Etrafımdaki yaşıtım bir kısım arkadaşlara “plan” diyorum, “kısa, orta vade hatta gelecek” diyorum. Neredeyse oda neki diyorlar. Bense kendimi plan yapmaktan alamıyorum. Büyük çoğunluğunu uygulayamayacağımı bile bile plan yapıyorum. Arada sırada bu planları revize ediyorum. Son revizemde de canlisoft rüyasını planlarımdan çıkardım.

Kabaca ticaretle uğraşan insanları ikiye ayırmak istiyorum. Markaları olanlar ve marka olanlar. Birde üçüncü grup ikisinide elinde tutanlar var fakat o kısımı düşünmek için kendimi çok genç hissetiyorum. (Buradaki bahsettiğim marka sözlük anlamındaki markayı belki tam olarak karşılamıyor. Fakat anlatılmak isteneni gayet iyi anlatıyor.)

Markaları olanlar; Ömülerini ticari bir hedef uğruna harcalar (belki başka hedefleri hayalleri de vardır) sonuçta bazıları başarır bazıları başaramaz. Başaranların ellerinde herkesin aklına kazınmış markalar kalır.

Marka olanlar ise; Onlarında hedefleri vardır. Fakat risk almak istemezler yada diğer kişiler kadar risk alamazlar. Risk alsalar bile ya imkanları yetersiz olur yada kapasiteleri. (Olayı bu kadar basite indirgemek doğru olmayabilir insanların tercihleri ilk başta kendilerini bağlar) Ama sonuçta onlarında kendileri marka olurlar. Belki herkesin dilinde değildir. Fakat bilmesi gerekenler bu kendileri marka olan insanları bilirler.

Ben hep birinci grupta olma hayalini kurdum. Planlarımdaki son revizede bu hayalimde de vazgeçiyorum. Birkaç yıldır ikinci seçeneğide göz önünde bulundurmaktaydım. Artık Bunda muhakkak programcılıktan sonra hala okumakta olduğum işletme bölümünün de etkisi var. Yıllar önce izlediğim en sevdiğim film diyebileceğim filmin kahramanı şirket birleşmeleri ile uğraşıyordu. Belki bu işlerle uğraşırken o geliyor aklıma bilemiyorum. Bunun yanında bu sıralar merak sardığım ülkeler arası politika da var. Bu konuları dinlemekten, okumaktan büyük zevk alıyorum. Müzik dinlemektense adım adım ilerleyerek bağımzılığını ilan eden kosova ve bir santranç tahtası misali üzerinde yapılan hamleler daha anlamlı geliyor.

Bunları 18 nisanda 23 yaşımı doldurduğum gün yazmayı düşünüyordum. Fakat bir türlü tembellik etmekten kedimi alamadım. “… her doğruyu söylemek doğru değildir.” densede düşündüklerimi paylaşmaktan kedimi alamıyorum.

…

Daldan dala konmuş gibi olacak ama son olarak şunu belirteyim. Teknoloji beni giderek daha fazla tembelleştiriyor. Cevaplar yerine o cevaplara nasıl ulaşabileceğim bilgisinin zihnimide daha çok yer tuttuğunu hissetmeye başladım. Son girdiğim sınavda soruda kullanılması gereken formülün 1 saat önce baktığım notta hangi sayfada, sayfanın neresinde olduğunu hatırlayıp formulü hatırlayamamam yada en basit matamatik işleminde işlemin sonucunu bulmak yerine aklıma gelen ilk şeyin kolumdaki saatle işlemi daha hızlı yapabilceğim bilgisi olması bu işte bir terslik olduğu fikrine kapılmama neden oldu. Sanırım tembellik insan oğlunun doğasında var. Eğer koyduğum hedeflere doğru ilerlemek, yaptığım planları uygulamak istiyorsam tembelliği minimuma indirmem gerekiyor. (Minimum deyince aklıma geldi yazmaktan kendimi alamadım. Oyunun kurallarında biri maliyeti minimuma indirip, kârı maksimuma çıkarmak.)

Belki ilerleyen zamanlarda yazmaya başladığım hikayeden yada birden bire aklıma gelip üzerinde hala çalıştığım elektronik devreden(buluş çok iddalı bir kelime olur) bahsedebilirim.

Birazda resim ekleyeyim diyorum. 2005 yılında beri aktif olan blogumda hiç resim kullanmadım. Bundan sonra biraz daha resimli yazılar yazmayı düşünüyorum. Renkli görünmesi daha eğlenceli bir hale getirebilir.

Yıllar önce programcı bir üstadın sitesinde program kodları ve şiirler görmüştüm. O zamanlar ikisi bir arada tuaf gelmişti. (hatta ne alaka demiştim) şimdi o zaman ki düşüncem tuaf geliyor. (neden olmasın diyorum) Bu sözün üstüne bende şiir yayınlayacağım gibi marjinal bir fikrim yok. Fakat daha kişisel şeyler yazmak istiyorum. Farklı konulardaki yazılarımı rss feed ile okuyanlar yada gezegenlerde yayınlana feedlerde de değişiklik yaparak scripteki kategori özelliğini daha aktif şekilde kullanacağım.

Nasıl yaparız diye araştırırken openvz wiki de adını ilk defa duyduğum HostGIS Linux’un VMware kullanarak OpenVZ template haline getirilmesini anlatan bir döküman buldum. Okuyunca gayet kolay birşey gibi geldi. Tek sorun VMware dönemini windows kullandığım yıllarda bırakmış olmam. Linux üzerine de kurmak istemedim. (msn listemdeki arakdaşlara vmware kullanıp kullanmadıklarını sordum, o saatte kullanada yoktu)

Başka nasıl yaparız derken aklıma qemu geldi. Belki diyerek dün gece başladım qemu üzerine pardus kurmaya 12 saati geçmesine rağmen kurulum (keşke 128 mb ram ayrımasaydım, hamlamışım sanırım) tamamlanmayınca iptal ettim. Standart cd içinde benim için bir sürü gereksiz program (mesela KDE) olduğu gerçeğinden hareketle pardusman ile lite bir pardus isou oluşturdum. 200 mb büyüklüğünde (sonradan kurarken çalışmadığını fark edeceğim) tam istediğim özelliklerde bir iso oluştu. Bu isoyu qemu üzerine kurarken de hata alınca qemu ile de olmayacağı kanaatine vardım.

Tam ne yapsak derken pardusmanın iso oluştururken images dizinine bir pardus kopyası oluşturduğunu gördüm. tar komutu ile dizini sıkıştırıp test makinesinde başladım (pardus vps kullanma hevesiyle) yapılandırmaya herşeyi iyi güzel görünüyordu. Taki

vzctl enter 777

diyerek pardus vps makineme erişmek isteyene kadar. Verdiğim komuta

enter into VE 777 failedUnable to open pty: No such file or directory

şeklinde hata alınca, bu hatanında kabaca the template does not work şeklinde bir açıklaması olduğu için OpenVZ üzerinde Pardus kurma düşüncesini bir sonraki bahara bırakıyorum.