باغ بهار

Bloody Autumn

2016-11-15T18:36:00.000+01:00

45-47 vs. the rest

2016-11-14T20:44:00.000+01:00

Twice a day I pass by two old houses dating to 1602 which are surrounded by a magnificent Hotel building dating back to 1883. Both telling me the story of perseverance (link). Have a look to decide for yourself who won what!

Flying Flowers

2016-11-06T13:03:00.001+01:00

My point of View

2016-10-27T19:51:00.000+02:00

Beauty is a time-dependent state that is defined not by initial/boundary conditions but by external parameters describing the evolution of surrounding environment.

مگر فروغ حریم شخصی ندارد؟

2016-10-20T21:39:00.001+02:00

انتشار یک نامه‌ی عاشقانه‌ی فروغ به گلستان (لینک نمی‌دهم!) یادم انداخت ثبت کنم بر جریده‌ی عالم که: حتی اگر خایه‌ی غول را هم طوری شکسته باشم که در زمان حیاتم میان گروهی اسم و رسمی به هم زده‌باشم، حق انتشار مطالب مربوط به زندگی خصوصی‌ام را به هیچ‌ شخص حقیقی و حقوقی نخواهم داد. نامه‌های من چه عاشقانه‌ و چه دوستانه همگی مخاطب خاص دارند و برای چشمان و ذهنیت هیچ‌کس جز آن مخاطب خاص نوشته‌نشده‌اند.

اشتباه اینشتین

2016-09-29T22:17:00.001+02:00

"زمان آنی که با ساعت اندازه‌اش می‌گیریم" نیست. چرا که سالها از افتادن آخرین دانه‌ی شن روی انبوه خسته‌ی شنی گذشته بی‌که دقایقش را شنی شمرده باشد.

Conservation Law

2016-09-08T15:58:00.001+02:00

Unlike bodies, shadows don't disappear. They transform from one state to another.

Shadows don't have energy

2016-09-07T10:08:00.000+02:00

They can't charge you even if they follow you all the time.

زیربغل‌های سوراخ

2016-09-05T22:27:00.003+02:00

لباس‌هایشان هم مثل خودشان خلق و خوی خاص خود را داشتند. تی‌شرتهای یکی خو گرفته‌بودند به ساب رفتن زیربغل‌ها لابد بس که مام و اسپری مصرف می‌کرد. تی‌شرتهای دیگری عادت کرد‌ه‌بودند به سرک‌‌ کشیدن سوراخ‌های ریز دور کمر. لابد بس که لای زیپ شلوارش گیر می‌کردند. سالها هم‌نشینی نه فقط آدمها را مثل هم که طبیعت مندرس شدن لباس‌ها‌یشان را هم شبیه هم می‌کند.

Kurt Vonnegut - A Man Without A Country

2016-09-04T21:43:00.000+02:00

I think that novels that leave out technology misrepresent life as badly as Victorians misrepresented life by leaving out sex.

P.S. see how scientific his lectures were.

All Right

2016-08-15T09:50:00.000+02:00

As a lefty I'm gonna be all right as much as I keep using all of my righty.

هفتاد و نه سالگی خوب است!

2016-08-09T22:09:00.000+02:00

آمادئو(س) در دنیای مشاهیر قرن هجدهم دوتا هست: یکی زاده‌ی اتریش و دیگری زاده‌ی ایتالیا و بیست سال بزرگتر. امروز سالروز تولد آمادئو آووگادرو ست. اگر پدر و مادر هردوشان مثل والدین من شناسنامه‌شان را یک سال بزرگتر کرده‌باشند دقیقا دویست و بیست سال از اولی و دویست سال از دومی کوچکترم!

برای کودکی‌ جاودان

2016-08-08T22:33:00.001+02:00

کنار راه، پژمردن گلهای صحرایی را هر روز نظاره می‌کنم و قلبم در اندوه حسرتی جاودان فشرده می‌شود

از روزنِ آینده‌ای دور پرهیب کودکیِ تو را در شوق چیدن گلها به تماشا نشسته‌ام

دست‌های کوچکت با چالکی نشسته‌ در امتداد هر انگشت به پشت دست

مرا به کمک برای چیدن ساقه‌ای کلفت به میان بوته‌ها می‌خوانند

من این سالها با تو فراوان در صحرا گل خواهم چید

باشد که قلب پیرم حسرت این روزها را در آن سوی روزن دوام بیاورد

Him and Her

2016-08-01T21:43:00.000+02:00

من و لذت نوشتن

2016-07-31T23:20:00.001+02:00

(موزیک)

هوا زود تاریک می‌شود. تابستان از نیمه‌گذشته و من نگران پاییزم. به شب‌های روشن فکر می‌کنم و از خودم می‌پرسم آن تابستانِ الی‌الابدِ دوران کودکی که تمام نمی‌شد کجاست؟ طراوت جنس زمان با سن آدمیزاد می‌پلاسد.

کاغذکاهی را کلاس سوم دبستان را تمام کرده‌بودم که شناختم. مامان اسمم را نوشته‌بود کلاس طراحی. همانجا که کلاس خوشنویسی انجمن خوشنویسان هم می‌رفتم. یک روز در هفته طراحی، یک روز در هفته خوشنویسی. طراحی هیجان‌انگیزتر بود شاید چون معلمی داشت کم سن و جوان و زیبا. هرچه بود باعث شد من دوستی پیدا کنم به اسم تخته‌ شصتی که تا سالها تخته شاسی خطابش می‌کردم و همراه او به راز لذت از نوشتن (و نه طراحی) روی کاغذ کاهی پی‌ببرم.

مامان کاغذکاهی را کیلویی از انقلاب می‌خرید. من مفتون حقیقتی شده‌بودم به اسم خرید کیلویی کاغذ. پیشتر از آن کاری به اسم خرید کاغذ. کاغذ چرکنویس در خانه‌ی ما کاغذ‌های باطله‌ی پرینتر اداره‌ی مامان بود. از آن کاغذها که با یک لایه‌ی کربن خاکستری به هم چسبیده‌بودند و حاشیه‌ی پانچ و خطچین تا شو میانشان داشتند. دسته‌ی کاغذ که خانه می‌آمد، کربن را از ور دلشان بیرون می‌کشیدم و با نوک انگشتان سیاه از کربنش دوباره کاغذ ها دوباره دسته می‌کردم و از روی خط‌چین روی‌ هم تا می‌کردم طوری که سوراخ‌های لبه‌های کناری جفت هم بیفتند. لابه‌لای کار به اسم‌های روی لیست‌ها نگاهی می‌انداختم تا عجیب‌ترین‌هایشان را به خاطر بسپارم. همیشه دلم می‌خواست لای این کاغذها به جای کربن سیاه، کربن کپی آبی خوشرنگ پلیکان باشد. کسی در آن اداره حواسش به آرزوهای کودکی که چرکنویسش لیست کارگران کارخانه بود فکر می‌کرد؟‌

سوراخ های حاشیه را با منگنه به‌هم می‌دوختم و با لبه‌خط‌کش جفت کاغذهای به هم چسبیده از روی لبه خط‌چین را از هم می‌شکافتم. کاری که کسالت مراحل قبل را جبران می‌کرد. قرررررت! و این می‌شد بی‌همتاترین دفترچرک‌نویس کلاس!

روی این کاغذ‌های سه‌خط نمی‌شد طراحی کرد. این شد که مامان کاغذ کاهی را کیلویی به خانه‌ آورد. انگار گوجه‌فرنگی آورده باشد! تصور می‌کردم آقای مغازه‌دار یک ترازوی شاهین‌دار سبز تیره دارد که کیل یک کیلویی‌ش را روی یک کفه‌ش می‌گذارد و بعد روی کفه‌ی دیگر دسته کاغذ را آنقدر روی هم با دقت می‌چیند تا کفه‌ها میزان شود. بعد با نخ قند همه را که مرتب روی هم چیده، می‌بندد.

کشیدن با مداد کم‌رنگِ هاش‌ب روی کاغذ کاهی هیجان انگیز نبود. مداد ب‌‌دو، یا حتی بهتر از آن ب‌شیش نرم و روان روی کاغذ سر می‌خورد و لذت کشیدن روی کاغذ نرم کاهی را تا مرز هیجان بالا می‌برد. افسوس که طرح زدن با مدادی غیر از هاش‌ب مجاز نبود... حض جاودان نوشتن روی کاغذ کاهی را وقتی کشف کردم که برای اولین بار یکی از آن خودکارهای آبی که تنشان پلاستیک نارنجی داشت و سر و تهش پلاستیک آبی را روی این کاغذ گذاشتم. از آن خودکارها که چندی که باهاش می‌نوشتی، پلاستیک تهش هرز می‌شد و می‌پرید بیرون. مانی یادم داده‌بود ته پلاستیک یک تکه کاغذ کوچک گلوله کنم و با نوک مغزی خودکار فرو بدهم تهش. اینطور پلاستیک هرز آبی چفت می‌ماند روی تن نارنجی خودکار. راه حل موقتی بود البته. چون فشار مغزی به ته پلاستیک آبی به مرور زمان باعث می‌شد لبه نارنجی خودکار از همان محل بست ترک بخورد. آن هم راه داشت: لِنت!

یک آبی خوشرنگی بودند این خودکارها. یک رنگ روشن شاد که برخلاف خودکار بیک آدم را موقع مشق نوشتن کسل نمی‌کرد. رنگی از جنس کربن کپی آبی پلیکان. از بس روان بودند گاهی جوهر پس می‌دادند و تمان فاصله‌ی بین انگشتان اشاره و شصت را آغشته می‌کردند به طراوت اشباع شده‌ای که نمی‌خواستم هیچ‌وقت پاک شود.

تابستان نا‌تمام که سرآمد، کاغذکاهی ‌های پر از طرح ‌های کج و معوج و خط خطی با آب دهن مرده را کردم دفتر چرک نویس و خاکستری پاییز را پر کردم از لذت روان آبی نوشتن.

Once Upon an e-Bike

2016-07-24T22:25:00.002+02:00

copying Jean Jullien's work while savouring memories of my one week of e-bike trail

Taking a nap on a hot summer afternoon

2016-07-20T22:39:00.001+02:00

مسیر جنگل هرچه باشد، خاموش نیست

2016-07-14T21:00:00.001+02:00

این روزها که کیفم را می‌تپانم در خورجین دوچرخه و گرمای هوا جیبی در اطرافم نگذاشته که گوشیم را درونش بگذارم و ضمن دوچرخه‌سواری موزیک گوش کنم، به صدای اطرافم دقیق می‌شوم و گاه شعری را که حبابش از اعماق خاطرات روی ذهنم می‌ترکد زمزمه می‌کنم. امروز به «مسیر خامش» جنگل فکر می‌کردم. به این ترکیب نامربوط جنگل و خاموشی که با هیچ‌کدام از تجربیات من از جنگل همخوانی ندارد...

بچه که بودم شوهرخاله‌ام در یکی از سفرهای بابلسر شعر «اجاق سرد» نیما را یادمان داد. صدای خوبی داشت و عالی سوت می‌زد. دستی در شعر برده‌بود، آهنگی روی شعر گذاشته بود و یادمان داده‌بود با هم می‌خواندیمش. خودش هم گاهی با سوت همراهی می‌کرد. از آن سفر بابلسر غروب سرخ خورشید در دریا و عطر یاس یادم مانده و با هم خواندن این شعر.

مانده از شب‌هاي دورادور

بر مسير خامش جنگل

سنگ‌چيني از اجاقي خرد،

اندرو خاكستر سردي.

همچنان كاندر غبار اندوده‌ي انديشه‌هاي من ملال‌انگيز

طرح تصويري در آن هر چيز

داستاني حاصلش دردي.

روز شيرينم كه با من آتشي داشت؛

نقش ناهمرنگ گرديده

سرد گشته، سنگ گرديده؛

با دم پاييز عمر من كنايت از بهار روي زردي.

همچنان‌كه مانده از شب‌هاي دورادور

بر مسير خامش جنگل

سنگ‌چيني از اجاقي خرد

اندرو خاكستر سردي.

رد شو

2016-06-23T21:25:00.000+02:00

جایی برای بو در هوای شرجی نیست. رطوبت آنقدر بالاست که هوا می‌چکد زمین و بو را آن بالا جامی‌گذارد بی‌که راهی برای رد شدن داشته‌باشد. تنم روی دوچرخه است اما دماغم راه به راه پا شل می‌کند و جا می‌ماند. بوی قهوه و سیر سرخ شده گیرکرده لای بوی فلز داغ مسیر ترم که آنهم پیچ‌خرده لای بوی برگ خیس درخت و موی مرطوب سگ و تن رهگذران پیاده و سواره. دماغم از حال می‌رود، چشمانم روی عکس دنیا در چاله‌های آب جامی‌مانند و من دست به زنگ همچنان لا‌به‌لای توریست‌های گیج و چمدان‌های سرگردانشان پامی‌زنم.

آدم به زبان مادری‌ش حساب می‌کند

2016-06-22T20:27:00.003+02:00

گفت هیژده یورو و یک-نود* سنت هزینه‌ی نگهداری حسابت شده. هر وقت پرداخت کردی می‌بندیم. گفتم همین حالا با موبایل واریز می‌کنم و دست به‌کار شدم. توی ذهنم به فارسی با خودم حرف می‌زدم‌ (چه می‌گفتم ؟ به چه فکر می‌کردم ؟ هیچ خبرم نیست!) لابه‌لا مبلغ را به انگلیسی در ذهنم می‌خواندم و وارد خانه‌های خالی صفحه موبایلم می‌کردم (چرا . انگلیسی؟ لابد برای اینکه زبان اپلت انگلیسی بود) و به هلندی با طرف حرف می‌زدم.

تایید که کردم فهمیدم هیژده یورو و نُه‌ده** سنت ریخته‌ام به حساب مربوطه. به طرف گفتم: آخ دیدی چه شد؟ اشتباه کردم و چنین شد. حالا دوباره باقی مانده رو به حساب واریز می‌کنم. دست به کار شدم. به زبانی که نه هلندی بود، نه انگلیسی، و نه فارسی (که مکالمات و مجادلات ذهنش یحتمل به واسطه‌ی درک شرایط متوقف شده بود) از خودم پرسیدم حالا نود و یک منهای نوزده چند می‌شود؟

یک سکوت سپید ممتد در سرم پیچید. پژواک سوال در سرم تکرار می‌شد و من عاجز بودم از پاسخ این معمای لاینحل! خانه‌های خالی روی صفحه‌ی موبایل انتظار می‌کشیدند و کار واریز کردن چند ده سنت داشت بیش از معمول جلوی چشمان منتظر بانکدار طول می‌کشید. برای اولین بار ماشین حساب موبایل را باز کردم و بی‌که در ذهنم حساب کنم (هنوز پژواک سوال در سرم تکرار می‌شد.) یک نه و یک یک تایپ کردم، یک منها و یک یک و یک نه. زمان ایستاده‌ بود و من میان سنگینی اعداد معلق در بی‌خبری تاب می‌خوردم.

هفتاد و دو که روی صحفه‌ی موبایل ظاهر شد، انگار زمان دوباره راه افتاد و من به روی دوپا میان اعداد که آرام آرام بخار می‌شدند راست ایستاده‌بودم. هفتاد و دو را ناباورانه نگاه کردم. بی‌ربط به نظرم می‌آمد ولی سمبه‌خالی بود و وقت زورآزمایی نبود. هفتاد و دو سنت را واریز کردم، اولین و طولانی‌ترین حساب دسته‌چک‌دار اروپایی‌م را بعد از یازده‌سال بستم و آمدم از بانک بیرون.

بستنی که لیس می‌زدم ذهن به زبان مادری سقلمه‌ای زد و گفت: خو معلومه که نود منهای بیست می‌شه هفتاد! دوتام روش بابت کسری و اضافه‌ی هرکدوم!!

*achttien euro eenennegentig cent

**achttien euro negentien cent

...

2016-06-21T18:54:00.002+02:00

موزیکش اینجاست

من اژدهای کوچکی را می‌شناسم که در دل مارَکی لمیده زیر آفتاب حسود تابستان در حسرت اهلی شدن در خواب

سکسکه می‌کند.

عقل سالم در بدن سالم

2016-06-20T22:29:00.002+02:00

عبارت بی این پرکنایگی و نامفهومی برای چه؟ عبارتی که نقیضش از اصلش یاوه‌تر است.

منظور از عقل اگر آی کیو یا مهارت یا دانش باشد که مثال نقض برایش کم نیست. اگر زبلی و این کلاه‌ اون کلاه کردن باشد، می‌شود گفت بدن تر و فرز و سالم برایش فقط یک امتیاز محسوب می‌شود اما داشتنش واجب نیست. در کل این ادعا که عقل سالم فقط در بدن سالم یافت می‌شود و بس، به نظر من مزخرف است.

گرچه نهایتا هرچقدر هم چهارستون بدنم سالم باشد، خیلی هم که عقل و زکاوت از خودم درکنم هنوز به روایتی نصف آدم کامل محسوب می‌شوم.

از خُلق خط خطی

2016-06-18T20:39:00.000+02:00

لبه‌ی شیشه‌ها را با آب‌گرم و مایع ظرفشویی نَشُسته‌ مس چسبانده‌بودم. دو ساعت و خرده‌ای وقت و صدگرم قلع صرف کردم تا پنج‌ ضلع‌ بالا را به‌هم بچسبانم و تمیزکاری کنم. فقط برای اینکه به‌وقت شستن نیمچه‌ چراغ ببینم که لبه‌ی قلع‌ها ورآمده. همه را کندم و دور ریختم. برگشتم به خانه‌ی اول. لبه‌ی شیشه‌ها را با اسکاچ و مایع‌ظرفشویی شستم. دستهای کِرِم مال را هم. مس چسباندم و صاف‌کردم. مانده کندن مسِ لبه‌ی پنج‌ضلعی‌های پایین چراغ و دوباره کاری‌شان و البته نظافتِ خُلق! از اشتباه‌ درس گرفتم. خیلی‌ هم خوب. با خودم هم سر و کله نزدم، خیلی هم معقول. چراغی که فکر می‌کردم امروز آماده‌ می‌کنم را تکه‌تکه کردم خیلی هم منطقی. نفهمیدم از چه سر‌رفته این حوصله‌ی کک مکی و بی‌دماغ.

ریشخند

2016-06-01T21:41:00.000+02:00

انگشتان قدرتمند و سنگهای گرمش را یکی یکی روی عضلات کتف چپم فشار می‌داد. آنچه امانم را بریده‌بود درد بود اما آنچه اشک به چشمانم می‌آورد نه درد که درماندگی بود. درماندگی از قهقه‌ی دردی که به جای رها‌شدن لابه‌لای عضلات ریسه می‌رفت.

-

2016-05-31T22:47:00.000+02:00

یک واٰژه‌ای هم باید باشد برای تعریف حس آن عنکبوتی که خانه‌‌ش شب به شب برمی‌گردد ورِدلش. آن فراغت کرخت و بطالت پربارِ پیش‌رو به وقت تماشای خانه‌‌ات که سوار بر دوچرخه سرِ صبح از تو دور می‌شود که سرِشب برگردانده‌شود ململو از لذایذ یک زندگی عنکبوتی.