Deze RSS-feed zal niet meer geupdate worden.

Jajajajajajajaja menschen, u bent waarschijnlijk net zo van mij geschrokken als ik van mezelf. Want! Na bijna zes jaar HANDMATIG loggen ben ik overgestapt op 'geautomatiseerd' bloggen. Laat het maar even op u inwerken, want dat moest ik ook. Bijna zes jaar lang heb ik eigenhandig comments, RSS en natuurlijk stukjes geplaatst. Misschien een beetje omslachtig, maar niet zó omslachtig dat ik dacht, kom, ik gooi pivot erop. Eerlijk gezegd zag ik er ook tegenop. Een website in elkaar zetten in html is één, maar php-bestanden aanpassen, hm, daar wilde ik nog niet aan. Waarom nu toch wel? Het omslachtige van het handmatig loggen ging me irriteren, ik werkte al met pivot en wordpress op andere sites (about:blank en eeuwig weekend) en het leek me stiekem toch wel superdepuper handig. En dat is het dus ook! Het had even wat voeten in aarde (Roos weet er alles van) maar dan heb je ook wat. En eindelijk kan ik op deze site ook wat meer aandacht besteden aan de artikelen die ik elders schrijf (about:blank, eeuwig weekend en cultuurpodium). De RSS is wel veranderd. Daarvoor hoeft u alleen maar te klikken op het RSS-tekentje ergens op mijn site. Hartstikke makkelijk. Dan ga ik nu voor de allerlaatste keer dit stukje handmatig in de oude RSS zetten, zodat al die lezers ook weten waar ze aan toe zijn. Ondertussen sleutel ik verder, want nog niet alle pagina's staan online.

Vandaag was een andere dag. En dat was maar goed ook.

2. Mulholland Dr. (2001)
Soms weet je van tevoren al of een film goed is of niet. Bij deze film viel het gevoel positief uit, en klopte het ook. Wat een fantastische film! Wanneer Rita een auto-ongeluk krijgt en met geheugenverlies belandt in een huis van een vrouw waar ze wordt gevonden door het nichtje van de vrouw, ontstaat er een vriendschap tussen de twee dames. Samen gaan ze op zoek naar de identiteit van Rita.
Na het zien van de film heb ik veel commentaren van lezers op Imdb.com gelezen, want het eind van de film geeft stof tot nadenken. Ik denk dat ik het antwoord heb gevonden, maar zal het achterwege laten voor degenen die de film nog willen zien.

3. Unbreakable (2000)
Bruce Willis speelt David Dunn, een man die geen schrammetje overhoudt aan een auto-ongeluk en nog mysterieuzer: als enige overlevende zonder enige buil uit een trein stapt die is gecrasht. Hij komt in contact met 'Mr. Glass', zijn lichamelijke tegenpool. Waar David niet bang hoeft te zijn voor lichamelijk letsel, zit Mr. Glass gevangen in zijn eigen lijf. Bij het minste of geringste breekt hij zijn botten. Omdat David een neus heeft voor gewelddadige gebeurtenissen die op het punt staan te gebeuren, heeft Mr. Glass grote plannen met David; hij wil hem als superheld inzetten tegen het geweld in de maatschappij. David ziet echter zijn eigen superheldenrol niet zitten, zeker niet wanneer hij meer en meer achter de gruwelijke waarheid komt die Mr. Glass probeert te verbergen.

4. Noise (2007)
Jij ergert je vast ook wel eens aan de straatgeluiden om je heen. En dan vooral aan het veelvuldig afgaan van alarmen van auto's, scooters en huizen/winkels. Bij David Owen, gespeeld door Tim Robbens, gaat deze irritatie een stuk verder: hij beukt er gewoon op los. Gaat je autoalarm af? Dan kun je bij terugkomst een kapotgeslagen vehicel vinden. Geobsedeerd is David door alle geluiden om hem heen, oordoppen helpen niet. Vervelend als je dan ook nog in de drukke metropool New York woont. Hij vertikt het om te verhuizen, de omgeving moet zich maar aanpassen aan hém. Zijn vrouw en kind worden er gek van, hij verschijnt veelvuldig voor de rechter en om zichzelf en zijn huwelijk te redden probeert hij zijn obsessie te laten voor wat het is. Maar ondertussen is hij wél de held van de buurt. Want iedereen irriteert zich en hij is de enige die er iets aan doet!
Een film die door schromelijk te overdrijven ons met de neus op de feiten drukt.

5. Groundhog Day (1993)
Bill Murray speelt de überchagrijnige weerman Phil Connors die tegen zijn zin in afreist naar het gehucht Punxsutawney om verslag te doen van 'Groundhog Day'. Een feestelijke, maar koude februaridag waarbij een 'groundhog', oftewel bosmarmot, het verloop van de winter voorspelt. Je kan Phil geen groter plezier doen door meteen rechtsomkeert te maken, maar het tegenovergestelde gebeurt: hij belandt in een tijdslus waardoor hij dezelfde dag steeds opnieuw beleeft. Quelle horreur! Hij verzint van alles, want consequenties hebben zijn daden immers niet: de volgende dag is iedereen het vergeten. Behalve Phil, die zichzelf traint om álles te onthouden en zelfs piano leert spelen. Zijn grootste uitdaging is het hart van zijn aardige en mooie regisseuse (Andie MacDowell) te veroveren. En daar heeft hij alle tijd voor. Een Scrooge-verhaal in een modern jasje.

6. Cashback (2006)
Een student aan de kunstacademie lijdt aan slapeloosheid nadat zijn relatie is verbroken. Om de tijd te doden gaat hij nachtdiensten draaien in een supermarkt, waar hij en zijn collega's zo hun eigen manieren hebben om de tijd door te komen. De student zet de tijd stil, ontdoet vrouwen van hun kleding en maakt de meest prachtige schetsen. De vrouw die hij het vaakst portretteert is Sharon, het kassameisje. Een verliefdheid is snel ontwikkeld. Kan zij hem van zijn slaapprobleem afhelpen?

7. Young People Fucking (2007)
Ach, wat een leuke titel. Maar vooral: een leuke film! We volgen vijf stellen die een band met elkaar hebben en sex willen/gaan hebben. De band tussen de stellen varieert van platonische vriendschap, geliefden, exen, one-night-stand en sex met de buren. Ieder loopt zo tegen zijn eigen problemen die natuurlijk eerst besproken moeten worden met de tegenpartij voor er überhaupt aan sex kan worden gedaan. Oké, het acteerwerk is misschien een beetje onder de maat, maar het concept is zó grappig dat het echt wel een leuke film is geworden.

8. Independence Day (1996)
Science-fiction film met een hoofdrol voor Will Smith. Het verhaal is niet het sterkste punt (zeker niet in het tweede deel), de beelden wel. Je woont in New York en whoops, opeens hangt er een megagrote vliegende schotel boven de stad. En erger nog: vernietigt de stad. Niet alleen New York, maar de hele wereld. Aliens! Buitenaardse wezens die écht geen goed in de zin hebben. Die niet zitten te wachten op een aardig welkomstwoord maar gewoon Aarde willen overnemen zodat ze deze kunnen gebruiken en na vervuiling verder trekken naar een andere planeet. Will Smith is de (militaire) held die een zooi mensen redt en daarbij ook nog eens een regeringsgeheim, of nee, verder dan dat want de president wist ook van niets, onthuld. Ondanks het door mooie beelden ondergesneeuwde verhaal een fijne film.

9. Antitrust (2001)
De jonge en talentvolle computerprogrammeur Milo wordt door het grote commerciële bedrijf NURV binnengehaald om te werken aan een communicatieprogramma ('Synapse'). Er zit haast achter, want er is een deadline die koste wat het kost gehaald moet worden. De directeur van het bedrijf, Gary Winston (gespeeld door, hier is 'ie weer, Tim Robbins), ontfermt zich persoonlijk over de jongen en houdt alles in de gaten. Het karakter Gary is overigens losjes gebaseerd op Bill Gates.
Milo vindt het geweldig bij NURV, werkt hard, sluit vriendschappen maar ontdekt langzaam maar zeker de stinkende kant van het zaakje. Geen hoogstaand acteerwerk (afgezien van Tim Robbins), geen hoogstaande film, maar wie into computers is kan deze film, die neigt naar het etiket tienerfilm, best waarderen.

10. Finding Neverland (2004)
Het meest bijzondere aan deze film is toch wel het waargebeurde verhaal. Dat verhaal is lieflijk en ingetogen neergezet, maar laat goed zien hoe James Barrie tot zijn meest beroemde schrijfsel 'Peter Pan' kwam.
Dagelijks laat auteur en dramaturg James Barrie (Johnny Depp) zijn hond uit in Kensington Gardens. Daar ontmoet hij de kinderen van het echtpaar Llewelyn Davies, waarvan in de film gekozen is voor een één-ouder gezin, gespeeld door Kate Winslet. Er ontstaat een hechte vriendschap tussen James en de kinderen, maar ook tussen hem en Sylvia (Kate Winslet). James is kinderloos en in het bezit van een grote portie fantasie, die hij gebruikt voor het schrijven van toneelstukken. De kinderen zijn een grote inspiratiebron voor het schrijven van zijn meesterwerk Peter Pan. Absoluut geen superfilm, maar vanuit historisch oogpunt toch interessant.

De échte J.M. Barrie met een zoon van Sylvia (ca. 1900)

11. Caché (2005)
Een film waar ik zeer naar uitkeek, die me immens boeiend leek, maar uiteindelijk zwaar tegenviel. George en Anne Laurent (gespeeld door Daniel Auteuil en de geweldige actrice Juliette Binoche) krijgen videotapes toegestuurd met opnames van hun huis. Saaie opnames, dat wel, maar het idee dat iemand je 24/7 in de gaten houdt is op zijn zachtst gezegd frustrerend. Zeker als je op de plaats waar de opnames geschoten zijn niemand hebt zien staan (terwijl je er wel voorbij bent gereden) en je uit pure machteloosheid iemand verdenkt die onschuldig beweert te zijn zodat het je niet lukt het geheim te ontrafelen. En dat, leerde ik later, is een kenmerk van regissuer Michael Haneke. Een geheim een geheim laten zijn, en daardoor niet alleen de hoofdpersoon maar ook de toeschouwer machteloos in het rond laten spartelen. Heel vervelend!

12. Day of the Dead (2008)
Eindelijk weer eens een horror! Hoewel ik in den beginne van mijn relatie met mijn horrorfreak best veel horror keek, had ik na twee jaar een overkill en keek alleen nog sporadisch mee. Toen lief op de computer 'Day of the dead' keek ben ik maar gewoon aangeschoven en mee gaan kijken. Deze versie uit 2008 is een remake van de film van horrorgoeroe George A. Romero uit 1985. En remakes zijn kwalitatief gezien niet altijd de beste films. Deze helaas ook niet. De film slaat op veel fronten de plank mis. Geen goede acteurs en geen boeiende vertelling. Een echte dertien in een dozijn film.

Kannie wachten (maar dat moet wel, tot december)!

En natuurlijk heb ik het aan mezelf te danken. Playstation. God of War. Verslaving. Gelukkig schijnt een stijve nek met twee dagen over te zijn. Dus stink ik naar Tiger Balsem, draag een sjaal, probeer in beweging te blijven en sta regelmatig onder de douche in de hoop dat het snel weer over is!

Ondertussen schreef ik wel een recensie van het boek 'Boerin.' op Eeuwig Weekend. Deadlines zijn deadlines!

zag het er binnen op de Playstation zo uit:

God of War

Soms is een hele dag regen helemáál niet erg!

En weet u wat dan zo leuk is: door het opschonen van mijn lichaam, waar ieder verborgen hoekje wordt gevonden en schoongeboend, komt er iets meer vrij dan misselijkheid en diarree. Namelijk emoties. Ik dank god op mijn blote knietjes dat ik vorig jaar heb geleerd hoe ik met emoties om moet gaan. Niet dat ik het nu kán, maar ik weet wél hoe het moet. Waardoor ik er niet meer zo van schrik als vroeger. Maar me verzetten doe ik nog steeds. Degene die me gister dit mailtje stuurde voelde dat haarfijn aan:

Acceptatie is niets anders
dan de afwezigheid van verzet.
© Rob Brandsma

Dat noem ik nog eens met de neus op de feiten gedrukt.

In de afgelopen vier maanden dat ik in behandeling was, mijn 30 jaar oude eetgewoonte opzij moest zetten en mijn lichaam moest herstarten en herstellen heb ik geen enkele traan gelaten. Ik ben honderden keren in paniek geweest, maar huilen, nee, dat niet. Want ik zag dat ik er beter van werd, ook al kon ik maar weinig geduld opbrengen voor het herstelproces.

Dat ongeduld moest me toch ergens opbreken. Ik heb ZIN om beter te zijn, niet meer elke dag om tien uur naar bed te hoeven, ombekommerd naar een concert kunnen gaan zonder dagen uitgeteld in bed te liggen, kunnen winkelen zonder me zorgen hoeven te maken of er wel een wc in de buurt is, energie te hebben voor mijn lief, werk en vrienden. Het wringt. De acceptatie van het 'herstellende zijn' voor onbepaalde tijd en de wil om beter te zijn (en niet te wórden).

Geduld. Acceptatie. Angst om los te laten. Angst voor het onbekende. Angst om de controle kwijt te zijn en me te laten overvallen door emoties.

Verwerking.

Op muziekgebied had ik zelf al veel ontdekt. Via mijn broer, maar ook door zelf door naar de radio te luisteren. Maar V. gaf me de ontdekking van de eeuw. David Sylvian. En daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor.

Niet dat ik zo into zingende mannen was en ben. Maar David Sylvian bleven we draaien. Ik zie ons nog liggen in de caravan die in de tuin stond waar we sliepen. Een sigaret rokend met de stereo op tien. We luisterden niet alléén naar David Sylvian. Ook Sade, Sinead O'Connor en acid house passeerden de revue. Maar zijn cd Secrets of the Beehive maakte destijds de meeste indruk. En twintig jaar later nog steeds. Wanneer ik thuis in mijn hokje rugoefeningen doe, luister ik steevast naar David Sylvian. En steeds weer ontroert zijn muziek me.

Stom genoeg duurde het twintig jaar voor ik besefte: Secrets of the Beehive is voor mij de beste cd ooit gemaakt. Dat besef kwam toen ik vorige week in Fame de cd kocht. Want gek genoeg had ik alleen een kopie. En van de beste cd alleen een kopie in huis hebben, dat kan natuurlijk niet. Maar bij de cdbak twijfelde ik. Want 16 jaar na het verschijnen van Secrets of the Beehive was er, zonder dat ik het wist, een nieuwe versie uitgebracht: de nummers waren digital remasterd en het laatste nummer 'Forbidden Colours' was vervangen door 'Promise'. De twijfel ontstond omdat de eerste cd uit 1987 8 euro kostte en de cd uit 2003 maar 5 euro. En gezien mijn financiële situatie (eind van de maand) kon ik het me niet permitteren om beide aan te schaffen. Ik koos voor het goedkoopste product.

Het was de beste keus ooit. Want 'Promise' bleek een streling voor het oor te zijn en een welkome afwisseling. Nu ben ik opnieuw verliefd op de muziek van David Sylvian en wil ik de hele wereld laten weten dat Secrets of the Beehive de beste cd ooit gemaakt is. En daarom hier een (door een onbekende zelfgemaakte) video van het eerste nummer van de cd: 'September'.