روزانه های آوای موج

نکته قصار

سارا رها — Wed, 28 Oct 2009 03:29:24 +0000

بیشترین خدمت در اشاعه مذهب بطور عام و اسلام بطور خاص را کشورهایی می‌کنند که حکومت غیرمذهبی دارند. تنها در این کشورهاست که وقتی مردم خیالشان از آزادی بیان راحت است و آزادانه می‌توانند هر عقیده‌ای را در هر سطحی و در پیش هر مقامی ابراز کنند و از رفاه اجتماعی نسبی هم برخوردارند، آنگاه برای تسکین روح و روان خود به مذهب روی می‌آورند. اینگونه است که آقایی با نام مستعار “سیگار” در بالاترین از شنیدن صوت قرآن تسکین و آرامش می‌یابد و در مقابل افراد دیگری که در کشوری با حکومت اسلامی هستند از شنیدن صدای قرآن یاد نوحه، مجلس ختم، عزاداری، چماق و ریاکاری می‌افتند تا حدی که یکی نوشته است که او حتی کهیر می‌زند! آقای سیگار صادقانه و در خلسه‌ای روحی نوشته است که لذت می‌برد و آرامش حاصله‌اش را با هیچ چیزی عوض نمی‌کند و از حرف‌ها و نیش‌های آنها که داخل ایران‌اند غمگین می‌شود و نمی‌فهمد که چرا آن جماعت آنگونه نیشخند و پوزخند می‌زنند و همچنان صادقانه مردم را به سوی به آرامش رسیدن با قرآن دعوت می‌کند. به این هم توجه ندارد که اساسا این احساسات ناشی از ارتباطاتی است که از گذشته و حال هر شخص در مغز او ثبت شده است. پس بسته به اینکه صدای قرآن با چه اتفاقات دیگری مرتبط در مغز ثبت شده باشد، یکی به آرامش می‌رسد و یکی دیگر کهیر می‌زند. به همین سادگی. چیزی از دنیای ماواء مغز در ایجاد این احساس دخیل نیست. از آن طرف هم امثال آنها که با صدای قرآن کهیر می‌زنند اصلا نمی‌توانند بفهمند که یکی مثل آقای سیگار هم در احساسش می‌تواند صادق باشد که آنرا در جامعه‌ای کسب کرده است که مسائل اولیه و بنیانی زندگی‌اش حل شده و انسان‌ها در آن جامعه از کرامت در خور یک انسان برخوردارند و در نتیجه صدای قرآن برای او مرتبط با نیکی، آرامش و خوشرویی است. پس هر وقت که به آن گوش می‌دهد قسمت‌هایی از مغزش فعال می‌شوند که به او آرامش و قدرت می‌دهند.

خاطرات

سارا رها — Wed, 21 Oct 2009 05:00:44 +0000

هیچکس و حتی هیچ عشقی جای دیگری را در قلب نمی‌گیرد. این ما هستیم که انتخاب می‌کنیم چه کسانی را به لایه رویی ذهن بیاوریم و به آنها بپردازیم و چه خاطراتی را لای دستمالی پیچیده و در گوشه قلب‌‌مان نگاه داریم. فقط امان از وقتی که گره یکی از آن بسته‌ها بر اثر اتفاقی باز شود… که دوباره مهار کردنشان در یک گوشه کار آسانی نیست.

بازآمدم چون عید نو

سارا رها — Sun, 18 Oct 2009 14:25:28 +0000

بازآمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم

وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

از شاه بی‌آغاز من پران شدم چون باز من

تا جغد طوطی خوار را در دیر ویران بشکنم

چون من خراب و مست را در خانه خود ره دهی

پس تو ندانی این قدر کاین بشکنم آن بشکنم!

آغازی دوباره؟

سارا رها — Wed, 14 Oct 2009 05:16:41 +0000

به نظر می‌رسد که در ساعاتی که خواب از سر پریده (به هزار و یک دلیل و مشغله ذهنی) دل به کار دیگری نمی‌رود جز کاری متفاوت با آنچه که در اوقات دیگر می‌کنم. دلم خواست که دوباره این پنچره‌ها را باز کنم تا یک جرعه هوای تازه استشمام کنم… شاید باز نوشتم!

انتخابات جیغ!

سارا رها — Fri, 12 Jun 2009 04:55:21 +0000

وقتی دوست عزیزی یک شال سبزِ جیغ بهم هدیه داد با خودم فکر کرده بودم که کی و کجا من همچه رنگ جیغی را استفاده خواهم کرد. مصرفش به سرعت پیدا شد! همین چند ساعت دیگر پای صندوق رای در اتاوا! که این انتخابات هم انتخابات جیغی است به همان معنایی که تمثیل کلمه جیغ برای رنگ ایفا می کند: انتخاباتی جسورانه و پر سر و صدا. انتخاباتی تاریخی که در طول 30 سال گذشته بی‌سابقه بوده.

پروازم ساعت 5.5 صبح به وقت ما است ولی خواب از سرم مثل پرنده‌ای پریده است. ساعتی پیش در یک چرت کوتاه خواب دیدم که سوار ترنی بسیار کهنه و قدیمی شده‌ام که فوق العاده پر سر و صدا حرکت می‌کند. در ورودی واگن‌ها خیلی باریک است و ترن برای سوار شدن کسی صبر نمی‌کند، برای سوار شدن باید تویش پرید و یا آویزان شد و به هزار مصیبت خود را به واگن رسانید. واگن من پر از بچه‌های کوچک بود و من نگران امنیت آن بچه‌ها بودم و اینکه چطور می‌خواهند از ترن خارج شوند و یا مبادا در اثر حرکات شدید ترن از پنجره‌های نیمه باز ترن به بیرون پرت شوند. با زنگ تلفن از خواب پریدم. واضح است که آن ترن و بچه‌ها سمبل چی هستند و مغز من چگونه همچه ماجرایی را ترسیم کرده است؛ نه؟!

با موسیقی در جدال با آلزایمر

سارا رها — Wed, 13 May 2009 10:42:42 +0000

این سفر متوجه شدم که مادرم به یکباره به موسیقی علاقه و توجه خاصی نشان می دهد. بعضی آهنگ ها گویی که او را با خود به دنیایی دیگر می برد و گویی که خود را رهبر ارکستر و یا نوازنده می بیند. از اینرو به سرم زد که ببرمش کلاس موسیقی. تا حال دو جلسه برده امش کلاس سنتور! و با کمال شگفتی دیدم او که حتی یک دقیقه تحمل ایستادن و خرید کردن را ندارد و یا هر مهمانی را بیش از 5 دقیقه نمی تواند تحمل کند, 45 دقیقه تمام در کلاس موسیقی تمام تلاشش را می کرد که یاد بگیرد! البته به معلمش راجع به الزایمر توضیح داده بودم و معلم و آموزشگاه هم کمال همکاری را کردند. به نظرم اصلا این قضیه برایشان جالب هم هست. نمیدانم که آیا واقعا نتی را یاد خواهد گرفت یا نه ولی همینقدر که 45 دقیقه کلاس را با لذت می نشیند و تلاش می کند و سرحال از آنجا بیرون می آید خودش خیلی مثبت است. فعلا دارم با او توالی اعداد زوج و فرد را تمرین می کنم (به جای یاد گیری نت دو-ر-می- …) تا ببینم چه می شود. ریاضیات او الان در حد یک کودک 4 ساله ای که کمی باهاش کار شده باشد, است.

حادثه

سارا رها — Tue, 14 Apr 2009 15:40:26 +0000

حادثه می آید

من نمیدانم کی

در شبی تاریک

یا که یک صبح بهاری لطیف

یا که در یک روز پاییزی

آسمانش ابری؟

کاش باران باشد!

– شعر از یکی از شماره های مجله مرحوم آدینه به خاطرم مانده است که متاسفانه نام شاعرش را به یاد ندارم.

عشق تضمین شده؟

سارا رها — Thu, 09 Apr 2009 23:52:45 +0000

این درست است که در یک رابطه عاشقانه‌ی پایدار زن و مرد جدای از کشش جسمی باید بهترین دوست یکدیگر باشند؛ ولی آشکارا رابطه عاشقانه نیاز به یک چیزهایی ورای یک رابطه بسیار دوستانه هم دارد و در واقع در فضایی با ابعاد بالاتر از یک رابطه دوستانه تعریف و تبیین می‌شود. اول این را بگویم که به لحاظ فیزیکی و ریاضی هم وقتی که بعد یک رابطه بالا می‌رود پایداری آن رابطه (معادله) هم شکننده‌تر می‌شود. یکی از قواعدی که برای رابطه دوستانه صادق و لازم است ولی اتکاء به آن در یک رابطه عاشقانه باعث از دست دادن آن فضای رمانتیک در بعد بالاتر می‌شود، تصور تضمین شدگی رابطه است. به محض آنکه فرد تصور کند که همسرش را با خواندن یک عقد برای همیشه در اختیار دارد و عشق را برای همیشه تضمین شده بداند، آنوقت است که آن رابطه به تدریج عادی شده و جزو ملزومات روزمره مثل غذا خوردن و خوابیدن و غیره در می‌آید و همین است که دیگر آن معجزه جادویی عشق از بین می‌رود و آن شعله‌ی نیاز و سوختن‌ها هم رو به خاموشی می‌گذارد. اینست که من همیشه گفته‌ام وفاداری در احساس یک امتیاز است، نه یک حق. برای نگاه‌داشتن آن امتیاز هرگز نباید عشق طرف مقابل را تضمین شده برای همیشه تصور کرد. تنها در صورت عدم شناختن حقی برای خود برای ضمانت داشتن است که می‌توان یک رابطه دو نفره را پر حرارت و داغ و سرشار از انرژی نگاه داشت.

اینرا هم بگویم که مثل هر چیز دیگری در این دنیا این نوع نگرش هم در نقطه اعتدالش است که صادق است والا افراط که بشود نقض غرض است و اسمش می‌شود: حسادت بیمارگونه، وسواس، عدم اعتماد بنفس در رابطه، و غیره

وقتی نفس به شماره می افتد

سارا رها — Wed, 08 Apr 2009 19:19:38 +0000

غالباً در حال دویدنم تا از زمان و افسردگی ها جلو بزنم. امروز اما همه پله ها را یکی یکی بالا و پایین رفتم و قدم هایم را هم مواظب بودم که روی خط بین کاشی ها نگذارم که زمین زخمی از خیش و من زخمی از خویش…

و زندگی در خارج از آزمایشگاه هم جریان دارد!

سارا رها — Sun, 05 Apr 2009 05:32:27 +0000

چندی پیش ایمیلی و متعاقباً‌ کارت دعوت به عروسی‌ای از یکی از شاگردهای قدیمی‌ام (از یک کلاس در 5 پیش) دریافت کردم که هم تعجب کردم و هم البته خوشحال شدم. خوشحال هم از اینکه دارد ازدواج می‌کند و هم از اینکه بعد از 4.5 سال تماس نداشتن هنوز آنقدر مرا به یاد داشته که دعوتم هم کند. اینجا کمتر کسی معلم‌هایش را برای عروسی‌اش دعوت می‌کند. باری امروز عروسی‌اش بود که رفتم و احساسم این بود که عجب؛ زندگی در خارج از آزمایشگاه و دفتر کار هم چه سریع جریان دارد! چند تا دیگر از بچه‌های همان کلاس هم بودند که خوشبختانه هنوز اسم‌‌هاشان را به یاد داشتم. (تازه نمره‌هاشان هم یادم بود ولی نه؛ حرف نمره نزدیم!) و اما آمنا، عروس امروز ما، از پدری پاکستانی و مادری فیلی‌پینی بود و تازه امروز کشف کردم که اسمش در اصل چی بوده. در مراسم عقد کشیش از برادر آمنا خواست که دعای اسلامی را هم بخواند و برادرش سوره حمد را خواند به همراه چند دعای کوتاه و در آخر برای آمنه و داماد آرزوی خوشبختی کرد. تازه آنوقت فهمیدم که آمنا همان تلفظ غربی آمنه است!‌ این عروسی‌های متشکل از فرهنگ‌های مختلف به نظر من خیلی جالب‌ترند که از هر فرهنگی یک شِمایی در عروسی هست و در اینجا هم رسم اینست که همه برنامه را دوستان عروس و داماد یعنی جوان‌ها اجرا می‌کنند (حدود نیم ساعتی به ترتیب صحبت می‌کنند و خاطرات خنده دار از عروس و داماد تعریف می‌کنند.) و برای همین حوصله آدم را سر نمی‌برند. ولی در ایران من از عروسی رفتن همیشه فراری بوده‌ام.