Η κυριολεκτική σημασία της λέξης «astroturf» είναι το τεχνητό γρασιδί που υπάρχει στα γήπεδα και χαρακτηρίζεται από το έντονο πράσινο χρώμα του. Όμως, η λέξη «astroturfing» ουδεμία σχέση έχει με τα γήπεδα, το γρασίδι ή το πράσινο χρώμα.

Πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1985 από τον Αμερικάνο Γερουσιαστή του Texas, Lloyd Bentsen και συνδέεται άμεσα με τον χώρο της επικοινωνίας και των δημοσίων σχέσεων. Ως «astroturfing» ορίζεται οποιαδήποτε ενέργεια ή καμπάνια που διοργανώνεται (από κάποιον με συγκεκριμένη ατζέντα) με τέτοιον τρόπο ώστε να φαίνεται ότι πρόκειται για ένα αυτοδημιούργητο, ανεξάρτητο και μαζικό κίνημα για έναν κοινό -καλό φαινομενικά- σκοπό.

Παρόλο που την οργάνωση του κινήματος την αναλαμβάνει κάποιος που έχει συγκεκριμένους στόχους και επιδιώξεις, δεν εμφανίζεται πουθενά, παρά το γεγονός ότι τα οφέλη του κινήματος θα ευνοήσουν πρωτίστως αυτόν (ή την εταιρία που τον υποστηρίζει/προέρχεται) και σε δεύτερο βαθμό τους συμμετέχοντες στο κίνημα. Μάλιστα, οι διοργανωτές τέτοιων ενεργειών είναι πολύ πιθανόν να μην παραδεχτούν ποτέ την συμμετοχή τους σε αυτές.

Μία ακόμα σύνηθης πρακτική του astroturfing είναι η δημιουργία της εντύπωσης ότι το κίνημα είναι ιδιαίτερα μαζικό και δεν υποστηρίζεται μόνο από λίγα ανίσχυρα άτομα. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κατά τα οποία οι ίδιοι άνθρωποι έστελναν παρόμοιες επιστολές στα media υπογράφοντας με διαφορετικά ονόματα.

Ο Ryan Sager, συγγραφέας και blogger, έγραψε το 2009 στο editorial των New York Times:

Organizing isn’t cheating. Doing everything in your power to get your people to show up is basic politics.

Θα συμφωνούσα μαζί του αν είχε συμπεριλάβει και τον όρο «transparently» στην πρόταση του. Δεν είμαι αντίθετος με τις εταιρίες που υποστηρίζουν ή δημιουργούν διάφορα κινήματα για να επωφεληθούν και αυτές, αρκεί οι συμμετέχοντες να έχουν ενημερωθεί και να συμφωνούν απόλυτα με αυτό.

Το astroturfing έχει καταδικαστεί ως τακτική από τις μεγαλύτερες ενώσεις εταιριών δημοσίων σχέσεων ανά τον κόσμο. PRSA (Public Relations Society of America), PRIA (Public Relations Institute of Australia), CIPR (Chartered Institute of Public Relations) έχουν θεσπίσει αυστηρές ποινές για τα μέλη τους που κάνουν τέτοιες ενέργειες ενώ φτάνουν μέχρι και την διαγραφή μελών.

Παραδείγματα Astroturfing

Οι περιπτώσεις astroturfing στα χρονικά της επικοινωνίας είναι πολλές. Πριν βρεθούμε στην εποχή της πληροφορίας και του διαδικτύου, αρκετές εταιρίες έστελναν μαζικά γράμματα -με μικρές διαφοροποιήσεις και αλλαγμένα ονόματα- σε γερουσιαστές για να τους δείξουν ότι ο κόσμος υποστηρίζει αυτό που υποστηρίζει και η ίδια η εταιρία. Φυσικά, τώρα που το internet έχει κυριεύσει την επικοινωνία, το astroturfing γίνεται πιο μαζικό από ποτέ.

50 Cent Party

Το κυριότερο και πιο γνωστό παράδειγμα είναι αυτό της Κίνας. Το περιβόητο 50 Cent Party είναι η κρατικά χρηματοδοτούμενη ομάδα που εντοπίζει σχόλια αντίθετα προς την κυβέρνηση και στην συνέχεια απαντώνται από «τυχαίους» χρήστες με διαφορετικές αντιλήψεις από αυτές του αρχικού σχολιαστή και πιο κοντά στην κρατική ιδεολογία.

Τον Μάρτιο του 2005, το Κινέζικο υπουργείο Παιδείας διέταξε την παύση λειτουργίας ενός δημοφιλούς πανεπιστημιακού forum και την επαναλειτουργία του -με τις απαραίτητες αλλαγές- αφού πρώτα είχαν προσληφθεί φοιτητές για να παρακολουθούν το forum και να απαντάνε σε όλα τα αρνητικά σχόλια. Αξίζει να τονίσουμε ότι το όνομα του «50 Cent Party» έχει προέλθει από το γεγονός ότι όσοι συμμετέχουν σε αυτό πληρώνονται με 0.5 yuan για κάθε -θετικό- σχόλιο που κάνουν.

Al Gore’s Penguin Army

Και αν η παραπάνω τακτική ήταν αναμενόμενη σε μία χώρα όπως η Κίνα που φημίζεται για την λογοκρισία, δεν θα λέγαμε το ίδιο και για την Αμερική. Την ημέρα που ξεκίνησε η προβολή του documentary «An Inconvenient Truth» του Al Gore ανέβηκε ένα χιουμοριστικό (?) video στο YouTube το οποίο μείωνε την ταινία και την παρουσίαζε ως βαρετή.

Αν και το χαμηλής ποιότητας video έμοιαζε να έχει φτιαχτεί από κάποιον απλό χρήστη, το γεγονός ότι κάποιος είχε αγοράσει διαφημιστικό χώρο στο Google ώστε να εμφανίζεται το video ως πρώτο αποτέλεσμα για τις αναζητήσεις σχετικά με την ταινία, κίνησε τις υποψίες.

Μετά από έρευνα, αποδείχτηκε ότι το video, με τίτλο «Al Gore’s Penguin Army» είχε δημιουργηθεί σε υπολογιστή που ήταν καταχωρημένος στην εταιρία δημοσίων σχέσεων DCI. Η DCI είχες πολλές επαφές με το κόμμα των Ρεμπουμπλικάνων και με την πετρελαϊκή εταιρία Exxon και, όταν έγινε σχετική ερώτηση για το video από την Wall Street Journal, αρνήθηκε να απαντήσει επί της ουσίας λέγοντας:

We do not disclose the names of our clients, nor do we discuss the work we do on behalf of our clients.

Ακόμα και σήμερα, δεν γνωρίζει κανείς -εκτός από την Google- ποιος πλήρωσε ώστε το video να εμφανίζεται στην πρώτη θέση των σχετικών αναζητήσεων.

Information Revolution

Στις αρχές του 2007 μία παρόμοια καμπάνια είχε ξεκινήσει στα μέσα μαζικής μεταφοράς στο Λονδίνο με τον τίτλο «Information Revolution». Ο βασικός πυλώνας της εκστρατείας ήταν ότι το 75% της πληροφορίας περνούσε μέσα από συγκεκριμένη υπηρεσία (σσ. το Google) και δήλωνε ότι «μία μόνο δυνατότητα, δεν αποτελεί επιλογή». Μάλιστα, τα κύρια χρώματα της καμπάνιας ήταν το μαύρο, το κόκκινο και το άσπρο για να δωθεί μία επαναστατική αίσθηση.

Αντίστοιχα, είχε δημιουργηθεί και το σχετικό blog στο blogger.com [link από το web.archive.com] το οποίο καλούσε τους χρήστες να συμμετάσχουν στο κίνημα. Όταν όμως λίγο καιρό αργότερα μαθεύτηκε ότι πίσω από την συγκεκριμένη καμπάνια βρισκόταν το Ask.com, το αρνητικό publicity ξεπέρασε κάθε προηγούμενο για την συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης.

Πάντως, αξίζει να τονίσουμε ότι το Google έχει βρεθεί ξανά στο στόχαστρο των ανταγωνιστών του καθώς μόλις πριν από λίγους μήνες η Burson-Marsteller (εταιρία δημοσίων σχέσεων) προσφέρθηκε να δώσει πληροφορίες στον Christopher Soghoian (διεθνώς αναγνωρισμένος blogger και activist που ασχολείται με θέματα security στο web) για τα κενά ασφαλείας του Google. Εν τέλει, αποδείχτηκε ότι αυτή η ενέργεια ήταν χρηματοδοτούμενη και γινόταν για λογαριασμό του Facebook.

Κλείνοντας..

Θεωρώ δεδομένο ότι στα επόμενα χρόνια θα δούμε αρκετές προσπάθειες astroturfing καθώς πλέον τα social networks μπορούν να μετατρέψουν σε viral ένα ασήμαντο γεγονός ενώ η ανωνυμία που επικρατεί στο διαδίκτυο θα διευκολύνει όσους θέλουν να δημιουργήσουν παρόμοιες καμπάνιες. Βέβαια, η χρήση της τεχνολογίας αποτελεί δίκοπο μαχαίρι γιατί, όπως είδαμε και στην περίπτωση της DCI και του Al Gore, πάντα αφήνεις ψηφιακά αποτυπώματα, όσο καλά κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς..

[photo via]

Όταν ο Mark Zuckerberg ανακοίνωνε το Facebook Timeline πριν από σχεδόν 3 μήνες, δεν μπορούσα να σχηματίσω άποψη για αυτό, όχι τουλάχιστον μέχρι να το δοκιμάσω. Αυτό έγινε λίγες μέρες μετά, όταν βρέθηκε ένας τρόπος να αποκτήσει κανείς πρόωρη πρόσβαση στη νέα εμφάνιση του profile και -όπως κάποιοι ακόμα- αποφάσισα να το ενεργοποιήσω. Λίγες μέρες αργότερα η απάντηση που θα έδινα στην ερώτηση “πως σου φάνηκε το Facebook Timeline;” ήταν απλή. Το αγάπησα. Δεν είχαν όμως την ίδια αντίδραση αρκετοί από τις επαφές μου στο Facebook και στο Twitter και αρκετά posts σε blogs, όπου η “γκρίνια” για την τελευταία αλλαγή στο Facebook ήταν διάχυτη. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Η πρώτη αίσθηση

Καθώς ενεργοποιείς το Facebook Timeline, πηγαίνεις πίσω στο χρόνο, βλέποντας παλιές φωτογραφίες, διαβάζοντας παλιά status και comments, όλα ταξινομημένα σε μια χρονολογική σειρά, σαν να παρακολουθείς ένα ημερολόγιο. Μπορείς ακόμα και να δεις μία περίληψη της κάθε χρονιάς, με τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής σου στο Internet να περνούν μπροστά από τα μάτια σου (και τα μάτια όλων των φίλων σου). Η πρώτη αίσθηση που αφήνει σε κάποιον που δοκιμάζει για πρώτη φορά το Facebook Timeline είναι πως οι δυνατότητες που ανοίγονται είναι πολλές, όμως εξίσου σημαντική είναι και η μείωση της ιδιωτικότητας του καθένα στο μεγαλύτερο social network. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ας δούμε για ποιους λόγους αρκετοί δεν συμπάθησαν ιδιαίτερα το Facebook Timeline.

Η αλλαγή μας τρομάζει

Ο περισσότερος κόσμος νιώθει περίεργα όταν τα πράγματα γύρω του αλλάζουν και δεν παραμένουν όπως τα έχει συνηθίσει. Αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο και στο Facebook, κάτι που το έχω προσέξει σε κάθε αλλαγή που κάνουν οι υπεύθυνοι του, από το 2007 που δημιούργησα τον λογαριασμό μου σε αυτό μέχρι και σήμερα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας των χρηστών του σε κάθε τέτοια αλλαγή; Το Facebook σήμερα έχει φτάσει να έχει περισσότερους από 800 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες, ένας αριθμός που συνεχίζει να αυξάνεται. Οπότε μάλλον η πλειοψηφία των αλλαγών που αποφασίζει να κάνει ο Mark Zuckerberg μαζί με τους εργαζόμενους του μεγαλύτερου social network στον κόσμο έχει θετικό αντίκτυπο σε βάθος χρόνου και είναι κάτι που οι περισσότεροι το συνηθίζουν σχετικά γρήγορα.

Τι γίνεται με την ιδιωτικότητα;

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα όλων όσων “αντιπαθούν” το Facebook Timeline είναι πως η ιδιωτικότητα ως έννοια γίνεται όλο και πιο αδύναμη σε αυτό. Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε γράψει κάποια στιγμή στο παρελθόν κάτι στο Facebook για το οποίο έχουμε μετανοιώσει. Η ιδέα πως οποιοσδήποτε μπορεί να γυρίσει εύκολα σε εκείνη τη χρονική στιγμή και να το δει, μας τρομάζει. Παρολαυτά, δεν πρέπει να αισθανόμαστε έτσι. Ο καθένας από εμάς έχει 7 ημέρες, πριν το προσωπικό μας Facebook Timeline γίνει προσβάσιμο και από τους άλλους, για να αφαιρέσει από αυτό όλα όσα δεν θέλει να βλέπει οποιοσδήποτε.

Αρκετοί, ακόμα και αφού αφαιρέσουν αυτά τα statuses/posts/photos από το profile τους, δεν αισθάνονται άνετα με κάποιους από τους φίλους τους να μπορούν να δουν το παρελθόν τους οποιαδήποτε στιγμή. Η απάντηση σε αυτήν την περίπτωση είναι απλή, είτε αλλάξτε τις ρυθμίσεις απορρήτου για να μην μοιράζεστε πράγματα μαζί τους, είτε… διαγράψτε τους. Η πιθανότητα κάποιος να σας παρακολουθεί στο Facebook είναι πάντα υπαρκτή, όμως ουσιαστικά εσείς είστε αυτοί που επιτρέπετε κάτι τέτοιο. Όπως συμβαίνει και στον πραγματικό κόσμο, έτσι και στο Facebook εσείς έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε με ποιους θα μοιράζεστε τα γεγονότα από τη ζωή σας και ποιους θα αφήνετε έξω από αυτά.

Τι αποτελέσματα θα έχει το Facebook Timeline;

Το πως θα εξελιχθεί το Facebook Timeline δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Και για το Facebook e-mail ακούγαμε πολλά πράγματα στην αρχή, όμως σήμερα δεν γνωρίζω κανέναν από τις επαφές μου που να το χρησιμοποιεί. Παρολαυτά μπορώ να φανταστώ κάποιους τρόπους με τους οποίους θα το χρησιμοποιούμε στο μέλλον. Πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα ζευγάρι να γυρνάει πίσω στο χρόνο και να θυμάται μέσα από statuses, φωτογραφίες και videos την πορεία που ακολούθησε από το πρώτο του ραντεβού μέχρι σήμερα. Μια εταιρεία θα μπορούσε να παρουσιάζει με ευκολία την εξέλιξη της μέσα από τα χρόνια, δείχνοντας στους πελάτες της τι έχει καταφέρει κατά τη διάρκεια της πορείας της. Σίγουρα στη συνέχεια θα ανακαλύψουμε πολλούς τρόπους να εκμεταλλευτούμε τη νέα μορφή των profiles.

Make the world more open and connected

Η αποστολή του Facebook όπως δηλώνει η εταιρεία είναι “to give people the power to share and make the world more open and connected”. Αυτή η πρόταση συνοψίζει όλη τη λογική πίσω από τη δημιουργία του Facebook Timeline. Προσωπικά το θεωρώ ως μία εξαιρετική ευκαιρία να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα profiles μας στα social networks. Δώστε του χρόνο και δοκιμάστε το. Αν ακόμα και μετά από λίγο καιρό δεν βλέπετε τις δυνατότητες του και δεν θέλετε να το χρησιμοποιείτε, μπορείτε να δώσετε μία ευκαιρία σε κάποιο από τα πολλά άλλα αξιόλογα social networks που υπάρχουν εκεί έξω.

Το ερώτημα του τίτλου σίγουρα έχει απασχολήσει πολλούς από εμάς ανεξάρτητα από την ηλικία μας ή την επαγγελματική μας ιδιότητα. Όλοι το έχουμε σκεφτεί και ιδίως τώρα που η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και των επιχειρήσεων εκεί έξω δεν είναι ακριβώς ρόδινη. Δεν έχω τις γνώσεις για να κρίνω αντικειμενικά το «τι, ποιος, γιατί» μας οδήγησε σε αυτή την κατάσταση αλλά πλέον ξέρω ότι οφείλουμε ως άνθρωποι να σταματήσουμε να στηριζόμαστε στους άλλους και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για εμάς. Κρίνοντας από το περιβάλλον μου και τα ερεθίσματα μου, οι επιλογές είναι τέσσερις.

Η καλή ζωή

Έχοντας ζήσει στα Γιάννενα για 5.5 χρόνια, μπορώ να πω ότι η κρίση δεν έχει επηρρεάσει μόνο την Αθήνα. Όμως, τα έξοδα σε μία επαρχιακή πόλη είναι σημαντικά μικρότερα απ’ ότι στην Αθήνα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι νέοι μπορούν να γίνονται πιο εύκολα «οικονομικό βάρος» στους γονείς τους μέχρι να βρουν δουλειά. Το πρόβλημα -αν μπορούμε να το θεωρήσουμε έτσι- δημιουργείται όταν η ουσιαστική αναζήτηση δουλειάς σταματάει και ο νέος αποφασίσει να περνάει 3-4 ώρες καθημερινά στις καφετέριες της πόλης γκρινιάζοντας γιατί δεν βρίσκει δουλειά. Και λέγοντας δουλειά, αναφέρεται σε μία θέση που θα του φέρει 1000€ τον μήνα, αυτοκίνητο, εταιρικό κινητό τηλέφωνο (iPhone 4S, τουλάχιστον) και laptop. Σε οποιαδήποτε κατώτερη πρόταση, η απάντηση είναι «έλα ρε, σιγά μην δουλέυω για 600€ 10 ώρες την ημέρα». Η καθημερινότητα αυτών των νέων είναι γνωστή:

Πρωινό ξύπνημα στη 1. «Μπαμπά λεφτά». Καφές μεσημεριανός 3 με 5 που ίσως να περιλαμβάνει και φαγητό. Σιέστα. Γυμναστήριο. Απογευματινός καφές 8-9. Ποτό στις 11.

Δεν γίνεται από όλους αυτό αλλά υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό της Ελληνικής νεολαίας που το κάνει αυτό. Έχοντας υπάρξει σε αυτή την κατάσταση, ξέρω ότι είναι δύσκολο να σπάσεις αυτόν τον φαύλο κύκλο. Όμως, δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει σύντομα καλύτερη περίοδος για να γίνει αυτό.

Ξενιτιά

Σίγουρα έχεις ακούσει φίλους και γνωστούς σου να λένε ότι θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε στο εξωτερικό για δουλειά. Το πιθανότερο είναι ότι ήδη κάποιος από την παρέα σου έχει κάνει την αρχή και έχει μεταναστεύσει σε κάποια Ευρωπαϊκή χώρα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας ή απλώς μία θέση εργασίας. Έχοντας δουλειά στην Ελλάδα, στο μυαλό μου η προοπτική του εξωτερικού είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Κυρίως όταν σκέφτομαι την σταθερότητα του λογιστικού, φορολογικού και γενικότερου οικονομικού πλαισίου που επικρατεί στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες συγκριτικά με την Ελλάδα. Δεν πρέπει να τρέφω αυταπάτες ότι η Αγγλία, η Γερμανία, η Ισπανία ή η Ολανδία αποτελούν εργασιακούς παραδείσους, όμως πιστεύω πώς εκεί υπάρχουν περισσότερα περιθώρια εξέλιξης και επαγγλεματικής ανέλιξης σε σχέση με την χώρα μας.

Be a rockstar

Λέγοντας rockstar δεν εννοώ να πας σε όλα τα reality, τραγουδώντας και «τραγουδώντας» ελπίζοντας ότι θα είσαι το επόμενο μεγάλο αστέρι του Ελληνικού πενταγράμμου. Αντίθετα, εννοώ να βρεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει να κάνεις και να γίνεις ο καλύτερος που μπορείς. Το Ελληνικό Πανεπιστημιακό σύστημα έχει φροντίσει ώστε να έχουν οι περισσότεροι φοιτητές άπλετο ελεύθερο χρόνο. Αν τον εκμεταλλευτείς σωστά, θα μπορέσεις να δοκιμάσεις πολλά πράγματα, να ενημερωθείς για διάφορους τομείς και να ανακαλύψεις την ασχολία που σε γεμίζει και σου αρέσει. Διαβάζοντας online και offline, πειραματιζόμενος, γνωρίζοντας κόσμο από τον χώρο και προσφέροντας τις υπηρεσίες σου ακόμα και δωρεάν, είναι μόνο μερικά από τα tasks που πρέπει να κάνεις για να εκπαιδευτείς στο πεδίο της μάχης που λέγεται «αγορά εργασίας«. Κρίνοντας από την, μικρή, προσωπική μου εμπειρία, πιστεύω ότι in the end of the day όλα γυρνάνε πίσω. Και αυτό μπορεί να μεταφραστεί σε ένα πλήρες βιογραφικό με diverse εμπειρίες που θα σου δώσει ένα competitive advantage έναντι των δεκάδων βιογραφικών που λαμβάνουν καθημερινά οι εργοδότες.

Startuping, a brave new world

Startuping σημαίνει bootstrapping, out of the box thinking, καινοτομία και επιχειρηματικότητα. Απαιτείται πάθος και όρεξη για δουλειά, αλλά που δεν απαιτούνται αυτά; Πλέον, η χώρα μας έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σε διάφορους τομείς και το Ελληνικό Γαλατικό χωριό των startups εμφανίζει αρκετά παραδείγματα που μπορούν να λειτουργήσουν ως πρότυπα για την νέα γενιά επιχειρηματιών στο web και σε οποιαδήποτε νέα τεχνολογία. Κατά την γνώμη μου, δύο είναι τα μεγαλύτερα challenges που έχουν να αντιμετωπίσουν οι startups, Ελληνικές και μη:

• Scalability. Η υπηρεσία οφείλει να μπορεί να διατεθεί σε μεγάλο αριθμό χρηστών χωρίς να υπάρχουν προβλήματα.
• Critical Mass. Αν δεν μπορείς να αποκτήσεις μεγάλο αριθμό χρηστών και να λύνεις μία υπαρκτή ανάγκη, τότε κανένας δεν θα ασχοληθεί με το startup σου.

Δεν είναι εύκολο και δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη. Όμως οι απολαβές, ακόμα και στην αποτυχία, είναι τεράστιες και πολλές φορές δεν μπορούν να μετρηθούν με αντικειμενικά κριτήρια.

Ο επίλογος

Η μπάλα βρίσκεται στο δικό σου γήπεδο και η επόμενη κίνηση είναι στο χέρι σου. Μπορείς να κάνεις την «καλή ζωή». Ή να δοκιμάσεις κάτι καινούριο. Να ρισκάρεις. Να αποτύχεις. Να πετύχεις. Είσαι νέος, γιατί δεν δοκιμάζεις; Έχεις να χάσεις κάτι πραγματικά ή απλά φοβάσαι να βγεις από το comfort zone σου;

[photo via]

Αυτό δεν είναι ένα “facts” άρθρο πού αναφέρεται στη ζωή του αείμνηστου (πλέον) Steve Jobs, ούτε στα επιτεύγματά του, ούτε σε παρασκηνιακές ιστορίες από την πολυτάραχη καριέρα του. Είναι απλώς ένα μικρό obituary αν θέλετε, καθώς νιώθω ότι σαν λάτρες της τεχνολογίας και μόνο, όλοι του το οφείλουμε, ανεξάρτητα από τη γνώμη μας γι’αυτόν.

Μια λέξη βρίσκω κοινή σε όλα τα λόγια γνωστών και αγνώστων πού αποχαιρετούν με το δικό τους τρόπο τον Jobs τις τελευταίες ώρες: “Visionary”. Και πράγματι, επρόκειτο για έναν μεγάλο οραματιστή του 20^ου και του 21^ου αιώνα. Δεν ήταν ο μόνος, αλλά κατάφερε αυτό πού ελάχιστοι κατάφεραν, να κάνει τα οράματά του πραγματικότητα, ανεξαρτήτως κόστους, να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του και όχι να παρασυρθεί από το ρεύμα του ποταμού. Ο Jobs απέκλινε της γενικής πορείας, άνοιξε νέους ορίζοντες, νέες όχθες σε αυτόν τον ποταμό. Και μόνο γι’αυτό αξίζει συγχαρητήρια, αξίζει να τον θυμόμαστε για πάντα.

Διαφωνούσα και διαφωνώ έντονα με πολλές τακτικές της Apple, όσον αφορά τις συσκευές της, την αντιμετωπίση των πελατών της, τον διαρκή «πόλεμο» με τις υπόλοιπες μεγάλες εταιρείες του χώρου (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Samsung και το Galaxy Tab της). Και η Apple είναι δημιούργημα του Jobs, είναι ο ίδιος ο Jobs. Όμως κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τη μεγαλοφυία αυτού του ανθρώπου, πού δεκαετίες πριν έβλεπε το μέλλον και πού τόλμησε να το κάνει πραγματικότητα, πού δεν πτοήθηκε ακόμα και όταν απέτυχε, αλλά συνέχισε, πάντα πιστεύοντας 100% στον εαυτό του. Γιατί αυτό είναι το παν και αυτό είναι πού πρέπει να κρατήσουμε από την πορεία του Steve Jobs, η πίστη στις ιδέες μας και η θέληση να τους δώσουμε σάρκα και οστά.

Παραδόξως, όταν έμαθα τις πρώτες πρωινές ώρες για τον θανατό του, δεν σοκαρίστηκα, τουλάχιστον όχι όσο θα σοκαριζόμουν για άλλο άτομο αντίστοιχης θέσης και φήμης, πού «φεύγει» σε μια τόσο μικρή ηλικία ενώ έχει ακόμη πολλά να προσφέρει. Έμεινα σκεπτικός για λίγο και έπειτα αντιλήφθηκα γιατί συνέβη αυτό. Όχι, δεν έφταιγε η αποδοχή του γεγονός ότι πάσχει από καρκίνο και ότι δεν είχε πολλά χρόνια μπροστά του, ούτε το ότι ανέκαθεν έβρισκα τον εαυτό μου ενάντια στις πρακτικές του και στην Apple. Ήταν κάτι άλλο…Ήταν η τελειότητα, η ολοκλήρωση του Steve Jobs. Επιτέλεσε το έργο του με χειρουργική ακρίβεια, άλλαξε τα πάντα γύρω μας, επηρέασε έστω και λίγο τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων, ήταν πλήρης, τα κατάφερε. Στις ελάχιστες περιπτώσεις πού ένας άνθρωπος επιτυγχάνει το σκοπό της ζωής του, το αν παραμένει ζωντανός σε αυτόν τον κόσμο ή όχι έχει πολύ μικρή σημασία, είναι σπάνιο και αξιομνημόνευτο. Ακόμα και η στιγμή πού αποφάσισε να αποχωρήσει από τη θέση του ως CEO της Apple ήταν επιλεγμένη με εξαιρετική ακρίβεια, αφού προσέφερε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούσε στην εταιρεία του, μέχρι να καταβληθεί σωματικά. Ελπίζω μονάχα να μην πρόλαβε την λήψη αρνητικών σχολίων για το iPhone 4S, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν πράγματι άδικο για αυτόν τον δημιουργό, να κλείσει με μια αποτυχία, έστω και μικρή.

Όπως και να έχει, μια σελίδα γυρνά στην Apple και σε όλο τον κόσμο. Ο Jobs άλλαξε εμάς, τον τρόπο σκέψης και δράσης μας, έγινε ίνδαλμα για πολλούς τυφλούς και μέντορας για πολλούς ανοιχτομάτες. Είθε να βρεθεί σύντομα ο αντικαταστάτης του, όχι απαραίτητα στην Apple, γιατί ο κόσμος χρειάζεται οραματιστές με τα σωστά  κίνητρα. Βέβαια, ποιός ξέρει, μπορεί αν ο Jobs ζούσε για χρόνια ακόμα να κατακτούσε τον κόσμο και να μας υποδούλωνε όλους, άλλωστε αρκετές από τις μαύρες στιγμές της ανθρωπότητας ήταν αποτέλεσμα αντίστοιχων οραματιστών, όμως ποτέ δε θα μάθουμε. Κρατήστε τα θετικά στοιχεία του Jobs και αποβάλλετε τα αρνητικά, όχι για να τον θυμόμαστε ως καλό άνθρωπο (άλλωστε μόνο η οικογένεια και οι φίλοι του το γνωρίζουν αυτό), αλλά ως άνθρωπο πού ασπάστηκε την εξέλιξη και έδωσε το «είναι» του του για αυτήν.

Αυτά από έναν άνθρωπο πού ποτέ του δεν απέκτησε και δε σκοπεύει να αποκτήσει προϊόν της Apple.

R.I.P. Steve Jobs – 1955-2011

Σίγουρα έχεις ήδη διαβάσει για τις πολλές αλλαγές που θα κάνει το Facebook μέσα στην εβδομάδα με αποκορύφωμα το τελείως ανανεωμένο profile των χρηστών που πλέον θα αποτελεί ένα online και διαθέσιμο σε όλους ηλεκτρονικό ημερολόγιο που ξέρει, και κυρίως θυμάται τα πάντα: πότε γεννήθηκες, πότε πήγες στο σχολείο, πότε βρέθηκες στο πανεπιστήμιο, πότε έκανες καινούριους φίλους, πότε χώρισες, πότε ήταν εκείνο το βράδυ που ήπιες πολύ και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς.

Ακούγεται, και είναι, τρομακτικό. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ο μέσος χρήστης συνειδητοποιεί έμπρακτα ότι οι μηχανές δεν ξεχνάνε και πώς οτιδήποτε γράφεται στο διαδίκτυο, είναι σχεδόν αθάνατο. Όσοι κατανοούν τον τρόπο λειτουργίας του web, του Google και των υπόλοιπων μηχανών αναζήτησης, ήξεραν ότι η μέρα που θα φτάναμε σε αυτό το σημείο, δεν ήταν μακριά. Τώρα, χάρη στα νέα Facebook Profiles, ο καθένας μπορεί να δει την ζωή κάποιου άλλου να περνάει μπροστά από μία οθόνη με λίγα μόνο clicks.

Δεν αποφασίσε ξαφνικά ο Mark Zuckerberg και η παρέα του να κάνουν public πληροφορίες που μέχρι σήμερα ήταν κρυμμένες. Όμως, άλλαξε τελείως ο τρόπος που παρουσιαζόντουσαν οι διαθέσιμες, public, πληροφορίες και είναι πολύ πιο εύκολα προσβάσιμες στον οποιονδήποτε αποφασίσει να ψάξει το παρελθόν μας. Πλέον, πρέπει να δίνουμε πολύ μεγαλύτερη σημασία στα privacy settings όταν ανεβάζουμε φωτογραφίες, όταν κάνουμε ένα status update ή όταν αφήνουμε ένα σχόλιο στο link που ανέβασε ο κολλητός μας.

Με τα νέα profiles όμως, το Facebook κυριολεκτικά σκότωσε το Google+ και τώρα αναγκάζει τον Larry Page να κυνηγήσει τις καινοτομίες που εισήγαγε το Facebook και να προσπαθήσει να το ξεπεράσει στο δικό του παιχνίδι, το social networking. Κακά τα ψέμματα, το Google+ εξαρχής φαινόταν ότι δεν μπορεί να απειλήσει άμεσα το μεγαλύτερο social network του πλανήτη. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός η Google αδυνατεί να καινοτομήσει και να λειτουργήσει out of the box.

Το Google +1 button, ήταν ξεκάθαρη αντιγραφή του Like. Το Google+ προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το βασικό μειονέκτημα του Facebook, τις ανεπαρκείς και μπερδεμένες ρυθμίσεις ασφαλείας του Facebook. Αντίθετα, έπρεπε -και πρέπει- να βρει τρόπους που θα το διαφοροποιήσουν από το Facebook και θα καλύψουν κάποια διαφορετική ανάγκη. Όπως έκανε το Twitter. Ειδικά όταν μιλάμε για social networks που το network έχει βαρύνουσα σημασία και οι χρήστες, θέλοντας και μη, «συγχωρούν» πολλές ελλείψεις ή προβλήματα της πλατφόρμας.

Πριν 3 μέρες, το Google+ έγινε διαθέσιμο σε όλους για να εγγραφούν. Και αύξησε τους χρήστες του, μέσα σε 2 μόνο μέρες κατά 30-35%. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος λέει ότι το Google+ τώρα έχει 30 εκατομμύρια χρήστες και το Facebook έχει 750 εκατομμύρια χρήστες, 25 φορές περισσότερους χρήστες. Και φυσικά, όλοι αυτοί οι χρήστες και τα δεδομένα που έχουν δώσει οικειοθελώς στο Facebook και εμφανίζονται πλέον στα profiles, αποτελούν έναν ακόμα λόγος για να μην αφήσουν ποτέ το Facebook για ένα άλλο social network, με λίγο καλύτερες ρυθμίσεις ασφαλείας αλλά χωρίς καμία διαθέσιμη πληροφορία για τους φίλους τους.

Είναι κοινό μυστικό ότι στο Facebook βρισκόμαστε όλοι για να παρακολουθούμε (εντός ή εκτός εισαγωγικών) τους φίλους μας και να βλέπουμε την καθημερινότητα τους. Οι engineers και οι marketeers του Facebook το γνωρίζουν αυτό και ψάχνουν τρόπους να το εκματαλλεύονται. Τα καινούρια profiles, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη αυτού.

Ο πόλεμος μεταξύ των δύο κολοσσών του web γίνεται όλο και πιο σκληρός. Η Google οφείλει να γυρίσει στον δρόμο που την οδήγησε στην κορυφή, οφείλει να καινοτομήσει και να πει «γιατί όχι;», όπως έκανε πολλές φορές στο παρελθόν. Προσωπικά, ελπίζω να τα καταφέρει. Χωρίς όμως να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το ad cookie που έχει εγκαταστήσει στον browser μας..

[photo via]

Σήμερα ξύπνησα μία ώρα νωρίτερα από την ώρα που είχα ρυθμίσει το ξυπνητήρι, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Ως γνήσιος social media addict, άνοιξα το Twitter και είδα ότι στην Αμερική έχει ξεσπάσει ακόμα μία διαμάχη με αφορμή την αποχώρηση του Michael Arrington από το TechCrunch για να δημιουργήσει το CrunchFund, ένα επενδυτικό κεφάλαιο ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων που θα επενδυθούν σε τεχνολογικές startups.

Σε εταιρίες δηλαδή που καλύπτει το TechCrunch και αποτελούν την κύρια θεματολογία του. Υπό.. δημοσιογραφικές συνθήκες, αυτό θα ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα καθώς ο (επίτιμος;) αρχισυντάκτης ενός μέσου θα είχε λόγο στα κείμενα και στον τρόπου που αυτά γράφονται. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για ένα blog. Ναι, πρόκειται ίσως για το κορυφαίο μέσο στον συγκεκριμένο χώρο αλλά παραμένει ένα blog που το διέπουν διαφορετικές αρχές από αυτές μίας εφημερίδας.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο David Carr, αρθρογράφος στους New York Times, έκανε μία εκτενέστατη αναφορά στην αποχώρηση του Michael Arrington από το TechCrunch και τόνισε το γεγονός ότι οι εταιρίες στις οποίες θα επενδύσει θα τύχουν ιδιαίτερα ευνοϊκής μεταχείρισης από τους αρθρογράφους του ενώ οι ανταγωνιστικές εταιρίες δεν θα πάρουν την απαραίτητη κάλυψη που απαιτεί το industry. Θεωρητικά, έχει δίκιο.

Πρακτικά όμως, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Το TechCrunch, όπως και τα περισσότερα blogs, δεν έχουν ένα pool θεμάτων που στο πρωινό meeting γίνεται assignment στους αρθρογράφους. Αντίθετα, ο κάθε αρθρογράφος έχει την πλήρη ελευθερία να γράψει για όποιο θέμα αποφασίσει και με όποιον τρόπο αποφασίσει αυτός. Τα κείμενα δεν ελέγχονται από κανέναν και δημοσιεύονται άμεσα. Δεν υπάρχει «το TechCrunch» αλλά υπάρχει ο Eric Schonfeld, ο MG Siegler, η Alexia Tsotsis, η Leena Rao κτλ.

Ο καθένας από αυτούς (και τους υπόλοιπους αρθρογράφους) μπορούν να γράψουν κυριολεκτικά ό,τι θέλουν. Και στην συνέχεια οφείλουν να αντιμετωπίσουν την κριτική που θα τους γίνει στα σχόλια, σε άλλα blogs και στο Twitter. Όπως ακριβώς συνέβη και με την Tsotsis στο άρθρο της για την ανεπαρκή συνδεσιμότητα που υπάρχει στην Ελληνική περιφέρεια. Ακόμα και το αφεντικό της, ο Michael Arrington, την επέπληξε δημοσίως χαρακτηρίζοντας την «ignorant» και την ρώτησε γιατί το συγκεκριμένο κείμενο δεν βρίσκεται στο προσωπικό της blog μιας και δεν έχει καμία σχέση με την θεματολογία του TechCrunch.

Λαμβάνοντας υπόψιν μας ότι οι αρθρογράφοι δεν έχουν κανένα ποσοστό ή οποιαδήποτε άλλη συμμετοχή στις startups που επενδύει ο Arrington, δεν μπορώ να καταλάβω τον λογο για τον οποίο θα ρίσκαραν να σπιλώσουν το επαγγελματικό τους όνομα. Σήμερα το TechCrunch υπάρχει, αύριο όχι. Αυτοί θα υποχρεωθούν να δουλέψουν κάπου αλλού. Αξίζει να ρισκάρουν το μοναδικό και ιδιαίτερα σημαντικό τους asset για να μην.. στεναχωρήσουν το πρώην αφεντικό τους;

ΥΓ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα 2 παρακάτω κείμενα των αρθογράφων του TechCrunch, του Paul Carr και του MG Siegler που εξηγούν τον τρόπο που αυτοί, ως insiders, αντιμετωπίζουν την όλη κατάσταση.

ΥΓ2. Κάνοντας το τελευταίο refresh στο TechCrunch πριν πατήσω το «publish», ο MG Siegler δημοσίευσε το άρθρο με τίτλο TechCrunch As We Know It May Be Over. Σίγουρα αξίζει να το διαβάσετε για να καταλάβετε ακόμα καλύτερα τις διαφορές των blogs από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

[photo via]

Φίλε αναγνώστη, κόπιασε. Θέλω να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία *λίγο* δραματική, από αυτές που δεν συναντάς συνήθως σε ένα tech media όπως το Away. Όλα ξεκίνησαν όταν η -ελληνικής καταγωγής- Alexia Totsis, editor του TechCrunch, ήρθε πριν λίγες ημέρες στην Ελλάδα για διακοπές. Στην αρχή ήταν όλα καλά, ορισμένες φωτογραφίες στο Instagram, 1-2 checkins στο FourSquare και κάποια tweets έδιναν την εντύπωση πως όλα πήγαιναν καλά για την Alexia στην Ελλάδα. Και μετά ήρθε αυτό. Ένα άρθρο στο TechCrunch [σσ. Connected], αργά το βράδυ του Σαββάτου, το οποίο περιγράφει την «Οδύσσεια» της Alexia-ς να βρει φθηνό και ευκόλως προσβάσιμο Internet στην Ελλάδα, στις διακοπές της.

Η Alexia σχολιάζει το πόσο δύσκολο είναι να βρεις Internet στην Ελλάδα, πως δεν υπάρχουν παντού ανοιχτά Wi-Fi networks και πως όταν τελικά βρίσκεις, είναι οικονομικά ασύμφορο για τον τουρίστα/Έλληνα χρήστη, πάντα σε σύγκριση με την Αμερική, στην οποία το Wi-Fi είναι τόσο ουσιαστική παροχή όσο το ηλεκτρικό, όπως αναφέρει. Η Alexia, λοιπόν, με βάση την παραπάνω -ολιγοήμερη- εμπειρία κατέληξε να αποτυπώσει την εμπειρία της στο TC, χρησιμοποιώντας τον παρακάτω συλλογισμό.

1. Σε ένα μικρό ελληνικό νησί -πιθανότατα στους Παξούς- δεν υπάρχει ικανοποιητική παροχή Internet/το 3G δεν δουλεύει όπως θα έπρεπε.

=

2. Τα data plans και γενικότερα το Internet στην Ελλάδα είναι ακριβά και η υποδομή/προσβασιμότητα βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα.

=

3. Η Ευρώπη έχει Internet; (σ.σ. όπως γλαφυρά την ρωτάει ένας φίλος της στην αρχή του post)

Ο παραπάνω συλλογισμός, το ομολογώ, με ξεπερνάει. H Alexia ήθελε να έχει στους Παξούς «το ίδιο» Internet το οποίο απολαμβάνει στο Starbucks της γειτονιάς της στο San Francisco. Και επειδή δεν το είχε, θεώρησε σκόπιμο να γράψει την προσωπική της γνώμη για το που βρίσκεται το Internet στην Ελλάδα στο μεγαλύτερο τεχνολογικό blog του κόσμου, βασιζόμενη στις πληροφορίες που της έδωσαν δύο-τρεις φίλοι χωρίς να κάνει καμία απολύτως έρευνα. Προφανώς και γνωρίζουμε πως μπορείς να έχεις βασικό data plan στην Ελλάδα με ένα Ευρώ την ημέρα, όπως επίσης είναι προφανές πως η κατάσταση του Internet στους -πανέμορφους- Παξούς δεν είναι στοιχείο αρκετό για να βγάλει συμπεράσματα για όλη την Ελλάδα. Είναι σαν να υποστηρίζω πως επειδή δεν βρήκα Internet σε ένα χωριό 1000 κατοίκων στη μέση του New Mexico, μάλλον στην Αμερική έχουν προβλήματα στη τηλεπικοινωνιακή τους υποδομή. Η δημιουργία εντυπώσεων είναι εύκολη, η τεκμηρίωση τους θέλει όμως δουλειά.

Προσωπικά θεωρώ το συγκεκριμένο άρθρο πλήρως ανακριβές, πρόχειρο και άνευ ουσίας, πολλά επίπεδα παρακάτω από τα εξαιρετικά τεχνολογικά posts που φιλοξενεί σε καθημερινή βάση το TechCrunch. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο ο Arrington αναρωτήθηκε γιατί η Alexia προτίμησε να μην φιλοξενήσει τη συγκεκριμένη άποψη στο προσωπικό της blog αλλά στο TechCrunch, το οποίο όλα αυτά τα χρόνια έχει παραδώσει μαθήματα για το πως πρέπει να λειτουργεί το Code of Conduct στην εποχή του blogging.

Next up: Διάβασε και αυτό - Ο @dkalo δίνει μια άλλη διάσταση στο θέμα, στο κεντρικό Away.

[Image via]

Η Google βρίσκεται στην μέση ενός τεράστιου πολέμου. Το έχουμε συζητήσει ξανά και ξανά. Τα ανοιχτά μέτωπα είναι μόλις 2 αλλά απέναντι της στέκονται τα μεγαλύτερα ονόματα ονόματα της τεχνολογίας: Apple, Microsoft και Facebook. Για την ατέρμονη μάχη με το Facebook, τον Mark Zuckerberg και το recommendations system που προσπαθούν να χτίσουν και οι 2 εταιρίες, έχουμε μιλήσει αρκετές φορές, είτε έμμεσα, είτε άμεσα.

Στην άλλη μάχη, αυτή των πατεντών και των smartphones που βρίσκει το Google να παλεύει απέναντι στην Apple και την Microsoft δεν έχουμε αναφερθεί. Μέχρι στιγμής, ήταν μία μάχη που δεν είχε έρθει στο προσκήνιο καθώς εξελισσόταν στις αίθουσες των δικαστηρίων των ΗΠΑ. Και στα λογιστήρια των κατασκευαστών smartphones καθώς το iPhone αποκόμισε το 66% των συνολικών κερδών όλου του κλάδου. Το υπόλοιπο 34% το μοιράστηκαν οι HTC, Samsung, Sony Ericsson, Motorola, RIM και Nokia.

Οι πατέντες, η Microsoft και η Apple

Και την Δευτέρα η Google κάνει μία -τουλάχιστον- συζητήσιμη κίνηση: αγοράζει την Motorola, τους 19.000 εργαζόμενους της και τις 17.000 κατοχυρωμένες (που μπορεί να γίνουν 25.000) πατέντες για 12.5 δισεκατομμύρια δολάρια. 12.500.000.000$ εκ των οποίων τα 9.500.000.000$ σε μετρητά. Ένα ποσό αστρονομικό που όμως αποτυπώνει πλήρως το πόσο πολύ θέλει ο Larry Page να υποστηρίξει το Android. Οι υπόλοιπες κατασκευάστριες εταιρίες που χρησιμοποιούν Android, παρά το γεγονός ότι απέκτησαν έναν παντοδύναμο ανταγωνιστή, εξέφρασαν την υποστήριξη τους προς την Google για τον πόλεμο πατεντών που έχει ξεσπάσει.

Με αυτή την κίνηση, σίγουρα διαταράσσονται οι επικίνδυνες ισορροπίες στον χώρο των πατεντών. Η Google των μόλις 2.000 κατοχυρωμένων πατεντών που πάλευε απέναντι στην Microsoft των 20.000+ πατεντών και την Apple των 10.000+ πατεντών, βρίσκεται ξαφνικά σε θέση ισχύος με 20.000 – 25.000 πατέντες στο οπλοστάσιο της. Προσωπικά, πιστεύω ότι θα οδηγηθούμε σε μία ισορροπία κινδύνου και μία άτυπη Omerta μεταξύ των 3 μεγάλων παικτών του χώρου. Ειδικά όταν έχει αποδειχτεί πως το Αμερικάνικο σύστημα πατεντών δεν είναι και το πλέον αξιόπιστο.

Η Google, το iPhone και τα κέρδη του

Ναι. Το Android είναι τεράστιο και κάθε μέρα ενεργοποιούνται παγκοσμίως 550.000 τηλέφωνα με αυτό το λειτουργικό. Όμως, είναι τόσο fragmented που στην ουσία το iPhone κάνει party. Κανένα τηλέφωνο δεν μπορεί να σταθεί επαρκώς απέναντι στο smartphone της Apple και στην ποιότητα του. Δεν υπάρχει ένα smartphone που να μπορεί να χαρακτηριστεί επάξια ως iPhone killer. Είναι ένας τίτλος που εποφθαλμιούν πολλοί κατασκευαστές αλλά κανένας δεν τα έχει καταφέρει πραγματικά. Θεωρώ δεδομένο ότι πλέον η Google θα δώσει μεγάλο βάρος στο hardware και στον συνδυασμό του με το Android.

Samsung, HTC και Sony Ericsson έχουν το δικό τους interface για το λειτουργικό σύστημα της Google και δεν χρησιμοποιούν το built-in interface του Android. Η Google, μέσω των smartphones και των tablets της Motorola, θα προσπαθήσει να προσφέρει το καλύτερο δυνατό user experience στους εκατομμύρια κατόχους Android. Και εκεί υπάρχει αδιαμφισβήτητα μόνο ένας αντίπαλος, το iOS της Apple που συνδυάζεται άψογα με το hardware που το συνοδεύει. Στόχος του Larry Page είναι να χτυπήσει την Apple στο δικό της γήπεδο: το εκπληκτικό user experience.

Τα τεράστια αποθεματικά της Apple της επιτρέπει να έχει πρόσβαση σε προϊόντα που άλλες εταιρίες θα αργήσουν να αποκτήσουν και, όταν θα έρθει αυτή η στιγμή, η τεχνολογία θα είναι ήδη ξεπερασμένη. Πλέον όμως η Google έχει αποφασίσει να κατασκευάσει το δικό της τηλέφωνο. Εξαγοράζοντας την Motorola κατάφερε να αποσπάσει από την μία στιγμή στην άλλη, το 30% όλων των Android-powered smartphones στις ΗΠΑ. Και τώρα δείχνει αποφασισμένη να δημιουργήσει ένα κινητό τηλέφωνο που θα μπορέσει να κοιτάξει στα μάτια το iPhone. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η Google αποφάσισε να διατηρήσει την Motorola ως αυτόνομη εταιρία και να μην την απορροφήσει «σβήνοντας» το brand name της.

Ο Eric Schmidt ήξερε πολύ καλά ότι ένα μεγάλο μέρος από το μέλλον της εταιρίας βρίσκεται στα smartphones. Ο Larry Page συμφωνεί μαζί του και γι αυτό έχει δώσει τόσες ελευθερίες στον Andy Rubin, τον Senior Vice President of Mobile της Google. Αυτός είναι και ο λόγος που δαπάνησε 12.500.000.000 δολάρια για να αγοράσει την Motorola.

Η Microsoft παλεύει μόνη της..

Η στρατηγική συμφωνία ανάμεσα στην Microsoft και την Nokia πριν από μερικούς μήνες, φαίνεται ότι έδωσε νέα πνοή στις δύο εταιρίες. Πλέον όμως, αυτό δεν είναι αρκετό γιατί όσο αρμονική και να είναι η συνεργασία των δύο εταιριών στην προσπάθεια τους να προωθήσουν τα Windows Phone 7, σίγουρα δεν θα υπάρχει η αμεσότητα και τα γρήγορα αντανακλαστικά της Google και της Apple. Ίσως μία εξαγορά της Φινλανδικής εταιρίας από την εταιρία του Redmond να είναι τώρα πιο απαραίτητη από ποτέ.

Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι η Google προωθεί με αργά -αλλά σταθερά- βήματα και το Chrome OS στους υπολογιστές, τότε γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η Microsoft λίαν συντόμως θα βρεθεί να αντιμετωπίζει έναν ακόμα αντίπαλο στον πόλεμο των λειτουργικών συστημάτων. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το Android @ Home, ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο της Google που όμως δεν βρίσκεται πολύ μακριά αν αναλογιστούμε τα άλματα που κάνει η τεχνολογία καθημερινά.

.. και η RIM αργοπεθαίνει

Τα Blackberry βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και αυτό δεν είναι μυστικό. Στο Playbook επαναλαμβάνονται λάθη ενώ τα smartphones μειώνονται καθώς το core audience (σσ. οι επαγγελματίες) στρέφεται σε άλλες λύσεις. Μπορεί να έχει αρχίσει την διείσδυση του σε πιο νεανικά κοινά χάρη στο Blackberry Messenger αλλά το iMessage της Apple έρχεται για να καλύψει αυτό το κενό ενώ είναι θέμα χρόνου να δούμε κάποια παρόμοια built-in εφαρμογή και στο Android.

Αν είχα μετοχές της RIM θα της πουλούσα.. εχθές ενώ δεν μπορώ να σκεφτώ ένα viable σενάριο για την Καναδική εταιρία του Mike Lazaridis. Πάντως, έχουν κυκλοφορήσει φήμες για πιθανή εξαγορά της RIM από την Microsoft αλλά αυτό μου φαίνεται ως plan B στην περίπτωση που η συμφωνία με την Nokia δεν αποδώσει όπως φαντάζονται και ελπίζουν στο Redmond.

«We are at war»

Υποθέτω ότι έτσι σκέφτεται τώρα ο Larry Page. Κατανοεί την θέση της Google και φαίνεται αποφασισμένος να κατατροπώσει τους αντιπάλους του. Το έχει κάνει ξανά στο παρελθόν ρισκάροντας το μέλλον της Google, όταν πλήρωσε 40 εκατομμύρια δολάρια στην AOL για να «σερβίρει» διαφημίσεις μέσα από το δίκτυο της και τα αποθεματικά της Google δεν ξεπερνούσαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια. Τα κατάφερε και αυτό αποτέλεσε το πρώτο βήμα για να γίνει η μεγαλύτερη διαφημιστική εταιρία παγκοσμίως.

Κι αν τότε βρισκόταν απέναντι σε μία startup (σσ. Overture), τώρα βρίσκεται απέναντι στους γίγαντες. Ο Larry Page και η φιλοσοφία του βασίζονται στις διάφορες προκλήσεις. Του αρέσει να λύνει προβλήματα και να αναλαμβάνει αποστολές που στα μάτια άλλων θα φάνταζαν αδύνατες. Πρόκειται για μία σύγκρουση τιτάνων που, εκτός από τα δισεκατομμύρια που διακυβέβονται, έχει ένα πολύ πιο ισχυρό κίνητρο: τον εγωισμό.

[inspired by: #1 #2 #3 #4 #5 #6] [photos via: #1 #2 #3]

Τα δισκάδικα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο. Τα videoclubs επίσης. Οι εφημερίδες βρίσκονται στην χειρότερη περίοδο της ιστορίας τους. Και στις 3 περιπτώσεις, η αιτία είναι η ίδια: η τεχνολογία και το διαδίκτυο έχουν κάνει την ζωή των ανθρώπων πολύ πιο εύκολη. Είτε πρόκειται για πειρατικά MP3s, είτε για νόμιμα αγορασμένα από το iTunes ή το beatport. Το ίδιο ισχύει και για τις ταινίες. Για να μην αναφερθώ στις εφημερίδες που κοστίζουν κάποια ευρώ κάθε μέρα για να μας μεταφέρουν.. χθεσινά νέα.

Μπορείτε να μαντέψετε ποιος θα είναι ο επόμενος κλάδος που θα πληγεί από τον γίγαντα που λέγεται διαδίκτυο και το γεγονός ότι πλέον όλοι είμαστε online οποιαδήποτε στιγμή; Τα βιβλιοπωλεία. Όχι τα βιβλία όμως και οι εκδοτικοί οίκοι, αλλά τα βιβλιοπωλεία. Αιτία αυτού είναι το Kindle, το πασίγνωστο e-reader του Amazon. Το Kindle έχει έρθει για να εκσυγχρονίσει τόσο τα βιβλία, όσο και τον τρόπο που διαβάζουμε.

Κατέβασα το Kindle app για το iPad το Σάββατο (σσ. πριν 2 μέρες). Δεν είχα κανονίσει τίποτα για το τριήμερο οπότε αποφάσισα να διαβάσω ένα βιβλίο. Πρώτη μου επιλογή ήταν το «Thank You Economy» του Gary Vaynerchuk. Το τελείωσα μέσα σε 2 μέρες. Ήδη έχω ξεκινήσει το επόμενο (για την ιστορία, είναι το «In The Plex» του Steven Levy). Και έχω βρει τα βιβλία που θα διαβάσω για τον επόμενο έναν μήνα.

Στην προ Kindle εποχή θα χρειαζόμουν ίσως και ολόκληρους μήνες για να διαβάσω από την αρχή ως το τέλος ένα βιβλίο. Και το κυριότερο πρόβλημα μου θα ήταν το γεγονός ότι δεν θα μπορούσα να κρατήσω σημειώσεις. Ναι, μπορώ να γράψω ότι θέλω πάνω του, αλλά όλες αυτές οι χειρόγραφες σημειώσεις δεν είναι searchable. Πλέον, χάρη στο Kindle, μπορώ να ψάξω ό,τι θέλω μέσα στο βιβλίο χωρίς να χρειάζεται να σκέφτομαι «Ε, ήταν κάπου στην μέση του βιβλίου, αν διαβάσω διαγώνια 50-60 σελίδες, ίσως και να το βρω». Αν μάλιστα αυξηθεί ο αριθμός των βιβλίων που υπάρχουν στην βιβλιοθήκη μου, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να εντοπίσω κάτι που διάβασα σε κάποιο βιβλίο χωρίς όμως να θυμάμαι επιπλέον στοιχεία.

Μπορεί αυτό να σας φαίνεται άχρηστο όταν διαβάζετε ένα λογοτεχνικό βιβλίο, αλλά φανταστείτε πόσο πιο χρήσιμο θα ήταν ένα βιβλίο που είναι γεμάτο μαθηματικούς (και όχι μόνο) τύπους αν μπορούσατε να ψάξετε, και να βρείτε, αυτό που θέλετε ανά πάσα στιγμή. Και όχι μόνο βιβλία με μαθηματικά ή λοιπές εφαρμοσμένες επιστήμες, ακόμα και σε βιβλία φιλοσοφικά, παιδαγωγικά ή ψυχολογικά..

Ή πόσο κάλύτερα θα ήταν τα πανεπιστημιακά συγγράματα αν ήταν διαθέσιμα μέσω Kindle. Μέσα σε λίγα λεπτά, οι φοιτητές θα μπορούσαν να δουν τα «popular highlights» του κάθε βιβλίου και θα μπορούσαν να αποκτήσουν μία πρώτη άποψη για το μάθημα. Και αντίστοιχα να ανατρέξουν άμεσα σε οποιοδήποτε σημείο αποφασίσουν.

Η δυνατότητα όλων των βιβλίων του Kindle να είναι searchable, είναι ότι πιο επαναστατικό έχει παρουσιαστεί στον χώρο μετά την.. ανακάλυψη της γραφής. Ο Sergey Brin και ο Larry Page προσπάθησαν -και κατάφεραν- να μετατρέψουν το διαδίκτυο από μία αχανή περιοχή γεμάτη πληροφορίες, σε μία βιβλιοθήκη με την καλύτερη δυνατή κατηγοριοποίηση. Τώρα, ήρθε η σειρά των βιβλίων και αυτό το κάνει το Kindle. Αρχικά, στο επίπεδο του κάθε χρήστη, αλλά δεν απέχουμε πολύ από την στιγμή που θα δούμε μία υπηρεσία από το Amazon παρόμοια με αυτή του Google Books.

Μόνο που ο Jeff Bezos έχει τους εκδοτικούς οίκους στο πλευρό του και όχι απέναντι του, όπως η Google.

[photo via]

Δεν έχω κάνει jailbreak το iPhone.Ούτε το iPad. Όπως δεν είχα κάνει jailbreak και το iPod Touch. Το μόνιμο επιχείρημα των φίλων μου που με παρακινούν να «σπάσω» το iPhone είναι οι χιλιάδες εφαρμογές που μπορώ να κατεβάσω και να χρησιμοποιήσω δωρεάν. Αντίστοιχα περίεργο τους φαίνεται το γεγονός ότι πλέον αγοράζω μουσική (είτε σε CD είτε σε digital μορφή) ενώ μπορώ να την κατεβάζω από το web δωρεάν.

Ένα ακόμα επιχείρημα που έχω ακούσει υπέρ της πειρατίας είναι το «κι αν δεν σου αρέσει και το έχεις πληρώσει;». Όταν πρόκειται για μουσική, το επιχείρημα καταρρίπτεται αμέσως από το YouTube και τα previews που έχει το iTunes. Είτε ολόκληρο το τραγούδι, είτε τα 90 δευτερόλεπτα, αρκούν για να μπορέσω να σχηματίσω ολοκληρωμένη άποψη για ένα τραγούδι πριν το αγοράσω. Αντίστοιχα, οι περισσότερες εφαρμογές στο iPhone και στο iPad έχουν lite, δωρεάν εκδόσεις που με βοηθούν να καταλάβω αν αξίζει να πληρώσω αυτά τα λεφτά για να την αγοράσω.

Όμως, ο λόγος που πληρώνω για τις εφαρμογές που χρησιμοποιώ και για την μουσική που ακούω δεν είναι ότι μπορώ να τα δοκιμάσω πρώτα και να αποφασίσω μετά αν όντως αξίζει. Αν το καλοσκεφτούμε, πολλές φορές δεν έχουμε δοκιμάσει ένα προϊόν και δεν αρνουμαστε να πληρώσουμε για να το δοκιμάσουμε: εστιατόρια, καφετέριες, συναυλίες και κάθε λογής gadget είναι μόνο μερικά από τα εκατοντάδες παραδείγματα που υπάρχουν. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων που αρνούνται ή αποφεύγουν να πληρώσουν για τα παραπάνω ψηφιακά αγαθά είναι ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν πως μπορεί να έχουν σπαταληθεί εκατοντάδες ώρες μέχρι να υλοποιηθεί το application ή να ολοκληρωθεί ένα τραγούδι.

Το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ένα χειροπιαστό προϊόν (όπως ένα smartphone για παράδειγμα), επιδρά στην ψυχολογία των ανθρώπων και σκέφτονται «μα αφού μπορώ να το αποκτήσω δωρεάν, γιατί να το πληρώσω;». Αιτία αυτού είναι το γεγονός ότι δεν έχουμε συνηθίσει να δίνουμε τα λεφτά μας και να μην παίρνουμε στα χέρια μας ένα προϊόν. Όσο πιο ακριβό το προϊόν, τόσο πιο μεγάλος οφείλει να είναι και ο όγκος του. Κατ’ αντιστοιχία, οι Έλληνες είμαστε πιο πρόθυμοι να δώσουμε παραπάνω λεφτά για ένα αυτοκίνητο με επιπλέον όγκο αλλά όχι για ένα αυτοκίνητο με λιγότερη λαμαρίνα και άλλα προτερήματα που δεν είναι ορατά με την πρώτη ματιά. (Προφανώς και η πειρατεία δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο, απλά κρίνω από τα προσωπικά μου βιώματα)

Ίσως ασυνείδητα, δεν κατανοούμε την αξία του χρόνου που έχει διαθέσει κάποιος για να δημιουργήσει το «εικονικό» προϊόν. Προσωπικά, όταν αντιμετώπιζα πιο έντονα την «πάλη» μέσα μου ανάμεσα στο «αγόρασε» και στο «κατέβασε» σκεφτόμουν τα λεφτά που μου κοστίζει ένας καφές με την παρέα μου: 4 με 5 ευρώ. Η διάρκεια του καφέ είναι μία με δύο ώρες. Μία εφαρμογή στο iPhone μπορεί να με κρατήσει απασχολημένο για μία ώρα; Αν πιστεύω πώς ναι, τότε την αγοράζω. Αλλιώς όχι.

Με αυτό τον τρόπο επιβραβεύω έμπρακτα τους developers και τους μουσικούς για την δουλειά τους, τις γνώσεις τους και τον χρόνο που έχουν διαθέσει για να δημιουργήσουν την εφαρμογή ή κάποιο τραγούδι. Πιστεώ ότι έμμεσα τους παρακινώ να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που τους αρέσει και να προσφέρουν σε μένα τρόπους να περνάω με ενδιαφέρον τρόπο την ώρα μου.

Μπορεί να είμαι αφελής, αλλά όπως δεν θέλω να μην εκτιμάται ο χρόνος και οι γνώσεις μου για ένα συγκεκριμένο project, έτσι κι εγώ αρνούμαι να μην εκτιμήσω έμπρακτα την κούραση των άλλων. Κι αν ακόμα δεν έχετε αποφασίσει αν σας ταιριάζει η «πειρατική» ζωή, μπορείτε να γυρίσετε το Facebook σε English Pirate Language για να πάρετε μία γεύση..

[photo via]