مقام معظم رهبری به کتاب‌های من آبرو دادند

خبرگزاری رسا ـ رهبر معظم انقلاب در دیدار نخبگان استان یزد بیان داشتند: خودم را از جهت رسیدگى به فرزندانم مدیون این مرد و کتاب این مرد می‌دانم.

به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا، رهبر معظم انقلاب در دیدار نخبگان استان یزد بیان داشتند: خودم را از جهت رسیدگى به فرزندانم مدیون این مرد و کتاب این مرد می‌دانم.

پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار رهبر معظم انقلاب این دیدار را اینگونه تشریح کرده است: دیدار با نخبگان استان بود؛ استان یزد. «مهدی آذر یزدی» هم حضور داشت. هرچند که مریضی و بستری شدن روزهای قبلش در بیمارستان، توان کمی برایش گذاشته بود.

آقا که ایشان را دیدند، گفتند که دلشان می‌خواسته نکته‌ای به استاد آذر یزدی بگویند. همه منتظر شنیدن بودند. پیرمرد کمی خودش را جابه‌جا کرد و شوری در دلش افتاد. آقا با همان لبخند همیشگی گفتند: «نکته‏ دوم، در مورد آقاى آذر یزدى است که الان اطلاع دادند ایشان در این جلسه نشسته‏اند و ظاهراً بیمار هم بودند و با حال بیمارى زحمت کشیده‏اند و آمده‏اند.

من چندى پیش در یک برنامه‏ى تلویزیونى دیدم که از ایشان تجلیل کرده بودند. من با اینکه وقتم هم کم است، از وقتى تلویزیون را روشن کردم و دیدم که از ایشان دارد تجلیل می‌شود، پاى آن برنامه نشستم، صحبتهاى خود ایشان را هم گوش کردم.

ایشان در آنجا می‌گفتند که در طول آن سالهاى پیش از انقلاب هیچکس کمترین تشکرى، تقدیرى از این مرد زحمتکش و خدوم نکرده. آن برنامه را که من دیدم، نکته‏اى در ذهنم بود و دلم خواست که آن را یک وقتى به ایشان بگویم، فکر می‌کردم دیگر امکان ندارد و عملى نیست؛ کجا حالا ما آقاى آذر یزدى را زیارت کنیم! حالا تصادفاً امشب ایشان اینجا هستند.

آن نکته این است که من خودم را از جهت رسیدگى به فرزندانم، بخشى مدیون این مرد و کتاب این مرد میدانم. آنوقتى که کتاب ایشان درآمد - اول هم به نظرم دو جلد، سه جلد، تا آنوقتى که من اطلاع پیدا کردم، از این کتاب درآمده بود؛ «قصه‏هاى خوب براى بچه‏هاى خوب» - من رفتم تورق کردم.

بچه‏هاى ما داشتند به دوران مُراهقى - یعنى نزدیکى به بلوغ - میرسیدند، دوره هم دوره‏ طاغوت بود و همه‏ عوامل در جهت گمراه‏سازى ذهن و دل جوان حرکت می کرد. من دلم می خواست چیزى باشد که جوانهاى ما با او هدایت شوند و جاذبه هم داشته باشد. خب، کتاب خوب که خیلى بود. بنده فهرست پیشنهادى کتاب می نوشتم و بین جوان هاى دانشجو و دانش‏آموزهاى سطوح بالاى دبیرستان ها پخش می شد، اما براى بچه‏هاى کوچک، دستمان خالى بود، تا اینکه کتاب ایشان را من پیدا کردم. نگاه کردم دیدم این از جهات متعددى، از دو سه جهت، همان چیزى است که من دنبالش می گردم.

به نظرم دو جلد یا سه جلد آنوقت چاپ شده بود، خریدم. بعد هم دنبالش گشتم تا اینکه جلد پنجم به نظرم یا ششم - حالا درست نمی دانم، یادم نیست - درآمد؛ بتدریج چاپ شد و من رفتم تهیه کردم و براى فرزندانم خریدم.

نه فقط فرزندان، بلکه در سطح شعاع ارتباطات فامیلى و دوستانه، هرجا دستم رسید و فرزندى داشتند که مناسب بود با این قضیه، این کتاب ایشان را معرفى کردم.

خواستم این حق‏شناسى را من به نوبه‏ خود کرده باشم. ایشان یک خلأئى را در یک برهه‏ از زمان براى زنجیره‏ طولانى فرهنگى این کشور پر کردند. این کار، باارزش است. خداوند از شما - آقاى مهدى آذر یزدى! - این خدمت را قبول کند و مأجور باشید. این ستایش هاى زبانى و اینها، اجر کارهائى که با اخلاص انجام گرفته باشد، نمی شود؛ اجر کار مخلصانه را خدا باید بدهد و خدا هم خواهد داد.»

همه در جلسه نگاهشان به آقا بود و مهدی آذر یزدی که کنارشان نشسته بود. بعد از صحبت‌های آقا، استاد آرام چشمان خیسش را پاک می‌کرد. بعد با لحنی آرام و دوست داشتنی گفت: مقام معظم رهبری به کتاب‌های من آبرو دادند.

منبع: http://www.rasanews.ir/Nsite/FullStory/?Id=8388

دو سال مرتب برای خواستگاری من آمد, ولی خانواده قبول نکردند, لذا او ازدواج کرد ومن تنها ماندم .

 اینک پس از دانشگاه و در سنّ ۲۸سالگی تنها و غریب زندگی می کنم . کسی به فکر من نیست و مبتلا به خود ارضایی هستم . آیا می توانم بدون اجازه ی پدر صیغه شوم ؟

خواهر محترم ! بزرگترین اشتباه شما این است که تصور می کنید وقتی انسان به گناه آلوده شد, دیگر راه بازگشت ندارد. نمی دانید انسان با توبه پاک می گردد به طوری که گویاگناه نکره است .

شیطان روزی شما را فریب داده و به گناه آلوده کرده است , ولی خطر مهم این است که او می خواهد تا آخر شما را مأیوس و افسرده نگه دارد و یأس و ناامیدی را در وجودتان جاودانه سازد. اگر خدای نکرده انسان مأیوس شد, دست به هر کاری می زند; زیرا همه ی درها را به روی خود بسته می بیند و هیچ راه نجاتی را برای خود نمی یابد. این همان زیان و سقوط نهایی است که شیطان انتظار آن را دارد.

از طرف دیگر شما یک فرصت مهم و مناسب را از دست دادید و آن زمانی بود که آن پسر برای خواستگاری شما در طول دوسال می آمد.

 شما می بایست به هر صورت (مستقیم یا غیرمستقیم ) به پدر و مادر و خانواده ی خود می فهماندید که با او …….. شده اید.

 اگر چنین می کردید, همه مجبور می شدند به خواسته ی شما پاسخ مثبت بدهند و با ازدواج موافقت کنند; کاری که رضایت خدا و بندگان خدا در آن بود. این فرصت طلایی را به سبب خجالت بی جا از دست دادید.

این موضوع چون گذشته است , نمی شود روی آن تکیه کرد و افسوس بر گذشته هیچ فایده ای ندارد. باید چاره ای اندیشید و جلوی ضرر را هر چه زودتر گرفت.

باید برنامه ریزی کنید وبه زندگی خود سر و سامان دهید. باز فرصت هایی پیدا می شود که نباید آن ها را از دست بدهید.

عمل خودارضایی به انسان اجازه ی تفکر صحیح را نمی دهد و نمی گذارد با صبر و حوصله تدبیر بیندیشد.

سعی کنید اراده خود را تقویت کنید و در مقابل وسوسه ی شیطان بایستید و سلامت روحی و جسمی خود را باز یابید. مبارزه ی شما با نفس , مبارزه ی مرگ و زندگی است .

 اگرتوانستید یکی دو سال مقاومت کنید, همه چیز عوض می شود و گرنه مشکل است سلامت روح و جسم خود را باز یابید و رفته رفته آن قدر ضعیف می شوید که همین فریاد مظلومانه ای که در نامه ی شما نمایان است و نشان میدهد هنوز هم به فکر اصلاح خود هستید, تمام  می شود و از بین می رود.

از این به بعد هیچ رابطه ی غیر شرعی برقرار نکنید. کسی را پیدا کنید که حاضر باشد باشما ازدواج دائم یا موقت کند.

 البته ازدواج موقت برای یکی دو سال و بیشتر. این کس باید دنبال ازدواج و زندگی باشد, نه دنبال خوش گذرانی ; یعنی نیازمند ازدواج باشد, ولی به شکلی برای ازدواج دائم مشکل داشته باشد.

اگر ازدواج موقت قانونی باشد, بهتر است (در محضر ثبت شود).

برای این کار به خانواده و دوستان و آشنایان بفهمانید می خواهید ازدواج کنید, تابه شما کمک کنند.

اگر برای ازدواج , پدر اجازه داد, چه بهتر و اگر اجازه نداد, چون فعلاً ازدواج برای شما لازم و به مصلحت شما است , زیرا دچار بیماری خودارضایی هستید, و به رشد فکری رسیده اید, می توانید بدون اجازه ی پدر, ازدواج (دائم یا موقت ) بکنید, ولی باید هر کاری می کنید به مصلحت شما باشد, نه به ضرر و زیان شما, تا بیش از این دچار خسارت روحی و جسمی نگردید. در این زمینه خوب فکر کنید و حتماً مشورت با دوستان و آشنایان را فراموش نکنید.

در این زمینه و در زمینه ی مشکل بکارت حتماً با پزشکان و کارشناسان رسمی زن مشاوره کنید و مشکل خود را بازگو کنید; زیرا این مسئله قابل حل است و جای نگرانی نیست .

از رفتن راه های انحرافی مثل مراجعه به روحانی نماها و افتادن در دام های مختلف و جوانان هرزه بپرهیزید و باز هم به دامن خانواده و نزدیکان خود برگردید. برای شما امید بهروزی دارم .

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

خود ارضایی و مشکلات زناشویی

دختر ۲۴ ساله هستم که حدود ۵ سال است به مرض استمنا مبتلا هستم و صحنه ها و تصورات شهوانی هر چند کوچک هم باعث تحریک من می شود و مرا مجبور به خود ارضایی می کند که ریشه اش بر می گردد به دوستان دوران دبیرستان که با همدیگر صحبت می کردیم که کنجکاوی من باعث کشف این حس شد که تا آن زمان از وجود چنین حسی در وجودم اطلاع نداشتم و خوشم آمد و نمی دانستم چیست ولی وجدانم می گفت که این کار درستی نیست . در کتابی خواندم که این گناه کبیره است و چاره اش ازدواج است. من توبه کرده بودم و سعی می کردم این خاطرات را از یاد ببرم پس ازدواج کردم اما متاسفانه ازدواج باعث تحریک بیشتر من می شود و مرا مجبور به خود ارضایی بیشتر می کند یعنی با همسر بودن مرا راضی نمی کند البته به او می گویم که ارضا نشدم و او کمک می کند اما نمی توانم ارضا شوم و حالا نمی دانم چه کار کنم و از نظر روحی خیلی عذابم می دهد حال بگویید من چه کنم آیا گناهان من بخشوده می شود ؟ بعضی وقتها تصمیم به طلاق می گیرم و با خود می گویم این ازدواج چه سودی دارد و باعث دور شدن من از خدا می شود شوهرم هم می گوید که در تو اشکالی است که ارضا نمی شوی.

همانطور که می دانید عمل استشهاء (نه استمناء) کار درستی نیست و وجدان شما درست تشخیص داده و این عمل در واقع نوعی انحراف جنسی است و پیامدهای سوئی دارد که یکی از این آثار سوء آن همین مشکلی است که شما با آن درگیر هستید و از زندگی زناشویی و حتی نزدیکی با شوهر لذت کافی نمی برید و حتی افکار طلاق و جدایی در شما ایجاد می کند. راه حل اساسی این مشکل مستلزم پشت سر گذاردن مراحلی است که به ترتیب متذکر آن می شویم:

یک. در مرحله اول سعی کنید به صورت جدی از انجام عمل خودارضایی اجتناب کنید و همیشه با خود بگویید این عمل گناه بزرگی است و عذاب الهی را به دنبال دارد مضافا بر این که آثار سوء جسمانی و روانی نیز دارد.

دو. از قرار گرفتن در تنهایی و دست ورزی با دستگاه تناسلی خود جدا پرهیز کنید.

سه. در مرحله دوم باید نحوه نزدیکی جنسی با شوهرتان را اصلاح کنید. به نظر می آید یا شما خیلی دیر به مرحله ارگاسم می رسید یا شوهرتان سریع ارضا می شود و دچار زودانزالی است.

در هر صورت باید مسأله را با شوهرتان مورد بررسی قرار دهید اگر شوهرتان دچار زودانزالی است راهکارهای زیر مورد توجه قرار گیرد تا مشکل حل شود:

۱٫  قبل از هر چیز باید توجه داشته باشید که محیط و فضا و اتاقی که در آن استراحت می کنید باید فضای آرام و امن باشد زیرا فضای امن و آرام زمینه کافی را برای عمل زناشویی فراهم می کند و آرامش روانی محیط زمینه ساز عجله نکردن برای تمام شدن کار لازم و ضروری است.

 ولی اگر احساس شود ممکن است در معرض مشاهده دیگران حتی کودک خردسال و یا شیرخوار واقع شوید دچار مشکل می شوید بنابراین توصیه می شود در اتاق اختصاصی و درب اتاق  بسته و حتی قفل شده عمل انجام گیرد.

۲٫ اگر از مطلب خاصی دچار اضطراب می شوید به رفع علت اضطراب پرداخته شود زیرا اضطراب از هر مطلب و موضوعی به از دست دادن کنترل و تسلط بر اعصاب و وضیت روانی منجر می شود.

۳٫ پیش از ارتباط جنسی، مرد حتما باید با مالش نقاط حساس و جنسی بدن زن را تحریک کنید و او را به سر رضایت و شوق آورده تا زمانی که زن به آمادگی کافی برای عمل زناشویی پیدا کند زیرا زن برای رسیدن به اوج لذت جنسی مدت زمان بیشتری نیاز دارد. بخلاف مردان که زودتر تحریک شده و به اوج لذت جنسی می رسند.

بنابراین مرد باید تحمل کند و با ایجاد آمادگی در زن زمان ارگاسم همدیگر را نزدیک تر کنند لذا گاهی لازم است ۱۵ دقیقه مقدمات عمل زناشویی طول بکشد.

۴٫ قبل از ارتباط جنسی، زن، آلت مرد را به مدت ۱۵ دقیقه ماساژ دهد.

۵٫ در طول شبانه روز و هفته به وضعیت زود انزالی فکر نشود.

۶٫ در طول شبانه روز و هفته به امور غیرجنسی فکر شود و یا به فعالیتی مشغول شود مثلا آدامس جویده شود.

۷٫ به محض احساس نزدیک شدن لحظه انزال، مقعد خود را سست کرده و با دهان باز نفس آرام و عمیق کشیده شود.

۸٫ برای ارتباط جنسی، مرد در زیر قرار گیرد و زن در رو تا مرد دیرتر به ارگاسم و اوج لذت جنسی برسد.

۹٫ به هنگام ادرار کردن، ۲ تا ۳ بار و حتی بیشتر ادرار کردن را قطع و وصل کنید.

۱۰٫ از تغذیه مناسب بهره گرفته شود از خوردن ماست و ترشی و نیز مواد غذایی تحریک کننده غریزه جنسی خودداری شود.

۱۱٫ در شبانه روز به طور مرتب ورزش کنید و به تقویت عضلات بدنی خود بپردازید.

۱۲٫ با مراجعه به پزشک از داروهای مناسب استفاده شود.

۱۳٫ برای اطلاعات بیشتر به کتاب های زیر مراجعه فرمایید:

الف. مشاوره جنسی و زناشویی، نوشته علی اسلامی نسب، از انتشارات نسل نواندیش؛

ب. درمان های جنسی، نوشته علی اسلامی نسب، از انتشارات نسل نواندیش.

اما این که فرمودید آیا گناهان من بخشوده می شود؟

به طور قطع اگر شما توجه کنید خداوند خود وعده داده است که توبه کنندگان را نه تنها می بخشد بلکه آنها را دوست دارد «ان الله یحب التوابین» البته یکی از شرایط پذیرش توبه پشیمانی از گناه انجام شده و تکرار نکردن آن گناه است بنابراین شما تصمیم بگیرید دیگر مرتکب این گناه نشوید.

علاوه بر این به آثار سوء این گناه بیشتر فکر کنید چه این که این گناه نه تنها لذت حلال زناشویی را از شما سلب کرده است، آرامش شما را نیز از بین برده است و شما را تا سر حد طلاق و جدایی کشانده بنابراین باید تلاش کنید این گناه را به طور مطلق ترک کنید.

 البته به دلیل این که بیش از ۵ سال است که به این گناه آلوده اید ترک کامل آن نیازمند به زمان است و اگر اراده کنید به تدریج می توانید موفق شوید.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

کشته شدن شوذب و عابس (ره)- گفت: عابس بن ابی شبیب شاکری نزد شوذب وابسته ی شاکر آمد و گفت: در دل داری چه کنی؟ گفت: چه می کنم، همراه تو برای زاده ی دختر رسول خدا می جنگم تا کشته شوم، گفت: مرا درباره ی تو همین گمان بود، اکنون خدمت ابی عبدالله برو تا تو را هم چون دیگران در شمار یاران خود آرد و من هم تو را به حساب آرم اگر من از تو نزدیک تری داشتم او را بیش از خود به میدان می فرستادم تا در مرگ او سوگوار شوم و اجر بیشتری برم، امروز آخر کارِ ما است پس از امروز عملی نداریم و حساب داریم؛ گوید: پیش رفت و بر حسین ع سلام داد و رفت جنگید تا کشته شد. راوی گوید: عابس بن ابی شبیب گفت: یا ابا عبدالله در روی زمین خویش و بیگانه ای نیست که از تو نزد من عزیزتر و محبو ب تر باشد، اگر می توانستم ستم و قتل را با چیزی که از جان عزیزتر داشتم از شما بگردانم، همان می کردم؛ السّلام علیک یا اباعبدالله، خدا را گواه می گیرم که من بر راه تو و راه پدرت هستم. سپس با شمشیر کشیده و با زخمی که بر پیشانی داشت به لشکر حمله کرد، ازدی گفت: نمیربن رمله از ربیع بن تمیم همدانی که آن روز در جنگ حاضر بوده نقل کرد که: چون دیدم می آید او را شناختم. من او در غزوات دیده بودم، اشجع مردم بود، گفتم: ایها الناس این شیرِ شیران است، این پسر ابی شبیب است، مبادا کسی به میدان او رود، او فریاد می کرد: مردی نیست، مردی نیست؟ عمربن سعد گفت: با سنگ او را بکوبید؛ گفت: از هر سو بر او سنگ انداختند، چون چنان دید زره و خُود را دور انداخت، آفرین خدا بر آن که گفته: سپس به مردم حمله کرد، به خدا دیدم بیش از دویست تن را می راند و از هر سو بدو رو کردند تا کشته شد (ره). گوید: سر او را به دست عده ای از مردان دیدم که هر کدام می گفت: من او را کشتم، نزد عمربن سعد آمدند به آن ها گفت: ستیزه نکنید یک تن او را نکشته و آن ها را از هم پراکند.

منبع: در کربلا چه گذشت-کمره ای

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

مسعودی در کتاب « اثبات الوصیّه» می نویسد: هنگامی که امام جواد علیه السّلام به عراق « بغداد» آمد، پیوسته معتصم ( برادر مأمون) و جعفر ( پسر مأمون) در فکر نقشه و نیرنگ کشتن امام جواد علیه السّلام بودند. جعفر، خواهرش « اُمُّ الفضل» ( که خواهر پدر و مادری جعفر بود) را وسیله ی اجرای نیرنگ خود قرار داد، زیرا می دانست که اُمّ الفضل، با اینکه علاقه ی شدید به امام جواد علیه السّلام داشت، از آن حضرت روی گردانده است، از این رو که امام جواد علیه السّلام همسر دیگرش ( سمانه) مادر امام هادی علیه السّلام را ترجیح می داد، زیرا اُمُّ الفضل دارای فرزند نشد، ولی سمانه دارای فرزند گردید ( و همین موضوع حسادت اُمُّ الفضل را بر ضدّ امام جواد علیه السّلام برانگیخت).

بر همین اساس، اُمُّ الفضل، جواب مثبت به برادرش جعفر داد، و آنها مقداری زهر در درون انگور رازقی نمودند. امام جواد علیه السّلام انگور رازقی را دوست داشت، وقتی که آن حضرت، از آن انگور خورد، مسموم گردید. هماندم اُمُّ الفضل، از کرده ی خود پشیمان شد و گریه می کرد. امام جواد علیه السّلام به او فرمود:« این گریه ی چیست؟ سوگند به خدا به فقری مبتلا گردی که جبران نداشته باشد، و دچار بلائی می گردی که پنهان نمی ماند». اُمُّ الفضل در مخفی ترین اعضایش، زخمی عظیم پیدا کرد، همه ی اموال و املاک خود را برای درمان آن، مصرف نمود، ولی بیماریش خوب نشد، و چنان تهی دست گردید که دستِ گدائی به سوی مردم دراز می کرد، تا به او کمک کنند.

روایت شده: که آن زخم در زیر ناف او پیدا شد، و برادرش جعفر در حال مستی به چاهی افتاد، و لاشه ی مرده ی او را از چاه بیرون آوردند.

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

زمان به سرعت می گذشت و موقع نماز ظهر فرا رسید. برای خواندن نماز، بچّه ها خودشان را آماده می کردند که ناگهان من متوجّه یک نوجوان شانزده ساله بسیجی شدم که به شدّت می لرزید. ابتدا فکر کردم که بر اثر اصابت گلوله توپ موجی شده است، امّا کمی جلوتر که رفتم دیدم تمام پهنای صورتش خیس است و در حال خواندن نماز است. مدّتی به چهره اش خیره شدم به نظرم خیلی بزرگ تر از سن و سال خود نشان می داد تا به حال کسی را در این حالت ندیده بودم. او پس از خواندن نماز با حالتی مصمّم به سمت خاکریز سنگر خود رفت، در چشمانش چیزی بود که من را مجذوب خود ساخته بود. در حال دور شدن از او بودم که ناگهان صدای سوت خمپاره ای را از پشت سر شنیدم، خمپاره درست کنار رزمنده نوجوان بسیجی به زمین خورد و زمانی که به بالای سرش رسیدم داشت ذکر یا حسین (ع) یا حسین علیه السّلام می گفت.

منبع: روزنامه جمهوری اسلامی،۷۹/۷/۲۴

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

وقتی مرحوم آیة الله کاشانی در جلسه ی ختم مرحوم آیة الله العظمی خوانساری شرکت کرده بود، کسانی که نزدیکان شان در واقعه ی ۳۰ تیر کشته شده بودند جلوی آیة الله کاشانی را گرفته بودند و با زبان اعتراض نسبت به کشته شدن نزدیکان شان متعرّض ایشان بودند. ولی پس از واقعه ی پانزده خرداد، همه می گفتند: ما افتخار می کنیم که در راه اسلام شهید داده ایم و حاضریم تا آخرین قطره ی خون خود را نثار اسلام کنیم.

خاطرات محی الدّین فاضل هرندی، روزنامه جمهوری اسلامی ۱۹/۱۱/۷۷

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

در همایش بزم عرشیان که با حضور ششصد نفر از هیئت امنای هیئت های انصار المهدی از سراسر کشور در حسینیه شهدا قم  برگزار شد. من هم برای تهیه خیر به مراسم رفتم؛ در این مراسم  حاج حسین کاجی، جانباز شیمیایی و یکی از بازماندگان دوران دفاع مقدس به ذکر خاطره ای از دوست همرزمش شهید محمد رضا شفیعی پرداخت.

که آن را برای شما نقل می کنم:

شهید محمدرضا شفیعی چهارده ساله بود که عزم جبهه کرد ولی چون سنّش کم بود قبولش نمی کردند. بالأخره یک روز خودش شناسنامه اش را یکسال بزرگتر کرد و به آرزویش رسید.

وقتی به مادرش گفت می خواهم به جبهه بروم ، مادرش گفت: من نمیگم نرو ، اما تو هنوز بچه ای ، پدر که نداری من را تنها نذار. محمد رضا گفت: مادر من کی هستم. خدا با شماست.

دفعه ی آخری که راهی جبهه بود نوزده سالش بود ، کلی شیرینی و انگشتر و تسبیح خریده بود. مادر به او گفت: مادر چرا این چیزها را خریدی ؟ فردا زندگی میخوای. خونه میخوای. گفت: مادر خانه من یک متر جاست که آماده هم هست. نه آهن میخواد و نه سفید کاری.

بعد هم یک بیت شعر خواند:

خوش آن روزی که در سنگر بمیرم / نه آن روزی که در بستر بمیرم

وسایلش را برداشت و رفت.

چند شب بعد از شب عملیات مادرش خوابی می بیند. مادر می گوید خواب دیدم که محمد رضا با لباس سبزی از در وارد شد. گفتم: مادر جان چرا به این زودی آمدی؟ گفت: آمدم شما را از چشم به راهی در بیاورم. باید زود برگردم.

شب بعد نیز مادر دوباره خواب محمدرضا را دید. خواب دید محمد رضا با یک دسته گل بزرگ وارد خانه شد. اما همین که به جلوی مادر رسید و دسته گل را زمین گذاشت حالت بقچه مانند شد. محمد رضا به مادر گفت: مادر برایت هدیه آوردم.

بعد از این خواب ها بود که خانواده محمد رضا متوجه شدند در شب عملیات کربلای ۴ تیر به شکم محمد رضا خورده و مجروح شده. همرزمش نتوانسته بود او را به عقب برگرداند و همانجا مانده بود. فردا صبح که رفته بودند او را بیاورند ، او را پیدا نکرده بودند.

بعدها خانواده فهمیدند که محمد رضا را اسیر کرده اند. یازده روز در اسارت زنده بوده و در نهایت به خاطر جراحتش زیر شکنجه ی بعثی ها به شهادت رسیده و همانجا در کربلا دفنش کرده اند.

به نقل دوستانش وقتی او را اسیر می کنند ، می گویند که به امام توهین کن و او با همان حال زخمی می گوید: مرگ بر صدام. آنها نیز با لگد به دهان او می کوبند و دندانش می شکند.

وقتی بعد از شانزده سال جنازه ی محمد رضا را سالم از خاک در آورده بودند صدام گفته بود این جنازه نباید به این شکل به ایران برود. پیکر پاک محمد رضا را سه ماه در آفتاب گذاشتند تا شناسایی نشود ، ولی جسد سالم مانده بود. حتی روی جسد پودر مخصوص تخریب جسد ریختند که خاصیتش این بود که استخوان های جسد هم از بین می رفت ولی باز هم جسد سالم مانده بود. وقتی گروه تفحص جنازه ی محمد رضا را دریافت می کردند سرهنگ عراقی که در آنجا حضور داشته گریه می کرده و گفته: ما چه افرادی را کشتیم !

وقتی که همرزم شهیدم را  دفن می کردم به مادرش گفتم : « شما می دانید چرا بدن او سالم است؟ » گفت: « از بس ایشان خوب و با خدا بود. »

حاج حسین کاجی در پایان گفت: « راز سالم ماندن ایشان در چهار چیز است: هیچ وقت نماز شب ایشان ترک نمی شد ؛ مداومت بر غسل جمعه داشت ؛ دائما با وضو بود و اینکه هر وقت زیارت عاشورا خوانده می شد ، ما با چفیه هایمان اشکمان را پاک می کردیم ولی ایشان با دست اشکهایش را می گرفت و به بدنش می مالید و جالب اینکه جمعه وقتی برای ما آب می آوردند ایشان آب را نمیخورد و آن را برای غسل نگه می داشت. »

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com 

احمد رزمنده بود. محال بود که جبهه را به خاطر ازدواج با من رها کند. دلم می خواست با این شش سال جنگیدن و دو بار جانبازی اش به شغل دبیری اش برگردد امّا جرأت نمی کردم. مرخصی او در زمان ازدواج ما ۲۰ روز بود ولی یک هفته بعد از عروسی که شش روز از مرخصی او مانده بود رفت. نامه اش هر هفته می رسید. پس از یک ماه مدّت سه هفته از او خبری نبود، تا این که خبر شهادتش رسید. تحمّلش سخت بود. قسم خوردم که بعد از او با کسی ازدواج نکنم. پدر و مادرش بعد از یک سال به او پیوستند. مجبور شدم به خانه ی پدرم برگردم. پس از مدّتی جوانی خواستگارم شد، همگی اصرار بر قبول او داشتند، پدرم از دیانتش تعریف می کرد. سرانجام واقعیت قسم خوردنم را گفتم و عذر خواستم. با ارث از خانواده ی احمد توانسته بودم کارگاه دوزندگی کوچکی فراهم کنم که مخارج شش زن بی سرپرست را تأمین کند. امّا خواستگارم دست بردار نبود. احمد به خوابم آمد. عصبانی بود. گریه کردم که چرا با من حرف نمی زند. گفت: مگر مسلمان نیستی؟ آیا قرآن نمی خوانی که بفهمی خدا برای شکستن سوگندهای بی مورد چه دستوری داده؟ آیا می خواهی تارک دنیا شوی؟ آیا نمی دانی این کار در شأن ما مسلمانان نیست؟ حسین را خود من برایت فرستادم، همسر خوبی برایش باش. بیدار شدم و تا صبح گریه کردم. برده ای نبود آزاد کنم. خواستم ۶۰ روز روزه بگیرم. پدرم گفت: ۶۰ فقیر را جامه بپوشان.

منبع:جمهوری اسلامی

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com

ای کاش همه مثل او فکر می کردیم. در یکی از روزها که در منطقه ی عملیاتی بودیم، بعد از نماز صبح، جلوی آیینه رفتم و شروع کردم به شانه زدن موهایم که تا حدی بلند بود. صدای خنده ی آهسته ای مرا به خود آورد. به طرف صدا برگشتم. شهید بابایی بود که در کنار سوله دراز کشیده بود و به من نگاه می کرد. رو به من کرد و گفت:« می خواهی یکی از دلایل تراشیدن سرم را برایت بگویم؟» الآن یک ربع است که جلوی آینه ایستاده ای و موهایت را چپ و راست می کنی، می دانی زیر هر تار مویت یک شیطان خوابیده؟ غرور این موها، تو را جلوی آینه نگه داشته و فکر می کنی خوش تیپ تر می شوی ولی من سرم را با ماشین چهار تراشیده ام و یک قیافه ی معمولی به خود گرفته ام. قیافه ی معمولی هیچ وقت انسان را مغرور نمی کند.

»شهادت مناسب ترین هدیه ای بود که خدا به پاس زحماتش به او بخشید.«

منبع: ماهنامه ی دیدار

www.atregoleyas.com

Info@atregoleyas.com

Mohammadhashem_ne@yahoo.com