من پيشاپيش از طرح اينترنت وايرلس ارزون و تجهيزات مخابراتي كافي استقبال مي‌كنم. لطفاً قبل از ‏اينكه مهموني بياين استيتوس كلبه رو چك كنين و وقت ترك كلبه رو از وبسايت دريافت كنين!!!‏

*چو گل گر خرده‌اي داري خدا را صرف عشرت كن كه قارون را غلط‌ها داد سوداي زر اندوزي

شنيدم خونه‌ت رو
تو عمق صحرا مي‌سازي
ديگه براي هيچ زندگي مي‌كني…‏
اميدوارم لااقل يه سري خاطره نگه داشته باشي

آره، ‘جين’ با طره‌ي موت اومد، ‏
گفتش تو بهش دادي‌ش
اون شب كه گفتي مي‌ري
اصلاً تو هرگز رفتي؟

آه، آخرين باري كه ديديمت، بدجوري پيرتر مي‌زدي
بارونيِ آبيِ مشهورت، از دوشش پاره شده بود
تو ايستگاه بودي دنبال هر قطار
و برگشتي خونه، بي زمزمه

زنِ من، مثل غريبه‌هاي زندگيت بود
وقتي كه برگشت، زن ِ هيچكس نبود…‏

مي‌بينمت، اونجا با يه رز به دندون
دزد كولي نحيف‌تر

ئه، ‘جين’ بيدار شد…‏
سلام مي‌رسونه…‏

چي بگم برادر جانم، چي بگم اي قاتل من
چي مي‌تونم بگم…‏
فك كنم دلتنگم، فك كنم بخشيدم…‏
خوشحالم كه سر راهم قرار گرفتي

اگر از اينورا اومدي
براي ‘جين’ يا براي من
دشمنت خوابيده،
و زنش آزاده…‏

ممنون، براي مشكلاتي كه از جلوي چشمش برداشتي
فك مي‌كردم هميشگي‌ان ، واسه همين كاري نمي‌كردم

آره، ‘جين’ با طره‌ي موت اومد، ‏
گفتش تو بهش دادي‌ش
اون شب كه گفتي مي‌ري

با احترام، ل. كوهن

‏ ‏

It’s four in the morning, the end of December
I’m writing you now just to see if you’re better
New York is cold, but I like where I’m living
There’s music on Clinton Street all through the evening‏.‏

I hear that you’re building your little house, deep in the desert
You’re living for nothing now; I hope you’re keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear‏?‏

Ah, the last time we saw you, you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You’d been to the station to meet every train
And you came home without Lilli Marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody’s wife.‏

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief

‎–Well I see Jane’s awake‏ ‏
She sends her regards.‏

And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say‏?‏
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I’m glad you stood in my way‏.‏

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free‏.‏

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good, so I never tried‏.‏

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

‏– ‏sincerely, l. Cohen
‎

‎
باروني آبي مشهور، ترانه‌اي از كوهن است كه در سومين آلبومش، ترانه‌هاي عشق و نفرت، به سال ۱۹۷۱ ظهور پيدا كرده. ‏وي آنرا در سال ۱۹۷۰ نيز در كنسرتش اجرا كرده بود. متن ترانه به شكل يك نامه است و داستان يك عشق‌بازي سه‌سويه ‏مابين گوينده، زني با نام “جين” و شخص ثالثي كه بسيار خلاصه، “برادرجانم، قاتل من” معرفي مي‌شود را مطرح مي‌كند كه ‏مي‌رساند كه “جين” نامزد يا همسر گوينده بوده ولي پس از رويدادهايي، “زن من مثل غريبه‌هاي زندگيت بود، وقتي كه ‏برگشت، زنِ هيچكس نبود”.‏
بعدتر در ترانه، گوينده تصديق مي‌كند كه قدري هم سپاسگزار است، چرا كه “جين” مشكلاتي داشته و اين عشق‌بازي آن‌ها را ‏تسكين داده، هنگامي كه گوينده قادر به انجام كاري نبوده.‏
با اينكه اين ترانه از بهترين ترانه‌هاي كوهن به شمار مي‌آيد، از آنهائي‌ست كه او را راضي نكرده. وي در مصاحبه‌اي در ‏نشريه ديتيلز به سال ۱۹۹۳‏‎ ‎مي‌گويد:‏
‏”هرگز حس نكردم آن شعر، قطعي شده‌است. هرگز حس نكردم بحد كافي تراش خورده‌است. آن شعر و “پرنده بر سيم” دو شعر ‏بودند كه هرگز موفق به تمام كردنشان نشدم ولي آنقدر خوب بودند كه بشد از آنها استفاده كرد. ضمن اينكه با تنگدستي‌ شعري ‏كه در هر ضبط با آن روبرو بودم، نمي‌توانستم از پس ناديده گرفتن آن بر بيايم. اين يكي از بهترين ملودي‌هايي است كه ‏نوشته‌ام ولي به لحاظ شعري بسيار رمزآلود و ناشفاف است…”‏
ترانه، يك مثلث عشقي را ترسيم مي‌كند كه طرح مشتركي با رمان “بازنده‌هاي زيبا” دارد. مشابه بسياري از اشعار ديگر ‏كوهن، اين شعر نيز بر پايه‌ي يك داستان واقعي بنا نهاده شده‌است ولي در راديو ‏BBC‏ به سال ۱۹۹۴ اذعان مي‌دارد كه ‏فراموش كرده كه چه كسي و چگونه، درگير اين ماجرا بوده است:‏
‏”مشكل ترانه اين‌ست كه اصلاً مثلث حقيقي را فراموش كرده‌ام. خواه اين‌كه مال خودم بوده يا نه –كه البته بوده- هميشه حس ‏مي‌كردم كه يك مرد نامرئي، در كار اغواي زني‌ست كه با اويم، حال اينكه اين مرد واقعي‌ست يا زايده‌ي ذهن خودم، بياد ‏ندارم. هميشه حس مي‌كردم كه يا من چنين كسي هستم در رابطه‌ي ديگران، يا اينكه ديگران چنين وضعيتي را در رابطه با ‏ازدواج من دارند. واقعاً بخاطر ندارم، فقط يقيناً مي‌دانم كه هميشه شخص ثالثي بوده، گاهي من، گاهي مرد ديگري و گاهي زن ‏ديگري.”‏

كوهن در جايي بطور مختصر مي‌گويد كه باراني آبي، متعلق به خود او بوده و يك همزاد پنداري احتمالي را تلقين مي‌كند.‏
لئونارد نورمن كوهن، شهروند عالي‌رتبه‌ي كانادايي، كبك، مونت‌رئال،( متولد ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۴ در وست‌مونت كبك) ‏داستان نويس، شاعر و ترانه سرايي‌ست كه شعرهايش بر ترانه سرايان بسياري تاثير گذاشته.‏
مضمون اشعار وي عموماً كاوشگر مذهب، جدايي ، جنسيت و پيچيدگي روابط اشخاص مي‌باشند.‏

منبع: ويكي پديا [۱] [۲]

خیلی وقته به ایمی می‌گم راجع به مرگ بنویسه. می‌گه نمی‌دونم چی بنویسم. ولی من می‌دونم که تنبلی‌ش می‌شه. درواقع تا یه موضوع فشار کافی رو بهش وارد نکنه (….) نمي‌شه بنویسه! D:
۸ خرداد دومین سالگرد حادثه‌ای هست که باعث شد من از همیشه بیشتر به مرگ فکر کنم. درواقع یکی از اتاقای مغزمو واسه همیشه پر کرد.
با این حال هیچ وقت فکر نکردم زندگی از مرگ بهتره. خیلی وقتا غصه خوردم که چرا “مهسا” باید می‌رفت. خیلی وقتا غصه خوردم که چرا من نرفتم؟ ولی یه چیزی خیلی جالبه: همیشه آخر این همه فکرای جورواجور، به زندگی می‌رسم!
آخرش به این نتیجه رسیدم که این دوتا دقیقاً یکی هستن و هر دو، راه فرار از اون یکی. تا وقتی زنده‌ایم و زندگی داریم، از دست غصه‌های ریزو درشت، آرزوی مرگ می‌کنیم و اون‌وقتی که مرگ سراغمون می‌آد با تمام وجود پسش می‌زنیم.اما وقتی کسی می‌میره که دوستش داریم…
من از مرگ متنفر شدم و زندگی از چشمم افتاد. انگار خدايی خدا رو هم زیر سوال بردم. دیگه نماز نخوندم و باهاش قهر کردم. فقط ازش خواستم اگه هنوز یه ذره دوستم داره، منم ببره حتی اگه جهنم… روزای بدی بود.سخت گذشت اما…گذشت. نمی‌دونم چی شد و از کی بود که فکر مردن از سرم افتاد. تصمیم گرفتم به جای “مهسا” هم زندگی کنم. درس می خوندم؛ به همه‌ی دوستای مشترکمون مهربونی می کردم. کارايی که اون دوس داشت؛ جاهائی که اون دوس داشت؛ و مقاومت نسبت به هر چیزی که احتمال می‌دادم می‌خواد جای “مهسا” رو بگیره یا یادشو کم‌رنگ کنه.
الان دیگه مثل اون وقتام نیستم. گذشت زمان و مقتضیات انسانی باعث می‌شه تو زندگی غرق بشی. حتی گاهی خودتم فراموش کنی. مرگ چیز خوشایندی نیست که تکرار هر روز هر کسی باشه. گرچه گاهی به اونی که رفته حسودی می کنم. واکنش من به این مسئله ضد و نقیضه.
اما چیزی که هست دل‌تنگیه.اینکه نمی‌ذارم فراموشم بشه. اینکه هنوز جاش تو قلبم خالیه و هیچ‌کسی نمی‌تونه جاشو بگیره. و فهمیدم هیچکی نمی‌تونه جای کس دیگه‌ای زندگی کنه. و اینکه بعضی آدما با رفتنشون چیزایی رو بهمون یاد می‌دن که خیلیا با موندنشون نمی‌تونن.
یه چیز دیگه: تو یه کتاب* خوندم که وقتی خداوند موجودات رو خلق می‌کرد تقدیر هر کدوم رو بهش گفت. بعد دنیا رو هم بهشون نشون داد و گفت حالا کی می خواد به دنیا بره؟ و هر کسی که خواست، داوطب شد.
تو کتابه نوشته بود: اگه سختی کشیدی اگه تنها شدی کمی صبر کن؛ بدون حتماً تو تقدیر تو، یه چیز خوبی بوده که تو به خاطرش حاضر شدی به دنیا بیای… من این روزا دارم فکر می کنم اون چیزی که مهسا به خاطرش حاضر شد مسافر کوچولوی این راه دراز شه چی بوده؟

وااای چی ازآب در اومد! نمی‌خواستم اینجوری بنویسم.شبیه زر زر و نق نق! تقصیر ایمی شد!

*اسم کتاب: یکی پیدا می‌شه تنهایی‌مو باهاش قسمت کنم.

اينكه فروغ مي‌گه چرا من نرفتم، يا اينكه ديگه زندگي از چشمم افتاد، يا اينكه خواستم خدا منو هم ببره، يا زندگي به جاي ديگري… همگي حقايق زندگيمون هستن. رفتار من با مرگ ديگران شايد خيلي سنگدلانه تر از فروغ باشه. شايد چون من خيلي قابليت آداپته شدنم بالاست. قضيه‌ي جوشوندن قورباغه رو كه بايد شنيده باشيد… من مرگ اطرافيان برام به اين شدت تصادف محسوب نمي‌شه. البته امتحانمو پس ندادم! نمي‌دونم…

* تيتر كنايه به: مرگ پايان كبوتر نيست… {ضمناً pigeon هم بمعناي كبوتر و هم بمعناي دختر جوان هم هست.}

- ئه؟ اين كه اهل اين كارا نبود؟! خيلي مذهبي و معتقد بود از اين رفتارها نداشت؟!

- چه رفتارهايي؟ نكنه مي‌خواي بگي دوستي اينترنتي عقده‌اي بازيه؟

چرا من اين‌قدر دوست اينترنتي دارم و به اين روابط ادامه مي‌دم…

دوستاي اينترنتي من عمدتاً توي فروم‌ها يا از طريق دوستاي ديگه‌ي اينترنتي به من معرفي مي‌شن. من به دوستاي اينتريم اعتماد و روشون شناخت بيشتري دارم. سود بيشتري بهم رسوندن. سالمتر از رابطه‌هاي واقعيم بودن. حتي با دخترهايي كه توي اينترنت دوست بودم دغدغه‌ي اينو نداشتم كه ديگران نگاه ديگه‌اي بكنن يا خودش فكر ديگه‌اي بكنه در حالي كه توي رابطه‌هاي واقعيم عذاب بيشتري مي‌كشيدم.

فرق فروم‌ها با چت روم‌ها -كه عمدتاً محيط ناامن‌تري بلحاظ اخلاق دوستي دارن- اينه كه قدرت خاصي دارن براي اينكه توش مي‌توني با استقلال و اختفاي بيشتري بگردي و با نوشته‌ها و در نتيجه عقايد ديگران آشنا بشي…

من دوستي‌هاي اينترنتي رو به دو دسته‌ي سطحي و عمقي (كه قبول دارم دسته بندي كلي و ناقصي هست) تقسيم مي‌كنم و نماد اين تقسيم بندي‌ها رو هم بدون اينكه درشون مناقشه و تعميم به جمع داده باشم دوستي‌هاي چت رومي و دوستي‌هاي فرومي مي‌شناسم.

توي چت روم‌ها قادرين نوعي از دوستي سطحي برقرار بكنين. حرف‌ها سطحي و روزمره هست شبيه حرف‌هايي كه تو تاكسي مي‌زنيم. نقطه‌ي ضعف اين نوع دوستي‌ها گذرا بودن اون هست و اين باعث مي‌شه كه به همين دليل افراد سعي كنن با جاذبه‌هاي ديگري به ساختن يه رابطه‌ي دوستي رو بيارن.

نقطه‌ي قوتي كه اين دوستي‌ها مي‌تونن داشته باشن اينه كه مي‌تونن به تخليه‌ي “نياز به مورد توجه بودن” و “نياز ارتباط با جنس مخالف” كمك كنن و هر چند شكل ناسالمي دارن ولي از شكل خطرناكي كه مي‌تونه از سركوب نياز پديد بياد جلوگيري مي‌شه. لااقل وقتي دختري با پسري توي چت روم جيك جيك مي‌كنن، نه جامعه بهشون نگاه بد مي‌كنه و نه آبروي خونواده‌هاشون مي‌ره و نه اسم دختر و پسر روي هم مي‌مونه! مي‌بينين همين رابطه‌ي نه چندان جالب هم اگر فكر كنيم كه با نبودنش مي‌تونه چيزاي بدتري اتفاق بيافته خوبي‌هاي خودش رو داره!

ولي در شكل عميق‌تري توي فروم ها مي‌تونين:

نوشته‌هاي ديگران رو بخونين بدون اينكه ديگران بدونن كه خوندين يا اصلاً هستين… توي چت روما وقتي وارد مي‌شين همه نگاه مي‌كنن كه اومدين وقتي مسيجي زده مي‌شه همه مجبور به تحملش هستن مگر اينكه برن بيرون. وقتي وارد مي‌شي بعيد نيست كه بهت پي ام بدن در حالي كه شايد اصلاً علاقه‌اي به برقراري ارتباط نداشته باشي. خيلي‌ها سعي مي‌كنن حتي آيدي شون هم طوري باشه كه ديگران رو تحريك كنه به پي‌ام دادن!

بدون اينكه مجبور باشين نوشته‌ها رو بخونين مي‌تونين ازشون صرف نظر كنين. بخاطر همين همه سعي مي‌كنن كه بجاي اينكه مثل توي چت روم‌ها به گفتن حرف‌هاي لحظه‌اي بپردازن و براي يك دوستي به “مخ زني” رو بيارن، به گفتن حرف‌هاي ماندگار و برخاسته از عمق بيشتري روي بيارن. متن در فروم‌ها به ديسكاشن يا پست معروفه و متن در چت روم‌ها به مسيج و گفتگوي درجا (IM) و عمق هر كدوم از اسمشون پيداست!

توي دوستي اينترنتي مي‌تونين با عقايد طرف آشنا بشين بدون اينكه به همخوني سن و سال و جنس و قيافه و تيپ فكر كنين و تحت تاثيرشون قرار بگيرين. هر چند كه اين مسائل هم در فروم‌ها داخل پروفايل گذاشته مي‌شن ولي الزامي نيست. اينجاست كه من دوستاي اينترنتيم رو بيشتر از دوستاي دور و بريم مي‌شناسم و مي‌دونم كه چه نقاط مشتركي داريم و توي چه نقاطي نبايد صحبت كنيم و حتي نديده كلي خاطره‌ي مشترك داريم.

مي‌تونم به دوستام بخشي از مشخصاتم رو كه دلم مي‌خواد رو بدم و بخشي رو كه مي‌خواد ندم. يعني شماره‌ي من رو تعداد كمي دارن و اسمم رو هم حتي دوست ندارم پابليك كنم. من دروغ نمي‌گم ولي خيلي صريح بخش‌هايي از مشخصات حتي عادي رو هم جزو حيطه‌ي شخصي‌م مي‌دونم. اين يه مزيت در دوستي‌هاي اينترنتي نيست؟!

مي‌تونم رفقاي اينترنتيم رو هر زمان كه خواستم بپذيرم و هروقت نخواستم نپذيرم. از آدمايي كه پيله مي‌كنن حرصم مي‌گيره و توي واقعيت و توي اينترنت برخورد تدافعي مي‌كنم باهاشون. انرژي برخورد تدافعي رو توي دوستي‌هاي اينترنتي مي‌توني حروم نكني. امكانات بن، ايگنور، بلك ليست، اسپم و ريپرت كردن به شكل نرم افزاري جلوي طلبكارا (!) رو مي‌گيره و شما رو به”نات ريسپوند تو پيجينگ” مي‌بره!

توي اينترنت ميتوني بدون اينكه هراسي داشته باشي درونياتت رو بگي و تخليه بشي! حتي نيازي به اين نيست كه كسي بهت تريبون بده! حتي لازم نيست حق داشته باشي و فقط ميتوني بگي! اين گوش نكرد يكي ديگه! حتي لازم نيست توانايي چيره كننده‌ي مجاب كردن يا حتي حرف زدن درست و حسابي داشته باشي!

و در وهله‌ي آخر اينكه دوستاي اينترنتيم سود زيادي بهم رسوندن. چقدر شانس داشتم كه يه دوست فيلم باز يا يه دوست عكاس يا يه دوست دامپزشك يا دكتر توي دنياي واقعيم داشته باشم؟ ولي الان اينقدر دوست دارم كه هراسي ندارم كه دوستايي كه ممكنه بودن باهاشون اذيتم بكنه رو با اين استدلال كه “همين يكي رو دارم” بهشون حريم ندم. دوست‌هايي دارم كه توي شمال و مشهد و تبريز و ياسوج و لبنان و تركيه و هند و امريكا و استراليا و هزار كشور و شهر ديگه دارم.

و ديگر هيچ!

در رخت‌خوابي جدا خواب مي‌رويم

تنها چه مي‌شد كه بداني

در ذهن من تنها تو هستي

با ياد تو بيدار مي‌شوم

روزم به ياد تو سر مي‌شود

با خود مي‌گويم آيا تو هم

تنهايي‌ات مثل من هست؟

در نامه‌هايي جدا مي‌نويسيم

چيزي كه خوانده نمي‌شود را

اي كاش ياد بگيريم بخوانيم

چيزي كه نمي‌شود نوشت را…

لذت ببريد از “سفره هاي جدا” (يا ميزهاي جدا) - كريس دي برگ

با ترجمه‌ي نصفه‌ي ايمي!(هم نمي‌شه به اين راحتي‌ها همه‌ي يك شعر رو ترجمه كرد وهم اين‌كه من دوس دارم بيشتر جاهاي خاصي رو ترجمه كنم…)
كسي لينك دانلود آهنگش رو داره؟!

At separate tables we sit down to eat,
In separate bedrooms we go to sleep at night,
I only wish you knew how much,
You’ve been on my mind;
I think about you when the morning comes,
I think about you when all my day is done,
Wondering what you are doing now,
Are you lonely too?
Because I - I miss you here tonight,
And I wish you were by my side,
And I don’t want to let go;
At separate tables we sit down to write,
The separate letters that never see the light,
If only we could just agree,
To read between the lines;
I want to see you and I know what I will say,
We must be crazy to throw it all away,
Never knowing what is lost,
Before it’s all too late;
And I - I miss you here tonight,
And I wish you were by my side,
And I don’t want to let go;
Yes I - I miss you here tonight,
And when I hold you by my side,
Well I’m not going to let go.

براي نزديك به يك هفته بودن در كنار فروغ، برنامه‌ي زياد فشرده‌اي نبود. بحد كافي وقت براي نگاه كردن و حرف زدن و ‏درد دل كردن و خوش گذروندن و درس خوندن و خوابيدن كه از بزرگترين كمبودهاي فروغه باقي مي‌موند. ‏
Ctrl +A / Shift + Delete‏ ‏
پاك كه بشه لااقل سروقتش ريمايندرم آهنگ ‏Wedding of Love‏ رو نمي‌زنه كه يادم بياره همه‌ي ‏Appointmentها و ‏Task List‏ ـم كنسل شده. چه ذوق و شوقي داشتم موقع خريد دوربين و نگه داشتن پس‌انداز براي خريد عيد و موقع انتخاب ‏لباسا و سلموني رفتن و ورزش كردناي متمادي با مجتبي و غذا كم كشيدناي سر سفره‌ي عيد!‏
چرا بايد خجالت بكشم؟ به همه گفتم كه مي‌خواد بياد؟ حالا بايد به همه بگم به اين دليل و اون دليل نمي‌آد؟ از بس بي آبرو ‏هستم خودم يعني چي تا يه احتمال يه درصدي پيش مي‌آد كه دري به تخته بخوره و يه اتفاق خوبي بيافته من بايد دلم خوش ‏بشه؟ غلط كرده‌م كه دلم خوش بشه. يعني من چقدر بايد خجسته باشم كه از موانع بزرگي مث بابا مامان تو صرف‌نظر كنم و ‏خيال كنم تو از پسشون بر مي‌آي؟ همينا هستن كه منو دووندن دنبال چيزايي كه تو با نگاه بهشون مي‌توني در مقايسه با ‏ديگران من رو كمتر بدوني. مي‌توني باور كني كه من پيش ديگران اين‌همه سال هيچ كاري نكردم كه به رسيدنمون كمك كنه. ‏واقعيت هم اينه كه من هر چقدر خوب باشم اوني نيستم كه بتونم با پدر مادرت ازدواج كنم.‏
خاطره‌هاي ‌آينده‌ام چقدر پژمرده و خاكستري‌ان…‏

***

نه اميدي چه اميدي به خدا حيف اميد

نه چراغي چه چراغي چيز خوبي مي‌شه ديد؟

نه سلامي چه سلامي همه خون تشنه‌ي هم

نه نشاطي چه نشاطي مگه راهش مي‌ده غم…

(شاملو - دختراي ننه دريا)