Aneta Sabina Awtoniuk

Za co kocham owczarka

Mon, 23 Aug 2010 11:56:51 +0200

Głupie pytanie. To, jakby szukać odpowiedzi na pytanie za, co kocham czekoladę. Bo tak. Tyle wystarczy.

Ale jeśli nie, to:

Kocham owczarka za to, że jest pełnym psem. Nie jakimś niedorozwiniętym innorasowcem, zatrzymanym w rozwoju wilczym szczenięciem. Nic z tego. Owczarek to cały pies. Bywa poważny i lubi się bawić. Umie żartować. Zachowuje się stosownie – nie jest wiecznie zadowolony bez względu na okoliczności, nie jest też wiecznie naburmuszony każąc na siebie czekać. Znamy wszak takie rasy.

Przeczytaj całość

Lubię patrzeć

Sun, 17 Jan 2010 21:24:02 +0100

Lubię patrzeć. Najchętniej na ładne. Ale i ohyda przyciąga wzrok. Nie uwagę, ale kto by o to dbał. Ładne także uwagę. I smak. I emocje. Dlatego lubię patrzeć na ładne. Kiedy dotyka mnie deficyt, włączam Hero (reż. Yimou Zhang, zdjęcia Christopher Doyle, 2002). Przygaszam światła w całym domu, rozsiadam się i patrzę.

Przeczytaj całość

Zimowe zabawy

Mon, 04 Jan 2010 22:32:23 +0100

Najbardziej lubię naszą beztroskę o dowolnej porze roku.

Więcej zdjęć

Suchość

Tue, 08 Dec 2009 23:43:00 +0100

Suchość

kropla co płynie bezsilnie
niepowstrzymana szorstką dłonią
znaczy myśl
ślad pragnień
zakazanych
drugą szczotką w łazience
osuszone z emocji kubki herbaty
w nich tęsknota
za mężczyzną
obecnym

Gość

Tue, 24 Nov 2009 17:12:00 +0100

Po prostu zjawił się któregoś dnia. Blady, mały jakiś, nędznawy, żaden tam okaz. Żal mi się zrobiło. Powiedział, że jest samotny, że nie ma gdzie mieszkać i żebym przestała robić miny, jakbym go nie lubiła, bo mu przykro. Jeszcze powiedział, że nikt go nie kocha, a on tęskni za człowiekiem przez duże Cz. I że najbardziej chciałby mieszkać w samym środku serca. Może być mojego. Odmówiłam zdecydowanie. Zapytał więc uprzejmie, gdzie może się rozlokować. Odburknęłam coś, ale nie zraził się. Szepnął, że początki zwykle bywają szorstkie. Z czasem podobno złagodnieję i z pewnością nie tylko pokażę szlachetne człowieczeństwo, ale i polubię go. Trochę mi się głupio zrobiło, bo jednak gość to gość i z jakimś szacunkiem traktować go należy. Zwłaszcza, że sam zaproponował, że będzie cicho i nawet nie zauważę jego obecności. Co było robić, musiałam się zgodzić, pogodzić właściwie z jego propozycjami. Miałam nadzieję, że pobędzie chwilę i zniknie...

Przeczytaj całość