Ankara sinemalarında oynatılan bir Türk filmi çok beğeniliyor ancak filmi izleyen bazı astsubaylar “subaylarla araya ikilik sokulduğu” gerekçesi ile filmi protesto ediyorlar. Konu, o zamanın sansür kuruluna kadar gidiyor. Sansür kurulu filmi bir kez daha inceliyor ancak gösteriminde sakınca bulmuyor. Astsubaylar bu karara da itiraz ediyorlar. Yapımcıların orijinal filmden protesto ettikleri sahnelerin çıkartılarak kurula sunulduğunu iddia etseler de film gösterime devam ediyor ve bize de tarihe düşen bu olayı yazmak kalıyor.


Remzi Jöntürk imzalı filmde Cüneyt Arkın, Selda Alkor, Ali Şen, Mürüvvet Sim, Kazım Kartal, Figen Han, Ulvi Uraz gibi oyuncular oynuyor. Gösterim yılı ise 1966 olan filmin adı, Göklerdeki Sevgili. Film 1944 yılı ABD yapımı olan Waterloo Köprüsü’nden uyarlanarak çevrilmiştir. O sıralar gerginlik yaşanan Kıbrıs hakkında yapılmış bir filmdir. O zamanlar Göklerdeki Sevgili tarzında birkaç film daha çekilmiş ve konu olarak Kıbrıs Türklerinin Rumlara karşı ulusal direnişi ve Türkiye’den Kıbrıs’a giden hayali kahramanların oradaki zaferleri seçilmiştir. Tabi ki kahramanımızın aşk yaşadığı bir de sevgilisi olacaktır. Filmin kısaca konusu şöyle;

Subay olan Timur(Cüneyt Arkın) pilottur. Köyünden bir kıza, Yıldız(Selda Alkor) âşıktır. Bu ilişkiye kızın annesi karşı çıksa da gönül ferman dinlememiştir. Görev aşkıyla Kıbrıs Türklerini kurtarmaya giden Timur orada kahramanlaşır fakat bir süre sonra uçağı düşer, yaralanır. Köyüne öldüğü haberi gelir. Yıldız hamile kalmıştır. Aile baskısı ile bir astsubay ile evlenmek zorunda kalır. Ancak seneler sonra Timur Türkiye’ye döner ve film karışmaya başlar. Zira kahraman bir subayla(!) tek suçu çocuklu bir kadınla evlenmek olan bir astsubay karşı karşıya gelmektedir.

Filmi sadece astsubaylar değil, bu tür filmlerle şişme bir ortam yaratıldığı, Kıbrıs Türklerinin gerçek hikâyelerinin değil, ticari nedenlerle uydurma senaryoların anlatıldığı gerekçesiyle Kıbrıslı aydınlar da protesto etmişlerdir. Konusu Kıbrıs olan “On Korkusuz Adam, Fırtına Beşler, Fedailer, Severek Dövüşenler, Kıbrıs Ufuklarında” gibi filmlere de tepki göstermişlerdir.

Tepkilerinde haklı mıdırlar bilinmez ama gerçek olan şu ki; o ya da bu şekilde çekilen bu filmler o yıllarda sinema salonlarını doldurmaya yetmiştir.

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Avatar Muhteşem Bir Film mi, Fiyasko mu?
2. Türk Sinemasının İlk Seks Açılımı:Sermet Serdengeçti

Hayatımıza giren bazı ürünlerin oldukça ilginç hikâyeleri vardır. Hatta çoğu ürünlerin oldukça basit bir fikirle patentleşmesi ve yaygınlaşması da düşündürücüdür. Bu ürünlerden en ilginçi olan kâğıda sarılmış kesme/küp şekerlerin hikâyesini anlatacağım. Lokantalarda, çay/kahve salonlarında masaya konulan bildiğimiz sargılı şekerlerin ve fikir babasını zengin eden bir adamın hikâyesi. Diyeceksiniz ki, kesme şekeri tekli ya da ikili olarak kâğıda sarma fikrinin neresi icat, neresi zenginlik?


1900′ lü yıllar, Amerika. New York’ta bir restoran şirketi kesme şekerleri sargılı olarak sunmakta ancak ambalajlanan şekerler birkaç gün içinde toz haline gelmektedir. Herşeyleri tamam da bütün sorunları kesme şekerlerin toz haline gelmesi olan(!) müşteriler de bu durumdan şikâyet etmektedir. Şirket bunu önlemek için çareler aramaya başlar, kimyagerler günlerce çalışır hatta değişik fikirlerle insanlar da gelir ama sonuç değişmez. Şekerin toz haline gelmesini önleyemezler.

Günlerden bir gün göçmen bir Fransız genci şirket bürosuna gelir ve cebinden birkaç tane kâğıda sarılı şekeri şirket müdürüne uzatarak bu sorunu çözdüğünü ve bunun da patentini aldığını söyler. Ama şeker ambalajının sırrını söylemez.

Test için mühürlü bir kutuya Fransız gencinin şekerlerinden ve de kullanılmakta olan sargılı şekerlerden konur. Genç, bu buluşunun patentini satmak için o zamanlarda çok büyük bir miktar olan 50 bin dolar (20 milyon frank) talep eder. Şirket yetkilileri kendilerince akıllı olduğundan bunu kabul edip ama deneme süresi için de 1-2 ay süre talep ederler. Genç para almadan şirketten ayrılır.

Birkaç gün sonra kutu gayri resmi bir şekilde açılır ve şirket kimyagerleri gencin şekerlerini incelemeye başlarlar. Kesme şeker toz haline gelmemiştir. Ambalajını, şekerini araştırırla ama hiçbir şey bulamazlar. Kendi şekerleri birkaç gün içinde toz haline gelmiş ama Fransız gencin şekerleri hala katı durmaktadır. 2 ay sonra işin içinden çıkamayıp, kutuyu mühürleyip genci çağırırlar.

Fransız genç aklını kullanıp şehrin en güvenilir noteri ile şirkete gelir. Kutu açılır ve toz haline gelmemiş kesme şeker ambalajı resmi olarak kayda geçirilir. Genç 50 bin dolarlık çekini aldıktan sonra bilmem kaç numara ile almış olduğu kesme şeker ambalajının patentini şirkete satar. Şirket patenti devraldıktan sonra formülün yazılı olduğu zarfı açar. Zarfta yazılı olan şudur;

Her şeker sarılı ambalaj bir iğne ile sadece bir yerinden delinmek kaydıyla…

Şirket şoka girmiştir. Uzun zamandır çözüm bulamadıkları şeyin sırrı bir iğne deliğindedir. Fransız genç son söz olarak şunları söyler;

Ben kimyadan anlamam! Ama bilirim ki havayla temas eden şeker dağılır. Bu nedenle ben de ambalajını iğne ile deldim.

O gün bugündür kesme şekerlerin sarılı olduğu ambalajlarda bir iğne deliği vardır. Sakın bu deliği bulmaya kalkmayın, gözle göremezsiniz.

Son bir söz:

Mesele bir fikir bulmakta değil, o fikri nasıl kullanacağınız ve meyvesini nasıl toplayacağınızdadır.

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. GDO’lu Ürünler ve Uyarılar (2)

Telif hakkı; bir fikrin, eserin, ürünün kullanılması ve yayılması ile ilgili hakların ve hak sahiplerinin yasalarla belirlendiği bir haktır. 1951 yılında kabul edilen “Türkiye Cumhuriyeti Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu” ile telif hakları yasal güvence altına alınmışsa da hala korsan yayıncılık ve telif kavgaları devam etmektedir. Peki, daha bu kanun çıkmadan ve de bundan 122 yıl önce bir Türkün ünlü Fransız yazar Jules Verne’e telif parası ödediğini biliyor muydunuz?

“Vingt mille lieues sous les mers.” Yani bizdeki adıyla “Deniz Altında 20.000 Fersah.” Bu romanı okumayanınız yok gibidir. Jules Verne eserinde günümüzün denizaltı gemisinden bahsetmektedir. Bunun gibi o zaman hayal bile edilemeyecek kurgularla romanlarını yazmış ve neredeyse 100 yıl sonrasının keşiflerine romanlarında yer vermiştir. Aya Yolculuk, 80 Günde Devriâlem, Yeşil Işın, Meteor Avı…

Oysa 1889 yılına kadar Jules Verne’i Osmanlı döneminde kimse tanımıyordu. Deniz Altında 20.000 Fersah adlı kitap bir Türk tarafından Osmanlıcaya(daha sonra Türkçeye) çevrildi. İlk çevirisini 16 yaşında yapan bu kişi, Servet-i Fünun dergisini ilk çıkaran, Tevfik Fikret’ten Oktay Akbal’a kadar önemli yazarlara katkıda bulunan döneminin önemli yazarı ve gazetecisi Ahmet İhsan(Tokgöz) Bey.

1868- 1942 yılları arasında yaşayan Ahmet İhsan Bey’in özelliği sadece çeviri yapması değil asıl onu önemli kılan 1966 yılında Fransa’daki bir sergide ortaya çıkan bir belge ve ödeme dekontu. Belgede şunlar yazılı.

“Tarih: 14 Kasım 1889.
Eser adı: Vingt mille lieues sous les mers. 12 klişe. Türk diline mahsus çeviri hakları.
Telif çeviri hakkı sahibi: Ahmet İhsan Bey.
Bedel: 153,40 frank ve posta ücreti 9,60 frank.
Ödenen bedel: masraflar dâhil toplam 234 frank”
Ödeme yapılan: Editör Heltz.”

Jules Verne’in 1870 yılında yazdığı bu eser için Ahmet İhsan Bey o zamanın parasına göre yüklüce bir telif ücreti ödemiş. Dikkatinizi çekerim; tarih 1989 değil, 1889! Düşünün ki o zamanda bir Türk aydını cebinden para ödeyerek Fransız Jules Verne’in eserlerini memleketinde tanıtıyor.

Yıl 1966. Fransızlar medeni olarak, telif tarihinin ilkleri arasında yer alan bu belgeyi müzesinde sergilemiş. Allah razı olsun.

Yıl 2012. Fransızlar “Ermeni Soykırımı İnkâr” yasasını senatoda onaylıyor.

Seneler sonra bu belgeyi hangi medeni cesaretle hangi müzede sergileyecekler, merak ediyorum.

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Türk Sinemasının İlk Seks Açılımı:Sermet Serdengeçti
2. İngiliz Kadınlarına Göre Türk Erkekleri 9. Kötü Sevgili!

Sigorta kelime anlamıyla güvence, korunma demektir. Sigorta deyince akla önce sosyal güvenlik gelir. Ancak bir bedeli var; primini ödersin, sigorta güvencen başlar. Bir de elektrik sigortası var; porselen içinde, tel sarılan vs. Buna prim ödemiyorsunuz ama sigorta kullanacaksanız uygun özelliklerde bir sigorta seçmeniz gerekmektedir. Eğer yanlış sigorta seçerseniz başınıza bir sürü iş gelebilir.


Sigorta, elektrikle çalışan aletlerinizi, ampullerinizi koruyan bir sistemdir. Evinizin elektrik girişine bağlanır ve herhangi bir aşırı yük durumunda kendisini imha ederek cihazlara giden elektriği keser. Buna “sigorta atması” denir. Bir de “insanın sigorta atması” vardır. Bu konuya sonra değineceğiz.

Sigorta bütün yükü, sorumluluğu üzerine alan koruyucu bir sistemdir. Buşonlu sigortaların içinde silisyumlu kum vardır. İçinden incecik bir tel geçer. Aşırı yük durumunda bu tel eriyeceğinden, oluşan ısıyı kum emer ve yangın çıkmasını engeller. Bu durumda yeni bir sigorta ile değiştirilmesi gerekmektedir. Ama bazıları bunu değiştirmek yerine, porselenin dışından tel sararak, çakma bir sigorta yaparlar. Bu çok tehlikelidir.

Ayrıca sigortanın koruduğu elektrik hattındaki güç hesabını bilmiyorsanız, saracağınız tel sizi tehlikeye atacaktır. Bunun da “amper” dediğimiz bir hesabı vardır. 1mm’lik bakır telin kaç amper çekeceğini ve takacağınız sigorta üzerinde çalışan cihazların kaç amper harcadığının hesabını yapmazsanız, keser de döner sap da…

Ama nedense akıldan, bilimden vazgeçilerek bu hesap yapılmadan, hesapsızca hesap yapılıyor…

Öncelikle silahtan sigorta olmaz. Olamaz. Mühendislik bilgilerime dayanarak söylüyorum.

Diyelim ki oldu. Silahtan sigorta yaptınız. O zaman bu silahın kaç amperlik bir yüke dayanacağını bilmelisiniz. Kaldı ki bunu bilmek de yetmez. Sigorta olarak kullandığınız o silahın bağlı bulunduğu her şeyin de kaç amper çekeceğini bilmelisiniz.

Eğer silahın amperi düşükse, kendisine bağlananlar azıcık kımıldarsa hemen atar ve elinizde patlar. Hiçbir şeyi çalıştıramazsınız.

Eğer silahın amperi yüksekse, kendisine bağlananların üzerinde aşırı yük oluşursa, o silah atmaz, hatta patlamaz bile. Silah atmadığı için kendisi üzerinde çalışanlar, bozulur, yanar, yangın çıkar. Silahın haberi bile olmaz.

Bu nedenle silahtan sigorta olmaz. Bu açıklamadan sonra hala olur diyorsanız;

“Şamar da Türklerin sigortasıdır!”

İnsanın sigortasını attırmayın, şamarı sayamazsınız bile!

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Fiş ile Priz Birbirine Eşit midir? İspatlıyorum

Azgın bir köpek size saldırdığında ne yapmalısınız? Çoğunuz şu cevapları verecektir; Köpekten korktuğunuzu belli etmeyin, kokusunu alır. Asla kaçmayın, peşinize düşer. Ellerinizi cebinize koyun, sallanan eller köpekleri kışkırtır. Göz göze gelmeyin, köpek sinirlenir. Ani hareket yapmayın. vs… Bu taktikler belki sizi köpek saldırısından koruyabilir ama her köpeğe karşı etkili olmayabilir. Dünyanın en azılı köpeğini dize getirmek mi istiyorsunuz. O zaman soyunacaksınız ve çırılçıplak kalacaksınız.


Tarih, 8 Mayıs 1958. Gazetelere İstanbul’da Bebek ve Acıbadem semtlerinde 11 lüks evi soyan bir hırsızın Giresun’un Alucra ilçesinde yakalandığı haberi düşer. Geceleri bahçesinde iri çoban ve kurt köpeklerin bulunduğu köşklere giren ve değerli eşyaları çalan H.K isimli bir şahıs, elde ettiği paralarla Boğaz otellerinde kadınlarla gününü gün etmiş ama Semih İmren adlı bir polis şefinin sıkı takibiyle yakalanır. Yakalandığında ise “Semih ağabey rüyalarıma giriyordu zaten” diye cevap verir.

Haber, buraya kadar bir ilginçliği olmayan sıradan bir olay gibi gözükse de işin aslı başka!

11 köşke yakalanmadan giren, köşk bahçesindeki azılı köpekleri saf dışı bırakan ve havlamasına dahi müsaade etmeden hırsızlık yapan bu adamın sırrı neydi acaba?

H.K yapılan sorgulamada bu işi nasıl yaptığını anlatır. Şimdi dikkatlice dinleyelim.

“Dünyanın en azgın köpekleri bile çıplak insandan korkar ve sesleri kısılır. Bunu çok önceden duymuştum. Gireceğim köşkün hemen yanında çırılçıplak soyunuyor ve ellerim yerde sürünerek bahçeye giriyordum. Beni gören köpekler yanıma gelip oramı buramı kokladıktan sonra manyetize oluyor, korkudan sesleri kısılıyor ve bir köşeye saklanıyorlardı. Bundan sonrasını da anlatmaya lüzum yok zaten…”

Hırsızlar arasında “Köpekçi H.” diye nam salacağını söylen H.K. sorgusunun ardından cezaevine gönderilir.

Haber böyle…

Bilmiyorum başka örneği var mıdır ama kulağa mantıklı geliyor. Köpek bile şaşırmıştır, kendisi gibi 4 ayak üzerine yürüyen ama kendisi gibi tüylü olmayan birini görünce.

Adam 11 köşk soymuş ve hiçbir köpeğe yakalanmamış.

Buradan uzmanına, bilim adamına sesleniyorum. Bunu bir test etsinler.

Haber kaynağı: Milliyet Arşiv, 8 Mayıs 1958

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Atatürk’e Benzeyen Atakaya
2. Kapısız Bina Olur mu?

Sonunda bunu da yaptık! Sadece Türkiye’de değil dünyada bir ilki gerçekleştirdik. En yüksek rütbeli subay konumundaki eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ tutuklandı. Özel yetkili savcının açtığı dava üzerine sorgulanan Başbuğ, 7 saatlik sorgusunun ardından Silivri Cezaevine gönderildi. Dava konusu ise; silahlı terör örgütü kurmak ve darbeye teşebbüs etmek.

2008-2010 tarihleri arasında Genelkurmay başkanı olarak görev yapan Başbuğ, hükümeti yıpratmak ve aleyhte propaganda yapmak amacıyla kurulan internet siteleri ile ilgili “İnternet Andıcı” belgesini hazırlatmakla suçlanıyordu. Sonradan bu dava “İrticayla Mücadele Eylem Planı” davasıyla birleştirildi. 22 sanıklı davada sanıklar Başbuğ’u hedef göstermişti. İlgili belgede adı geçmeyen ama “sayın komutana…” diye not düşülen ve paraf dahi olmayan bir kâğıtta yazılanlar Başbuğ’u cezaevine koymaya yetti. İlker Başbuğ, İstanbul Nöbetçi 12. Ağır Ceza Mahkemesi’ndeki sorgusundan sonra “darbeye teşebbüs ve silahlı terör örgütü kurmak ve yönetmek’ suçlamasıyla tutuklandı. Başbuğ, “Bu andıç bana arz edilmedi. Arz edilmiş olsa muhakkak üzerinde imzam ya da parafem olurdu. Türkiye Cumhuriyet’in 26. Genelkurmay Başkanı tutuklandı. Takdiri yüce Türk milletine bırakıyorum.” şeklinde son açıklaması yaptı.

Türk Silahları Kuvvetleri, Türkiye Cumhuriyeti’nin silahlı bir örgütüdür. Genelkurmay Başkanına bağlı 5 Kuvvet Komutanlığı, 365 general/amiral, 40 bin subay, 7 bin yedek subay, 90 bin astsubay, 200 bin uzman asker/personel, 400 bin er/erbaş… toplamda 720 bin personel mevcut. Bunların 600 bin kadarı silahlıdır. Evet, tam tamına 600 bin silahlı asker. Bunlar kime bağlı? Genelkurmay Başkanı’na. Yani 2008 yılından bakarsak İlker Başbuğ’a. Genelkurmay Başkanı’nın kim olacağını neresi karar verir? Kim atama yapar? Meclis, hükümet.

…Silahlı terör örgütü kurmak ve…

Emrinde 600 bin silahlı asker olan biri zaten örgütün başında. Ayrıca örgüt kurmasına gerek var mı?
Darbe yapmaktan söz ediliyor. Yargılanma davası ise internet.

“İnternet üzerinden darbehelaldir.com gibi siteler vasıtasıyla hükümeti yıpratmak, fevzibuk ve cıvıttır gibi sosyal paylaşım sitelerinde darbe grupları oluşturmak ve olmadık kişileri dürtmek, durumunu online-hazıroldayım’dan, darbe yapıyorum/meşgulum’e çevirmek” iddiasıyla ….

Dünya tarihinde ilk defa bir Genelkurmay Başkanı sivil bir mahkeme tarafından cezaevine konuldu. Suçu “silahlı terör örgütü kurmak, bu örgütün yöneticisi olmak ve darbeye teşebbüs.”

Silahlı örgüt kurmak ve başında olmak suç sayılmasa bile; 2008 yılında hükümet tarafından TSK silahlı örgütünün başına atanan İlker Başbuğ, zaten kafadan suçlu.

Cümle arasına “terör” kelimesi eklediniz mi tamamdır. Arkasını ve ardındakini aramaya gerek yok!

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. “Biz Şampiyonuz. Ama Birinci Kim Bilmiyorum”
2. Birinci PTÖ Davası ve Kararı

İlk ve Son Söz:
Soykırım, uluslar arası platformda ve devletler hukukunda tanımı alenen yapılmış bir suçtur ve suçların en büyüğüdür. Bu bakımdan konunun tartışılacağı yer parlamentolar değil mahkemelerdir. Kaldı ki hiçbir ülkenin parlamentosu da, konu tarihçiler ve hukukçular tarafından tartışılmaktayken karar alamaz, almamalıdırlar da. Soykırımı hukuk dışında tartışmak hele ki bunu siyasi alanda politik çıkarlar için kullanmak, başka ülkeleri bu leke ile karalamak, insan haklarını her fırsatta dile getiren, medeniyetten, demokrasiden ve çağdaşlıktan bahseden ülkelere hiç yakışmaz


Bir önceki yazıda, “Türkiye, Ermeni soykırımı iddiasını kabul ederse ne olur?” diye sormuştum. Bu soykırımı kendi devletinin yapmadığını, tarihten silinen Osmanlı İmparatorluğu’nun yaptığını dolayısıyla kendisini bağlamadığı şeklinde savunabilir demiştim.

Ama konu o kadar basit değil. Neden mi?

Türkiye iddia edilen soykırımı kabul ederse etik olarak mimlenmiş ve soykırım yaptığını ilan eden ilk ülke olacak. Geçmişten bugüne hep koruyucu, halklara ve haklara saygı duyan Osmanlı zamanında onlarca farklı milleti bir arada tutan devletçilik, milletçilik özelliği bir anda silinecek. Ayrıca konu sadece bu kadarla da değil.

Asıl mesele soykırımı kabul edip etmemekte de değil! Asıl mesele;

Soykırımın yaşandığı iddia edilen tarihler ile Türkiye devletinin kuruluş tarihi arasında kurulmak istenen ilişki ve bağ.

Diyeceksiniz ki ne alaka?

Eğer Türkiye soykırım iddiasını kabul ederse, nelerin sorgulanacağına bir bakalım.

1- Ermeni Tehcir Kanunu’nu çıkaran dönemin iktidarı İttihat ve Terakki partisinin bir üyesi de Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk.

2- Osmanlı zamanında soykırım yaptığı iddia edilen kişilerin(Topal Osman Ağa, Çerkez Ethem, Gökçen Efe, Demirci Mehmet Efe, Bulgar Sadık, İpsiz Recep, Kuşçubaşı Eşref, Yahya Kaptan vs.) sonradan Türkiye Devleti’nin kuruluşunda önemli rol oynayan milli direniş örgütü Kuva-yi Milliye’de yer alması.

3- Türkiye’nin şu an sahip olduğu sınırlar içinde 1915 yılında yaşayan Ermenilerin sayısı.

4- O zamana kadar unutulan ve sonradan şahlanan Türk kimliği.

5- İşgal altında ve ordusu terhis edilmiş Osmanlı’dan sonra Türkiye Devleti’nin nasıl ve hangi bedelle kurulduğu.

6- Sonrasında İstiklal Mahkemeleri, Türkçülük, Cumhuriyet…

Sorgunun nereye geleceğini artık siz tahmin edin.

İşte, Ermeni soykırım iddialarının ve çıkartılan yasaların altındaki asıl gerçek, aşağıdaki cümleleri dünyaya ve Türkiye’ye kabul ettirmek.

Türkiye Devleti, bir başka milletin katliamından doğmuştur.

1915 yılında Osmanlı yok olacağını hissetmiş ve o zamanda Türklerin yoğun olarak bir arada bulunmadığı Anadolu’da azınlıkları hele nüfusu 2 milyondan fazla olan Ermenileri tasfiye etmiştir. Malvarlıklarına el konulmuş yerlerine Türk aileler yerleştirilmiştir.

Eğer bu katliam yapılmasaydı, Anadolu’da Türkiye devleti değil, Ermenistan, Rum devleti kurulacaktı. Türk devleti kurulmuş olsa bile İç Anadolu’da Konya kadar bir devlet olacaktı.

Türkiye Devleti resmi olarak İngiltere, Fransa, İtalya gibi işgalci ülkelerle savaş yapmamış olup Ermeni ve Rumları katlederek ve de Bolşevik Rusya’nın yardımıyla devlet olmuştur.

İşte; soykırım iddialarının ardındaki kangren olmuş gerçek budur: Hazımsızlık!

Asıl istedikleri yasa masa değil. Yukarıda yazılanları kabul ettirmek.

Yani Türkiye Devleti’ni ve Türklüğü aşağılamak.

“Türkiye, soykırımı kabul etsin diyenlere” şu sözü şamar gibi indiriyorum.

“Hadi ordan …!”

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-4
2. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-1

Türkiye‘nin soykırım yasalarına karşı tepkisi
Zaten Türkiye, Ermeni soykırımını kabul etmediği gibi diğer ülkelerce çıkarılan Ermeni soykırım yasalarına da tepki gösteriyor. Diğer devletler tarafından üst üste çıkarılan soykırım yasaları Türkiye’nin umursamayıp, bu ülkelere nota verebilir, yaptırım, ambargo uygulayabilir, siyasi, askeri ve ticari ilişkilerini dondurabilir. Hatta başka ülkeler nasıl soykırım yasaları çıkarmışsa, aynı şekilde kendisi de yasa çıkarabilir. Madem ki Fransa’daki Ermeni lobisi bu yasaları çıkartmış; toplar birkaç bin Cezayirliyi, Ruandalı’yı, Türk vatandaşı yapar, lobi kurdurur sonra Cezayir – Ruanda soykırım yasalarını çıkarır, üstüne de inkâr edeni cezalandır.


Türkiye Ermeni Soykırımını tanır mı?
1915’de yaşanmış bu olayı Osmanlının gerçekleştirdiğini ve 1920 den sonra kurulan yeni bir devlet olarak kendisini asla bağlamadığını söyleyerek rahata erebilir. Elinde bunun delilleri de mevcut. Hatta bu katliamı gerçekleştirdiği iddia edilen İttihat ve Terakki partisinin son üyeleri 1926’da Türkiye Cumhuriyeti tarafından yargılanmıştır. Yakın tarihte bunun bir sürü örnekleri var. Mesela devleti değişmediği halde Almanya 1939-1945 arasında iktidarda olan ve milyonlarca Yahudicin ölümüne sebep olan Hitler döneminin hesabını hala soruyor. Ki devlet aynı devlet! Türkiye’nin ise bu konuda daha rahat olması gerekmez mi? Zira bunu yapan devlet, tarihten yok olmuş başka bir devlet.

Dünyada tek Soykırım yapılan Ermeniler mi?
Almanya örneğini söyledim ama bu davada milyonlarca Yahudi kırıma uğradığı halde, gaz odalarında yakılan mı dersiniz, topluca infaz edilen mi dersiniz “Yahudi Soykırımı’nın adı geçmiyor. Sadece “savaş suçlusu” olarak hesap soruluyor.
Almanya’nın 1939-1945 yılında toplam 6 milyon Yahudiyi katlettiği öne sürülüyor. Hatta ülke ülke sayımı bile yapılmış! Milyonlarca Yahudinin yaşadığı Avrupa ülkelerinin ve de yüzde yüz Yahudi devleti olan İsrail’de neden Holokost yasası(Yahudi Soykırımı) çıkmıyor? Hele 3 milyona yakın Yahudisi ölmüş Polonya’da neden “Yahudi Soykırım Yasası” yok?

Kimse bunu neden sormuyor ve gündeme getirmiyor?

Dünyanın çoğu ülkesinde bırakın Yahudi soykırımını tanıma yasasını, bunu tartışmaya açmak bile suç! Yanlış okumadınız. Tartışmak bile yasak!

Peki, neden iş Ermenilere gelince, bu soykırım yasaları havada uçuşuyor? Konu Türkiye olunca neden avaz avaz bağırılıyor? Çoğu Avrupa ülkesi olmak üzere 22 ülkede neden Ermeni Soykırımı tanınıyor?

Hal bu durumdayken Türkiye’nin zaten iddiaya dayanan bir soykırımı haklı olarak reddetmesi ve aynı şekilde Yahudi örneğini vermesi gerekmez mi? Gerekirse Yahudi soykırım yasasını çıkarmaz mı?

Fransa’dan sonra ister misiniz üyesi olduğu Birleşmiş Milletler de böyle bir deklarasyon ile Türkiye’nin karşısına çıksın!

Olur mu? Olur!

Bu sorunun cevaplarını birazdan alacağız. Ama önce 1. Dünya Savaşı’nın gerçekleştiği 1914 -1918 yılları arasında Osmanlı topraklarında yaşayan azınlıklara bir bakalım.

Kaç milyon Ermeni katledilmiş?
O devirdeki Osmanlı nüfus sayımlarına göre toplam 15 milyon olan nüfusun 1,5 milyonu Ermeni olarak görünüyor. Diğer azınlıklarla(Batı Anadolu, Pontus Rumları ve diğer) birlikte toplam nüfusun yaklaşık 20% si. Ancak bu rakamların gerçek olmadığı Ermeni nüfusun daha fazla olduğu iddia ediliyor. Zira tehcire zorlanan 500 bin Ermeni’den bahsedildiği gibi diğer taraftan 1 milyon Ermeninin tehcir esnasında öldüğü/öldürüldüğü de iddialar arasında. Toplamda ise 2 milyon Ermeninin katledildiğini savunuluyor. Bu doğruysa o zamanlar Osmanlı topraklarında, yaşayan hiçbir Ermeninin kalmaması gerekiyor.

Oysa Fransa’nın 4 Kasım 1895 tarihli (sayfa 1357-58) resmi gazetesi Journal Officiel’de “Ermeni nüfusunun yüzde 13 civarında olduğu, Anadolu ve çevresinde azınlıkta ve dağınık olduklarını dolayısıyla herhangi bir özerklik haklarının mevcut olmadığını” yer almaktadır. Bu tespit yıllar sonra tekrar kaleme alınmış olup, Fransa Dışişleri Bakanlığı Asya Bölümü’nde 28 Ocak 1919 tarihli belge ile mevcuttur. Bu bilgiler Osmanlı nüfus sayımını da doğrulamış oluyor. 1915 de gerçekleştiği iddia edilen bu olaydan sonra şimdiki koruyucuları ve yasa koyucuları olan ülkeler -özellikle Fransa- 1918’de İstanbul’u işgal etmiş, Osmanlıyı da avucunun içine almışken neden o zaman hesap sormadı, soramadı. Devlette elindeydi, arşivleri de…

Bu konuyu da unutmadan kaldığımız yerden devam edelim.

Türkiye Ermeni Soykırımını kabul ederse ne olur?

Herkesin Yahudi soykırımını görmezden gelip,”Türkiye, Ermenilere soykırım  yapmıştır.” iddiasının altında yatan gerçek ne?

Bu soruların cevabı bir sonraki yazımızda gün ışığına çıkacak.

Devam edecek…

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-1
2. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-3

Yandaki resim 1915 yılında Kafkasya’da çekilmiştir. Almanya ile birlikte 1. Dünya Savaşına giren Osmanlı Devletin’de silah altına alınmış Ermeniler, Rus çarının Ermenilere koruma ve toprak vaadine karşı isyan çıkartmış ve Rus tarafına katılmışlardır. Resimde ordudan kaçan bir kısım Ermeni milisleri görünmektedir. Resim kaynağı Corbis image.

1915′den 1920′ye kadar neler oldu?
1915’te çıkartılan Tehcir Kanuni ile başlayan göç 1916 başına kadar sürdü. Kış mevsiminde ise tamamen durdu. 15 Mart 1916’da yayınlanan genelge ile uygulama tamamen sona ermiş olup bu tarihten sonra Ermenilerin yer değiştirmesi durdurulmuştur. Soykırımın bu 5-6 aylık süre içerisinde yapıldığını hatta bu tarihten önce ve sonrasında 1920’ye kadar yapıldığı iddia ediliyor. 1920’ye kadar kısaca gidelim.

Kasım 1917. Rusların Kafkasya’dan çekilmesi.

28 Mayıs 1918. Ömrü 2 yıl sürecek olan Demokratik Ermeni Cumhuriyeti’nin kuruluşu.

30 Ekim 1918. Mondros mütarekesinin imzalanması.

13 Kasım 1918 İstanbul’un işgali. İngiliz, Fransız ve İtalyanların İstanbul’a girişi.

18 Ocak 1919. İtilaf devletlerince Ermeni katliamlarını yaptığı gerekçesiyle 120 kişinin Malta’ya sürgün edilmesi. 29 Temmuz 1921. Delil yetersizliğinden İngiliz ve Amerikan mahkemesinin sanıkları serbest bırakması.

15 Mayıs 1919. İzmir’in Yunanlılarca işgali.

19 Mayıs 1919. Mustafa Kemal’in Samsun’ çıkışı ve Milli Mücadelenin başlaması. Amasya, Erzurum kongreleri.

16 Mart 1920. Osmanlı meclisin kapatılması ve mebusların yabancılarca sürgüne gönderilmesi. 10 Ağustos 1920. Sevr antlaşmasının imzalanması.

23 Nisan 1920. TBMM’nin açılması ve Türkiye Devleti’nin doğuşu.

29 Kasım 1920. Kızıl Ordu’nun(Rusya) ve Türk ordularının Ermenistan’a aynı zamanda girmesi ve devlete son verilmesi.

2 Aralık 1920. Ermenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adıyla yeni bir devlet kurularak Sovyetler Birliği’ne katılması. Bağımsızlığın kazanılması için 1991’e kadar beklenilmesi.

13 Ekim 1921. Sovyet Rusya’nın aracılık yapılan Kars Antlaşması. Bölgede kurulan üç Sovyet Cumhuriyeti(Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan) ile TBMM Hükümeti’nin anlaşma imzalaması ve Doğu sınırlarının kesinleşmesi.
…

Buraya kadar kısaca bir tarih anımsaması yaptık. Soykırımı iddia edenler özellikle 1920’ye kadar yapıldığını ve sadece 1915’in ikinci yarısında 1 milyon Ermeninin katledildiğini söylüyorlar. Daha da önemlisi, 1920 tarihine kadar da bu katliamın gizliden gizliye sürdürüldüğü konusunda da ısrarcılar.

Tarihe bir noktadan bakmadan gözden kaçanları yakalayalım.

Osmanlı zamanında sorunsuz şekilde yaşayan Ermeniler 19. Yüzyıldan itibaren kıpırdanmaya başlıyor. Osmanlı zaten cephe üstüne cephe açılarak savaş içinde. Dışarıya karşı savaş verirken içeride de güvenliğini sağlamak zorunda. Ayaklanmalar, isyanlar, sürekli toprak kaybedilmesi gibi etkenleri de üzerine koyarsak çıkarılan Tehcir Kanunu’nu daha iyi anlayabiliriz. Savaş halinde olan Osmanlının durumu, o zamanın koşulları ve kış şartları düşünüldüğünde bu zorunlu yer değiştirmenin 5 yıldızlı olacağı düşünülemez. Ama olayı bir soykırım olarak nitelendirmek tarihe, Osmanlı ve Ermeni kimliğine yargısız infazdır. Nitekim Atatürk’ün Kars Anlaşması’ndan sonra söylemiş olduğu söz bunu çok iyi anlatmaktadır.

“Ermeni sorunu denilen ve Ermeni milletinin gerçek olmayan isteklerinden çok, dünya kapitalistlerinin ekonomik yararlarına göre çözülmek istenilen sorun, Kars antlaşması ile en doğru şekilde çözüme ulaştırılmış oldu. Yüzyıllardan beri dostluk içinde yaşayan iki çalışkan halkın iyi ilişkileri memnuniyetle yeniden kuruldu. Atatürk”

Ermeni Soykırım yasalarının ardındaki asıl gerçeği anlamak için şimdi de şu konuya bakalım ve sonrasında parçaları birleştirelim.

Türkiye neden soykırımı kabul etmiyor?

Devam edecek…

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-4
2. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-2

Ermeni Soykırımını Anma günü olarak ilan edilen 24 Nisan’da neler oldu? 1915′te neler yaşandı?

“Eğer tarihsel olaylara kronolojik olarak bir noktadan bakılırsa sadece o an görünür. Ama tarihteki olaylara farklı açılardan bütün olarak bakılırsa görünmeyen noktalar da görülür.”

Ermeni soykırımı iddiasına tarihsel olarak kısaca bakalım. İddia edilen olay nedir ve ne zaman olmuştur?


Önce 1877 Berlin Anlaşması ile başlayalım. Osmanlı İmparatorluğu küçülmeye ve Balkanlarda toprak kaybetmeye başladığı yıllarda Rusya ile yapılan bu anlaşmanın koşullarından biri de Makedonya ve Vilayet-ı Sitte’de (Doğu Anadolu) yaşayan azınlıklar için düzenleme yapılması ve bu azınlıklara beylik statüsü verilmesiydi. Ancak İngiltere, Fransa, Rusya gibi ülkeler bu konuda anlaşamadıkları için bu düzenleme gerçekleşemedi. Zira beylik kurmak için o bölgelerdeki nüfus yeterli çoğunluğa sahip değildi.

1895’te Ermeni militanlarının ayaklanması ve bastırılması, 1909 Adana olayları.

Ağustos 1914 Erzurum kongresi: Taşnakların düzenlediği kongre ve savaşta Ermenilerin nasıl davranacağının belirlenmesi. İttihat ve Terakki partisinin Ermenilerden, savaş esnasında destek istemesi. Özellikle Rus cephesinde Rusya’daki Ermenilerle Erzurum, Van gibi bölgelerde yaşayan Ermenilerin birlik olup ayaklanmamasının garanti edilmesi isteği.

29 Ekim 1914: Osmanlı İmparatorluğu’nun 1. Dünya Savaşına katılması. 20-45 yaşlarında olan Ermeniler dâhil azınlıkların da askere alınması.

1 Kasım 1914. Rusların Kafkasya’ya girmesiyle birlikte Ermenilerin askerden kaçmaları ve Rus tarafına geçmeleri.

16 Aralık 1914. Ermeni reformları için 8 Şubat 1914′te Rusya ile imzalanmış olan Yeniköy Anlaşması’nın geçersiz sayılması.

10 Ocak 1915 Sarıkamış. Rusların bölgeye girmesi ve bazı Ermeni çetelerinin ayaklanması.

Şubat 1915. Osmanlı ordusundaki Ermenilerin silahsızlandırılması.

19 Nisan 1915 Ermenilerin Van’da ayaklanması ve bu ayaklanma ile Rusların Van’ı ele geçirmesi. 200 binden fazla Ermeninin bölgede toplanıp Ruslarla işbirliği yapması.

18 Nisan 1915. Ermenilerin bu sefer Bitlis’te ayaklanması.

24 Nisan 1915. Osmanlı hükümetince Ermenilere karşı alınan kararlar. Ermeni Komitelerin kapatılması, liderlerin tutuklanmasının onaylanması. İstanbul’da 2 bin kadar Ermeninin tutuklanıp sürgüne gönderilmesi.

27 Mayıs 1915. Geçici yasa ile Tehcir Kanunu’nun çıkarılması. Ermenilerin kaygı duyulan bölgelerden başka yere nakledilmesi kanunu.

30 Mayıs 1915 Tehcirin süresiz hale getirilmesi.

1 Haziran1915 Kararın Takvim-i Vekayi’de (Resmi Gazete) yayınlanması.

10 Haziran 1915. “Ermenilerin mal varlıklarına ait uygulanacak idare hakkında yönetmelik çıkarılması. Ermenilerin boşalttığı yerlerin muhacirlere verilmesi ve karşılığında ise Ermenilere bedellerinin ödenmesi.
…
1916. Tehcir’in durdurulması.

Kısaca buraya kadar anlatılanlardan “Ermeni Soykırımı” iddiası çıkarılıyor. 1916′dan sonraki tarihler de konu ile ilgili ayrıntıların yakalanması için önemli. Ancak yazıyı uzun tutmamak için bir sonraki yazıda bu ayrıntılara yer verilecektir.

Aşağıda Tehcir Kararı’nın tam metni yer almaktadır.

İçişleri Bakanlığı
Emniyet Genel Müdürlüğü
3052 Özel Kalemi
Osmanlı Ordusu Başkomutanlığına

Başbakanlıktan, Başkomutanlığa yazılan tezkerenin aslından kopya edilmiştir.
Arzınıza
Ermeni komitelerinin Osmanlı memleketlerindeki siyasî ihtilâl teşkilâtları ile öteden beri, kendilerine idarî bir özerklik teminine yönelik teşebbüsleri, harbin ilânını takiben Taşnak Ermeni Komitesinin Rusya’da bulunan Ermenilerin derhâl aleyhimize hareketine ve Osmanlı topraklarındaki Ermenilerin de ordunun zayıf düşmesini bekleyerek o zaman bütün kuvvetleri ile ihtilâle kalkışmalarına dair aldıkları kararları, her fırsattan yararlanmak suretiyle vatanın hayatına ve geleceğine tesir edecek hain hareketlere cür’etleri, özellikle devletin harp hâlinde bulunduğu şu sırada Zeytûn ile Bitlis, Sivas ve Van’da meydana gelen son isyan hareketleri ile bir kere daha kesinleşmiştir. Esas olarak merkezleri yabancı ülkelerde bulunan ve bugün unvanlarında bile ihtilâlcilik sıfatını koruyan bütün bu komitelerin çalışmalarının Osmanlı Devleti aleyhine olarak, her türlü sebebe ve vasıtaya başvurmak suretiyle, son emelleri olan özerkliği elde etmek amacı etrafında toplandığı, Kayseri, Sivas ve diğer yerlerde ortaya çıkarılan bombalar, Rus ordusuna gönüllü alaylar teşkil ederek Ruslarla birlikte memlekete saldıran, aslında Osmanlı uyruğundan olan Ermeni komite başkanlarının harekâtı ve Osmanlı ordusunu arkadan tehdit etmek suretiyle pek büyük ölçüde aldıkları tertipleri ve yayınları ile meydana çıkmıştır.
Bunun üzerine devletin kendisi için duygusal bir mesele teşkil eden bu cins tertipler ve teşebbüslerin devam etmesine hiçbir zaman göz yummayacağı, hoş görmeyeceği ve fesat kaynağı olan komitelerin hâlâ varlıklarını kanuna uygun kabul edemeyeceğinden, sözlü olarak da ifade edildiği gibi, bütün siyasî teşkilâtların kaldırılmasını acil ihtiyaç olarak hissetmiş ve gerekli tedbirleri almıştır. Nubar’ın Hınçak, Taşnak ve benzeri komitelerin gerek başkentte ve gerekse illerde bulunan şubelerinin derhâl kapatılmaları, evrak vesairenin kesinlikle kayıp ve imhasına imkân bırakmamak suretiyle alınması, komitelerin başkan ve üyelerinin, bu işe teşebbüs eden şahıslar ile emniyet güçlerince tanınan önemli ve zararlı Ermenilerin hemen tutuklanmaları, bulundukları yerlerde ikametlerinin devamında sakınca görülenlerin il dâhilinde uygun görülecek yerlerde toplattırılarak kaçmalarına meydan verilmemesi, gerekli yerlerde silâh aramaya başlanarak, her türlü ihtimale karşı komutanlar ile haberleşilerek kuvvetli bulunulması, uygulamaların iyi yapılmasının temini ve bitirilmesi ile ortaya çıkacak evrak ve belgelerin incelenmesi sonucunda tutuklanan şahısların askerî mahkemeye verilmeleri uygun görülmüştür. Onaylandığı takdirde, gereğinin yapılmak üzere durumun bildirilmesine izin verilmesi konusu emirlerinize arz olunur.
24 Nisan 1915
İçişleri Bakanı
Talât

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-3
2. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-4

Bu yazı dizisinde olabildiğince sade ifadelere yer verilmiş olup, konu hakkında bahsedilenler akademik düzeyde bir tarih araştırmasıyla yazılmamıştır. Kronolojik olarak hem tarihçilerin hem de akademisyenlerin üzerinde uzlaştığı tarihsel olaylar bütünsel olarak incelenmiş ve değerlendirilmiştir. Yazının amacı, Ermeni soykırımı hakkında belgelere dayalı bilimsel bir araştırma sonucu çıkarmak değil, aksine tıkanmış ve kendini tekrarlayan ve deyim yerindeyse kangren olmuş bir konuya/soruna çözüm yolu açabilmek adına, araştırmacılara bir fikir verebilmesi ve bilimsel bir tez oluşturulabilmesi açısından herkesin üzerinde uzlaşabileceği bir düşünce ve tartışma ortamı yaratmaktır. Zaten iddia edilen soykırım zamanına ait belge ve arşivler kısıtlıdır. Bu konuda yazılmış yerli ve yabancı yayınlar sadece kendi görüşlerine göre yazılmış olup kısmi gerçeklikle, anı ve anlatılarla dayanan kaynaklara dayanmaktadır.


Yıllardır devam eden Ermeni soykırımı (Armenian genocide) iddiası ve tartışması Fransa ile birlikte yeniden alevlenmeye başladı. Fransa’nın 2001’de kabul ettiği “Ermeni Soykırımını Tanıma” yasasından sonra, “soykırımı inkâr edenlerin de cezalandırılacağı” yeni yasa önerisinin Fransa meclisine sunulmasıyla birlikte atmosfer iyice kızışmaya başladı. Şimdiden işadamlarımız Paris’te konferans yapacak salon bulamasa da, “anti-ermeni-lobi” faaliyetleri için Fransa’da. Cumhurbaşkanımız konuyla ilgili tepkisini bildiriyor; TBMM’de iktidar, muhalefet bu duruma tepkilerini ve önerilerini açıklıyor; medyada kimileri buna karşı çıkıyor, kimileri doğrudur diyor; diyor da diyor ama hiç kimse şunu akıl etmiyor!

Ne oluyor ve neden bunlar oluyor?

Fransa’dan önce 19 ülke bu yasayı yıllar önce onaylamışken bunlara tepkimiz ortaya çıkmadı da, şimdi ne oldu da gündemimize ateş gibi düştü?

Fransa, Türkiye ile çok iyi ilişkiler içerisindeyken niçin bu kararı alma ihtiyacı hissetti?

Neden Fransa, ABD gibi ülkeler konuyu bir adım daha ileri götürerek, bırakın soykırımı kabul etmeyi, inkârını bile suç sayacak ve para/hapis cezası ile yargılayacak kanun maddelerini yürürlüğe koymaya çalışıyorlar?

Bu durumları yıllardır gördüğümüz halde neden hala çok hassas ve aşırı tepkiliyiz?

Neden bu soykırımı kabul etmiyoruz, edemiyoruz?

Yaşanan soykırım gerçek mi? Yoksa asıl soykırımı Ermeniler mi yaptı?

Ermeniler niçin arşivlerini açmıyor? Türkiye’nin “Birlikte arşivleri açalım” şeklindeki samimi önerisine niçin sıcak bakmıyorlar?

Bize karşı alınmış bu cephelere karşı uluslararası platformda neden hep yalnız kalıyoruz? Kendimizi niçin ifade edemiyoruz?

Bütün bu olanların ardındaki gerçek sebepler nedir?

Sorular uzayıp gidiyor… Daha da gidecek gibi.

Bunun gibi sorulara maalesef hiçbir medyada doğru cevap bulunamıyor. Kimse bu konu hakkında sorulması gereken doğru soruları sormadığı gibi, alınan cevaplar da aynı şekilde yıllardır tekrarlanıyor.

Elbette tarihe bakıldığında bu konu birkaç satır yazı ile anlatılamaz ve açıklanamaz. Ama doğru sorular sorulursa aranılan cevaplar da bulunamayacak gibi değil.

Asıl sorun; sorunun kendisinde değil, doğru soruların doğru yere sorulmamasından kaynaklanmaktadır.

İşte! Doğru sorularla, Ermeni soykırımı iddialarının ardındaki yazılamayan asıl gerçek;

Devam edecek…

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-3
2. Ermeni Soykırım Yasalarının Ardındaki Gerçekler-4

Yazıya, “Tarihsel misyonu olarak Fransa, kendi aydınlanmasını baltalar mı?” diye başlamak gelmişti içimden. Ama öyle değilmiş!
Sene 1789. Yer Fransa’nın Bastille hapishanesi. Kısaca meşhur Fransız ihtilalı! “La Déclaration des droits de l’Homme et du citoyen” adıyla bir genelge yayınlanıyor. Türkçesi; “İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi”. Felsefe tarihinde bu tarih, Aydınlanma Çağının başlangıcındaki ilk adım olarak yer alıyor. Oysa bu tarih; İnsanlık için büyük adım ama tarihe şimdiden bakarsanız, küçülmüş ve kendini küçültmüş bir adım!


Zira ülkesinde çıkartacağı yeni yasa ile aydınlanmanı beşiği sayılan Fransa; İnsan haklarını, hukuku, demokrasiyi, kendi devrimini ve her fırsatta dile getirdiği ve tüm dünyaya yayınladığı “deklarasyonunu” şimdiden yok sayan bir davranış içerisinde.

Fransa meclisinden Perşembe günü geçecek olan yasaya göre, “soykırım yok diyen” 1 yıla kadar hapis ve 45 bin avro para cezası ile yargılanacak. Yani Fransa topraklarında, Fransız yayın organlarında, medyasında, kitaplarda, yazılı ve sözlü olarak “soykırım vardır” diyenler suç işlemiş sayılacaklar.

Paris’in saygın üniversitelerinde tarih bilimciler araştırmalarında, tezlerinde ya da ders verdikleri kürsüde eğer ermeni soykırımı yapılmamış diye bir söz ettiklerinde yargılanacaklar.

Bu öngörünün sonunda tarihe fransız gözüyle bakalım;

“Varennes Olayı, Tuileries Sarayı Baskını, Eylül Katliamı, 40 bin kişinin idam edildiği Vendee isyanı…. ” Dahasınının yazılması için tarihçilere fırsat veriyorum.

1789 yılından 1804 yılına kadar Fransa’nın kendi iç savaşında meydanlarda alenen giyotinle idam edilenlerin dışında kaydı saklananarak katledilen binlerce insanın hesabını merak etmeyip Fransa tarihine bir de 194o yıllarından bakalım.

1940-44 yılları arasında Alman işgalindeyken, meşhur övünmeleriyle “La Résistance” yani “Direniş” adıyla dünya karşısında kendine bunu slogan edinen Fransa, şimdi bu tarihsel gerçekliğini unutarak bundan sonra ne kadar bilimsellikten ve özgürlükten ve aydınlanmasından söz edebilecek?

Fransa’nın direnişi 4 yıl sürmüştü. O da kendi mücadelesi ile değil; ABD’nin askeri desteği ve Rusların Almanlara karşı direnişiyle birlikte Avrupa’nın doğusuna hâkim olmasıyla…

Fransa gibi “soykırım yasasını çıkartarak” para kasası lobilerin dudağına bal çalmak isteyenlere öncelikle başkasının tarihini kendisine dert etmeyip, kendi tarihlerine bakmasının daha sağlıklı bir bal olacağını öneriyorum.

Fransa’nın yarın meclise sunacağı bu yasa sadece kendi iç politikasının bir taktiğidir.

Aydınlanma çağını başlatan bir ülke olarak Fransa bunu göze alabilir mi?

Benim yorumum; Fransa bu yasayı kabul etmeyip erteleyecektir.

Zira Fransa’nın alacağı bu karar bazı davalara emsal teşkil edebileceği gibi (Doğu Perinçek-İsviçre davası) kendi tarihsel ve demokratik kaderini de belirleyecektir.

Perşembe günü sonucu göreceğiz. 23.12.2011′de…

Bu yazıyı beğendiyseniz, bunları da okuyun!:

1. Fransa Paraya mı Sıkıştı? 70 Cent’e mi Muhtaç
2. Afrika Fransa’ya Ambargo mu Uygulayacak?