پولیانا چشم و چراغ کوهپایه -کوهستان زمزمه گر -سری کتابهای نیکولا کوچولو -سری کتابهای آر.ال.استاین (مثل ترس و لرز) -جین ایر (کتاب محبوب محبوب من،اینو دیگه یادمه شارلوت برونته نویسنده اشه) -غرور و تعصب (جین استین)-پارک مانسفیلد -قلعه حیوانات -سری کتابهای آیزاک آسیموف -ناتور دشت (سلینجر) -تاریخ فلسفه غرب (برتراند راسل)-داستانهای بزرگ علوی (چشمهایش،چمدان،سالاریها و…)-گلستان سعدی (من عاشق گلستانم…اصلا اصل جنسه…!)-قصه های من و بابام -دنیای سوفی -کودک،سرباز،دریا -هری پاتر و محفل ققنوس -کوری -آنا کارنینا (تولستوی) -کلبه عمو تم (هریت بیچراستو) -دیوان پروین اعتصامی -سری اشعار سیمین بهبهانی -دیوان نیما یوشیج -سری اشعار اخوان ثالث -کشکول شیخ بهایی -رمز داوینچی -شاهزاده و گدا -شازده کوچولو-دیکشنری آکسفورد…!! (نه،شوخی کردم!) و…….

…تازه بازم بودش ! …!!

به همه اینا اضافه کنین کتابهای دانشگاهیمو که من می میرم براشون…به جون خودم…!!

…دلم یه کتابفروشی گنده می خواد که کل عیدو برم بشینم توش…کلی خوراکی خوشمزه با خودم ببرم…بعدش بشینم هی کتاب بخونم…هی کتاب بخونم….واااااااااااااااااااییییییییی….چه توهمی…!!!

*آرزو می کنم همه به عشقشون برسن…آزاده جونم…عمو هوشنگ گل و هر کدوم شما که من خبر ندارم…

*یاد سبز کله غازی پارسال بخیر…یاد سروش افتادم…کجایی جوون؟!

*خدا نگهدار فعلا:)

…بعد از مدتهای مدید و طولانی که از وردپرس و حومه و دوستان دور بودم و دل و دماغ اینترنتی رو به کل از دست داده بودم و گاهی احساس دپ و افسردگی حاد می داشتم و بعدش ییهویی یه مقداری شاد می شدم،خوشحالم که دارم توی ورد این پستو تایپ می کنم تا بعدا توی نوشته جدید پیستش کنم..این اقدام پیشگیرانه از این جهته که اون سری یه پست نوشتم این هوا (اسمایلی این هوا) و بعدش که اومدم منتشرش کنم صفحه هه پرید و منو در بهت و حیرت فرو برد ..دیگه ناچار شدم که زبان به شکایت بگشایم و یه کمی درد و دل کنم با اینترنتمون و یه چیزایی بارش کنم که بره واسه خودش…!! بگذریم…خوشحالم که اومدم وبلاگهاتون رو دیدم و خدا رو شکر که همچنان برقرار هستین و می نویسین…همیشه آرزو دارم که خوش باشین و با دل خرم همچنان به نوشتن توی وبلاگهاتون ادامه بدبد…دوست خوبمون سروش که متاسفانه فیل شد وبلاگش،وامیدوارم که یه دونه دیگه بسازه در اسرع وقت (یا اگرم ساخته بیاد خبر بده که من در جریان نیستم)..نازنازی خانومم همینطور که زده وبلاگشو پاک کرده…با شمام هستم دوست جون..:)

…در این مدت طبق سالهای گذشته و برای برقرار نگه داشتن سنت معمول و مرسوم خانواده،همراه با خواهر و داداش گرامی شروع نمودیم بازم فیلمای ترسناک دیدن در ساعات پایانی شب که ای حال می ده…ای حال می ده…:) در این راستا کل کل جدیدی باب کردیم مبنی بر دیدن خوف انگیزترینشون در مکانی سر پوشیده و در بسته و تاریک تا پای جان ! البته تا به این تاریخ موفقیتی حاصل نشده و دوستان هر بار به بهانه های واهی و معقول و نامعقول کلا قضیه رو به پیچ می دهند اما ادعاهایی دارند که روتون گلاب  آسمان رو پاره می نماید!!! (ببینید،این یه واقعیته خوب،من شخصا به هیچ وجه جنبه دیدن فیلم ترسناک ندارم و به واقع فکرم خیلی درگیر می شه و روراست از ترک دیوار توی فیلم هم می ترسم…بنابراین توی همین تریبون می گم که آدم می ترسه خوب جای تاریک بشینه مثلا مسیر اشتباهی3  (Wrong Turn)نگاه کنه،آدم از ترس جیشش می گیره !!!!!!!!J)…جدا از شوخی…چند وقت پیشا این فیلم پارانرمال اکتیویتی رو دیدیم خوب بود…اگه ندیدین بگیرین ببینین بد نیست…(Para Normal Activities).

…چند روز پیش از روی بیکاری و تفنن داشتم  توی اینترنت می چرخیدم هویجوری یه لینکی رو باز کردم که ببینم چی داره…از قضا وبلاگ یه خانومی بود،عاشق پرپر و دلسوخته و خونه خراب آنجلینا جولی! یه چیزایی از متن نوشته هاشو براتون می نویسم،من و خواهرم که کلی خندیدیم و در عین حال کف کردیم خدایی…دقت بفرمایید:

 براد اول از همه تولدت رو تبریک می گم.امیدوارم سال های زیادی با آنجی و بچه ها باشی تا چشم حسوداتون از حدقه بزنه بیرون.حسودایی که منتظر طلاق شمان اما من مطمئنم که این رو به گور می برن.براد حقیقت اینه که من خیلی وقتا بهت حسودی می کردم چون تو عشق منو دزدیده بودی و درمقابل این حسودی ازت بدم میومد.اما حلا نه اون مال گذشته بود که من درک درستی از عاشق بودن نداشتم.حالا تو عشق عشق منی.کسی که آنجی تو این دنیا بیشتر از همه دوستش داره.تو حالا پدر بچه های آنجی هستی.براد حالا اعتراف می کنم کسی به اندازه تو نمیتونه آنجی رو خوشحال کنه.تو و آنجی مکمل همین.

براد تو اون لحظه هایی که من آنجی رو فراموش کرده بودم اما حداقل تو رو سالی دو بار می دیم.بالاخره تو اون سال ها تو مشهور بودی و من هم دوستش داشتم.مخصوصا هروقت که رودخانه خاطرات رو می دیم.حالا می فهمم چرا اون سال ها ازت بی دلیل خوشم میومد.چون  قرار بود تو شریک زندگی آنجی بشی و حالا من از این موضوع واقعا خوشحالم  وبزرگترین آرزوم اینه که کلمه برانجلینا تا ابد باقی بمونه.

براد همه این ها رو گفتم یه چیز دیگه مونده اگه، یعنی اگه از گل نازک تر به آنجی بگی یک بلایی سرت میارم که …بیشتر از این خودم رو عصبانی نمیکنم.یعنی این رو گفتم که روشنت کنم که بفهمی دنیا دست کیه.

براد به عنوان آخرین حرفم یه خواهش ازت دارم مواظب آنجی من باش.هیچ وقت نزار تو زندگیش احساس تنهایی بکنه.همراهش باش تا همیشه.هیچ وقت تنهاش نزار.*

اما من مطمئنم یه روز که اونقدر بزرگ شدم که بتونم به آنجی برسم این متن رو به براد نشون میدم.

بیست و یک آذر هم تولد 15سالگی من بود.یعنی یه سال من بزرگتر شدم.یه سال…نمیدونم یه سال بزرگتر شدم یا …یا شاید هم عاشق تر.

من تنها چیزی که تو این 15سال زندگیم فهمیدم اینه که زندگی بدون هدف پوچه.اگه تو زندگیت هدف نداشته باشی یعنی هیچی نیستی ولی من یه هدف پاک تو زندگیم دارم و اون رسیدن به آنجیه تا بتونم دین زنده بودنم رو بهش ادا کنم چون اگه من زنده ام به خاطر آنجیه.

…یعنی بعضیا تا این حد تو هپروتن؟؟! من از تعجب چشمام گرد شده بود این نوشته هاشو می خوندم…تازه کلی هم سر طلاق اینا گریه زاری کرده بوده و از خواب و خوراک افتاد بوده و مادر شوهر جولی رو فحش و فضیحت داده بود که همش تقصیر اونه و مگه این دختر با تو چی کار کرده و…بماند:)

تمام پیوندهای وبلاگ این جوون هم ازهمین چیزا بود…اووووووووه خدا برکت بده کره…طرفداران چین چونگ مینگ..!.جومونگ عشق افسانه ای من…یانگوم هدف مقدس…عاشقان هون چین چون …!!! بیا تو رپ کره ای…!!سوسانو من تو رو می خوام…!! رسیدم به وبلاگ یه خانوم دیگه عاشق یانگوم..یه چیزایی بود در این مضمون: من و یونگی همه چیمون شبیه همه…چشمامون دماغمون عشوه هامون پس کله مون خنده هامون،الهییییییییییییی من فدای خنده هاش بشم،ای خداااااااااااااااا….!! یعنی می شه یه روزی من بهش برسم و بهش بگم چقدر دوستش دارم..بعدا بگم بیا این وبلاگ منو بخون به عشق تو ساختمش…! ….این بود نتایج وبگردی من من باب علاقه وافردوستان نسبت به جومونگ و آنجی  و جانی دپ و کوین کاستنرواینا.منم می خوام وبلاگ هواداری از دیوید لینچ و وودی آلن و کلارک گیبل بذارم…باشد که گام موثری توی زندگیم بردارم چون زندگی بدون هدف پوچه!!!

یه وبسایت خوبی پیدا کرده ام و کلی مشتریش شده ام،آدرسشو می نویسم سر بزنید،سرگرم می شید:

www.pcparsi.com

فعلا خدا نگهدارJ می گم صفحه وبلاگم چند وقته مثل اینکه هوم پیج کسی شده به نظرم…توی آمارهای بازدید این جوری به نظر میاد…نمی دونم کدوم بنده خدا این کارو کرده 6 ماهه داره مطالب تکراری می بینه حوصله اش نمی ره؟؟!!! برمی گردم:)

…راستش دیگه مایه شرمساریه که هی پست بگذارم و بگم که اعلام موجودیت و حیات می کنم و هنوز زنده ام و گرفتارم و درسامو نخوندم و و کارام زیاده و اینا…چه بسا اینا دیگه بهانه هایی بیش نیستن !! اما گاهی وقتها واقعا دل و دماغ چیزی رو هم که خیلی دوستش داری رو نداری و دلت می خواد چند وقت برای خودت باشی و فکر کنی و بچرخی و هوای آزاد بخوری تا هوش و حواس و عقلت برگرده سر جاش…مال منم اییییی…بگی نگی کم کم داره برمی گرده…!!! به هر حال من همچنان هستم و دلم برای تک تکتون تنگ شده…خیلی وقته که توی نت نیومده ام و روی این حساب از اتفاقهای جدید بی خبرم…انشالله میام و به همگی سر می زنم….

پی نوشت اول: ..بازم چند تا درسمو حذف کردم…نمی رسم که…

پی نوشت بعدی: این چند وقته یک عالمه فیلم دیدم و دلی از عزا درآوردم…توی پستهای بعدی می نویسم راجع بهشون…

پی نوشت بعدی تر:دوستتون دارم و میام حتما…!!

…احوالاتمون همچنان تریپ درس و گرفتاری های کاریست…فکر می کنم دچار افسردگی از نوع حادش شده باشم…چون دقیقا نیم ساعت حالم خوبه و خوشحالم و عادی…یه ربع بعدش دپرس و غمناک و اخمو که هر چیز کوچیکی پیش بیاد می پرم به این و اون…تازگیا بد اخلاق شده ام و بسیار بسیار کم حوصله…یهو الکی وسط خندیدن بغضم می گیره و گریه ام میاد…می دونین چیه…دلم می خواست مثل بعضیا می تونستم خودمو به کوچه علی چپ و بی خیالی بزنم و همه چیزو با خنده سر و تهشو هم بیارم… دوستی داشتم که به سیب زمینی از این حیث می گفت تو در نیا که من هستم…مثلا تو محل کار ساعت هشت و نیم کارت می زد،هزاران تا حرف هم می شنید ها اما عین خیالش هم نمی شد…الانم بهترین زندگی رو داره…همیشه خدا هم سر زنده و خوش بود…آی خدا… دلم می خواست منم می تونستم این قدر همه چیزو راحت بگیرم…
…می گم به نظرتون روانشناس لازم شده ام؟؟!

آلبوم کما 2 حمید عسگری رو نمی دونم گوش داده این یا نه؟ یه آهنگ هست توش که من دوست دارم…اون که می گه: …شرمنده اتم که ستاره داشتم و دنبال اون می گشتم و شاکی از این بودم که من ،ستاره ای ندارم…خیلی قشنگه..

پارسال تو همین روزها بود که وبلاگ ساختم…یادش بخیر…روزها می رن  و آدم فکر می کنه یه چیزی رو پشت سرش جا گذاشته که دیگه دستش بهش نمی رسه…

فعلا:)

…راستش به صورت اساسی این چند وقته کار می کردم و درس می خوندم که کوهی از درسهای نخونده تلنبار شده روی گرده ام سنگینی می کرد و همچنانم باقی مونده ولی خوب چاره ای نیست و دارم به زور و ضرب خودمو می رسونم که اگه این ترمم مشروط بشم که اول دارم می زنن ،بعد روم قیر داغ می ریزن بعدشم هر تیکه از جسدمو به یکی از دروازه های تهرون آویزون می کنن! در اولین فرصتهای پیش خواهد آمده میام و بهتون سر می زنم…این پست برای اعلام وجود و حیات بودش…! دلم تنگ شده براتون و دوستتون دارم و شرمنده که جواب کامنتهای پست قبلو ندادم به جون خودم گرفتار بودم! برمی گردم حتما

…خدا رو شکر…می گذرونیم…بالا،پایین…خوب،راحت،سخت،ناراحت کننده…چاره ای نیست و زمان در حال گذر شده مرهم غصه هام…فقط امیدوارم به رحمت خدا

تولد دوستای خوب،مثل حس خوشایند گرماست…بعد از سرمای سوزنده و سخت که میایی می شینی کنار آتیش و گرما توی وجودت نفوذ می کنه و حالتو حسابی بهتر می کنه…

مسعود جون ،تولدت مبارک باشه دوست جون!

اینم کادوی بنده:

روزها میان و می رن و زندگی همچنان جریان داره…جایی خونده بودم که: برای دنیا هیچ وقت فرق نمی کنه که تو خوشحال باشی یا ناراحت…پر از امید باشی یا سرشار از ناامیدی…دنیا کار خودشو می کنه و همون طوری روزها به پایان می رسن و شب می شه،شب هم تموم می شه و صبح میاد…دنیا روال عادی خودشو ادامه می ده بدون این که به ناراحتی ها یا خوشیهای تو لحظه ای فکر کنه…بنابراین تو هم اهمیتی نده و سعی کن کار خودتو بکنی…منم این روزها همین حال رو دارم…ناراحتم،پریشانم،تمام برنامه ریزیهام عوض شده اما دست بردار نیستم…من به خودم ایمان دارم و از تصمیمهام مطمئنم…بنا براین منم سعی می کنم تا روال خودمو ادامه بدم و دعا می کنم برای همه انسانهایی که نیت و قلب پاک دارن تا خداوند مهربون کمکشون کنه …قبول دارم که هر چیزی به راحتی دست یافتنی نیست…لااقل برای من و امثال من که همیشه روی پای خودمون ایستادیم و زحمت کشیدیم وخون دل خوردیم و تنها بودیم…خودمون بودیم و خدا…خیلی وقتها ترسیدیم،خجالت کشیدیم،افسوس خوردیم،رنج بردیم و آرزوی کمک داشتیم…یا کسی که حتی هیچ کاری نکنه ،اما صادقانه به درد و دلهامون گوش بده…اما قبول ندارم که باید از دست بدی و تسلیم بشی….باید خلاف جهت آب شنا کرد و آرزو دارم خدا کمکم کنه و این توانایی رو بهم بده…

این روزها شاد نیستم،نمی تونم دوباره مسخره بازی دربیارم و بخندم،فشارم همیشه پایینه و اشک ناخوداگاه توی چشمام پر می شه،می ترسم از آینده…اما بازم امیدوارم…

یه چند تایی وبلاگ بلاگفا هستند که وبلاگ منو لینک کرده اند ،قابل تشکره اما بدون اجازه است…شاید من دوست نداشته باشم و خوشم نیاد…خواهشا اگه دوست دارید منو لینک کنید با خودم مطرح کنید اگر دوست داشته باشم با کمال میل خوشحال می شم و متقابلا لینک خواهم کرد…

پ.ن: با تک تک سلولهای وجودم دعا می کنم هرگز روزی نیاید که اینجا بنویسم:این وبلاگ بهانه ای بود برای شاد زیستنم…دیگر هیچ وقت به روز نخواهد شد….