Το ημερολόγιο μιας αχαΐρευτης

Ξανά

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Mar 2010 23:44:00 +0000

Ερωτευμένη με τον λάθος άνθρωπο.
Αν βέβαια υπάρχει σωστός και λάθος άνθρωπος για τον καθένα μας.

Κάτι μου λέει ότι όλοι είναι λάθος άνθρωποι για μένα, ή ίσως εγώ δεν είμαι ο σωστός άνθρωπος κανενός.

Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν είμαι απόλυτα κυνική ή μήπως ακραία ρομαντική. Και τα δύο πάντως οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα.

Πάλι θα φοβηθώ και θα καταφύγω στη συνηθισμένη μου λύση ανάγκης: απομυθοποίηση.
Και θα έχω δίκιο φυσικά.
Εξάλλου όλοι είναι πολύ μικροί, ασήμαντοι, αταίριαστοι όταν μπουν κάτω από το μικροσκόπιο της κριτικής μου.

Δεν έχει σημασία.
Γιατί είναι στ'αλήθεια "ο λάθος άνθρωπος".

Κι εγώ είμαι ερωτευμένη μαζί του.

10,9,8,7......

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 01 Jan 2010 21:18:00 +0000

Stella Was A Diver And She Was Always Down

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 21:14:00 +0000

SUPER8

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Nov 2009 19:51:00 +0000

Jack Peñate - Pull My Heart Away

Μόνο και μόνο για το γοητευτικά παρωχημένο αισθητικό αποτέλεσμα του "Σούπερ 8".

υ.γ.Βρε ποιόν μου θυμίζει; ποιον μου θυμίζει;

Κι όμως το είδα στο MAD!

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 02 Nov 2009 18:34:00 +0000

Είχα χρόνια να το ακούσω και το θυμήθηκα μετά από ζάπινγκ στο MAD...

Fiona Apple - Across the Universe

Easy listening για τα σαββατιάτικα πρωινά....

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Oct 2009 10:40:00 +0000

Noisettes - Never Forget You

Λατρεύω το όνομα της μπάντας σχεδόν όσο και το αυτοκίνητο στο video clip.

Παγκόσμια αλήθεια...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 31 Oct 2009 09:57:00 +0000

see more Funny Graphs

Πάντα όμως!

Τώρα τελευταία έχω κολλήσει *(όσο μπορώ να κολλήσω εγώ με οτιδήποτε)* με αυτά τα χαζο-εξυπνακίστικα γραφήματα, μερικά από τα οποία βγάζουν γέλιο...

Φθινόπωρο

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 30 Oct 2009 21:52:00 +0000

Αγαπημένη φθινοπωρινή αμφίεση....

(εντάξει, η μπέρτα του Batman θα μπορούσε να λείπει!)

***

Αγαπημένη Regina

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 30 Oct 2009 21:20:00 +0000

Regina Spektor - Samson

Το κοινωνικό έργο της ΕΛ.ΑΣ.

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 09 Jan 2009 19:17:00 +0000

Με τις προσαγωγές των δικηγόρων και τους ξυλοδαρμούς των δημοσιογράφων η Ελληνική Αστυνομία κατάφερε το ακατόρθωτο:

Να καταστήσει συμπαθείς στην κοινή γνώμη δύο μάλλον κοινωνικά απεχθείς κατηγορίες επαγγελματιών.

Ο κόσμος ήρθε κοντά στους άλλοτε ρουφιάνους, πουλημένους, αλήτες κι αυτό δεν είναι παρά μια κοινωνική προσφορά των γουρουνιών-δολοφόνων.

Γι' αυτό κι εγώ ως μελλοντική χασοδίκης τους ευχαριστώ πολύ για την πρωτοφανή ευαισθησία με την οποία χειρίστηκαν το θέμα.

Μη με ρωτααάς, δε θυμάμαι....

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 07 Jan 2009 23:15:00 +0000

Ποτέ μου δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους που για να αποφασίσουν αν θα αγοράσουν ένα βιβλίο διαβάζουν τις τελευταίες του σελίδες. Όπως η μητέρα μου.

Ή εκείνους που όταν βλέπουν μια ταινία που έχεις δει ρωτάνε συνέχεια τί θα γίνει παρακάτω. Όπως ο πατέρας μου ας πούμε. Αν μάλιστα μας τουμπάρει και του πούμε το τέλος και δεν το βρίσκει του γούστου του, δε θα κάτσει να τη δει.

Με το να ξέρεις βέβαια τι πρόκειται να γίνει, χάνεται για μένα όλη η ουσία αφού ειδικά στις ταινίες με αγωνία, πιο πολύ κι από την κατάληξη που τελικά έχει η ιστορία, αξίζουν όλες αυτές οι τελείως λανθασμένες υποθέσεις που κάνουμε εγώ και οι φίλοι μου όπως: "Αυτός ο τραγόπαπας είναι ο δολοφόνος!" ή...."το ζευγάρι είναι αδέρφια που τα χώρισαν στη γέννα"...

Αντί γι' αυτά τις τελευταίες 3 μέρες που μένω μέσα και παρακολουθούμε ταινίες (στα πλαίσια της βελτίωσης της μεταξύ μας...επικοινωνίας!) ακούω μόνο: "τι θα γίνει τώρα;" "τι θα γίνει στο τέλος", "θα πεθάνει;", "αυτός είναι κακός;"(sic!).

Αλλά πάλι δεν θέλω να τους αδικώ. Με τόσα άγχη στο κεφάλι τους, πόσο ακόμη αγωνία να αντέξουν;

Αλλά και πάλι, είναι σπαστικό.

Δε μας πάνε παντού...

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 06 Jan 2009 18:21:00 +0000

Αφιερωμένο στην αδερφή μου που δίνει για δίπλωμα:

Arcade Fire - No Cars Go

"We know a place where no cars go....
.....Between the click of the light and the start of the dream..."

Καλύτερα από το τίποτα ( ; )

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 06 Jan 2009 04:30:00 +0000

Ρώτησαν τις ξαδελφούλες μου τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.
Η μικρή (3 χρονών) ήταν κατηγορηματική: Τίποτα!

Η μεγάλη(5 χρονών) είπε ότι θέλει να γίνει κάτι σαν κομμώτρια, που να βάφει και νύχια και να κάνει και μακιγιάζ, και ο πατέρας της που από τώρα ονειρεύεται να δει την κόρη του "επιστήμονα" άλλαξε εκατό χρώματα.

Ξαναρώτησαν τη μικρή: "Εσύ Μαράκι τι θες να γίνεις τελικά;", και το Μαράκι αφού πείστηκε ότι κάτι πρέπει να κάνει κι αυτό στο ζωή του, απεφάνθη:
"Πριγκίπισσα!"

Η άτυχη της κοπής

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 06 Jan 2009 02:12:00 +0000

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μέχρι τα πέντε μου κέρδιζα πάντα το φλουρί στη βασιλόπιτα.

Η καλή μου τύχη μετριάστηκε τα επόμενα 2 χρόνια καθώς κατά τις χρονιές αυτές το φλουρί στεκόταν συμπτωματικά πάντα ανάμεσα στο δικό μου κομμάτι και σε εκείνο της μικρής μου αδερφής.

Από τα 8 και μετά, ηλικία κατά την οποία υποθέτω ότι σταμάτησα να κλαίω κάθε φορά που έχανα στη μονόπολη ή σε όποιο παιχνίδι παίζαμε τότε στο σπίτι, έχασα και την εύνοια της τύχης στο θέμα αυτό. Από τότε δεν έχω ξανασταυρώσει φλουρί.

Και δεν είναι ότι δεν προσπάθησα... Μεσολάβησαν πολλές χρονιές και πολύ περισσότερες κοπές βασιλόπιτας σε σπίτια, οργανώσεις, συλλόγους, ναυτικούς ομίλους κτλ αλλά και πάλι τζίφος.

Χρειάστηκε όμως να έρθει η φετινή χρονιά για να νιώσω πραγματικά άτυχη. Κι όχι γιατί δεν κέρδισα το φλουρί. Άλλωστε ποιός πιστεύει πιά στα περί τύχης για όλη τη χρονιά;(χμμμ..ίσως μόνο αυτοί που το κερδίζουν)

Αλλά να, γιατί φέτος είδα το κομμάτι μου να μου το τρώνε άλλοι.
Άτιμη γαστρεντερίτιδα...!

Ανώμαλη προσγείωση

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 22 Dec 2008 23:28:00 +0000

Σήμερα ένας συγγενής για τον οποίο νοιάζομαι-δεν ξέρω γιατί δεν τολμώ να πω ότι τον αγαπώ - αναγκάστηκε να πάρει μιά σκληρή απόφαση.

Η αμνιοκέντηση έδειξε ότι το μωρό που περίμενε η φίλη του ακόμα κι αν κατάφερνε να επιβιώσει μετά τη γέννα, θα είχε σοβαρότατα προβλήματα υγείας που θα απειλούσαν τη ζωή και την υγεία του.

Το περίμεναν πώς και πώς αυτό το μωρό. Και τώρα έπρεπε-για το καλό του, τι ειρωνεία- να πάρουν την απόφαση να το αποχαιρετήσουν για πάντα.

Είναι λυπηρό σε κάθε περίπτωση, αλλά με πονάει ακόμα περισσότερο να βλέπω να συμβαίνουν οδυνηρά πράγματα σε τόσο καλούς ανθρώπους.

Ίσως γιατί από κάποια παντελώς λάθος οπτική μου για τον κόσμο και παρά τα όσα βλέπω να συμβαίνουν καθημερινά, διατηρώ μέσα μου αυτήν την παιδιάστικη πεποίθηση ή ελπίδα ότι ευγενικοί και ανιδιοτελείς άνθρωποι σαν κι αυτούς, που βάζουν τον άλλον πάνω κι από τον ίδιο τους τον εαυτό, κάποια στιγμή ανταμείβονται με κάποιου είδους ευτυχία ή έστω γαλήνη.

Και μετά έρχεται κάτι σαν κι αυτό και με προσγειώνει στην πραγματικότητα.

What is that?

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 16 Dec 2008 16:54:00 +0000

Τρομερή μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου.

Βαρετός μεταμεσονύκτιος μονόλογος περί ατιμωρησίας

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Dec 2008 02:29:00 +0000

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιοί τα έσπασαν τις προάλλες και πέρα από το όποιο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον, δεν φαίνεται να έχει και ιδιαίτερη σημασία, κι αυτό γιατί το πιο πιθανό είναι ότι δεν πρόκειται να τιμωρηθούν στο σύνολό τους, εκτός βέβαια κι αν έχουμε πάλι καμία αντίστοιχη περίπτωση με τα "πράσινα παπούτσια".

Εξάλλου η ατιμωρησία κάποτε μερική αλλά συνήθως πλήρης είναι συνηθισμένο φαινόμενο στην ελληνική πραγματικότητα.

Η ελληνική "δικαιοσύνη" τείνει να αντιμετωπίζει τα περιστατικά αστυνομικής βίας σαν ατυχήματα. Είναι μακρύς ο κατάλογος των αμφισβητούμενων εξοστρακισμών, των εκπυρσοκροτήσεων, της νόμιμης άμυνας (οπλισμένου εναντίον άοπλου) και αντίστοιχα των αμφισβητούμενων δικαστικών αποφάσεων.

Αντίστοιχη ατιμωρησία, πολιτική αλλά και ποινική, επιφυλλάσσεται και για όλους αυτούς που εμπλέκονται στα κάθε είδους σκάνδαλα.

Θα τολμήσω να γίνω απλοϊκή. Δεν έχω εξάλλου ψευδαισθήσεις ότι μπορώ να αναλύσω ψύχραιμα μια τόσο πολύπλοκη κατάσταση.

Δεν πρόκειται για συμψηφισμό.
Είναι πιά κατά τη γνώμη μου απλώς ζήτημα λογικής συνέπειας:

Με τον ίδιο τρόπο που οι πιστολέρο των εξοστρακισμένων σφαιρών δεν τιμωρούνται γιατί να τιμωρηθούν οι κουκουλοφόροι των εξοστρακισμένων μολότοφ;

Αφού είμαστε πια εξοικειωμένοι με το πλιάτσικο των δημόσιων ταμείων γιατί μας σοκάρει το πλιάτσικο των καταστημάτων;

Κι όταν τα εκατομμύρια ευρώ που θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται προς όφελος των πολιτών εξαφανίζονται ως δια μαγείας, όταν καταληστεύονται τα ταμεία των ασφαλισμένων(κι αυτά δικά μας χρήματα δεν είναι; ) και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ποιός θα βρεθεί να αναλάβει την ευθύνη για τα κατεστραμμένα καταστήματα;

Ποιός θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 08 Dec 2008 01:12:00 +0000

Τα πρόσφατα "ατυχή" γεγονότα δεν μπορούν παρά να μας οδηγήσουν σε σκέψεις.

Όταν μια παρέα δεκαπεντάχρονων, "οπλισμένων" με άδεια μπουκάλια θεωρείται απειλή για την ασφάλεια δύο εκπαιδευμένων αστυνομικών με όπλα στα χέρια, τότε θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι κανένας δεν μπορεί να κινηθεί με ασφάλεια στους δρόμους, μιας και καθένας από εμάς μπορεί ανά πάσα στιγμή να θεωρηθεί εν δυνάμει κίνδυνος για τη δημόσια τάξη και να υποστεί τις ανάλογες συνέπειες.

Πολλοί θα μιλούσαν τότε για κρατική καταστολή, όμως αν θέλουμε να κυριολεκτούμε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι πρόκειται μάλλον για μια διεστραμμένη εκδοχή προληπτικού ελέγχου: εκτελούμε τον ύποπτο και άρα εν δυνάμει εγκληματία πρωτού προλάβει να εγκληματίσει.

Πρόκειται για το ίδιο αποτελεσματικό(;) σύστημα που τυγχάνει εφαρμογής σε μια κοινωνία του μέλλοντος στο Minority Report του Φ.Κ.Ντικ, και που παρουσιάζει εξαιρετικές ομοιότητες με αυτό που ασπάζεται η Βασίλισσα των Τραπουλόχαρτων, Ντάμα Κούπα στην Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων: η εκτέλεση των υπόπτων προηγείται του εγκλήματος και φυσικά της δίκη τους.

Βέβαια με τον τρόπο αυτό ενδεχομένως να "εξουδετερωθούν" και αθώοι, ωστόσο αυτά θα είναι σε κάθε περίπτωση "μεμονωμένα περιστατικά".

**********************************************************************************

Καλό ταξίδι στο γελαστό παιδί που άθελά του έγινε μάρτυρας...

εικόνα:http://www.flickr.com/photos/tyodickerson/822146728/

(Άλλη) Μια Χαμένη Ευκαιρία

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 03 Sep 2008 21:36:00 +0000

Δεν πήγα να δώσω.

Δεύτερη φορά σε αυτό το μάθημα.

Στους γονείς μου είπα ότι πήγα αλλά δεν έγραψα καλά.

Ντύθηκα κανονικά, βγήκα από το σπίτι και έκανα βόλτες στο κέντρο, εξαντλημένη από την αυπνία και από το άγχος.

Και με μια απελπισία που όλο και μεγάλωνε βλέποντας τους μετανάστες στο κέντρο που έχουν έρθει από την άλλη άκρη του κόσμου από ανάγκη και που παλεύουν στους δρόμους να βγάλουν το ψωμί τους ενώ εγώ τα βρίσκω όλα έτοιμα και δεν έχω κανένα κίνητρο, καμία φιλοδοξία, κανένα όνειρο.

Είναι αστείο στ'αλήθεια, είναι σχεδόν ντροπή, το ξέρω, να λέω ότι εγώ ήμουν απελπισμένη.

Σιχαίνομαι το γεγονός ότι είπα ξανά ψέματα στους γονείς μου. Όλη αυτή η υποκρισία μου προκαλεί μια επιθετικότητα απέναντί τους. Γι'αυτό δεν θέλω να τους μιλάω, τους αποφεύγω όσο μπορώ λέγοντας ότι είμαι κουρασμένη. Λες και φταίνε εκείνοι που δεν τολμώ να τους πω την αλήθεια.

Αλλά αν τους έλεγα ότι δεν θα πήγαινα η μητέρα μου θα άρχιζε πάλι να στεναχωριέται και να μου λέει να μην το πω στον πατέρα μου γιατί θα πάθει εγκεφαλικό. Κατά κάποιο τρόπο προτιμούν να ακούσουν ένα ψέμα. Ότι το παιδί τους προσπάθησε μεν αλλά δεν τα κατάφερε γιατί ήταν δύσκολα τα θέματα ή δύστροποι οι καθηγητές.

Προτιμούν να φταίει κάποιος άλλος αστάθμητος παράγοντας παρά η ίδια τους η κόρη επειδή είναι δειλή και δεν αντέχει την αποτυχία και που ταυτόχρονα(τι αντίφαση αλήθεια) είναι τόσο τεμπέλα που ένα ολόκληρο καλοκαίρι δεν βρήκε χρόνο να διαβάσει 3 μέρες.

Γιατί τόσο χρειαζόνταν. Τρείς μέρες δεν είναι αρκετές για έναν μέσο φοιτητή της σχολής αυτής. Αλλά για μένα θα αρκούσαν. Όσες φορές στο παρελθόν είχα ρισκάρει τόσο ώστε να δώσω μάθημα έστω και με ελάχιστο διάβασμα το αποτέλεσμα ήταν να περάσω. Κάποιες φορές και με καλό βαθμό. Ίσως είναι αυτό που λένε ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Μόνο που εγώ τολμηρή δεν ήμουν παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις στη ζωή μου.

Δεν ξέρω τι να κάνω από εδώ και πέρα. Ή μάλλον ξέρω. Πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για το επόμενο μάθημα που είναι ακόμα πιο δύσκολο και να αφήσω για όταν θα έχω καθαρότερο μυαλό τις αρνητικές σκέψεις για το πτυχίο που δεν έρχεται, γιατί απλούστατα δεν μπορεί να έρθει από μόνο του με κάποιον μαγικό τρόπο.

Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα κάνω αυτό που πρέπει να κάνω. Δεν ξέρω πιά τι να περιμένω από μένα. Με απογοήτευσα ξανά και δεν με εμπιστεύμαι.

(Γιατρέ μου δεν με αντέχω τι να κάνω;;)

(Άστο, κάτι θα βρω)

photo:http://www.flickr.com/photos/willgame/216041960/

Beirut-Postcards from Italy

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 03 Sep 2008 00:49:00 +0000

Για να θυμόμαστε τα απογεύματα στη Ρώμη...