Παρακολουθώ videos που ανεβαίνουν TED.com τα τελευταία 1-2 χρόνια. Από την πρώτη στιγμή με ενθουσίασε η ιδέα των TEDx και, βλέποντας μέλη του Away.gr, και όχι μόνο, να συμμετέχουν είτε ως διοργανωτές είτε ως εθελοντές σε κάποιο από τα συνέδρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, σχεδίαζα κάποια στιγμή να πάω. Την απόφαση την πήρα κατά τη διάρκεια του τελευταίου TEDxAthens, το οποίο παρακολουθούσα μέσω live streaming από τον καναπέ του σπιτιού μου και τελικά έγινε πραγματικότητα με το φετινό TEDxThessaloniki. Έκλεισα από νωρίς τα εισητήρια μου και βρέθηκα κι εγώ το Σάββατο μαζί με άλλους 699 επισκέπτες στο Ολύμπιον για να ζήσω την όλη εμπειρία ενός συνεδρίου TEDx.

Το θέμα του φετινού TEDxThessaloniki

Το θέμα του TEDxThessaloniki 2012 ήταν “Το Θάρρος Να Δημιουργείς” και δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο. Σε μια εποχή που η Ελλάδα προσπαθεί να βγει από την κρίση, τόσο οικονομική όσο και κοινωνική, των τελευταίων χρόνων, απαιτείται θάρρος για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε και να προχωρήσουμε μπροστά, αλλάζοντας εποχή. Στο συνέδριο συμμετείχαν 17 ομιλητές, 4 performers και όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα με τη βοήθεια 73 εθελοντών.

Οι πρώτες εικόνες

Στο Ολύμπιον έφτασα νωρίς, τη στιγμή που άνοιγαν οι πόρτες, όμως η ουρά που είχε δημιουργηθεί ήταν ήδη μεγάλη. Σε λίγα λεπτά παρέλαβα το gift bag που μου αντιστοιχούσε και προχώρησα προς την αίθουσα των ομιλιών. Το gift bag περιελάμβανε μεταξύ άλλων το όλο πρόγραμμα του TEDxThessaloniki και τα βιογραφικά των ομιλητών σε καρτέλες, διάφορα snacks και την καρφίτσα του TEDxSter. Το gift bag που επέλεξαν οι διοργανωτές ταίριαζε στο θέμα του TEDx, αφού οι επισκέπτες μπορούσαν να αφήσουν τη φαντασία τους ελεύθερη και να δημιουργήσουν με αυτό ό,τι σχήμα τσάντας θέλουν.

Session 1 – Beginnings

Η αίθουσα γεμάτη, οι επισκέπτες μιλούσαν με τους διπλανούς τους, τα smartphones και τα tablets κατανάλωναν τα MB σαν στραγάλια, το feed του hashtag #TEDxThess είχε πάρει φωτιά και όλοι περιμέναμε την έναρξη του event. Μετά τους Ελένη Ανδρεάδη και Ανέστη Χατζηδιάκο, curators του TEDxThessaloniki, που μας καλοσώρισαν στη διοργάνωση, ήρθε η ώρα της Πόπης Τσαπανίδου, παρουσιάστριας του TEDxThessaloniki, να μας βάλει στο πνεύμα του 1ου session, το οποίο είχε σχέση με τα πρώτα βήματα που πρέπει να κάνει κανείς για να δημιουργήσει, το θάρρος που πρέπει να αποκτήσει για να ξεκινήσει κάτι.

Στη σκηνή ανέβηκε ο πρώτος ομιλητής, ο ακαδημαϊκός Gazmend Kapllani, ο οποίος μας μίλησε για την ανάγκη να αλλάξει ο ίδιος όταν ήρθε στη χώρα μας πριν από πολλά χρόνια. Δεν θα βρεις ποτέ το θάρρος να δημιουργήσεις αν βολευτείς με αυτό που έχεις και είσαι. Δεν δημιουργείς αν δεν ρισκάρεις. Επέλεξε να κλείσει την ομιλία του με ένα ανέκδοτο, δείχνοντας έτσι πως είναι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως κόμπλεξ: “Τι κάνει ένας Αλβανός στο θέατρο; Κλέβει την παράσταση!” Σειρά είχε η Keren Haran, η οποία μας παρουσίασε το πως ενώνεται η αγάπη για τη μουσική και τη ζωγραφική. Όπως άλλωστε μας είπε και η ίδια, η μουσική και τα χρώματα είναι παγκόσμια γλώσσα.

Στη συνέχεια γνωρίσαμε την Ελπίδα Ρουκά, που μας μίλησε για το θάρρος που απαιτείται να δημιουργήσεις σε μεταπολεμικές καταστάσεις. Με σημαντική εμπειρία στον ΟΗΕ, η συγκεκριμένη ομιλήτρια γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τις νέες μάχες που κλήθηκαν και καλούνται να δώσουν οι κάτοικοι της Καμπούλ και της Βαγδάτης για να ξεκινήσουν ακόμα μία φορά. Αμέσως μετά, σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, κέρδισε το κοινό με την ηρεμία και τη γαλήνη που μας μετέδιδε καθώς μιλούσε πάνω στη σκηνή. Σημασία δεν έχει ο “βηματισμός” μας, αλλά η στάση που έχουμε ως άνθρωποι απέναντι στο βηματισμό που μας έχει δοθεί.

Η ιστορία του οδοκαθαριστη που καθάριζε το πεζοδρόμιο σαν να ζωγραφιζε! Story telling @ it’s best part 2 @TEDxThess #TEDxThess

— Dimitris Floros (@Dimflo) May 12, 2012

Το 1ο session έκλεισε με την καταπληκτική Κατερίνα Βρανά. Το stand-up comedy που παρακολουθήσαμε έκανε όλους τους επισκέπτες του TEDxThessaloniki να γελάσουν με την ψυχή τους. Αμέσως μετά είχε φτάσει η ώρα να μάθουμε και να απολαύσουμε την τέχνη του καφέ, αρχίζοντας παράλληλα τις πρώτες συζητήσεις και γνωριμίες με τους υπόλοιπους επισκέπτες του συνεδρίου, κάνοντας δηλαδή το απαραίτητο networking.

Session 2 – Endurance

Το διάλειμμα πέρασε αρκετά γρήγορα και ο κόσμος επέστρεψε πίσω στην αίθουσα για να ξεκινήσει το 2ο session του TEDxThessaloniki, το οποίο είχε ως κεντρικό θέμα την αντοχή, την αντοχή που χρειάζεται κάποιος για να κάνει τη διαφορά, να δημιουργήσει. Η Πόπη Τσαπανίδου καλεί την πρώτη ομιλήτρια, την Μαρία Κοντή Γαληνού. Το 18λεπτο που αντιστοιχούσε στην κα Γαληνού, ήταν ένα από τα πιο συγκινητικά που παρακολουθήσαμε το Σάββατο. Μας μίλησε για το θάρρος που απαιτείται για να στηρίξεις ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη βοήθεια σου και για το Salvation Army, την οργάνωση της οποίας η ίδια είναι μέλος.

Αμέσως μετά στη σκηνή ανέβηκε ο Eric Parks, CEO του Gipht.me, ο οποίος παρομοίασε τη μέχρι σήμερα διαδρομή του Gipht.me με το ταξίδι του Οδυσσέα προς την Ιθάκη. Και η αλήθεια είναι πως η σύγκριση ταίριαζε τόσο πολύ. Περισσότερα για την περιπετειώδη ιστορία αυτού του ελληνικού startup μπορείτε να βρείτε στο κείμενο που είχε γράψει την προηγούμενη χρονιά ο Θοδωρής Γεωργακόπουλος. Το motto της επιχειρηματικότητας, σύμφωνα με τον Eric Parks; Do fail and do fail fast.

Η επόμενη μας ομιλήτρια, η υδροβιολόγος Αναστασία Μήλιου ανέφερε τα προβλήματα που δημιουργούνται από την υπεραλίευση, την παράνομη αλιεία. Το θέμα της ομιλίας της κας Μήλιου επέλεξε το TEDxThessaloniki για να υλοποιήσει για πρώτη φορά το TEDxThessaloniki Wish, μία προσπάθεια να παρακινηθούν και να οργανωθούν όλοι οι TEDxSters έτσι ώστε να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο. Με αυτό το σκεπτικό δημιουργήθηκε η εφαρμογή Fish4Life για iOS, μέσα από την οποία μπορούμε να πληροφορηθούμε για το αν το ψάρι που τρώμε στο σπίτι ή σε ένα εστιατόριο έφτασε στο πιάτο μας με παράνομα μέσα και αν πρέπει να το καταναλώσουμε ή όχι. Αμέσως μετά γνωρίσαμε τη Victoria Hislop, τη συγγραφέα του best seller Το Νησί. Μας μίλησε για το θάρρος των ηρώων των βιβλίων της να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα και να επιβιώνουν ξεπερνώντας τα.

Μέχρι να ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες για τον επόμενο performer, ο Ανέστης Χατζηδιάκος και η Ελένη Ανδρεάδη ανεβαίνουν στη σκηνή για να μας κρατήσουν συντροφιά. Διάβασαν μερικά από τα tweets που έβρισκε κανείς στο #TEDxThess και μας έδειξαν τα σκίτσα που ετοίμασε ένας από τους θεατές και απεικόνιζαν μερικούς από τους ομιλητές και τους ίδιους τους επισκέπτες του συνεδρίου. Μετά από απαίτηση του κόσμου, ανέβηκε ακόμα μία φορά στη σκηνή η Κατερίνα Βρανά, κάνοντας μας να ξεκαρδιστούμε και πάλι.

Ξέρεις τι; Το #tedxthess είναι επιτυχημένο γιατι ακόμα και στα προβλήματα, ο κόσμος γελάει και περνάει καλα.

— D. Kalogeropoulos (@dkalo) May 12, 2012

Αφού ξεπεράστηκαν τα προβλήματα με το στήσιμο των μικροφώνων και των οργάνων, ο Γιάννης Αγγελάκας μας τραγουδάει το Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα, παρασύροντας με αυτό τους θεατές.

Session 3 – Breakthrough

Το 3ο μέρος του TEDxThessaloniki άρχισε με μία από τις πιο ωραίες ομιλίες που παρακολουθήσαμε. Ο Άγγελος Πατσιάς ξεπέρασε το αρχικό του άγχος και ανέβηκε στη σκηνή για να μας μιλήσει για ένα ιδιαίτερο σχολείο στον μακρινό Φουρφουρά της Κρήτης. Αποκομμένο από τον τρόπο που λειτουργούν τα υπόλοιπα σχολία της Ελλάδος, ο κος Πατσιάς με τη βοήθεια ακόμα 3 ανθρώπων και των κατοίκων του χωριού, κατάφεραν να προσθέσουν στο πρόγραμμα του σχολείου μαθήματα όπως ρομποτική και φωτογραφία, δημιούργησαν ολόκληρο Σχολικό Αγροτικό Συνεταιρισμό και την περίφημη Φουρφουράς TV, μία διαδικτυακή τηλεόραση. Με τη βοήθεια του projector, γνωρίσαμε τους μαθητές αυτού του 4θέσιου Δημοτικού Σχολείου. Στο τέλος, ολόκληρη η αίθουσα σηκώθηκε και άρχισε να χειροκροτάει τον Άγγελο Πατσιά για όλα όσα κατάφερε ο ίδιος και το χωριό Φουρφουράς. Απέδειξε πως αν θέλεις να καταφέρεις κάτι, μπορείς να το πετύχεις ακόμα κι αν οι συνθήκες δεν σε ευνοούν. Πραγματικά τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Να πως πρέπει να είναι οι αυριανοί δάσκαλοι των παιδιών μας: όπως οεξαίρετος Αγγελος Πατσιάς το αστέρι του φετινού ΤΕDx ΘΕΣΣ…

— Iannis Smaragdis (@IannisSmaragdis) May 13, 2012

Αμέσως μετά ανέβηκε στη σκηνή η Marcie Mayer, η οποία ήρθε στην Ελλάδα ως τουρίστρια, ερωτεύτηκε και τελικά έμεινε εδώ. Το πάθος της; Τα βελανίδια. Μέσα στην gift bag του κάθε επισκέπτη μάλιστα, είχαμε και μπισκότα που παρασκευάστηκαν από αυτόν τον καρπό, τα οποία όλοι συμφώνησαν πως ήταν πολύ νόστιμα. Στη συνέχεια γνωρίσαμε την Alicia Stallings, πολυβραβευμένη ποιήτρια, η οποία μας μίλησε για το θάρρος να δημιουργείς σε περίοδο κρίσης και εξήγησε πως, για μπορέσουμε να δημιουργήσουμε, πρέπει να εγκαταλείψουμε τον έλεγχο. Η Αρετή Μαρκοπούλου και ο Tomas Diez, από την Ισπανία, μας μίλησαν για το Fab lab και τις δυνατότητες που έχουμε να δημιουργήσουμε εντελώς μόνοι μας αντικείμενα από το μηδέν.

Αν ήταν να επιλέξω πρωτού αρχίσει το TEDxThessaloniki τις 5 ομιλίες που περίμενα να δω πιο πολύ, αυτές θα ήταν εκείνες των Gazmend Kapllani, Eric Parks, Άγγελου Πατσιά, Tomas Sedlacek και Edi Rama (περισσότερα για αυτόν στο 4ο session). Ο κος Sedlacek, μέσα από την ομιλία του μας μίλησε για την οικονομική κρίση, η οποία χτυπάει κάθε κράτος, είτε αυτό έχει επιλέξει ως νόμισμα το Ευρώ, είτε όχι. Μίλησε απλά και κατανοητά και, χωρίς να χρησιμοποιήσει ασυνήθιστες ορολογίες, εξέφρασε την άποψη του για τους λόγους που η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει αυτήν την κρίση. Κλείνοντας αυτό το session, στη σκηνή ανέβηκαν οι Musi-Fi, οι οποίοι παίζουν μουσική χρησιμοποιώντας tablets. Οι θεατές κατέβασαν στα smartphones τους ένα αρχείο ήχου και όταν τους δόθηκε το σήμα πάτησαν το play, δημιουργώντας έτσι μία όμορφη ατμόσφαιρα μέσα στην αίθουσα.

Τελικά αυτοί που κάνουν τις καλύτερες παρουσιάσεις είναι αυτοί με χιούμορ. Απολαυστικός ο οικονομολογος Tomas Sedlacek #tedxthess

— maryjazz (@mary_jazz) May 12, 2012

Session 4 – Leaping Into The Unknown

Το 4ο και τελευταίο session του φετινού TEDxThessaloniki αποφάσισα με την παρέα μου να το παρακολουθήσω μέσα από το Simulcast Lounge που ετοίμασαν οι διοργανωτές στον 5ο όροφο του Ολύμπιον. Η συγκεκριμένη αίθουσα διαμορφώθηκε με έναν τρόπο, έτσι ώστε να ταιριάζει απόλυτα στη φιλοσοφία ενός συνεδρίου TED.

Είπαμε πόσο ωραία και χαλαρά είναι στο Simulcast Lounge του #TEDxThess;

— Charis Tasioulis (@CharisTas) May 12, 2012

Αφού παρακολουθήσαμε ένα video με τίτλο Το Ημερολόγιο Μιας Οικολόγριας (έτσι λένε μία οικολόγο όταν γεράσει ωριμάσει), στη σκηνή ανέβηκε ο Edi Rama, πρώην Δήμαρχος των Τιράνων από το 2000 μέχρι το 2011 (από αυτή τη θέση άλλαξε την εμφάνιση πολλών κτιρίων της πόλης) και αρχηγός του σοσιαλιστικού κόμματος της Αλβανίας, ο οποίος μας έδειξε πως υπάρχουν πολιτικοί που δημιουργούν και εμπνέουν. Κλείνοντας την ομιλία του, προέτρεψε τον καθένα από εμάς να πιστέψει στον εαυτό του και να προσπαθήσει να φέρει την αλλαγή.

Γκράφιτι που είναι έργα τέχνης τα καλύπτει ο δήμος με γκρι. Δεν θέλουμε χαρούμενες εικόνες. Τουλάχιστον στην Αθήνα. #TEDxThess

— Thalia Geladaki (@lifeinathens) May 12, 2012

Στη συνέχεια γνωρίσαμε τον John Zakos και την εφαρμογή που δημιούργησε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης. Αρχίζει να μιλάει στο smartphone του για τη Θεσσαλονίκη, τον καιρό στο Seattle και άλλα θέματα και την ίδια στιγμή το smartphone κάνει κανονική συζήτηση μαζί του – όχι σαν τη Siri, αλλά καλύτερα. Στο τέλος της ομιλίας του μας εξέπληξε ευχάριστα με τη συζήτηση που είχε με την παρουσιάστρια του TEDxThessaloniki, Πόπη Τσαπανίδου.

Τελευταίος ομιλητής ήταν ο Ηλίας Πούλιας, ο οποίος μετά τις σπουδές του στο Λονδίνο μετακόμισε στη Γουατεμάλα με σκοπό να αλλάξει τις ζωές των παιδιών της περιοχής προς το καλύτερο. Και τα καταφέρνει. Όπως υποστηρίζει, είναι πολύ εύκολο να κάνεις τη διαφορά στη ζωή ενός παιδιού. Το μόνο που χρειάζεται να δώσεις, είναι ένα μικρό μέρος του χρόνου σου. Αμέσως μετά στη σκηνή ανέβηκε ο Leon και το συγκρότημα του. Με τις μουσικές τους και τη γεμάτη θετική ενέργεια παρουσία τους, ένα μεγάλο μέρος του κοινόυ του TEDxThessaloniki σηκώθηκε από τις θέσεις του και άρχισε να χορεύει. Δεν θα μπορούσε να κλείσει πιο όμορφα η βραδιά μας.

Ένα ακόμα TEDxThessaloniki φτάνει στο τέλος του

Μόλις η παρουσιάστρια, οι διοργανωτές και οι εθελοντές που βοήθησαν για να γίνει το φετινό TEDxThessaloniki πραγματικότητα ανέβηκαν στη σκηνή, οι επισκέπτες του συνεδρίου δεν σταμάτησαν να τους χειροκροτούν. Λίγα λεπτά αργότερα, η Ραφαέλλα Ράλλη ανέλαβε τη μουσική, ο κόσμος απολάμβανε τα ποτά που προσφέρονταν από τους διοργανωτές και το party μεταφέρθηκε στην Πλατεία Αριστοτέλους. Συνολικά ήταν μια εκπληκτική εμπειρία που άξιζε να παρακολουθήσουμε.

Το TEDxThessaloniki 2012 μας έκανε να σκεφτούμε, μας έκανε να θέλουμε να δημιουργήσουμε. Με το παρακάτω video έκλεισε το φετινό συνέδριο. Θυμηθείτε:

Life is about the people you meet, and the things you create with them. So go out and start creating. Life is short. Live your dream and share your passion.

[Disclaimer: Το Away.gr ήταν χορηγός επικοινωνίας του TEDx Thessaloniki 2012]

Όπως οι περισσότεροι από εσάς πιθανώς γνωρίζετε ήδη, το περασμένο Σάββατο πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο το 3ο Pitch In Berlin, το Mini Startup Competition της HackFwd. Όπως έχουμε ήδη γράψει η τρίτη έκδοση είχε έντονο ελληνικό χρώμα, με τρία ελληνικά startups (θεωρούμε και το Babelverse ως κομμάτι του ελληνικού οικοσυστήματος) να παρουσιάζουν τα προϊόντα τους μπροστά σε ένα κοινό περίπου 120 ανθρώπων. Μιλάω για το Useum (νικητή του πρόσφατου Athens Startup Weekend), το RadioJar και το Babelverse. Και μπορεί κανένα από τα τρία να μην κατάφερε να «διακριθεί», υπήρχαν δύο βραβεία – ένα επιλογή κοινού και ένα επιλογή κριτικής επιτροπής, ωστόσο πιστεύω πως η συμμετοχή τους μόνο απαρατήρητη δεν πέρασε. Eξηγούμαι.

Μέσα στο γενικότερο κλίμα αρνητικών ειδήσεων, μιζέριας και -των γνωστών- δυσμενών συνθηκών, τρεις ελληνικές ομάδες πήγαν στο Βερολίνο και παρουσίασαν με εξαιρετικά μεγάλη αξιοπρέπεια τα καινοτόμα προϊόντα τους. Ξέρετε, αυτό δεν το λέω χάριν λόγου στη προσπάθεια δημιουργίας θετικών εντυπώσεων. Το εννοώ. Κατά γενική ομολογία το ενδιαφέρον του κοινού για τις παρουσιάσεις των ελληνικών startups τα «κατέταξε» πάνω από τον μέσο όρο. Οι παρουσιάσεις είχαν δουλευτεί σωστά και σε βάθος ενώ τα προϊόντα είχαν ενδιαφέρον και προκάλεσαν σχόλια, κάτι το οποίο φάνηκε ιδιαίτερα το Twitter. Και το κοινό δεν ήταν ούτε εύκολο, ούτε… περαστικοί. Πέρα από όλο σχεδόν το team της HackFwd, το οποίο αποτελείται στη πλειονότητα του από επενδυτές και web doers από όλη την Ευρώπη, στην αίθουσα υπήρχαν άνθρωποι από σημαντικά VCs της Ευρώπη -αλλά και πιο έξω- όπως η Accel Partners, η Pro Founders Capital, η Sunstone Capital και η Partech Ventures. Σε μια από τις χαλαρές συζητήσεις στα διαλείμματα, ένα VC μου είπε πως δέχονται (συνολικά) περίπου 1.200 επενδυτικές προτάσεις τον… μήνα. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν έχουν δει ποτέ κάποια πρόταση από Ελλάδα. Φυσιολογικά λοιπόν αγνοούν την ύπαρξη του ελληνικού web startup community, και των όποιων ευκαιριών αυτό έχει. Για αυτούς (τα VCs) λοιπόν ήταν μια αρχή, μια πρώτη γνωριμία με μια χωρά – και μια μικρή ομάδα startups η οποία την εκπροσωπούσε εκεί – για την οποία διαβάζουν τόσα πολλά το τελευταίο διάστημα, αλλά πρακτικά γνωρίζουν τόσο λίγα.

Βάλτε στα παραπάνω πως στο συγκεκριμένο Pitch In Berlin η HackFwd δέχθηκε περίπου 90 προτάσεις, για να καταλήξει τελικά σε 12 startups, και έχετε μια εξαιρετικά αντικείμενη εικόνα του αυτονόητου: Τα ελληνικά webstartups δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τα ξένα αδελφάκια τους, τουλάχιστον αυτά που προέρχονται από την Ευρώπη. Το επισημαίνω αυτό καθώς εδώ και αρκετά σεβαστό διάστημα τούτο εδώ το μέσο, και εγώ προσωπικά, υποστηρίζουμε την αναγκαιότητα οι ελληνικές startups να αποκτήσουν «ευρωπαϊκό αέρα» βγαίνοντας από τα, στενά είναι η αλήθεια, τεχνολογικά σύνορα της χώρας μας. Θέλετε startup competition; Θέλετε hackathon; Θέλετε απλή συμμετοχή σε κάποιο από τα μεγάλα tech conferences της Ευρώπης; Οτιδήποτε φέρνει ελληνικά startups μπροστά σε υποψήφιους επενδυτές, συνεργάτες, ακόμα και ανταγωνιστές είναι θετικό και μας ωριμάζει όλους, ως οικοσύστημα.

Αν με ρωτήσει λοιπόν κάποιος τι γνώμη έχω συνολικά για την ελληνική παρουσία στο Pitch In Berlin θα του απαντήσω «Την καλύτερη». Όχι γιατί πρέπει να το πω για λόγους αβρότητας. Όχι. Πολύ απλά το αξίζουν. Και αυτό μετράει για «νίκη».

Υ.Γ. Στο Pitch in Berlin γνώρισα και την πρώτη startup από την Κύπρο! Ονομάζεται Buzzmart και αυτοπαρουσιάζεται ως «eBay alternative».

Υ.Γ.2. Εξαιρετική οργάνωση και συνολική εμπειρία του event, φανταστική δουλειά από το HackFwd team! Congrats and thanks to Lars, David, Mikko, Stephie and Jana

Image copyright by Josef Dunne

[Editor's Note: Ακολουθεί ένα guest post από τον Γιάννη Δοξάρα. Ο Γιάννης είναι απόφοιτος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του University of Cambridge. Έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 άρθρα και συμμετέχει σε διάφορα open source projects. Είναι co-founder και CEO στην Niobiumlabs ένα startup που δραστηριοποιείται στον κλάδο του mobile marketing, Στο Twitter θα τον βρείτε με το username @doxaras.]

Η συμμετοχή της Niobium Labs στο Mobile World Congress το μεγαλύτερο mobile συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Εκεί είδαμε συγκεντρωμένες όλες τις εξελίξεις στον τομέα των mobile εφαρμογών, και πήραμε μία γεύση για το τι μέλλει γενέσθαι. Στους χώρους του συνεδρίου, όλες οι εταιρίες παρουσίασαν τις καινοτομίες τους στον τομέα αυτό με τις μεγάλες εταιρίες κινητής τηλεφωνίας να προωθούν με εντυπωσιακά stands τα νέα τους προϊόντα.

Όπως ήταν αναμενόμενο, στο φετινό Mobile World Congress ήταν εμφανής η κυριαρχία των smartphones και δόθηκε έμφαση στο πώς έχουν επηρεάσει την καθημερινότητά μας. Τα στατιστικά στοιχεία διαφέρουν, αλλά όλοι συμφωνούν ότι η βιομηχανία smartphone έχει φτάσει σε σημείο καμπής. Σύντομα, η χρήση του Internet μέσω κινητού τηλεφώνου θα υπερβεί αυτή που γίνεται μέσω PC. Η mobile εποχή είναι προ των πυλών. Οι κάμερες των κινητών τηλεφώνων ανταγωνίζονται πλέον σε ποιότητα εικόνας τις DSLR κάμερες, ενώ οι συσκευές τσέπης είναι πλέον ισχυρότερες από τους σταθερούς υπολογιστές.

Κατά τη γνώμη μας, η πιο εμφανής τάση που παρατηρείται είναι η επιθυμία των εταιρειών να φέρουν την επανάσταση της κινητής τηλεφωνίας και του Internet στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Αυτό σημαίνει φθηνότερα smartphones και μεγαλύτερη διάδοση των ασύρματων δικτύων. Την τάση αυτή υπογράμμισε στην ομιλία του ο Eric Shcmidt, CEO της Google, όπου τόνισε ότι θα πρέπει να προσπαθήσουμε να συνδέσουμε στο Internet τους υπόλοιπους 5 δις ανθρώπους του πλανήτη. Η άποψη αυτή συνάδει με το όραμα της Android να βάλει ένα smartphone σε κάθε τσέπη. Στο –όχι τόσο μακρινό– μέλλον τα Android smartphones μπορεί να κοστίζουν λιγότερο από 20 δολάρια και το όραμα αυτό θα γίνει πραγματικότητα.

Το θέμα της διείσδυσης των smartphones έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης, ωστόσο από τις παρουσιάσεις των ειδικών έγινε σαφές ότι η μετάβαση στα smartphones γίνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Για παράδειγμα, στη Μέση Ανατολή η διείσδυση των κινητών τηλεφώνων είναι απίστευτα υψηλή (σε χώρες όπως το Κουβέιτ φτάνει το 70-80%). Φαίνεται ότι οι αναπτυσσόμενες αγορές πρόκειται να κάνουν ευρεία χρήση των κινητών τηλεφώνων στην επικοινωνία τους, ενώ πέρασαν κατευθείαν στα κινητά, χωρίς να χρησιμοποιήσουν ποτέ υπολογιστές.

Στην εποχή της κινητής επικοινωνίας, ένας ακόμα αναδυόμενος τομέας είναι οι πληρωμές μέσω κινητού τηλεφώνου. Είτε πρόκειται για e-banking, εφαρμογές ή NFC, είναι προφανές ότι όσο αυξάνεται η χρήση των smartphones, το ίδιο θα συμβαίνει και με τις πληρωμές μέσω κινητού. Ένα εντυπωσιακό stand των ebay και paypal στο συνέδριο παρουσίαζε τις νέες τάσεις στο χώρο και το πώς η χρήση των κινητών μπορεί να φέρει ανατροπές στο χώρο του εμπορίου.

Σύμφωνα με τον John Donahoe, CEO της eBay, “οι εμπορικές συναλλαγές μέσω κινητού αλλάζουν τον τρόπο που αγοράζουμε και πληρώνουμε, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους οι έμποροι προσεγγίζουν τους καταναλωτές”.

Στο φετινό Mobile World Congress υπήρχε ένα ολόκληρο κτίριο (App Planet) αφιερωμένο στους developers εφαρμογών, όπου κάθε μέρα μας υποδεχόταν και άλλη εταιρία, όπως οι Sony Ericsson, Motorola, Research In Motion και Android. Το App Planet παρείχε πολλές ευκαιρίες και γνώσεις για τους προγραμματιστές και τους επαγγελματίες της επικοινωνίας

Σε ό,τι αφορά το mobile marketing, θα πρέπει να σταθούμε στην πολύ καλή παρουσία 3 ελληνικών εταιριών Upstream, InternetQ και Velti. Παρουσιάζοντας νέες υπηρεσίες και προϊόντα φαίνεται ότι έχουν συνειδητοποιήσει ότι το sms marketing έχει φτάσει σε ένα σημείο καμπής όπου τα περιθώρια βελτίωσης είναι πολύ μικρά.

[image]

[Editor's Note: Ακολουθεί guest post από τον Γιώργο Γκριτζάλα. Ο Γιώργος είναι geek, apple lover, απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, είναι Digital Communication Director στο PIG (BU της AEA Relate) και Business Development Partner στο neolaia.gr. Στον ελεύθερο χρόνο του γράφει για την αγάπη του - τα social media- στο gritzalas.gr.]

Κακά τα ψέμματα, τα τελευταία χρόνια έχει ξεκαθαρίσει το πεδίο της μάχης στο διαδίκτυο, αφού το facebook και η google αποτελούν τους big two και οι υπόλοιποι απλά ακολουθούν. Οι 2 «μεγάλοι» κονταροχτυπιούνται, προσπαθώντας να μπει ο ένας στα χωράφια του άλλου, με τη Google να εντείνει την προσπάθεια δημιουργίας ενός μεγάλου Social Network (σχεδόν προσπαθεί να το επιβάλει) και το Facebook να ανοίγεται και εκείνο με τη σειρά του σε αυτό που λέμε «ορατό web», τόσο «ανοίγοντας» δικές του σελίδες, όσο και δημιουργώντας widgets για sites εκτός του δικτύου του (από τα απλά like και send buttons, μέχρι το μεγάλο integration που κάνει τώρα με sites όπως το Pinterest και το Spotify).

Η μάχη όμως, μαίνεται και στην διαφημιστική πίτα. Google και Facebook «τρώνε» από τον ίδιο κουμπαρά, με την Google να κερδίζει μέχρι στιγμής και το facebook να είναι ίσως πιο οικονομικό. Εδώ όμως, έχουμε και μία μεγάλη «μαγκιά» του facebook: Ο κόσμος πληρώνει για διαφήμιση στην πλατφόρμα, με σκοπό να οδηγήσει άλλο κόσμο σε μία επίσης εσωτερική σελίδα της πλατφόρμας! Δηλαδή οι εταιρίες πληρώνουν διαφήμιση στο facebook για να φέρουν likes στη fanpage τους (που είναι επίσης σελίδα του facebook!). Το ίδιο και αρκετοί publishers! Δίνουν χρήματα (που ίσως πήραν από την Google) στο Facebook, για να μαζέψουν likes (στο facebook), ελπίζοντας πως θα φέρουν μέσω (του facebook) traffic στο site τους (το όνομα της πλατφόρμας αναφέρεται εσκεμμένα τόσες φορές).

Και εδώ είναι το πιο σημαντικό: Το traffic. Μέχρι τώρα βασική πηγή traffic ήταν αυτό που λέμε «organic». Οι publishers επένδυαν στο organic traffic και έκαναν ότι μπορούσαν για να πετύχουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Τώρα όμως, έχουμε μεγάλη αύξηση στην κίνηση που έρχεται από το facebook και οι publishers δίνουν όλο και πιο prominent χώρο στο social network. Ακόμη και το content στήνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίσει το μεγαλύτερο δυνατό engagement στο facebook. Και αυτή είναι η δεύτερη «μαγκιά» του facebook, αφού πετυχαίνει να πείσει τους publishers να το διαφημίσουν δωρεάν και να το βοηθήσουν να γράψει κόσμο. Ακόμη και η ίδια Google με το Panda Update πριμοδοτεί κατά κάποιο τρόπο το facebook, επικροτώντας το social interactivity σε μια προσπάθεια να «σπρώξει» ίσως και το Google+.

Όμως ας μείνουμε στους publishers. Τους βοηθάει όλη αυτή η… όρεξη με το facebook; Θεωρώ πως τους βοηθάει βραχυχρόνια αλλά μακροχρόνια όχι. Ο λόγος; Στήνοντας ένα site με «φίλη» σου την google, α) εξασφαλίζεις πως κάποιος θα σε πληρώνει και β) βοηθάς μακροχρόνια να συνεχίζει να υπάρχει το site σου. Το λέω αυτό γιατί πρόθεση του facebook φαίνεται να είναι η ένταξη εντός της πλατφόρμας το σύνολο του online content. Από πληροφορίες που θα έβρισκες στη wikipedia μέχρι ειδήσεις που θα έβρισκες στον guardian, όλα είναι ήδη προσβάσιμα εντός facebook. Αν «μαντεύαμε» κιόλας τα μελλοντικά σχέδια της πλατφόρμας μέσα από τις αγγελίες εργασίας που δημοσιεύει, θέσεις όπως «Journalist Program Manager» που είχε δημοσιευτεί πέρσι, δείχνουν πως αν μη τι άλλο, το facebook ενδιαφέρεται για εκείνους που συγκεντρώνουν την πληροφορία.

Πραγματικά με ενδιαφέρει να ακούσω την γνώμη σας, ειδικά αν είστε επίσης publishers. Θα χαρώ να ακούσω και διαφωνίες!

Η κυριολεκτική σημασία της λέξης «astroturf» είναι το τεχνητό γρασιδί που υπάρχει στα γήπεδα και χαρακτηρίζεται από το έντονο πράσινο χρώμα του. Όμως, η λέξη «astroturfing» ουδεμία σχέση έχει με τα γήπεδα, το γρασίδι ή το πράσινο χρώμα.

Πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1985 από τον Αμερικάνο Γερουσιαστή του Texas, Lloyd Bentsen και συνδέεται άμεσα με τον χώρο της επικοινωνίας και των δημοσίων σχέσεων. Ως «astroturfing» ορίζεται οποιαδήποτε ενέργεια ή καμπάνια που διοργανώνεται (από κάποιον με συγκεκριμένη ατζέντα) με τέτοιον τρόπο ώστε να φαίνεται ότι πρόκειται για ένα αυτοδημιούργητο, ανεξάρτητο και μαζικό κίνημα για έναν κοινό -καλό φαινομενικά- σκοπό.

Παρόλο που την οργάνωση του κινήματος την αναλαμβάνει κάποιος που έχει συγκεκριμένους στόχους και επιδιώξεις, δεν εμφανίζεται πουθενά, παρά το γεγονός ότι τα οφέλη του κινήματος θα ευνοήσουν πρωτίστως αυτόν (ή την εταιρία που τον υποστηρίζει/προέρχεται) και σε δεύτερο βαθμό τους συμμετέχοντες στο κίνημα. Μάλιστα, οι διοργανωτές τέτοιων ενεργειών είναι πολύ πιθανόν να μην παραδεχτούν ποτέ την συμμετοχή τους σε αυτές.

Μία ακόμα σύνηθης πρακτική του astroturfing είναι η δημιουργία της εντύπωσης ότι το κίνημα είναι ιδιαίτερα μαζικό και δεν υποστηρίζεται μόνο από λίγα ανίσχυρα άτομα. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κατά τα οποία οι ίδιοι άνθρωποι έστελναν παρόμοιες επιστολές στα media υπογράφοντας με διαφορετικά ονόματα.

Ο Ryan Sager, συγγραφέας και blogger, έγραψε το 2009 στο editorial των New York Times:

Organizing isn’t cheating. Doing everything in your power to get your people to show up is basic politics.

Θα συμφωνούσα μαζί του αν είχε συμπεριλάβει και τον όρο «transparently» στην πρόταση του. Δεν είμαι αντίθετος με τις εταιρίες που υποστηρίζουν ή δημιουργούν διάφορα κινήματα για να επωφεληθούν και αυτές, αρκεί οι συμμετέχοντες να έχουν ενημερωθεί και να συμφωνούν απόλυτα με αυτό.

Το astroturfing έχει καταδικαστεί ως τακτική από τις μεγαλύτερες ενώσεις εταιριών δημοσίων σχέσεων ανά τον κόσμο. PRSA (Public Relations Society of America), PRIA (Public Relations Institute of Australia), CIPR (Chartered Institute of Public Relations) έχουν θεσπίσει αυστηρές ποινές για τα μέλη τους που κάνουν τέτοιες ενέργειες ενώ φτάνουν μέχρι και την διαγραφή μελών.

Παραδείγματα Astroturfing

Οι περιπτώσεις astroturfing στα χρονικά της επικοινωνίας είναι πολλές. Πριν βρεθούμε στην εποχή της πληροφορίας και του διαδικτύου, αρκετές εταιρίες έστελναν μαζικά γράμματα -με μικρές διαφοροποιήσεις και αλλαγμένα ονόματα- σε γερουσιαστές για να τους δείξουν ότι ο κόσμος υποστηρίζει αυτό που υποστηρίζει και η ίδια η εταιρία. Φυσικά, τώρα που το internet έχει κυριεύσει την επικοινωνία, το astroturfing γίνεται πιο μαζικό από ποτέ.

50 Cent Party

Το κυριότερο και πιο γνωστό παράδειγμα είναι αυτό της Κίνας. Το περιβόητο 50 Cent Party είναι η κρατικά χρηματοδοτούμενη ομάδα που εντοπίζει σχόλια αντίθετα προς την κυβέρνηση και στην συνέχεια απαντώνται από «τυχαίους» χρήστες με διαφορετικές αντιλήψεις από αυτές του αρχικού σχολιαστή και πιο κοντά στην κρατική ιδεολογία.

Τον Μάρτιο του 2005, το Κινέζικο υπουργείο Παιδείας διέταξε την παύση λειτουργίας ενός δημοφιλούς πανεπιστημιακού forum και την επαναλειτουργία του -με τις απαραίτητες αλλαγές- αφού πρώτα είχαν προσληφθεί φοιτητές για να παρακολουθούν το forum και να απαντάνε σε όλα τα αρνητικά σχόλια. Αξίζει να τονίσουμε ότι το όνομα του «50 Cent Party» έχει προέλθει από το γεγονός ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτό πληρώνονται με 0.5 yuan για κάθε -θετικό- σχόλιο που κάνουν.

Al Gore’s Penguin Army

Και αν η παραπάνω τακτική ήταν αναμενόμενη σε μία χώρα όπως η Κίνα που φημίζεται για την λογοκρισία, δεν θα λέγαμε το ίδιο και για την Αμερική. Την ημέρα που ξεκίνησε η προβολή του documentary «An Inconvenient Truth» του Al Gore ανέβηκε ένα χιουμοριστικό (?) video στο YouTube το οποίο μείωνε την ταινία και την παρουσίαζε ως βαρετή.

Αν και το χαμηλής ποιότητας video έμοιαζε να έχει φτιαχτεί από κάποιον απλό χρήστη, το γεγονός ότι κάποιος είχε αγοράσει διαφημιστικό χώρο στο Google ώστε να εμφανίζεται το video ως πρώτο αποτέλεσμα για τις αναζητήσεις σχετικά με την ταινία, κίνησε τις υποψίες.

Μετά από έρευνα, αποδείχτηκε ότι το video, με τίτλο «Al Gore’s Penguin Army» είχε δημιουργηθεί σε υπολογιστή που ήταν καταχωρημένος στην εταιρία δημοσίων σχέσεων DCI. Η DCI είχες πολλές επαφές με το κόμμα των Ρεμπουμπλικάνων και με την πετρελαϊκή εταιρία Exxon και, όταν έγινε σχετική ερώτηση για το video από την Wall Street Journal, αρνήθηκε να απαντήσει επί της ουσίας λέγοντας:

We do not disclose the names of our clients, nor do we discuss the work we do on behalf of our clients.

Ακόμα και σήμερα, δεν γνωρίζει κανείς -εκτός από την Google- ποιος πλήρωσε ώστε το video να εμφανίζεται στην πρώτη θέση των σχετικών αναζητήσεων.

Information Revolution

Στις αρχές του 2007 μία παρόμοια καμπάνια είχε ξεκινήσει στα μέσα μαζικής μεταφοράς στο Λονδίνο με τον τίτλο «Information Revolution». Ο βασικός πυλώνας της εκστρατείας ήταν ότι το 75% της πληροφορίας περνούσε μέσα από συγκεκριμένη υπηρεσία (σσ. το Google) και δήλωνε ότι «μία μόνο δυνατότητα, δεν αποτελεί επιλογή». Μάλιστα, τα κύρια χρώματα της καμπάνιας ήταν το μαύρο, το κόκκινο και το άσπρο για να δωθεί μία επαναστατική αίσθηση.

Αντίστοιχα, είχε δημιουργηθεί και το σχετικό blog στο blogger.com [link από το web.archive.com] το οποίο καλούσε τους χρήστες να συμμετάσχουν στο κίνημα. Όταν όμως λίγο καιρό αργότερα μαθεύτηκε ότι πίσω από την συγκεκριμένη καμπάνια βρισκόταν το Ask.com, το αρνητικό publicity ξεπέρασε κάθε προηγούμενο για την συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης.

Πάντως, αξίζει να τονίσουμε ότι το Google έχει βρεθεί ξανά στο στόχαστρο των ανταγωνιστών του καθώς μόλις πριν από λίγους μήνες η Burson-Marsteller (εταιρία δημοσίων σχέσεων) προσφέρθηκε να δώσει πληροφορίες στον Christopher Soghoian (διεθνώς αναγνωρισμένος blogger και activist που ασχολείται με θέματα security στο web) για τα κενά ασφαλείας του Google. Εν τέλει, αποδείχτηκε ότι αυτή η ενέργεια ήταν χρηματοδοτούμενη και γινόταν για λογαριασμό του Facebook.

Κλείνοντας..

Θεωρώ δεδομένο ότι στα επόμενα χρόνια θα δούμε αρκετές προσπάθειες astroturfing καθώς πλέον τα social networks μπορούν να μετατρέψουν σε viral ένα ασήμαντο γεγονός ενώ η ανωνυμία που επικρατεί στο διαδίκτυο θα διευκολύνει όσους θέλουν να δημιουργήσουν παρόμοιες καμπάνιες. Βέβαια, η χρήση της τεχνολογίας αποτελεί δίκοπο μαχαίρι γιατί, όπως είδαμε και στην περίπτωση της DCI και του Al Gore, πάντα αφήνεις ψηφιακά αποτυπώματα, όσο καλά κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς..

[photo via]

Όταν ο Mark Zuckerberg ανακοίνωνε το Facebook Timeline πριν από σχεδόν 3 μήνες, δεν μπορούσα να σχηματίσω άποψη για αυτό, όχι τουλάχιστον μέχρι να το δοκιμάσω. Αυτό έγινε λίγες μέρες μετά, όταν βρέθηκε ένας τρόπος να αποκτήσει κανείς πρόωρη πρόσβαση στη νέα εμφάνιση του profile και -όπως κάποιοι ακόμα- αποφάσισα να το ενεργοποιήσω. Λίγες μέρες αργότερα η απάντηση που θα έδινα στην ερώτηση “πως σου φάνηκε το Facebook Timeline;” ήταν απλή. Το αγάπησα. Δεν είχαν όμως την ίδια αντίδραση αρκετοί από τις επαφές μου στο Facebook και στο Twitter και αρκετά posts σε blogs, όπου η “γκρίνια” για την τελευταία αλλαγή στο Facebook ήταν διάχυτη. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η πρώτη αίσθηση

Καθώς ενεργοποιείς το Facebook Timeline, πηγαίνεις πίσω στο χρόνο, βλέποντας παλιές φωτογραφίες, διαβάζοντας παλιά status και comments, όλα ταξινομημένα σε μια χρονολογική σειρά, σαν να παρακολουθείς ένα ημερολόγιο. Μπορείς ακόμα και να δεις μία περίληψη της κάθε χρονιάς, με τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής σου στο Internet να περνούν μπροστά από τα μάτια σου (και τα μάτια όλων των φίλων σου). Η πρώτη αίσθηση που αφήνει σε κάποιον που δοκιμάζει για πρώτη φορά το Facebook Timeline είναι πως οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι πολλές, όμως εξίσου σημαντική είναι και η μείωση της ιδιωτικότητας του καθένα στο μεγαλύτερο social network. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ας δούμε για ποιους λόγους αρκετοί δεν συμπάθησαν ιδιαίτερα το Facebook Timeline.

Η αλλαγή μας τρομάζει

Ο περισσότερος κόσμος νιώθει περίεργα όταν τα πράγματα γύρω του αλλάζουν και δεν παραμένουν όπως τα έχει συνηθίσει. Αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο και στο Facebook, κάτι που το έχω προσέξει σε κάθε αλλαγή που κάνουν οι υπεύθυνοι του, από το 2007 που δημιούργησα τον λογαριασμό μου σε αυτό μέχρι και σήμερα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας των χρηστών του σε κάθε τέτοια αλλαγή; Το Facebook σήμερα έχει φτάσει να έχει περισσότερους από 800 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες, ένας αριθμός που συνεχίζει να αυξάνεται. Οπότε μάλλον η πλειοψηφία των αλλαγών που αποφασίζει να κάνει ο Mark Zuckerberg μαζί με τους εργαζόμενους του μεγαλύτερου social network στον κόσμο έχει θετικό αντίκτυπο σε βάθος χρόνου και είναι κάτι που οι περισσότεροι το συνηθίζουν σχετικά γρήγορα.

Τι γίνεται με την ιδιωτικότητα;

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα όλων όσων “αντιπαθούν” το Facebook Timeline είναι πως η ιδιωτικότητα ως έννοια γίνεται όλο και πιο αδύναμη σε αυτό. Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε γράψει κάποια στιγμή στο παρελθόν κάτι στο Facebook για το οποίο έχουμε μετανοιώσει. Η ιδέα πως οποιοσδήποτε μπορεί να γυρίσει εύκολα σε εκείνη τη χρονική στιγμή και να το δει, μας τρομάζει. Παρολαυτά, δεν πρέπει να αισθανόμαστε έτσι. Ο καθένας από εμάς έχει 7 ημέρες, πριν το προσωπικό μας Facebook Timeline γίνει προσβάσιμο και από τους άλλους, για να αφαιρέσει από αυτό όλα όσα δεν θέλει να βλέπει οποιοσδήποτε.

Αρκετοί, ακόμα και αφού αφαιρέσουν αυτά τα statuses/posts/photos από το profile τους, δεν αισθάνονται άνετα με κάποιους από τους φίλους τους να μπορούν να δουν το παρελθόν τους οποιαδήποτε στιγμή. Η απάντηση σε αυτήν την περίπτωση είναι απλή, είτε αλλάξτε τις ρυθμίσεις απορρήτου για να μην μοιράζεστε πράγματα μαζί τους, είτε… διαγράψτε τους. Η πιθανότητα κάποιος να σας παρακολουθεί στο Facebook είναι πάντα υπαρκτή, όμως ουσιαστικά εσείς είστε αυτοί που επιτρέπετε κάτι τέτοιο. Όπως συμβαίνει και στον πραγματικό κόσμο, έτσι και στο Facebook εσείς έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε με ποιους θα μοιράζεστε τα γεγονότα από τη ζωή σας και ποιους θα αφήνετε έξω από αυτά.

Τι αποτελέσματα θα έχει το Facebook Timeline;

Το πως θα εξελιχθεί το Facebook Timeline δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Και για το Facebook e-mail ακούγαμε πολλά πράγματα στην αρχή, όμως σήμερα δεν γνωρίζω κανέναν από τις επαφές μου που να το χρησιμοποιεί. Παρολαυτά μπορώ να φανταστώ κάποιους τρόπους με τους οποίους θα το χρησιμοποιούμε στο μέλλον. Πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα ζευγάρι να γυρνάει πίσω στο χρόνο και να θυμάται μέσα από statuses, φωτογραφίες και videos την πορεία που ακολούθησε από το πρώτο του ραντεβού μέχρι σήμερα. Μια εταιρεία θα μπορούσε να παρουσιάζει με ευκολία την εξέλιξη της μέσα από τα χρόνια, δείχνοντας στους πελάτες της τι έχει καταφέρει κατά τη διάρκεια της πορείας της. Σίγουρα στη συνέχεια θα ανακαλύψουμε πολλούς τρόπους να εκμεταλλευτούμε τη νέα μορφή των profiles.

Make the world more open and connected

Η αποστολή του Facebook όπως δηλώνει η εταιρεία είναι “to give people the power to share and make the world more open and connected”. Αυτή η πρόταση συνοψίζει όλη τη λογική πίσω από τη δημιουργία του Facebook Timeline. Προσωπικά το θεωρώ ως μία εξαιρετική ευκαιρία να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα profiles μας στα social networks. Δώστε του χρόνο και δοκιμάστε το. Αν ακόμα και μετά από λίγο καιρό δεν βλέπετε τις δυνατότητες του και δεν θέλετε να το χρησιμοποιείτε, μπορείτε να δώσετε μία ευκαιρία σε κάποιο από τα πολλά άλλα αξιόλογα social networks που υπάρχουν εκεί έξω.

Το ερώτημα του τίτλου σίγουρα έχει απασχολήσει πολλούς από εμάς ανεξάρτητα από την ηλικία μας ή την επαγγελματική μας ιδιότητα. Όλοι το έχουμε σκεφτεί και ιδίως τώρα που η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και των επιχειρήσεων εκεί έξω δεν είναι ακριβώς ρόδινη. Δεν έχω τις γνώσεις για να κρίνω αντικειμενικά το «τι, ποιος, γιατί» μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση αλλά πλέον ξέρω ότι οφείλουμε ως άνθρωποι να σταματήσουμε να στηριζόμαστε στους άλλους και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για εμάς. Κρίνοντας από το περιβάλλον μου και τα ερεθίσματα μου, οι επιλογές είναι τέσσερις.

Η καλή ζωή

Έχοντας ζήσει στα Γιάννενα για 5.5 χρόνια, μπορώ να πω ότι η κρίση δεν έχει επηρρεάσει μόνο την Αθήνα. Όμως, τα έξοδα σε μία επαρχιακή πόλη είναι σημαντικά μικρότερα απ’ ότι στην Αθήνα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι νέοι μπορούν να γίνονται πιο εύκολα «οικονομικό βάρος» στους γονείς τους μέχρι να βρουν δουλειά. Το πρόβλημα -αν μπορούμε να το θεωρήσουμε έτσι- δημιουργείται όταν η ουσιαστική αναζήτηση δουλειάς σταματάει και ο νέος αποφασίσει να περνάει 3-4 ώρες καθημερινά στις καφετέριες της πόλης γκρινιάζοντας γιατί δεν βρίσκει δουλειά. Και λέγοντας δουλειά, αναφέρεται σε μία θέση που θα του φέρει 1000€ τον μήνα, αυτοκίνητο, εταιρικό κινητό τηλέφωνο (iPhone 4S, τουλάχιστον) και laptop. Σε οποιαδήποτε κατώτερη πρόταση, η απάντηση είναι «έλα ρε, σιγά μην δουλέυω για 600€ 10 ώρες την ημέρα». Η καθημερινότητα αυτών των νέων είναι γνωστή:

Πρωινό ξύπνημα στη 1. «Μπαμπά λεφτά». Καφές μεσημεριανός 3 με 5 που ίσως να περιλαμβάνει και φαγητό. Σιέστα. Γυμναστήριο. Απογευματινός καφές 8-9. Ποτό στις 11.

Δεν γίνεται από όλους αυτό αλλά υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό της Ελληνικής νεολαίας που το κάνει αυτό. Έχοντας υπάρξει σε αυτή την κατάσταση, ξέρω ότι είναι δύσκολο να σπάσεις αυτόν τον φαύλο κύκλο. Όμως, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει σύντομα καλύτερη περίοδος για να γίνει αυτό.

Ξενιτιά

Σίγουρα έχεις ακούσει φίλους και γνωστούς σου να λένε ότι θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στο εξωτερικό για δουλειά. Το πιθανότερο είναι ότι ήδη κάποιος από την παρέα σου έχει κάνει την αρχή και έχει μεταναστεύσει σε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας ή απλώς μία θέση εργασίας. Έχοντας δουλειά στην Ελλάδα, στο μυαλό μου η προοπτική του εξωτερικού είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Κυρίως όταν σκέφτομαι την σταθερότητα του λογιστικού, φορολογικού και γενικότερου οικονομικού πλαισίου που επικρατεί στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες συγκριτικά με την Ελλάδα. Δεν πρέπει να τρέφω αυταπάτες ότι η Αγγλία, η Γερμανία, η Ισπανία ή η Ολανδία αποτελούν εργασιακούς παραδείσους, όμως πιστεύω πώς εκεί υπάρχουν περισσότερα περιθώρια εξέλιξης και επαγγλεματικής ανέλιξης σε σχέση με την χώρα μας.

Be a rockstar

Λέγοντας rockstar δεν εννοώ να πας σε όλα τα reality, τραγουδώντας και «τραγουδώντας» ελπίζοντας ότι θα είσαι το επόμενο μεγάλο αστέρι του Ελληνικού πενταγράμμου. Αντίθετα, εννοώ να βρεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει να κάνεις και να γίνεις ο καλύτερος που μπορείς. Το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα έχει φροντίσει ώστε να έχουν οι περισσότεροι φοιτητές άπλετο ελεύθερο χρόνο. Αν τον εκμεταλλευτείς σωστά, θα μπορέσεις να δοκιμάσεις πολλά πράγματα, να ενημερωθείς για διάφορους τομείς και να ανακαλύψεις την ασχολία που σε γεμίζει και σου αρέσει. Διαβάζοντας online και offline, πειραματιζόμενος, γνωρίζοντας κόσμο από τον χώρο και προσφέροντας τις υπηρεσίες σου ακόμα και δωρεάν, είναι μόνο μερικά από τα tasks που πρέπει να κάνεις για να εκπαιδευτείς στο πεδίο της μάχης που λέγεται «αγορά εργασίας«. Κρίνοντας από την, μικρή, προσωπική μου εμπειρία, πιστεύω ότι in the end of the day όλα γυρνάνε πίσω. Και αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε ένα πλήρες βιογραφικό με diverse εμπειρίες που θα σου δώσει ένα competitive advantage έναντι των δεκάδων βιογραφικών που λαμβάνουν καθημερινά οι εργοδότες.

Startuping, a brave new world

Startuping σημαίνει bootstrapping, out of the box thinking, καινοτομία και επιχειρηματικότητα. Απαιτείται πάθος και όρεξη για δουλειά, αλλά που δεν απαιτούνται αυτά; Πλέον, η χώρα μας έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σε διάφορους τομείς και το Ελληνικό Γαλατικό χωριό των startups εμφανίζει αρκετά παραδείγματα που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα για την νέα γενιά επιχειρηματιών στο web και σε οποιαδήποτε νέα τεχνολογία. Κατά την γνώμη μου, δύο είναι τα μεγαλύτερα challenges που έχουν να αντιμετωπίσουν οι startups, Ελληνικές και μη:

• Scalability. Η υπηρεσία οφείλει να μπορεί να διατεθεί σε μεγάλο αριθμό χρηστών χωρίς να υπάρχουν προβλήματα.
• Critical Mass. Αν δεν μπορείς να αποκτήσεις μεγάλο αριθμό χρηστών και να λύνεις μία υπαρκτή ανάγκη, τότε κανένας δεν θα ασχοληθεί με το startup σου.

Δεν είναι εύκολο και δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη. Όμως οι απολαβές, ακόμα και στην αποτυχία, είναι τεράστιες και πολλές φορές δεν μπορούν να μετρηθούν με αντικειμενικά κριτήρια.

Ο επίλογος

Η μπάλα βρίσκεται στο δικό σου γήπεδο και η επόμενη κίνηση είναι στο χέρι σου. Μπορείς να κάνεις την «καλή ζωή». Ή να δοκιμάσεις κάτι καινούριο. Να ρισκάρεις. Να αποτύχεις. Να πετύχεις. Είσαι νέος, γιατί δεν δοκιμάζεις; Έχεις να χάσεις κάτι πραγματικά ή απλά φοβάσαι να βγεις από το comfort zone σου;

[photo via]

Αυτό δεν είναι ένα “facts” άρθρο πού αναφέρεται στη ζωή του αείμνηστου (πλέον) Steve Jobs, ούτε στα επιτεύγματά του, ούτε σε παρασκηνιακές ιστορίες από την πολυτάραχη καριέρα του. Είναι απλώς ένα μικρό obituary αν θέλετε, καθώς νιώθω ότι σαν λάτρες της τεχνολογίας και μόνο, όλοι του το οφείλουμε, ανεξάρτητα από τη γνώμη μας γι’αυτόν.

Μια λέξη βρίσκω κοινή σε όλα τα λόγια γνωστών και αγνώστων πού αποχαιρετούν με το δικό τους τρόπο τον Jobs τις τελευταίες ώρες: “Visionary”. Και πράγματι, επρόκειτο για έναν μεγάλο οραματιστή του 20^ου και του 21^ου αιώνα. Δεν ήταν ο μόνος, αλλά κατάφερε αυτό πού ελάχιστοι κατάφεραν, να κάνει τα οράματά του πραγματικότητα, ανεξαρτήτως κόστους, να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του και όχι να παρασυρθεί από το ρεύμα του ποταμού. Ο Jobs απέκλινε της γενικής πορείας, άνοιξε νέους ορίζοντες, νέες όχθες σε αυτόν τον ποταμό. Και μόνο γι’αυτό αξίζει συγχαρητήρια, αξίζει να τον θυμόμαστε για πάντα.

Διαφωνούσα και διαφωνώ έντονα με πολλές τακτικές της Apple, όσον αφορά τις συσκευές της, την αντιμετωπίση των πελατών της, τον διαρκή «πόλεμο» με τις υπόλοιπες μεγάλες εταιρείες του χώρου (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Samsung και το Galaxy Tab της). Και η Apple είναι δημιούργημα του Jobs, είναι ο ίδιος ο Jobs. Όμως κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τη μεγαλοφυία αυτού του ανθρώπου, πού δεκαετίες πριν έβλεπε το μέλλον και πού τόλμησε να το κάνει πραγματικότητα, πού δεν πτοήθηκε ακόμα και όταν απέτυχε, αλλά συνέχισε, πάντα πιστεύοντας 100% στον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι το παν και αυτό είναι πού πρέπει να κρατήσουμε από την πορεία του Steve Jobs, η πίστη στις ιδέες μας και η θέληση να τους δώσουμε σάρκα και οστά.

Παραδόξως, όταν έμαθα τις πρώτες πρωινές ώρες για τον θανατό του, δεν σοκαρίστηκα, τουλάχιστον όχι όσο θα σοκαριζόμουν για άλλο άτομο αντίστοιχης θέσης και φήμης, πού «φεύγει» σε μια τόσο μικρή ηλικία ενώ έχει ακόμη πολλά να προσφέρει. Έμεινα σκεπτικός για λίγο και έπειτα αντιλήφθηκα γιατί συνέβη αυτό. Όχι, δεν έφταιγε η αποδοχή του γεγονός ότι πάσχει από καρκίνο και ότι δεν είχε πολλά χρόνια μπροστά του, ούτε το ότι ανέκαθεν έβρισκα τον εαυτό μου ενάντια στις πρακτικές του και στην Apple. Ήταν κάτι άλλο…Ήταν η τελειότητα, η ολοκλήρωση του Steve Jobs. Επιτέλεσε το έργο του με χειρουργική ακρίβεια, άλλαξε τα πάντα γύρω μας, επηρέασε έστω και λίγο τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων, ήταν πλήρης, τα κατάφερε. Στις ελάχιστες περιπτώσεις πού ένας άνθρωπος επιτυγχάνει το σκοπό της ζωής του, το αν παραμένει ζωντανός σε αυτόν τον κόσμο ή όχι έχει πολύ μικρή σημασία, είναι σπάνιο και αξιομνημόνευτο. Ακόμα και η στιγμή πού αποφάσισε να αποχωρήσει από τη θέση του ως CEO της Apple ήταν επιλεγμένη με εξαιρετική ακρίβεια, αφού προσέφερε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούσε στην εταιρεία του, μέχρι να καταβληθεί σωματικά. Ελπίζω μονάχα να μην πρόλαβε την λήψη αρνητικών σχολίων για το iPhone 4S, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν πράγματι άδικο για αυτόν τον δημιουργό, να κλείσει με μια αποτυχία, έστω και μικρή.

Όπως και να έχει, μια σελίδα γυρνά στην Apple και σε όλο τον κόσμο. Ο Jobs άλλαξε εμάς, τον τρόπο σκέψης και δράσης μας, έγινε ίνδαλμα για πολλούς τυφλούς και μέντορας για πολλούς ανοιχτομάτες. Είθε να βρεθεί σύντομα ο αντικαταστάτης του, όχι απαραίτητα στην Apple, γιατί ο κόσμος χρειάζεται οραματιστές με τα σωστά  κίνητρα. Βέβαια, ποιός ξέρει, μπορεί αν ο Jobs ζούσε για χρόνια ακόμα να κατακτούσε τον κόσμο και να μας υποδούλωνε όλους, άλλωστε αρκετές από τις μαύρες στιγμές της ανθρωπότητας ήταν αποτέλεσμα αντίστοιχων οραματιστών, όμως ποτέ δε θα μάθουμε. Κρατήστε τα θετικά στοιχεία του Jobs και αποβάλλετε τα αρνητικά, όχι για να τον θυμόμαστε ως καλό άνθρωπο (άλλωστε μόνο η οικογένεια και οι φίλοι του το γνωρίζουν αυτό), αλλά ως άνθρωπο πού ασπάστηκε την εξέλιξη και έδωσε το «είναι» του του για αυτήν.

Αυτά από έναν άνθρωπο πού ποτέ του δεν απέκτησε και δε σκοπεύει να αποκτήσει προϊόν της Apple.

R.I.P. Steve Jobs – 1955-2011

Σίγουρα έχεις ήδη διαβάσει για τις πολλές αλλαγές που θα κάνει το Facebook μέσα στην εβδομάδα με αποκορύφωμα το τελείως ανανεωμένο profile των χρηστών που πλέον θα αποτελεί ένα online και διαθέσιμο σε όλους ηλεκτρονικό ημερολόγιο που ξέρει, και κυρίως θυμάται τα πάντα: πότε γεννήθηκες, πότε πήγες στο σχολείο, πότε βρέθηκες στο πανεπιστήμιο, πότε έκανες καινούριους φίλους, πότε χώρισες, πότε ήταν εκείνο το βράδυ που ήπιες πολύ και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς.

Ακούγεται, και είναι, τρομακτικό. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο μέσος χρήστης συνειδητοποιεί έμπρακτα ότι οι μηχανές δεν ξεχνάνε και πώς οτιδήποτε γράφεται στο διαδίκτυο, είναι σχεδόν αθάνατο. Όσοι κατανοούν τον τρόπο λειτουργίας του web, του Google και των υπόλοιπων μηχανών αναζήτησης, ήξεραν ότι η μέρα που θα φτάναμε σε αυτό το σημείο, δεν ήταν μακριά. Τώρα, χάρη στα νέα Facebook Profiles, ο καθένας μπορεί να δει την ζωή κάποιου άλλου να περνάει μπροστά από μία οθόνη με λίγα μόνο clicks.

Δεν αποφασίσε ξαφνικά ο Mark Zuckerberg και η παρέα του να κάνουν public πληροφορίες που μέχρι σήμερα ήταν κρυμμένες. Όμως, άλλαξε τελείως ο τρόπος που παρουσιαζόντουσαν οι διαθέσιμες, public, πληροφορίες και είναι πολύ πιο εύκολα προσβάσιμες στον οποιονδήποτε αποφασίσει να ψάξει το παρελθόν μας. Πλέον, πρέπει να δίνουμε πολύ μεγαλύτερη σημασία στα privacy settings όταν ανεβάζουμε φωτογραφίες, όταν κάνουμε ένα status update ή όταν αφήνουμε ένα σχόλιο στο link που ανέβασε ο κολλητός μας.

Με τα νέα profiles όμως, το Facebook κυριολεκτικά σκότωσε το Google+ και τώρα αναγκάζει τον Larry Page να κυνηγήσει τις καινοτομίες που εισήγαγε το Facebook και να προσπαθήσει να το ξεπεράσει στο δικό του παιχνίδι, το social networking. Κακά τα ψέμματα, το Google+ εξαρχής φαινόταν ότι δεν μπορεί να απειλήσει άμεσα το μεγαλύτερο social network του πλανήτη. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός η Google αδυνατεί να καινοτομήσει και να λειτουργήσει out of the box.

Το Google +1 button, ήταν ξεκάθαρη αντιγραφή του Like. Το Google+ προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το βασικό μειονέκτημα του Facebook, τις ανεπαρκείς και μπερδεμένες ρυθμίσεις ασφαλείας του Facebook. Αντίθετα, έπρεπε -και πρέπει- να βρει τρόπους που θα το διαφοροποιήσουν από το Facebook και θα καλύψουν κάποια διαφορετική ανάγκη. Όπως έκανε το Twitter. Ειδικά όταν μιλάμε για social networks που το network έχει βαρύνουσα σημασία και οι χρήστες, θέλοντας και μη, «συγχωρούν» πολλές ελλείψεις ή προβλήματα της πλατφόρμας.

Πριν 3 μέρες, το Google+ έγινε διαθέσιμο σε όλους για να εγγραφούν. Και αύξησε τους χρήστες του, μέσα σε 2 μόνο μέρες κατά 30-35%. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος λέει ότι το Google+ τώρα έχει 30 εκατομμύρια χρήστες και το Facebook έχει 750 εκατομμύρια χρήστες, 25 φορές περισσότερους χρήστες. Και φυσικά, όλοι αυτοί οι χρήστες και τα δεδομένα που έχουν δώσει οικειοθελώς στο Facebook και εμφανίζονται πλέον στα profiles, αποτελούν έναν ακόμα λόγος για να μην αφήσουν ποτέ το Facebook για ένα άλλο social network, με λίγο καλύτερες ρυθμίσεις ασφαλείας αλλά χωρίς καμία διαθέσιμη πληροφορία για τους φίλους τους.

Είναι κοινό μυστικό ότι στο Facebook βρισκόμαστε όλοι για να παρακολουθούμε (εντός ή εκτός εισαγωγικών) τους φίλους μας και να βλέπουμε την καθημερινότητα τους. Οι engineers και οι marketeers του Facebook το γνωρίζουν αυτό και ψάχνουν τρόπους να το εκματαλλεύονται. Τα καινούρια profiles, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη αυτού.

Ο πόλεμος μεταξύ των δύο κολοσσών του web γίνεται όλο και πιο σκληρός. Η Google οφείλει να γυρίσει στον δρόμο που την οδήγησε στην κορυφή, οφείλει να καινοτομήσει και να πει «γιατί όχι;», όπως έκανε πολλές φορές στο παρελθόν. Προσωπικά, ελπίζω να τα καταφέρει. Χωρίς όμως να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το ad cookie που έχει εγκαταστήσει στον browser μας..

[photo via]

Σήμερα ξύπνησα μία ώρα νωρίτερα από την ώρα που είχα ρυθμίσει το ξυπνητήρι, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Ως γνήσιος social media addict, άνοιξα το Twitter και είδα ότι στην Αμερική έχει ξεσπάσει ακόμα μία διαμάχη με αφορμή την αποχώρηση του Michael Arrington από το TechCrunch για να δημιουργήσει το CrunchFund, ένα επενδυτικό κεφάλαιο ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων που θα επενδυθούν σε τεχνολογικές startups.

Σε εταιρίες δηλαδή που καλύπτει το TechCrunch και αποτελούν την κύρια θεματολογία του. Υπό.. δημοσιογραφικές συνθήκες, αυτό θα ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα καθώς ο (επίτιμος;) αρχισυντάκτης ενός μέσου θα είχε λόγο στα κείμενα και στον τρόπου που αυτά γράφονται. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για ένα blog. Ναι, πρόκειται ίσως για το κορυφαίο μέσο στον συγκεκριμένο χώρο αλλά παραμένει ένα blog που το διέπουν διαφορετικές αρχές από αυτές μίας εφημερίδας.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο David Carr, αρθρογράφος στους New York Times, έκανε μία εκτενέστατη αναφορά στην αποχώρηση του Michael Arrington από το TechCrunch και τόνισε το γεγονός ότι οι εταιρίες στις οποίες θα επενδύσει θα τύχουν ιδιαίτερα ευνοϊκής μεταχείρισης από τους αρθρογράφους του ενώ οι ανταγωνιστικές εταιρίες δεν θα πάρουν την απαραίτητη κάλυψη που απαιτεί το industry. Θεωρητικά, έχει δίκιο.

Πρακτικά όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το TechCrunch, όπως και τα περισσότερα blogs, δεν έχουν ένα pool θεμάτων που στο πρωινό meeting γίνεται assignment στους αρθρογράφους. Αντίθετα, ο κάθε αρθρογράφος έχει την πλήρη ελευθερία να γράψει για όποιο θέμα αποφασίσει και με όποιον τρόπο αποφασίσει αυτός. Τα κείμενα δεν ελέγχονται από κανέναν και δημοσιεύονται άμεσα. Δεν υπάρχει «το TechCrunch» αλλά υπάρχει ο Eric Schonfeld, ο MG Siegler, η Alexia Tsotsis, η Leena Rao κτλ.

Ο καθένας από αυτούς (και τους υπόλοιπους αρθρογράφους) μπορούν να γράψουν κυριολεκτικά ό,τι θέλουν. Και στην συνέχεια οφείλουν να αντιμετωπίσουν την κριτική που θα τους γίνει στα σχόλια, σε άλλα blogs και στο Twitter. Όπως ακριβώς συνέβη και με την Tsotsis στο άρθρο της για την ανεπαρκή συνδεσιμότητα που υπάρχει στην Ελληνική περιφέρεια. Ακόμα και το αφεντικό της, ο Michael Arrington, την επέπληξε δημοσίως χαρακτηρίζοντας την «ignorant» και την ρώτησε γιατί το συγκεκριμένο κείμενο δεν βρίσκεται στο προσωπικό της blog μιας και δεν έχει καμία σχέση με την θεματολογία του TechCrunch.

Λαμβάνοντας υπόψιν μας ότι οι αρθρογράφοι δεν έχουν κανένα ποσοστό ή οποιαδήποτε άλλη συμμετοχή στις startups που επενδύει ο Arrington, δεν μπορώ να καταλάβω τον λογο για τον οποίο θα ρίσκαραν να σπιλώσουν το επαγγελματικό τους όνομα. Σήμερα το TechCrunch υπάρχει, αύριο όχι. Αυτοί θα υποχρεωθούν να δουλέψουν κάπου αλλού. Αξίζει να ρισκάρουν το μοναδικό και ιδιαίτερα σημαντικό τους asset για να μην.. στεναχωρήσουν το πρώην αφεντικό τους;

ΥΓ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα 2 παρακάτω κείμενα των αρθογράφων του TechCrunch, του Paul Carr και του MG Siegler που εξηγούν τον τρόπο που αυτοί, ως insiders, αντιμετωπίζουν την όλη κατάσταση.

ΥΓ2. Κάνοντας το τελευταίο refresh στο TechCrunch πριν πατήσω το «publish», ο MG Siegler δημοσίευσε το άρθρο με τίτλο TechCrunch As We Know It May Be Over. Σίγουρα αξίζει να το διαβάσετε για να καταλάβετε ακόμα καλύτερα τις διαφορές των blogs από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

[photo via]