Inmiddels ben ik een ruime week verder. Een week waarin hevige bloedsuikerspiegelschommelingen zich voordeden, ik geïrriteerd en chagrijnig was, en onrustig. Die gevoelens zijn nog niet voorbij, maar meer energie is er wel. Als die stijgende lijn zich voortzet en mijn lichaam eenmaal gewend is, zal die chagrijnigheid ook wel verdwijnen. En ergens is het ook best makkelijk dat ik niet meer hoef te twijfelen of ik wel of geen toetje zal nemen. Gewoon niet dus!

Toen voelde ik het. Een spoor van saus liep over de schaal, over mijn roze bescherming zo op mijn vinger. De ovenschaal laten vallen was geen optie, dus ik hield even vast, vond toch een manier om naar links te draaien en likte de saus haastig van mijn vinger.

Dat zag er niet best uit. Er kwam een gerimpelde huid tevoorschijn, en al snel begon de plek te branden en op te zwellen. Ik hield mijn vinger onder de koude kraan, legde er daarna ijs in een boterhamzakje op en begon toen met een chagrijnig gezicht aan mijn eten. Als het ijs was gesmolten legde ik er een nieuwe lading op, en toen het ijs op was stapte ik over op water in een bakje. De hele avond lang hield ik mijn hand in het water. Hoe moest dat nou als ik wilde slapen?

Inmiddels was de brandblaar een feit, maar lukte het niet om de boel af te koelen. Ik zette een bakje water naast mijn bed en liet af en toe mijn hand erin glijden. Tot ik in slaap viel.

Toen lief een paar uur later in bed stapte en ik slaapdronken wakker werd, lachte ik hard. "Weet je hoe ik wakker werd?" riep ik tegen lief. "Met mijn hand onder mijn gezicht!"

Het laatste wat ik had kunnen bedenken is dat mijn hoofd zou gaan liggen op de hand met de brandblaar. En dat het nog geen eens pijn deed ook.

Hij keek naar het enneagram dat in de ruimte stond en trok een paar bedenkelijke gezichten. "Is er iets gebeurd op je 24e of 25e?"

Ik dacht in eerste instantie dat hij bedoelde de afgelopen tijd, en wilde al bijna antwoorden dat mijn rug het had begeven. Dat zou hij vast wel voelen omdat ik niet zoveel kracht had. Maar wat vroeg hij nou precies? Rond mijn 24e, 25e? Oh! "Nou, ik had een burn-out toen ik 26 was," antwoordde ik met een glimlach, terwijl collega's om me heen meeluisterden.

"De burn-out is dan in de jaren daarvoor ontstaan." Ik knikte, dat was ik met hem eens. "Toen ben je in een type 4 geschoten, maar daar hoor je niet thuis. Hoe oud ben je nu?"
"34."
"Dan zit je al acht jaar in het verkeerde type."

We keken elkaar indringend aan. Met pretoogjes, dat wel. Want het moest wel leuk blijven. En hoewel ik in eerste instantie totaal overrompeld en daardoor enthousiast was over zijn opmerking, want bijzonder was het wel dat hij iets voelde terwijl ik nog nooit met hem had gesproken, was ik daarna toch behoorlijk gedesillusioneerd. Al acht jaar in het verkeerde type?

Op de fiets naar huis rekende ik uit dat het zeven jaar moest zijn. Zeven jaar lang in het verkeerde type. Wat als hij gelijk had? Wat als ik hem geloofde? Dan nam ik al zeven jaar de emoties van anderen over zonder het in de gaten te hebben.

Maar realistisch moest ik ook zijn. Ik bén een emotioneel mens. Emoties zitten me vaak in de weg, maar ik leer er mee om te gaan. Dat gaat de ene keer beter dan de andere keer. Maar wat als ik nu minder emotioneel ben dan ik eigenlijk behoor te zijn? Dat er iets aan gedaan kan worden waardoor ik weer in mijn eigen type zit en daardoor gelukkiger ben? Wat als ik daadwerkelijk zo'n therapeut op ga zoeken en de uitdaging aan ga? Zal ik me dan beter voelen?

Mijn dekbed heeft weer een mooi plaatsje voor de zomer en ik heb iets moois om naar te kijken.

Dat gebeurde o.a. met de Italiaanse stemkunstenares Cristina Zavalloni. De muziek die ze met haar kwartet maakt is jazzy waar zij op een opera-achtige hysterische manier overheen jengelt. Ontzettend knap, en in die periode, we spreken over het jaar 2000, was ik boel onder de indruk. Ik kon mijn geluk dan ook niet op toen ze een jaar later optrad in een afgeladen Bimhuis. Op mijn eigen site gaf ik het concert het hoogst mogelijke aantal sterren: vijf.

Ik kocht een cd, die ik nooit draaide want echte luistermuziek is het niet, en verloor haar daarna uit het oog. Tot ik zonet de nieuwsbrief opende van het Bimhuis en zag dat Cristina op 12 september weer optreedt. Ik was verheugd, daar moest ik heen! Toch?

Tegenwoordig ligt de muziek voor het oprapen met sites als My Space en You Tube, dus besloot ik op My Space te luisteren naar wat ze vandaag de dag zoal maakt. Het viel me vies tegen. Niet omdat ze zo van muzikale richting was veranderd, maar omdat ík sinds 2001 een smaak had ontwikkeld waar zij niet meer in paste.

In mijn cd-kast staan nog enkele overblijfsels uit de periode waarin ik muzikaal zoekende was. Tegenwoordig luister ik alleen nog maar naar triphop en jazz, met af en toe een vleugje pop. Al maak ik nog steeds muzikale reizen, zulke verre uitstapjes als toen maak ik niet meer. Dicht bij huis valt ook nog genoeg te ontdekken.

Maar er zijn ook andere plannen. Een beetje schilderen in huis. In de gang, waar de crèmekleur hoognodig vervangen moet worden door een mooie kleur. Maar als je dat dan opeens hebt bedacht, kijk je met kritische ogen naar de rest van het huis. Helemaal toen ik een yogamatje kocht en deze nogal afstak tegen de oude vloerbedekking in 'mijn hokje'. Mijn hokje is waar ik muziek maak, waar mijn gymbal ligt om rugoefeningen mee te doen, waar ik de was ophang en waar boeken en cd's staan die beneden geen plek hebben gekregen.

Het liefst scheur ik het tapijt er ter plekke uit om het te vervangen voor bijvoorbeeld laminaat met een kleedje, of voor mijn part nieuwe vloerbedekking. Maar als ik verder kijk, naar de slaapkamer bijvoorbeeld, zie ik daar naast oude vloerbedekking de plekken op de muur waar Pixel heeft huisgehouden. Nieuw behang betekent naast veel werk een nieuwe uitdaging voor Pixel, dus wellicht zonde.

En de overloop? Daar waar de schimmel zich laat zien? En de douche? Waar de schimmel al zwarte plekken vertoont? En moet het balkon, dat nu in de grondverf staat, ook nog een likje verf? En de deuren? Zit daar ook niet die vieze crèmekleur op? En wanneer gaan we de gordijnen, die veel te lang zijn sinds de komst van de cv, vervangen? En die lamp kan ook echt niet meer, wanneer kopen we een nieuwe?

Een huisje aan zee met wat boeken, cd's en mijn lief. Da's toch wel een heel aanlokkelijk idee.

Mutu schoot, Buffon stopte met handen en voeten.

Ik haalde mijn schouders op. Ik wist dat immers al.

Geen pijn in je rug voelen terwijl je rugpijn hebt, is niet goed. Dan ben je te ver heen. Na een week oefeningen doen is de pijn weer voelbaar. Dat is een goed teken, maar fijn is het niet. Het zwemmen gaat niet, ik heb een conditie van nul komma nul en door de moeheid kan ik de dingen die ik onderneem amper volhouden. Maar ik weet in ieder geval waar de oorzaak ligt, ik kan er iets aan doen. En dat doe ik dan ook. Zeer fanatiek. Elke dag een half uur lang oefeningen doen. Het voelt goed.

Mijn rug komt er wel. En daarna ik ook weer.

Overigens gaat het goed met die andere sport, voetbal. Niet dat ik van voetbal houd, maar een EK-poule is altijd leuk. Na twee wedstrijden sta ik in de ene poule op nummer 1 en in de andere poule op nummer 2.

Ha!

Ik begon vorige week dinsdag. De katten mochten eerst bij me slapen. Het eerste gedeelte van de nacht zijn ze namelijk rustig. Op het moment dat lief in bed stapte begon echter het gezeur. "Eten eten eten!" miauwden ze. Ik zette een bakje water op de overloop en wasmanden en andere hindernissen voor de slaapkamerdeur om Pixel te beletten niet alle muren kapot te krabben. Toen sloot ik de deur.

Rust.

Ik sliep heerlijk. Nee, ik sliep overheerlijk. Potverdorie, ik had in de afgelopen maanden nog nooit zo goed geslapen! Goed, de katten miauwden zich een ongeluk rond zes uur, maar dat was nog altijd twee uur later dan normaal. Zo was het een eitje om te volharden in de nachtelijke uitzetting.

Nu verwacht u natuurlijk verschrikkelijke verhalen die in de nacht(en) daarop plaatsvonden, maar afgezien van een beetje krabben (een echte krabkat vind altijd wel een plekje tussen de wasmanden) gebeurde er niets. Ik ging van twee tot drie keer per nacht naar één keer per nacht wakker worden en lag bovendien niet meer uren wakker van jengelende katten. Een geheel nieuwe ervaring!

Maar nu komt het: ik ben doodmoe. Werkelijk doodmoe. Zou ik me niet superfit moeten voelen na al die nachten goede slaap? Al gooide de nacht van zaterdag roet in het eten door een feestje, de rest van de nachten sliep ik als een roosje. Het lijkt wel alsof alle gebroken nachten van de afgelopen maanden (inclusief spannening en jetlag van New York) zich wreken.

Maar blij ben ik wel dat het experiment werkt. De katten miauwen en krabben steeds minder en weten waar ze aan toe zijn. En ik ook. Nu alleen hopen dat die moeheid snel verdwijnt.

Ik moest bekennen vaak na te denken om mijn heil elders te zoeken. Confronteren had geen zin (daar hadden andere collega's al ervaring mee) en wennen lukte nog niet. Maar in mijn vorige baan liep er precies zo'n figuur rond. Nóg minder gelukkig met haarzelf en niet voor verbetering vatbaar ondanks verwoede pogingen van haar collega's. En hoewel het gedrag me irriteerde, liet ik het maar begaan. Het was niet mijn directe collega, dat scheelde. Tussen míjn directe collega's was altijd wel iemand die ik wilde wurgen. Irritaties waren overal. Over weggaan heb ik eigenlijk nooit nagedacht. Ja, pas in het laatste jaar, toen het kaartenhuis in elkaar stortte. Maar daarvoor niet. Ik ging oud worden in en mét dat bedrijf.

Maar nu ik van baan ben veranderd, kan dat natuurlijk nog een keer. Want mijn droom om oud te worden met het bedrijf, is nu toch al in duigen gevallen. Bovendien is het elders zo gek nog niet. Maar als ik elders ga werken, kom ik dan niet dezelfde problemen tegen?

Mijn antwoord was simpelweg ja. Mij kennende zijn er overal collega's die ik mij op mijn zenuwen laat werken. Dus schiet het niet op steeds te verkassen. Behalve als het te erg wordt, maar dan is er altijd nog zicht op een andere baan. Eerst moet ik maar eens een jaar volmaken op mijn huidige werk. Misschien ben ik dan gewend aan de grillen van sommige collega's. En heb ik een manier gevonden om er wat minder gevoelig voor te zijn.

En de feestganger? Die ging er nog eens diep over nadenken.

Zingen gaf mij namelijk altijd een uitdaging, waar ik ook was. Natuurlijk op het podium, maar ook wanneer ik zangles had, repeteerde met mijn combo of op de fiets. Als ik onrustig was - gefrustreerd is ook een goede omschrijving - wist ik wat ik moest doen: optreden. De uitdaging aangaan. Mezelf ontwikkelen. Leren.

Nu die uitdaging weg is, zou ik mezelf overhaast kunnen storten in een nieuwe passie. Dat kan zingen zijn, bijvoorbeeld door het zoeken van een andere band. Maar ergens vind ik het ook wel lekker om niet aan de verplichtingen te hoeven voldoen die het zingen met zich meebrengt. Dat is mijn stem in conditie houden, proberen niet hees te worden wanneer ik een avondje in de kroeg hang, alle mogelijkheden van mijn stem benutten (dat vergt dagelijkse oefening) en niet elke week verplicht repeteren. Daarbij heb ik er ook genoeg van om in niet noemenswaardige tenten voor tien man en een paardekop op te treden. Aan de andere kant is een intensief leven als muzikant met veel reizen in de nachtelijke uurtjes voor mij geen optie.

Dus kies ik voor rust. En dat gaat niet zonder slag of stoot. Want hoewel ik genoeg te doen heb - aan hobby's geen gebrek - is het raar om me fysiek niet te uiten (schrijven is een uiterst passieve bezigheid). Maar omdat ik sommige aspecten van het niet-zingen zo fijn vind, wil ik mij berusten in het feit dat ik geen passie beoefen. Niet krampachtig op zoek gaan naar iets nieuws, maar de rust nemen om rond te kijken en iets op mijn pad te vinden dat bij me past.

Dat betekent wel dat er voor de komende periode geen uitdaging te bekennen is. Nogmaals: wél op sociaal gebied en op mijn werk, maar niet op het gebied waar de uidagingen tot een half jaar geleden voor het oprapen lagen. En om nu nóg een keer te gaan vliegen, nee dank u. Dus berust ik mij. En weet u wat daar dan weer het gekke aan is? Laat dat nu de grootste uitdaging van het jaar zijn.

Goed slapen doe ik nooit wanneer het buiten zo warm is. Gelukkig blijft het weer Hollands en koelt het soms flink af, maar ik verdenk mijn lichaam er wel eens van in de overgang te zijn, zo warm heb ik het als ik 's nachts wakker word. Soms sta ik om half drie midden in de nacht op het balkon om af te koelen. Heerlijk dat het überhaupt kan, in mijn vorig stulpje was dat onmogelijk.

Maar het grootste probleem waardoor ik 's nachts slecht slaap is mijn lieve kleine iets te dikke monster Pixel. Sinds een aantal maanden is Pixel op dieet en dat heb ik gemerkt. Dat betekent 's nachts aandacht vragen, en niet zo'n beetje ook. Als ik haar dan op de gang zet en de slaapkamerdeur achter me dicht trek, moeten de muren eraan geloven. Krab krab krab. Niet alleen goed voor flinke halen in de muren, maar ik word er wakker van, waarop ik boos met de plantenspuit de deur opendoe, een waterstraal in het donker schiet en slaapdronken terug naar bed waggel. En denk maar niet dat dat bij één keer blijft.

Ik moet het een week volhouden maar vind het ook weer zielig. Natuurlijk is het mijn eigen schuld omdat ik Pixel (en ook Scooszi), ook 's nachts, een klein beetje voer gaf. Omdat Scooszi graag de hele dag door kleine beetjes eet. Maar Pixel schrokt alles naar binnen, inclusief de brokjes die Scooszi laat staan voor straks. En daardoor is dat zwarte bolletje dik geworden. Maar ook 's nachts voederen was natuurlijk een slecht idee, want twee keer per nacht word ik wakker gemaakt door hongerige poezebeesten. Grom.

Inmiddels heb ik wel een nieuw iets besteld: de pipolino. Een kleurig ding dat door beweging brokjes achterlaat. Bedoeld voor Pixel, die het voorwerp moet draaien om aan brokjes te komen. Hierdoor krijgt ze beweging en is schrokken er niet meer bij. Dat betekent wel apart voederen, maar dat moet te doen zijn. En ik ben afgestapt van het 's nachts voederen. Scooszi legt zich daarbij neer, Pixel is het er niet mee eens. Het is tijd om door te zetten. Hopelijk begrijpt ze na een week dat 's nachts voederen er niet in zit. En hopelijk, keert mijn nachtrust dan terug.

Ik kreeg een perskaart (hoera!) en hobbelde daarom de gehele avond van concert naar concert. Het was druk, maar in tegenstelling tot North Sea Jazz waar ik in 2001 was (toen nog in Den Haag op dezelfde plek als The Hague Jazz nu), was het wél overzichtelijk. En kon ik in de kleinere zalen helemaal vooraan loungen op een fatboy.

Ik zag er mijn favoriete zangeres met de wonderlijke naam: Solveig Slettahjell. Voor het eerst in Nederland en ik was erbij! Ze heeft een aangename stem om naar te luisteren, een bijzonder goede techniek en sfeervolle nummers die overigens allemaal in de categorie ballad vallen. Haar combo heet dan ook niet voor niets 'Slow Motion Quintet'.

Helaas moest ik haar concert vroegtijdig verlaten om nog een glimp van Chic (bijzonder goed ook) op te vangen en de laatste tram naar Den Haag Centraal te pakken. Toen ik daarna met de trein Amsterdam binnen reed hoorde ik het meest rare omroepbericht ooit gehoord in een trein:

"Dames en heren, we hebben last van een stoelenplasser, iemand die het leuk vindt om stoelen onder te plassen. Mocht u hem zien, geeft u de conducteur dan een seintje."

Ieuw! Een stoelenplasser! Ik had er nog nooit van gehoord en ik wilde hem al helemaal niet tegenkomen!

Blij dat ik was dat ik uit mocht stappen, kwam ik terecht in een dronken massa Toppersfans. Ze werden in treinen gepropt of in filevorming het station uit gedirigeerd.

Het was me het ritje wel, naar Den Haag om naar The Hague Jazz te gaan. Vanavond mag ik weer, maar ik blijf lekker thuis.

Mokkend loop ik naar buiten. Goed, ik zit nu dan wel aan het gangpad waar ik graag wilde zitten, maar mijn lief zit niet naast me. En dat vind ik verdomde vervelend. En wat gaan we zo lang doen? Het lijkt fijn om nog een hele dag voor jezelf te hebben, maar die dag bestaat uit niets anders dan wachten tot je naar het vliegveld mag vertrekken en de tijd die je tot vertrek hebt op een zo leuke manier zien te doden. In ons geval betekent dat wandelen door de stad. Wandelen naar Madison Square Garden. Hangen bij Starbucks met een grote pot thee (en koffie voor lief). Plassen bij MacDonalds (duurt ook een half uur met die rij wachtenden). Naar het water aan de westkant lopen om daar in het zonnetje te zitten. Languit in het gras van Washington Square Park liggen.

supergroot postkantoor

schroothoop waar meer toeristen een foto van maakten :)

spiderman confisqueert heftruck

in het gras van Washington Square Park liggen (fijn voor de voeten!)

We hebben geen jazzconcert bezocht, maar gelukkig heb ik de befaamde jazzclub 'Blue Note' toch nog even gezien!

Rond zessen vertrekken we van het hotel met de A-train naar Howard Beach. Het is spitsuur en er willen meer mensen met de metro dan erin kunnen. Er ontstaat een ruzie na wat trekken en duwen. De hele metro kan meegenieten van hoe de één vindt dat vol vol is, en de ander vindt dat de mensen op het perron lang hebben gewacht en óók graag naar huis willen. Feit is dat velen moeten wachten op de volgende metro, en dan maar hopen dat die niet zo vol is.

Het staat niet lekker in de metro met al mijn bagage, maar zonder kleerscheuren kunnen we na ongeveer een half uur uitstappen bij Howard Beach, waar we overstappen op de Airtrain die ons naar de juiste terminal brengt. Hier is het rustiger en zitten we met alleen toeristen in de metro.
We lopen meteen naar de zuil waar we kunnen inchecken en printen onze boardingpass. Een mannetje van JFK bevestigt labels aan onze koffers, maar merkt op dat we niet bij elkaar zitten. We hebben bij het printen net nog gekeken of er geen twee stoelen naast elkaar waren, en dat was niet het geval. Maar wanneer hij zijn magische vingers over het toetsenbord laat gaan, zijn er opeens twee stoelen vrijgekomen op rij 12 aan het raam. Hoera! Dat betekent wel dat we wederom krap zitten, maar alles liever dan apart van elkaar zitten.

Wanneer we naar de gate willen om het vliegtuig in te stappen, worden we van onder tot boven doorgelicht. Dat betekent riem af, jas uit en schoenen uit. Het flesje water in mijn jaszak wordt weggegooid, maar gelukkig kan ik na de scan een nieuwe kopen.

We vragen aan de vrouw die naast ons in het vliegtuig zit of zij misschien bij het raam wil zitten. Ze schudt haar hoofd. Nou, dat heeft ze geweten. Omdat ze weigert op te staan en de meneer voor haar zijn stoel naar achter heeft gezet, schuur ik steeds langs haar wanneer ik naar het toilet ga. Vervelend is ook dat ze maar één keer tijdens de reis naar de wc gaat. Ook probeert ze te slapen, maar met twee van die onrustige mensen naast haar wordt ze steeds wakker gemaakt.

Een heenreis ben ik altijd kriegelig. Trein, bus of vliegtuig. Ik heb vantevoren geen kalmeringstabletje geslikt omdat ik niet zenuwachtig was. Maar in de lucht kan ik maar moeilijk tot rust komen. Ik wil een slaappil ná de maaltijd nemen, maar de maaltijd laat nog even op zich wachten en ondertussen voel ik mezelf verkrampen. Ik weet dat ik moet ontspannen, maar het lukt me niet. Ten einde raad neem ik maar weer een kalmeringstabletje. Dan maar niet slapen.

Het aanhoudende geluid van de airco, de wind en de motoren irriteert me, ik kijk constant op het scherm of we er al zijn, maar ondanks de onrust doezel ik gelukkig af en toe een beetje weg. Net voor Londen zetten we de landing in, een juichmoment voor mij. Ik doe mijn op maat gemaakte oordoppen in en heb totaal geen last van het drukverschil, terwijl lief op alle mogelijke manieren probeert de druk op zijn oren te verminderen met kauwgom, water drinken en gapen. Het lukt hem niet zodat hij, net als de heenreis, nog een hele dag met een doof oor rondloopt.

Het leukste aan vliegen is het landen. Ik durf naar buiten te kijken en zie de grond steeds dichterbij komen. De piloot maakt een perfecte landing en een half uur eerder dan gepland stappen we het vliegtuig uit. We hebben namelijk op JFK een half uur winst geboekt omdat de wachtrij om te gaan stijgen niet een uur (!!) maar een half (!) uur bedroeg. Ik bedank de stewardessen met mijn vriendelijkste glimlach en bel als eerste mijn moeder wanneer ik op mijn bagage sta te wachten. Ik ben weer in Nederland, hoera!

Onderweg in de metro, de reis duurt ongeveer drie kwartier, komen we een station met een bekende naam tegen:

Wanneer we in het zonovergoten Coney Island aankomen, is de sfeer totaal anders dan in Manhattan, door de laagbouw, schreeuwende reclame en de armoedigheid van de huizen:

Ik vergrijp me aan de grijpers en loop daardoor de rest van de dag met Minnie Mouse rond:

Bij de Atlantische Oceaan zijn een paar mannen in de weer met een metaaldetector:

We bezoeken het aan de boardwalk gelegen New York Aquarium. Dit is een klein aquarium met een schijtende maar lieve walrus (geeft kopjes tegen het raam), inktvis, haaien, reusachtige schildpadden en heel veel (zwangere) zeepaardjes! Het gebouw is hoognodig toe aan renovatie, maar die gaat er met de nieuwe eigenaar gelukkig komen. Hoewel ik niet goed tegen opgesloten beesten kan, zet dit aquarium zich in voor het behoud van wildlife.

We bezoeken ook de 3D-voorstelling 'Deep Sea', en omdat we de enigen zijn mogen we vooraan in het midden zitten. Het wordt een bumpy ride waarbij het vooral zaak is de losse spullen niet te verliezen op de hevig heen en weer schuddende stoelen. Het vliegtuig is er niks bij.

In de hitte zijn enkele fanatiekelingen aan het muurkaatsen, een sport die we in Nederland ook wel beoefenen, maar eerder als oefening voor het Friese kaatsen. Dit is de derde keer dat ik deze, kennelijk populaire, sport in New York tegenkom.

We lopen de boardwalk af richting Little Odessa (Brighton Beach), de Russische wijk. Hoe verder we lopen, hoe meer Russen buiten op de bankjes op de boardwalk zitten. De wijk is genoemd naar Odessa, een stad in de Oekraïne. In de jaren vijftig zijn veel Joden uit Rusland en Oekraïne gevlucht naar deze plek, en gebleven. Er kwam een baby-boom en Little Odessa was geboren.

We laten deze zeer bijzondere plek voor wat hij is en gaan met de metro terug naar het hotel, waar we de zon achter de hoge gebouwen zien verdwijnen.

De Rock 'n' Roll Walking Tour die ik voor de vakantie heb geboekt, valt in het water. Het boekingskantoor mailde me een voucher met twee vertrektijden, 11 am en 1 pm, maar gaven na een opmerking van mijn kant aan dat de rondleiding om 1 pm zou beginnen. Ze raadden me wel aan de organisator vooraf nog even te bellen om mijn deelname te bevestigen. Voor vertrek naar New York had ik de organisator gemaild, en tijdens mijn verblijf in New York een aantal keer gebeld, niet alleen om mijn deelname te bevestigen, maar ook met de vraag of de rondleiding daadwerkelijk op het afgesproken tijdstip en punt zal vertrekken. De organistor liet echter niet van zich horen en telefonisch kreeg ik alleen het antwoordapparaat te pakken. Wanneer wij 12.45 pm moederziel alleen op de afgesproken plek staan, voel ik nattigheid. Ik bel het boekingskantoor, die me doorverbinden met de organisator. Wéér een antwoordapparaat. Wéér bel ik met het boekingskantoor. Ze gaan het uitzoeken en beloven terug te bellen. Maar het is lastig terugbellen wanneer je een Nederlandse mobiel heb. Ik geef mijn nummer met de Nederlandse code, maar of dat goed is?

Omdat ik maar niks hoor, besluiten we na zo'n 20 minuten wachten weg te gaan. Wanneer ik terug in Nederland het boekingskantoor een e-mail stuur met het verzoek het reeds betaalde bedrag terug te storten, blijkt dat ze me inderdaad geprobeerd hebben terug te bellen, maar dit niet lukte. Gelukkig doen ze niet moeilijk over de refund, ik krijg mijn geld terug.

Hoewel ik er chagrijnig van ben, had ik dit wel verwacht. Het boekingsproces ging bepaald niet van een leien dakje. Niet alleen had ik een voucher met twee vertrektijden, maar ook had ik in eerste instantie voor de woensdag geboekt. "Kan niet," mailde het boekingskantoor, "de rondleiding is alleen op zaterdag."
"Waarom staat de mogelijkheid dan op jullie site?" Ik had beter moeten weten, toen meteen moeten afketsen. Een goede les voor een eventuele volgende keer.

Maar goed, tijd over dus! We gaan naar Grand Central Terminal, de mooiste stationshal van New York, maar écht boeien kan het me niet. Veel leuker vind ik deze drinkbak voor honden bij een bank waar binnen gepind kan worden (en er zat echt waar water in!):

Volgende plek waar we heengaan is het statische The New York Public Library. Een groot massief gebouw met ruime gangen en historische vertrekken, waar The Day After Tomorrow is opgenomen. Een ware lust voor het oog, zeker voor stijlkamerfreaks als ik. Ik blijf me maar vergapen aan de plafonds:

Wij maken van de gelegenheid gebruik om er te internetten. Even paspoort laten zien, naam en land van herkomst invullen en je mag 45 minuten lang gebruik maken van één van de vele computers. Een verademing naast het wifi-internetten op de meegenomen PSP.

Ik verheug me op ons bezoek aan het Guggenheim. Al lange tijd staat dit museum hoog op mijn lijstje, net als het Uffizi in Florence. Nu is eindelijk het moment gekomen dat ik het gebouw in levende lijve kan zien. Maar... wat zie ik als ik het gebouw nader? Een... doek?

Hmpf. Heb je 'es een museum waarbij de buitenkant mooier is dan de inhoud, zit 'ie ingepakt! Ik hoop dat de binnenkant meer te bieden heeft. Gelukkig is dat ook zo. We hoeven niet eens een kaartje te kopen om te genieten van de speciale vorm van het museum. We zien zelfs een stukje tentoonstelling van Cai Guo-Qiang:

Na deze vijf minuten in het Guggenheim gaan we weer naar Central Park, omdat we de vorige niet alles hebben gezien:

Alice in Wonderland

Skatedance party

Wanneer we Central Park verlaten nemen we de metro naar onderstaand huis. Aan u de vraag: van wie is dit fictieve huis dat wel degelijk bestaat?

Vandaag staat het American Museum of Natural History op de planning. In dit mooie gebouw staan skeletten van dinosaurussen tentoongesteld, maar ook andere historische dieren, zoals dit grootste eland ter wereld, dat lange tijd geleden uitstierf:

Ook mooi zijn de opgezette dieren in hun geschilderde habitat:

In het museum struinen we drie uur lang rond, en hebben dan nog niet eens alles gezien. Interessant is het allemaal wel, want niet alleen (uitgestorven) dieren zijn te bezichtigen, maar ook mineralen, meteorieten (de grootste ooit die is ingeslagen) en onze zeer behaarde primitieve voorouders.

Eigenlijk willen we ook naar het Guggenheim, maar omdat het al zo laat in de middag is besluiten we dit museum een andere dag te bezoeken. We lopen door Central Park naar 5th Ave, hét shoppingdistrict. In Central Park is van alles te beleven, en dan vooral op het gebied van honkbal. Zo komen we dit talentvolle jochie tegen, dat tegen een achtergrond van in de mist verdwenen wolkenkrabbers knappe ballen gooit:

Om de benen even te ontlasten gaan we nog een tijdje schommelen in het park. :)
Daarna verlaten we Central Park. De hele vakantie lopen we al de verkeerde kant op; staan we op 86th St en willen we naar 87th St, dan lopen we steevast naar 85th St. Makkelijk ja, die straten in New York, maar hoe weet je nou welke kant je op moet? En ook hier gaat het niet goed, weer lopen we de verkeerde kant op. Maar er is nog iets raars. Want waar is 5th Ave gebleven? Dan ziet lief wat er aan de hand is. We staan aan de verkeerde kant van Central Park. We staan op dezelfde plek waar we naar binnen zijn gegaan met het idee Central Park te doorkruisen en aan de ándere zijde het park te verlaten. Not dus. Met ons geweldige richtingsgevoel valt het niet mee om goed te lopen. We wagen een nieuwe poging, en deze keer gaat het goed. Kon ook niet misgaan aangezien we de rand van de grote vijver volgen.

Maar als we eindelijk 5th Ave hebben bereikt, blijkt dat het shoppinggebied een stuk verderop zit. We lopen een tijdje, met rommelende magen, maar leuker wordt het er niet op. Zeker ook omdat we geen eettentjes tegenkomen. We slaan daarom ten einde raad een zijstraat in met de hoop dat er op de wegen parallel aan 5th Ave wél restaurants te vinden zijn. Als we bijna de moed hebben opgegeven en op het punt staan de metro naar het hotel te nemen, zien we een restaurant met de naam 'EAT HERE NOW' op Lexington Ave. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen! Een goed restaurant is het niet, maar wel goedkoop, en het vult de maag. We zijn dan ook snel weer weg, en spotten in een winkel verderop in de straat deze lieve schatjes met een hoog cute-gehalte:

Koop nooit hondjes uit een etalage in een dierenwinkel! Maar onweerstaanbaar zijn ze wel, ik had ze het liefst in mijn tas gestopt en meegenomen naar Nederland.

Uiteindelijk belanden we toch nog bij het winkelgedeelte van 5th Ave, met de Disney-store en St. Patrick's Cathedral, die ook al zo'n prachtig contrast vormt met zijn omgeving:

Even verderop is het Rockefeller Center, dat wordt opgeslokt door de mist:

De winkel van NBC bij het Rockefeller Center is een oase voor de mannelijke t-shirt liefhebber. Helaas zijn er maar weinig vrouwelijke tees en koop ik daarom niets.

De metro zet ons keurig af bij het hotel. Het is al laat en de meeste winkels zijn gesloten. We halen nog wat eten bij de Amish en kijken in het hotel, heel toepasselijk, Jurassic Park.

Vandaag hebben we Brooklyn op het programma staan. Het is de bedoeling dat we de metro nemen naar High St (vlakbij de Brooklyn Bridge), daar gaan shoppen en verder gaan naar Williamsburg, een wijk in Brooklyn. Daarna zullen we over de Brooklyn Bridge terug wandelen en Chinatown en Little Italy zien. Die laatste twee kunnen we al wegstrepen, daar zijn we de eerste dag al geweest. Maar de rest van de planning valt een beetje in het water, aangezien we een andere metro nemen, daardoor bij een ander station uitstappen en niet naar High St lopen omdat we het lumineuze idee hebben opgevat meteen naar Williamsburg te lopen zodat we onderweg wel wat leuke winkeltjes zullen tegenkomen. Het komt er op neer dat we verdwalen. Niet zozeer als de weg niet weten, maar meer in de zin van niet weten waar naar toe te moeten om leuke winkels te vinden. We bevinden ons namelijk op industrieterrein. En niets is lelijker en minder interessant als een industrieterrein. Toch?

Maar ook een industrieterrein kan zeer de moeite waard zijn. Zo doemen plots deze wegrottende huizen op, die niet zouden misstaan in een spookverhaal:

En het is er niet één, maar het zijn er zes naast elkaar. Het zijn huizen die behoren tot de Brooklyn Navy Yard, het bedrijf aan Flushing Avenue. In de huizen hebben hooggeplaatste officieren van de Navy Yard met hun families gewoond, ze worden daarom 'Admirals Row' genoemd. Mijn handen jeuken om binnen foto's te maken, maar een hek en prikkeldraad houden dit idee tegen. Ik moet het doen met de, overigens indrukwekkende, foto's die anderen hebben gemaakt van het vervallen interieur: hier, hier en hier. Op de officiële site zijn nog meer foto's te vinden, ook van hoe de huizen er in originele staat uitzagen.
De panden zijn in de jaren '70 verlaten, en op dit moment wordt gesproken over herstel of sloop om een supermarkt te bouwen. Ik hoop vurig op het eerste.

We slaan her en der wat straatjes in en lopen Bedford Ave af naar 5th St., omdat ik me meen te herinneren dat er geshopt kan worden op 5th St. Hierdoor komen we terecht in de wijk waar chassidische joden wonen. Dit zijn ultra-orthodoxe joden, die allen in dezelfde stijl zijn gekleed. Het is alsof we een stap terug in de tijd doen, naar de jaren '50. Fotograferen doe ik hier niet, ik vind het een inbreuk op hun privacy. Maar een joodse schoolbus zet ik wel op de foto:

De joden hebben hun eigen scholen en schoolbussen en vormen een aparte gemeenschap binnen New York. Dan rijst de vraag hoe het zou zijn als wij dit in Amsterdam zouden hebben? Een aparte Turkse, Marokkaanse en Antiliaanse gemeenschap? Ik krijg de indruk dat het in New York werkt.

Na een tijdje gaan we zitten bij de MacDonalds en merken dat we in de Spaanse wijk terecht zijn gekomen. Ik vraag een meisje waar we kunnen winkelen, want 5th St was niet the place to be. Ze staat ons vriendelijk te woord en meld dat we het beste naar Broadway, Myrtle Ave of Knickerbocker Ave kunnen gaan. Wanneer ze terugkomt uit de wc vertelt ze ook dat we zeker met de ferry naar Ellis Island moeten. Ik bedank haar voor de tips en verbaas me over de enthousiaste en open manier waarop ze me te woord staat. Daar kunnen de Amsterdammers (inlcusief ik) nog wat van leren.

We nemen we de metro naar Knickerbockers Ave, maar de Spaanse wijk is duidelijk niet de onze. We kopen Playstation games op de gok (eenmaal thuis blijken ze inderdaad niet te werken) en gaan dan met de metro terug naar Manhattan. Een fijne metro overigens, omdat deze bovengronds rijdt, over de Williamsbrug met uitzicht op de skyline van Manhattan. Het geeft daarom niet dat we niet zijn toegekomen aan de Brooklyn Bridge, het mooie uitzicht heb ik tenminste gezien.

Omdat we ondertussen nogal honger hebben gekregen, zoeken we de eerste de beste eettent op, in dit het geval het superfoute en überAmerikaanse Mudville 9, dat tegenover ons hotel zit. In deze tent is het honkbal en schreeuwerige bediening dat de klok slaat. We zijn dan ook snel verdwenen zodra we het eten achter de kiezen hebben. We besluiten naar een ander schreeuwerig gedeelte van New York te gaan, Times Square.

Het is rond zessen als we in een bomvolle metro arriveren, buiten zijn de straten volgelopen. Hier gebeurt het allemaal, 42 St, Times Square en Broadway. Dat is te merken aan de vreselijke drukte in de straten. Na de megaspeelgoedwinkel 'Toys R Us' en wat andere winkels (MTV store en M&M winkel) binnen te zijn gelopen vluchten we een comicwinkel in. Ik vind er geen nieuwe graphic novels, lief tikt er nog wel een paar op de kop.

Eten doen we weer bij de Amish Market. Gezond en lekker. Na een film op tv duiken we ons krakkemikkige bed weer in.

Omdat we de eerste dag alleen maar gewandeld hebben lijkt de aanschaf van een metrokaart zonde, maar vandaag kopen we toch maar een weekkaart, en maken er dankbaar gebruik van. We reizen met de metro naar Union Square, waar we de markt, Virgin en de stripwinkel 'Forbidden Planet' bezoeken. Virgin hebben we snel bekeken. De Playstation games en dvd's kunnen niet afgespeeld worden op onze apparaten en we hebben geen interesse in cd's. Forbidden Planet houdt echter onze aandacht lange tijd vast met de vele graphic novels. Ik koop er 'Vampire Loves' van Joann Sfar (over een vampier die op zoek is naar liefde; een komischie afspiegeling van onze tijdgeest) en het schattige 'The Clouds Above' van Jordan Crane (over een jongetje en zijn kat die tijdens het ontsnappen aan zijn strenge lerares in de wolken terecht komen). We willen ook nog naar de tweedehands cd-zaak Disc-o-rama (in goedkope cd's heb ik wél interesse), maar na een rondje Union Square kunnen we deze helaas niet vinden. Dan maar verder naar East Houston Street, waar we concertkaarten voor die avond op moeten halen en meteen een bezoek brengen aan de lunchtent Katz's Delicatessen. Ja, daar waar de beroemde orgasmescène uit de film 'When Harry met Sally' is opgenomen. Maar in deze toch drukke en lelijke straat krijgen we te horen dat de kaartjes gewoon bij de concertzaal afgehaald kunnen worden ("Sorry about that, it's a little bit confusing") en bij Katz's is de ontvangst zo onvriendelijk en is het er zó toeristisch druk, dat we naar een naastgelegen pizzeria vluchten. Saai misschien, maar wel lekker rustig.

Goed, een drukke lelijke straat dus, maar wel met leuke verkoopspullen, waarvan ik dit behaarde meubelstuk graag had meegenomen:

Mooi weer, dat wel, maar de jetlag speelt me nog parten en we nemen even een korte break in ons hotel. Daarna zoeken we het fijne Greenwich Village weer op, door naar Washington Square Park te gaan. Daar zien we naast onze gevleugelde vrienden (duiven that is) een andere schooier:

Naast de vele duiven en eekhoorns zijn het vooral studenten die in dit park hangen, aangezien het park grenst aan een aantal universiteiten. In het nabijgelegen University Restaurant eten we een hapje. Het is er niet fantastisch, maar de bediening is vriendelijk en het is er niet duur.

We haasten ons met de metro naar de concertzaal 'The Bowery Ballroom', dat te vergelijken is met Paradiso. Daar treedt Newton Faulkner op, die we op 7 januari in de kleine zaal van Paradiso zagen. In het voorprogramma staat een meisje met een bijzondere jazzstem die popliedjes zingt: Jessie Baylin. Een fijne nieuwe ontdekking.
De zaal is niet uitverkocht, zodat we ons gemakkelijk kunnen verplaatsen van onze hangplek aan de bar naar voorin de zaal om Newton goed te kunnen zien. Overigens komen we snel in contact met de 'locals' en krijgen we zelfs tequila aangeboden. Het illustreert hoe open en relaxt de New Yorkers zijn.

Het concert is te gek, en het is grappig te zien hoe Amerikanen reageren op zijn optreden in tegenstelling tot Nederlanders; ze laten zich meer gaan, schreeuwen meer. Lief en ik bespreken alle verschillen tussen beide optredens, maar worden op de schouder getikt door een fan die vriendelijk vraagt of we onze mond willen houden. Maar natuurlijk! Aan het eind van het concert bedankt hij ons zelfs daarvoor. Dat is nog eens een prettige manier van iemand aanspreken.

Newton heeft ons wederom verrast met zijn concert, hij is een ster in wording. Het concert duurde minder lang dan in Nederland, maar onze vermoeide benen vinden dat niet erg. Met de metro gaan we terug naar het hotel, oms ons op te maken voor een nieuwe dag.

We verlaten deze bizarre toeristische plek voor een wandeling langs het water met uitzicht op het vrijheidsbeeld. Dit is New York ten voeten uit. Op de plek waar de ferry's vertrekken staat een een megalange rij die we snel voorbij lopen. Wij vinden het uitzicht vanaf Manhattan op het vrijheidsbeeld voldoende.

We lopen door Battery Park langs de vissende mensen naar het welbekende Wall Street. Overigens zien we de film met dezelfde titel een dag voor vertrek op televisie. Na een lunch in het financial district gaan we richting South Seaport en zien onderweg het voormalige huis van Elizabeth Ann Seton (1774 tot 1821), de eerste Amerikaanse vrouw die heilig is verklaard. Haar huis wordt opgeslokt door de torenhoge wolkenkrabbers, dat een mooi contrast oplevert:

In de buurt South Seaport is veel herkenning, zoals Nederlandse straatnamen, wegen met kinderkopjes, de tentoonstelling 'Bodies', die we vorig jaar in Nederland bezochten en, helaas, regen.

In een kledingwinkel is het duidelijk dat de heren houden van hele wijde maten (of het echt nodig hebben...;):

Er komt deze dag geen metro aan te pas, we kunnen het zuidelijkste puntje van Manhattan met onze benenwagen bedwingen. We lopen hierdoor maar liefst 16 kilometer. Niet slim, zo aan het begin van de vakantie, maar het is wel geweldig om de stad op deze manier te ontdekken. Maar, die jetlag, die zit wel een beetje in de weg. Ik moet even mijn ogen sluiten in het hotel om op te laden, maar daarna gaan we vrolijk verder naar Chinatown waar een gezellige bedrijvigheid heerst met kaartende vrouwen en, hoe kan het ook anders, sudoku spelende mannen.

Traditioneel is de Chinese markt, waar levende vissen én kikkers verkocht worden. Totally groce! We lopen snel verder via Little Italy naar SoHo, een leuke hippe wijk. Na een snelle hap en een beetje shoppen verkennen we het rustige en groene Greenwich Village, waar ik me in een decor van Sex & the City waan.

Via Hudson River Park, aan de westkant van Manhattan, keren we terug naar het hotel: