντρέα; Να πάρουμε το γιατρό; Κάτι έχεις, δεν φαίνεσαι καλά''

Με τα πολλά τον άκουσε να ψελλίζει πως του κλέψανε το ραδιόφωνο.

''Άντε καημένε και με κοψοχόλιασες, σιγά το θησαυρό που έχασες''...

Μα κατανόηση καμιά;; σκεφτόταν ο παππούς. Έτσι πήρε την κόρη του τηλέφωνο, τη μητέρα μου. Της είπε τα νέα, ναι ήταν ώρα για το καλύτερο ραδιόφωνο που υποσχόταν να του πάρει. Αλλά το μικράκι του του λειπε.

Το απόγευμα η μητέρα μου πήγε στο σπίτι των γονιών της με το δώρο της και με τις μπαταρίες του νέου ραδιοφώνου, μπόλικες για πολύ καιρό.

Του έδειχνε τη λειτουργία του, πόσο καθαρά ακούγεται η φωνή, το τραγούδι, ο ήχος αλλά εκείνος- νωρίς ήταν ακόμη, - δεν το ευχαριστιόταν όπως έπρεπε. ''Και το μικράκι μου επιανε καλά αυτό το σταθμό...και το μικράκι είχε καμπανα ήχο αλλά πάλιωσε....και το μικράκι ήταν τόσο βολικό...και...και΄΄ακόμη πενθούσε!

Από τότε, είχε πρόσθετο λουρί στο ραδιοφωνό του, που το χε περασμένο στο χέρι του. Και δεν το άφηνε πλέον στο παγκάκι όταν αγόραζε τα κουλούρια του. Φυσικά και δεν έπαψε να πηγαίνει στην πλατεία.

Εκείνος συνέχιζε να ακούει τις πρωινές του εκπομπές αλλά το μάτι του έκοβε δεξιά και αριστερά πλέον, μπας και συναντήσει το νεαρό που του έκλεψε το μικράκι του.

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο νέο δρώμενο της Μαρίας Νικολάου με '' Το Κείμενο'' της., Ιστορίες Ραδιοφώνου

Ευχαριστώ πολύ Μαρία μου για την ευκαρία να γράψω και κυρίως να μπω να ξαραχνιάσω.