برای کاربران اینترنت در ایران که از سرعت پایین و کانکشن‌های بی‌کیفیت رنج می‌برند و اینترنت واقعا پرسرعت برای کسر بزرگی از آنها رویایی دور از دسترس است٬ معمولا اطلاعات مرتبط با سرعت و پهنای باند اینترنت در دیگر نقاط دنیا جالب توجه است.

آخرین آمار منتشرشده توسط کمپانی Akamai درباره «وضعیت اینترنت در جهان» در سه‌ماهه پایانی سال ۲۰۱۱ دربرگیرنده مجموعه‌ای از اطلاعات قابل‌تامل درباره سرعت اینترنت و ترافیک حملات سایبری در نقاط گوناگون جهان است.

کمپانی Akamai از سال ۲۰۰۸ با بهره‌گیری از پلت‌فرم هوشمند ابری خود گزارش فصلی «وضعیت اینترنت» را با بررسی و تحلیل ترافیک سایبری در نقاط گوناگون جهان منتشر می‌کند. آخرین گزارش آنها نشان می‌دهد که میانگین سرعت اینترنت در جهان٬ در سه‌ماهه پایانی ۲۰۱۱ نسبت به مدت مشابه سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۱۴ درصد کاهش یافته و از ۲/۶ مگابیت بر ثانیه به ۲/۳ مگابیت بر ثانیه رسیده است. دو گزارش پیشین این کمپانی نشان‌دهنده رشد میانگین سرعت اینترنت در جهان بود.

گزارش کامل و نقشه اینتراکتیو این کمپانی درباره وضعیت اینترنت در جهان را از اینجا ببینید.

ایران؛ جهنم کاربران اینترنت

بررسی داده‌های منتشرشده در این آمار٬ تفاوتی فاحش میان سرعت اینترنت در ایران و دیگر نقاط جهان را نشان می‌دهد. به دلایل گوناگون٬ از جمله فیلترینگ گسترده و بهره‌گیری اکثر کاربران ایرانی اینترنت از ابزارهای عبور از فیلترینگ٬ اطلاعات دقیقی درباره وضعیت اینترنت در ایران وجود ندارد٬ اما بدیهی است که هنوز میانگین سرعت در ایران در بند کیلوبیت بر ثانیه محصور مانده است.

اکثر کاربران ایرانی به ناچار با کانکشن‌های دایل‌آپ به اینترنت متصل می‌شوند که حداکثر سرعت آن ۵۶/۶ کیلوبیت بر ثانیه است و در کمال ناباوری اینترنت بالای ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه٬ در ایران «اینترنت پرسرعت» محسوب می‌شود. این در حالی است که تنها ۱/۲ درصد از کانکشن‌های اینترنت در دنیا٬ سرعتی کمتر از ۲۵۶ کیلوبیت بر ثانیه دارند. با این حساب٬ ایران را می‌توان «جهنم کاربران اینترنت» دانست.

این کمپانی کانکشن‌های ۲ مگابیت بر ثانیه و بالاتر از آن را «اینترنت پرسرعت» محسوب می‌کند که بر این اساس٬ تنها ۱ درصد از کاربران ایرانی به «اینترنت پرسرعت» دسترسی دارند.

کره جنوبی؛ بهشت کاربران اینترنت

پرسرعت‌ترین اتصالات اینترنتی در جهان از آن کره جنوبی است. ۸۳ درصد کاربران کره‌ای به کانکشن‌هایی با سرعت ۵ مگابیت بر ثانیه و بالاتر از آن دسترسی دارند. کره جنوبی سال‌هاست که «بهشت کاربران اینترنت» است. میانگین سرعت اینترنت در این کشور ۱۷/۵ مگابیت بر ثانیه است. در میان ۷ کشور اروپایی این فهرست٬ هلند پرسرعت‌ترین کانکشن‌ها (میانگین ۸/۲ مگابیت بر ثانیه) را در اختیار دارد و پیش‌گام اروپاییان است.

پس از کره جنوبی٬ این کشورها به ترتیب در جایگاه دوم تا دهم قرار گرفته‌اند: ژاپن (با میانگین سرعت ۹/۱ مگابیت بر ثانیه)٬ هنگ‌کنگ (۹/۱)٬ هلند (۸/۲)٬ لاتویا (۷/۸)٬ سوئیس (۷/۳)٬ ایرلند (۶/۸)٬ جمهوری چک (۶/۷)٬ رومانی (۶/۴) و بلژیک (۶/۱).

بر اساس آمار Akamai آمریکا در این جدول رده‌بندی با میانگین سرعت ۵/۸ مگابیت بر ثانیه در جایگاه سیزدهم قرار گرفته است.

استفاده از اینترنت روی تجهیزات موبایل هم در سه‌ماهه پایانی ۲۰۱۱ افزایش چشمگیری داشته. بر اساس آخرین آمار٬ میانگین سرعت اینترنت موبایل در جهان ۱ مگابیت بر ثانیه است. یک کمپانی سرویس‌دهنده در آلمان٬ پرسرعت‌ترین اینترنت را به مشتریان موبایل خود ارائه می‌کند. میانگین سرعت سرویس‌های این کمپانی ۲۳/۴ مگابیت بر ثانیه است.

­

۱۰۰ شهری که پرسرعت‌ترین اینترنت‌های جهان را در اختیار دارند

با تحلیل آمار این کمپانی٬ فهرستی از ۱۰۰ شهر جهان منتشر شده که پرسرعت‌ترین اتصالات اینترنتی را در اختیار دارند. شهرهای توسعه‌یافته آسیایی در این فهرست اکثریت را به خود اختصاص داده‌اند. ۶۹ شهر آسیایی در این فهرست حضور دارند٬ و جالب این‌که در این میان ۶۱ شهر از ژاپن‌اند. ۲۴ شهر از آمریکایی شمالی هم در این فهرست قرار دارند؛ ۲۲ شهر از ایالات متحده آمریکا و ۲ شهر از کانادا.

هفت شهر اروپایی هم در این فهرست حضور دارند؛ ۳ شهر از سوئد٬ ۲ شهر از سوئیس٬ و یک شهر در رومانی و لاتویا. استرالیا هم یک نماینده در این فهرست دارد.

نمایی از حملات اینترنتی در جهان؛ چین در صدر مهاجمان

آمار Akamai درباره حملات اینترنتی نشان می‌دهد که بیش از ۱۳ درصد ترافیک حملات سایبری از سوی چین بوده است. آمریکا با ۱۰ درصد و اندونزی با ۷/۶ درصد در جایگاه دوم و سوم قرار گرفته‌اند.

در مجموع٬ به تفکیک قاره‌ها٬ ۴۵ درصد حملات سایبری از آی‌پی‌هایی صورت گرفته که سرورهای ریشه آنها در آسیا و اقیانوسیه قرار دارند. اروپا با ۳۳ درصد و آمریکا با ۲۰ درصد در جایگاه‌های بعدی قرار دارند.

فایل پی‌دی‌اف گزارش کمپانی Akamai را می‌توانید از اینجا دانلود کنید.

«از نوادگان آرش و کوروش و رهروان شهدای جنگ تحمیلی جز این انتظار نمی‌رفت و با همت جوانان پیج الجزیره را هم می‌بندیم.» این کامنت را یکی از کاربران اینترنت در سایت خبری الف، پای خبری گذاشته که از حمله چند ده هزار کاربر ایرانی فیس‌بوک به صفحه رسمی ‌پادشاه عربستان خبر می‌دهد. در نتیجه این هجوم سایبری، با ابزار کامنت‌های بعضا استهزاآمیز، شبیه «یا شیخ، اقرا گچ پژ!» و گاه فحش‌آلود و توهین‌آمیز٬ ملک عبدالله بن عبدالعزیز، صفحه رسمی‌اش در فیس‌بوک را بست اما، ماجرا در فضای مجازی به اینجا ختم نشد. 

یک اینویتیشن ساده؛ «وطن یعنی همه آب و همه خاک»

 بهانه این اعتراض، نزدیک شدن به روز دهم ادیبهشت، «روز ملی خلیج فارس» بود، همان بهانه‌ای که باعث شده عده زیادی از کاربران ایرانی فیس‌بوک، در روزهای گذشته، عکس پروفایل و گاه کاور فتوهای فیس‌بوک‌شان را به تصویر خلیج فارس اختصاص بدهند؛ تصویری که مشخصا جزایر تنب بزرگ و کوچک و ابوموسی در آن به دقت معلوم شده است.

بار دیگر تب «خلیج همیشه فارس» در فضای مجازی بالا گرفته، تبی که انگار چندان با جهت‌گیری‌های سیاسی کاری ندارد و مدافعان و مخالفان حکومت را متحد می‌کند. دعوای این بار پس از حضور محمود احمدی‌نژاد در جزیره ابوموسی آغاز شد و به دعواها و مجادله‌های قدیمی ‌شکل تازه ای بخشید. مقامات امارات متحده عربی این حضور را تحریک‌آمیز خواندند و بسیاری از مخالفان قسم‌خورده ایرانی احمدی‌نژاد در استتوس‌هایی در فیس‌بوک از حضور احمدی‌نژاد با لحن قدرشناسانه‌ای تشکر کردند.

قرار فیس‌بوکی ایرانیان اما، ساعت ۲۳ جمعه شب بوده اما تا عصر روز جمعه حدود ۵ هزار کامنت به صفحه فیسبوک ملک عبدالله با ۳۵ هزار فَن ارسال شده است. منابع غیررسمی، تعداد کامنت‌ها را تا یک میلیون هم تخمین زده‌اند٬ اما به نظر می‌رسد آمار ۶۰ هزار کامنت از سوی برخی دیگر از رسانه‌ها منطقی‌تر باشد. در عین حال صفحه رسمی‌کاخ سفید در فیس‌بوک هم با بیش از یک میلیون و ۳۴۰ هزار عضو  از هجوم این کامنت‌ها مصون نمانده است؛ کامنت‌هایی که از اوباما می‌خواهند حمایت دولت ایالات متحده از امارات متحده عربی را متوقف کند. آن‌طور که تاکنون مشخص شده، این دعوت به درخواست یک کاربر اینترنتی انجام شده اما ناگهان به شکل غیرمنتظره‌ای مورد توجه قرار گرفته شده است.

پتیشن پشت پتیشن؛ دعوا بر سر یک اسم

 مناقشات مربوط به نام خلیج فارس و جزایر مربوط به آن، همچنان که در سیاست خارجی ایران بحث‌های تاریخی مفصل پرسابقه‌ای را رقم زده، در فضای مجازی هم تازگی ندارد. سال‌هاست که بحث‌های مربوط به خلیج فارس مطرح است و در فضای مجازی بحث‌های احساسی آن‌چنانی را دامن می‌زند.

“در خیل مبارزان ده‌ها هزارتایی خلیج فارس بسیاری از همین‌خوش‌نشین‌های قهرمان پنهان شده‌اند؛ اسلکتیویست‌هایی که دچار توهم تاثیرگذاری‌اند”

پتیشن‌های بسیاری در تمامی ‌این سال‌ها امضا شده و سابقه تمهیدات تکنولوژیک در فضای مجازی در دفاع از نام خلیج فارس آن‌قدر کهنه و هویدا است که نیازی به یادآوری جز به جز نیست؛ انگار هر ایرانی، لااقل یک بار یکی از این پتیشن‌ها را امضا کرده است. اما این بار بحث به جاهای باریک‌تری کشیده شده؛ قرار است، آن‌طور که در کامنت‌های مختلف آمده، جماعت چند ده هزارتایی مهاجم، صفحات العربیه و الجزیره را هم هدف این دست حملات قرار دهند.

جنگ علیه کسانی که «سوسمارخور» می‌نامند

مدتی است در فضای مجازی و خصوصا صفحه فیس‌بوک، بحث‌هایی در نقد «روحیه نژادپرستانه ایرانی» شکل گرفته است. مدعیان اعتقاد دارند رفتار ما با همسایگان افغان به عنوان نمونه‌ای از رفتارها و اعتقادات نژادپرستانه ضد انسانی باید مورد مطالعه قرار گیرد. منتشر شدن اخباری از رفتارهای غیرمسئولانه با مهاجران افغان ساکن ایران در شکل انتشار یک عکس از استخری در یکی از شهرهای مذهبی که ورود افغان‌ها را ممنوع کرده یا خبری از منع حضور افغان‌ها در نوشهر در استان مازندران، جای خود را در رسانه‌های خبری باز کرد تا جایی که تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی دست‌اندرکار ساخت گزارش‌هایی از خاطرات رنج‌آلود افغان‌هایی شود که زمانی در ایران سکنی گزیده بودند.

در روزهای گذشته، یک کمپین ضد نژادپرستی علیه افغان‌های ساکن ایران در فیس‌بوک، بحث‌هایی را در این موارد پیش کشیده است. کامنت‌های استهزا آمیز در صفحه فیس‌بوک پادشاه عربستان که ناتوانی اعراب از تلفظ حروف «گ‌چ‌پ‌ژ» را به سخره گرفته و همچنین انتشار ادبیات ضد عربی در محتوای برخی نوشته‌ها، مورد اعتراض آن بخش دیگر ساکنان فیس‌بوک که این روزها با شدت و حدت در حال نقد روحیات به زعم خود نژاد پرستانه ایرانی هستند، قرار گرفته است.

 یکی از خبرنگاران و برنامه‌سازان تلویزیون بی‌بی‌سی در استتوس خود این‌طور می‌نویسد: «ما یه جامون رو می‌خوایم درست کنیم می‌زنیم یه جا دیگه‌مون رو خراب می‌کنیم! می‌خوایم مثلاً از تمامیت ارضی‌مون دفاع کنیم، به سخیف‌ترین ورطه نژادپرستی می‌افتیم! عرب‌ها به فرض سوسمارخور بودن‌شون برای ما اون‌قدر عجیب‌اند که برای خیلی از اروپایی‌ها کله‌پاچه گوسفند خوردن ما‍! اما اینجا هیچ‌کس کله‌پاچه خوردن هم‌وطنان من رو مسخره نمی‌کنه. یا این گیر کودکانه‌ای که به نبودن حروف گچ‌پژ در عربی می‌دیم، انگلیسی‌ها هرگز در مورد نبودن th در زبون ما نمی‌دن! من به جای یه عرب باشم می‌گم شما هر وقت فرق س و ص و ث رو با هم فهمیدین، هر وقت فرق ز و ظ و ض رو فهمیدین، هر وقت فرق ت و ط رو فهمیدین، من هم برای شما گچ‌پژ رو تلفظ می‌کنم!»

هر چه رهبر جمهوری اسلامی‌ بگوید

هورا کشیدن سایت‌های خبری محافظه‌کار و نشریاتی چون روزنامه «هفت صبح» از رسانه‌های وابسته به اسفندیار رحیم‌مشایی در دفاع از این حرکت، در حالی انجام می‌شود که سایت فیس‌بوک در ایران فیلتر و غیرقابل‌دسترس است. با این‌حال در چند روز گذشته، این رسانه‌ها بی ترس و محابا، به این خبر با ادبیاتی تایید کننده و تشویق‌آمیز پرداخته‌اند تا جایی که روزنامه هفت صبح تیتر یک خود را به این «جنگ سایبری» اختصاص داده و مشروحی از اتفاقات مرتبط را در یک گزارش تاییدآمیز و جانب‌دارانه آورده است.

همین جهت‌گیری و جانب‌داری صریح رسانه‌های محافظه‌کار واکنش کاربران را در پی داشته، چنان‌که در کامنتی در سایت خبری الف پای خبر «جوانان ایرانی  در فیس‌بوک گل کاشتند»، می‌خوانیم: «شما چجوری می‌رید فیس‌بوک ؟ آقا مگه فیلتر نیست؟ مگه فیس‌بوک بد نیست؟ مگه نگفتن جرمه؟ پس چجوری حرکت جوانان ایرانی در فیس‌بوک می‌تونه خوب باشه؟ آقا شما به روح اعتقاد دارید؟»

همه اینها در حالی است که در همین چند روز گذشته استفتا از رهبر جمهوری اسلامی ‌درباره استفاده از سایت فیس‌بوک در همین سایت‌ها و رسانه‌ها منتشر شده است: «باسمه تعالی٬ سلام علیکم و رحمة الله و برکاته٬ به‌طور کلی اگر (استفاده از فیس‌بوک) مستلزم مفسده (مانند ترویج فساد، نشر اکاذیب و مطالب باطل) بوده و یا خوف ارتکاب گناه باشد و یا موجب تقویت دشمنان اسلام و مسلمین شود، جایز نیست٬ والا مانعى ندارد. موفق و مؤید باشید.»

نکته جالب توجه این است که همین سایت خبری «الف» حکم مذهبی رهبر را به نقل از بخش احکام سایت تبیان این‌طور تفسیر می‌کند: « نکته‌ای که در حکم بالا مشخص است این است که در صورتی که این فعالیت موجب تقویت دشمنان اسلام و مسلمین شود جایز نیست در حالی که ماهیت شبکه‌های مجازی بر پایه جمع‌آوری اطلاعات می‌باشد و هر‌چه استفاده‌کنندگان آن بیشتر باشند و در استفاده از آن محدودیت کمتری برای خویش قائل باشند اطلاعات بیشتری را برای این شبکه‌های اطلاعاتی فراهم می‌کنند و در نتیجه منجر به تقویت دشمنان می‌شود. به نظر می‌آید این حکم نه حرام بودن مطلق فعالیت در این سایت را می‌رساند و نه جایز بودن آن را اثبات می‌کند بلکه به نوعی فی‌مابین است. به هر حال تشخیص مصداق این حکم به عهده‌ی‌ خود شماست.»

به سبک خوش‌نشین‌ها وعافیت‌طلب‌‌ها

شاید برای عده ای از دست‌اندرکاران مطالعات رسانه‌ای و پژوهشگران حوزه اینترنت و جهان مجازی، دعوای خلیج فارس در فیس‌بوک، یک نمونه عالی و کامل مطالعاتی در باب بحث «اسلکتیویسم» (Slacktivism) باشد. اسلکتیویسم ترکیب «اسلکر» به معنای خوش‌نشین و عافیت‌طلب و اکتیویسم (به معنای کنش‌گری) است. به این معنا که اسلکر برای به دست آوردن احساس رضایت از انجام یک فعالیت اجتماعی، بدون هیچ نتیجه عملی مشغول فعالیت‌هایی می‌شود که جز آن حس رضایت شخصی از انجام دادن کاری، هیچ دست‌آورد یا دست کم نتیجه مهم ‌دیگری در پی ندارد.

امضا کنندگان صرف پتیشن‌های اینترنتی،  آنها که مدام در کار کپی پیست استتوس‌ها هستند، کسانی که به انجمن‌های مختلف می‌پیوندند بدون آنکه فعالیت خاصی در آن انجمن انجام دهند، آنها که مدام کارشان اعلام اعتراض‌های کم‌هزینه در شبکه‌های مجازی است، در شمار همین خوش‌نشین‌هایی هستند که ابزارهای ارتباطی مدرن را در جهت رفتارهای کم‌هزینه‌  و عموما بی‌نتیجه که فقط احساس رضایت و توهم تاثیرگذاری از انجام عملی را به شخص منتقل می‌کنند، به کار می‌گیرند. در خیل مبارزان ده‌ها هزارتایی خلیج فارس بسیاری از همین‌خوش‌نشین‌های قهرمان پنهان شده‌اند؛ اسلکتیویست‌هایی که دچار توهم تاثیرگذاری‌اند.

ژیلا بنی‌یعقوب روزنامه‌نگار و فعال حقوق زنان، به تازگی کتابی نوشته به نام «زنان در بند ۲۰۹ اوین.» کتاب مشخصا دوره ای از فعالیت جنبش زنان را به تصویر می‌کشد و آنچه متعاقبا در شکل بازداشت و زندان  پیش آمد. نکته جالب توجه این است که بنی‌یعقوب تسلیم شرایط سانسور حکومتی نشده. او کتابش را از طریق یک ناشر ایرانی خارج کشور به دست چاپ سپرده است. گفت‌وگوی زیر درباره «زنان در بند ۲۰۹ اوین» و انگیزه نویسنده‌اش از انتشار آن در خارج از مرزهای ایران است.

خانم بنی‌یعقوب، شما به تازگی کتابی نوشته‌اید به نام «زنان در بند ۲۰۹ اوین.» ایده نوشتن این کتاب از کجا آمد؟

ژیلا بنی‌یعقوب: همان لحظه‌ای که در تظاهرات زنان در میدان هفت‌تیر تهران بازداشت شدم تصمیم گرفتم که حتما این اتفاقات را ثبت کنم. البته ابتدا تصورم این بود که تنها یک گزارش درباره‌اش بنویسم. پس از آزادی از نخستین دوره زندان‌ام گزارشی درباره آنچه بر من و دیگر زنان در آن تظاهرات و پس از آن در زندان گذشت، نوشتم که البته هیچ روزنامه‌ای به خاطر سانسور حکومتی حاضر به چاپش نبود و سرانجام در وب‌سایت کانون زنان ایرانی که سردبیری‌اش با خودم بود منتشر شد و البته به نقل از این وب‌سایت در نشریات متعددی بازنشر پیدا کرد.

وقتی برای دومین بار من به همراه تعدادی از زنان برابری‌خواه بار دیگر به زندان افتادیم، تصمیم گرفتم که مبارزه زنان ایرانی را برای به دست آوردن حقوق برابر به طور جدی‌تر ثبت کنم. نگران بودم این همه فداکاری و تلاش فعالان جنبش زنان برای کسب بدیهی‌ترین حقوق‌شان خیلی زود فراموش شود، مثل خیلی دیگر از تلاش‌های زنان در طول تاریخ که چیز چندانی از آن باقی نمانده است. به همین دلیل این ایده به سراغم آمد که ماجرای تظاهرات مهم زنان در خرداد ۸۵ و همین‌طور تجمع زنان در اسفند همان سال در تهران را که منجر به بازداشت تعدادی از فعالان زن شد به کتاب تبدیل کنم، البته به همراه آنچه در زندان بر آنها گذشت.

آیا برای نوشتن این کتاب، یک هدف خاص داشته‌اید؟ اگر این‌طور است، آن هدف مشخصا چیست؟

ثبت مبارزات زنان ایرانی برای کسب برابری و البته ارائه تصویری واقع‌بینانه از زنانی که در مسیر این مبارزه به زندان افتاده‌اند.

 برای نوشتن «زنان در بند ۲۰۹» طرح پیوسته اولیه‌ای داشتید یا صرفا این کتاب مجموعه‌ای از پراکنده‌هاست؟

قطعا طرح پیوسته و مشخصی داشتم و همین طور که از کتاب پیداست مجموعه ای از پراکنده‌ها نیست.

کتاب شما، زندانی‌های زن چه دوره‌ای از بند ۲۰۹ را در بر می‌گیرد؟

سال ۸۵ و البته زندانیان مربوط به جنبش زنان را در بر می‌گیرد.

رویدادهای مربوط به بند ۲۰۹ تمامی ‌ندارد. چطور تصمیم گرفتید تا همین‌جا بسنده کنید؟

در این کتاب به همین بسنده کرده‌ام و امیدوارم بتوانم آن را ادامه بدهم. همان‌طور که می‌دانید سابقه بازداشت و زندانی بودن من در بند ۲۰۹ صرفا محدود به این دوره زمانی که در این کتاب روایت کرده‌ام، نمی‌شود. من در مرحله نخست اولویت را به آن بخش داده‌ام که به فعالان جنبش زنان مربوط می‌شود و این یک‌جورهایی به دغدغه‌ها و علاقمندی‌های ذهنی‌ام بازمی‌گردد. امیدوارم دیگر دوره‌های زنان را در این بند از جمله دوره زندانیان پس از انتخابات و جنبش سبز را نیز روایت کنم.

 کوتاه و کلی، زنان بند ۲۰۹  در این دوران را چطور تعریف می‌کنید؟

پرشور، مصمم، با روحیه و پرانرژی.

 در این کتاب شما به مرور خاطرات خودتان در بند ۲۰۹ می‌پردازید یا کتاب شنیده‌ها و شواهد آدم‌های دیگری را هم دربر می‌گیرد؟

کتاب روایت دیده‌ها و شنیده‌های خودم در بند ۲۰۹ است.

گویا در این کتاب خاطره ای هم از بهمن احمدی امویی هست؟

بله. دلیلش هم این بود که در تظاهرات بیست و دوم خردادماه ۱۳۸۵ در تهران علاوه بر چهل و چند زن٬ بیش از سی مرد نیز بازداشت شدند؛ مردانی که اغلب آنها به عنوان مدافعان حقوق برابر آمده بودند تا از خواسته‌های زنان معترض حمایت کنند. به جز دو سه نفر٬ کمتر کسی نام بقیه آن مردان را می‌داند. بهمن یک هفته با این مردان در بند ۲۰۹ بود و خاطرات خودش را در این‌باره نوشت. با انتشار این خاطرات سعی کرده‌ایم که خاطره آن مردان را نیز که به همراه زنان بازداشت شدند ماندگار کنیم.

تاثیرگذارترین روایت این کتاب به انتخاب خودتان کدام است؟

 شاید زمان ورودمان به بند ۲۰۹ پس از بازداشت اسفندماه ۱۳۸۵.

فکر می‌کنید مکتوب کردن این رویدادها چه نقشی در حافظه جنبش‌های اعتراضی ایران داشته باشد؟

امیدوارم که اجازه ندهد تلاش و مبارزات زنان ایرانی از خاطر برود و همچنین شاید به عنوان تجربه‌هایی بتواند مورد استفاده زنان در سال‌های اینده و یا در دیگر کشورها به‌ویژه کشورهای منطقه قرار بگیرد.

نوشتن از یک دوران تلخ که تا حدی تجربه‌ها و حس‌های خودتان را هم در برمی‌گیرد، باید به لحاظ حسی سخت باشد. چطور می‌نوشتید؟

راستش دوره‌ای که با فعالان جنبش زنان در سال ۸۵ در زندان گذراندم آن‌قدر برایم آموزنده بود که به راحتی بخش‌های تلخ‌اش را تحت‌الشعاع قرار می‌داد. احساسات تلخ این دوران با دوره‌ای که پس از انتخابات ۸۸ در زندان گذراندم قابل مقایسه نیست. سال ۸۸ و زندان مربوط به حوادث جنبش سبز نسبت به سال ۸۵ بسیار تلخ‌تر بود و برای نوشتن آن از نظر حسی بیشتر مشکل دارم تا دوره‌ای که در این کتاب روایت کرده‌ام.

کتاب از طرف انتشارات باران در سوئد به بازار آمده. چطور شد که به انتشارات خارج از کشور فکر کردید؟

چون ناشری در ایران به خاطر قوانین سخت سانسور حاضر به چاپش نبود.

روزنامه گاردین از هفته گذشته (۱۵ آوریل) در بخش ویژه‌ای که با عنوان «نبرد بر سر اینترنت» در وب‌سایت آن راه‌اندازی شده٬ مقالات٬ گزارش‌ها٬ گفت‌وگوها و نظرسنجی‌های گوناگونی را درباره چالش‌ها و تهدیدهای پیش‌روی اینترنت در عصر انقلاب‌های دیجیتال و گسترش انفجاری شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده است.

چالش‌هایی که اینترنت٬ به‌عنوان بزرگ‌ترین شبکه ارتباطی در جهان با آن مواجه است٬ طیف گسترده‌ای را در بر می‌گیرد که این روزها بحث‌ بر سر آنها بالا گرفته و با افزایش تهدیدها٬ نگرانی‌ها نسبت به جزیره‌ای شدن اینترنت نیز به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته است. حالا دیگر مساله فقط محدود به دیکتاتورها و تمامیت‌خواهان نیست. تاثیرات شگرف اینترنت بر تحولات سیاسی و اجتماعی٬ حتی رهبران بزرگ‌ترین دموکراسی‌های دنیا را هم نگران و هراسان کرده است. رهبران سیاسی در سراسر جهان حالا به یافتن راه‌هایی برای کنترل تاثیرات بی‌کران اینترنت و تکنولوژی‌های نوین ارتباطی می‌اندیشند.

تشدید نظارت دولتی و افزایش تلاش دولت‌ها برای رهگیری و سرکوب دیجیتال شهروندان٬ بی‌توجهی کمپانی‌های بزرگ تامین‌کننده تجهیزات شبکه به امنیت و حریم خصوصی کاربران در سراسر جهان و همکاری مستقیم آنان با دولت‌ها٬ رشد انفجاری جنگ‌های سایبری و افزایش تلاش دولت‌ها برای محدود کردن حقوق اساسی کاربران جهان مجازی از مجرای قانون٬ از مهم‌ترین چالش‌هایی است که آزادی اینترنت با آن مواجه است.

آزادی اینترنت و گردش آزاد اطلاعات٬ آرمانی است که چهره‌های بسیاری در سراسر جهان برای تحقق آن می‌کوشند؛ از تحلیل‌گران و تئوریسین‌های پیش‌روی ارتباطات دیجیتال گرفته تا گیک‌ها٬ هکتیویست‌ها٬ پروفسورها٬ کدنویس‌ها٬ دانشمندان علوم کامپیوتر و گاه سیاست‌مدارانی که در خط مقدم «نبرد بر سر آزادی اینترنت» مشغول مبارزه با مخالفان گردش آزاد اطلاعات‌اند.

گاردین فهرستی از ۲۰ قهرمان مبارزه در راه آزادی اینترنت را در لیست “Open 20” در صفحه ویژه Battle for the Internet منتشر کرده است که در ادامه این چهره‌های جهانی را می‌بینید و شرح مختصری از فعالیت‌هایشان می‌خوانید. این فهرست در دو بخش در آزادسایبر منتشر می‌شود.

۱) ریچارد فالکوینگ٬ بنیان‌گذار «پایرت پارتی»

پایرت‌ها٬ یا همان دزدان دریایی دوست‌داشتنی و کپی‌رایت‌ستیز جهان مجازی٬ که حالا در بسیاری از کشورها و به‌خصوص در اروپا در قالب حزب‌های گاه بسیار تاثیرگذار و گاه حاشیه‌ای٬ در پهنه سیاست هم حضور دارند٬ توسط ریچارد فالکوینگ تاسیس شده‌اند.

فالکوینگ Pirate Party را در سال ۲۰۰۶ در سوئد ثبت کرد و هدف اصلی آنها آزادی اطلاعات٬ شفافیت٬ حفاظت از حریم خصوصی و حقوق دیجیتال شهروندان و ایجاد اصلاحات بنیادین در قوانین مرتبط با کپی‌رایت٬ مالکیت معنوی و به اشتراک‌گذاری فایل‌ها در جهان مجازی است.

اینترنت آزاد٬ رویای آنهاست و از آنجایی که خود را نسل جدید مبارزان «جنبش آزادی‌های مدنی» می‌دانند٬ هیچ‌گونه مانعی را بر سر راه به‌اشتراک‌گذاری فایل‌ها در جهان نمی‌پذیرند. بیشترین میزان تاثیرگذاری آنها در سوئد است٬ و در آلمان جایگاه سومین حزب تاثیرگذار سیاسی را کسب کرده‌اند. آنها در ۵۶ کشور جهان حضور دارند. پایرت‌ها حالا در پارلمان اروپا هم دو نماینده دارند.

از اینجا می‌توانید سخنرانی ریچارد فالکوینگ در TED را ببینید.
از اینجا ریچارد فالکوینگ را در توییتر دنبال کنید.

۲) بیرگیتا یانسداتیر٬ نماینده پارلمان ایسلند

ایسلند٬ «بهشت آزادی اینترنت» در جهان است و اینترنت در این کشور با کمترین محدودیت‌ها و نظارت‌ها و چالش‌ها روبرو است. بیرگیتا یانسداتیر٬ شاعر-اکتیویست ایسلندی است که از سال ۲۰۰۹ به دنیای سیاست قدم گذاشته و به پارلمان ایسلند راه یافته است. او به‌خاطر نقش پررنگش در حمایت از ویکی‌لیکس برای انتشار ویدئوهای تحول‌ساز و اسناد محرمانه سیاسی و دیپلماتیک٬ در فهرست مبارزان آزادی اینترنت قرار گرفته است.

خانم یانسداتیر٬ از مدافعان و طراحان طرح‌هایی است که برای تبدیل کردن ایسلند به «بهشت آزادی بیان» به پارلمان این کشور ارائه می‌شوند. او همچنین از جمله کسانی است که از دولت آمریکا به‌خاطر ارائه طرح جنجال‌برانگیز NDAA برای شنود مکالمات و رهگیری ارتباطات دیجیتال شهروندان٬ شکایت کرده‌اند.

از اینجا می‌توانید بیرگیتا یانسداتیر را در توییتر فالو کنید.

۳) جان پری بارلو٬ بنیان‌گذار EFF

بنیاد آمریکایی Elctronic Frontier که با نام اختصاری EFF شناخته می‌شود٬ در سال ۱۹۹۰ تاسیس شد و از همان زمان خود را «اولین خط دفاع» در برابر حملاتی خواند که آزادی اینترنت را هدف قرار داده بودند.

جان پری بارلو٬ یکی از بنیان‌گذاران این بنیاد بود که از دو دهه پیش تا کنون از طریق اقدام مستقیم٬ چالش‌های قانونی٬ آگاه‌سازی افکار عمومی و کمپین‌های سیاسی برای تحقق آزادی بیان٬ آزادی‌های دیجیتال و گردش آزاد اطلاعات تلاش می‌کند. مبارزه با شنود٬ رهگیری و سانسور دولت‌ها و ساماندهی حقوق مالکیت معنوی از دیگر اهداف این بنیاد مستقر در سن‌فرانسیسکو است.

از اینجا می‌توانید جان پری بارلو را در توییتر فالو کنید.

۴) جیکوب اپلبام٬ هکر و کدنویس پروژه Tor

جیکوب اپلبام از مشهورترین هکرهای جهان و از اکتیویست‌هایی است که حالا به عنوان پژوهشگر کامپیوتر در دانشگاه واشنگتن مشغول به کار است٬ او همچنین از اعضای اصلی تیم طراحی و توسعه نرم‌افزار Tor است که برای عبور از سد فیلترینگ و فراهم کردن امکان ناشناس‌ماندن در فضای وب ارائه شده است. (بخوانید: گفت‌وگو با مدیر پروژه Tor)

او که از مهم‌ترین فعالان مبارزه با سانسور اینترنت در جهان است٬ از جمله افرادی است که بارها از جولین آسانژ و پروژه ویکی‌لیکس حمایت کرده و به همین خاطر بارها در فرودگاه‌های گوناگون٬ مقامات آمریکایی تجهیزات الکترونیک او را ضبط کرده‌اند.

گفت‌وگو با جیکوب اپلبام درباره طرح جنجالی سوپا و سانسور اینترنت را در یوتیوب ببینید.

از اینجا جیکوب اپلبام را در توییتر فالو کنید.

۵) جولین آسانژ٬ بنیان‌گذار ویکی‌لیکس

جولین آسانژ بی‌تردید از خبرسازترین چهره‌های جهان در سال ۲۰۱۱ بود. انتشار ۲۵۰ هزار سند دیپلماتیک و محرمانه در ویکی‌لیکس٬ پروژه‌ای که آسانژ بنیان‌گذار و نیروی محرکه‌اش بود٬ جهان را تکان داد؛ تکانی سنگین و استراتژیک که به اعتقاد بسیاری از تحلیل‌گران جهان فن‌آوری اطلاعات٬ تا مدت‌ها اثرات و پی‌آمدهایش در جهان ملموس و محسوس خواهد بود.

آسانژ بارها تاکید کرده که شفافیت کامل در عرصه سیاست و دیپلماسی جهانی٬ هدف اصلی او از راه‌اندازی این پروژه است و گرچه با دشواری‌های متعددی روبرو شده که در موارد بسیاری دست حمایت دولت‌های هراسان در پس آن است٬ اعلام کرده که هم‌چنان به فعالیت خود در این زمینه ادامه خواهد داد. جولین آسانژ از مهم‌ترین چهره‌ها و رهبران جنبش آزادی اینترنت در جهان است٬ و شاید قدرتمندترین صدایی که در تکاپوی تحقق این هدف است.

۶) آدا لاولس٬ برنامه‌نویس نابغه قرن نوزدهم

آدا لاولس٬ زنی که در سال ۱۸۵۲ در سن ۳۷ سالگی از دنیا رفت٬ به اعتقاد بسیاری از نظریه‌پردازان فن‌آوری اطلاعات٬ الهام‌بخش فعالان آزادی اینترنت است. او را به‌عنوان نخستین برنامه‌نویس جهان می‌شناسند که حتی پیش از ظهور کامپیوتر٬ با کار کردن روی «ماشین‌های اختلاف» و «موتورهای تحلیلی» نخستین بهره‌گیری از الگوریتم‌ها را در دنیا به ثبت رساند.

او در قرن نوزدهم نقش کامپیوترها در موسیقی٬ هنر و دیگر جنبه‌های زندگی انسان‌ها را پیش‌بینی کرده بود. در سال‌های اخیر بزرگ‌داشت «روز آدا لاولس» در ۱۶ اکتبر٬ تبدیل به سنتی آنلاین شده که از آن برای تبلیغ٬ ترویج و ترغیب نقش‌آفرینی زنان در جهان علم٬ تکنولوژی و رسانه بهره می‌گیرند.

۷) ریچارد استالمن٬ بنیان‌گذار بنیاد «نرم‌افزارهای آزاد»

اگر از هواداران و کاربران Open Source باشید٬ بی‌تردید نام ریچارد استالمن را شنیده‌اید. او مشهورترین اکتیویست٬ مبتکر و مبلغ آزادی نرم‌افزار و نرم‌افزارهای آزاد و متن‌باز است. او در تور سخنرانی‌های خود که در سراسر جهان برگزار می‌شود٬ ایده تولید نرم‌افزار‌ها و سیستم‌های عامل Open Source را تبلیغ می‌کند؛ نرم‌افزارهایی که کد باز دارند و امکان ویرایش این کدها برای همه فراهم است.

استالمن در سال ۱۹۸۳ پروژه گنو (GNU) را راه‌اندازی کرد تا سیستم‌عاملی شبیه به یونیکس بسازد٬‌ و از آن زمان همواره سازمان‌دهنده و معمار این پروژه جهانی بوده است. او در اکتبر ۱۹۸۵ جنبش «آزادی نرم‌افزار» را پایه‌گذاری و بنیادی به همین نام تاسیس کرد. او همچنین مبتکر مفهوم Copyleft است؛ مفهومی که برای حل چالش‌های کپی‌رایت ارائه شده است.

وب‌سایت رسمی ریچارد استالمن را از اینجا ببینید.

۸) تیم برنرز لی٬ مخترع «وب پهناور جهانی»

تیم برنرز لی٬ طراح سه دبلیوی معروف٬ World Wide Web و مخترع وب جهانی است. او ۲۰ سال پیش٬ جایی در حوالی کوه‌های آلپ در سوئیس٬ با راه‌اندازی نخستین ‌وب‌سایت جهان٬ برای نخستین بار امکان ارتباط فرامتنی مبتنی بر هایپرلینک را فراهم کرد؛ لینک‌هایی که امروز پس از دو دهه٬ مرزهای جغرافیایی را کم‌رنگ‌تر از همیشه کرده٬ مرزهای سیاسی را در هم شکسته و جهانی به‌هم‌پیوسته ساخته است.

او از مدافعان سرسخت انتقال آزاد داده‌ها است و بی‌توقف برای از میان برداشتن موانعی که بر سر راه آزادی اینترنت قرار می‌گیرند٬ تلاش می‌کند. او چندی پیش به‌خاطر تصمیمش برای شروع کردن آدرس‌های اینترنتی با //:http عذرخواهی کرد و گفت به نظرش دو اسلش به‌کاررفته در این پیش‌وند «کاملا غیرضروری‌اند.»

از اینجا می‌توانید تیم برنرز لی را در توییتر فالو کنید.

پروفسور سباستین ترون٬ بنیان‌گذار Udacity

سباستین ترون از برجسته‌ترین اساتید هوش مصنوعی در جهان است. او در دانشگاه استنفورد آمریکا مشغول تدریس و فعالیت است. آقای ترون از اولین پروفسور جهان است که امکان دسترسی به سخنرانی‌ها و محتوای کلاس‌های درسی خود را برای عموم کاربران فراهم کرد. او برای این کار سرویس Udacity را راه‌اندازی کرد.

حالا دیگر دانشجویان او فقط حاضران در کلاس‌های استنفورد نیستند. بیش از ۱۴۰ هزار دانشجو در نخستین سال فعالیت این وب‌سایت برای دریافت محتوا و حضور آنلاین در کلاس‌های درس او ثبت‌نام کردند.

از اینجا می‌توانید درس‌های ارائه‌شده در Udacity را ببینید.
از اینجا می‌توانید سباستین ترون را در توییتر فالو کنید.

۱۰) انانیمس؛ هکتیویست‌های غیرمتمرکز سازمان‌یافته

«ما ناشناسیم. منتظر ما باشید. ما نمی‌بخشیم و فراموش هم نمی‌کنیم.» این پیغامی بود که در سال ۲۰۱۱ از سوی هکرهای ناشناس برای طیف گسترده‌ای از افراد٬ سازمان‌ها٬ نهادها و دولت‌ها ارسال شد.

این گروه که از هکرها یا فعالان اینترنتی در نقاط گوناگون جهان تشکیل می‌شود و پیوستن به آن برای هر کاربری که دسترسی به اینترنت دارد آزاد است٬ حالا بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ دیجیتال جهان شده که نه‌تنها به بسیاری از تحولات سیاسی و اجتماعی در جهان واکنش نشان می‌دهد٬ که در بسیاری از آنها نقش‌آفرینی می‌کند و بر سرنوشت تحولات تاثیر می‌گذارد. (بخوانید: ۱۰ نکته‌ای که باید درباره هکرهای ناشناس بدانید)

انانیمس گروهی بدون سلسله‌مراتب و رهبری مشخص‌اند و اگرچه FBI و پلیس بسیاری دیگر از کشورها در پی رهگیری و بازداشت اعضای آن‌اند٬ همچنان با قدرت به فعالیت خود ادامه می‌دهد. آنها از تکنیک‌های نفوذ و نیز حملات گسترده تکذیب سرویس در فضای مجازی٬ برای پی‌گیری اهداف و ارسال پیام‌های خود بهره می‌گیرند. ناشناس‌ها از مهم‌ترین مدافعان آزادی اینترنت‌اند.

از اینجا می‌توانید انانیمس را در توییتر فالو کنید.

*برای فالو کردن همه چهره‌های حاضر در این فهرست٬ می‌توانید این لیست توییتری را دنبال کنید.

جنجال بر سر دو فیلم «گشت ارشاد» و «زندگی خصوصی» برای دومین بار به نمازجمعه تهران کشیده شد. احمد خاتمی‌در نماز جمعه این هفته، موضوع را دوباره پی گرفته و حاضر نشده از بحث کنار بکشد و از فرصت فراهم‌شده در تریبون نماز جمعه برای ادامه جنگ و جدلش با وزارت ارشاد به سادگی بگذرد.

ظاهرا مخالفان این دو فیلم در هدفی که پی گرفته‌اند، جدی هستند و تا آخر خط ایستاده‌اند. وزارت ارشاد هم ظاهرا تا به حال از موضع خود کنار نکشیده. به نظر می‌رسد جنجال بر سر این دو فیلم پیام‌های مهمتری در بر دارد؛ این غائله به گمان عده‌ای، گواه جنگ‌های قدرت پشت پرده است و از این رو، پرده آخر این نمایش، احتمالا به نفع آن سو و آن طرف دعوایی است که این روزها در معادلات سیاسی، جبهه پرزورتری دارد.

از نخستین رسانه‌های معترض٬ وب‌سایت افراط‌گرای رجانیوز بود که فیلم «زندگی خصوصی» را نشانه گرفت و آن را «اتاق‌خوابی» و «شبه اروتیک» دانست. قصه این فیلم که قرار است به موضع یک اصلاح‌طلب منحرف بپردازد؛ اصلاح‌طلبی که از تندروی در مواضع خود – چنانچه در ابتدای انقلاب پونز به پیشانی زنان به زعم خود بدحجاب می‌زند – در سال‌های اخیر – با تغییراتی که در دکوراسیون ریش خود می‌دهد – در موضع نفی وجود «امام زمان» قرار گرفته هم نتوانسته بود دل رجانیوزی‌ها را به دست آورد.

آنها حسین فرحبخش، کارگردان فیلم «زندگی خصوصی» را متهم کرده‌اند که به اسم ساختن فیلمی ‌سیاسی «درباره‌ی زندگی پر از تناقض برخی اصلاح‌طلبان افراطی همچون اکبر گنجی و عطاالله مهاجرانی، دوباره فیلمی ‌با دغدغه‌های همیشگی خود ساخته و حتی این بار گستاخانه‌تر به طرح مسائلی همچون «زن صیغه‌ای» و «خیانت» پرداخته» و در یک «موقعیت سنجی هوشمندانه» خواسته شکست تجاری فیلم‌های قبلی خود و شرکایش را جبران کند.

خبرگزاری فارس اما، فیلم زندگی خصوصی را هم علیه حسین شریعتمداری، هم علیه صفارهرندی و هم علیه احکام دین می‌داند. خبرگزاری فارس٬ تریبون نهادهای نظامی و امنیتی و وابسته به سپاه پاسداران٬ با آن‌که تایید می‌کند هر کس با «سواد سیاسی متوسط» متوجه می‌شود این فیلم درباره اکبر گنجی است٬ اما اعلام می‌کند که از نظر گردانندگان این سایت «بدون تردید فیلم زندگی خصوصی، یک فیلم انتقادی صرف از مدعیان اصلاح‌طلبی امروز نیست بلکه این فیلم طیف اصول‌گرایان و در پاره‌ای از صحنه‌ها برخی رفتارهای اصولی حاکمیت را نیز به چالش می‌کشد.»

“در آخرین لحظات تنظیم این گزارش، فیلم «زندگی خصوصی» توقیف شد. حبیب کاوش، سخنگوی شورای صنفی اعلام کرده، این تصمیم شورای نمایش نبوده و دستور از «بالا» صادر شده است”

این خبرگزاری اتفاقا صحنه‌های به زعم خود «مستهجن» موجود در فیلم را تنها «یکی از شگردهای تجاری‌سازی فیلم توسط کارگردان و تهیه‌کننده این فیلم» می‌داند: «مشکل فیلم به‌هیچ‌وجه فقط مربوط به این صحنه‌ها نیست.» خبرگزاری فارس مشکل این فیلم را در حمایت از «جریان انحرافی» و گنجاندن شعارها و پیام‌های این جریان می‌داند. فارس استدلال می‌کند یک «سردار دفاع مقدس که ظاهراً به شدت انسانی متواضع و مردم‌دوست است» در این فیلم «از اقدامات صورت گرفته در راستای عفاف و حجاب اعم از مقابله با بدحجابی و همچنین مقابله با ماهواره به شدت انتقاد می‌کند٬ که دقیقاً همان سخنان عوامل وابسته به جریان انحرافی است. جریانی که پیش از به نمایش درآوردن برخی اعتقادات ناصحیح خود در این فیلم و فیلم گشت ارشاد، همین مواضع را در نشریاتی همچون موج اندیشه و خاتون منتشر کرده بود.»

خبرگزاری فارس در ادامه «یکی از انحرافی‌ترین، عجیب‌ترین، ناشیانه‌ترین و بدترین پیام‌های این فیلم» را در جمله ای از «سردار سپاه نماینده جریان انحرافی» می‌داند: «در این ۳۰ سال بعد از انقلاب چسبیدیم به اجرای احکام، غافل از این که اسلام دین اخلاق نیز هست.» این خبرگزاری این جمله را «انحرافی ترین پیام فیلم» می‌داند. (ببینید: گزارش ویدئویی بی‌بی‌سی درباره اعتراض انصار حزب‌الله به اکران این دو فیلم جنجال‌برانگیز)

از آن سو در پاسخ به این حملات٬ سایت روزنامه ایران٬ تریبون رسمی دولت٬ وارد گود می‌شود و ساخت این فیلم را اتفاقا در جهت خراب کردن چهره رئیس‌جمهور و بخشی از «جریان پیچیده القای وجود یک جریان موهوم انحرافی» در دولت می‌خواند. به زعم روزنامه ایران، نقش اول و سیاستمدار وابسته به رسانه این فیلم «در دیالوگ‌ها و لوکیشن‌های مختلف» به عنوان فردی که مهره جریان انحرافی است معرفی می‌شود و «دوستان و همراهان او نیز که هرکدام نماد یک جریان سیاسی مخالف و منتقد دولت در شرایط فعلی هستند، دائماً از انحراف این فرد اظهار نگرانی و ناراحتی می‌نمایند.»

این جنگ قدرت که از حضور انصار حزب الله در تهران در مقابل وزارت ارشاد در تهران و شهرستان‌ها آغاز شد و به آنجا ختم شد که سینماهای وابسته به شهرداری و حوزه هنری، اکران نوروزی هر دو فیلم «گشت ارشاد» و «زندگی خصوصی» را متوقف کنند، همچنان با مقاومت محمد حسینی، وزیر ارشاد در دفاع از این دو فیلم و از آن سو با دو بار اعتراض احمد خاتمی‌ در تریبون نماز جمعه تهران ادامه دارد.

سیاستمدار اصلاح‌طلب فاسد فیلم که به ادعای هر دو سوی این قدرت‌نمایی، قرار است تصویرگر امثال اکبر گنجی و عطالله مهاجرانی باشد، به نماد جریان انحرافی تبدیل و محتوای فیلم «گشت ارشاد» سعید سهیلی نیز در ادامه مخالفت جریان موسوم به جریان انحرافی با حجاب قلمداد شده است. تبلیغات علیه این دو فیلم بازارشان را گرم تر کرده و «گشت ارشاد» شانه به شانه فیلم حکومتی و ضد جنبش سبز احمد طالبی؛ «قلاده‌های طلا» می‌فروشد. به نظر می‌رسد، این جنگ قدرت ادامه داشته باشد و ظاهرا دایره مردان حاضر در سریر قدرت حکومت اسلامی ‌روز به روز تنگ‌تر و محدودتر می‌شود.

پی‌نوشت: در آخرین لحظات تنظیم این گزارش، فیلم «زندگی خصوصی» توقیف شد. حبیب کاوش، سخنگوی شورای صنفی اعلام کرده، این تصمیم شورای نمایش نبوده و دستور از «بالا» صادر شده است: «این توقیف با مجوز ماست اما به میل ما نیست.» سخنگوی شورای صنفی نمایش پیش بینی کرده چنین اتفاقی احتمالا به زودی برای فیلم «گشت ارشاد» هم می‌افتد.

با این‌حال٬ خط و نشان سخنگوی شورای صنفی نمایش برای شهرداری و حوزه هنری که بدون اجازه وزارت ارشاد این دو فیلم را از پرده نمایش برداشتند، همچنان باقی است: «همچنان مصر هستیم که جریمه را از حوزه هنری و شهرداری بگیریم. این دو نهاد کار غیرقانونی کردند و باید خسارت این کار را به عوامل و سازندگان این دو فیلم بدهند.»

با محدودتر شدن فزایند دست‌رسی به اینترنت در ایران و سانسور گسترده وب با فیلترینگ تهاجمی جمهوری اسلامی، ممکن است شیوه‌های قدیمی گریز از سانسور نتواند در برخی اوقات مفید و کارآمد باشد. از طرفی، همواره راه‌های جدیدی برای دسترسی آزادانه به اینترنت توسط سرویس‌های نوین و در قالب پروتکل‌های مختلف ایجاد می‌شوند که اغلب، کمک شایانی به کاربران اینترنت در ایران می‌کنند.

در ماه‌های اخیر و در بحبوحه سیل انسداد دست‌رسی به وب‌سایت‌های بزرگی که در خارج از ایران میزبانی می‌شوند، دسترسی به برخی از پروتکل‌های مختلف نیز با مشکل مواجه شد تا جایی که بسیاری از کاربران، امکان استفاده ساده از اینترنت را برای برنامه‌ها٬ سرویس‌ها و سایت‌های ابتدایی از دست دادند.

طبق تعریف ویکی‌پدیا، SOCKS یکی از پروتکل‌های شبکه‌های اینترنتی است که بسته‌های شبکه را بین کلاینت و سرور به‌وسیله پراکسی سرور انتقال می‌دهد.” مدتی است که پروکسی‌هایی بر اساس این پروتکل در ایران مورد استفاده قرار می‌گیرند که در شرایطی خاص، نسبت به VPNهای معمول و دیگر روش‌های رایج برای دور زدن فیلترینگ سرعت و کیفیت بهتری دارند.

برنامه پراکسی‌فایر (Proxifier) یکی از ابزارهایی است که امکان اتصال کاربران به اینترنت به‌وسیله پروتوکل «ساکس» را فراهم می‌کند. این برنامه کم‌حجم و کاربردی، به برنامه‌های موجود در سیستم شما (نظیر مرورگرها، مسنجرها و غیره)، اجازه دسترسی آزاد به همه سرویس‌های جهان مجازی را می‌دهد.

از اینجا می‌توانید ویدئوی آموزشی نصب و راه‌اندازی پراکسی‌فایر را (به زبان انگلیسی) ببینید.

از طرفی، امکانات موجود در رابط کاربری Proxifier این قابلیت را دارند تا از طریق آن‌ها بتوانید مدیریت کاملی روی داده‌های در حال انتقال داشته باشید. پس از اجرای این برنامه، شما می‌توانید شیوه دست‌رسی سایر برنامه‌های در حال اجرا روی سیستم‌عامل خود به اینترنت را تنظیم نمایید؛ دسترسی آن‌ها را مسدود کنید و یا اجازه بدهید آن‌ها بدون استفاده از این پروتکل به اینترنت متصل شوند.

در واقع این مزیت، بر خلاف VPNها، به‌سادگی در دسترس شما قرار می‌گیرد تا بتوانید تنظیمات دلخواه خود را روی برنامه‌های‌تان اعمال نمایید. وجود دو نسخه مخصوص ویندوز و مک، یکی دیگر از ویژگی‌های ایده‌آل پراکسی‌فایر است.

نکته مهم اینجاست که استفاده از پراکسی‌فایر فقط برای ۳۱ روز رایگان است و برای فعال‌سازی دائم باید پیش از هرچیز اکانتی بخرید. در حال حاضر، با یک جستجوی ساده در اینترنت می‌توان سایت‌های گوناگونی را در رابطه با فروش حساب کاربری ساکس پیدا کرد. برای استفاده آزاد از اینترنت به کمک Proxifier می‌توانید پس از خرید یک حساب کاربری از سایت‌های یاد شده و دریافت آخرین نسخه این برنامه از این آدرس به گشت و گذار بدون سانسور در اینترنت بپردازید. اگر می‌خواهید از پراکسی‌فایر روی سیستم‌های دیگر هم استفاده کنید٬ با دانلود نسخه پرتابل آن از این آدرس٬ می‌توانید آن را روی حافظه‌های جانبی همه‌جا به همراه داشته باشید.

در صورتی که امکان خرید اکانت برای‌تان فراهم نیست٬ می‌توانید از این دو سریال نامبر برای فعال کردن دائمی پراکسی‌فایر استفاده کنید:

T3ZWQ-P2738-3FJWS-YE7HT-6NA3K

KFZUS-F3JGV-T95Y7-BXGAS-5NHHP

با دنبال کردن اسلایدهای زیر٬ به سادگی آن را نصب کنید و از وب‌گردی آزادانه لذت ببرید.

منوی اصلی پراکسی‌فایر

منوی تعریف تنظیمات برای پراکسی‌فایر

قواعد تعریف‌شده برای پراکسی‌فایر

پراکسی‌فایر در تسک‌بار ویندوز

نمایشگر ترافیک پراکسی‌فایر

بر اساس گزارش کمپانی امنیتی Doctor Web در روز چهارشنبه (۱۶ فروردین) بیش از ۶۰۰ هزار سیستم مک که از نسخه OSX سیستم‌عامل اپل استفاده می‌کردند٬ به این تروجان آلوده شده‌اند و در صورتی که برای رهایی از آن چاره‌ای نیاندیشند٬ به‌طور بالقوه در برابر حملات نفوذگران سایبری آسیب‌پذیر خواهند بود. تروجان‌ها می‌توانند امکان کنترل از راه دور کامپیوتر آلوده را برای هکرها فراهم کنند.

تعداد قربانیان فلش‌بک به‌صورت برق‌آسا رو به افزایش است. اکثر قربانیان تروجان «فلش‌بک» آمریکایی‌اند. آن‌طور که در گزارش Doctor Web آمده٬ ۵۶/۶ درصد از سیستم‌های آلوده به این تروجان در آمریکا٬ ۱۹/۸ درصد در کانادا٬ ۱۲/۸ درصد در بریتانیا و ۶/۱ درصد در استرالیا قرار دارند. نقشه کامل توزیع این تروجان در نقاط مختلف دنیا را می‌توانید در تصویر زیر ببینید.

فلش‌بک در ابتدا در سپتامبر ۲۰۱۱ کشف شد. این تروجان در پوشش یک فایل اینستال Flash Player ظاهر می‌شود و با لوگوهای جعلی کمپانی Adobe کاربران را می‌فریبد و به سادگی سیستم‌ها را آلوده می‌کند. پس از نصب فلش‌بک٬ این تروجان روی سیستم شما به دنبال اکانت‌ها و پسوردهای گوناگون ذخیره‌شده می‌گردد و آنها را برای طراحان و برنامه‌نویسان این بدافزار ارسال می‌کند.

این تروجان بر اساس یک حفره امنیتی در Java Runtime کدنویسی شده و اپل حالا بسته‌های امنیتی ویژه برای پاک‌سازی این تروجان از سیستم‌های مک را ارائه کرده است. کاربران نسخه 10.6 و 10.7 OSX می‌توانند از اینجا و کاربران OSX Lion 2012-001 می‌توانند از اینجا این بسته امنیتی را دانلود و نصب کنند.

با کلیک روی لوگوی اپل در سیستم‌های مک و انتخاب گزینه Software Update هم این فرآیند به‌صورت اتوماتیک انجام خواهد شد. آپدیت نکردن سیستم‌عامل مک در این روزها ممکن است درهای زندگی دیجیتال شما را به سادگی به روی هکرها و نفوذگران باز کند. پیش از انجام هر کاری٬ ابتدا بسته امنیتی لازم را نصب و سیستم‌تان را Restart کنید.

اگر به هر دلیلی قصد دارید اول سیستم‌تان را چک کنید تا بدانید که سیستم‌تان به این تروجان آلوده شده یا نه٬ می‌توانید گام‌های ساده‌ای که اینجا در F-Secure تشریح شده را دنبال کنید.

در تصور عمومی کاربران اینترنت٬ مکینتاش از ویندوز امن‌تر است و کاربران مک معمولا اهمیت کمتری به حفاظت از امنیت سیستم‌های خود می‌دهند. این تصور تا حدودی درست است؛ هم‌چنان اکثریت کاربران اینترنت در جهان از سیستم‌عامل ویندوز استفاده می‌کنند٬ ویندوز حفره‌ها و آسیب‌پذیری‌های امنیتی بسیار بیشتری نسبت به سیستم‌های اوپن‌سورس (لینوکس و یونیکس) و مک دارد و هکرها به همین خاطر بیشتر روی سیستم‌های ویندوزی تمرکز می‌کنند.

ویروس‌ها٬ کرم‌ها٬ تروجان‌ها و اکسپلویت‌هایی که برای هدف قرار دادن سیستم‌های ویندوزی نوشته می‌شوند٬ خیلی خیلی بیشتر از بدافزارهایی است که مک و لینوکس را هدف قرار می‌دهند٬ اما هیچ سیستمی ۱۰۰ درصد امن نیست. این نکته مهم متخصصان امنیتی را هرگز نباید فراموش کرد: «یک سیستم امن٬ فقط و فقط یک سیستم خاموش است.»

سایت خبری رجانیوز، این روزها در یک نظرسنجی حیرت‌انگیز آنلاین، از کاربران خود می‌خواهد بهترین‌ها و بدترین‌ها را در حوزه فرهنگ و هنر معرفی کنند. نظرسنجی پایان سال در یک سایت خبری به عنوان یک ابزار متداول و متعارف سنجش افکار عمومی، اقدامی تازه و بدیع نیست اما، این نظرسنجی با چنان کیفیت حیرت‌انگیزی برگزار شده که می‌تواند به تنهایی و به روشنی گویای طرز تفکر و سبک و سیاق نویسندگان و گردانندگان این سایت خبری «اصول‌گرا» باشد.

نظرسنجی این سایت جدا از این‌که فاقد استانداردهای فنی و علمی حداقلی برای پیمایش نظرهاست٬ و جدا از کهنگی و نادرستی‌اش به لحاظ اجرا، یک پیام مهم دارد و آن میزان اعتقاد این گروه به اصل سنجش افکار و «نظرسنجی» و رجوع به آراء عمومی ‌است.

هدایت زیرپوستی مخاطب به پاسخ‌های مورد نظر این گروه فکری، ویژگی اصلی نظرسنجی رجا نیوز است؛ نکته پررنگی که در اولین نگاه به چشم می‌خورد. از مهندسی پرسش‌ها که بگذریم٬ نحوه طرح پاسخ‌ها و تنگ‌نظری و جانب‌داری آشکار در آن‌ها، به‌گونه‌ای است که به تنهایی نقض غرض مدعیان «نظرسنجی» می‌تواند باشد. بنابراین نتیجه گیری٬ به هیچ وجه دور از ذهن نیست اگر مخاطب با خودش فکر کند تنها هدف برگزاری یک نظرسنجی در هر شکل و چارچوبی از سوی «رجانیوزی‌ها» رسیدن به پاسخ مطلوب و مورد نظر خودشان است. (نظر نهایی «مخاطبان» رجانیوز را می‌توانید از اینجا ببینید)

نظرسنجی این سایت، به تنهایی و فراتر از چند سوال و جواب خنک غیرعلمی، نشانه‌های بزرگ تری با خود حمل می‌کند و آن، اعتقاد کم رنگ به نظر مخاطبی است که قرار است هوش و شعورش از میان گزینه‌های متنوع یکی را نشان بزند. از مخاطب رجانیوز به هیچ وجه دور نیست اگر بهترین فیلم سینمایی‌اش «اخراجی‌ها» باشد که با فاصله زیادی از «جدایی نادر از سیمین» در صدر قرار گرفته و اگر اسکار گرفتن اصغر فرهادی، تنها از سوی یک درصد از شرکت کنندگان این نظرسنجی، بهترین رویداد فرهنگی سال ۱۳۹۰ باشد٬ با این‌حال همین مخاطب همراه و هم‌نظر با گردانندگان سایت رجانیوز، در پاسخ به سوال بهترین شخصیت فرهنگی سال، به روشنی به گزینه «حجت‌الاسلام قرائتی به دلیل تلاش در راه ترویج و تبلیغ اسلام و مورد تقدیر قرار گرفتن از سوی رهبر انقلاب» هدایت شده است.

نکته جالب توجه در این گزینه و گزینه‌های دیگر این است که طراح سوال، فکر همه جا را کرده و زحمت مخاطب را خودش کشیده است؛ نمونه روشنی از فیلتر کردن واقعیت‌ها و گزینه‌ها با مکانیسمی مشابه نظارت استصوابی شورای نگهبان و البته مهندسی انتخاب‌های مخاطبان. (بخوانید: نگاهی به سانسور گلدن‌گلوب در رسانه‌های وابسته به حکومت)

طراح سوالات رجانیوز دلیل تمامی‌انتخاب‌ها را به همراه گزینه‌ها ذکر کرده و با در پیش گرفتن سیاستی که حتی هوشمندانه نیست، پاسخ‌های درخور آنها را گرفته و ارائه کرده است. او حتی در میانه نظرسنجی، خبری تنظیم می‌کند که تیتر اصلی اش «نتایج نظرسنجی تا روز سوم؛ حجت‌الاسلام قرائتی چهره فرهنگی سال» است که هم به نوعی حامل یک پیام تشویقی و هم دارای جنبه‌ای هدایت‌گرانه است.

تار اصول‌گرایی در پود انتخاب؛ «نظرسنجی قرون‌وسطایی»

حتی میان نظرات کاربران، نظر کاربری با اعلام علاقه‌مندی‌اش به سایت و محتوای آن، به این شکل به چشم می‌خورد: «واقعا برای همچین نظرسنجی و با این متد و سبک ابتدایی و ملال‌آور، که یاد آور نظرسنجی‌های قرون وسطایی است متاسفم. با یک نرم‌افزار ساده ساده ساده ساده می‌توانستید بهترین نظرسنجی را انجام دهید! واقعا انتظار دارید مخاطب به این سبک در نظرسنجی شما شرکت کند؟! کمی زحمت بکشید برای کارتان… از سایت‌های دیگر یاد بگیرید.»

اما دیگر نکته مستتر در این نظرسنجی آن است که دار و دسته رجانیوزی‌ها، از هیچ فرصتی برای القاء پیام مورد نظر بی‌بهره نمی‌مانند. حتی میان پاسخ‌های طرح‌شده برای یک نظرسنجی غیرسیاسی، تمامی‌خط و نشان‌های یک سال گذشته این سایت خبری دوره می‌شود. تلاش بی وقفه و خستگی ناپذیر این سایت در روند انحلال خانه سینما در پاسخ‌های ذوق‌زده‌ای چون «لو رفتن جاسوسی مستندسازان وابسته به خانه سینما از طریق شبکه سلطنتی بی‌بی‌سی فارسی و حمایت مدیران خانه سینما از این افراد» و گزینه «حذف قید التزام به قانون اساسی از اساس‌نامه خانه سینما» به عنوان دو گزینه از ۱۰ گزینه سوال بدترین اتفاق فرهنگی سال ۹۰ از دید کاربران٬ یا گزینه « وزیر ارشاد به دلیل مقاومت در برابر مخالفت‌ها با انحلال خانه سینما» به عنوان یکی از گزینه‌های چهره فرهنگی سال ۹۰ و گزینه «انحلال خانه سینما» دوباره و این بار در میان گزینه‌های پرسش بهترین رویداد فرهنگی سال ۹۰ از جمله موارد حیرت‌انگیز و بی‌همتا در این نظرسنجی است.

سایت رجانیوز، با طرح گزینه‌هایی چون «تخصیص بودجه‌های هنگفت برای ساخت آثاری مانند «خیابان‌های آرام» و «گزارش یک جشن» از سوی شهرداری تهران» و «جشن‌های شعبانیه‌ی شهرداری تهران به دلیل ابتذال بیش از حد» در پاسخ به سوال بدترین رویداد فرهنگی سال ۹۰ همچنان برای شهرداری تهران خط و نشان می‌کشد و خط مشی چند روز اخیر خود در مبارزه با به قول نویسندگان این سایت «کمدی‌های جنسی» و «فیلم‌هایی با موضوع خیانت» را یک بار دیگر در پاسخ به همین سوال، تبلیغ می‌کند.

این سایت خبری با گزینه «برهنه شدن گ. ف بازیگر معروف سینما در فرانسه» میان گزینه‌های پرسش بدترین رویداد فرهنگی سال ۹۰، به نوعی احتمال می‌دهد برهنه شدن یک بازیگر ایرانی سینما که دیگر بازیگر سینمای ایران به شمار نمی‌آید، آن هم در یک کشور دیگر در گوشه دیگری از این جهان پهناور، می‌تواند بدترین رویداد فرهنگی یک مملکت باشد.

و همه این‌ها درباره نظرسنجی است که یکی از گزینه‌هایش می‌تواند این باشد: «تمام سریال‌های تلخ مثل «شیدایی» و…» و این سه نقطه می‌تواند جواب این گزینه را تا ابد ادامه دهد. و پس از این همه، نظرسنجی سایت رجانیوز، تنها یک نظرسنجی نیست، که نشانگر رویکرد رجانیوزی‌ها در به کارگیری ابزارهای دموکراتیک است؛ این است که تحیل این نظرسنجی را از سویی جذاب و از سوی دیگر مهم می‌کند؛ نظرسنجی‌ای که بهترین رویداد فرهنگی‌اش، انحلال خانه سینما و برجسته‌ترین چهره فرهنگی‌اش٬ محسن قرائتی است.

فیلترینگ معنای مشخص و دموکراسی هم صرف‌نظر از بحث و جدل‌های علمی، مفهوم و مصادیق نسبتا معلومی ‌داشت. تا پیش از این به نظر می‌رسید معنای این دو کلمه بسیار روشن و منطقی است. و به نظر می‌رسید سد کردن جریان آزاد اطلاعات٬ فرآیندی غیردموکراتیک باشد.

تا پیش از این، این «ترم»‌ها معلوم و مشخص بودند، تا قبل از این‌که یکی از مسئولان جمهوری اسلامی ‌بگوید: فیلترینگ در ایران دموکراتیک است! اینجاست که لاجرم مفاهیم به هم می‌ریزد و چنین تناقض حیرت آور هضم‌ناشدنی‌ای را شکل می‌دهد.

به نظر می‌رسد مصادره به مطلوب و قلب مفاهیم در روز روشن، مدت‌هاست که میان مسئولان حکومتی به سادگی هر چه تمام‌تر انجام می‌شود. فیلترینگ به‌گونه‌ای که در ایران انجام می‌شود٬ با سیستمی پیچیده و چندلایه و فرماندهانی غرق در ایدئولوژی٬ با هیچ تعریف مقدم یا متاخری نمی‌تواند دموکراتیک – به معنای آنچه تا پیش از این معنی می‌داد – باشد.

فیلترینگ ایرانی در سیر تکاملی خود طی ماه‌های اخیر به جایی رسیده که عملا جریان آزاد اطلاعات مسدود شده است و سد کردن جریان آزاد اطلاعات، نمی‌تواند دموکراتیک باشد٬ اما به نظر می‌رسد مسئولان در جست‌وجوی دموکراسی محض، از هیچ شکاف و روزنه‌ای به سادگی عبور نمی‌کنند. در چند ماه گذشته حتی پورت‌های VPN و همچنین پروتکل SSL بسته و استفاده از اینترنت با مشکلات متعددی روبرو شده است و کاربران حتی به ایمیل‌های خود دسترسی ندارند.

“جهان‌ هاج و واج سرکوبی است که به اسم «فیلترینگ دموکراتیک» انجام می‌شود و به نظر می‌رسد حکومت اسلامی ‌با سرعت هر چه تمام‌تر در پی آن است که از خیر تمام منفعت‌های اینترنت آزاد به نفع دفع شر آن بگذرد”

فیلترینگ ایرانی تا آنجا شدت یافته که احمد توکلی، رییس مرکز پژوهش‌های مجلس هشتم این نوع فیلترینگ را «مردم‌آزار» بخواند و آن را برای نظام «هزینه‌زا» بداند و صراحتا اعلام کند کاربران از فیلترشکن استفاده می‌کنند و نسبت به از بین رفتن قبح فیلترینگ و تشویق کاربران به قانون شکنی هشدار بدهد. (متن کامل سخنان احمد توکلی درباره فیلترینگ در ایران را از اینجا بخوانید)

جالب است که روح‌الله مومن‌نسب، مدیر واحد اینترنت وزارت ارشاد٬ علاوه بر «دموکراتیک» خواندن فیلترینگ و سانسور آنلاین در ایران٬ نظارت و کنترل در کشورهایی مانند آمریکا را «دیکتاتورمآبانه» دانسته و ظاهرا بر این عقیده است که «پالایش تارنماها در ایران براساس قانون با دستور کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه یا با دستور مقام قضایی در بستری دموکراتیک و کاملا قانونی انجام می‌شود.» (از خلال دیدگاه‌های آقای مومن‌نسب: گوگل پلاس برای جبران افت بازدید فیس‌بوک طراحی شده است)

این در حالی است که سال‌هاست بحث فیلترینگ سلیقه‌ای در مجراهای رسمی‌ و غیررسمی‌اطلاعاتی مطرح می‌شود و در ماه‌‌های اخیر به اوج خود رسیده است. کاربری در کامنت خود در سایت خبرآنلاین، پای این خبر، نزدیک به این مضمون نوشته است: آیا لغت‌نامه دهخدا هم مصداق محتوای مجرمانه است؟!

محمدرضا آقامیری، عضو کارگروه تعیین محتوای مجرمانه اینترنتی٬ همین اواخر اعلام کرده است قبول دارد در مواردی از فیلترینگ سایت‌ها «افراط» صورت می‌گیرد و راه حل آن را در فیلترینگ «یکپارچه» و از طریق «گیت» در جهت دستیابی به «اینترنت پاک» می‌داند٬ ضمن آنکه او صلاح هم نمی‌بیند مردم از موتور جست‌وجوی گوگل استفاده کنند: «یک سری سایت‌ها به ویژه موتورهای جستجو در مقتضیات زمانی شیطنت‌های خاصی دارند و در مسیر عادی خود سرویس‌دهی نمی‌کنند. برای مثال ما هیچ وقت گوگل را در خدمت‌رسانی به کاربران ایرانی مناسب نمی‌بینیم چرا که گوگل در خدمت سازمان سیا است و در عین حال خود را به عنوان یک سایت خدمت‌رسان معرفی کرده است».

«فیلترینگ دموکراتیک» جمهوری اسلامی، چنان قله‌های شهرت را در پی در پی فتح می‌کند که توجه جهان را به خود جلب کرده. تا جایی که باراک اوباما، رئیس‌جمهور آمریکا، در پیام نوروزی خود به ایرانیان، توجهش را به مساله اینترنت در ایران و «پرده الکترونیکی» جمهوری اسلامی معطوف کرده و «انکار شدن حق اساسی مردم در دسترسی به اطلاعات» را محور پیام نوروزی خود قرار داده است.

اوباما حتی شدت گرفتن روند فیلترینگ در هفته‌های اخیر را هم مورد توجه قرار می‌دهد و اشاره می‌کند که چطور تکنولوژی‌ای که باید شهروندان یک جامعه را توانمندتر کند، در ایران در جهت سرکوب آن‌ها پیش می‌رود. همین است که نهادهای مختلفی در جهان و از جمله وزارت خارجه آمریکا در جهت کنار زدن این «پرده الکترونیکی» تدابیر ویژه‌ای اندیشیده و برای باز کردن گره کور فیلترینگ در ایران سیاست‌گذاری کرده‌اند.

جهان‌ هاج و واج سرکوبی است که به اسم «فیلترینگ دموکراتیک» انجام می‌شود و به نظر می‌رسد حکومت اسلامی ‌با سرعت هر چه تمام‌تر در پی آن است که از خیر تمام منفعت‌های اینترنت آزاد به نفع دفع شر آن بگذرد. هر چه باشد آنها در کنار بحرین و بلاروس و برمه و چین و کوبا، از جمله دشمنان اینترنت در جهان هستند.

روز جمعه (۴ فروردین) اتحادیه اروپا تصمیمات جدیدی درباره ایران گرفت. بر اساس طرح‌های جدید ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا٬ ۱۷ نفر از مقامات بلندپایه ایرانی از سفر به کشورهای عضو این اتحادیه منع شده و دارایی‌هایشان بلوکه شده است. گذشته از این٬ بر اساس این طرح٬ صادرات هرگونه امکانات و تجهیزات تولید کمپانی‌های اروپایی که «برای شنود و رهگیری ارتباطات اینترنتی و تلفنی طراحی شده‌اند» به ایران ممنوع شده است.

کاترین اشتون٬ مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا روز جمعه با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد که «اتحادیه اروپا همچنان عمیقا نگران وضعیت حقوق بشر و سرکوب گسترده شهروندان در ایران است. ما بار دیگر از مقامات ایرانی می‌خواهیم که به تعهدات بین‌المللی خود در زمینه حقوق بشر پای‌بندی نشان دهند و بستر تحقق همه آزادی‌های اساسی شهروندان ایرانی را فراهم کنند.»

ایران با سیستم فیلترینگ پیچیده و چندلایه٬ سرکوبگرانه‌ترین سیاست‌ها را در فضای مجازی پیاده‌سازی می‌کند و سخت در تلاش است تا با ارتقای سیستم جاسوسی و مانیتورینگ شبکه اینترنت و موبایل٬ تعقیب٬ پیگیری و بازداشت مخالفان فعال در جهان آنلاین را تسهیل کند. (بخوانید: افشاگری ویکی‌لیکس درباره جاسوسی دیجیتال)

اولتیماتوم به کمپانی‌های آلمانی٬ بریتانیایی و فنلاندی

 از زمان ظهور جنبش سبز پس از کودتای انتخاباتی ۸۸ و اعتراضات گسترده سیاسی در ایران که با سرکوب بی‌رحمانه حاکمیت همراه بود٬ گفته شد که برخی از کمپانی‌های اروپایی با فروش سخت‌افزار و نرم‌افزار مرتبط با سانسور و مانیتورینگ و جاسوسی آنلاین به جمهوری اسلامی٬ به دستگاه اطلاعاتی و امنیتی ایران یاری رسانده‌اند.

نوکیا زیمنس پس از افشای جزئیات معامله‌اش با مقامات جمهوری اسلامی و در پی اعمال فشارهای گسترده همکاری خود با ایران را قطع کرد. در ماه نوامبر ۲۰۱۱ یک کمپانی بریتانیایی (Creativity Software) فروش تجهیزات مرتبط با تشخیص موقعیت کاربران موبایل به اپراتور ایرانسل را تایید کرد و پس از اعتراض شدید نهادهای حقوق بشری و مدافعان آزادی بیان٬ اعلام کرد که صدور این‌گونه تجهیزات به ایران و سوریه را متوقف خواهد کرد.

بر اساس طرح جدید اتحادیه اروپا٬ در صورت صادرات این‌گونه تجهیزات به ایران٬ وزیر خارجه کشوری که کمپانی صادرکننده در آن مستقر است باید به دیگر اعضای اتحادیه پاسخ‌گو باشد. کمپانی‌های فعال در این زمینه٬ پیش از انجام هر معامله‌ای با ایران٬ باید جزئیات معامله را در آژانس دولتی مرتبط ثبت کنند و در صورت دریافت مجوز٬ نسبت به صدور آن به ایران اقدام کنند.

این اقدام اتحادیه اروپا٬ گام بلندی است که بسیاری از اکتیویست‌های ایرانی و فعالان آزادی بیان و حریم خصوصی در سراسر جهان٬ برای تحقق آن تلاش کرده‌اند. (بخوانید: بودجه ۱۲۵ میلیون دلاری اتحادیه اروپا برای آزادی اینترنت)

پیش‌تر اتحادیه اروپا اعلام کرده بود که ارسال هرگونه تجهیزات شنود٬ رهگیری و سانسور آنلاین به رژیم‌های سرکوبگری نظیر ایران٬ به منزله قاچاق تسلیحات (دیجیتال) به این کشورها است که می‌تواند جان شهروندان و معترضان دموکراسی‌خواه را در معرض خطر جدی قرار دهد. به اعتقاد دیپلمات‌های اتحادیه اروپا «تسلیحات دیجیتال و تجهیزات جاسوسی نباید در اختیار رژیم‌هایی قرار گیرد که از به‌کار گرفتن هیچ سلاحی علیه مردم کشور خود ابایی ندارند.»

۷۷ درصد از شهروندان گفته‌اند حاضرند از مصرف شکلات صرف‌نظر کنند٬ ۷۳ درصد از آنها گفته‌اند حاضرند الکل را کنار بگذارند٬ ۶۹ درصد حاضرند قهوه را قربانی اینترنت کنند و ۲۱ درصد از آنها گفته‌اند که حتی حاضرند یک سال را بدون سکس سر کنند٬ اما از دسترسی پیوسته خود به اینترنت مطمئن باشند.

طراحان و مجریان این پژوهش تلاش کرده‌اند تا از نظر مادی هم میزان اهمیت دسترسی به اینترنت در زندگی شهروندان را بسنجند. اکثر شهروندان آمریکایی می‌گویند دست‌کم باید ماهانه ۲۵۰۰ دلار دریافت کنند تا از دسترسی به اینترنت چشم‌پوشی کنند. (متن کامل گزارش یافته‌های این پژوهش را از اینجا بخوانید)

اما کدام سرویس‌های آنلاین در نظر آمریکایی‌ها بیشترین اهمیت را دارند؟ آن‌طور که نتایج این نظرسنجی نشان می‌دهد٬ جست‌وجوهای آنلاین٬ سرویس‌های ایمیل٬ دسترسی آنلاین به حساب‌های بانکی و سرمایه‌گذاری آنلاین٬ به ترتیب از مهم‌ترین سرویس‌های آنلاین برای شهروندان آمریکایی‌اند.

آهنگ رشد تعداد کاربران اینترنت در سراسر جهان به‌طور محسوسی تندتر شده و شتابی بی‌سابقه به خود گرفته است. نزدیک به ۲ میلیارد کاربر اینترنت در سراسر جهان از سرویس‌های گوناگون جهان مجازی بهره می‌گیرند و پیش‌بینی می‌شود که این رقم تا پیش از سال ۲۰۱۶ به ۳ میلیارد نفر برسد. یعنی تا کمتر از ۴ سال دیگر٬ نیمی از جمعیت کره زمین به اینترنت دسترسی خواهند داشت.

دومنیک فیلد٬ از شرکای گروه مشاوران Boston‌ و نویسنده کتاب «جهان به‌هم‌پیوسته: فرصت ۴/۲ تریلیون دلاری» می‌گوید «در سال ۲۰۱۰ اینترنت سهمی ۶۴۸ میلیارد دلاری در اقتصاد آمریکا داشت؛ یعنی ۴/۷ درصد از تولید ناخالص داخلی که از همه کشورهای دیگر جهان بالاتر است. چشم‌انداز آینده را بدون در نظر گرفتن اقتصاد متکی به اینترنت نمی‌توان ترسیم کرد.»

به گفته او «اقتصاد متکی به اینترنت هشتمین بخش اقتصادی سودآور در آمریکاست و حتی از دولت فدرال هم سبقت گرفته است. امروز سهم اقتصاد اینترنتی به ۶/۵ درصد در سال رسیده و رشد آن می‌تواند حتی در فرآیند غلبه بر بحران رکود اقتصادی نیز بسیار موثر و مفید باشد.»

عصر جدیدی فرارسیده است. امکانات عصر اینترنت و جهان دیجیتال بنیان زندگی را در سراسر جهان دگرگون کرده. پیش‌تر در آمریکا گفته می‌شد که مطلوباتی نظیر الکل٬ شکلات و البته سکس٬ از جمله پدیده‌های «ضد رکود»اند؛ یعنی صرف‌نظر از وضعیت اقتصادی٬ گرایش به آنها همواره در اوج خواهد بود. اما هیچ‌یک از آنها نمی‌توانست مانند اینترنت در تقویت اقتصاد و مقابله با بحران رکود موثر باشد. اقتصاد آینده٬ اقتصاد متکی به اینترنت و حتی وابسته به اینترنت است؛ در جهانی که نتیزن‌ها برای بقا در جهان آنلاین حاضرند از الکل و سکس هم صرف‌نظر کنند.

مارک تامپسون همچنین گفته دولت ایران علاوه بر ارسال پارازیت روی امواج تلویزیون پربیننده بی‌بی‌سی فارسی٬ تلاش می‌کند تا تلفن‌های دفتر مرکزی بخش فارسی در لندن را هم با به‌راه‌انداختن موجی از تماس‌های اتوماتیک٬ اشغال کند. به نظر می‌رسد این اقدامات برای مقابله با تاثیرات «نوبت شما» برنامه تعاملی بی‌بی‌سی فارسی انجام می‌شود؛ برنامه‌ای که در آن افراد با دیدگاه‌های گوناگون از سراسر جهان می‌توانند به طرح و نقد نظرات بپردازند.

قرار است مارک تامپسون عصر روز چهارشنبه٬ ۲۴ اسفند٬ توضیحات و جزئیات بیشتری را در اختیار رسانه‌ها قرار دهد٬ اما با شواهدی که به دست آمده و با توجه به پیچیدگی حملات هکرها٬ اعلام شده که رد پای جمهوری اسلامی را در پس این حملات سایبری می‌توان دید. هم‌زمان با این حملات٬ ارسال پارازیت به فیدهای ماهواره‌ای بی‌بی‌سی فارسی هم به‌طور چشمگیری تشدید شده است.

“مارک تامپسون٬ مدیر شبکه بی‌بی‌سی اطمینان داده که از همه راه‌ها برای مقابله با اقدامات سرکوب‌گرانه جمهوری اسلامی بهره خواهد گرفت تا هم‌چنان ایرانیان بتوانند از برنامه‌های تولیدشده در بخش فارسی بهره‌مند شوند”

تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی که میلیون‌ها بیننده در ایران دارد و از طریق امواج ماهواره‌ای به خانه‌های ایرانیان راه یافته٬ همواره از سوی مقامات جمهوری اسلامی که نگاهی انحصارگرانه و سرکوب‌گرانه به رسانه و فضای رسانه‌ای دارند٬ به‌عنوان تهدیدی امنیتی تلقی شده و از زمان راه‌اندازی آن٬ مقامات و نهادهای حکومتی همه تلاش خود را به کار گرفته‌اند تا با تاکتیک‌های مختلف در فعالیت‌های آن اختلال ایجاد کنند.

جمهوری اسلامی ایران هرگز اجازه تاسیس دفتر رسمی به بی‌بی سی فارسی نداده و در سال‌های اخیر همواره تلاش کرده تا نگاه توطئه‌محور خود به این شبکه تلویزیونی را به شهروندان ایران نیز القا کند. بر اساس گزارش‌های منتشرشده در آخرین اقدام پیش از آغاز حملات سایبری به سرورهای این شبکه خبری٬ نیروهای امنیتی و اطلاعاتی ایران در اقدامی نامتعارف و بی‌سابقه٬ بستگان برخی از کارکنان بخش فارسی در داخل کشور را تحت فشار قرار دادند تا از این طریق بخشی از فشار به تحریریه بی‌بی‌سی وارد شود و پروژه ارعاب و تهدید به‌گونه‌ای به پیش برود که برخی از کارکنان را وادار به کناره‌گیری کند. (واکنش بی‌بی‌سی به این اقدامات دولت ایران را از اینجا بخوانید)

عملیات «چشم روباه» هم از دیگر پروژه‌هایی است که اخیرا نهادهای امنیتی و اطلاعاتی در ایران طراحی کرده‌اند تا پروژه بدنام کردن بی‌بی‌سی در درون مرزهای کشور را با قدرت بیشتر به پیش ببرند. (مستند «چشم روباه» که توسط نهادهای امنیتی و اطلاعاتی تهیه و از «پرس تی‌وی» پخش شده را از اینجا ببینید)

این در حالی است که استفاده از ماهواره به‌صورت رسمی در ایران ممنوع است و مقامات ایران همواره تاثیر شبکه‌های ماهواره‌ای بر جامعه ایرانیان را انکار کرده‌اند٬ اگرچه به موازات اظهاراتی از این دست٬ حمله به منازل مسکونی برای ضبط رسیورها و انهدام دیش‌های ماهواره همواره در جریان بوده است. مارک تامپسون٬ مدیر شبکه بی‌بی‌سی اطمینان داده که از همه راه‌ها برای مقابله با اقدامات سرکوب‌گرانه جمهوری اسلامی بهره خواهد گرفت تا هم‌چنان ایرانیان بتوانند از برنامه‌های تولیدشده در بخش فارسی بهره‌مند شوند.

 یک مستند ۳۰ دقیقه‌ای٬ بمب خبری این روزهای جهان مجازی است. “Kony 2012” مستندی است تلخ٬ تکان‌دهنده و تاثیرگذار که در کمتر از یک هفته بیش از ۱۰۰ میلیون بار در یوتیوب٬ Vimeo و دیگر سرویس‌های آنلاین اشتراک ویدئو دیده شده و هزاران گزارش و یادداشت و مقاله درباره‌اش در شبکه‌های رسانه‌ای گوناگون منتشر شده است. تا کنون بیش از ۵۰۰ هزار کامنت برای این ویدئو در سرویس‌های گوناگون ثبت شده است.

مستند Kony 2012 که روز دوشنبه ۵ مارس (۱۵ اسفند) در اینترنت منتشر شد٬ در واقع کمپین گسترده‌ای است که موسسه «کودکان نامریی» (Invisible Children) به راه انداخته تا توجه جهان را به جنایت علیه بشریت در اوگاندا جلب کند؛ جنایتی که بیش از ۲۰ سال است توسط فردی موسوم به ژوزف کونی٬ رهبر ارتش مقاومت اوگاندا انجام می‌شود. ژوزف کونی در صدر فهرست مجرمان تحت تعقیب دادگاه بین‌المللی جرایم جنگی (ICC) نشسته٬ اما مساله اینجاست که ۹۹ درصد جمعیت کره زمین حتی نمی‌دانند که او کیست.

ژوزف کونی٬ با ربودن کودکان اوگاندایی آنها را تبدیل به بردگان جنسی و آدم‌کش‌های بی‌رحم می‌کند. هر سال هزاران نفر از کودکان اوگاندایی برای فرار از دامی که او پهن کرده٬ تن به آوارگی می‌دهند و «جیکوب» یکی از آنهاست که داستان زندگی‌اش در این فیلم به تصویر کشیده می‌شود.

نکته اینجاست که این ویدئو از دیگر ویدئوهای پربیننده تاریخ وب٬ بسیار طولانی‌تر است. بسیاری از کاربران وب حوصله تماشای ویدئویی ۳۰ دقیقه‌ای را ندارند٬ اما Kony 2012 به کارگردانی جیسون راسل٬ آن‌قدر جذاب است که به سختی می‌توان تا پایان ۳۰ دقیقه از آن چشم برداشت. مستندی که جیسون راسل ساخته٬ حاوی صحنه‌هایی دل‌خراش است٬ اما به شدت تاثیرگذار و منقلب‌کننده است.

این مستند اجتماعی٬ تنها بخشی از یک کمپین گسترده برای دست‌گیری ژوزف کونی است که رکورد «بالاترین سرعت گسترش» را در میان پدیده‌های آنلاین به نام خود ثبت کرده است؛ کمپینی برآمده از ایده‌ای ناب که با بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت‌های جهان مجازی٬ به‌گونه‌ای برق‌آسا وب را درنوردیده و بسیاری از متخصصان و فعالان و سیاست‌مداران را متحیر کرده است. صفحه فیس‌بوک «کودکان نامریی» حالا بیش از ۳ میلیون فن دارد.

Kony 2012 نمونه‌ای تاریخی است از تاثیر رسانه‌های نوین٬ شبکه‌های اجتماعی و تکنولوژی‌های دیجیتال در جلب حمایت و همکاری انسان‌ها با هدف نجات گروه دیگری از انسان‌ها. بهره‌گیری از چهره‌های تاثیرگذار و برجسته دنیای سیاست٬ تکنولوژی٬ سینما و تجارت٬ از مارک زاکربرگ و بیل گیتس و اپرا وینفری گرفته تا جاستین بیبر و بیل کلینتون و آنجلینا جولی٬ برای تبلیغ و ترویج این کمپین هم تاثیر چشمگیری در گسترش بی‌نظیر و برق‌آسای آن داشت.

با گسترده‌تر شدن دامنه کمپین و افزایش خیره‌کننده حامیان آن٬ باراک اوباما در نوامبر ۲۰۱۱ پس از تایید کنگره دستور داد که گروهی از نیروهای آمریکایی به کمک ارتش اوگاندا بروند تا ژوزف کونی و ارتش مقاومتش را در هم بشکنند. برای اولین بار در تاریخ٬ فقط به خاطر درخواست‌های مردمی٬ ارتش آمریکا وارد عمل شد؛ افتخاری عظیم برای کمپین «کودکان نامریی» که حالا امیدوار است در سال ۲۰۱۲ با دست‌گیری ژوزف کونی٬ به کار خود پایان دهد.

این مستند به زبان‌های گوناگون ترجمه و زیرنویس شده است. نسخه فارسی آن که توسط شبکه «من و تو» تهیه شده را می‌توانید از اینجا ببینید.

هشتگ StopKony# هم در روزهای اخیر از ترندهای توییتر بوده و تاثیر زیادی در گسترش آن در جهان مجازی داشته. از باکس پایین می‌توانید توییت‌های مرتبط با این ماجرا را دنبال کنید.

این روزها دسترسی مستقیم به توییتر در ایران، تقریبا به امری غیر ممکن تبدیل شده است٬ اما طبیعتا همواره راه‌های مختلفی برای دور زدن سانسور اینترنت و عبور از سد فیلترینگ سرویس‌های مسدود شده وجود دارد. توییتر یا بیش از ۲۵۰ میلیون کاربر٬ یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های اجتماعی جهان است که به‌تازگی با توجه به تلاش برای اضافه کردن زبان فارسی به مجموعه زبان‌های مورد پشتیبانی خود، سعی در حمایت کاربران ایرانی دارد.

در گذشته، تا زمانی که دولت ایران API مربوط به توییتر را مسدود نکرده بود، امکان استفاده از اپلیکیشن‌های جانبی این سایت (مانند هوت‌سویت٬ توییت‌دک و …) برای دسترسی به آن وجود داشت اما پس از این کار، عملا امکان دسترسی مستقیم به این شبکه اجتماعی از میان رفت.

در حال حاضر، سرویس‌های تحت وب مختلفی برای توییتر وجود دارند که از طریق دسترسی به کمک سرور خود، امکان استفاده از این شبکه اجتماعی را بدون نیاز دور زدن اینترنت در ایران فراهم می‌کنند. مزیت مشترک اکثر این سایت‌ها، سبک بودن حجم قالب و امکان استفاده راحت از آن‌ها در تلفن‌های همراه است. این موضوع باعث می‌شود تا با اینترنت GPRS قابل دریافت از طریق اپراتورهای ایرانی روی گوشی خود نیز بتوانید با سرعت معقولی، توییتر را لود کنید٬ توییت‌هایتان را منتشر کنید و توییت‌های دیگران را بخوانید.

۳ سرویس زیر به شما اجازه می‌دهند تا هم از طریق مرورگر موبایل خود و هم به کمک مرورگر کامپیوتر شخصی بتوانید به‌صورت مستقیم از توییتر استفاده کنید.

در حال حاضر، سرویس Slandr یکی از نمونه‌هایی است که امکان استفاده مستقیم از ایران را دارد. این سرویس به‌صورت مختص برای تلفن‌های همراه ساده طراحی شده است تا بتواند به‌راحتی توییت‌ها را در مرورگر این گوشی‌ها نمایش دهد و حجم بسیار کمی از پهنای باند شما را مصرف کند. این یعنی سرعت دسترسی کاربر به توییتر٬ سرعت قابل‌قبولی خواهد بود.

برای استفاده از این سرویس باید به سایت آن مراجعه کرده و اجازه دسترسی به حساب خود را از طریق ورود به توییتر، به آن بدهید. لازم به ذکر است که این کار تنها برای یک بار مورد نیاز است و پس از این مرحله، Session شما در مرورگرتان ذخیره خواهد شد.

Tweete نام سرویس مشابه دیگری است که عملکردی شبیه به Slandr دارد و امکان استفاده مستقیم از آن در ایران فراهم است. از جمله مزیت‌های مناسبی که در Tweete وجود دارد، امکان تنظیمات گسترده آن است که به کاربر اجازه شخصی‌سازی زیادی را در تایم‌لاین (صفحه اصلی) خود می‌دهد. امکان بارگذاری یا عدم بارگذاری شناسه کاربران، ترجمه خودکار توییت‌ها و قابلیت تغییر قالب و رنگ پیش‌فرض صفحه، از جمله ویژگی‌های قابل تغییر در این سرویس است.

سومین سرویس فعال و موثر برای عبور از سد سانسور توییتر در ایران Twitstat است که از ظاهر و امکانات جامع‌تری نسبت به دو نمونه قبلی برخوردار است. این سرویس نیز تقریبا امکاناتی مشابه با Slandr و Tweete‌ را در اختیار کاربران خود قرار می‌دهد و برای استفاده از آن کافی است یک بار اجازه دسترسی به حساب توییتر خود را بدهید.

هر کدام از این سرویس‌ها با توجه به نوع کارآیی که دارند، برای استفاده با کانکشن‌های اینترنتی با سرعت پایین بسیار ایده‌آل هستند و همین موضوع به‌عنوان یکی از مزیت‌های مهم برای کاربرانی محسوب می‌شود که از ایران و از دل فیلترینگ گسترده جمهوری اسلامی٬ قصد استفاده از این سرویس جهانی مایکروبلاگینگ را دارند.

چند روز پیش، نوزدهم فوریه، قسمت پانصدم مجموعه سیمپسون‌ها به نمایش درآمد؛ اپیزودی که عده زیادی منتظر نمایش آن بودند. سیمپسون‌ها که از تاریخ نمایش این مجموعه، پای چهره‌های مشهور بسیاری از جمله U2، تونی بنت، کونن ابراین و جانی کارسون را به این سریال کشانده‌اند، این بار سراغ یک چهره جنجال‌آفرین و دردسرساز رفته‌اند؛ چهره‌ای که بحث‌های بسیاری را در زمینه آزادی بیان و امنیت ملی پیش کشید و جنجال‌های بسیاری را دامن زد.

در حالی که خبر اپیزود پانصدم و فصل بیست و سوم مجموعه سیمپسون‌ها به تنهایی هم جذاب به شمار می‌رفت، اعلام حضور جولین آسانژ، بسیاری از علاقه مندان این خانواده زرد چهارانگشتی را متجب کرد. ناشر، روزنامه‌نگار، برنامه‌ریز کامپیوتر و بنیان‌گذار سایت ویکی‌لیکس که خود را نه بنیان‌گذار که تنها سردبیر آن معرفی می‌کند و انتشار اسناد سیاسی و دیپلماتیک محرمانه پای او را به دادگاه و مناقشات حقوقی و طرفداری‌ها و دشمنی‌های زیادی کشانده، از طریق تلفن و ماهواره به جای شخصیت کارتونی خود در سریال سیمپسون حرف زده است.

آن‌طور که عنوان شده، به دلیل مشکلات قانونی پیش آمده برای او، اینکه چطور از او بازی بگیرند و صدای او را از خانه‌ای که آسانژ در کشور انگلستان به دستور دادگاه در آن نگهداری می‌شود ضبط کنند، چندان آسان نبوده است. هر چند، مدیر اجرایی این سریال می‌گوید آنها هر کس را که بخواهند می‌توانند به سریال سیمپسون‌ها بیاورند؛ چرا که همه ممکن است بچه‌ای داشته باشند که سیمپسون‌ها را دوست بدارد یا این‌که خودشان اصلا شبیه بچه‌ها سیمپسون‌ها را دوست داشته باشند و این همان مسیری است که از طریق آن سیمپسون‌ها خودشان را در دل مردم جا کرده اند.

“سیمپسون‌ها به تازگی در ایران سانسور شده اند. به این معنا که اسباب‌بازی‌فروشی‌ها حق ندارند عروسک سیمپسون بفروشند و از این پس عروسک‌های سیمپسون‌ها خلاف قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ‌ایران هستند”

به گفته مدیر اجرایی این سریال، آسانژ جنجال برانگیز است اما به رغم مخالف‌ها و بحث‌های زیاد، تصمیم بر این گرفته شده که او در اپیزود پانصدم حضور داشته باشد و این حضور البته ربطی به مشکلات قانونی‌اش ندارد. پس به این ترتیب، در جریان اپیزود پانصدم، طی یک جلسه محرمانه در شهر، سیمپسون‌ها از اسپرینگ‌فیلد به جای دیگری تبعید و آنجا با جولین آسانژ زرد چهار انگشتی روبه رو می‌شوند.

جولیان آسانژ با تمام چالش‌هایی که در بحث‌های مرتبط با آزادی بیان و امنیت ملی پدید آورد، اجازه آن را دارد که در سریالی با مخاطب جهانی حضور پیدا کند و چهره و شهرتی که از طریق جنجال‌های مربوط به  ویکی‌لیکس به دست آورد را به رخ بکشد اما، همه این‌ها در حالی است که سیمپسون‌ها به تازگی در ایران سانسور شده اند. به این معنا که اسباب‌بازی‌فروشی‌ها حق ندارند عروسک سیمپسون بفروشند و از این پس عروسک‌های سیمپسون‌ها خلاف قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ‌ایران هستند.

چندی پیش عروسک‌های باربی در ایران ممنوع و تعداد زیادی از آن‌ها در دوره‌های مختلف، از جمله در چند ماه گذشته، از اسباب بازی فروشی‌ها جمع آوری شد تا شاید این ممنوعیت بتواند برای عدم جذابیت عروسک‌های دارا و سارا چاره‌ای شود. پس خبر ممنوعیت باربی در ایران به سرعت در اخبار جهان راه پیدا کرد و نشریات بسیاری در تیترهای مربوط، «اعلام جنگ» جمهوری اسلامی ‌با عروسک باربی را نشانه گرفتند. دلایل چندانی در پی اعلام ممنوعیت عروسک‌های سیمپسون اعلام نشده است٬ با این حال منطق این ممنوعیت طبعا در استراتژی مبارزه با تهاجم فرهنگی حکومت پنهان شده است.

سیمپسون‌ها، با استاندارد کمدی موقعیت، بیست و سه سال است که از شبکه فاکس نیوز پخش می‌شود. اعضای این خانواده قرار است در ماجراهایی که پیش می‌آید، شریک انعکاس هجوآمیز سبک زندگی آمریکایی، طبقه متوسط اجتماعی، سیستم آموزشی و تاثیرات تلویزیون و صنعت سرگرمی‌ باشند. مذهب نقش پررنگی در این سریال کارتونی دارد از آنجا که شخصیت‌ها در موقعیت‌های بغرنج به خدا و کلیسا روی می‌آورند.

سیاستمداران در سریال سیمپسون اغلب فاسدند، کشیش‌ها به جماعت مومنان کلیسا بی‌تفاوت‌اند و پلیس٬ بی‌عرضه و نالایق است. با این همه٬ سریال سیمپسون که شخصیت محبوبش به زعم بسیاری هومر؛ پدر خانواده است به عنوان دشمنان انیمیشنی حکومت ایران به تازگی به رسمیت شناخته شده اند.

هومر در کارخانه انرژی هسته ای کار می‌کند تا این سریال بتواند رویکرد منتقدانه‌ای در مسائل مربوط به حفظ محیط زیست داشته باشد. تکیه کلام معروف او  این است: !Doh . یکی از موارد استفاده این کلمه از سوی هومر وقتی است که در یکی از موقعیت‌های غریب و احمقانه گیر افتاده است. شاید واکنش او وقت شنیدن این خبر هم همین باشد.

]]> https://www.azadcyber.info/articles/2795/feed 0 noحضور جولین آسانژ٬ بنیان‌گذار ویکی‌لیکس٬ در مجموعه سیمپسون‌ها جنجال‌برانگیز شده است؛ سیمپسون‌هایی که اخیرا در ایران سانسور شده‌اند و فروش عروسک‌هایشان ممنوع شده است. حضور جولین آسانژ٬ بنیان‌گذار ویکی‌لیکس٬ در مجموعه سیمپسون‌ها جنجال‌برانگیز شده است؛ سیمپسون‌هایی که اخیرا در ایران سانسور شده‌اند و فروش عروسک‌هایشان ممنوع شده است. آزادی بیان, فارسی, مطالب برگزیده, انرژی هسته‌ای, تهاجم فرهنگی, جنگ نرم با عروسک‌ها, جولین آسانژ, جولین آسانژ و سیمپسون‌ها, دارا و سارا, سانسور در ایران, سانسور سیمپسون‌ها, سانسور سیمپسون‌ها در ایران, سانسور فرهنگی, سیمپسون, سیمپسون‌ها, ممنوعیت باربی‌ها, ویکی‌لیکسhttps://www.azadcyber.info/articles/2795http://www.youtube.com/v/B_T3V1RJM90?version=3&hl=en_US http://feedproxy.google.com/~r/azadcyber/~3/JjWBIdR6zPw/2774 https://www.azadcyber.info/articles/2774#comments Sat, 25 Feb 2012 04:15:35 +0000 AzadCyber https://www.azadcyber.info/?p=2774 آزاده نعیمی‌پور

در دور جدید فیلترینگ اینترنت در ایران که بسیار گسترده٬ شدید و سرکوب‌گرانه ارزیابی می‌شود٬ دسترسی کاربران ایرانی به سرویس‌های ایمیل مسدود شده است. سرویس‌های جی‌میل٬ یاهو و هات‌میل جزو قربانیان موج جدید فیلترینگ ایران هستند. خبرگزاری مهر اعلام کرده بود که دسترسی ۳۰ میلیون کاربر ایرانی به ایمیل‌های خود غیرممکن شده است.

در دور جدید فیلترینگ وب‌سایت‌های تحت پروتکل SSL و HTTPS مسدود هستند. این دو پروتکل٬ امکان دسترسی امن کاربران به اینترنت را فراهم می‌کنند و داده‌ها را از مرکز تا مقصد کدبندی و رمزگذاری کرده و دسترسی فرد سوم در میانه راه را تا درصد بالایی غیرممکن می‌سازند. در حال حاضر کابران ایرانی جز با استفاده از انواع پراکسی‌٬ فیلترشکن یا وی‌پی‌ان٬ امکان دسترسی به ایمیل‌های خود را ندارند.

Gmail has been blocked the whole day in #Iran, it happened before but now that VPN’s are working so poorly, its a real pain

— Thomas Erdbrink (@ThomasErdbrink) February 9, 2012

این نوع از فیلترینگ از روز پنج‌شنبه٬ ۲۰ بهمن‌ ماه٬ شروع شد. در این روز نه تنها جی‌میل (سرویس ایمیل گوگل) مسدود شد که دسترسی کاربر ایرانی به همه سرویس‌های دیگر سایت گوگل از جمله موتور جستجوگر آن نیز فیلتر شد. با این‌همه پس از یک هفته وضعیت به حالت عادی برگشت. اما این وضع تنها سه روز پایدار بود و بار دیگر فیلترینگ شدید که بر اساس آن دسترسی به سرویس‌های ایمیل مشهوری نظیر جی‌میل و یاهو و هات‌میل ممکن نیست٬ حاکم شد.

کمپانی گوگل تنها یک روز پس از شروع فاز جدید فیلترینگ در ایران٬ بیانیه‌ای صادر و اعلام کرد که مشکل از شبکه آن‌ها نیست. گوگل روز جمعه (۲۱ بهمن) درباره قطع دسترسی ایرانیان به سرویس‌های خود بیانیه‌ای صادر کرد. این شرکت در بیانیه خود بر اساس شواهد قطع دسترسی را تایید کرد. گوگل در بیانیه‌‌اش نوشت: «تایید می‌کنیم که افت شدیدی در ترافیک (از ایران) داشته‌ایم و با رجوع به شبکه خود متوجه شده‌ایم که مشکل از شبکه ما نیست.» افت محسوس دسترسی به جی‌میل از ایران را در نمودار زیر ببینید.

در این نوع فیلترینگ پیام قدیمی فیلترینگ بر وب سایت‌های مسدود شده ظاهر نمی‌شود و تنها بارگذاری صفحه به طول می‌انجامد و نهایتا دسترسی غیرممکن به نظر می‌رسد. در بسیاری از موارد نیز پیغام خطای فنی SSL ظاهر می‌شود. این در حالی‌ست که برای دسترسی به بانک‌های داخل ایران که بر اساس قوانین بین‌المللی تحت SSL فعالیت دارند مشکلی وجود ندارد.

شکل جدید فیلترینگ به رغم بی‌سابقه بودنش ابتدا موقتی می‌نمود. چرا که در آستانه ۲۲ بهمن٬ سی‌وسومین سالگرد انقلاب اسلامی٬ و همچنین ۲۵ بهمن٬ نخستین سالگرد تظاهرات معترضان ایرانی و سالگرد حبس رهبران جنبش سبز اتفاق افتاده بود و انتظار می‌رفت که پس از گذر از این روزها وضعیت اینترنت نیز به حالت قطره‌چکانی قبلی برگردد.

یک اشاره: روز ۲۵ بهمن ۱۳۸۹ معترضان ایرانی برای اظهار همبستگی با مردم تونس و مصر به خیابان‌ها آمدند. در این روز حداقل سه تن از معترضان کشته و ده‌ها نفر دستگیر شدند و رهبران معترضان از آن زمان در حصر خانگی قرار گرفتند.

البته بودند کسانی که از فیلترینگ شدید جدید نه به عنوان اقدامی موقتی و منوط به اتفاق‌های سیاسی٬ که بخشی از طرح بلند مدت دولت ایران برای هر چه محدودتر کردن اینترنت که خود آن را با عناوینی نظیر اینترنت ملی یا اینترنت پاک یا حلال شرح می‌دهد٬ نام می‌بردند.

گفته‌های یک مقام مسئول در روزهای شروع فیلترینگ جدید به این گمانه‌زنی دامن زد. محمدرضا آقامیری، عضو کارگروه تعیین محتوای مجرمانه اینترنتی در ایران٬ یک روز پیش از ۲۵ بهمن در حالی که اینترنت با فیلترینگ شدیدی مواجه بود، در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر تلویحاَ تایید کرد که دولت آگاهانه در کار اختلال در فعالیت سرویس‌های خدمات‌دهنده اینترنتی مانند گوگل است.

او گفت: «یک سری سایت‌ها به ویژه موتورهای جستجو در مقتضیات زمانی شیطنت‌های خاصی دارند و در مسیر عادی خود سرویس‌دهی نمی‌کنند برای مثال ما هیچ وقت گوگل را در خدمت‌رسانی به کاربران ایرانی مناسب نمی‌بینیم چرا که گوگل در خدمت سازمان سیا است و در عین حال خود را به عنوان یک سایت خدمت‌رسان معرفی کرده است.» این سخنان آقامیری البته بی‌سابقه نیست٬ رضا تقی‌پور٬ وزیر ارتباطات ایران٬ کم‌تر از یک‌ ماه پیش از آن٬ موتورهای جستجوگر را ابزار جاسوسی نامیده بود.

«اینترنت سیاه»؛ سانسور همیشه در مراجعه است

با این‌همه فیلترینگ وب‌سایت‌های تحت SSL پس از یک هفته پایان یافت. اما با گذشت تنها سه روز سیاهی به اینترنت ایران برگشت. از نخستین روز اسفند مجدداً دسترسی به SSL ها و درنتیجه سرویس‌های ایمیل نظیر جی‌میل و یاهو و هات‌میل غیرممکن شد. چیزی که بار اول به موضوع شوخی کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی فیس‌بوک و توییتر تبدیل شده بود٬ برای بار دوم خشم کاربران را برانگیخت.

یکی از کاربران فیس‌بوک در این روز در پستی با عنوان «ثبت در تاریخ» از ایران خبر داد: «اینترنت ایران در این ساعت‌ها که این استتوس را می‌نویسم در یکی از نادرترین شرایط خود است. حتی سرچ یاهو و گوگل هم دیگر کار نمی‌کند و همه سرویس‌های ایمیل خارجی از دسترس خارج شده است و تقریبا هر سایتی که هاست خارج از ایران دارد به راحتی قابل دسترس نیست و VPN های L2TP هم از دسترس خارج شده و ما متاسفانه در روزمره‌ترین کارهای خود نیز مانده‌ایم…»

در یک ویدیو هم که توسط کاربران در یوتیوب قرار گرفت تلاش شد با نمایش صفحات اینترنت در ایران وضعیت اینترنت ایران در روز ۲۰ فوریه (اول اسفند) با نوشتن زیرنویس انگلیسی برای مخاطبان سراسر جهان توضیح داده شود.

دور جدید فیلترینگ اعتراضاتی را از سوی مسئولان داخلی نیز برانگیخته است. یکی از آن‌ها احمد توکلی، رئیس مرکز پژوهش‌های مجلس ایران بود که دور جدید فیلترینگ را “مردم‌آزاری” خواند و برای نظام “هزینه‌بر” دانست. توکلی روز ۲۳ بمن در گفت‌وگو با مهر عنوان کرد: «اتفاقات اخیر حتی اگر توجیه امنیتی داشته باشد، باید توسط مسئولان برای مردم توضیح داده شود، چرا که به افزایش اعتماد مردم نسبت به حاکمیت می‌انجامد و مردم حق‌جو نیز اقدامات قابل توضیح و منطقی را خواهند پذیرفت.»

پیش از او نیز علی مطهری، نماینده مردم تهران و عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس بود که به فیلترینگ گسترده اعتراض و مسئولان را به پاسخگویی فراخوانده بود. او به خبرگزاری ایسنا گفته بود: «باید دلیل قطع پست الکترونیک شهروندان ایرانی طی چند روز اخیر، از مسئولان وزارت ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات پیگیری شود که آیا مشکلات فنی دلیل قطع ایمیل‌هاست یا سرورهای کشورهای خدمات‌دهده دچار قطعی شده‌اند.»

با این‌همه مسئولان همچنان سکوت کرده‌اند و هر مسئول مرتبطی حتی در برابر رسانه‌های داخلی جز «به ما ربطی ندارد٬» چیزی نمی‌گوید. خبرگزاری ایسنا روز دوشنبه (اول اسفند) نوشت که نهادهای مسئولی نظیر شرکت ارتباطات زیرساخت کشور، شرکت مخابرات ایران و سازمان فن‌آوری اطلاعات به خبرنگار این خبرگزاری گفته‌اند که این قطعی ها به این سازمان‌ها ربطی ندارد.

ایسنا خبر داد: «قطعی مجدد که هم‌زمان با افتتاح فاز تهران شبکه علمی کشور بوده، این بحث را در بین محافل و فعالان مرتبط با ICT مطرح کرده که شاید هدف بسترسازی و ترویج استفاده از ای‌میل داخلی که در درگاه کشور قابل دسترسی است این وضعیت را برای کاربرانی که تا حال حاضر از سرویس‌های مشهور ای‌میل همچون جی‌میل و یاهو استفاده می‌کرده‌اند، به دنبال داشته است.»

اکنون همچنان دسترسی کاربران ایرانی به ایمیل‌های خود مسدود است و به نظر می‌رسد از هر زاویه‌ای که موضوع بررسی شود نتیجه این خواهد بود که ایران بیش از گذشته دارد در زمینه دشمنی با اینترنت رکوردزنی می‌کند.

اکتا که از سوی برخی رسانه‌ها برادر کوچک دو لایحه آمریکایی سوپا و پیپا خوانده شده٬ قرار است برای اولین بار در نخستین روز ماه مارس به صورت عمومی در کمیته تجارت بین‌المللی پارلمان اروپا بررسی شود. نظر نهایی این کمیته است که به تصویب یا رد نهایی اکتا از سوی پارلمان خواهد انجامید.

دو لایحه اخیر دولت آمریکا به نام‌های Stop Online Piracy Act و PROTECT IP Act که به اختصار SOPA و PIPA خوانده می‌شوند٬ در ماه‌های اخیر اعتراضات فراوانی را برانگیخت که در نهایت به توقف بررسی آن در کنگره این کشور منجر شد. ارائه و بررسی سوپا و پیپا که از سوی تولیدکنندگان هالیوود و به منظور حمایت از حق مولف تشویق می‌شد٬ با اعتراضات فعالان آزادی بیان و همچنین غول‌های اینترنت نظیر گوگل و فیس‌بوک و ویکی‌پدیا همراه شد که معتقدند سانسور اینترنت از تبعات تصویب این لوایح خواهد بود.

اعتراضات علیه این دو لایحه در آمریکا الگویی برای اعتراض به اکتا در اروپا شد. با این‌همه توجهات عمومی را از این‌ موضوع که آمریکا در اول اکتبر ۲۰۱۱ به اکتا پیوست٬ منحرف کرد. در این روز جز آمریکا٬ استرالیا٬ ژاپن٬ کانادا٬ مراکش٬ نیوزلند٬ سنگاپور٬ کره جنوبی هم توافق‌نامه اکتا را امضا کردند.

اکتا در ژانویه ۲۰۱۲ به امضای کمسیون اروپا و نماینده ۲۲ کشور عضو اتحادیه اروپا رسید. اما اعتراضات به اکتا با نزدیک شدن زمان تصویب آن در پارلمان اروپا آغاز شد. بیش‌تر اعتراضات در کشورهای اروپای شرقی است که معترضان به‌صراحت می‌گویند اکتا برای آن‌ها تجربه سانسور در دوران کمونیسم است که این بار به صورت آن‌لاین اعمال خواهد شد.

اکتا که قرار است با برقراری سطحی از استانداردهای بین‌المللی از نقض حق مولف جلوگیری کند به امضای کشورهایی نظیر چین و روسیه  که از ناقضان اصلی حق مولف هستند نرسیده است.

منتقدان اکتا نه تنها نسبت به سانسور اینترنت هشدار می‌دهند که به مشکلاتی که در فرودگاه‌ها پیش خواهد آمد اشاره داشته‌اند٬ چرا که بر اساس اکتا از این پس مسئولان گمرک مجاز خواهند بود که وسایل اشخاص را در پی نسخه‌ کپی غیرقانونی آثار جستجو کنند.

منتقدان اکتا اکثراً مخالفتی با کپی‌رایت و رعایت حق مولف ندارند اما آن را در حمایت از حق مولف بی‌تاثیر٬ و بیش‌تر در جهت تشدید سانسور و نظارت اینترنت ارزیابی می‌کنند. آن‌ها همچنین روند بررسی اکتا را که در جهان از ۲۰۰۶ آغاز شده به شدت غیرشفاف می‌دانند.

امضاکنندگان اروپایی پشیمان می‌شوند

عدم شفافیت در بررسی اکتا چیزی‌ست که از سوی برخی از نمایندگان پارلمان اروپا نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. کشورهای آلمان، قبرس، استونی، هلند و اسلواکی نیز که از ابتدا از امضای اکتا سر باز زده‌اند اکثراً اعلام می‌کنند یکی از دلایل آن‌ها شفاف نبودن جزییات این توافق‌نامه است. هر روز نیز از امضاکنندگان اکتا کاسته می‌شود.

کشور بلغارستان امضای خود را روز سه‌شنبه (۱۴ فوریه) باز پس گرفت. وزیر دفاع بلغارستان هنگام اعلام بازپس‌گیری امضا در نطقی که بسیار از آن استقبال شد٬ از نگرانی‌های موجود درباره امکان سانسور اینترنت سخن گفت و اظهار داشت: «حق مولف نباید بالاتر از حقوق بشر قرار گیرد.»

کشور اسلونی نیز روز جمعه (۱۷ فوریه) اعلام کرد به تصویب اکتا رای نخواهد داد. در همین روز نخست‌وزیر لهستان نیز در یک کنفرانس خبری اعلام کرد که پیوستن به اکتا «یک اشتباه» از سوی او بوده است. پیش از این در روز ۲۷ ژانویه بیش از سی نفر از نمایندگان مجلس لهستان در اعتراض به اکتا با ماسک گای فاکس بر صورت در مجلس حاضر شدند. ماسک گای فاکس٬ ماسکی‌ست که گروه مشهور ناشناس (Anonymous) از آن استفاده می‌کند.

موج اعتراضات به اکتا در اروپا که با اعلام بازپس‌گیری امضا از سوی چند کشور در روزهای اخیر همراه بود٬ در روز جمعه ۱۷ فوریه به شکلی دیگر به آمریکا نیز کشیده شد. گروه ناشناس با حمله به چندین وب‌سایت دولتی آمریکا از جمله سایت کمیسیون مبادلات دولت فدرال (The Federal Trade Commission) به اکتا اعتراض کرد. در صفحه اصلی وب‌سایت‌های هک شده ویدیویی گذاشته شد که در آن به زبان آلمانی و به صورت هجوآمیز اکتا نقد می‌شد.

این روزها کم‌تر کسی است که با اینترنت سر و کار داشته باشد اما دست‌کم در یکی از شبکه‌های اجتماعی بزرگ دنیا عضو نباشد. محبوبیت و و نفوذ شبکه‌های اجتماعی تا جایی پیش رفته که حتی باعث می‌شود درصدی از کاربران هنگامی که به توالت می‌روند هم دست از چک کردن فیدها و اکانت‌های فیس‌بوک و توییتر خود برندارند.

همان‌طور که می‌دانید فیس‌بوک به‌عنوان بزرگ‌ترین شبکه اجتماعی جهان شناخته می‌شود. میلیون‌ها کاربری که احتمالا در سال ۲۰۱۲ از مرز یک میلیارد نیز می‌گذرند، روزانه با مراجعه به صفحات شخصی خود و بررسی محتوای به‌اشتراک گذاشته‌شده توسط دوستان و آشنایان، سعی می‌کنند بخش قابل‌توجهی از وقت روزانه‌شان را در این سایت می‌گذرانند. فیلم «شبکه اجتماعی» را به‌خاطر دارید؟ آیا یادتان هست که کمپین تبلیغاتی این فیلم چه شعاری داشت؟

You don’t get to 500 million friends without making a few enemies

۵۰۰ میلیون کاربری که در زمان نمایش این فیلم عضو فیس‌بوک بودند حالا با گذشت این مدت کوتاه از مرز ۸۰۰ میلیون نفر نیز گذشته‌اند و این رشد فزاینده کاربران، علاقه شدید مردم نسبت به استفاده از فیس‌بوک را نشان می‌دهد. اما سوال اصلی این‌جاست که آیا با گذشت این مدت از زمان راه‌اندازی این شبکه، فیس‌بوک هنوز هم برای ما جذابیت گذشته را دارد؟ این سوال مدت‌هاست که ذهن مرا به خود مشغول کرده است و همواره پاسخ‌های مختلفی از زبان افراد مختلف به آن داده می‌شود.

واقعیت امر این است که در مقایسه با دیگر شبکه‌های اجتماعی نظیر توییتر، فیس‌بوک تفاوت‌های ساختاری زیادی نسبت به دیگر محیط‌های مجازی دارد. از طرفی، در اتفاقات اخیر جهان پیرامون ما، این شکبه نقشی بسیار حیاتی‌ در شکل‌گیری و هدایت رویدادها ایفا کرده است. همه این‌ها را می‌توان از زوایای مختلفی بررسی کرد. اما این موضوع را باید بپذیریم که رفتار و عملکرد کاربران ایرانی در استفاده از سرویس‌های مختلف اینترنتی نسبت به رفتار کاربران دیگر کشورها، تفاوت زیادی دارد.

این تفاوت‌های فاحش از شیوه دسترسی به این سرویس‌ها شروع می‌شود و تا نحوه استفاده از امکانات مختلف و بومی‌سازی برخی ویژگی‌های آن ادامه پیدا می‌کند. حتما در این رابطه، داستان تغییر ساختار گودر و حذف برخی از ویژگی‌های خبرخوان گوگل که سر و صدای تعداد زیادی از کاربران ایرانی را بلند کرد و باعث شد حتی TechCrunch نیز خبری را درباره این موضوع منتشر کند به یاد دارید.

پس تا این‌جای کار می‌دانیم که در بسیاری از زمینه‌ها ممکن است رفتار ۸۰۰ میلیون کاربر جهانی فیس‌بوک با رفتار چند ده هزار یا حتی چند صد هزار کاربر ایرانی این شبکه متفاوت باشد. با نگاهی گذرا به صفحات ایرانی ایجاد شده در فیس‌بوک که بسیاری از آن‌ها جزء صفحات زرد و مزاحم به‌حساب آیند، می‌توان نتیجه گرفت که بخش زیادی از فعالیت کاربران ایرانی در این شبکه، از جمله فعالیت‌های بیهوده محسوب می‌شود.

لیست صفحات مزاحمی که روزانه در بین بازدیدهای خود از این شبکه مشاهده می‌کنیم، هر روز بیشتر و بیشتر می‌شوند و این‌نوع رفتار باعث می‌شود تا نسبت به استفاده از برخی صفحات مناسب این شبکه نیز غافل شویم. بسیاری از کاربرانی که سوال این مقاله را با آن‌ها در میان گذاشتم، دلایلی مانند دیدن تاریخ‌های تولد دوستان و آشنایان خود و گفتن تبریک به آنان و یا مشاهده آلبوم‌های تصویری را هدف مراجعه خود به فیس‌بوک مطرح کردند. (بخوانید: آماری درباره دوستی‌ها و قهرهای فیس‌بوکی)

از طرفی، طراحی جدید فیس‌بوک (تایم‌لاین) که این شرکت آن‌را در کنفرانس f8 در ماه نوامبر گذشته معرفی کرد و چندی پیش به‌صورت عمومی برای همه فعال شد، یکی از دلایلی است که به‌تازگی باعث شده تا خیلی از کاربران، نسبت به گذشته علاقه چندانی برای استفاده از فیس‌بوک نداشته باشند. تغییرات ظاهری و ساختاری گاه و بی‌گاه که ممکن است از طرف این شبکه برای رقابت با رقیبان بزرگی مانند گوگل اعمال شود، در خیلی از مواقع با نارضایتی کاربران همراه می‌شود.

همه این دلایل که از زبان کاربران این شبکه مطرح می‌شوند، به‌عنوان دلایلی به‌حساب می‌آیند که جذابیت همیشگی فیس‌بوک را در بین استفاده‌کنندگان ایرانی آن زیر سوال می‌برند. توجه داشته باشید که بحث جذابیت با موضوع کمیت بازدید تفاوت زیادی دارد و هدف از مطرح کردن این مسئله، بررسی میزان علاقه کاربر نسبت به استفاده از یک شبکه اجتماعی و امکانات موجود در آن است.

همه مواردی که در این یادداشت مطرح کرده‌ایم و بسیاری موارد دیگر باعث می‌شوند تا در چنین موقعیتی این سوال را مطرح کنیم که آیا فیس‌بوک هنوز هم برای شما جذاب است؟ نظرات خود را از طریق کامنت‌ها یا با ایمیل با ما در میان بگذارید.

بر اساس این گزارش٬ ایران در میان ۱۷۹ کشور جهان رتبه ۱۷۵ را از نظر میزان آزادی مطبوعات کسب کرده است. سه کشور اریتره٬ ترکمنستان و کره‌ شمالی در انتهای جدول نشسته‌اند؛ کشورهایی که گزارشگران آن‌ها را «کشورهای جهنمی» می‌خواند که در «دیکتاتوری‌های مطلقی هستند که در آن‌ها آزادی وجود ندارد.» گزارشگران‌ بدون مرز درباره وضعیت چین (رتبه ۱۷۴)٬ ایران (۱۷۵) و سوریه (۱۷۶)  می‌گوید: «سه کشوری که گویی با عالم واقعیت قطع رابطه کرده‌اند، دیوانه‌وار در سراشیب ترور سقوط می‌کنند.» کشورهای فنلاند٬ نروژ و هلند صدرنشین جدول رده‌بندی آزادی مطبوعات در جهان هستند.

گزارشگران بدون مرز درباره وضعیت آزادی مطبوعات در سال ۲۰۱۱ می‌نویسد: «سال گذشته “سرکوب” واژه‌ی سال بود. در جهان هیچ‌گاه آزادی اطلاع‌رسانی تا به این حد با دموکراسی هم‌پیوند نبوده است. هیچ‌گاه کار روزنامه‌نگاران به این اندازه دشمنان آزادی را آزار نداده است. هیچ‌گاه اقدام به سانسور و تهاجم فیزیکی به روزنامه‌نگاران به این تعداد نبوده است. حل این معادله آسان است: نبود و یا حذف آزادی‌های عمومی به شکل مکانیکی منجر به حذف و نبود آزادی مطبوعات می‌شود. دیکتاتورها از آزادی اطلاعات می‌ترسند و آن را ممنوع می‌کنند، به ویژه آن‌گاه که پایه‌های قدرت‌شان را می‌لرزاند.»

ایران همچنان در رده‌های انتهایی

در ایران ٣٠ روزنامه‌نگار و ٢۴ وب‌نگار در زندان به‌سر می‌برند. کم‌تر از ۱۰ روز پیش از انتشار گزارش سالانه گزارشگران بدون مرز حکم اعدام سعید ملک‌پور٬ یک برنامه‌نویس وب٬ از سوی دیوان عالی کشور تایید شد. او متهم به «اقدام علیه امنیت ملی» و «توهین به اسلام» است.

دستگیری‌های روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران در ایران ادامه دارد. پرستو دوکوهکی٬ روزنامه‌نگار و بلاگر٬ مرضیه رسولی٬ روزنامه نگار و بلاگر و سهام‌الدین بورقانی٬ از آخرین دستگیرشده‌ها هستند که از بیش از ۱۰ روز پیش در بازداشت هستند. (بخوانید: رسانه‌نگاران بار دیگر هدف حمله دولت ایران)

این در حالی‌ست که بر اساس گزارش‌های رسیده تعداد دستگیری‌ها بیش‌تر است و فشارها از طریق احضار افراد به مراجع قضایی و امنیتی و انجام بازجویی‌های مستمر ادامه دارد. نهادهای امنیتی و اطلاعاتی خانواده‌ها را وادار کرده است که از انتشار خبر دستگیری فرزندان‌شان خودداری کنند.

گزارشگران بدون مرز در بیانیه‌ای که در نخستین روز آغاز به کار کنفرانس جهانی ارتباطات رادیویی «اتحادیه جهانی ارتباطات سازمان ملل» در روز ۲۳ ژانویه منتشر کرد٬ نوشت: «ایران یکی از سرکوبگرترین کشورهای جهان در عرصه آزادی اطلاع‌رسانی است. این کشور رسما تائید کرده است که در پی راه‌اندازی سیستمی برای مسدودسازی همه جانبه‌ی وسایل ارتباطاتی است. جمهوری اسلامی ایران در پی آن است که با راه اندازی اینترنت ملی، اتصال به اینترنت جهانی را قطع ‌کند.»

در آن بیانیه گزارشگران نوشت: «بسیاری از مسئولان جمهوری اسلامی ایران بارها ماهواره و اینترنت را وسیله‌ای برای جنگ نرم کشورهای غربی علیه ایران معرفی کرده‌اند. از سال ١٣٧٩ شبکه‌های ماهواره‌ای که برای ایران برنامه پخش می کنند، به دلیل ارسال پارازیت از سوی این کشور به شکل منظم قربانی اختلال در پخش برنامه‌های خود هستند. در سال‌های اخیر به ویژه، شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی و صدای آمریکا بارها به این امر اعتراض کرده‌اند. اما متاسفانه شرکت‌های ماهواره‌ای اروپایی و آمریکایی در برابر فشارهای سیاسی و اقتصادی حاکمیت جمهوری اسلامی که حقوق بنیادین شهروندان خود و در راس آن‌ها حق دانستن را نقض می‌کنند، سر تسلیم فرود می‌آورند.»

تاثیر بهار عربی بر جدول آزادی مطبوعات

 گزارشگران بدون مرز در رده‌بندی آزادی مطبوعات در سال ۲۰۱۱ ٬ نگاهی هم دارد به وضعیت آزادی مطبوعات در کشورهایی که در آن‌ها تحولات انقلابی رخ داده است؛ خیزش‌های زنجیره‌ای مردمی در خاورمیانه و شمال آفریقا که «بهار عربی» نام گرفته است. تونس تنها کشوری‌ست که در این میان از نظر وضعیت آزادی مطبوعات  در رده‌بندی سالانه گزارشگران صعود داشته است. تونس به نسبت ۲۰۱۰ توانست ۳۰ رده در جدول صعود داشته باشد در حالی ‌که بحرین با «سرکوب جنبش دموکراتیک، برگزاری دادگاه‌های زنجیره‌ای برای مدافعان حقوق بشر و مسدود کردن تمامی فضای آزاد» ۲۹ رده سقوط کرده است.

سوریه که پیش از این نیز در رده‌بندی ٢٠١٠ در رتبه‌ی خوبی قرار نداشت، در دهمین رده‌بندی بازهم سقوط کرده است. گزارشگران «سانسور کامل رسانه‌ها، مهار عمومی اطلاعات و خشونت کور علیه حرفه‌کاران رسانه‌ها» را به عنوان اصلی‌ترین علل این سقوط برمی‌شمارد.

مصر نیز نسبت به سال ۲۰۱۰ در جدول رده‌بندی آزادی مطبوعات ۳۹ رتبه فرو افتاده است. گزارشگران می‌گوید: «کشورهای “بهار عرب” در برابر آینده‌ای نامعلوم قرار گرفته‌اند. جایگاه رسانه‌های مستقل، پرسشی است که هنوز پاسخ به آن ممکن نیست.»

بر اساس آمار اعلام‌شده از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز٬ هم‌اکنون در ایران ۳۰ روزنامه‌نگار و ۲۴ وب‌نگار در زندان به سر می‌برند. این در حالی‌ست که در سال‌های اخیر به‌خصوص پس از کودتای انتخاباتی در سال ۱۳۸۸ تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران از کشور گریخته یا مهاجرت کرده‌اند.

عصر یک‌شنبه ۲۵ دی‌ماه٬ پرستو دوکوهکی٬ وبلاگ‌نویس و از همکاران فعلی «بنیاد شریعتی» در محل سکونت خود دستگیر شد. او دانش‌آموخته دانشکده خبر تهران و دانشگاه SOAS لندن است. پرستو در سال‌های اخیر با فاصله گرفتن از فعالیت‌های مطبوعاتی وقت خود را بیش‌تر صرف پژوهش می‌کرد.

پرستو دوکوهکی از زمان فوت پدرش تحت درمان است و دستگیری او نگرانی‌هایی درباره وضعیت سلامت‌اش برانگیخته است. او سال‌هاست که در وبلاگ خود «زن‌نوشت» می‌نویسد و کار حرفه‌‌ای خود به عنوان روزنامه‌نگار را با گزارش‌نویسی برای مجله زنان در اواخر دهه ۷۰ شروع کرد. پرستو در گذشته از همکاران تعدادی از روزنامه‌های اصلاح‌طلب بود.

خانواده دوکوهکی به رسانه‌ها گفته‌اند که او در سال‌های اخیر هیچ‌گونه فعالیت «سیاسی و رسانه‌ای» نداشته. ماموران امنیتی در زمان بازداشت او وسایل شخصی و کامپیوترش را هم ضبط کرده و با خود برده‌اند. او در دو تماسی که با خوانده‌اش داشته اعلام کرده که بازجویی‌اش شروع شده و اتهام «تبلیغ علیه نظام» به او تفهیم شده است. پرستو دوکوهکی پیش از این در اسفند ۸۵ در تجمعی در مقابل دادگاه انقلاب تهران دستگیر شده و همراه با ۳۲ زن فعال در حوزه زنان که عموماً روزنامه‌نگار بودند به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد. او در جریان دادرسی‌های قضایی در آن زمان از اتهاماتی نظیر «اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت کشور» تبرئه شد. گفته می‌شود که او اکنون در بند ۲ الف زندان اوین است.

مرضیه رسولی٬ وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار حوزه ادب و هنر هم سه‌شنبه شب در تهران و به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت شد. گفته می‌شود ماموران وسایل شخصی او را نیز ضبط کرده‌اند. مرضیه رسولی نویسنده وبلاگ «سه روز پیش» است و تا کنون با بسیاری از روزنامه‌های مستقل و اصلاح‌طلب همکاری کرده است.

روز چهارشنبه هم سهام‌الدین بورقانی٬ روزنامه‌نگار و از همکاران وب‌سایت دموکراسی ایرانی٬ در خانه‌اش در تهران دستگیر و به مکانی نامعلوم منتقل شد. خانواده او در گفت‌وگو با رسانه‌ها از دلیل بازداشت و محل نگهداری او اظهار بی‌اطلاعی کرده‌اند. سهام‌الدین بورقانی فرزند روزنامه‌نگار فقید٬ احمد بورقانی است که معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد دولت اصلاحات و از نمایندگان مجلس ششم بود.

پیش از این نیز در ۲۰ دی ماه٬ محمد سلیمانی‌نیا٬ مترجم رمان پرفروش عطر سنبل، عطر کاج و مدیر سایت یو ۲۴ (شبکه اجتماعی متخصصان ایران) پس از احضار به دادگاه انقلاب کرج بازداشت شد. در ۲۱ دی ماه نیز یکی دیگر از همکاران وب‌سایت مجذوبان نور٬ سیمین نعمت‌اللهی٬ در خانه خود در تهران با اتهام «تبلیغ علیه نظام» دستگیر شد.

فاطمه خردمند٬ احسان هوشمند و سعید مدنی و مهدی خزعلی از دیگر روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران ایرانی هستند که اخیراً بازداشت شده‌اند. وبلاگ مهدی خزعلی پس از بازداشت او هک و از دسترس خارج شده است.

گزارشگران بدون مرز پیش از این نگرانی خود را نسبت به موج جدید بازداشت و سرکوب فعالان رسانه‌ای و وب در ایران ابراز کرده است. این سازمان همچنین در نامه‌ای به ناوی پیلای٬ کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل درباره «وضعیت نگران‌کننده آزادی اطلاع‌رسانی٬ روزنامه‌‌نگاران و شهروند و‌ب‌نگاران زندانی در ایران» نوشت.

در این نامه که در ۲۰ دی منتشر شد٬ آمده است: «گزارش‌گران بدون مرز٬ سازمان مدافع آزادی اطلاع‌رسانی٬ خواهان جلب توجه شما به تشدید سرکوب علیه روزنامه‌نگاران، شهروند وب‌نگاران، جامعه مدنی و گسترش سانسور رسانه‌ها و سانسور اینترنت در ایران است. وضعیتی فاجعه‌بار که نیازمند پاسخی درخور و فوری از سوی کمیساریای عالی حقوق بشر است.»

اکنون همچنین یک وبلاگ‌نویس ایرانی به خاطر نوشته‌هایش در وبلاگ «گزارش به خاک ایران» با اتهام «توهین به مقدسات و پیامبر اسلام – سب‌النبی» در زندان است که حکم چنین اتهامی بر اساس قوانین ایران می‌تواند اعدام باشد. گزارشگران در بیانیه‌ای نوشت: «این اتهام سلاحی است در دست مقامات مسئول رژیم، تا از آن برای برای ایجاد ترس و خاموش کردن صداهای اعتراض و انتقاد علیه خود استفاده‌ کنند.»

بسیاری از ناظران موج جدید دستگیری‌ها را به انتخابات قریب‌الوقوع مجلس شورای اسلامی در ایران مرتبط می‌دانند. وزیر اطلاعات ایران چندی پیش خبر از دستگیری تعدادی از افراد داده بود که به ادعای وی «به دنبال اجرای طرح‌ها و برنامه‌های آمریکا در روند انتخابات مجلس نهم از طریق شبکه‌های مجازی بوده‌اند.» این نخستین انتخاباتی است که پس از کودتای انتخاباتی خرداد ۸۸ که اعلام نتیجه‌‌اش چندین ماه اعتراض خیابانی را در پی داشت برگزار می‌شود.

اکنون نزدیک به یک سال است که چهره‌های برجسته جنبش اعتراضی ایرانیان که به «جنبش سبز» ملقب شد در حصر به سر می‌برند. بسیاری از گروه‌های سیاسی انتخابات پیش‌رو را تحریم کرده و انجام انتخابات در سیستم حکومتی ایران را نمایشی و فاقد وجاهت قانونی می‌دانند.