سرای من

بی‌خوابی فقر است

2018-08-17T02:20:00.000+04:30

آخرین چراغ آپارتمان روبرو هم خاموش شد تا سهم شب از روشنایی، تنها کورسوی نارنجی پنجره من باشد و نور سفید چراغ برق. نه که همیشه خوابی راحت و خوش داشتم، آن ماگ بزرگ چای ساعت یازده شب هم مزید بر علت شد تا شبی این چنین پر خواب رقم بخورد.

قرار بود الان در جاده باشم، اگر برنامه در دقیقه نود و یک کنسل نمیشد؛ قرار بود امشب در کوهستان باشم، اگر برنامه‌ی سفر پیش نمی‌آمد؛ حتی ممکن بود بچه‌ها اینجا باشند، اگر قرارهای قبلی مانع نمی‌شد. توهم اختیاری است که بر زندگی داریم و دائما ناچارمان می‌کند دست به انتخاب و تصمیم‌گیری بزنیم و عاقبت هیچ هم دستمان نیست و فقط انرژی است که برای این تصمیم‌گیریها به هدر داده‌ایم.

یک فیلم با دو تماشاگر

2018-08-10T18:06:00.000+04:30

به گمانم بار اول سال هشتاد و چهار دیدمش و احتمالا گاهگاهی صحنه‌هاییش رو طی چند سال بعدش مرور کرده باشم، ولی اینکه بشینم از نو سه ساعت فیلم رو تماشا کنم، بعیده دست داده باشه. الان سال نود و هفت شده و بی اونکه بدونم این فیلم رو کی دانلود کردم و کی ریختم روی لپتاپ، دوباره تماشاش کردم و...

و چقدر عوض شدم. اون زمان یادمه که دلی پر شور داشتم و از خیلی جهات، مسیر زندگی آتی خودم رو می‌دونستم و مدام به خودم تذکر می‌دادم که «فقط کمی از خودگذشتگی». فیلم رو می‌دیدم ولی آنچه می‌دیدم با آنچه می‌فهمیدم خیلی قرابتی نداشت. در دنیای دیگری بودم و در پی کشف و اکتشافی که شباهتها رو به هم پیوند می‌زد و ناشباهتیها رو به هم. چه چیزهایی یادمه.

و چقدر عوض شدم. امروز که داشتم دوباره این فیلم رو می‌دیدم دیدم هیچ نشانی از آن شور زندگی درم نیست. از اون اطمینان هیچ اثری باقی نمونده و از خیلی جهات مسیر زندگی آتی خودم رو نمی‌دونم. تو بگو از یک سال دیگه، هیچ اطمینانی ندارم. در دنیای دیگری هستم که اینقدر سوءرئاله که جایی برای فانتزی و سورئال باقی نمی‌گذاره. در پی کشف و اکتشافی دیگرم؟ نمی‌دونم. بیشتر به نظر میاد که دارم دست و پایی می‌زنم. بیشتر به نظر میاد که همه دارن دست و پایی می‌زنن و بس؛ بدونن یا ندونن، توفیری نیست.

مرد غرقه‌گشته جانی می‌کند

دست را در هر گیاهی می‌زند

تا کدامش دست گیرد در خطر

دست و پایی می‌زند از بیم سر (مثنوی معنوی/ دفتر اول)

غمگینم؟ نه.

افسرده؟ نه گمانم.

واقع‌بین؟ انگاری این یکی رو می‌تونم بپذیرم.

و البته که افسرده‌ها از آدمهای دیگه واقع‌بین‌تر هستند.

زندگی خوبی نیست، بد هم البته نیست ولی خوب، اصلا نیست. دست‌خطی دیدم امضا شده به سال دو هزار و پنج، احتمالا همون زمانی که این فیلم رو بار اول دیده بودم. کلماتی که هنوز بعد از این همه سال، قابل فهم بود، و فهمی که درست نبود. کلماتی دیدم امضا شده به سال نود و هفت، کلماتی که این بار قابل فهم نبود ولی فهمی که درست بود. خودآزاری یعنی ثبت خاطرات؛ چه شیرین و چه شورین، هر دو دریا مغروقت می‌کند.

و چقدر زندگیهامان فرق کرده. مایی که زمانی زندگی‌ای مجازی داشتیم، مامن و پناهی داشتیم و وقتی دلمان می‌گرفت سر به مانیتور می‌بردیم و برای خوانندگانی که «وبلاگ خوبی داری، به وبلاگ منم سر بزن» می‌نوشتیم. آخرین پناه ما بی‌پناهان بود. دیگر این را هم ندارم. و هنوز به ابتذال سلفی گرفتن تن نداده‌ام و همان قلبها و قربان صدقه‌های احمقانه، که الغریق یتشبث بکل حشیش. سنگرها عقب و عقب‌تر می‌روند. مانده‌ام در تیررس دشمن بزرگ، سگ سیاه، یاد آن جوک بی‌مزه بخیر: بیاح! بیاح!

بیش از پنج ثانیه از آغاز فیلم نگذشته بود که شناختمش، که موسیقی زیبایش حس غریب نوستالژی را بیدار کرد. هانس زیمر هم از جمله کسانی است که می‌توان آزادانه فوشش داد.

دیتا فروشی

2017-10-02T23:07:00.000+03:30

آقای بیزینس‌من هلندی با خنده و تفریح به نقل از دوست پزشک-پژوهشگرش تعریف می‌کرد که در اونجا بعد از طراحی و اجرای هر برنامه‌ی درمانی (ایشون درباره‌ی نوعی سرطان پژوهش می‌کرد)، محققین برای استفاده از دیتای بیماران باید فرایند طولانی‌ای رو به منظور کسب رضایت بیماران طی کنند و چه بسا درمان‌پذیر در طول یا پایان درمان فوت کنه که در این صورت اگر قبلا ازش اجازه‌نامه‌ی قانونی [که تمامی جنبه‌های درمانی آتی رو پیش‌بینی کرده باشه] نگرفته باشند، دیگه به هیچ وجه امکان استفاده از دیتای متوفی وجود نداره؛ خلاصه که جمع‌آوری دیتا کار سخت و بسیار زمان‌بری است. برای همین در پاره‌ای از موارد، دیتای مورد نیازشون رو از ایران خریداری میکنن! چون اینجا خیلی از پزشکها خودشون مرکز درمانی دارند و هرجور دیتایی که دوست دارند از بیمارها جمع‌آوری می‌کنن و ظاهرا کسب رضایت هم خیلی توی کشور شما اهمیتی نداره! خلاصه که بدونید شماها نقش مهمی در پژوهشهای پزشکی کشور ما دارید!

البته که رگ آریایی من هم داشت باد می‌کرد و نزدیک بود خدمتشون عرض کنم که در مملکت ما نه فقط کسب رضایت خیلی اهمیتی نداره، که صحت و سقم دیتاها هم خیلی وقتها توسط نرم افزار اکسل کرک شده روی ویندوز اکتیویت نشده، جفت و جور میشه و خلاصه که هیچ بعید نیست بهتون انداخته باشن! ولی خب جلوی خودم رو گرفتم و توانمندیهای ایرانی جماعت رو بیش از این در چشمانش فرو نکردم!

کوته‌نوشت

2009-09-04T11:59:00.000+04:30

به سراغ من اگر می‌آیید، چندی است از این سرا به سرای دیگری خانه کشیده‌ام! پس از این در "کوته‌نوشت" پذیرایتان خواهم بود.
---
سپاس
سوشیانس

ترجمه

2008-04-22T16:34:00.001+04:30

بلاخره ترجمه‌ی داستانی رو که یک ماه بود دستم بود رو تموم کردم. اسمش هست «پدر روحانی، خاخام و خود شخص شیطان». یه داستان کوتاه طنز که میگن فانتزی محسوب میشه ولی من تمایلی ندارم جز طنز چیز دیگه‌ای بخونمش!
داستان قشنگیه، ضد دین ولی به شدت بامزه! پدرم دراومد تا ترجمه‌اش کردم تازه اون هم کلی توش دست بردم و میشه گفت ترجمه‌ی نسبتا آزادی از کار دراومد.
برگردان مطالب طنز همیشه کار بسیار سختیه چون باید در فرهنگ مبدا مفهومی رو خوب درک کنی و بعد در فرهنگ مقصد معادل مناسبی برای همون مفهوم پیدا کنی. برای من تازه کار کاملا نابلد، واقعا کار شاقی بود!
فعلا دادم دست دوستی برای بازخوانی و قرار شده بعد دوباره بهم برش گردونه که خودم هم از نو بررسیش کنم -فرصت نکردم بعد از ترجمه، یک بار کارم رو بخونم و سر و شکلش رو مرتب کنم!- بعد هم احتمالا بره روی سایت آکادمی فانتزی. اگه رفت که لینکش رو اینجا میگذارم ولی اگر نرفت، خب احتمالا کل داستان رو در چندین قسمت به صورت سریال همینجا پخش کنم! پانزده صفحه‌ی آ-چهاره آخه!

عدل الهی

2008-04-10T22:59:00.001+04:30

خداوندا تازه دارد حالم کمی بهتر میشود. مخواه و مگذار و مپسند که باز به آن حال و هوای نفرین شده بازگردم. عادل می‌نامند تو را، از نامت شرم کن و عدالت خویش به ما نیز نشان ده! نوبتی هم باشد، بعد این همه سال، نوبت من هم باید شده باشد تا کمی رنگ و روی آرامش ببینم.

بازی زندگی

2008-04-05T09:03:00.000+04:30

در بازی فینال، نفر برنده مدال طلا می‌گیرد و برنده‌ی بازی رده‌بندی، مدال برنز. حال بازنده‌ی بازی فینال با آن که بازی‌اش را باخته، به مناسبت آنکه به مرحله‌ی فینال راه یافته، مدال نقره که از مدال برنز بازنده‌ی دوم بسیار با ارزش‌تر است دریافت می‌کند. عدالت و انصاف در قانونی که انسان خود ساخته و پرداخته‌اش کرده است.
ولی بازی زندگی اینگونه نیست... با تمام شایستگیهایی که دارید و شما را به مرحله‌ی فینال رسانده، اگر مسابقه‌ی نهایی را واگذار کنید، هیچ چیز به دست نخواهید آورد. برنده‌ی بازی رده‌بندی که شما پیشتر شکستش دادید و به مراتب از او برترید، مدال نقره‌ای را به گردن خواهد آویخت که هیچ در شان آن نیست. مدال برنز به دیگری خواهد رسید که حتی به نیمه‌نهایی هم راه نیافته! بی‌عدالتی و بی‌انصافی در بازی‌ای که خداوند عادل و منصف برایمان ساخته و پرداخته‌اش کرده است!
بازی زندگی، بازی ناجوانمردانه‌ای است که اگر در آن مردانه ظاهر شوید، تا برنده‌اید، برنده‌اید و چون زمین خوردید، بزرگترین بازنده!

نوروزنامه

2008-03-18T13:13:00.001+03:30

بهاران، به مهر روزگاران، به جوشش چشمه‌ساران، دامان سبز و پر راز و آکنده به شمیم شکوفه‌های پرناز و تپش و تلاطم غنچه‌های سراسر زیبایی و نیاز خود را به مهر اهورایی بر زمینیان و زمانیان بگشود.
بر شما باد این دریچه‌ی بهشت و دنیایی پاکی و نیکویی سرشت، و برترین آرزوهای سراسر سرسبز و زیبا. و به بالاترین مقام، پیروزی و بهروزی به امروز و هر روز و همه روز.

هر روزتان نوروز
نوروزتان پیروز
--
محمدرضا بهرامی
نوروز 1387

خوشي و ناخوشي

2008-03-02T15:01:00.001+03:30

دوست عزيز و مهربوني دارم كه هر چند وقت يكبار روي مسنجر سلامي ميده و احوالي مي‌پرسه. اينقدر شاد و سرخوش و صميمي برخورد مي‌كنه كه آدم ناخودآگاه احساس صميميت بهش دست ميده و پشت و روش يكي ميشه! منظورم اينه كه خودش ميشه! جون دارم ميكنم تا منظورم رو برسونم! يه جوري ميشه كه نميتونه جوري كه نيست خودش رو وانمود كنه! صداقت خونش ميزنه بالا و دقيقا هموني كه توي دلشه، بيان ميكنه! گرفتيد يا نه؟! در اين يك ماهه‌ي اخير هر وقت باهاش صحبت كردم ناخودآگاه صحبتمان كشيده شد به ناراحتي‌ها و غصه‌هايي كه هر روز و هر روز عذابم مي‌دن و متاسفانه با حالت بد و ناخوش‌آيندي ازش عذرخواهي و خداحافظي كردم و بعدش اينقدر ناراحت شدم كه از اندازه خارجه؛ نه به خاطر خودم كه براي من چيزي تغييري نمي‌كرد، براي اويي كه چنان سرخوشانه سلامم مي‌داد و من كه چنان غمگنانه خداحافظش مي‌گفتم. هميشه خواستم اين بوده كه اگر باري از دوش كسي بر نمي‌دارم، لااقل باري هم بر دوش كسي نگذارم، باورم هست اگر توان شاد كردن و شادي بخشيدن ندارم، كمينه شادي كسي را زايل نگردانم. كنون انگار توانم نيست. كم شده‌ام. گوهرم بر جاي نيست.تصميم گرفتم تا مدتي جز سلامي و حال و احوالي كوتاه، بيش هم‌صحبتش نباشم. درد كم نيست كه بخواهم بيشترش كنم. نوشتم كه يادم بماند لحظه لحظه‌ي اين بيش و كم‌ها. بدانم كجا بودم، كجا هستم و چه‌ها بر من گذشته و مي‌گذرد.

قرباني گاو

2008-02-17T08:36:00.002+03:30

... روزي همه‌ي حيوانات و پرندگان گرد آمدند تا درماني براي مرگ بيابند. قرار بر اين شد كه سلطان حيوانات در اين جمع حاضر شود و از خدا بخواهد دارويي براي درمان بيماريهاي كشنده به آنان بدهد. سلطان موافقت كرد و قرار بر اين شد كه سلطان و خدا و ديگران در محوطه عمارتي بزرگ گرد آيند، پس گاو را به نگهباني گماشتند تا مرگ در جمع آنان نيايد.
خدا در آمدن تاخير كرد و حيوانات پراكنده شدند. گرسنگي بر گاو غلبه كرد و به جستجوي چيزي براي خوردن برآمد، پس در درون ساختمان چيزي براي خوردن يافت و بي‌درنگ آن را خورد. وقتي خدا فرارسيد ديد كه دارويي كه براي درمان مرگ مهيا كرده بود خورده شده است. خدا خشمگين از حيوانات پرسيد: «چه كسي داروي مرگ را خورده است؟» مار كه از كنار ساختمان دور نشده و گاو را ديده بود ماجرا را به خدا باز گفت. خدا خشمگين حيوانات را فراخواند و آنان را گفت: «به هنگام بيماري، داروي خود را از گاو دريافت كنيد». و چنين است كه مردمان به هنگام بيماري گاوي قرباني مي‌كنند.

برگرفته از: اساطير آفريقا/ جئوفري پاريندر/ باجلان فرخي/ نشر اساطير

بيني و غيرت

2008-02-05T10:27:00.000+03:30

به راستي بين فرم بيني و ميزان غيرت انسانها رابطه‌اي وجود دارد؟

مثبت انديش

2008-01-29T13:18:00.000+03:30

وقتي مشكلي برايمان پيش مي‌آيد و به نحوي از انحاء از آن مشكل رهايي مي‌يابيم، خود را خوش‌شانس و صاحب بخت و اقبال مي‌خوانيم ولي هيچ نمي‌گوييم اين از بدشانسي‌مان بوده كه به آن مشكل گرفتار آمديم!
--
گمانم انسانها ذاتاً نيمه‌ي پر ليوان بينند و يا شايد هم كم حافظه!

ازدواج

2008-01-25T15:05:00.001+03:30

مرد به دخترك گفت: «ببين خانم گنجي، اگر بخواهي مي‌تونم تو رو با يكي ديگه از دوستام آشنا كنم و بعدش هم يه كار مشترك بدم دستتون كه به اين بهونه به هم نزديك بشين. اونم پسر خوبيه و داره دنبال زن ميگرده كه زودتر ازدواج كنه».

دختر لب و لوچه‌اش را به اكراه جمع و جور كرد و با برقي در چشم كه از نگاه تيزبين مرد به دور نماند، جواب داد: «اگه اينطور صلاح مي‌دونيد، من حرفي ندارم».

مرد به لحن شوخي و خنده اضافه كرد: «ولي تو رو به خدا اگه مي‌خواي واقعا ازدواج كني، بيا و تا دوباره عاشق نشدي با همين يكي ازدواج كن و ديگه قال قضيه رو بكن!»

و خيلي جدي در ذهن خويش ادامه داد: «دختره‌ي... ديگه بسه‌ته، عين خيالت هم نيست كه با تك تك دوستاي من يكي يك دور زدي».

وضع حمل

2008-01-17T09:45:00.000+03:30

پايان امتحانات، حسي سبك و آرامش بخش همچون وضع حمل!

آبدارچي

2007-12-26T13:20:00.000+03:30

انسان شريف و محترمي است. بازنشسته‌ي ارتش كه خرجش، دخلي به حقوق بازنشستگي‌اش ندارد. به ازاي هر استكان چايي كه برايم مي‌آورد، دو بار از او تشكر مي‌كنم؛ يك بار وقت آوردن و باز به وقت بردنش. شغلش اين نيست و نبايد باشد ولي خرج دانشجويانش بايد درآورد. مي‌دانم يكي از پسرانش دانشجوي پزشكي دانشگاه شيراز است.
يك بار وقتي استكان خالي از روي ميزم برمي‌داشت، گفتم: «دستت درد نكنه آقاي فلاني، خداييش اين چاييهات خستگي رو از تن آدم درمي‌بره» با شادي ناب كودكانه‌اي جوابم داد: «آقا بهرامي، آقاي بهماني هم همين رو ميگه. يه روز بهم گفت "آقا فلاني، چيكار مي‌كني چاييهات اينقدر خوشمزه و خوش طعم ميشه؟ براي من هميشه تو اون استكان بزرگه چايي بيار" آره بابا، نوش جونت...»
نمي‌دانم چرا دلم گرفت. فشار روزگار دنيايش چه كوچك كرده بود...

آب در كوزه

2007-12-25T08:32:00.000+03:30

عشق لقمه‌ي نان و پنيري است كه هر صبح مادر بدون خواهش و بي‌مزد و منت به دستم مي‌سپارد و با «خدا به همرات» از خانه راهي‌ام مي‌كند.

جوراب

2007-12-14T09:20:00.000+03:30

آرش از دوران خدمتش تعريف مي‌كرد:
«... با آب يخ جورابم رو تميز شستم اونقدر كه بوي صابون ميداد. ارشدمون بهم گير داد و گفت جورابت هنوز بوي پا ميده. برو دوباره بشورش. هوا بدجور سرد بود و دستام از سرما سر شده بود از طرفي مطمئن بودم كه جورابم حسابي تميز شده. براي همين به جاي اينكه باهاش كل كل كنم و خودم رو خسته كنم، فوري جورابم رو گذاشتم تو دهنم! طرف خنده‌اش گرفت و قبول كرد و گذاشت برم ولي خب ديگه كار يادش داده بودم ديگه؛ هر وقت به يكي مي‌خواست گير بده، مي‌گفت جورابت رو بخور!»

پس چي شد؟

2007-12-04T13:33:00.000+03:30

مي‌خواستم بيام و دوباره نوشتن آغازيدن كنم ولي نمي‌دونم چي شد كه موند!
فعلا همين!

تقابل

2007-11-04T11:54:00.000+03:30

از روبرو مي‌آمد. مثل هميشه آرام و سر به زير، با همان پوشش راحت و موهاي لخت كوتاه كه باد فرم شانه شدنش را به هم ريخته بود. نگاهم كرد، چشمان مهربانش نفسم را سنگين كرد، در دلم دوباره همان حس قديمي تپيدن گرفت... دستش را محكمتر فشردم و سر به زير افكندم. گويي هيچ او را نديده‌ام. درست است كه يك ماه بيشتر نيست كه تركش گفته‌ام ليك حال شوهري دارم كه به زور هم كه شده بايد دوستش بدارم!

بازگشت

2007-10-30T14:46:00.000+03:30

دور زماني است در اين انديشه‌ام كه بيايم و در اينجا از نو نوشتن آغاز كنم ليك هر روز و هر روز به روز بعدي وا مي‌گذارمش. امروز اما برق دفترمان رفت و وسوسه‌ي كاغذ و خودكار به ياري آمد. شاخ غول را شكستم.

هميشه نوشتن جزو دغدغه‌هايم بود، خواه روزنويسهايي بي هدف كه به آتش مي‌سپردمشان، خواه دفترهاي خاطراتي كه نقش همدم و همصحبتم داشت، خواه داستان و شبه داستان و شعرواره‌هايي بي‌هدف، خواه مطالبي پراكنده براي راديو تهران و جنگ شبانه‌ي زيبايي كه داشتيم و ريشه به تيشه‌اش كشيدند «تهران در شب چهارشنبه شبها» و خواه نيز ناخواه. ولي هر بار به نوعي پنهاني و بي‌نام و يا با نام مستعار. اين هم برايم پرسشي است كه چرا اين همه از نماياندن خود گريزانم؟ مگر چه تفاوتي با ديگران دارم كه چنين خود را خاص مي‌پندارم؟ پرسشي كه پاسخ روشني برايش نمي‌شناسم. شايد ترسي ناشناخته از ديده‌شدن آني كه هستم و بي‌پرده ماندن نگاه و انديشه‌ام. مگر چه مي‌شود؟ نمي‌دانم، ليك از آن گريزانم. سه سال از تمامي آن روزها گذشته و سه سال بود كه آنقدر خود را نديد گرفتم كه كم‌كم به پاك از ياد خود رفتم. بگذريم.
مي‌خواهم اين بار از نو بنويسم و اين بار با نام و نشان خود. كه يا ننويسم و يا اگر نوشتم، پنهانش نكنم. به خود سخت نمي‌گيرم و با خود پيماني نمي‌بندم هيچ كه شايدي رهايي بخش نيز بر سر راه خويش مي‌نهم؛ شايد گاه‌گاهي آنچه ذهنم را به خارش مي‌اندازد بدين جا ثبت كنم، خواه داستانكي باشد و خواه چندخطي بي‌هدف، خواه از زمين باشد و خواه از هوا، خواه از خاور خواه از باختر، هر آنچه خود آمد و ميل ماندنش بود، هر چيز. قصدم انتشار نوشته نيست، دنبال خواننده هم نمي‌گردم؛ آهنگي نوست بدون ريتم و بي‌نياز از شنونده.
مي‌خواستم نوشته‌هاي پيشين را پاك كنم و از صفر آغاز كنم، ديدم درست نيست جفاكاري كه هر چه جفا ديدم هنوز جفايي روا نداشتم. تغييراتي خواهم داد به آرامي در همه چيز الا نوشته‌ها! اينجا جايي ديگر است. اينجا جايي ديگر است، زين پس.

بهترين روزهاي عمرش

2007-01-17T07:12:00.000+03:30

نه اهل سياستم و نه از سياست بازي خوشم مي آيد.از وقتي روزنامه ي شرق را توقيف كردند- تنها روزنامه اي كه به نظرم ارزش خواندن داشت و حرفه اي كار مي كرد و قشر روزنامه نگار تحصيل كرده و آگاه در آن مشغول به كار بودند- عمده ي شرق خوانان مقابل دكه ي روزنامه فروشي كه مي رسيدند، احساس يتيم بودن دستشان مي داد! روزنامه ها همه ديگر يكي شده بود و همه يك دست. ديگر ساز مخالفي ميانشان نبود و يا بهتر بگويم اخبار كاناليزه نشده! بعضي ها كه به كل قيد روزنامه خواندن را زدند و بعضي ديگر هم نزديك ترين مشابه از نظر خط مشي سياسي به آن يعني اعتماد ملي را برگزيدند. تهران امروز هم هست ولي به نظرم هنوز نتوانسته شخصيت لازم را چه از ديد نوشتار و چه از نگاه جذب مخاطب، به دست آورد. شرق مي خواندم بيشتر براي اخبار علمي و ورزشي اش و گاه صفحه ي اقتصادي و كمترين نگاهم به سياست ورزي هايش بود، ولي حال كه اعتماد ملي را ورق مي زنم، مي بينم تنها سياسي اش هست كه قابل خواندن است و آن هم از آن روي كه آن سوي اخباري كه باقي رسانه ها در بوق و كرنا مي كنند را چاپ مي كند. ستون «دماسنج» مسيح علي نژاد اغلب خواندني است. نوع روايتش نه مانند شمشير برنده كه به سان گرفتاري همچون من و ما در اين آشفته بازار جامعه ي غيرآرماني مان (نخواستم ديستوپيا بخوانمش!) نالان و دردكشيده است. مطلبي كه پس از ديدار رئيس جمهور از دانشگاه اميركبير نوشت، در واويلايي كه هر كس به هر سمتي كه بود جبهه اي سنگين گرفته و با تمام توان بر ضد طرف ديگر آتش پراكني مي كرد (شما بخوانيد داد و دعوا و تهمت و افترا مي بست،) آنقدر متين و مظلوم بود كه تا چند روز فكرم را مشغول نگاه داشته بود. مطلب ديروزش نيز اشاره به فصل بودجه ريزي (البته فصلش كه گذشته! چيزي به امتحانات شهريور مي ماند) و تقابل مجلس و دولت بر سر كلياتش (اينقدر اوضاع به سامان است كه ديگر همه قيد جزئيات را زده اند!) و از آن سوي، در اين وانفساي اقتصادي و اجتماعي كشور كه بحران سياسي اش سر به فلك كشيده و بحران اقتصادي اش رهجوي برادر حزبي اش شده، حضور رئيس دولت در آن سوي كره زمين، كنار دوستان كمونيستش و تصميمشان براي تشكيل صندوقي دو ميليارد دلاري جهت مقابله با امپرياليسم، داشت. حين مطالعه ي آن، ياد مطلبي افتادم كه شب پيش در جايي ميان وبلاگستان خواندم. دوستاني كه امروز رئيس دولت بهترين روزهاي عمرش را ميان آنها سپري مي كند، همان سوسياليستهايي هستند كه نزديك به دو دهه ي پيش، امام خميني در نامه به گورباچف خطاب قرارشان داد و نابودي شان را قريب الوقوع خواند! روزگاري است! امان! امان!

گل و ياد قديما

2007-01-16T01:36:00.000+03:30

اين رو خوندم، ياد قديما افتادم! انگاري گلها هم پدربزرگ مادربزرگها رو بيشتر دوست دارند.
از بچگي گل شيپوري رو خيلي دوست داشتم. چون گل بزرگ و تو چشم برويي داشت و هميشه گل رو با چنين قد و بالايي مي شناختم. ماماني و آقاجانم چندتايي گلدون شيپوري داشتند كه توي زمستون پيازش رو مي كاشتن و براي شب عيد گلهاي درشت قرمز و صورتي و سفيد رنگش درميومد. ما هم مي رفتيم و يكي از گلدانهاي خوبش را براي خودمان سوا مي كرديم و مي برديم و تا زماني كه همشهري بوديم، همين آش بود و همين كاسه.
نكته اينجاست كه ما و بقيه ي قوم و خويشان دست اولمان، همگي تلاش كرديم خودكفا شويم و شيپوري سال نومان را خودمان بكاريم و حتي بابا يك بار در سفري كاري به محلات، پيازش را سفارشي از آنجا خريد و آورد ولي هيچكدامشان گل نزد و فقط برگ سبزي بالا آمد! معتقد شديم كه شيپوري فقط بايد به دست آقاجان كاشته شود و ماماني رفع و رجوعش كند!

ويبره

2007-01-14T17:38:00.000+03:30

توي ماشين رفته بودم تو چرت. يهويي احساس كردم چيزي توي بغلم داره مي‌لرزه. بيدار شدم و به هواي ويبره ي موبايل دست بردم درون جيبم... لبخند خسته اي بر لبم آمد. ويبره از موبايل نبود، از شكمم بود!
ساعت نزديك سه بعد از ظهر، بدون نهار و در برگشت از جلسه ي امتحاني كه به شدت خراب شد!

كادر درمان

2007-01-13T17:38:00.000+03:30

با نگراني براي گرفتن جواب آزمايش پدر وارد بيمارستان شدم. نگهباني كه تفهيم آميز نگاهم كرد را با جمله ي «بخش سي‌تي آنژيو» رد كردم. به پذيرش قسمت رسيدم و سراغ جواب آزمايش را گرفتم. مسئولش نبود ولي همكارش تلاش كرد كارم را راه بياندازد ليك نتوانست. دقيقه اي نشستم و مسئولش آمد و جواب را با لبخند به دستم داد و در پاسخ به پرسشم در خصوص مدارك، عكس‌ها و لوح فشرده ي آزمايش، با آرامش گفت همه را آماده كرده و داخل پاكت قرار داده، ولي براي اطمينان خودم هم نگاه كنم. پس از تشكر، خداحافظي كردم و بيرون آمدم.

اين برشي حقيقي از امروزم بود. حال چرا تعريفش كردم...
هميشه مي‌گويم بايد با كادر بهداشت و درمان با آرامش و مهرباني برخورد كرد كه كار سخت و حساسي دارند. از آن طرف هم انتظار دارم كه آنان به ملاحظه ي وضع جسمي بيمار و حالت روحي شكننده ي بيمار و همراهانش كه نگراني‌هاي مضاعفي را بر دوش مي‌كشند، صبورانه و محبت آميز برخورد كنند. ولي خب هميشه بازي به اين خوبي نيست.
سال گذشته كه پدرم سكته كرده بود، براي انتقالش از اورژانس به سي سي يو كه برايش حياتي بود، مجبور شدم بارها و بارها با اين و آن دعوا و داد و بيداد كنم. انگار نه انگار كه هر كس وظيفه اي دارد و براي انجام آن است كه حقوق مي گيرد. برخوردهاي بي توجهانه و جواب‌هاي سربالا براي مني كه پدرم را در لبه ي تيغ حس مي كردم به هيچ روي پذيرفتني نبود. دو روز كامل از صبح تا عصر دعوا كردم! از من آرامش پيشه بعيد بود.
از آن ايام اين خاطره بد در ذهنم ماند و حال است كه درك مي كنم ارزش لبخند آرامش بخش پرستاري را كه خودش همه ي كارهايي را كه وظيفه اش بود، بي نياز به تذكر انجام داد و فارغ از نتيجه ي آزمايش -خوب يا بد- نقش خود را در مقام عضوي از كادر درمان به بهترين نحو ايفا كرد. تشكري كه از او كردم به راستي صادقانه بود.

خر و شاخ

2007-01-12T17:49:00.000+03:30

معتقدم كه «خدا خر را مي شناخت كه بهش شاخ نداد»!
با جهان بحثي شد سر اين كه اين درست است يا نه. او مي گفت كه اين مثل همه جا كارا نيست و بايد به همه فرصت داد تا در موقعيتي برابر مشخص شود كه خر لياقت شاخ را دارد يا نه. شايد اگر شاخ داشته باشد شخصيت آن را هم بدست آورد!
من اما سفت و سخت ايستادم كه نه! خر، خر است و اگر هزاري هم شاخش دهيم، باز همان خر است و با شاخش شكم شخصيت را هم شرحه شرحه خواهد كرد.
گفت بايد فرصت داد شايد اينطور نشد.
گفتم ريسك بزرگي است.
گفت عدالت است.
گفتم اگر كسي را ديدي كه تو سري خور است ولي مي داني اگر به موقعيت و مكنتي برسد براي خودش استاليني خواهد شد، اگر به او كمك كني خون تمامي آنهايي كه نه فقط تو سري مي خورند كه سرشان را از دست مي دهند به گردن توست. گفت ولي شايد استالين هم نشد...
بحث را به هر ترتيبي كه بود با مماشات به ته برديم.