آذین گفت

2009-11-08T06:59:00.000+03:30

من فکر میکنم،
که تمام ای لحظه های عاشقانه را باد،
بی آنکه به انحنای نفس گیر جاده ها تن بساید،
با خود به انتهای جهان برده است.

من،
نفس میکشم
به جاده نگاه میکنم که میان پاهایم میلغزد
و خودم را منحنی میکنم، به نام نامی تمام انحناهای جهان
من فحش میدهم./

2009-11-01T14:14:00.003+03:30

این آدمها که دور و برم حرف میزنن کیند؟

صحبتهای عجیب و غریب،

درباره ی چه حرف میزنند؟

همهمه شان به گوشم ناآشناست،

آواهای اساطیری.

***

نگاهشون میکنم.

قلبم میتپه آیا؟

چشمم رو میتونم باز کنم؟

حرف میتونم بزنم؟

دهنم قفل شده،

میلرزه و دندونام به هم میخورن،

گزگز میکنم و سعی میکنم دستهامو به هم بمالم

***

این سفر کجا تمام خواهد شد؟

و مسافر یخ زده ش رو مثل شی ای بیهوده از پنجره به بیرون پرت خواهد کرد.

صدای زوزه ی باد و آمیزش قطره های اساطیری بر شیشه ی نمناک

من مسافرم یا بی حرکت نشسته ام؟

جلو میروم یا خودم را به خاک میمالم؟

عروج میکنم یا به نام نامی گه متبرک میشوم؟

این همسفرانم کیند؟

صدایشان چه به گوش آشناست!

انگار در گذشته های دور چیزی از جنس خنده گند و تعفن را پر میکرده است

انگار زمانی این دهان صدایی داشته است.

این صورت رنگی،

این چشمها روزگاری داشته اند.

برای کسی که چنگ میزند به زندگی،

ولی از آن بیزار است.

از بوی پوسیدگی و تعفن بیزار است

و از این لحظه های درد آلود که بوی حقارت میدهند

برای وجودی که به صداقت معتاد است،

و گردن به دناعتی که به این لحظه ها چنگ میزند، خم نمیکند.

برای او بگریید،

ای ابرها، این باد، کوه، سنگ، دریا

چرا که روزی در اینجا

پیغام خونین رهایی را با رد پایی از ترس و احتضار روی تخته سنگ نوشته است

چرا که میداند، باور میکند که نباید شتاب کرد،

و انقدر بی حرکت به روبرویش خیره شد،

که سر انجام خشک شد و باد خاکستر سردش را روی دشتها گسترد.

بر او ببخشایید.

2009-10-11T23:26:00.000+03:30

کم نبودی

آخرین سرآغاز

2009-10-09T11:00:00.000+03:30

چراغ بیاورید،
در بیداری دیدمش و حالا در خواب به دنبالش میگردم،
زنگها، ناقوسها
تمام شعرهای عالم را اینجا جمع کنید
سگ‌ها، هرزه ها،
دست‌ها و پاهای از فرط وحشت یخ زده،
تو را میابم و رهایت نمیکنم
میدوم و نفس نفس نمیزنم
برای بو کشیدن رد پایت پوزه ام را روی زمین میکشانم
من تو را توی خواب گم کردم،
وقتی که داشتم بالای شهر پرواز میکردم و
تو اینجا زیر لجن‌ها داشتی تکه‌تکه میشدی.
و حالا در بیداری نمیتوانم پیدایت کنم
تو اینجایی و من نمیتوانم پیدایت کنم
نه دیگر نمیتوانم بسرایمت

2009-10-02T00:40:00.000+03:30

2009-09-20T18:39:00.002+04:30

گیر کردم توی این شهر. اسیرم. دیگه راحت نیستم اینجا بنویسم.
این شهرو نمیپسندم. از خیابونهای بی انتهاش متنفرم، اسیرم میکنه.
اسیرم کرد. برای همین ازش متنفر شدم. خودم خواستم اسیر شم. برای همین از خودمم متنفرم.
از تمام این راههای بی انتها، از خود زندگی. از این هوای ابری که خون به چشمم میاره متنفرم.

little mis sunshine

2009-09-20T11:58:00.001+04:30

زنده گذاشتندم تا روایت کنم

2009-09-15T10:06:00.006+04:30

زندگی بیهوده ی من در انتظار شروع شدن خود زندگی گذشت. وقتی که مردانگیم را سپردم به دستهای باد تا ببرندش به آنجا که مثل بادبادکی، بچه سانانانی به هم نشان دهندش و ریشخندم کنند. تا وقتی که بر بند رختی در کوچه ای بن بست فرو آید و من همچنان به انتظار خود زندگی درون پیله ام بنشینم و لحظه ها را یکی یکی بشمارم.
زاده شدن بر کرانه، بر دریچه ای که هستی آدمی را غنیمتی میشمارد. میلاد پر هیبت یک انسان از پیله ای که راه های اساطیری بر انحنای آن میچرخند. یگانه ستاره ی سرکش صبح را با چشمان خیس دنبال کردن.

2009-09-08T13:14:00.006+04:30

من خواب دیده ام،
که یک ماهی قرمز می آید

من خواب دیده ام،
که یک ماهی قرمز می آید،
و من توی شکمش آشیانه میکنم.

من خواب دیده ام،
که یک ماهی قرمز می آید،
و من را با خودش میبرد.

من خواب دیده ام.

2009-09-01T01:07:00.005+04:30

اولین مشقای طراحی که راضیم ازشون

که عاشق اعتراف را چنان به فریاد آمد، که وجودش همه بانگی شد

2009-08-29T01:52:00.003+04:30

شعر از شاملو

بعضی دوستان میپرسند که تکنیک انجام این کارها چیه، این کار مثلا تکنیک ساده و پیش پا افتاده ای داره. متن رو با ماژیک وایت برد روی کاغذ کاهی آ 3 مینویسیم و بعد دوربین عکس میگیریم ازش. موقع عکس گرفتن ایزو ی دوربین رو روی ماکزیمم (در اینجا 3200) میگذاریم و زمان نور دهی رو کم میکنیم، به این شکل یه نویز وارد کار میشه که ترکیبیه از نویز تصادفی، بافت کاغذ و نوی محیط. بعدش تصویر توی فوتوشاپ آورده میشه و با استفاده از یه فیلتر اون نویز تبدیل به بافتی میشه که دور کار میبینید، یک لایه بالای لایه اصلی برای رنگ آمیزی گذاشته میشه و blending اون لایه رو روی color میگذاریم. و با خیال راحت رنگ میکنیم. رنگها تیره انتخاب شدن تا تفاوت رنگی چشم رو اذیت نکنه، کلمه بانگی برای تشدید قرمز میشه و در بقیه ی تصویر رنگهای زرد و نارنجی به صورت نوارهای شعاعی پخش میشند، لازم نیست که بیننده حتما این تفاوت رنگی رو ببینه، به طور ناخود آگاه درک میشه این موضوع. پایین تصویر هم برای ایجاد کنتراست آبی میشه. کار خیلی ساده ای یه با تکنیک ساده، تجربه ای در فرم و رنگ

انتظار

2009-08-26T11:46:00.002+04:30

انتظار کشیدن،
منتظر نتیجه ی کنکور کسی بودن،
منتظر لرزیدن موبایل بودن،
منتظر ریختن اولین قطره ی اشک بودن،
گوش دادن به یک موزیک
با بی حوصلگی کارهای روزمره رو پیگیری کردن
فکر کردن به اینکه چی میشه و اگه نشه باز چی میشه همیشه و همه جا
ثانیه ها رو یکی یکی شمردن
افتادن یه جا
فکر کردن به تک تک کلمات و لحظاتی که شاید اطلاعات جدیدی بدست بدن
وانمود کردن به اینکه همه چیز خوبه
اینه زندگیه نخبه های مملکت، به خدا
همه چیز خوبه
نخبه ها نخبه تر میشن
شنیدن اینکه یه احمق میتونه تهدیدی باشه برای رابطه احمقانه ای که هیچ ربطی بهش نداره
گوش دادن به مهملاتی که به نظر گوینده مهمترین حرفهای عالمند
دیدن حماقتهایی که با شجاعت انجام میشند
و ثانیه های نفس گیر انتظار رو یکی پس از دیگری نفس کشیدن
اینه زندگی

داشتم از این شهر ...

2009-08-22T17:24:00.001+04:30

داشتم از این شهر می‌رفتم
صدایم کردی
جا ماندم
از کشتی سفید آرزوها
که رفت و غرق شد
سپاس‌گزارم از تو
اما
این فقط می‌تواند یک قصه باشد
در این شهر دود و آهن
دریا کجا بود
که من بخواهم سوار کشتی شوم و
تو صدایم کنی
می‌خواهم بگویم
نجاتم دادی
تا اسیرم کنی

"رسول یونان"

سیتینگ لونلی این د دارکنس آن ا سوپر کلاسیک وان

2009-08-12T23:28:00.003+04:30

1- وقتی که دستم را فرو بردم لای موهای لختش، وقتی که سرش را گذاشته بود روی پایم و آرام خوابیده بود. نمیتوانم و شاید نباید که بتوانم توصیف کنم تک تک جزییات آن لحظه ای را که شوق من با خواب او در هم آمیخته بود.
فقط، دستم را که لغزاندم میان موهایش آرام شدم.

2- کنده ام، از آدمها، از روابط، از کارها و هر چیزی که ربطی به دانشگاه دارد. اما میکشانندم، باز میکشندم و

3- مبهوت مانده ام که اگر بکنم به کجا بچسبم، و اگر بچسبم از چه چیزها که نباید بکنم.

4- سخت ترین چیز اینه که به کسی که میخوای نرسی

5- از اون سخت تر اینکه چیزی که هستی و راهی که پیش روت باز شده رو نخوای

6- در آغوش کشیدمش تا لحظه ای از آن خودم کنمش آن وجودی را که مال من نبود،

7- دیس ایز می، سیتینگ لونلی این د دارکنس

چرا نگاه نکردم؟

2009-07-28T20:30:00.003+04:30

--------------------------------------------

به مناسبت خریدن قلم نوری D:

مزرعه حیوانات

2009-07-14T11:23:00.000+04:30

«مرغ‌ها … تصمیم گرفتند خواسته‌های “ناپلئون” را نقش بر آب کنند. نقشه‌شان این بود که روی تیرهای سقف بنشینند و همان‌جا تخم بگذارند. به این ترتیب، تخم‌ها می‌افتادند و خرد و خاکشیر می‌شدند. واکنش ناپلئون سریع و بی‌رحمانه بود. دستور داد که جیره‌ی مرغ‌ها قطع شود و هر حیوانی که دانه‌ی ارزنی به مرغی برساند مجازات‌اَش مرگ است.»*

Ji

2009-07-13T20:32:00.001+04:30

Ji

2009-07-13T20:28:00.001+04:30

با آنها که بالای دیوار نشسته اند

2009-06-21T11:41:00.001+04:30

این شعر غرابت عجیبی با حال این روزهایم - یمان دارد:

نان از سفره و کلمه از کتاب،
چراغ از خانه و شکوفه از انار،
آب از پیاله و پروانه از پسین،
ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته اید،
با رویاهامان چه میکنید!

ما رویا میبینیم و شما دروغ میگویید...
دروغ میگویید که این کوچه، بن بست و آن کبوترِ پربسته، بی آسمان و
صبوری ستاره بی سرانجام است.
...
ما میدانیم که آن سوی سایه سار این همه دیوار
هنوز علایمی عریان از عطر علاقه و آواز نور و کرانه ی ارغوان باقیست.

...
سر انجام روزی از همین روزها
دیده بانان بوسه و رازداران دریا می آیند
خبر از کشف کرانه ی ارغوان و
آواز نور و عطر علاقه می آورند.

"سید علی صالحی"

سهم من اين است

2009-06-07T11:22:00.001+04:30

پنجره اي كه آويختن پرده اي آن را از من ميگيرد،
سهم من اين است.

Vaghty k man baba leng deraz shodam

2009-05-31T06:45:00.001+04:30

6.5 Sobhe emtehane seminare graph e 2 e alan

2009-05-27T12:46:00.001+04:30

اجساد خون آلود درختان

2009-05-22T23:25:00.002+04:30

بیهوده تن میسایید به تخته سنگی که صاف افتاده بود در میانه ی راه تا او را له کند. میتوانست راحت تخته سنگ را دور بزند و به راهش ادامه بدهد، اما این کار را نکرد. کنار تخته سنگ چمباتمه زد و به راهی که آمده بود خیره ماند، چشمش را تنگ کرد و سعی کرد آن ته جاده را نگاه کند، به نظرش آمد که سایه ای آن دورها میجنبد، شاید مسافر دیگری بود که قدم در راه درازی گذاشته بود که تخته سنگی جایی وسط آن، همینطور بی هوا سقوط کرده بود. شاید هم باد بود که شاخه ی درختی را میلرزاند، یا بوته ی خاری را میسراند توی راه. یا شاید ماده روباهی بود که جفتش را میجست، یا شاید گوسفندی که از گله جدا مانده و یا شاید همه اینها سراب بود. با خودش فکر کرد که تمام این ها را همین طور بی هوا پشت سر گذاشته و حالا وسط راه این تخته سنگ یکهو او را به خودش آورده است. برای همین بود که نمیتوانست از این وضعیتی که تویش بود دل بکند و راه را ادامه دهد. چون حس میکرد که اول باید حقیقت وجودی این تخته سنگ را درک کند، باید بفهمد که چرا این سنگ صاف داشت میخورد توی سرش. بالاتر از همه ی اینها او نمیدانست که به کجا دارد میرود. نه پایان راه میدانست کجاست، و نه میدانست که چرا دارد میرود و نه اینکه اینها برایش مهم بودند. میخواهم بگویم که در واقع هیچ چیزی برایش مهم نبود و وقتی که آدم هیچ چیز برایش مهم نیست، تازه چیزهای کوچک و کم اهمیت، اهمیت ژرفناک خودشان را باز می یابند.
حالا این سنگ که صاف داشت میخورد توی سرش و بفهمی نفهمی خورد هم، یک دفعه او را از راه رفتن نگه داشت و وادارش کرد که به پشت سرش نگاه کند. و اینکه اگر از راهی که در پیش است هیچ خبری ندارد، در عوض میداند که راهی که آمده چه کیفیتی داشته. و میتواند به آن فکر کند و حتی برگردد یک جایی اطراق کند، چرا که در این روزهایی که همه چیز انقدر یکنواخت میگذشت، و آفتاب زمخت تابستان صاف میخورد توی سرش، و پشه ها پرواز ممتد خودشان را گرد او تمام نمیکردند و در تمام طول راه چیزی نبود به جز مشتی مجسمه های پریده رنگ و اجساد خون آلود درختان، و حصارهای از هم دریده، و پرنده های کوکی، در تمام طول این راه تنها چیزی که میتوانست او را نجات بدهد همین فکر کردن بود،
این شد که وقتی آن تخته سنگ افتاد، یکهو ایستاد و به همه ی این چیزها فکر کرد. نمیدانست به کجا دارد میرود، پس در رفتن حرکتی نبود، و در ماندن هم سکونی نبود. این جا پشت این تخته سنگ حالا خودش را میسایید به آن تا با آن یکی شود و درد و رنجی که از این راه در تن او جمع شده بود از جان به در کند.
حالا دیگر او جزیی از آن تخته سنگ شده، با شانه های استوار همین جا وسط راه دل خوش کرده و سالهاست که دیگر از جایش تکانی نخورده، همین تخته سنگی را میگویم که دیروز درست داشت روی فرق سرت فرود می آمد و تو بی هوا جستی از زیر آن و به راهی که میروی ادامه دادی، ...

2009-05-13T10:52:00.001+04:30

مراسم جشن فارغ التحصیلی

2009-05-08T18:59:00.002+04:30

نرفتم مراسم جشن فارغ التحصیلی رو. با وجود اینکه همه مراحل ثبت نامو طی کردم، ترجیح دادم که کلاس طراحیمو برم. جذابیتش بیشتر بود برام انگار،
مراسم جشن فارغ التحصیلی = "سلام بچه ها. یادتونه 5 سال پیش میخواستیم چی بشیم، الان چی شدیم. پس هورا به مناسبت دم کشیدن مشتی چای کیسه ای"