روزانه های آوای موج

رای من چی شد؟

سارا رها — Thu, 18 Jun 2009 06:04:02 +0000

انتخابات جیغ!

سارا رها — Fri, 12 Jun 2009 04:55:21 +0000

وقتی دوست عزیزی یک شال سبزِ جیغ بهم هدیه داد با خودم فکر کرده بودم که کی و کجا من همچه رنگ جیغی را استفاده خواهم کرد. مصرفش به سرعت پیدا شد! همین چند ساعت دیگر پای صندوق رای در اتاوا! که این انتخابات هم انتخابات جیغی است به همان معنایی که تمثیل کلمه جیغ برای رنگ ایفا می کند: انتخاباتی جسورانه و پر سر و صدا. انتخاباتی تاریخی که در طول 30 سال گذشته بی‌سابقه بوده.

پروازم ساعت 5.5 صبح به وقت ما است ولی خواب از سرم مثل پرنده‌ای پریده است. ساعتی پیش در یک چرت کوتاه خواب دیدم که سوار ترنی بسیار کهنه و قدیمی شده‌ام که فوق العاده پر سر و صدا حرکت می‌کند. در ورودی واگن‌ها خیلی باریک است و ترن برای سوار شدن کسی صبر نمی‌کند، برای سوار شدن باید تویش پرید و یا آویزان شد و به هزار مصیبت خود را به واگن رسانید. واگن من پر از بچه‌های کوچک بود و من نگران امنیت آن بچه‌ها بودم و اینکه چطور می‌خواهند از ترن خارج شوند و یا مبادا در اثر حرکات شدید ترن از پنجره‌های نیمه باز ترن به بیرون پرت شوند. با زنگ تلفن از خواب پریدم. واضح است که آن ترن و بچه‌ها سمبل چی هستند و مغز من چگونه همچه ماجرایی را ترسیم کرده است؛ نه؟!

با موسیقی در جدال با آلزایمر

سارا رها — Wed, 13 May 2009 10:42:42 +0000

این سفر متوجه شدم که مادرم به یکباره به موسیقی علاقه و توجه خاصی نشان می دهد. بعضی آهنگ ها گویی که او را با خود به دنیایی دیگر می برد و گویی که خود را رهبر ارکستر و یا نوازنده می بیند. از اینرو به سرم زد که ببرمش کلاس موسیقی. تا حال دو جلسه برده امش کلاس سنتور! و با کمال شگفتی دیدم او که حتی یک دقیقه تحمل ایستادن و خرید کردن را ندارد و یا هر مهمانی را بیش از 5 دقیقه نمی تواند تحمل کند, 45 دقیقه تمام در کلاس موسیقی تمام تلاشش را می کرد که یاد بگیرد! البته به معلمش راجع به الزایمر توضیح داده بودم و معلم و آموزشگاه هم کمال همکاری را کردند. به نظرم اصلا این قضیه برایشان جالب هم هست. نمیدانم که آیا واقعا نتی را یاد خواهد گرفت یا نه ولی همینقدر که 45 دقیقه کلاس را با لذت می نشیند و تلاش می کند و سرحال از آنجا بیرون می آید خودش خیلی مثبت است. فعلا دارم با او توالی اعداد زوج و فرد را تمرین می کنم (به جای یاد گیری نت دو-ر-می- …) تا ببینم چه می شود. ریاضیات او الان در حد یک کودک 4 ساله ای که کمی باهاش کار شده باشد, است.

حادثه

سارا رها — Tue, 14 Apr 2009 15:40:26 +0000

حادثه می آید

من نمیدانم کی

در شبی تاریک

یا که یک صبح بهاری لطیف

یا که در یک روز پاییزی

آسمانش ابری؟

کاش باران باشد!

– شعر از یکی از شماره های مجله مرحوم آدینه به خاطرم مانده است که متاسفانه نام شاعرش را به یاد ندارم.

عشق تضمین شده؟

سارا رها — Thu, 09 Apr 2009 23:52:45 +0000

این درست است که در یک رابطه عاشقانه‌ی پایدار زن و مرد جدای از کشش جسمی باید بهترین دوست یکدیگر باشند؛ ولی آشکارا رابطه عاشقانه نیاز به یک چیزهایی ورای یک رابطه بسیار دوستانه هم دارد و در واقع در فضایی با ابعاد بالاتر از یک رابطه دوستانه تعریف و تبیین می‌شود. اول این را بگویم که به لحاظ فیزیکی و ریاضی هم وقتی که بعد یک رابطه بالا می‌رود پایداری آن رابطه (معادله) هم شکننده‌تر می‌شود. یکی از قواعدی که برای رابطه دوستانه صادق و لازم است ولی اتکاء به آن در یک رابطه عاشقانه باعث از دست دادن آن فضای رمانتیک در بعد بالاتر می‌شود، تصور تضمین شدگی رابطه است. به محض آنکه فرد تصور کند که همسرش را با خواندن یک عقد برای همیشه در اختیار دارد و عشق را برای همیشه تضمین شده بداند، آنوقت است که آن رابطه به تدریج عادی شده و جزو ملزومات روزمره مثل غذا خوردن و خوابیدن و غیره در می‌آید و همین است که دیگر آن معجزه جادویی عشق از بین می‌رود و آن شعله‌ی نیاز و سوختن‌ها هم رو به خاموشی می‌گذارد. اینست که من همیشه گفته‌ام وفاداری در احساس یک امتیاز است، نه یک حق. برای نگاه‌داشتن آن امتیاز هرگز نباید عشق طرف مقابل را تضمین شده برای همیشه تصور کرد. تنها در صورت عدم شناختن حقی برای خود برای ضمانت داشتن است که می‌توان یک رابطه دو نفره را پر حرارت و داغ و سرشار از انرژی نگاه داشت.

اینرا هم بگویم که مثل هر چیز دیگری در این دنیا این نوع نگرش هم در نقطه اعتدالش است که صادق است والا افراط که بشود نقض غرض است و اسمش می‌شود: حسادت بیمارگونه، وسواس، عدم اعتماد بنفس در رابطه، و غیره

وقتی نفس به شماره می افتد

سارا رها — Wed, 08 Apr 2009 19:19:38 +0000

غالباً در حال دویدنم تا از زمان و افسردگی ها جلو بزنم. امروز اما همه پله ها را یکی یکی بالا و پایین رفتم و قدم هایم را هم مواظب بودم که روی خط بین کاشی ها نگذارم که زمین زخمی از خیش و من زخمی از خویش…

و زندگی در خارج از آزمایشگاه هم جریان دارد!

سارا رها — Sun, 05 Apr 2009 05:32:27 +0000

چندی پیش ایمیلی و متعاقباً‌ کارت دعوت به عروسی‌ای از یکی از شاگردهای قدیمی‌ام (از یک کلاس در 5 پیش) دریافت کردم که هم تعجب کردم و هم البته خوشحال شدم. خوشحال هم از اینکه دارد ازدواج می‌کند و هم از اینکه بعد از 4.5 سال تماس نداشتن هنوز آنقدر مرا به یاد داشته که دعوتم هم کند. اینجا کمتر کسی معلم‌هایش را برای عروسی‌اش دعوت می‌کند. باری امروز عروسی‌اش بود که رفتم و احساسم این بود که عجب؛ زندگی در خارج از آزمایشگاه و دفتر کار هم چه سریع جریان دارد! چند تا دیگر از بچه‌های همان کلاس هم بودند که خوشبختانه هنوز اسم‌‌هاشان را به یاد داشتم. (تازه نمره‌هاشان هم یادم بود ولی نه؛ حرف نمره نزدیم!) و اما آمنا، عروس امروز ما، از پدری پاکستانی و مادری فیلی‌پینی بود و تازه امروز کشف کردم که اسمش در اصل چی بوده. در مراسم عقد کشیش از برادر آمنا خواست که دعای اسلامی را هم بخواند و برادرش سوره حمد را خواند به همراه چند دعای کوتاه و در آخر برای آمنه و داماد آرزوی خوشبختی کرد. تازه آنوقت فهمیدم که آمنا همان تلفظ غربی آمنه است!‌ این عروسی‌های متشکل از فرهنگ‌های مختلف به نظر من خیلی جالب‌ترند که از هر فرهنگی یک شِمایی در عروسی هست و در اینجا هم رسم اینست که همه برنامه را دوستان عروس و داماد یعنی جوان‌ها اجرا می‌کنند (حدود نیم ساعتی به ترتیب صحبت می‌کنند و خاطرات خنده دار از عروس و داماد تعریف می‌کنند.) و برای همین حوصله آدم را سر نمی‌برند. ولی در ایران من از عروسی رفتن همیشه فراری بوده‌ام.

بگو به باران …

سارا رها — Sun, 29 Mar 2009 02:06:14 +0000

بگو به باران // ببارد امشب // بشوید از رخ //غبار این کوچه باغ‌ها را …

شعر از شفیعی کدکنی است و خواننده روح انگیز که صدایی رسا و خوش با پهنای باند وسیع دارد. در اینجا ببینید و بشنوید. (مصاحبه‌ای با بانوی خواننده را هم در اینجا بخوانید.) سخت هوس کرده‌ام که دوباره عودم را در دست بگیرم و هر آنجه که فراموش کرده‌ام از نو بیاموزم . شاید عودم و انگشتانم خودشان نت‌ها را به یاد داشته باشند…

فوتبال و مذهب و سیاست

سارا رها — Sat, 28 Mar 2009 18:01:29 +0000

وقتی تیم ملی ما بازی فوتبال را می‌بازد و ملت بغض فروخورده و دق دلی‌شان از سیاست‌های غلط حاکم بر ورزش‌مان را بر سر احمدی نژاد و یا مذهب خالی می‌کنند، دولت مردان با قیافه‌های عالمانه و نگاه‌های فقیه اندر سفیه می‌گویند آخر فوتبال چه ربطی به سیاست دارد؟ ولی جمهوری اسلامی عزیز تمرین حافظه هم کمی خوب است ها! خودتان وقتی که بچه‌های تیم ملی در یک بازی برنده می شوند آنرا منسوب به اعتقاد به ائمه اطهار و نیروهای غیبی حاضر در زمین و اثر نیروبخش رئیس جمهور محبوب و اعتقادات و دعاهای خالصانه علی دایی به درگاه امام زمان و غیره و غیره می‌کنید و روی پارچه‌های با شعار مذهبی در استادیوم زوم می‌کنید و …و …بد نیست که از خودتان بپرسید: برد و باخت در فوتبال چه ربطی به مذهب دارد؟ و چیزی که عوض دارد گله هم ندارد؛ دارد؟

میرحسین موسوی و جمهوری اسلامی

سارا رها — Fri, 13 Mar 2009 02:56:06 +0000

خاطرات و آشنایی من با میرحسین موسوی برمی‌گردد به سال‌های اول انقلاب که ایشان سردبیر روزنامه جمهوری اسلامی بودند. در آن زمان روزنامه کیهان، این کیهان شریعتمداری نبود و روزنامه جمهوری اسلامی بود که به نوعی یکه تاز میدان بود! من واقعاً نمی‌فهمم مردم، خصوصاً جوان‌ها، برای چه چیزی ممکن است که میرحسین را به خاتمی ترجیح دهند. برای شجاعت و قاطعیتی که ممکن است داشته باشد و خاتمی ندارد؟ کدام قاطعیت؟ قاطعیت در ایجاد فرهنگ برچسب زدن به هر حرف مخالف عقیده خودشان که ایشان برای اول بار در روزنامه جمهوری اسلامی بنیان گذاشتند؟ کدام شجاعت؟ شجاعت 20 سال سکوت کردن و نقاشی کشیدن گفتن اینکه ایشان بیشتر هنرمندند تا سیاستمدار آنهم بعد از آن سابقه درخشان در روزنامه جمهوری اسلامی؟ خاتمی هر چه که هست و هر کاستی‌ای که داشته باشد، حداقل سابقه‌اش در خاطرات ما پاک است، خدا را شکر از این دو مدل قاطعیت و شجاعت مثل میرحسین ندارد! مرد ادب است و فرهنگ. سابقه پاکش در وزرات ارشاد هم در آن زمان‌ها گواه است.