-

من - خلق

2013-08-04T06:33:00.004+04:30

یکی دو هفته ست که خاب میبینم. دوباره. خابهای شبیه به هم و سنگین. تکه های دوری از خاطراتم رو به سنگینی روی صورتم پرتاب میکنند. یه تکل بلند، و توی دروازه.

این بی اهمیت ترین نکته ها هستن که یکهو به جلو صحنه میان. خاطره ای که خودش رو به همه ی خابها میکشونه درواقع بوی لحیم کردن سیمها و قطعات الکترونیکی در ظهرهای گرم تابستانی هست. و خواهش کردن از آدمها برای چند قطعه ی الکترونیکی و ال ای دی تا یه چراغ چشمک زن یا یه آژیر درست بشه. چیزهایی که هیچ وقت فکر نمیکردم هیج اهمیتی رو حفظ کرده باشن.

اما همه چیز مثل قطعات پازل به هم وصل میشه. گرمترین روزهای برلین که یه عصر تابستونی رو در شیراز تداعی میکنه. به همراهش سر و صدای بچه ها و شلوغی خیابون به مثل شلوغی اون روزا.

اما چی این قطعه های الکترونیکی رو توی خوابهام به جلو هل میده؟ الان دو هفته هست که به این موضوع فکر میکنم. آدمهای زیادی توی خوابهام اومدن و رفتن. توی خیلی شهرا گذشت خوابهام. اما همیشه چیزی درباره ساختن مدارهای الکتریکی بود. یگانه کنش ذهنی من نسبت به دنیای بیرون برای چندین سال از نوجوانی. چی هست که اون رو این طور به پیش میرونه؟

نیاز به خلق کردن. نیاز به ساختن چیزی. تمام اون سالها که تصویرش الان برای تصویری بریده بریده از زندگی نباتی یک بچه هست. تمام اون سالها که توی نه یه خط شعر بود و نه یه قطره رنگ. تمام اون سالها که از مفهوم اجتماع فقط درک ۱۵ دقیقه ای زنگ تفریح بامعنی بود، در تمام اون سالهای نباتی، من عاشقانه خلق میکردم. چیزی میساختم. مدار الکترونیکی الان به نظرم از هر متنی شاعرانه تر میاد. اون دستگاه هایی که ساخته شدند بدون فکر به اینکه به چه دردی میخورن، یا اینکه زیبا هستن یا نه،‌ یا اینکه بقیه چی فکر میکنن درباره شون. اونها ساخته شدن فقط برای اینکه در اون لحظه ساخته شدنشون قشنگ بود. برای اینکه تمام اون چراغ های چشمک زن و همه موجهای سینوسی و رادیویی زیبا بودن. برای اینکه کم شدن مقاومت کربن در اثر فشار به خودی خود ( و نه به عنوان پروداکت ) موضوع قشنگی بود. ادیسون با پودر ذغال میکروفن درست کرد و من هم. من از اون تقلید کردم اما کار اوریژینال اون یه پروداکت مهندسی شد و میکرفن تقلیدی من یه اثر هنری. چون اون قبل از ساختن میکرفن و بعدش بیشتر به این فکر میکرد که چه طور پروداکتش رو عرضه کنه و به پول تبدیل کنه و من در تمام مدت محو الکترونهای آزاد جاری شده در سیمها و در گرده هایی بودم که ساعتها از سوختن شمع بدست میاوردم. و من هیچ وقت نتونستم به چیزی اونقدر عاشقانه دلبسته بشم که به اون بوی لحیم و اون مدارهای منطقی و شمارنده ها و آی سی ۵۵۵ و خازن و پتانسیومتر و مقاومت با خطهای رنگی.

بعد از اون همه چیز به شکل پروداکت در اومد. و اون لحظه های کشف و شهود و لحظه های جنون و ارگاسم خالص کم کم گم شدند. برای همین هست که من هیچ وقت ونگوگ نمیشم. چون رابطه ای که اون با هنرش داشت رو من با هنرم از دست دادم. من اون رابطه رو خیلی وقته که با همه چیز از دست دادم. چیزی که ونگوگ رو قشنگ میکنه عشقش به نقاشی هست. نگاه کردن به نقاشیهاش به خودی خود ارزشی نداره، که حالا خودش نیست که ببینه. اما رابطه ای که اون با نقاشی داشت، مثل رابطه من با مدارهای الکترونیکی، این هست که بهش قبطه میخورم.

تمام اون سالها گذشتن. سالهای بد. سالهای دور و گنگ زندگی من. همیشه فکر میکردم که هر آنچه در اونجا داشتم یک بولشت خالص هستن. الان ۱۰ ساله که این فکر رو میکنم. اما این طور نیست. در تمام اون سالها میل به خلق کردن در وجود بچه ای ریشه دووند که با ترس و وحشت از آدمها فرار میکرد توی کنج خودش تا کتاب بخونه. حالا همه اون ترس و وحشت ها تموم شده و تازه میفهمم که چرا تمام این مدت از این شاخه به اون شاخه پریدم هی. من عاشق خلق کردن بودم. مدتی هست که چیزی ازم بیرون نیومد. بیشتر هم یک تصمیم و اقتضای شرایط بود. اما حالا این دو هفته هر شب خاب دیدن به من نهیب زدند که باید چیزی خلق کنم. حتی اگر همین متن تخمی باشد. باید چیزی خلق کنم. باید بنویسم. باید ببرم. باید بزنم بکشم بگویم. و این تشنگی من را برطرف میکند.

2013-01-02T00:31:00.004+03:30

I am nothing.
I will never be anything.
I cannot wish to be anything.
Bar that, I have in me all the dreams of the world.

- Fernando Pessoa

مترو

2012-06-01T20:21:00.003+04:30

مترو تکان سختی خورد و به راه افتاد

بلندگو گفت:

ایستگاه بعد؟

مسافرها یک صدا فریاد کشیدند:

قبر ننه ت

یک روز عصر در حال و هوای قبل از عید

2012-03-18T23:48:00.001+03:30

حال و هوای قبل از عید. برای من این اواخر دیدن هوار تا ادم بود که میرند به مراکز خرید توی هم میلولند تا خرید عید بکنند. بعد ترافیک وحشتناک آریا شهر و من که حالم از این همه آدم به هم میخورد. و حالا که تازه میبینم این مصرف گرایی چه وحشتناک لذتهای ما رو تحت سلطه خودش داشت.

حالا دم دمای غروب نشسته م اینجا توی این اتاق بیست متری با این پسری که روی تخت نشسته با آی پدش ور میره و فین فین میکنه. اومدم سفر عید. سفر نیست اما. گریزه به فضایی آرامتر که خبری هم توش نباشد تا کتاب بخونم و فکوس بشم. و این از اون جنس سفرهاست که تازه کشفشون کردم. که به قصد هیجان و گشت و گزار نیستند بلکه برای سکونند و عمیق شدن توی فضا. مخصوصا این شهر بن که هیچ چیز جالبی نداره و همین خیابونهایی که از شدت آرامش دارند خفه میشند، مجالی میدند برای فرو رفتن و تصفیه کردن خودم.

پس این عید جنس متفاوتی داره برای من. یک مرخصی ده روزه که گرفتم و سفر به شهر ملال آوری که در واقع چیز جدیدی نداره و قبلا شیش ماه توش زندگی کردم. و برای دیدن آدمهایی که از قبل میشناسم و صحبت به زبون مادری. اما این انتخاب یک وضعیت ملالت بار نیست. بر عکس یک فراره. فرار از زندگی ای که در اون هر روز با آدمهای جدید روبرو میشی و چندین وضعیت و برنامه مهیج روبروت هست تا جایی که تو رو توی خودش میکشه و دفرمه میکنه. انفجاری از ایده ها و نشانه های جدید. و صحبت کردن به زبانهایی که در واقع اونقدر توش خوب نیستی که بتونی عمیق تر بشی. و جستجو کردن تنهایی و کنار گذاشتن آدمها از روی قصد برای فراهم کردن فضایی برای تنفس هوای تازه.

حالا که این جا اومدم نمیتونم بگم که کاملا از فضای سابق کنده شدم. بر عکس اون فضا پشت سر من کش اومده و دنباله هاش رو به اینجا رسونده. دوستی که میخاد دوچرخم رو استفاده کنه و باید با همخونه ایم هماهنگ کنم که کلید رو برداره. و دو نفر دیگه که از برلین دارند میان اینجا برای دیدن مراسم سال نو ما. و دغدغه ی پیدا کردن جا و مکان براشون.

میتونستم تصمیم به یک غرق شدن کامل بگیرم. یعنی برای این ده روز کاملا دیسکانکت کنم خودم رو از اون فضای قبلی. اما این کار رو نکردم. هیچ چیز انقدر روشن و شفاف نیست تا بشه چنین تصمیم قاطعی گرفت. شاید هم میترسیدم. از پرت کردن خودم در وضعیتی که چندان هم ناشناخته نیست. این خلا و معلق بودنی که مدتها مایه ی عذاب هر روزم بود. چون تنها بودم و ارتباط منظمی با فضای خارج از خودم نداشتم. و مدت طولانی زندانی این وضعیت بودم بدون اینکه راه برون رفتی پیدا کنم براش. پس وضعیت ناراحت کننده ای بود و در واقع کشنده بود. مثل یک عصر جمعه ی خونبار که ماه ها طول بکشه و تو رو زیر فشار خودش له کنه.

حالا اما به طور خود خواسته باز به این فضا قدم گذاشتم. به طور کنترل شده اما. مثل کسی که روزه میگیره و میدونه که بعد از غروب غذای لذیذش آماده خواهد بود. یک وضعیت که به طور مصنوعی ایجاد شده و امید میره که نتایج حقیقی داشته باشه. باید بگم که دلم برای این فضا تنگ شده بود. مثل یک زندانی که دلش برای سلولش تنگ میشه. شاید بشه یک رگه هایی از خود آزاری رو در وضعیت فعلیم ردیابی کرد. این وضعیت چیزی هست که من میتونم به راحتی خودم رو در چارچوبش تعریف کنم. برعکس وضعیت جدیدم که اگرچه با معیارهای معمول سراپا بهتر از وضعیت سابق هست. اما اونقدر برام جدیده که نمیتونم خودم رو توش تعریف کنم و همین خسته م میکنه. نفسم رو تنگ میکنه و گاهی دوست دارم که از همه چیز وضعیت جدید کناره بگیرم و به وضعیت سابق برگردم. درست مثل زنی در داستان صادق هدایت که از شوهرش کتک میخورد. یک روز شوهرش ول کرد و رفت. شروع کرد به دنبال شوهرش گشتن و دلش برای کتکهای اون مرد بیش از همه تنگ میشد. چرا که گاهی وقتها، این درده که وضعیت ما رو تعریف میکنه. اگر بعد از مدت طولانی درد برطرف بشه و به جاش شادی بیاد، شاید در ظاهر همه چیز بهتر باشه. ولی در باطن یک جای خالی برای اون درد میمونه که باعث میشه نتونیم خودمون رو تعریف کنیم. مثل فیلم رستگاری در شاوشنگ. وقتی که اون پیرمرد بعد از 40 سال از زندان آزاد میشه و متوجه میشه که بیرون از زندان هیچ هویتی نداره. و هویتش در دستگاه نشانه های زندان تعریف میشه. و خودشو میکشه.

آیا این کار من موفق بوده؟ آیا اومدن به این فضا باعث شده که فکوس بیشتری پیدا کنم و عمیق تر بشم؟ جواب مثبته. همین متنی که الان در حال نوشتنش هستم نشون میده که چیزی در اون پشت مشتها عوض شده. چرا که مدتهاست چیزی ننوشتم.

پس از این پس گاهی به سمت وضعیت خالی فرار میکنم. کنش لزوما امری قوی برای دادن فرمی مشخص یا ایده آل به فضا نیست. بلکه میتونه شامل خالی کردن و ایجاد خلا در فضا هم باشه، تا راه رو برای زاده شدن هزاران امکان جدید باز کنه.

The cold morning of a september day

2012-03-13T14:44:00.002+03:30

sunshine, sunset

where did my childhood gone

the strange feeling of being alone

sunshine, sunset

having breakfast in the bed

another cold winter day

the ever returning memory

of your frozen hands

sunshine, sunset

imprisoned in this small world

my head explodes in the middle

of your dream

my eyes are open without any reason

sunshine, sunset

my life is like a baloon

goes higher and higher

i'm in the middle of nowhere

January - 2011

نمودار نرمال تغییر قیمت سکه و دلار در سالهای اخیر.

2012-01-23T03:09:00.003+03:30

من متوجه مشکل ماجرا نمیشم. تا جایی که من میدونم هرچی دلار گرونتر باشه به سود تولید کننده ی داخلیه و این یعنی اشتغال بیشتر. و کشورهایی مثل چین و برزیل هم ارزشون رو به شکل مصنوعی پایین نگه داشتن و واسه همین توان صادراتیشون رو بالا بردن تا جایی که صدای کنگره آمریکا رو هم در آوردن.
حالا پایین آوردن قیمت دلار به غیر از اینکه به سود وارد کننده ها باشه چه سود دیگه ای داره؟ چون در اون حالت میتونن کالایی که وارد میکنن رو ارزونتر بفروشن و این باعث ورشکستگی تولید کننده های ما شده توی این چند سال.
به جای بی بی سی و صدای آمریکا یکم به دور و برمون نگاه کنیمژ

هیچ وقت یادم نمیره سال پیش همین موقع که دلار ارزون بود همین بی بی سی و وی او ای هر روز مقاله میدادن که این کار علمی نیست و به ضرر کشوره. و همین مقاله ها باعث شد که من برم ته و توه موضوع رو در بیارم ببینم قضیه چیه و جنگ ارزی تو دنیا که بهش جنگ جهانی سوم میگن یعنی چی. که همه کشورا با چه ترفندایی سعی میکنن ارزشون رو بی ارزش کنن تا بتونن صادراتشونو تقویت کنن.
جاکشی این رسانه ها این جا معلوم میشه که حالا که دلار ارزون شده باز هم هر روز مقاله میدن در این مورد و جو میدن که چقدر اوضاع بده. با این تفاوت که این بار دیگه از اون تحلیلای علمی خبری نیست و فقط هدف جو سازیه به وسیله ی باد شکمه.

حالا اگر کسی میدونه که واقعا زیان دلار گرون (در شرایطی که قیمتا تعادلی تعیین میشن) برای ما چیه بگه که ما از این جهالت در بیایم و بفهمیم که چرا این وال فیس بوک ما پر از خبرهای در این مورد شده این مدت!

پی نوشت.
درست که ما اصلا چیزی برای صادر کردن نداریم اما به نظر من این اسفباره که به خاطر دلار ارزون گلابی ترکیه و انگور پاکستان کمر باغدارهای ما رو بشکونن.
و الا که کلن همه دست از کار کشیده و با واردات همه چیز و پول نفت زندگی کنیم. آیا این ایده آل ماست؟
اصلا گور پدر صادرات. آیا دلار ارزون به معنی تقدیم دو دستی کشور به وارد کننده ها نیست؟

۲-
به عبارت دیگه اولین گام برای رهایی از این وضع اسفناک واقعی کردن قیمتهاست. وقتی به علت مصنوعی ارزون بودن کالای خارجی حتی واسه خودمونم نمیتوتیم گلابی تولید کنیم دیگه معلومه که بحث صادرات مضحکه

۳-
مرسی فریدون از ویدیو. و واقعا خیلی خوب بود. نتیجه گیری من از همه کامنتها و این ویدیو:
۱- دلار گرونتر باشه بهتره. اگر این موضوع با سیاست های مشوق تولید و سرمایه گذاری همراه باشه باعث افزایش تولید داخلی میشه.
۲- اگر دلار گرون باشه و سیاست حمایتی نباشه گرونی پیش میاد ولی این گرونی به مرور زمان جبران میشه، اثبات این موضوع هم ۳۰۰ برابر شدن قیمت دلار در بیست سال هست
۳- اگر دلار ارزون باشه به معنی گاییدن دهن تولید کننده های داخلی میباشد و دادن مزیت رقابتی به وارد کننده هست چون جنسی که میاره ارزونه همه میتونن بخرن ولی جنس مشابه داخلی گرونه. مثال: گلابی ترکیه در تابستان امسال گلابی ایرانو گایید.

لازم به ذکر که در حالت سوم ارزون بودن مصنوعی واردات خیلی هم خوشحال کننده نیست چون با پول نفت این کارو کرده دولت. این یعنی تقدیم دو دستی پول نفت به وارد کننده ها.

با توجه به اینکه دولت و سپاه مهمترین وارد کننده کشور و در عین حال دارای قدرت مطلق سیاسی هستند واضح هست که مدیریت کلان کشور حالت سوم رو انتخاب میکنه چون سود خودش رو تضمین میکنه. حالا هم از دستش در رفته قضیه. و اهمیت قیمت بالای دلار الان نه در ضرر به اقتصاد کشور. بلکه در اینه که نشون میده دولت کم آورده.

2011-11-17T14:58:00.001+03:30

بچه گرم خفته است تو ی رحم مادرش و دنیا گرد سرش غوغا دارد

2011-11-16T21:41:00.001+03:30

زنگ صدا

کاروان شنبه ها

برنده ها

سه تا قارچ

غم

2011-11-10T22:55:00.001+03:30

i feel lost, like a child who lost his pencil

مرثیه برای کسی که ماند

2011-10-04T19:33:00.002+03:30

نیمه شبان

رویای یک بادبادک سفید

بر فراز شهر پرواز میکند

من

دستان یخ بسته ام را

میگشایم

و به سوی عابران

دراز میکنم.

ماه

بی رمق توی خانه ات سرک میکشد

و تاکسی های بی مسافر

بغض میکنند.

دیگر پیراهن گلی ات را لازم نیست که بشوری

مردی که خورشید را

سوراخ سوراخ و خون چکان

بر دوش میکشید

مرده است

و صدای هق هقت

در هیاهوی شبانه ی شهر

گم میشود./

مهر 90

2011-09-19T00:21:00.000+04:30


loneliness

خار خاسک هفت دنده

2011-09-13T15:06:00.000+04:30

خار خاسک هفت دنده ای در روزگارهای قدیم بود که خیلی دوست داشت پرواز کند.

آنجا سنگ بود. نامردها میزدند. سنگ میزدند توی یال و کوپالت.

زخم هم میشد. گاهی میشکست بی آنکه صدایی دربیاید. ناله ای حتی.

مردم روی هم تلنبار شده بودند. چشمهایشان از حدقه ها بیرون زده بود. آن وقت ها نان بود اگر هم نان نبود آزادی بود اگر آزادی هم نبود رویای روزهای آفتابی از بین انگشتها بود که پرتاب میشد.

یک قطره آب که از آسمان داشت پایین می آمد. زمین داشت بزرگ و بزرگتر میشد زیر پایش. داشت قد میکشید

ورم کرده ای زمین

2011-08-01T02:39:00.010+04:30

فرشته
۵۰*۷۰
بن ۲۰۱۱

2011-07-24T11:01:00.000+04:30

جای تو آنجا نیست،
بین اقاقی ها پرسه بزنی و
غذا را کوفت من و
گریه ساز کنی.
به آغوشم بیا،
کوفته قلقلی

رفته دیگه، نمیشه،

2011-07-16T01:12:00.002+04:30

دیگه وقتی برای صدا کردن نیست . خاطره ها و لحظه ها، صداها و تصاویر، رهات نمیکنند.

دیگه نمیشه برگشت. راه پر از خرده شیشه ست و پاهات رو شیار شیار کرده، عقب رو نگاه میکنی و رد خونی رو که از بدنت میره میبینی، ولی نه، دیگه راه برگشتی نیست.

دیگه پرنده ها از بالای سرت پرواز نمیکنن، ولی، ولی پرنده تویی. با آخرین قطره ی خونی که توی رگهات مونده، کلمه ی پرواز رو روی سنگها بنویس.

دیگه کوهی نیست. آدما رو هم میرینن. تو دهن هم. تو همه جای هم میرینن. اما دیگه کسی صداش در نمیاد.

دیگه پینوکیو خونش جوش نمیاد، فرشته مهربون با عصای جادوش نمیاد. دیگه گربه نره یه عراقی نیست که با بمبش بزنه فرق گوشتکوبو خون بیاره.

دیگه خونی که از این زخم میره بند نمیاد. آبی که توی کتری گذاشتم جوش نمیاد. دیگه حتی یه بزم این ور نمیاد.

دیگه تا صبح عاشقی بیدار نمیمونه، پشت ده شلمرود شلواری از پا در نمیاد.

نه دیگه نمیشه، رفته دیگه، نمیشه، رفته دیگه، نه نمیشه،

هیچ شعری از این تخ می تر نمیشه

نه که نمیشه، خوبم میشه

خواب ۴

2011-06-20T01:37:00.000+04:30

خوابی که این بار میخام تعریف کنم خیلی ترسناک هست و هروقت که بهش فکر میکنم مو به تنم سیخ میشه. اما قبل از اون یک اصطلاح رو باید توضیح بدم.

بختک

بختک یک حالتی هست که در اون فردی که خوابیده نسبت به محیط اطرافش کاملا هشیار هست ولی هیچ حرکتی نمیتونه بکنه. قدیمیها عقیده داشتند که در این حالت یک موجود جنواره (به اسم بختک) روی سینه ی فرد نشسته و سنگینی بیش از حد این موجود باعث میشه که نفس کشیدن برای فرد مشکل بشه و حرکت نتونه بکنه. و اسم موجود برای این بختک بوده که اگر فردی که خوابیده بتونه سریع بیدار بشه و این موجود رو قبل از اینکه فرار کنه یا غیب بشه بگیره، این موجود بخت اون آدم رو باز میکنه و هر آرزویی که داشته باشه رو برآورده میکنه. این موضوع رو تقریبا همه تجربه کردند در خواب و من همیشه یک حسی که در این زمان دارم ترسی هست که دیگه نتونم نفس بکشم و بمیرم. از نظر علمی بختک یک حالتی هست بین خواب و بیداری که در اون مغز در حال فرو رفتن به حالت خواب هست ولی هنوز کامل نخوابیده. در واقع یادش میره که هشیاری بدن رو خاموش کنه. چون همونطور که میدونید در هنگام خواب ما حواسمون مشغول هستند ولی کنترلی روی ماهیچه هامون نداریم. در عین حال نسبت به حواسمون هشیار هم نیستیم.

به نظر من هر کسی میتونه وارد حالت بختک بشه. برای من که این طور بود. این کار رو وقتی که دبیرستان بودم انجام دادم. یک کار خیلی ساده هست که موقع خواب آدم میتونه انجام بده و بعد از چند شب میتونه این حالت رو تجربه کنه. چون ممکنه که تجربه ی چندان خوشایندی نباشه جزییات این کار رو این جا نمیگذارم. اگر خیلی دوست داشتین که این موضوع رو تجربه کنید با ایمیل توضیحات بیشتری بهتون میدم.

حدود دو هفته پیش یک خوابی دیدم به این شرح

من خوابیده بودم. (یعنی توی خوابی که میدیدم خوابیده بودم). تخت من کنار در اتاق هست. مدتی که گذشت چراغ راهرو روشن شد. یک نفر اومد توی راهرو. اولش همه چیز خیلی ساکت بود. یک دفعه اون کسی که توی راهرو بود شروع کرد به ور رفتن با در اتاق. میخواست در رو باز کنه و بیاد تو. ولی چفت در رو انداخته بودم و نمیتونست. هی در رو فشار میداد. من تمام این ها رو میدیدم و میخواستم پاشم یک کاری بکنم. خیلی ترسیده بودم ولی بختک گرفته بودم تکون نمیتونستم بخورم. سعی میکردم داد بزنم. با همه ی وجودم سعی میکردم یک صدایی از خودم در بیارم کسی را که کنارم خوابیده بیدار کنم ولی فقط صدای نفس کشیدن و زور زدنم در میومد و صدای دیگه ای نبود. همین طور که داشتم زیر بار این فشار له میشدم طرف در رو باز کرد و اومد تو. سرش رو خم کرد جلو و منو نگاه کرد. اون طرف خود من بودم.

2011-05-28T17:24:00.002+04:30

« جایت آن‌جا نیست، آنقدر دور‌، روی سیم‌های برق فشار قوی که در امتداد هم تجزیه می‌شوند/ جایت این‌جاست، در گودی ِ میان ِ گردن و شانه‌ام خانه‌ای بساز»

انیتا گلزار

2011-05-28T15:54:00.002+04:30

من تازگی متوجه شدم که در ایران آدمهایی که پولش را دارند حالش رو میبرند و آدمهایی که پولش رو ندارند حد اکثر کاری که میتوانند بکنند این هست که کشکشان را بسابند.

خواب ۳

2011-05-20T12:11:00.000+04:30

دیشب باز یه خواب طولانی دیدم که شاید نتونم همش رو بگذارم این جا...

" ما توی یه ساختمون بزرگ چند طبقه زندگی میکردیم. من یه خونه ی خیلی کوچیک، شاید چهل متری داشتم که کلن فقط یه راهرو با یه اتاق بود.

پارت ۰.

خواب از این جا شروع شد که نشسته بودم توی اتاقم که س زنگ زد. س یکی از دوستام بود که دو سال حبس براش بریده بودن ولی نرفته بود خودشو به زندان معرفی کنه، گفت که ما داریم با قطار فردا صبح میریم مشهد. تو هم بیا باهامون. گفتم باشه بهت خبر میدم. مشکل این بود که من از قبل یه برنامه ی دیگه ریخته بودم. یه سفر دیگه شاید با یه دختری. دوباره زنگ زد گفت چی شد؟ گفتم ببین من یه برنامه دیگه ای دارم. گفت خب باشه. ولی حیف شد و اینا چون شاید آخرین سفری باشه که میرم ...

پارت ۱.

نصف شب بود و با یه سر و صدایی از خواب پریدم. پاشدم رفتم بیرون دیدم که نیروی انتظامی س رو دستگیر کرده داره میبره. حالا اومده بودن که ببرنش بعد از مدتی. همه ی همسایه ها خیلی هیجان زده و عصبی بودن. س رو دست بند زده از در ساختمون بردند بیرون تا سوار ماشینش کنن. مخصوصا نصف شب اومده بودن که کسی متوجه نشه. از در اصلی ساختمون دویدم بیرون و دیدم که دارن س رو سوار ماشین میکنن. داشتم دیوونه میشدم. داد زدم کثافتا ... یکیشون اومد پرتم کرد عقب و رفتن.

من همونطور خراب برگشتم. یکم با عمو ج که یکی از آشناهامون هست حرف زدیم. بعدش رفتم توی خونه. افتادم روی مبلم. یکهو بدون اینکه متوجه باشم، زدم زیر گریه. خیلی گریه کردم، طوری که تمام بدنم داشت میلرزید.

پارت ۲.

صبح که رفتم بیرون خودم یه پلیس بودم. تفنگ داشتم و بند و بساط. از حراست پلیس اومدن سراغم. خوشبختانه نمیدونستن که دیشب چه اتفاقی افتاده و من همش نگران بودم که مبادا متوجه بشن. یه گندی زده بودم توی خواب که الان یادم نیست، ولی یه جایی یه فشنگ از تفنگم کم شده بود و یه فشنگ الکی جاش توی خشاب گذاشته بودم. خلاصه اینا اومدن پیش من و یه مقدار سوال و جواب کردن که مشخص بود بهم شک دارن. بعدش یه ماموریتی پیش اومد همه با هم سوار موتور شدیم که بریم اونجا. توی راه که داشتیم میرفتیم کلی ماشین پلیس دیدیم و از همین لباس سیاه خفنا با کلاه کاسکت تنمون بود. یه جایی وسط راه تفنگامونو ازمون گرفتن و به جاش کلاشینکف دادن بهمون. وقتی که پرسیدیم چرا گفتن که میخوایم تفنگا رو چک کنیم. و مشخص بود که دستم رو میشه به خاطر اون یه فشنگ ...

پارت۳.

باز جلوی خونه وایستاده بودم که حراستیا اومدن. شروع کردن باز به بازخواست. یکم خواستم جلوشون شاخ بشم که رییسشون اومد خیلی با خشونت درجمو از رو شونم کند گذاشت توی جیبم. گفت تو دیگه هیچی نیستی تا بعدن درباره ت تصمیم بگیریم. از این به بعد هم تحت نظری. بعدشم مجبور بودم که هر روز برم پیش اونا و تحملشون کنم. و خب از این گنده بک های حراستی هرزه بودن.

پارت ۴.

رها شده بودم توی شهر. دیگه هیچی نداشتم. واقعا لازم داشتم که یکی کمکم کنه. زنگ زدم به م که قبلا دوست دخترم بود. گفت واسه چی زنگ زدی؟ گفتم م من از کار اخراج شدم. گفت خب؟ بعدش؟ گفتم دیگه جایی ندارم دهنم سرویس شده. باز گفت خب که چی؟ خلاصه همین طور گفتم و گفت و محل نگذاشت تا اینکه قطع کردم. سعی داشتم که بهش حالی کنم واقعا دهنم سرویس شده الان و احتیاج به کمک کنم و اونم سعی داشت بهم حالی کنه که نمیخاد بهم محل بگذاره. خلاصه همین طور راه افتادم توی شهر. شیراز بود. توی قصر الدشت. دنبال یه جایی میگشتم ولی شهر عوض شده بود انگار. هرچی میگشتم پیداش نمیکردم. تا اینکه رفتم بالای یه تپه ای. اونجا یه گروه آدم بودن و میخواستن برن اون طرف که اتفاقن دبیرستانمون بود. راه افتادن و من گفتم میدونین چیه، من پرواز میکنم. و از بالای سر اونها پرواز کردم و رفتم توی دبیرستانمون. شب بود. گشتم توی کلاسها یکم.

پارت ۵.

توی خونه بودم. راهرو رو که نگاه کردم دیدم عمو ج یه مبل و یه چراغ آباژور کهنه شون رو گذاشته توی راهرو. برشون داشتم آوردمشون توی خونه.

پارت ۶.

حراستیا نشسته بودن توی دفترشون. خبر آوردن که یه دختری که مشهور هم بود توی خونش دو تا پسر رفتن، یا یه چیزی توی این مایه ها. بعدش خونه رو دیدم که یکی از پسرا توی کنج سقف نشسته بود و نگاه میکرد و اون یکی روی زمین چسبیده بود به دیوار. دختره میگشت توی خونه و یک جور کششی بینشون بود انگار میخان س.ک. س کنن یا هرچی. ظاهرا از بچه های دانشکده کامپیوتر بودن و این اخبارم روی یکی از وبلاگا منتشر میشد. حراستیا با ولع ماجرا رو دنبال میکردن.

پارت ۷.

باز نصفه شب بود. تلفنم زنگ زد. س بود. فرار کرده بود از دستشون و پناهگاه میخواست. آوردمش توی ساختمون طوری که کسی نبینه. یه اتاق تاسیسات داشتیم که همیشه خالی بود. اول خواست بره اونجا ولی از شانس بدمون دو تا تعمیرکار اونجا بودن. آوردمش توی خونه ی خودم. داشتیم فکر میکردیم که چیکار کنیم. همین طور گذشت و من گفتم که اوه شت، این جا تحت نظره. دوربین گذاشتن توی خونه ی من. ولی زیاد توجهی نشون نداد. همین طور افتاده بود.

2011-05-16T23:50:00.001+04:30

امشب داشتم وسایلم را که آوردم برلین مرتب میکردم. لابلای همه ی خرت و پرت ها یک گل سرخ خشک شده، یک غنچه ی کوچک را دیدم که من را برد به سالها پیش. وقتی که با م دوست بودم و او یک روز برایم این غنچه خشک شده را به همراه طره ای از موهایش و یک فنجان شیشه ای کوچک که رویش نقاشی کرده بود را آورده بود.

روزی که داشتم وسایلم را میپیچیدم توی ایران وضعیتی پیش آمد که مجبور شدم همه چیزم را بریزم دور. فقط به اندازه ی دو تا چمدانی که با خودم آوردم اینجا میتوانستم چیز بردارم. این طور بود که تمام یادگاری ها و ریشه هایم را تک تک برداشتم، نگاه کردم و انداختم دور. رهایش کردم و معلق شدم در یک فضایی که نه جاذبه ای داشت و نه دافعه ای. از تمام چیزهایی که از م داشتم این غنچه ی گل و همان طره ی مویش را برداشتم با خودم آوردم این طرف دنیا، که این ها انگار یک معصومیت و پاکی را یدک میکشند از زمانی دور. زمانی که م با تمام افکار خودش و همه ی فانتزی ها و دنیای خودش نشست یک روز و این ها را برای من درست کرد.

امروز که دوباره این غنچه را دیدم اما کاملا پرپر شده و شکسته بود. دیدم دیگر فایده ای ندارد که نگهش دارم. آن را هم انداختم دور،

و معصومیتی که بر باد رفت...

2011-05-04T14:21:00.000+04:30

وستر وله نفر دوم از راست

تاخلیس. یه ساختمون متروکه از زمان جنگ جهانی دوم که هنرمندای گرافیتی کار تسخیرش کردن. حالا ظاهرا صاحبشو تو آفریقای جنوبی پیدا کردن میخان بزننش زمین یه مجتمع تجاری توش بسازن...

رودخونه - کلیسای جامع - برج تلویزیون

دیروز اولین روز کاریم توی آلمان بود. با یه کنفرانس خبری شروع کردیم که توش این آقای وستروله هم بود و در این بین یه سری نکات جالبی وجود داشت:

۱. آقایون همکارهای آلمانی از وستروله به عنوان صدر اعظم Prime minister یاد میکردند ولی من هرچی فکر کردم به نظرم این آقا وزیر امور خارجه بود. بعدش که از یکیشون پرسیدم گفت که برادرا، همانا من زیاد از این مسایل سر رشته ای ندارم!

۲. من شخصا فکر میکردم که منظورشون مدیر عامل شرکتشون هست انقدر که معمولی بهم گفته بودن امروز بیای صدر اعظمو هم میبینی. بعدش دم در اون سالنه یه ماشین پلیس دیدم گفتم واسه یه کنفرانس ماشین پلیس آوردن، چه مملکت امنی و اینا. بعدش توی کنفرانس که هی همه آلمانی حرف میزدن منم بیل میرفتم یه هو دیدم قیافه ی این آقاهه خیلی آشناست برام. چون عکسشو توی سایت سفارت موقعه ویزا گرفتن دیده بودم. هی به خودم گفتم بابا تو حافظه ت ضعیفه این عمرا اون نیست. آخرش دیدم که راه نداره از بغلیم پرسیدم که این کیه، گفت صدر اعظمه و اینا، گفتم ایول بابا. بعدش تعجبم باز دو چندان شد که یه وزیرشون اومده اینجا فقط یه ماشین پلیس آوردن گذاشتن دم در. تازه داخل سالن هم که میخاستم بیام اسمم توی لیستشون نبود همینجوری اسممو اون ته اضافه کرد گفت برو تو. آخرین باری که شاهد اضافه شدن اسمم ته لیست بود، روزی بود که رفته بودم پادگان برای سربازی، اسمم توی لیست نبود. اونوقتم همینجوری سرهنگه اسممو اون ته نوشت گفت برو تو!

۳. موضوع جالب توجه بعدی این بود که خیلی ساده بود این آقای وزیره. یعنی اینکه میگن حاکم باید پای حرف مردم بشینه و اینا، قشنگ همینجوری بود. اولندش اینجا به زحمت ۱۵۰ تا آدم اومده بودن. وقتی هم که خواست شروع کنه حرف زدن اصلا روضه و اینا نخوند. عین آدم جواب سوالی که مجری از پرسیده بودو داد بعدم ساکت شد بقیه حرف بزنن. خلاصه ساده و اینا بود قشنگ آقاهه.

خواب ۲

2011-04-27T18:04:00.001+04:30

این خوابی بود که بعد از سفرمون به فرانسه و بلژیک دیدم. سفر یک هفته بود و خیلی جاهای جدیدی دیدیم اون موقع و وقتی که برگشتیم چند روز مثل جسد افتاده بودیم از فرط خستگی.

پارت ۱

" اوایلش رو زیاد یادم نمیاد. توی یک شهر شلوغ بودیم. نشسته بودم توی یه ماشین توی ردیف عقب پشت سر راننده. وسط خیابون یک دستی از بیرون پنجره اومد و یه کیف گذاشت توی بغلم. یه کیف سیاه یا قهوه ای چرمی گنده بود مثل یه زنبیل. گذاشتمش روی پام. بعدش هی دست میکردم توش ببینم چی هست. هر بار یه چیزی در میومد. یه بار یه توپ چل تیکه درومد ازش. یه بار یه رادیوی بزرگ. چیزای خیلی مختلف و رنگ و وارنگ. یه مدت همین طور از توش در می آوردم تا اینکه سرم رو برگردوندم دیدم س هم نشسته توی ردیف عقب. ماشین داشت دنده عقب میرفت. برگشتم عقب رو نگاه کردم دیدم که بر خلاف جهت بقیه ماشین ها داریم حرکت میکنیم. توی یک سرپایینی خیلی وحشتناک و بقیه ماشین ها از دو طرفمون ویراژ میدادن. برگشتم جلو دیدم ماشین راننده نداره و همین طور داره میره پایین. ولی انگار یک جورهایی خودش رونده میشد. برگشتم به طرف س گفتم ماشین راننده نداره باید یه کاری بکنیم ولی دیدم که س فقط میخنده و هیچ عکس العملی نشون نمیده ..."

پارت ۲

" فضا مثل یک درمانگاه. یک راهرو هست که دو طرفش پر از اتاقه. اتاقها به سمت راهرو پنجره های درازی و باریکی دارن که از زمین تا سقف هستند و فضا مثل معماریهای سبک گوتیک میمونه. من اول به عنوان ناظر خارجی از توی راهرو رد میشم و این فضا رو میبینم که با نور خیلی زرد متمایل به نارنجی آفتاب پر شده. توی هر اتاق پر از تختهایی هست که کنار هم چیده شدند و روی هر کدوم یک نفر خوابیده. در انتهای راهرو یک پرستار زن هست که از انتهای راهرو شروع به حرکت میکنه. سرش رو توی اتاق اول میکنه و میگه، بخواب بخواب. بعدش اتاق دوم. باز میگه، بخواب بخواب. باز میاد جلو اتاق سوم یک نفر روی تختش نیم خیز شده و انگار میخاد بلند شه. پرستار میره توی اتاق و پتو رو میکشه روی سرش و میگه، بخواب بخواب. همین طور میاد جلو.

حالا من از ناظر خارجی تبدیل میشم به یکی از کسانی که خوابیده. توی اتاق بعدی هستم. نیم خیز شدم که پرستار میاد بالای سرم. میگه بخواب بخواب. این بخواب بخواب رو شاید بیست بار تکرار میکنه. سرم داره از شدت تکرار این واژه منفجر میشه. بهش میگم فقط یک لحظه اجازه بدم. بلند میشم از اتاق میام بیرون توی راهرو شروع به قدم زدن به طرف ابتدای راهرو میکنم. نور خیلی زرد خورشید انگار که موقع غروب باشه از بین پنجره های قلمی اتاقها توی راهرو پخش شده. توی راه از بین پنجره ها داخل بقیه اتاقها رو میبینم که همین طور پر هست از آدمهایی که دراز کشیدند و پرستاری که بین اتاقها راه میره و میگه بخواب بخواب. در ابتدای راهرو یک میز هست که روش یک دفتر خیلی بزرگ گذاشتن.

دفتر رو باز میکنم و اولین صفحه ی سفیدش رو میارم. اونجا مینویسم:

زنده باد قانون اساسی فرانسه که حافظ آزادی های انسانی ملت بزرگ و عظیم الشان و بدبخت و بینوای فرانسه است.

و امضا میکنم. همانطور خمودانه برمیگردم به سمت اتاقم که بخوابم./"

در اینجا بود که با نفس نفس شدیدی از خواب پریدم...

خواب ۱

2011-04-20T16:00:00.001+04:30

خب از امروز تصمیم گرفتم خوابهایی رو که میبینم اینجا بگذارم. جدیدن خوابها عجیب شدن...

به عنوان اولین خواب، خوابی که چند شب پیش دیدم رو میگذارم.

پس خواب از این قرار بود که ...

من و داداشم خوابیده بودیم توی تخت دو طبقه ای که قدیم ها در زمان بچگی توی خونه ی فلکه ی گاز شیرازمون داشتیم. تازه سر شب بود و مطابق معمول آن دوران داداشم خواب بود و من چراغ مطالعه رو روشن کرده بودم و داشتم توی تختم مطالعه میکردم. یعنی لپ تاپ رو باز کرده بودم و داشتم توی اینترنت میچرخیدم برای خودم تا اینکه در یک سایت انگلیسی زبان خیلی اتفاقی به یک داستان فارسی برخوردم و شروع به خوندنش کردم. داستان از این قرار بود (دقیقن جوری که متن رو توی خواب دیدم سعی میکنم که بنویسم؛:

[1]

تابستان سال قبل بود که پینوکیو به جزایر قناری سفر کرد تا اوقاتش را بگذراند. او در آنجا مهمان عمو بیلی بود که هات داگهایش در همه جای دنیا مشهور هستند.

وقتی که پینوکیو به خانه برگشت عمو بیلی یکی از آن هات داگهای یک و نیم متریش را به رسم دوستی برایش پست کرد که از سر تا ته آن را با سس خردل زرد کرده اند و فقط یک نان کوچک در وسط داشت به عنوان دستگیره.

چند روز بعد پینوکیو میمیرد. در یک بیمارستان در کف دریا. (پینوکیو ماهی بود). پرستارها منتظر پلیس بودند که بیاید تحقیقاتش را انجام بدهد. بعد از چند دقیقه ریچی وارد بیمارستان میشود.

- پینوکیو کجاست؟ میخوام ببینمش.

* نمیشه! برو، ماهی ولگرد. از اینجا برو.

ریچی یک ماهی زرد و چاق بود.

- من میدونم چطوری مرده. باید ببینمش. همین الان.

* نمیشه، برو. الان باید پلیس بیاد. نباید هیچی دست بخوره تا اون موقع. تو کی هستی اصلن؟

- نه من باید ببینمش. بیاید اینم پاسپورتم. گرو نگهش دارین. قول میدم به هیچی دست نزنم. باید ببینمش.

* چی میگی؟ مگه بچه بازیه. برو بیرون.

- من کشتمش. اقرار میکنم. باید ببینمش الان. خواهش میکنم بزارید ببینمش

پرستارها با شنیدن این جمله ی آخری وحشت زده ریچی رو از بیمارستان می اندازند بیرون. ریچی همینطور مغموم و افسرده حال شروع کرد به شنا کردن توی دریا. میون آبها غلط میخورد و فلس های نقره ای رنگش از تنش جدا میشد.

بعد از انجام تحقیقات اولیه پلیس تشیع جنازه پینوکیو شروع شد. گروه عزاداران همین طور که پینوکیو به دست در خیابان های اطراف بیمارستان راه میرفتند شاهد یک باران نقره ای رنگ غمناک بودند که همان فلس های ریچی بود.

آه ای سایه ی من، این جوانی من بود که با تو خاک شد!

پریچهر فرخزاد.

بعد از اینکه داستان رو خوندم مامانم اومد توی اتاقمون تا شب به خیر بگه بهمون و داداشم بیدار شد سر این قضیه. من داشتم فکر میکردم که ما چه داستان های خفنی در فارسی داریم که به خاطر سانسور شدید هیچ وقت مهلت انتشار نداشتند. و از برادرم خواستم که بیاد و داستان رو یک دور بخونه. در دور دومی که داستان در خوابم خونده شد تغییرات اساسی توش داده شد که چیز زیادی یادم نمونده ازش و تنها چیزی که یادمه این بود که در این مورد حرف زدیم که یه زن در آن واحد به دو نفر فکر نمیکنه یا یک همچین چیزی. در انتهای داستان نام نویسنده به فروغ فرخزاد تغییر پیدا کرده بود.

و این بود خواب ما در شبی از اواسط آپریل ۲۰۱۰

2011-03-29T10:38:00.004+04:30

یک گردش کوتاه در تیمارستان نشان می‏دهد که ایمان چیزی را ثابت نمی‏کند.

--نیچه

2011-03-24T03:38:00.001+04:30

بعد از بیست و پنج ثانیه، درست بعد از ۲۵ ثانیه فهمیدم که دیگه نمیخام به حرف زدن ادامه بدم...