باغ نامه

به مناسبت هفته کتاب

2009-11-17T21:58:00.003+01:00

دو سالی هست که عضو جیره کتاب هستم. عضویت در این شبکه از آن کارهایی ست که تمام عمرم ازشان راضی هستم. عضو جیره که باشی هر ماه لیست کتاب‌های تازه را برایت میٰ‌فرستد، تو انتخاب می‌کنی و مدتی بعد پستچی بسته را برایت می‌آورد دم در خانه. تازگی جیره کتاب بخشی مربوط به کتاب کودک هم راه انداخته که دیر یا زود عضو آن هم خواهم شد.
امروز به مناسبت هفته کتاب نوشته‌ای از جیره دریافت کردم که حیفم آمد اینجا نگذارمش.

با یه نگاه کلی فهمیدم وجه تمایز اینا از اون بیست و سه تا، مهر جیره‌کتاب بود. پرسیدم مامان اینا را چرا جدا کردی؟ گفت اینا را آقاي پستچی واسه خودم آورده و نمی‌خوام به کسی بدم. گفتم اونای دیگه چی؟ گفت اونا را شما خریدین! تو دلم گفتم خوش به حال آقاي پستچي که اینقدر قدرش قابله.

اصل نوشته را اینجا بخوانید.

دعوای انتخابات مکتوب می‌شود

2009-11-17T10:11:00.003+01:00

مرکز اسناد انقلاب اسلامی سه کتاب درباره آنچه پساز انتخابات رخ داد چاپ کرده‌است*. کی باشد آن روزی که نمایندگان معترضین هم کتاب‌هایی درباره وقایع پس از انتخابات چاپ کنند.

سر دو راهی پول دادن به این مرکز و به نوعی کمک به دولتی که نماینده من نیست و خواندن کتاب، دومی را انتخاب کردم که هم سندی داشته باشم از طرفداران دولت و هم ببینم واقعا چه نوشته‌‌اند.

پیش از معرفی کتاب‌های چاپ مرکز اسناد انقلاب اسلامی بد نیست سری به یکی از صفحات این وب‌سایت بزنید.

در این سایت صفحه‌ای هست به نام «تصاویری دیدنی از مصدق‌السلطنه». گذشته از اینکه سری عکسهای انتخابی دیدنی و بسیار جالب است، با یک نگاه سریع به این نتیجه می‌‌رسیم که اصرار عجیبی بر ترجیح عکسهای خاصی از آقای دکتر مصدق وجود داشته.‌

یک نگاهی هم به نظراتی که ذیل این آلبوم عکس نوشته شده بیاندازیم بد نیست. بعضی‌ها از ایشان به عنوان یک چهره ملی تجلیل کرده‌اند و برخی هم ایشان را شایسته تکریم ندانسته‌اند. مثلا آقا یا خانم شایان نوشته اند:

ایشان لیاقت لقب دکتر را نداشته‌اند.

حالا بماند که آن زمانها دکتر شدن نیاز به تحصیل در دانشگاه و نوشتن تز و دفاع از آن داشت و لقب محسوب نمی‌شد.

این نظر بی نام را هم حیفم می‌آید دست نخورده اینجا نگذارم:

بخشید كسی كه این همه برای كفار و ظالمان خم و راست شده دست نامحرم رو بوسیده و برای ظالمان كار كرده مطمئنید آدم خوبی بوده !!؟ فقط برای اینكه با آقای آیت‌ا... كاشانی توانستند نفت را ملی كنند البته قابل تقدیر است اما فكر كنم اگر با آقای آیت ا... كاشانی نبودند این كار را هم نمی‌توانستند بكنند . البته منظوری ندارم ولی اگر مطالب بیشتری راجع به ایشان و خوبیشان داشتید ممنون می‌شوم در سایتتان بگذارید . با تشكر

اولین کتاب نامش هست: «تقلب بزرگ» به نوشته فرشاد مهدی‌پور در نود و هشت صفحه و به قیمت هشتصد تومان.

در پشت جلد کتاب آمده است:

"آنچه پس از اعلام نتيجه انتخابات 22 خرداد رخ داد، رويدادي كم‌نظير و بلكه بي‌نظير در حيات سياسي سي ساله جمهوري اسلامي بود. نامزدي كه خود را پيروز انتخابات مي‌دانست و در تمامي دوره تبليغات، از خود چهره‌اي قانونمدار و متعهد به نمايش گذاشته بود، ناگهان تغيير موضع داد و بي‌اقامه هيچ دليل و دعوايي، خواهان ابطال انتخابات شد. شوك بزرگ ناشي از اين اتفاق، پس از دورهاي ترديد و سرگرداني به شكافي بزرگ در جامعه منجر شد و فضايي به شدت دو قطبي را ميان نخبگان، مردم و حاكميت به وجود آورد. موج بي‌اعتمادي برخاسته از اعلام تقلب گسترده در انتخابات آنچنان فراگير شد كه حتي پاسخ‌هاي واقعي هم چندان شنيده نشده است."

نقل از جیره کتاب آبان‌ماه

کتاب بعدی «نگهبان آراء» نام دارد که شهریور ماه امسال در صد و هشتاد وشش صفحه به چاپ رسیده و الان چاپ سومش در هزار شماره به قیمت هزار و سیصد تومان آماده است. این کتاب را شورای نگهبان تدوین کرده است.دربخش معرفی این کتاب در سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی می‌خوانیم:

«یا ایها الذین آمنوا كونوا قوامین لله شهداء بالقسط و لا یجرمنكم شنان قوم علی الا تعدلوا اعدلوا هو اقرب للتقوی واتقوا الله ان الله خبیر بما تعملون» شورای‌ نگهبان علاوه بر پاسداری از احكام اسلام و قانون اساسی و احراز عدم مغایرت مصوبات مجلس شورای ‌اسلامی ‌با موازین شرع و قانون اساسی، به موجب اصل نود و نهم، یكصد و پانزدهم، یكصد و هجدهم و بند نهم از اصل یكصد و دهم قانون ‌اساسی و قوانین عادی منبعث از آن، مسئولیت نظارت بر انتخابات ریاست‌جمهوری را برعهده دارد و تنها مرجع عالی رسیدگی به شكایات و اعتراض‌ها پیرامون جریان انتخابات می‌باشد؛ لذا با رصد كردن مستمر، به‌موقع و دقیق امور، مجموع اعتراض‌ها و شكایات را پس از دریافت، دسته‌بندی كرده و با به‌كارگیری تمامی‌ابزارهای قانونی، آنها را مورد رسیدگی قرار داده و در نهایت نسبت به صحت و یا عدم صحت انتخابات اعلام‌نظر می‌نماید. براین اساس در پی برگزاری دهمین دوره‌ی انتخابات ریاست‌جمهوری و با توجه به مشاركت حداكثری مردم و تأثیر شگرف آن در تحكیم نظام، ترویج و گسترش مردم‌سالاری دینی و تجلی و ظهور دوباره و فراگیر دو عنصر توأمان «جمهوریت» و «اسلامیت» نظام، شورای‌ نگهبان با درك شرایط و به منظور خنثی‌سازی توطئه‌ها و نیرنگ‌ها و تقویت همدلی‌ها برای نخستین بار در روند بررسی شكایات و اعتراضات، انجام اموری را وجهه‌ی همت خود قرار داد كه گزارش تفصیلی آن در دو بخش اقدامات شورای‌ نگهبان و بررسی شكایات جهت تنویر افكار عمومی‌ منتشر می‌گردد.

کتاب سوم هم «شنبه بعد از انتخابات» نام دارد که نوشته آقای محمد سعید کاوه است و شهریور امسال در سیصد صفحه در دوهزار شماره منتشر شده و قیمتش هم دوهزار و سیصد تومان است.

درباره این کتاب در سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی نوشته شده است:

در سال‌های اخیر پیروزی انقلاب‌های رنگین در كشورهای اوكراین و گرجستان و سر كار آمدن دولت‌های طرفدار غرب و نظام‌های لیبرال دموكراسی در این ممالك دخالت صریح و بی‌پرده‌ی آمریكا و رسانه‌های خبرپراكنی غرب را در این تحولات مسجل ساخت. این انقلاب‌ها كه به دنبال اعتراض بر نتیجه‌ی انتخابات شكل گرفت از طریق همكاری عناصر داخلی طرفدار غرب و هدایت رسانه‌های غربی نظام‌های حاكم را سرنگون ساخت. سرنوشت انتخابات در این كشورها و نوع جدال معترضان با دولت‌های حاكم برای دولتمردان نظام جمهوری اسلامی و مردم آگاه ایران نكته‌ی در خور تأمل و امعان نظر است.انتخابات دهمین دوره‌ی ریاست‌جمهوری در نظام جمهوری اسلامی وقایعی را در برداشت كه از هر لحاظ شایسته‌ی دقت و توجه است. مشاركت حدود 85 درصدی مردم در این انتخابات كه بالاترین میزان مشاركت را دست‌كم در انتخابات چندین سال اخیر نشان می‌داد و پیروزی قاطع آقای دكتر محمود احمدی‌نژاد در دور اول نشان طراوت و شادابی گفتمان مردمسالاری دینی در نظام جمهوری اسلامی است. اما وقایع فردای روز انتخابات و اعتراض بی‌رویه و شبهه‌افكنی در نتیجه‌ و نحوه‌ی برگزاری انتخابات باعث شكل‌گیری جو تشنج در جامعه شد كه از نخستین ساعات پس از اعلام نتایج شروع شد و مدتی تداوم داشت. مركز اسناد انقلاب اسلامی در راستای ثبت و ضبط تحولات دوران حاكمیت نظام جمهوری اسلامی و شناساندن بهتر ماهیت جریان‌ها و حركات و اغتشاشات اخیر اقدام به بازخوانی وقایع قبل و بعد از انتخابات و مواضع كاندیداها، افراد و گروه ها اقدام به چاپ این اثر نموده است.

*ماجرا را از جیره کتاب فهمیدم که کتاب‌های این ماه را معرفی کرده است.

سبز مثل قورمه سبزی

2009-11-01T12:30:00.003+01:00

دو روز پیش یک نفر ناشناس برای پست قورمه سبزی وبلاگ آشپزخانه من که سه سال پیش نوشته بودم یک کامنت گذاشته که حیف است عینا نقلش نکنم:

marg bar moje sabz ta ma javanha hasthm nemigozarim sho har ghalati bokonid

انگار طرف نشسته دو خط کد نوشته که این پیغام را برای هر نوشته ای که توش "سبز" داشته باشد بفرستد!

امان از دست مش ابوالقاسم!

2009-10-23T22:05:00.004+02:00

می گم خودمونیم ها این آقای سام شاهنامه هم برا خودش شاهکاری بوده!

آقا بعد عمری نگارش حامله می شه. یک هفته از زاییدن خانوم می گذره اما آقا اصلا خبر دار نمی شه! یعنی چی که چون موهای بچه بوره به باباش نگیم که به دنیا اومده! البته بعد معلوم می شه حق با خدم و حشم بوده که از حاجی مخفی می کردن داستانو. چون جناب بعد از اینکه می فهمه بابا شده، محبت پدریش قلمبه می شه و بچه ور می داره می بره تو کوه ول می کنه به امان خدا! که چیه؟ این خرابه! تازه شاکی که مگه من چه گناهی کردم که اینو به من دادی؟ نمی خوامش مال خودت! نظر ننه بچه هم که کشک.

بچه رو هم نه که مثلا زیر سایه درختی چیزی بذاره. نه. ولش می کنه روی یه سنگ زیر آفتاب داغ! البته اینو سیمرغ بانو می گه. می گه همچین آفتاب روی سر بچه می تابید که دلم به رحم اومد و برش داشتم بردمش خونه با بر و بچز بازی کنه بلکی دلش یوخده واشه!

بعد حالا مثلا ده بیس سال بعد تازه آقا وجدانش درد می گیره و خواب نما می شه راه می افته دنبال بچه. حالا تو این ده بیست سال ننه بچه چه بلایی سرش اومده و چرا خودش راه نمی افته بره دنبال بچه رو باهاس از خود آقا فردوسی بپرسیم.

دیگه ته تهش هم وقتی سام و زال پدر پسری برمی گردن خونه مامان کجاست و چه خاکی به سرش می ریزه هم گویا به نظر آقا فردوسی نه به ما مربوطه نه به زال.

«مردم مالیات نمی‌دهند که با آن گلوله بخرند مردم را بکشند»

2009-10-02T21:37:00.007+02:00

اصغر پارسا، عکس را از اینجا برداشته‌ام.

این‌روزها مشغول خواندن کتابی هستم به نام «فرزند خصال خویشتن» خاطراتی از اصغر پارسا به همت پسرش علی پارسا چاپ نشر نی به سال ۱۳۸۸. کتاب روان و خوش‌خوانی ست. اطلاعات زیادی درباره تاریخ معاصر به‌دست می‌هد که دانستنش این روزها غنیمت است.

قسمتی از کتاب :

آن موقع که مرحوم مصدق به خاطر اختلاف درباره وزارت جنگ استعفا داد، شاه فورا قوام‌السلطنه را نخست‌وزیر کرد. یعنی بعد از استعفای مصدق آقای اعلاء از طرف شاه آمد به مجلس و رییس هم جلسه سرٓی تشکیل داد برای اخذ رای تمایل به قوام‌السلطنه. عده‌ای از ما که بعضی از آزادی‌خواهان قدیم بودند و بعضی از نورسیده‌هایی مثل بنده بودیم، به جلسه اعتراض داشتیم و در جلسه شرکت نکردیم و رای ندادیم. ولی آنها با ۴۲ نفر جلسه را تشکیل دادند و رای به قوام دادند. ما در حوض‌خانه مجلس درعمارت بهارستان تحصن کردیم. اعتراض کردیم به این‌که آقا ما قوام را اصلا به رسمیت نمی‌توانیم بشناسیم و به عنوان اعلامیه‌ای هم به صورت تعهدنامه دادیم.[...]ما در همان‌جا اولین جلسه فراکسیون نهضت ملی را تشکیل دادیم که بعد عده‌اش به ۳۱ نفر رسید.[...] در آن‌جا در همان جلسات اولیه هم بنده را به عنوان سخنگو انتخاب کردند.[...]

حزب ایران و حزب زحمتکشان هم اعلامیه دادند و از مصدق پشتیبانی کردند.[...] در مردم هم نگرانی و جنب و جوشی درگرفت و مخالفت با رفتن دکتر مصدق و نخست‌وزیری قوام شروع شد.

بعد از این جریانات شاه هیاتی را از مجلس خواست که درباره تقاضای آقای دکتر مصدق که حق تعیین وزیر دفاع را می‌خواست، صحبت کند. هیات را مجلس انتخاب کرد که در آن تا آنجا که بنده خاطرم هست، دکتر شایگان بود، یوسف مشار بود، کریمی بود، مرحوم آقا سید ضیاء حاج سید جوادی بود و بنده.

بیست و هفتم تیر بود که ما رفتیم به کاخ سفید سعدآباد و با شاه ملاقات کردیم. شاه گفت: «آقایان که اعلامیه را داده‌اید متوجه باشید که من با ارتش جلوی بی‌نظمی را خواهم گرفت. من که نمی‌توانم انتظام مملکت را دست دولت‌‌هایی که می‌آیند و می‌روند بدهم، من فرمانده کل قوا هستم و باید این وظیفه‌ام را انجام بدهم و پدرم هم گفته‌است و تنها وصیتش به من این بود که من ارتش را از دست ندهم. شما هم به مردم بگویید که اگر ایستادگی بکنند، من با ارتش جلوی آنها را می‌گیرم.» این عین بیانش بود. من در جواب گفتم: «آقا، این مردم، این زن و مرد، مالیات نمی‌دهند که گلوله بخرند و با آن مردم را بکشند.» شاه باز تاکید کرد که «من با نیروی ارتش با بی‌نظمی مقابله خواهم کرد.» گفتم: «میل میل اعلی‌حضرت است، ولی اگر اعلی‌حضرت به ارتش بگوید که این کار را بکند، من به عنوان مبعوث مردم به آنها خواهم گفت که از خودشان دفاع بکنند.» شاه گفت: «من دیگر با شما حرف نمی‌زنم» و پا شد. مرحوم شایگان، استاد بزرگ بنده و همچنین سایرین هم پا شدند. شاه به آن‌‌ها گفت: « نه، شما بنشینید، با ایشان صحبت نمی‌کنم.» مرحوم دکتر شایگان گفت: «حرف پارسا حرف ما هم هست و اساس مطلب را ایشان گفتند، دیگر ماندن ما در این‌جا صحیح نیست.» همه آمدیم بیرون[...].

روز سی تیر عده‌ای از وکلا هم در مجلس بودند. از وکلای آزادی‌خواه [...] و امام جمعه تهران هم رییس مجلس شده بود. در مجلس بودیم که دیدیم جمعیت زیادی به هواداری از مصدق دارد به بهارستان می‌آید. بعد من دیدم نظامی‌ها مردم را دارند با گلوله می‌زنند و مردم هم دارند به طرف مجلس می‌آیند و کشته می‌دهند. به طرف امام جمعه رییس مجلس رفتیم و گفتیم به شاه تلفن کند که جلوی تیراندازی را بگیرند. امام جمعه می‌گفت تماس‌‌هایی گرفته‌شده و می‌گویند نیروهای نظامی دارند مردم را آرام می‌کنند. گفتم: «نه آقا، همین الان تلفن بفرمایید به ایشان. ما نمی‌توانیم همین‌جوری ناظر این باشیم که مردم در این‌جا کشته بشوند.» ایشان دوباره تلفن را برداشتند و با دربار تماس گرفتند و گفتند که «یک عده‌ای از نمایندگان آمده‌اند و فلانی آمده این‌جوری می‌گوید، با ایشان صحبت ‌می‌فرمایید بدهم؟» بعد امام جمعه گفت: «نه، ایشان حاضر نبودند با شما صحبت کنند.» گفتم: «خیلی خوب، حرف نزنند ولی جلوی تیراندازی را بگیرند.» امام جمعه گفت: «اعلی‌حضرت می‌‌فرمایند که مردم دارند مجسمه‌های مرا سرنگون می‌کنند.» من داد زدم که «آقا مجسمه که چیزی نیست اگر افتاد و شکست، دوباره می‌سازند. انسان است که وقتی مرد، نمی‌شود او را زنده کرد.»

جارو

2009-09-08T23:34:00.003+02:00

نمی دانم چطور شد ذهنم رفت به سالهای دور کودکی. آن وقتها که مامان جارو را می گرفت زیر شیر آب. بعد حسابی تکانش می داد و می افتاد به جان فرشها. جارو می زد و ستونی می ساخت از نور که غبارها در آن معلق بودند. غنیمتی بود آفتابی بودن همواره آسمان. روزهای ابری که از ستون خبری نبود انگار چیزی از این مراسم کم می شد. جارو زدن بدون ستون نور کاری می شد معمولی و بی هیجان. جارو که تمام می شد، پا برهنه راه رفتن روی قالی که حالا خوابش بلند شده بود و قدری هم تر بود و خنک می چسبید. بعد از هر جارو مامان می گفت اگر آشغال را همان موقع که از دستتان می ریزد دولا شوید و بردارید، کف خانه اینقدر کثیف نمی شود. این از کمر دولا شدن و با کف دست روی قالی را نوازش کردن برای جمع کردن خرده ریزهای آشغال تصویری ست که از مادربزرگم در ذهنم نقش بسته. او جارویی داشت که از ارومیه می آمد. ترکه هایش بسیار نرم و نازک بودند و شیری رنگ. طوری که آدم وسوسه می شد آنرا بمالد به صورتش. مادربزرگم دور دسته جارو جوراب کهنه ای می کشید که کف دست را اذیت نکند.
جارو دستی را دوست داشتم. ساده بود و می شد روی زمین نشست و جارو کرد. بی آنکه کمر آدم درد بگیرد. بی آنکه نیاز باشد بدانی جارو را اصلا چطور باید بگیری که خاک به پا نکند. چطور می شد به مامان حالی کرد که من تلاش می کنم همان ستون نور غبارآلودی را که او می سازد بسازم. از همه مهمتر نیاز به جمع کردن خاکروبه در خاک انداز نداشت. مهارتی که من هیچ وقت تمام و کمال یاد نگرفتم. آن مدل نارنجی و مشکی جارو دستی که نپتون می خواندندش گران بود و ما یکی از همان ساده های پلاستیکی داشتیم که گاه و بی گاه مامان می نشست و با دست موها و پرزهایی را که دور فرچه ش جمع شده بود باز می کرد. جارو دستی مال تمیز کردن قالی بعد از جمع کردن سفره بود.
زیر سفره غذا اول یک پارچه پهن می کردیم که چهارخانه بود. از این چهارخانه های سفید و آبی مقدم که جا به جایش هم وصله شده بود. بعد مراسمی داشت جمع کردن این پارچه. بابا می گفت هر چهارطرفش را بگیر بیار وسط بعد از گوشهایش ببر بتکان. فکر کنم هیچ وقت از نحوه جمع کردن من راضی نشد. کف آشپزخانه می تکاندیمش و مامان شبها موزاییک کف آشپزخانه را آب و جارو می کرد. دوست داشتم آن موقع که تاید را روی کف خیس آشپزخانه با جارو به کف می انداخت با دمپایی لاستیکی روی زمین راه بروم. پاهای کف آلودم توی دمپایی سر بخورد و انگشتانش از جلوی دمپایی بزند بیرون."نیا اینجا خیسه سر می خوری!" شاید اصلا به خاطر همین شبهای دیر اینکار را می کرد. زمانی که ما یواش یواش باید می خوابیدیم و امکان سرخوردنمان کمتر بود!

غشا نازک ذهن

2009-09-01T14:34:00.003+02:00

آنقدرمطالبی که می خواهم بنویسم به غشای نازک ذهنم فشار می آورند که آن را پاره می کنند و در می روند. هی با خودم تکرارشان می کنم تا وقتی فرصت نشستن و نوشتن پیدا کردم یادم مانده باشند اما موقع نوشتن که می شود می بینم ذهن مثل حبابی ترکیده و همه آنچه درونش بوده فرار کرده.
یاد حکایت ملانصرالدین می افتم که روزی رفت بالای منبر و گفت: ای مردم می دانید امروز می خواهم از چه سخن بگویم؟ همه گفتند نه. ملا در جواب گفت خب پس اگر نمی دانید که ارزش گفتن ندارد. روز بعد دوباره ملا آمد بالای منبر و گفت: ای مردم می دانید امروز می خواهم از چه سخن بگویم؟ این بار مردم همه یک صدا گفتند آری. ملا پوزخندی زد و گفت: خب پس برای چه بگویم؟ مردم که دفعه های پیش رو دست خورده بودند، تصمیم گرفتند دفعه بعد در جواب سوال ملا برخی جواب آری بدهند و برخی بگویند نه. روز بعد که ملا سوالش را بالای منبر تکرار کرد، چون با معجونی از آری و نه روبرو شد در جوابشان گفت: خب پس آنهایی که می دانند به آنهایی که نمی دانند بگویند!
این روزها کتاب روح پراگ ایوان کلیما را می خوانم. خیلی مضمون نوشته هایش به حال و هوای روزگارمان نزدیک است. می خوانم و امیدوارتر می شوم.

دستفروش وبلاگ نویس

2009-08-26T13:16:00.004+02:00

شاید شما هم وبلاگ یادداشتهای دختر دستفروش مترو را خوانده باشید. او از کافی نتی در هفت تیر لا به لای سفرهای بی پایان روزانه اش وبلاگش را به روز می کند و دانشجو ست و گاهی هم به مادرش در کار خانه دیگران کمک می کند:

شلوغی رو طاقت نیاوردم و زدم بیرون. الان این کافی نت مترو هفت تیر و این وبلاگ شاید مطمئن ترین پناهگاهم باشه . خیلی امروز شلوغ بود و همه ی خانم ها برای سوار شدن همین جور همیدیگه رو هل می دادن. یکی سرم داد کشید که این وسط تو چی میگی با این بساطتت؟ من جوابش رو ندادم اما اکرم خانم داد زد: چیه عزیزم؟ به این چی کار داری؟ بیا...بیا قلم دوش خودم! و همه ی خانم ها به اون خانمه خندیدن. اما ول کن نبود و جیغ و ویغی راه انداخت که نگو. منم ترجیح دادم تا دعوا نشده بزنم بیرون. الانم یه چیزی ته گلوم انگار گیر کرده. می دونم دیر یا زود باید از این کار دست بکشم اما...خب بی خیال! دلم نمیاد دوستانم رو ناراحت کنم. فقط کاش آدما حواسشون باشه وقتی با کسی حرف می زنن جدای از اینکه چه شغل و چه شرایطی داره، یه آدمه. یکی که دلش به تلنگری ممکنه بشکنه و دل شکستن گناه خیلی بزرگیه.

یا در جایی دیگر می نویسد:

وقتايي كه براي پذيرايي مي رفتم، خانم مسن صاحب خونه كه حسابي هم خوش تيپ كرده بود كلي پز ميداد از اينكه كارگر جوونِ دانشجو داره و مهموناش هم گمونم براي دلداري من مي گفتن كه يواش يواش داره اينجا هم مثل خارج ميشه. خودم هم قبلش براي اينكه بتونم برم كلي به خودم دلداري داده بودم. آخه نمي دونم كجا خونده بودم كه ريموند كارور هم قبل از اينكه كتابهاش چاپ بشه و معروف بشه توي رستوران ظرف مي شسته.

دلم می خواهد کمکش کنیم تا کار سبک تر با دستمزد بهتری گیرش بیاید. یا دست کم اتصال اینترنت و دسترسی به وب آسان داشته باشد. کسی می داند این گوشی های دارای وب بروز در ایران چند است؟

ویولت و محمود

2009-08-14T00:16:00.003+02:00

ایستاده بودند پشت ویترین مغازه. مغموم و نگران مردم را نگاه می کردند. دلم کباب شد. فکر کردم شاید توی خانه با دیدن پسرها قدری تسکین پیدا کنند و باورشان بشود که بچه هایشان جای امن و گرم و نرمی هستند. خودشان که نظری نداشتند. در واقع حال و حوصله اظهار نظر نداشتند. پشت ویترین یا هرجای دیگر. وقتی بچه ت را ازت گرفته باشند چه فرقی دارد....
تازه عصر قدری سفره دلشان را پهن کردند برایم. مادرک اسمش ویولت است و پدر محمود نام دارد. همین. بیشتر از این حرفشان نمی آید. اشک است که توی چشم ویولت جمع شده و محمود که کاری از دستش برنمی آید جز اینکه نشان بدهد مردی قوی ست، پشت هم آه می کشد.
با خودم می گویم چند روز که بگذرد عادت می کنند اما ته دلم به خودم می گویم، مزخرف نگو. دیدن جای خالی بچه هیچ وقت عادت نمی شود.

از یک رسانه ملی چه انتظاری دارید؟

2009-08-04T00:08:00.003+02:00

این یک لبیک کوتاه به دعوت سانلی است برای بازی وبلاگی انتظاراتمان از یک رسانه ملی.
به عنوان یک عضو تازه باشگاه مادران باید بگویم این یک حقیقت انکارناپذیر است که دستکم آنچه درمورد سه ماه اول زندگی نوزاد لازم است بدانیم و مطالعه کنیم را اگر قبل از زایمان انجام دادیم، آرامش خاطر و تسلط زیادی بر شرایط پر استرس بعد از زایمان خواهیم داشت. در غیر اینصورت به خاطر مشغله و دغدغه زیاد و به خاطر انرژی و وقت فراوانی که روی تطابق با اوضاع جدید می گذاریم دیگر فرصت چندانی برای مطالعه نخواهیم داشت و در نتیجه فاقد تسلط لازم بر احوال خود و نوزاد(ها) خواهیم بود. گیج خواهیم زد و در صورت بروز هر مشکلی چه کوچک، چه بزرگ، بدون داشتن پیش زمینه و عقیده ای از خود چشم به دهان دیگران خواهیم دوخت.
این است که فکر می کنم درباره آنچه قرار است در آینده بسازیم و ببالیم باید همین حالا تعمق و مطالعه کنیم و نقشه رسیدن به آن را تا آنجایی که می توانیم شفاف و واضح بکشیم.
از آنجایی که من هرگز کار رسانه ای نکرده ام، حرفی در مورد ساختار و چند و چونش نمی زنم که این روزها صاحب نظران درمورد آن نوشته اند. اما به عنوان یک شهروند انتظارم از رسانه این است که سطح آگاهی مرا در بخش های مختلف زندگی چه شخصی و چه اجتماعی در زمینه های مختلف سیاسی، اقتصادی، علمی و فرهنگی بالا ببرد و در عین حال به من امکان به اشتراک گذاشتن تخصص و تجاربم با جامعه را بدهد.
رسانه ملی به معنای رادیو، تلویزیون، روزنامه و وبسایت ملی این پتانسیل و توان را دارد و تجربه نشان داده هر وقت از آن حتی در پایین ترین سطحش استفاده کرده، موفق بوده.
به این منظور هیچ چیز نباید برای رسانه ملی تابو باشد. تابوها مانع از اوج گرفتن اندیشه و روح پرسشگر مخاطبان می شود. سانسور در هیچ شکلی نباید مانع از اطلاع رسانی باشد. یک رسانه ملی از نظر من یک رسانه بدون سانسور است. رسانه ای ست که به شعور مخاطبینش احترام می گذارد و به جای آنها تصمیم نمی گیرد.

من از مریم اینا، مانی ب، بلتز، گفتار پریشی و دانا می خواهم در این بازی شرکت کنند.

من فکر می کنم تو کتک بخور!

2009-08-02T12:12:00.006+02:00

بحثی در گرفته بود بین بلتز و شیخ شنگر که خلاصه ش از این قرار است:
نویسنده بلتز بعد از شرکت در نماز جمعه دو هفته پیش در وبلاگش پستی نوشت با این مضمون که وظیفه همه اهل فکر است که بدانند برای رسیدن به چه هدفی اعتراض می کنند. مقدمه این نوشته که با این عبارات شروع می شود
"اين روزها، بوي گاز اشك آور كه مي آمد، يا تعداد گاردي ها كه زياد مي شد، مي گفتم، برويم ، ديگر جاي ما نیست.

نه ريه حساس اجازه نفس كشيدن از گاز اشك آور مي داد و نه بازوان نحيف توان كتك كاري داشت."

به مذاق بعضی ها خوش نیامد و باعث شد نویسنده بلتز را آدمی از خود راضی قلمداد کنند و مهم تر از آن متهم به دسته بندی میان معترضین کنند: دسته بندی میان "ما" یعنی کسانی که فکر می کنند و تاب گاز اشک آور و کتک خوردن ندارند و "آنها" یعنی کسانی که در خیابان ها تجمع می کنند، گاز اشک آور تنفس می کنند، کتک می خورند و دستگیر می شوند و....
شرح این مباحتات را ذیل این پست بلتز و این نوشته شیخ شنگر در بخش نظرات می توانید بخوانید.
برداشت من از این عبارت نویسنده بلتز که می گوید
امروز دیگر نوبت ماست[...] امروز نوبت ما، قشر متفكر جامعه، است كه فكر كنيم به اينكه دقيقا چه چيزي مي خواهيم و چه چيزي نمي خواهيم.
این است که امثال ایشان که از شروع کننده های اعتراضات خیابانی نبوده اند و برای بیان نظرشان به این اعتراضات پیوسته اند باید شروع به فکر کردن درباره اهدافشان کنند.
نویسنده بلتز خود را از مردم جدا نکرده است. او در عین حال که در تجمعات شرکت می کند، به چند پله جلوتر هم فکر می کند.
در روزهایی که گروه های فکری مختلف با نامهای مختلف اعم از مذهبی و دموکرات تصمیم گرفته اند به این اعتراضات بپیوندند و با خودداری از بیان خواسته های حزبی و گروهی شان یک صدا و در کنار هم به پشتیبانی این جماعت متعرض بیاستند، جای تاسف است که میان خود این جمعیت، گیریم بخش بسیار کوچکی از آن که نامش جامعه وبلاگ نویسان داخل کشور است، دوگانگی از جنس ما و آنها ایجاد شود.
آنهایی که به فکر فردا هستند و می خواهند به خواسته هایشان که کف خواسته های همه معترضین به انتخابات اخیر است به دور از غلیان احساسات بیاندیشند و آنها را هرچه روشن تر وشفاف تر در قالب یک برنامه منطقی با دیگران درمیان بگذارند هم به اندازه آنهایی که این امر را به تعویق می اندازند و تجمعات خیابانی را در اولویت قرار می دهند در این فرایند سهیم هستند.
آیا کسانی که این افراد را متهم به تافته جدابافته پنداری می کنند متوجه هستند که سر این پیکان اتهام کسانی مثل آقایان دباشی، کدیور، خاتمی، کروبی و موسوی را هم که گاز اشک آور استنشاق نمی کنند، باتوم نمی خورند، دستگیر نمی شوند ولی فکر می کنند و به دنبال روشن کردن اهداف و جامه عمل پوشاندن خواسته های مردم هستند به طرق اولی نشانه رفته است؟

ضحاک مار دوش

2009-07-31T13:46:00.004+02:00

شروع کرده ام به شاهنامه خوانی برای خودم و سولین. اول از رو برایش می خوانم و بعد به زبان ساده داستان را برایش تعریف می کنم. همانطور که خاله هما وقتی بچه بودم برایم می خواند. سولین ده دقیقه یک ربع اول را خوب و با دقت گوش می دهد اما بعد یواش یواش پلک هایش سنگین می شوند و خوابش می برد. اصولا صدای من برایش حکم لالایی را دارد. بارها شده داشتم آروغش را می گرفتم که تلفن زنگ زده و من همینطور سولین به دوش مشغول صحبت شده ام و با قطع کردن تلفن متوجه شده ام سولین خواب هفت پادشاه می بیند.
این روزها ضحاک می خوانیم. کلی اشتراک می بینم بین این شخصیت شاهنامه و احمدی نژاد. گذشته از شباهتشان در کشتن جوانان وطن و خوردن مغزشان ، این توصیف شاهنامه در ابتدای داستان ضحاک هم خوب با دوره قبلی حکومتش می خواند:

"چو ضحاک شد بر جهان شهریار
برو سالیان انجمن شد هزار
سراسر زمانه بدو گشت باز
برآمد برین روزگار دراز
نهان گشت کردار فرزانگان
پراگنده شد کام دیوانگان
هنر خوار شد جادویی ارجمند
نهان راستی آشکارا گزند
شده بر بدی دست دیوان دراز
به نیکی نرفتی سخن جز به راز"

سر اومد زمستون

2009-07-27T22:38:00.006+02:00

آن روزها که من بچه بودم با اینکه روزگار سخت می گذشت و دست همه اطرافیان مثل دست پدر و مادرم تنگ بود، اما دور هم جمع شدن ها بیشتر بود. با بهانه و بی بهانه. با دعوت یا سرزده، دور هم جمع می شدند. بیشتر اوقات هم بعد از جمع شدن بساط شام همه دور تا دور اتاق می نشستند از کوچک و بزرگ و هرکس ترانه ای می خواند و آنها که بلد بودند یا ساز داشتند همراهی می کردند. بیشتر آدمها هم یک دفترچه داشتند که متن ترانه ها را تویش نوشته بودند. آن روزها هنوز این کتاب های "جاودانه ها" چاپ نشده بود. حتی من هم یک دفترچه داشتم. می نشستم پای ضبط صوت و نوارهایی که دوست داشتم را می گذاشتم. دفترچه و خودکار به دست، هی وسط ترانه پاز می زدم و متنش را پیاده می کردم و با خواننده می خواندم. اول خط به خط و بعد که خوب آهنگ را یاد می گرفتم از سر تا ته و دست آخر که زیر و بم ترانه دستم می آمد، خودم تنها. بارها به جای پاز دکمه ضبط را که درست بغلش بود را فشار داده ام و کلی از نوارهای قدیمی را خراب کرده ام. تابستانها به خصوص و کلا هر وقت حوصله م سر می رفت، دفترچه شعرم را می گذاشتم جلویم و آخرین ترانه ای که حفظ کرده بودم را تمرین می کردم. بعد هم همینطور عقب می رفتم تا می رسیدم به اولینشان که از مامان یاد گرفتم. تاریخ بعضی از ترانه هایی که پیاده کرده ام به سال شصت و هفت برمی گردد.
اولین ترانه جدی که یاد گرفتم "امشب درسر شوری دارم" بود. نوارش را نداشتیم. مامان برایم می خواند و من تکرار می کردم. چون روز تولد دوستم که پیانو می زد، قرار بود او آهنگش را بزند و من شعرش را بخوانم. ده-یازده سالم بود. معلم زنگ هنر یک بار خواسته بود هرکس هرکاری بلد است رو کند و من آواز خوانده بودم. معلم کلی تشویقم کرده بود و گفته بود از این به بعد هر موقع وقت اضافه داشتیم تو برایمان بخوان.
بعضی از ترانه ها را از روی دفترچه بزرگترها کپی کرده بودم. مثل متن "مرا ببوس"، "سیمین بری"، "الهه ناز" ، "بهار دلنشین"، "امشب شب مهتابه"و.... اجرای خیلی از این دست ترانه ها را تا وقتی بزرگ نشدم و دنبال نوارهای قدیمی نرفتم، نشنیده بودم و فقط از روی اجرای عموها و خاله هایم می خواندم. یکی از شوهر خاله هایم بعضی وقتها که دیگران کشتیارش می شدند، "سراومد زمستون" را می خواند. او صدای بم و دخترخاله کوچکترم صدای زیر. هیچ کس از اطرافیان نوار این ترانه را نداشت. حتی بزرگ هم که شدم نتوانستم اجرای ضبط شده ای ازش پیدا کنم.
قد کشیدیم. روزگار عوض شد. دور هم جمع شدنها منوط شد به قرار قبلی و هماهنگی و تدارک مفصل سفره پذیرایی. آخرشبی هم اگر دورهم بودیم کسی زیاد دل و دماغ آواز خواندن نداشت. دفترچه های ترانه ها گم و گور شدند. دخترخاله کوچکترم از همه خانواده برید تا به انتخابش برسد. صدای عمویم لای دود سیگارهای پی در پیش گم شد. این روزها که "سراومد زمستون" همه جا می پیچد، غمم می گیرد. می روم به آن شب های دور. آن روزها که "غم بود اما کم بود".

درخت آبی

2009-07-23T03:47:00.009+02:00

سولین را شیر دادم و خواباندم. خواب خودم پریده. ساعت نزدیک پنج صبح است. عکس های موسوی را دیدم به مناسبت های مختلف با پیراهن آبی، یاد داستان دخترکی افتادم که سر کلاس نقاشی دید مداد سبز ندارد. از بغل دستیش خواست مداد سبزش را بهش قرض بدهد. بغل دستی پرسید چقدر می خواهی از مدادم استفاده کنی. دخترک برگهای درختی که نقاشی کرده بود را نشانش داد. بغل دستی گفت اووه اینطوری مداد سبزم تمام می شود. دخترک هم مداد آبی خودش را برداشت و برگهایش را آبی کرد. بقیه داستان را هم که خودتان بهتر از من می دانید.
مامان و بابا شنبه برمی گردند. به مامان می گویم دلم برایتان خیلی تنگ می شود. می گوید دل من هم همینطور من هم از بچه م دور می شوم دلم می گیرد. می گویم نه این فرق می کند. تو نصف بچه هایت کنار دستت است. اما من نصف مامان بابایم کنار دستم نیست. هر دو می خندیم. حرفی را که خودم بهتر از او می دانم می زند: حالا آن نصف بچه هایم را که هر روز نمی بینم. می گویم حکایت من حکایت کسی است که کتابی را به امانت گرفته و آن را بارها و بارها خوانده است. او می داند که روزی باید کتاب را پس بدهد. دلش می خواهد خودش آن کتاب را داشته باشد حتی اگر به خاطر اینکه واو به واو کتاب را خوانده دیگر آن را نخواند، باز می خواهد خودش آن کتاب را در کتابخانه ش داشته باشد.

...گشاد و آب هندوانه!

2009-07-20T15:25:00.002+02:00

مرخصی زایمانم را می گذرانم. قِلِق بچه داری کم وبیش دستم آمده و دفتر دستکم را دوباره راه انداخته ام. اما با اینکه سرکار نمی روم، شنبه یک شنبه دست و دلم به کار کردن نمی رود!

کسی دستگیرم نمی کند

2009-07-19T23:22:00.003+02:00

ناخن هایم را سبز می کنم
مچم را سبز می بندم
تنم را سبز می پوشانم
و می اندیشم
چه ساده است به نمایش گذاشتن اعتراض
وقتی وحشتی از خفقان نداشته باشی

حسرت

2009-07-17T23:55:00.003+02:00

گفته بودم طوری زندگی می کنم که هیچ وقت حسرت گذشته را نخورم.
نشد اما. نشد.
این روزها زیاد حسرت گذشته را می خورم. حسرت یک زندگیِ در امتداد دوران کودکی و جوانیم. حسرت یک زندگی پیوسته و بدون گاف که از کودکی ها شروع می شود و به امروز می رسد تا فرداهای دور ادامه پیدا می کند. گاف وسط زندگی من گاهی می نشیند جلوی صورتم و زل می زند به چشم هایم. آنقدر که نه بتوانم فراموشش کنم، نه بتوانم بپوشانمش. آنقدر که ....
کاش جایی زندگی می کردم با آرامش و بی دغه. جایی که خانه مامان همین گوشه کنارهایش باشد. گاهی که دلم می گرفت، با هم می رفتیم پیاده روی. جایی که فاصله رفیق با آدم یک تلفن و نیم ساعت بعد قراری در کافه ای کنج باشد. با چیپس و پنیری و گپ و گفتی و خاله زنک بازی مبسوطی و دست آخر پرسه زدنی در خیابانها و از یک زلم زیمبو فروشی چیزکی به یادگار خریدنی.

سلام

2009-07-16T11:25:00.003+02:00

حق با همه کسانی بود که نوشتند رفتنت موقتی خواهد بود.

نمی دانم چرا دوست دارم نوشته هایم مخاطب داشته باشند. شاید این میل ریشه در خودپسندی من دارد. شاید به این دلیل است که دوست دارم احساساتم را به اشتراک بگذارم. شاید هم به خاطر این خاصیت باشد که وقتی می نویسم ذهنم مرتب می شود.

خوشحالم که تصمیم گرفتم دوباره بنویسم.

خداحافظ

2009-02-28T22:57:00.003+01:00

آن روز که اولین پست را اینجا نوشتی یادت هست؟ تازه از رشت برگشته بودی، بیکار، خسته و در به در و در تلاش برای دست زدن به هرکاری که بتواند قدری راه آینده را هموارتر کند.

در آن روزهای خانه نشینی وبلاگ نوشتن راهی شد برای برهم کنش با دنیای دور و برت. مدتها منتظر نشستی تا اولین نظر وبلاگت را گرفتی و حس کردی پنجره ای به سوی دنیای ناشناخته تازه ای باز شده است.

بعدترها که کار پیدا کردی و قدری آرامش پیدا کردی بازهم به وبلاگ نوشتن ادامه دادی. گاهی در قالب غر زدن، گاهی در قالب تعریف کردن.

زندگی چرخید و چرخاند و تو نوشتی. گاه مربوط و گاه نامربوط.

حالا که داری با زندگی می چرخی، نوشتن باشد برای قلم و کاغذ و دل خودت.

غر

2009-02-27T14:42:00.002+01:00

فکرش را بکن: معده ت چس مثقال بیشتر جا نداشته باشد طوری که یک آلو بخوری دلت چنان پر شود که انگار یک پرس چلوکباب سلطانی خورده ای. تو این وضعیت استسقا هم بگیری. هی آب بخور هی بگو آی دلم!

تریپ حاملگی

2009-02-18T13:09:00.005+01:00

عکس را از اینجا برداشتم

مسوول امور اداریمون گفته بود یه کپی از فلان مدرکت برام بفرست. فکر کردم خوبه حالا که دارم برا طرف کپی می گیرم، یه اسکنی هم ازش برا خودم بگیرم واسه روز مبادا. رفتم ته راهرو تو اتاق پرینت و اسکنش کردم.
بعد رفتم تو اتاق منشی که از رو مدرکه برا مسوول امور اداری کپی بگیرم. کپی رو که از رو دستگاه برداشتم، نیگا کردم به کاغذهای تو دستم دیدم بَه! اصل مدرکه تو دستم نیس.
به خودم گفتم لابد زیر اسکنر جاش گذاشتی! رفتم تا پای اسکنر که یهو به خودم گفتم: دِ خنگ خدا اگه زیر اسکنر جاش گذاشته بودی، این کپی ها را از رو چی گرفتی؟
برگشتم تو اتاق منشی ها در دستگاه کپی رو وا کردم و اصل مدرکمو از توش زدم زیر بغلم!

برای خاطر والنتاین

2009-02-13T12:36:00.006+01:00

عکس از اینجا

هلندیها هم به موی سر می گویند «هار»، هم به ضمیر سوم شخص مونث.
این جمله را از مثال های امروز وبلاگ کلمه هلندی روز برداشته ام:

Ik zweer het, dat is mijn haar, niet haar haar!

یعنی

I swear, that is my hair, not her hair!

2009-02-11T09:50:00.007+01:00

انگار من دو جور تنبلی دارم.

از نوع معمول مثل تنبلی در شستن ظرف که باعث شد به صرافت خرید ماشین ظرفشویی بیفتیم.

نوع غیر معمول که باعث می شه حاضر باشم ظرف کثیف های توی سینک رو با دست بشورم اما ظرف تمیزهای تو ماشین رو جا به جا نکنم!

ایران و غرب

2009-02-09T12:22:00.005+01:00

شبکه بی بی سی دو مستندی درباره رابطه ایران و غرب به مناسبت سی اُمین سالگرد انقلاب اسلامی ایران درست کرده است به اسم ایران و غرب که اولین قسمت آن شنبه شب پخش شد.

نرما پرسی تهیه کننده این مستند قبلا مستندهای دیگرهم تهیه یا ساخته است. این آخر هفته ما دوتا از آنها را دیدیم و تحت تاثیر قرار گرفتیم.

یکی مستند "مرگ یوگوسلاوی" که به بحران فروپاشی یوگسلاوی و جنگ بالکان در بازه زمانی بعد از مرگ تیتو تا سقوط میلوسوویچ می پردازد. در این مجموعه وقایع از زبان سران وقت صربستان، کوزوو، مونته نگرو، بوسنی وهرزه گوین، کروواسی و اسلوونی مرور می شود(+لینک گوگل ویدیو).

دیگری مستند اسراییل و اعراب: صلح گریزپای، که یک مجموعه سه ساعته است درباره مذاکرات صلح بین اسراییل و فلسطین با میانجی گری آمریکا دربازه زمانی 1999 تا 2005(+لینک یوتیوب). وقایع مربوط به این دوران از زبان یاسر عرفات، ایهود باراک، مادلین آلبرایت، بیل کلینتون، آریل شارون، کالین پاول و سیاست مدران برجسته دیگر مرور می شود.

یافا

2009-02-04T13:01:00.005+01:00

نارنگی می خوردم و طول راهرو تا کتابخانه را طی می کردم. یکهو چشمم افتاد به یک پوستر تبلیغاتی که رویش نوشته بود:

با تحریم خوردن نارنگی یافا به حملات اخیر اسراییل به غزه اعتراض کنید.

همانطور که از پوستر دور می شدم یادم افتاد از صبح سه تا نارنگی خوردم که همه شان هم برچسب یافا داشتند!