Batanggero

Nobela Daw

2009-11-08T14:57:00.008+08:00

Bago ang lahat, damit, relo, selpon, sapatos at kung anu-ano pa, umpisahan muna natin ang entri na ito sa isang jowk. Ewan ko kung jowk ba itong matatawag o simpleng tanong na may malalim na sagot. Hehehe. Dami ko pang daldal eh pwede namang umpisahan na. Game! 1. 2. 3.

Tinanong ko ito sa ilang mga kaibigan ko, halos pare-pareho lang sila ng sagot. Kung ang motor, lalagyan mo ng saydkar, ano na ang tawag sa kanya? Maliwanag na traysikel ang sagot nila diyan. Tama ba o mali? Tama! Kaya nga sinabi ko ng maliwanag eh, anu ga naman are!. Hehehe. Eh paano kung alisin ko ulit ung saydkar? Ano na ngayon ang tawag? May sumagot na motor ulit. Baysikel. Motorsiklo. At single. Oo. Single. 'Yun ang tamang sagot. So? Anong jowk diyan? Kaya nga hindi ko alam kung matatawag na jowk eh, dadalae ka na naman eh! Pero hindi yan diyan nagtatapos.

Ang traysikel, pinagsamang motor at saydkar. Pwede tayong maging motor at saydkar naman ang kapareha natin. Vice-ganda este vice-versa. Kapag nawala ang saydkar sa motor na 'yun na minsang tinawag silang isang traysikel, magiging Single ang tawag sa kanya. Pwedeng maiwan ng motor ang naging kapareha niyang saydkar. Habang papalayo ng papalayo ang nakikita ng saydkar sa motor na minsang nakasama niya. Hindi siya pwedeng sumonod.

Ginagamit ang traysikel bilang transportasyon. Kaya ginagamit din ito para pagkakitaan. Kapag naghiwalay ang motor at saydkar, patay ang negosyo. Maaaring magkaroon sila ng ibang paraan para magamit ang bawat isa sa kanila, pero hindi kasing-husay at tatag kung magkasama sila. Pareho silang nababawasan ng silbi. Sa madaling salita. Kailangan nila ang isa't isa.

Ikaw? Alin ka sa dalawa? Pero alin man diyan, kakailangan mo ng kapareha.

'Yun ang intro? Masyado bang mahaba para sa isang intro? Huwag kang mag-alala, iiklian lang namin ang pinakanilalaman nito. Umpisahan na.

Sasabihin ninyong huli na ang ikukwento ko dito kapag nalaman ninyong tungkol sa bagyong nanalanta sa Pilipinas ang ikukwento ko. Pero may kakaiba sa kwentong ito. Hindi siya 'yung aktuwal na nangyari nung kasagsagan ng bagyo pero malaki ang pagkakatulad.

Noong wala pang bagyong dumadating, ang makikita mo sa paligid. Malinis. Matiwasay. Walang problema. Higit sa lahat, masaya. Dumating ang isang bagyo. Malakas na bagyo. Ondoy. Biglang pumasok sa noon ay matiwasay na lugar. Sa isang iglap lang, winasak ng bagyong ito ang lahat ng magagandang nakita mo. Napalitan ng baha at putik. Naubos ang kagamitan. Nasugatan. Maraming nasira. At may nawala. Pero may mga nanatiling matibay. Nakatayo. At nakipaglaban. Sa pagkakataong 'yun. Natalo ang bagyong Ondoy. At tuluyang umalis.

Dahil sa pananalantang 'yun ng bagyo, malaking pinsala ang naidulot. Pero pinilit nilang bumangon sa pagkakalugmok. Inayos ang dapat ayusin. Binuo ang dapat buuin. Ibalik ang dapat ibalik. Malapit na. Maaayos na din ang lahat. Ilang piraso na lang. At mabubuo na din.

Nang biglang isang na namang dagok ang dumating. Panibagong bagyo. Santi. Malapit ng mabuo ang nasira ng naunang bagyo pero hindi pa kasing-tatag noong unang wala pang bagyong dumarating. Tapos ito na naman ang isa. Tuluyang nabuwal ang binubuo nila. Panibagong pagkawasak. Parang wala ng gustong itira. Nilamon. Nagpupumiglas at gusto pa ring lumaban ng sinalanta. Pero sa pagpiglas na ginagawa, mas lalo lang silang nadadala ng baha. Sa pag-anod sa kanila, may nawala. Nabitawan ng hindi sinasadya. Pinilit habulin. Pinilit hanapin. Pero dahil sa malalang sitwasyon, nawala sa paningin.

Lumipas ang bagyo. Dumating ang liwanag. Pero para sa taong natira. Para sa taong natira pero walang natira sa kanya. Walang liwanag ang makikita sa mga mata niya. Nanghina. Nanlumo. Gustong mapalugmok. Hindi makapaniwalang hindi na niya hawak ang pinakaiingatan niya. Nakaluhod. Tumingin sa langit. Gustong manisi. Ibunton ang galit kahit kanino. Pero nang makapag-isip-isip. Bigla siyang tumayo. Nanumbalik ang lakas na muntik nang mawala. Kailangan niyang makuha kung ano ang nabitawan niya. Hahanapin niya ito kahit saan. Gagawin niya ang kahit ano para lang mahawakan niya ulit ito.

Hindi siya nagkamali. Muli niyang nakita ang inakala niyang wala na. Makukuha na niya. Isa na lang ang hinihintay. Iabot ang kamay nung gusto nyang kapitan. Sa oras na iabot nito ang kamay niya, maiaangat nila ang pareho sa pagkabagsak. Mula sa trahedya.

Alam kong medyo magulo ang kwentong ito. Pero hayaan ninyo na lang na magulo. Kesa lalo pang gumulo. :)

Reposts... Balik-Tanaw!

2009-11-02T01:06:00.009+08:00

Gusto ko lang sariwain ang nakalipas. Naaalala ko, isang taon ang nakalipas, ganitong araw din ako nagsulat ng about sa Halloween: Tips or Tricks. Nagbigay ako ng ilang mga TIPS para makaiwas sa TRIPS ng mga nasa paligid natin. Medyo huli na pero pwede pang ihabol.

Mababasa ninyo dito ang tinutukoy ko.

HALLOWEEN: TIPS OR TRIPS

But wait! There's more. Meron pang isang repost ang isasama ko dito. Naisulat din ito makalipas ng isang taon. Sa blag entri na ito, masasabing nabubuo na ang kung anuman ang nasa akin ngayon. Pero hindi sa blag ko nanggaling ang irerepost ko ngayon. Mula sa leading lady ko.

IMPACHO... WAITED.

Bigla ko kasing naalala kung ano ang mga nangyayari nung panahong 'yun. Masarap balikan. Hindi kayang ikwento ng madalian. Kaya balikan na lang.

.

Tuloy Ang Laban ng Buhay!

2009-10-04T03:52:00.008+08:00

Heto na naman. Nagugutom ako. Kinuha ko ang walet ko kahit walang lamang pera. Pero may ey-ti-em kard. Palabas pa lang ako ng bahay, iniisip ko na kung ano ang bibilhin kong makakain. Napadaan ako sa Burger Machine. Bukas pa. May tao. Pero tulog. Dumiretso muna ako sa ATM machine para kumuha ng pambili. Unang destinasyong bangko. Hindi ako nakakuha ng pera. Pangalawang bangko. Hindi pa rin ako pinalad. Pang-apat. Hindi na ako umabot ng pang-apat. Dahil sa pangatlong bangko, hindi pa rin ako nakapagwidro. Kahit pagtsek ng balanse, hindi ako pinayagan ng Ey-Ti-Em na 'yan. Uuwi na lang ako.

Habang naglalakad pauwi, wala ang mga maliliit na tindahang laging nandoon. Hindi na laging nandoon kasi nga wala ngayon. Hindi sila nagtinda ngayon at nung mga nakaraang araw dahil na din sa bagyo. Hindi na malakas ang ulan dito sa lugar namin. Pero basang-basa pa rin ang mga kalsada. Maswerte pa rin kami dahil nasa mataas na lugar kami. Hindi kami masyadong apektado ng mga baha.

Bigla kong naalala ang mga nakita at napanood ko. Baha. 'Yung mga lugar na tinamaan ng malaking pinsala dahil sa baha. Dahil ang pangyayaring 'yun ang dahilan kung bakit nawalang ng ari-arian, kabuhayan, edukasyon, pagkain, tirahan, kagamitan at higit sa lahat, maraming buhay. At kasalukuyang bumuhos na naman ang ulan, habang sinusulat ko ito.

Lahat ng magagandang nakikita ng mata mo, biglang mawawala ng ganung kadali lang ng dahil sa matinding baha. Lahat ng magagandang 'yun, mapapalitan ng putik. Parang sinasabi ng baha sa lahat, "Papatayin ko ang lahat na hindi marunong maglangoy. Uubusin ko ang lahat ng mahihina. Kawawa ang walang magagawa." Pero kahit ganoon, hindi tayo basta-basta sumusuko. Sinasagip ang hindi marunong maglangoy. Tinululungan ang mga mahihina. Pinoprotektahan ang walang nagagawa. At sinusuportahan ang malapit ng sumuko.

Maaaring makuha ng bagyo at baha ang lahat ng ating mga pinakaiingatan. Maging ang buhay ng ilan sa atin. Pero kailanman ay hindi makukuha ng unos na 'yun ang lahat ng magagandang alaala natin. Habang patuloy nating pinagsisikapang bumangon mula sa pagkalunod, mananatili ang ating alaala sa lahat ng nawala.

Huwag din nating isisi sa Diyos ang kasalanan sa tuwing may ganitong pagkakataon. At sa maraming tao din, huwag din isumbat na kasalanan ng tao ang mga nangyayari kaya pinaparusahan ng ganito. Patuloy tayong pinapadalhan ng baha ng ating Lumikha, dahil alam niyang malalampasan natin ito. Kapag wala na Siyang binitawang bagyo para sa atin, ibig sabihin lang noon na walang kwenta ang una niyang ginawang bagyo.

Matatapos ang mundo natin kung gugustuhin Niya. Siya ang magdedesisyon kung tatapusin na niya ang mundo. Hindi tayo ang sisira sa mundo. At lalong hindi masisira ang mundo, nang dahil lang sa baha at bagyo. Tuloy lang ang buhay.

Ramdam Niya tayo. Hindi Niya tayo pababayaan. Lalaban tayo! (Hindi si Sen. Mar Roxas ang tinutukoy ko.... hehehe...)

================================================

Off-topic:

Boboto ako! Hindi pa para sa pagpa-presidente ng bansa. Boboto ako para sa 2009 Bloggers' Choice Award (National)

I vote for taympers
Bloggers' Choice Award
2009 Philippine Blog Awards

Mas Malakas pa sa Bagyong Ondoy

2009-09-28T01:20:00.005+08:00

Bagyo. Bagyong Ondoy. Nakaalis na ba itong bagyong ito? Laking perhuwisyo ang ginawa at iniwan niya sa bansa natin. Daming kababayang nagdurusa hanggang ngayon. Hindi ako makapanood ng telebisyon o makapagbasa ng mga balita tungkol sa mga nasalanta ng bagyong ito. Hindi ko kasi makayanang tingnan kung ano ang nangyayari at nangyari na.

Minsan, gusto nating makatulong sa kanila. Pero kahit gusto natin, minsan din, hindi natin magawa. Wala tayong magawa. Hindi din natin alam kung papaano. Maliban na lang sa pagdadasal natin para sa kanila. Pero hindi lahat sa atin, ganun ang ginagawa. Hindi ko maintindihan kung bakit may mga taong may utak na kasing liit ng utak ng lamok. (Pasintabi sa mga lamok, baka kahit sila hindi papayag na ikumpara sa mga taong tinutukoy ko.)

Sa pagbuhos ng malakas na ulan dala ng bagyong Ondoy, umulan din ng mga taong hindi na nga nakakatulong, magsasalita pa para lalong ilubog ang mga taong nalunod. Habang lumulubog sa baha ang mga bahay, kagamitan at maging ang mga kapwa nating Pinoy, mas nakakalunod ang paglalapastangan ng mga taong (tao nga ba talaga sila?) ito hindi lang sa mga nasalanta. Kundi pati na din sa lahat ng mga Pilipino. Kung 'yung ibang tao nga diyan na wala namang dugong Pinoy, gumagawa ng paraan para makatulong. Tapos may mga ganitong taong hindi na nga nakakatulong, nakakaperhuwisyo pa. Ang masama, kapwa Pilipino pa.

Kahit naman siguro hindi ko na banggitin kung sinu-sino ang mga taong ito, malamang kilala ninyo na. Nakarating na sa inyo ang ganitong balita. Kung sinasabi nilang makasalanan tayo kaya nararapat sa atin ang makaranas ng ganito, ngayon, sila ang binabagyo ng batikos dahil sa kakitidan ng utak nila.

Kung 'yung mga masasamang balitang lumabas sa telebisyon at naririnig sa radyo. Kung kasama sa masamang balitang 'yun ang pamilya nila (huwag naman sana...), magagawa pa kaya nilang magsalita tulad ng nabanggit na nila? Maraming ganitong klaseng tao. Marami na tayong naririnig, napapanood at nakakasalamuha. At ngayon lang ako magsusulat ng ganito para lang sa kanila. Sikat na sila eh.

Kung ang layunin talaga nila kaya sila nakakapagsalita ng ganoon laban sa ating kapwa nila Pilipino, ay para sumikat, nababagay lang silang batiin ng malutong na "CONGRATULATIONS! Palakpakan!" Nagawa ninyong sumikat sa maikling panahon lang. Pero sa pagsikat ng inyong mga pangalan, kasabay noon ang paglubog ng inyong katauhan. Isama na ang kaluluwa.

Maaaring nakakahabag ang mga pagkalunod sa baha ng ilan sa ating kababayan na nauuwi pa sa pagkawala ng buhay. Pero ang mas higit na nakakaawa ang mga taong may makitid na utak tulad nila. Mas malalim pa ang kalulubugan nila kaysa sa bahang sinasabi nilang nararapat sa atin. Dahil 'yun naman ang nararapat sa kanila.

Ano'ng Oras Na?

2009-09-20T22:25:00.004+08:00

Oras na para bumalik. Gusto ko ulit magsulat. Pero nasasayang ang oras ko sa pag-iisip kung anong isusulat. Madami ding pinagkakaabalahan. Sana magtuluy-tuloy na 'yung isang pinagkakaabalahan ko. Huwag lang masyadong madaliin. Ayos lang na gumugol ng mahabang oras basta alam mo namang may magandang resulta ang mapapala mo. Kaysa nagmamadali ka dahil ayaw mong mag-aksaya ng oras, pero pagdating mo sa dulo, kabiguan ang makukuha mo. Mas nasayang lang ang oras mo.

Kung oras ang pag-uusapan, wala 'yang bayad. At wala ding katumbas na kahit anumang halaga. Hindi mo pag-aari ang oras, pero pwede mo itong gamitin. Hindi mo maiipon ang oras, pero pwede mo naman itong gugulin. Pero sa oras na mawala ito, hindi mo na maibabalik pa. Mas mahalaga ang oras kaysa sa pera o anumang bagay. Dahil kapag nawala 'yung mga bagay na iyon, pwede mo pang makuha, pero ang oras, hindi na. Kaya kailangan nating pahalagahan ang oras. Matuto nating gamitin ito sa tama.

Depende na lang kung mabuti kayong magkaibigan ni Michael J. Fox at pahiramin ka ng kanyang kotse para makabalik sa nakaraan. O kaya kakampi ka sa mga masasamang loob na nakalaban ni Shaider para makapag Time Space Warp... ngayon din! Pero bukod doon, hindi na natin maibabalik ang oras.

Konti lang ang oras na pwedeng gamitin para sa lahat ng bagay o gawain. Pero sapat lang ang oras na 'yun para gawin ang mas mahahalagang bagay o dapat gawin. Kadalasan kasi, hingi tayo ng hingi ng maraming oras. Gusto natin at kinakailangan natin ang marami at mahabang oras. Pero ang ginagawa natin, hindi natin ginagamit nang tama. Kaya mas nasayang lang ang mahabang oras na 'yon. Kapag mayroon na tayong mahaba-habang oras, walang magawa. Nakakatamad. Nag-iisip tayo ng pwedeng gawin para lang patayin ang mahabang oras na 'yon. Pero hindi natin alam, unti-unti din tayong pinapatay ng oras.

Ang buhay natin ay nangangailangan ng matinding pasensya. Lahat ng hindi mo maabot, makukuha mo. Lahat ng pangarap mo, matutupad. Lahat ng wala sa'yo pwedeng mapasaiyo. Ang kailangan lang natin ay pasensya. Huwag tayong mainip. Hindi lahat ng bagay nakukuha sa madalian. Hintayin natin ang tamang oras, gamitin ng tama at nararapat.

Sabi nga ng iba, ang oras ay parang isang dakot ng buhangin. Kapag hinigpitan mo ang pagkakadakot sa mga 'yun, bibilis ang pag-agos ng mga buhangin sa'yong mga daliri at mawawala na sa kamay mo.

Pero isa lang ang tanging dahilan kung bakit mayroon tayong oras. Mayroon tayong oras para hindi mangyari ang lahat ng bagay ng sabay-sabay.

***************************************************

-_- : Bay, bilhin mo na itong relo ko. Bagong-bago.
^_^ : Aanhin ko pa ga ang relo, sa araw pa lang eh alam ko na kung anong oras. Kapag tirik ang araw, alas-dose na 'yun. Kapag pababa pakanluran ang araw, hapon na 'yon.
-_- : Eh pa'no kung umuulan, walang araw nun?
^_^ : Ay sisilong ka! Ika'y mababasa.
-_- : Paano naman kapag gabi?
^_^ : Ay bakit ga magrerelo pa pag gabi na. Ay tutulog na eh.

****************************

-_- : 'Tol, anong oras na ba?
^_^ : Oras na para bumili ka ng sarili mong relo!

Akala Ko Tama, 'Yun Pala Mali

2009-09-15T13:54:00.005+08:00

Akala n'yo hindi ako nahihirapan
Akala n'yo wala akong problema
Akala n'yo hindi ako namomroblema
Akala n'yo hindi ko kayo pinoproblema
Akala n'yo patawa-tawa lang ako dahil wala akong problema
Akala n'yo tahimik ako dahil wala akong pakialam sa inyo
Akala n'yo hindi ako nag-iisip ng maganda
Akala n'yo wala akong plano sa buhay
Akala n'yo wala akong kwenta
Akala n'yo sumasabay lang ako sa agos ng buhay
Akala n'yo tinatakasan ko 'yung dapat kong kaharapin
Akala n'yo madali lang para sa akin ang lahat
Akala n'yo nakangiti ako dahil masaya ako
Akala n'yo nakasimangot ako dahil malungkot ako
Akala n'yo mahimbing ang tulog ko
Akala n'yo mabait ako

Dahil sa mga akala ninyo, ako ang nahihirapan
Dahil sa mga maling akala ninyo, hindi ninyo ako naiintindihan
Dahil sa mga inaakala ninyo, kaya ako nagkakaganito

Ikaw? Akala mo seryoso ako? Ano sa akala mo?

Poker Face...Book!

2009-09-09T04:32:00.005+08:00

Baraha. Napaupo na naman at napalaro. Sugal. Nakipag-blap-an sa mga kalaro. Poker. Texas HoldEm Poker sa Facebook. May araw na minamalas. May araw namang swerte. At kanina, ang araw ng malas. Bokya. Kaya ngayon, ayaw na akong paupuin pansamantala ng bangkera. Dito muna ako sa blag makikipaglaro.

Nabanggit ko na din lang naman ang tungkol sa poker, ituluy-tuloy na natin. Ang paglalaro ng poker ay parang paglalaro din ng sarili nating buhay. Kailangan nating tanggapin ang bawat barahang ibinibigay sa atin. Pero kapag hawak mo na ang mga barahang 'yun, nasa sariling desisyon mo na, kung paano mo ito lalaruin para manalo ka. Minsan, wala sa ganda o pangit ng barahang hawak mo ang susi para manalo ka. Nasa diskarte mo. Pero hindi din lahat ng pagkakataon na nananalo ka dahil magaling ang diskarte mo, minsan, dahil sa kapabayaan na din ng kalaban mo.

Ang pinakamadalas na pagkakamaling nagagawa natin sa mesa habang nakikipaglaro ng poker, ay ang maliitin ang kakayahan ng kalaban natin. Ganyan din sa totoong buhay. Underestimate. (Ingles 'yun.) Akala mo kayang kaya mong talunin ang kalaban mo. Akala mo 'yung hawak mong baraha na ang pinakamataas. Akala mo magtitiklop sila ng baraha kapag tinodo mo ang pusta mo. Akala ko trapo, 'yun pala katropa ko. Akala ko conyo, 'yun pala laking tondo. Manny na naman? (Bawal ang mangampanya dito!)

Sabi ng iba, ang poker ang pinakamalapit na larong maaaring ihalintulad sa totoong buhay. Kailangan natin ng matinong pag-iisip (meron ka ba nun?), kung saan kaya nating pangibabawan o talunin ang tinatawag na tadhana at pagkakataon. Hindi natin hahayaang mangyari na lang ang isang bagay ng basta-basta. Kailangan din nating pag-isipang mabuti. Sa madaling salita, hindi mahalaga kung ano ang nangyayari, mas mahalaga kung paano natin iisipin kung ano ang mangyayari.

Sa ayaw natin o sa gusto, malalaman natin ang totoong katauhan ng isang tao kapag nakaupo na siya sa mesa para maglaro ng poker. Kung sa tingin mo na nababasa ng mga kalaro mo ang iniisip mo, sarili mo lang ang dapat mong sisihin. At kung ganun nga, matatalo ka na sa paglalaro mo, talo ka pa sa totoong buhay.

Maraming nagtatanong kung madali lang ba maglaro ng poker. Maari mong matutunang laruin ang poker sa loob lang ng isang araw o ilang oras. Pero buong buhay ang kailangan mo para laruin ng tama at maayos ang larong ito. Sa bawat araw na dumadaan sa buhay mo, pumupusta ka. Lumalaban ka. Kung matatakot ka lang sa blap ng kalaban mo, talo ka. Dapat marunong kang lumaban at makipaglaban. Pero hindi ibig sabihin nito na hindi ka pwedeng umatras. Umatras ka ng hindi dahil natatakot ka. Umatras ka kung kinakailangan.

Ang mahirap lang sa ganitong klaseng laro, walang gustong umayaw kapag natatalo dahil gustong makabawi hangga't may natitira pang pangpusta (may kasamang gigil pa). Pero, kapag naman ikaw na ang nananalo, ayaw naman nila na umayaw ka (sasabihan ka pang madaya).

Kaya ikaw!... Oo... ikaw nga... pengeng chips sa poker... nang makalaro na ako...

Kagebunshin no Jutsu?

2009-08-17T18:55:00.009+08:00

Maraming nagkalat na mga mukhang aswang at maligno sa panahong ito. Pero sa panahong ito ba, may naniniwala pa sa mga multo, aswang, maligno, engkanto at mga taong naeengkanto? Nakaranas ka na ba ng mga hindi makakalimutang pangyayari na may kinalaman sa mga nabanggit ko? O baka naman isa ka sa mga nabanggit ko?

Ika-16 ng Agosto. Ang araw kung kailan nawala ang aming ina. Ika-16 ng Agosto. Ika-apat na taon upang gunitain ang araw na 'yon. Pumunta kami sa lugar kung saan siya ipinanganak. Matagal na panahon na din ang nakalipas nang huli akong nakapunta sa lugar na 'yon. Tapos, may kakaiba pa akong masasaksihan. Pero walang kuneksyon 'yun sa ikukwento ko ngayon.

Mag-isa akong pumunta sa lugar na iyon dahil nauna na ang buong pamilya ko. Tanghali na kasi masyado ako kung magising. At alam naman nila 'yun. May konting salu-salo lang ang ginanap at nagsiuwian na din naman kinahapunan. Magkakasama ulit ang buong pamilya ko papauwi, pero mas pinili ko na naman ang mag-isa. At sa kadahilanan na din na hindi naman kami magkakasya sa sasakyan. Naghintay lang ako ng labinlimang minuto pagkaalis nila at ako naman ay nag-abang na ng pwede kong masakyan.

Wala pang limang minuto nang makarating ako sa tabi ng kalye upang maghintay ng daraang dyip. Wala pang limang minuto nang may dumaang isang lalaki, nasa edad 20-25 ang edad ayon sa tantiya ko. Naka-motorsiklo. Tumingin sa akin habang nagmamaneho. Tinitigan ko din. May peklat o balat sa mukha. Hindi ako sigurado. Lumampas siya sa kinatatayuan ko. Parang walang nangyari.

Wala pang limang minuto, wala pang ibang dumaraang sasakyan. Wala pang limang minuto, dumaan na naman ang naka-motorsiklong lalaki. Sa pangalawang pagkakataon na iyon, muli siyang tumitig sa akin. Pero titig na may halong pagkagulat/pagkamangha/pagtataka. Ganun din ang naramdaman ko. Dahil ang ikalawang pangyayari na iyon, ay katulad lang ng naunang pangyayari. Nanggaling siya sa iisang direksiyon. Papunta sa iisang direksiyon.

Kahit hindi ako madalas sa lugar na iyon, alam ko naman na imposibleng makabalik siya sa pinanggalingan niya kung hindi siya babalik sa mismong dinaanan niya. At kung meron man, imposibleng makabalik siya sa ganoong kabilis na oras kahit pa sabihing nakamotor siya.

May halong pagkagulat pa rin ang lalaking nakamotor kahit nalampasan na niya ako. Nililingon pa rin niya ako at ako naman ay nakatingin din sa kanya. Inakala kong hihinto siya para kausapin ako. Gusto ko din naman siyang kausapin at tanungin kung naliligaw ba siya o napapaglaruan ng kung ano. Una kong naisip 'yung laging sinasabi ng matatanda, na kapag naligaw ka daw ng ganun, 'yung parang hindi ka makaalis sa iisang lugar, baligtarin lang daw ang damit. Pero hindi ko nasabi 'yun sa kanya, dahil siguro, dala ng takot sa nasaksihan, mas lalo niyang binilisan ang pagpapatakbo ng kanyang minamaneho.

Wala pang isang oras ang biyahe mula doon papunta sa uuwian ko. Habang nasa biyahe, hindi pa rin mawala sa isip ko kung ano 'yung nakita kong iyon. Naisip ko 'yung tinatawag na "doppelganger." Ang pagkakaalam ko sa "doppelganger" ay makikita mo ang isang tao sa magkahiwalay na sitwasyon pero sa parehong oras at araw.

Pagkauwing pagkauwi ko, naghanap ako sa internet kung ano nga ba ang "doppel" na iyon. Sa mga nabasa ko, parang hindi naman ganun 'yung nasaksihan ko. Ang "doppelganger" daw ay "evil twin." Pero kung matatandaan ko ang reaksiyon nung lalaki, gulat na gulat talaga siya dahil pakiramdam niya, kakadaan lang niya sa lugar na iyon. At siguro, medyo nadagdagan pa ang takot niya, kasi iba 'yung tingin ko. Medyo "evil". Nyahahaha. At naka purong itim ang suot ko noon.

Naisip ko na lang, na posibleng pinaglaruan siya ng mga engkanto o maligno. 'Yun ay kung meron pang mga ganung klaseng nilalang at gawain ngayon sa mga panahong ito. At kahit sa mga nakalipas na panahon. Marami pa rin ang hindi kumbinsido kung meron ngang ganoon.

Kung iisipin kong maligno o engkanto ang may gawa noon, mas gugustuhin ko pang isiping isa siyang "NINJA." Gumamit lang siguro siya ng "Kagebunshin no jutsu."

Ang Mahiwagang Tuldok

2009-07-04T00:06:00.010+08:00

Heto na naman ako, Sumusubok magsulat ng panibago, Pero paano nga pala ako bumuo ng kwento? Sabi nila, kung ano 'yung nararamdaman mo na hindi mo masabi ng may boses, madali lang ilabas kung idadaan mo sa pagsulat, Sa mga sinusulat ko, maraming tinatamaan, Maraming nakakasabay, Nakakasakay, Nakakaunawa, Pero sa mga taong madalas mong makasama, hindi ko alam ang mararamdaman ko kapag sila mismo ang tinamaan, at parang naramdaman na sila mismo ang tinutukoy, 'Yung kulang na lang ay pangalan para sabihing sila na nga mismo ang tinutukoy ko,

Pero hindi, Lahat ng kwento ko dito, labas ang kasalukuyang nagaganap sa paligid ko, 'Yun ang alam ko, Sumusulat ako kung ano ang laman ng utak ko, Kung anong aydiya ang mabuo sa isip ko, May nagtatanong kung ang mga sinusulat ko ay para talaga sa mismong taong gusto kong patamaan, dahil 'yun ang napapansin nila, Sinasabi ko na lang na kung ganun nga ang nangyayari, para palang isang sitkom ang blag kong ito, Kung tatanungin ako kung may tinutukoy akong tao sa bawat kwento ko, sasagutin ko ng OO, Tinutukoy ko sa mga kwento, ang lahat ng tao, Pinapatamaan ko ang lahat ng pwedeng patamaan, Lahat, Hindi sa iisa o iilang tao lamang, Kung hindi ka matamaan ng mga sinasabi ko, dalawa lang ang ibig sabihin noon, Magaling kang umilag, o bulok akong bumato,

Tama na ang mahabang introduksyon, Simulan na ang kwento, Ewan ko kung kwento nga ang itatawag ko dito ngayon, Tribya? Hindi ko din alam, Pangdagdag-kaalaman na lang siguro, Nakikita mo ba ang larawan sa itaas? Hindi 'yung header ng blag ko, mga lasenggero 'yun, Itong larawan na kasama sa entri na ito, Ano ang nakikita mo sa larawan na 'yun?

Oooppss! Teka! Sumagot ka muna bago mo basahin ang kasunod, Sa larawan na nasa itaas, dalawa ang kadalasang nagiging sagot natin, Ganito:

1, "Wala naman eh! Nasaan ga? Puti lang naman ang nakikita ko eh!"
2, "Tuldok! Isang Tuldok! Period, Dot, Maliit na Bilog, Kulangot?"

Sa dalawang sagot na yan, may dalawang eksplanasyon din ang nabuo, Dalawang eksplanasyon na nagpapakita at nagpapatunay kung paano mag-isip ang tao, Tayo, Sa unang sagot, [1, "Wala naman eh! Nasaan ga? Puti lang naman ang nakikita ko eh!"], Kapag may ginawa tayong maliit na bagay na maganda o positibo, dahil nga sa maliit lang ito, hindi ito madalas mapansin, O kaya ay hindi madaling makita, Kadalasan, nakikita na nga, pero binabalewala, Ikaw ba 'yun? Mas napapansin mo 'yung wala kesa meron, Mas nakikita kang walang ginagawa at hindi nila tinitingnan kung ano 'yung ginagawa mo, Ikaw ba 'yun? Tayo,

Dumako tayo sa pangalawa, [2, "Tuldok! Isang Tuldok! Period, Dot, Maliit na Bilog, Kulangot?"] Kung akala mo na mas tama ka dahil itong pangalawa ang napili mong sagot, mali ka, Ibahin natin ang sitwasyon, Kung ang tuldok lamang ang iyong nakita, hindi mo napapansin ang napakalaki at napakalawak na puting espasyo sa paligid ng tuldok na iyon, Kung ang tuldok na iyon ang nagsisilbing isang bagay na ginawa mo, na negatibo o masama, at 'yung malaking espasyo na 'yun ang ginawa mong mabuti, mababalewala na ang lahat ng nagawa mong maganda dahil lang sa isang napakaliit na pagkakamaling nagawa mo, Ikaw ba 'yun? Tayo,

'Yan ang isang halimbawa na may dalawang magkaibang pananaw, Inilagay natin ang tuldok sa positibo at negatibong sitwasyon, pareho lang na hindi maganda ang resulta, Wala sa tanong ang problema, Maaaring sabihin mo na ginugulo ko lang ang utak ninyo, dahil kahit ano ang piliin mo sa dalawa, may nakahanda na akong sagot para maliin ka, Sa pagsagot mo pa lang, mali ka na talaga, Bakit? Dahil ganun ang tao mag-isip, Ganun ang tao, 'Yun tayo,

Kung sa palagay mo naman ay tama ang sagot mo, Kung napansin mo nga ang isang tuldok na kasama ang malaking espasyong nakapaligid sa kanya, Base sa larawang nakita mo, Ikaw 'yun, Sana kami rin, At sana, hindi lang sa larawan, kahit sa tao, tingnan mo kung ano ang nakikita mo na hindi nakikita ng iba,

*******************************************************

Salamat kay Loraine/Aning, naalala ko 'yung sinulat niya na walang tuldok, Kay Sir Buddy [William Badillo] na propesor ko nung nag-aaral pa lang ako sa kolehiyo dahil sa kanya ko natutunan ang ilan sa nabanggit ko, At kay Kheed na tumulong sa akin para makabuo ng panibagong entri na tulad nito, Kung hindi ko siya nakausap, hindi lalabas 'yung ganung aydiya ko,

*******************************************************

Tingnan mo ang puting espasyo sa paligid ng larawan, Malawak, Pwede ka pumwesto kahit saan doon, Huwag mong isiksik ang sarili mo sa tuldok lang, Sa isang tuldok na iyon, ganito ang kalalabasan mo,

1 [ikaw] sa loob ng isang dot = 1d1ot

Ano'ng nabasa mo sa kinalabasan? 'Yun tayo, Sa ngayon, Pwede pa nating mabago, kung hindi muna natin lalagyan ng tuldok ang lahat, Dahil ang tuldok din, ang nagbibigay-hudyat ng katapusan [tuldok].

Ang Kutsilyo

2009-06-28T21:23:00.003+08:00

Nasira na naman ang sinabi ko. Sabi ko, magiging masipag na ako sa pagsusulat dito sa blag na ito. Pero ano'ng nangyayari? Halos matabunan na ng abo mula sa sunog na iniwan ng huling naisulat ko tungkol sa palito ng posporo. At kung babalikan ang ilan sa mga naisulat ko dito, tungkol sa trahedya. Sana, sa isusulat ko ngayon, hindi na.

Ang ikukwento ko ngayon ay tungkol sa kutsilyo. Malayo ito sa trahedya. Maniwala ka. Kung itatanong mo kung bakit kutsilyo ang napili ko at hindi balisong, dahil isa akong Batangueño, huwag ka na lang umangal. Kung ayaw mong magkaroon ka ng gripo sa tagiliran mo. Gamit ang balisong na hanap mo. Pero biro lang 'yun. Ayoko ng dugo. Masama ang lasa.

Kutsilyo. Karaniwang gamit na makikita sa kusina. Isa sa mahalagang bagay na maraming pinaggagamitan. Kapakipakinabang. Pero minsan ay ito rin ang kumukuha ng ilang buhay ng tao. Pero ang kutsilyong sinasabi ko ngayon ay idadaan natin sa ibang usapan. Kutsilyong nasa ating katauhan, kaugalian. Kung hindi mo gusto ang mga sinasabi ko, nasa sa'yo ang kutsilyong tinutukoy ko.

May mga taong kasing-talas ng kutsilyo ang dila. Nakakasakit ang bawat sinasabi. Bawat salita ay nakakahiwa. Minsan, kahit hindi sinasadya ng taong may matalas na dila, may nasasabi siyang nakakasugat sa pinagsabihan. At ang sugat na ito ay mas matagal pang maghilom, kaysa sugat na gawa ng totoong kutsilyo. Parang kutsilyong nakatarak sa dibdib mo. Panghabambuhay. Minsan, mas ok pa 'yung totoong kutsilyo ang isasaksak sa'yo. Kung mabuhay ka, pwede pa gumaling ang sugat na 'yon. Kung mamatay ka, pwede na din. Wala ng paghihirap. Pero ang kutsilyong gawa ng matalas na dila, unti-unti kang papatayin. Dahan-dahan. Bawat sakit ay hindi mo makakalimutan.

Ngayong alam mo na ito, ano ba ang pwede at magandang gawin kapag may kakilala tayong may mala-kutsilyong dila? Iwasan? Pangilagan? O magbitbit ng sangkalan, bilang pangharang? Hindi ko ikinukwento sa inyo ito para matakot sa mga taong tulad nila. Ikaw mismo ang tutulong sa kanila.

Kahit gaano katalas ang dila niya na sapat na para makasakit ng ibang tao, huwag din nating alisin sa isipan natin, na ang kutsilyong nasa bibig niya ay siya ding kutsilyong makakahiwa sa sariling labi niya.

****************************************************
Take 1:

-_- : Heto ng kutsilyo mo... Napakapurol!
^_^ : Matalas 'yan nung pinahiram ko ah?
-_- : Pinagbibintangan mo ba ako? Para sabihin ko sa'yo, unang-una, hindi ako nanghihiram ng kutsilyo sa'yo. Pangalawa, hindi ko ginagamit ang mga gamit mo. At pangatlo, mapurol na talaga 'yan ng isoli ko!
^_^ : !@#$%^&*

Take 2:

-_- : Heto ng kutsilyo mo... Napakapurol!
^_^ : Mapurol ba? Teka nga, testingin natin.
*saksak sa tagiliran*
-_- : Ay.. matalas pala...
*bagsak... duguan*

Ang Palito ng Posporo

2009-06-16T10:09:00.004+08:00

Madalas ba kayong maka-engkwentro ng mga taong ipinanganak na may kasamang aircon sa katawan? 'Yung mga taong kapag nagkwento na eh pakiramdam mo may bagyong paparating dahil sa lakas ng hangin? Mga taong akala nila kaya nilang gawin ang lahat at siya ang pinakamagaling. Natutuwa ba kayong kasama ang ganitong klaseng tao o kinaiinisan ninyo?

Gusto ko munang ibahagi sa inyo ang isang kwento. Isang kwento tungkol sa palito o mga palito ng posporo. Sa bahay, iba't ibang kagamitan ang makikita mo. Gamit sa kusina. Sa salas. Sa kwarto. sa banyo. At marami pang iba. Sa bahay ding ito, matatagpuan ang posporo. Kahit saang sulok mapunta, hindi mapigilan ng palito ang magyabang kung ano ang mga kaya niyang gawin.

Madalas niyang sabihin na siya ang nagbibigay-liwanag sa buong kabahayan. Siya ang nagsisindi at nagbibigay ng apoy para makapagluto. Minsan daw ginagamit din siya bilang tutpik at panglinis ng tenga. Kapag may narinig siyang nagkukwentuhang ibang kagamitan sa bahay, palagi siyang sumisingit sa usapan at inilalagay ang sarili niya bilang pinakamagaling at maraming nagagawa.

Isang araw, gaya ng lagi niyang ginagawa, nagpakitang-gilas siya sa mga kasamahan niya. Nagpasindi siya ng apoy. Nahulog ang umaapoy na palito ng posporo. Nasunog ang karpet at kurtina na natamaan nito. Lumaki ang apoy na nauwi sa pagkasunog ng buong bahay. Dahil sa kayabangan niya, tama nga, siya ang nagbigay ng liwanag. Lumiwanag ang buong paligid dahil sa sunog na ginawa niya. Lahat apektado.

Kung ihahalintulad sa tao, maraming mga beses at pagkakataon ang ganun ang nangyayari. Dahil sa may gustong patunayan o ipagyabang sa iba, nauuwi lang sa trahedya. Siguro nga malaki ang pakinabang nila o marami silang kakayahang nagagawa, pero hindi na nila ito dapat ipagyabang pa kung kani-kanino. Kahit gaano ka kagaling, kung hindi mo naman kayang pigilan ang sarili mo para hangaan ka ng iba, lalo ka lang nilang kaiinisan kesa sa paghangang gusto mong makuha mula sa kanila.

At tandaan din natin palagi, na sa bawat pagkiskis ng ulo ng palito ng posporo para makagawa ng apoy, iisa lang ang kinahihinatnan niya. Ang maging ABO.

****************************************************
^_^ : Tol, may lighter ka ba? Pasindi nga.
-_- : Wala eh, heto posporo.
^_^ : Ano'ng laman niyan? Gagamba?
-_- : Hindi! Kisses!

Kwentong Dyip

2009-06-10T04:40:00.006+08:00

Sa bawat sinasakyan nating dyip tuwing biyahe, may kanya-kanya at iba't ibang kwento ang makikita at masasaksihan mo sa loob ng sasakyang 'yun. Pero bago natin lakbayin ang ikukwento ko, may gusto lang akong aminin sa lahat. Tuwing sumasakay ako ng dyip papunta sa dapat kong puntahan, dalawang pwesto lang ang gusto kong upuan. Sa tabi ng drayber o kaya sa puwesto sa likod niya. Mas madali kasi ang pumara. Hindi ko na kailangan pang sumigaw lalo na kung bingi ang drayber. Ayoko din kumatok sa bubungan ng sasakyan dahil hindi naman 'yun pinto. Ayoko namang sitsitan ang drayber o sipulan dahil hindi naman siya aso. Pero karamihan ay mukhang aso. At ayoko ngang sumigaw baka pagalitan pa ako at sabihing hindi siya bingi.

Ngayon, magbiyahe na tayo. Mayroon akong dalawang kwentong dyip na nasaksihan ko lang kahapon at noong isang araw. Dalawang kwento sa magkahiwalay na pagkakataon sa magkaibang araw. Pero iisa ang ruta. Ang unang eksena. Galing ako sa isang inuman kasama ang ilang katrabaho. Pagsakay ko, pumuwesto ako sa paborito kong pwesto. Sa likod ng drayber. Pinipilit kong huwag akong mapansin ng mga kapwa pasahero na nakainom ako at amoy-alak.

Mabuti na lang at hindi nila napapansin 'yon, dahil sa isang lasing. Lasing talaga. Napansin kong walang katapat na pasahero ang lasing na 'yun. At malaki ang pagitang espasyo sa katabi ng lasing na 'yun. Umuulan na nga sa labas ng sasakyan, nagpapaulan naman 'yung lasing sa loob. Laway! Parang may kaaway na salita ng salita. Noong pinipilit kong intindihin ang sinasabi, abah! inglisispiking. Mahirap talaga intindihin ang sinasabi nya ng buo dahil lasing kung magsalita, parang medyo nagiging islang. Pagalit pa. Pero may ilang salita akong naunawaan at parang alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin doon. May madalas siyang mabanggit na "government, economics" at parang galit na galit siya na nakikipagdebate. Galit siya sa nangyayari sa ating bansa at sa gobyerno.

Ilang sandali pa, tinawag niya ang drayber. "Hanggang Caltex lang ako ha?" Wala pang sampung [10] segundo, nagsalita na naman ang lalaking lasing. "Caltex lang! Ayan, lumampas na! Para! Ay naku!" Inihinto naman ng drayber ang sasakyan para makababa ang lasing. Noong pagkababang-pagkababa niya, nagkatinginan kami ng kapwa pasahero. Pakiramdaman. Nang biglang magsalita ang drayber. "Caltex-caltex, eh sa kabila pa ang Caltex eh. Dadaanan pa lang." Napansin ko 'yung ilang pasahero na pilit tinatago ang pagtawa. Napapangiti. Napapailing. Ako naman, pinipigil ang tawa at sinabi ko sa drayber, "Lampas na daw po eh?"

Kahapon, galing ako sa parehong lugar. Pero hindi na ako nakainom. Sumakay ako ng dyip. Ilang minuto lang, may pumarang lalaki. Sa kilos niya, lingon ng lingon sa bawat dinadaanan, mapapansin mong hindi taga-rito sa lugar namin. Tinanong niya ang drayber. "Dadaan po ba ito ng Guadalupe? 'Yung may PCSO?" Sampung [10] segundo bago sumagot ang drayber. Akala ko isnabero lang talaga, pero sinagot niya. Sinagot niya ng pagsenyas ng ulo ng oo. Tumango lang siya. Nagtanong ulit ang lalaki. "Malayo po ba 'yun?" at sinagot ng drayber ng patanong din matapos ang ilang segundo, "Saan ga 'yun?"

Hindi talaga taga-rito ang lalaking 'yun. Nagsabi siya ng, "Guadalupe po, dito daw 'yun sa Lipa." Parang alam na ng drayber ang tinutukoy ng lalaki, kaya ng malapit na kami sa Barangay Guadalupe, sinabi niya sa lalaki. Sa may kanto, pwede siya maglakad o magtraysikel para makapunta doon. At ibinaba na ang lalaki sa may kantong iyon sabay-abot sa kanya ng bayad.

Wala pang limang minuto, 'yung isang lalaking nasa unahan, napangiti at napatingin sa labas. Tumingin din sa drayber at pumara. Tiningnan ko din ang labas at parang alam ko na kung bakit napangiti ang lalaking 'yun. Nakita ko ang opisina ng PCSO, sa isang commercial building. Sa Guadalupe Plaza. Napangiti na din ako at napailing. Gusto ko sanang sabihin sa drayber na parang mali ang pinagbabaan nung isang lalaking nagtatanong. Pero hindi ko nasabi dahil napansin kong napatingin din doon 'yung drayber. Ayos. Iniisip ko kung saan na papunta 'yung bumaba sa Brgy. Guadalupe.

Wala akong masyadong karanasan sa loob ng dyip dahil bihira lang naman ako magbiyahe. Kung sasakay man ako, malapit lang ang destinasyon. Marami pang kwentong dyip ang hindi ko nasasaksihan. At gusto ko maranasan. Naisip ko na lang, may pagkakataon ding maswerte talaga ang drayber ng pampasaherong dyip. Madami siyang maiipong kwento sa loob ng kanyang sasakyan.

(^_^): Para!
Driver: Ano?
(^_^): Kako, ang sarap ng canton toppings mo. Ay bingi.
Driver: Ano'ng sinasabi mo d'yan?
(^_^): Sabi ko, PT!
Driver: Ano'ng PT?
(^_^): Para! Tanga!

Sinong May Kasalanan?

2009-06-01T08:49:00.009+08:00

Kuntento ka na ba sa mundong ginagalawan mo? Masasabi mo na bang masarap mabuhay dahil sa kung anong meron ka ngayon? Nakakaya mo bang maging masaya sa kabila ng nakikita mong ibang tao na nagrereklamong pinagkaitan sila ng magandang buhay? Kung oo ang sagot mo sa lahat ng tanong na ito, gusto kong basahin mo ang ikukwento ko.

Simulan natin ang kwento sa isang babaeng nagngangalang Myrna. Isang maganda at seksing babae na naghahangad na makatapos ng pag-aaral bilang isang nars. Pero dahil ulila na sila ng kapatid niyang si Bugoy, napilitan siyang kumayod para may pangtustos sa pag-aaral at pangkain na din sa araw-araw. Nagtatrabaho siya sa gabi. Bilang isang prosti, the snowman. Isang babaeng nagbibigay ng panandaliang-aliw kapalit ng pera. Itinatabi niya ang kinikita niya sa bawat gabi ng kanyang trabaho. Iniipon sa isang malaking garapon.

Lingid sa kaalaman ni Myrna, kinuha ni Bugoy ang perang iniipon ng kapatid niya. Nabitin kasi siya sa isang sesyon na ginagawa nila kasama ang ilang kabarkada. Ang pagsinghot ng batong pinagugulong sa isang papel na kumikinang habang pinapadaanan sa apoy na nagmumula sa isang bagay na pangsindi, may bato din ito, lighter. Pumunta si Bugoy sa isang kaibigang nagbebenta ng ganung klaseng bato at batong parte ng katawan, gamit ang perang inipon ng kapatid niya. Kay Boy Bato, si Roy.

May asawa at limang anak si Roy. Wala itong matinong trabaho kaya mas pinili na lang niya na magbenta ng ipinagbabawal na gamot para may maipakain sa pamilya. Nagkataong may sakit ang isa sa mga anak niya kaya ang perang napagbentahan niya ay ipambibili sana ng gamot. Pero kulang ang perang 'yun para sa kanila, kaya naisip pa niyang gumawa ng paraan para magkapera. Nang hablot siya ng isang bag ng babaeng naglalakad sa kalye. Isa sa mga kabit ni Kongresman. Pero hindi pa siya nakakalayo ng pagtakbo, nahuli siya ng mga pulis. Mga pulis na malalaki ang tiyan.

Doon naranasan ni Roy ang bangis sa kamay ng mga pulis. Bugbog-sarado. At matapos magsawa ang mga pulis, diretso siya sa kulungan. Halos hindi na makatayo si Roy ng dalawin ng kanyang asawa. Si Melba. Umiiyak. Hindi niya alam kung paano tutulungan ang asawa. Hindi niya alam kung saan siya kukuha ng pambili ng gamot at pagkain nila. Magulo na ang takbo ng isip niya. Bago siya umuwi, humihingi siya ng tulong sa mga dumadaan sa kalye. Namamalimos.

Madaling-araw, unti-unti nang nawawala sa kanyang katinuan si Melba. Sobrang layo na ng iniisip niya. Parang naglalakad sa kawalan. Isang drayber ng trak ang mukhang inaantok pa sa pagmamaneho. Mas inuna kasi niya ang panonood ng iskandal na bidyo kaysa matulog na maaga para sa biyahe kinabukasan. Si Ka Pandoy. Mabilis ang pagpapatakbo. Nagulat na lang siya ng may isang babaeng papatawid ng kalsada. Bago pa lang niya maiiwas ang trak na minamaneho, nasagasaan na niya ang babae. Sa sobrang gulat at takot, hindi na niya nagawang babaan si Melba. Nagmadali siyang umalis. Hit and run.

Nakauwi na ng bahay si Ka Pandoy. Malalim ang iniisip. Balisa. Nakita niya na ibinabalita sa telebisyon ang aksidente. Hindi pa man nagsisimula ang report, pinatay na niya ang tv. Lumapit ang kanyang anak na lalaki. Humihingi ng bagong laruan. Kinulit ng batang si Niko ang kanyang ama. Dahil sa gulung-gulong pag-iisip ni Ka Pandoy, sinigawan niya ang kanyang anak at nagpunta sa kwarto. Humahagulgol na tumakbo papalapit sa kanyang ina si Niko.

Kinabukasan, sa eskwelahan. Kung saan nag-aaral si Niko. Pinakitaan na naman siya ng mga bagong laruan ng kaklaseng si Marco. Anak ni Congressman Menandro. Anak sa ibang babae. Naiinggit itong si Niko kay Marco kaya pinipilit niya ang kanyang magulang na ibili siya ng bagong laruan. Pero dahil nga hindi siya maibili ng mga ito, ninakaw ni Niko ang laruang naiwan ni Marco habang oras ng pananghalian nila.

Nalaman ito ni Marco at isinumbong sa ama niyang naka-barong-tagalog. Kumikinang si Congressman habang nasisinagan ng araw ang kanyang mga suot-suot na alahas. Pinagalitan niya ang batang si Niko. Binatukan. Minura. Kinausap ni KingKongresman ang guro, at dumiretso sila sa opisina ng prinsipal. Pinatawag din ni Prinsipal Labrador ang lahat ng mga guro. Naging isang malaking pagpupulong ang naganap. Nakangiting-aso ang prinsipal at ilang guro. Isang malaking publisidad para sa kanilang pinakamamahal na paaralan. Publisidad na maaaring maging mitsa mismo ng pagkabagsak nila.

Iniwan ng mga guro ang kanilang mga estudyante sa kani-kanilang silid-aralan. Magugulo. Maiingay. Habang nasa kalagitnaan na ng pagpupulong, isang malakas na hiyawan at sigawan ang narinig nila sa labas. Dumating kasi ang mga alien para sakupin ang mundo. Hindi pala. Isang babaeng tinedyer ang tumalon mula sa ika-limang palapag ng paaralan. Basag ang bungo! Dumanak ng buto at nagkabali-bali ang dugo. Nagpakamatay.

Siya si Mimi. Isang babaeng pinagsasamantalahan ng sariling ama. Ilang beses na itong ginagawa ng kanyang amang walang ibang trabaho kundi ang lumalaklak maghapon, magdamag. Sinumbong ni Mimi sa kanyang ina ang kababuyang ginagawa ng kanyang ama sa kanya. Pero imbis na suportahan ang anak, sinampal niya ito ng bonggang-bongga. Sinabihan pa na wala itong karapatang magsalita ng ganun sa kanyang ama. Walang nagawa si Mimi kundi ang umiyak. Kaya nung pumasok siya sa paaralan, hindi na niya nakayanan ang bigat na kanyang dinadala. Naisipan na lang niyang tapusin ang buhay niya.

Dahil sa nangyaring 'yun, dumating ang maraming usyusero. Bumaba na din si Kingkonggresman, ang may ngising-asong prinsipal at mga sipsip na guro doon sa pinangyarihan. Dumating ang mga malalaking tiyang pulis. Nagdatingan na din ang mga reporter ng iba't ibang istasyon ng radyo at tv. Nag-uunahan at halos magtadyakan na mauna lang sa pagreport ng nasabing insidente. Sino ba ang dapat na kausapin? Ang mga guro? Mga estudyante? Pulis? Walang ibang humarap sa kanila kundi si Congressman.

Halos hindi magkasya ang mukha niya sa kamera. Halos isubo na niya ang mga mikropono at rekorder sa bibig niya. Nangako na gagawan ng aksyon, bibigyan ng tulong at kung anu-ano pang pangako na may kinalaman doon sa nangyari. Ang pogi na naman niya sa telebisyon.

Ginabi ng uwi si Congressman. Sa kanilang bahay. Sa tunay niyang misis. Halos kabubukas lang niya ng pinto, sinalubong na siya ng mga nagliliparang babasaging gamit. May multo pala sa bahay nila kaya lumulutang ang mga gamit. Mali pala ulit. Binabato ito ng kanyang tunay na asawa. Galit na galit. Sigaw ng sigaw. Napanood kasi nito ang asawa/pulitiko/babaero/malapit-na-maging-artista sa telebisyon. Ano daw ang ginagawa niya doon sa paaralan na 'yun. Malamang daw ay dahil sa anak nito sa ibang babae. O kaya ay babae nito ang isa sa mga guro doon. O maaari din namang ang prinsipal mismo.

Parang may konsiyerto sa bahay nila dahil sa alingawngaw ng kanilang sagutan. Hindi nakayanan ni Congressman ang mala-armalite na bunganga ng kanyang asawa. Sumuko siya. Natalo. Kaya lumabas na lang siya ng bahay. Gusto na muna niyang magliwaliw. Magpakaligaya. Kumuha siya ng babae at dinala sa isa niyang kondo. Pero wala siyang dalang kondom. Nagparaos siya sa isang babae. At matapos niyang mailabas ang kanyang ispermsels, inabutan niya ng pera ang babae. Si Myrna.

Ngayon, ganito ba ang bansang ginagalawan natin? Gusto mo ba nang ganito? Kung ayaw mo naman, may magagawa ka bang solusyon para maiwasan ito? Maiwasan nga ba talaga o maiiwasan? Dahil 'yung nakwento ko, madalas yang nangyayari sa panahon ngayon. Sino ba ang may kasalanan? Ang kapatid ni Myrna na walang pakialam kahit iba ang magdusa? Si Roy na nagbebenta ng ikakasira ng ibang tao? Ang mga pulis na mapang-abuso? Ang drayber ng trak na kaskasero, walang ingat at tumatakbo sa responsibilidad? Ang ama na mapagsamantala? Ang ina na walang kwenta? Ang mga gurong pabaya? Ang mga kabit na sumisira ng pamilya? Ang prinsipal na may sariling interes? Mga estudyanteng walang disiplina? Ang mga pulitikong mapagsamantala at manloloko? Ikaw na nagbabasa nito? O akong nagsulat nito? Malamang lahat tayo.

Kung ang kwentong ito ay isang episode ng Maalaala Mo Kaya, ano kaya ang titulo nito?

Iskandalong Uso

2009-05-27T23:31:00.005+08:00

Bigla na naman akong nawala dito sa blag. Paano namang hindi, kahit saan ako magpunta, kahit saan ako tumingin, iisa ang pinag-uusapan at pinagkakaabalahan. Tama! 'Yung iskandal ng isang doktor na iniidolo ngayon ng maraming kalalakihan. Dahil sa tinik sa babae. Madami namang babaeng nagalit sa kanya dahil daw sa kababuyang ginawa niya. Marami din namang mga lalaki ang nagalit sa doktor na 'yun. Dahil daw, hindi man lang inaayos ang kamera bago gawin ang gan'ung bidyo. Kung hindi daw kasi madilim, eh sala ang pokus. Masyado mataas kaya hindi na sila kita kapag nakahiga na.

Ano'ng kinalaman noon kung bakit ako hindi makapagsulat? Ginigisa ako ng mga tao sa paligid para maghanap ng bidyo iskandal na 'yun. At nang madawnlowd na, kung sinu-sino ang humahagilap sa akin para kumopya. Whew! Mapasa-baranggay man o dito sa opisina. Nagiging kumplikado tuloy ang ibang mga gawain at talagang dapat gawin dahil sa mga ganun. At nabanggit ko ang kumplikado, may isang brainteaser ang pinasasagutan ng kasama ko.

1 = 5, 2 = 25, 3 = 125, 4 = 625 then 5 = ?

Mali daw ang una kong sagot. Pero ilang segundo, naisip kong mali nga ako. N'ung sinabi ko 'yung pangalawang sagot ko, tinanong niya kung anong aral ang nalaman ko. Sinabi niya na huwag gawing kumplikado ang mga bagay-bagay. Tama nga naman. Ang simple ng sagot, pinahirapan ko lang ang sarili ko. Hehehe. At ano ang koneksyon nito sa kwento ko ngayon? Ito kasi ang tinatawag nilang patalastas. Balik sa programa!

Tungkol pa rin ba sa iskandalo ang kwento ko ngayon? Hindi ba nakakasawa na? Hmm... Iniisip ninyo na naman na walang kinalaman ang pasakalye ko sa totoong kwento. Parang ganun na nga. Pero hindi ganun. Medyo tungkol pa rin doon, hindi lang halata.

Pero kahit hindi halata, darating pa rin ang pagkakataon na malalaman ito ng lahat. Na kahit paano mo ito itago, lalabas pa rin ito. Gaya nga ng sinasabi ng matatanda, [kung isa ka sa nagsasabi ng ganito, siguro matanda ka na din...] na tatlong [3] bagay lang daw ang hindi pwedeng itago ng matagal. Ang araw, ang buwan at ang katotohanan.

Tulad ng araw at buwan, maaaring nagtatago sila kaya hindi natin sila nakikita. Pero pansamantala lang 'yun. Sa gabi, nagtatago ang araw pero pagdating ng umaga, makikita at makikita pa rin natin 'yun. At sa umaga naman, doon nagtatago ang buwan na lalabas naman pagdating ng kinagabihan. Ganun din ang katotohanan. Maaari mo siyang maitago pero hindi pwedeng hindi siya malalaman ng lahat pagdating ng panahon.

Hanggang dito na lang muna. Medyo maikli ang entri ko para sa araw na ito. Kung hindi ninyo nahanap ang bidyo nila este ang koneksyon ng post ko sa iskandalong sikat na sikat ngayon, huwag mag-alala. Siguro sa pagsikat muli ng araw o sa paglabas ng maliwanag na buwan, malalaman mo na ito. Hindi lang pala 'yun. Pati 'yung sagot sa mga numero sa itaas. Hehehe.

Ang Kambal Namin

2009-05-22T21:26:00.011+08:00

Umuwi na ako. Galing trabaho. Malapit pa lang ako sa pintuan ng aming bahay, may narinig akong nagtatalo. Ang kambal namin ni Leading Lady ko. Ganito ang naabutan kong pag-uusap ng dalawa.

Heart: 'Nay oh! Si Vhraine, nangingialam na naman!

Vhraine: Eh ikaw kasi eh! Mali-mali naman ang ginagawa mo. Ayaw mong mag-iisip!

Heart: Pakialam mo ba? Hindi na naman kailangang pag-isipan 'yung ginagawa ko ah! Doon ako masaya eh!

Vhraine: Mali ka! Lahat ng bagay dapat pinag-iisipan!

Heart: Ikaw ang mali! Aanhin mo ang pag-iisip mo kung nakakasakit ka naman!

Pumasok na ako ng bahay, sabay-awat naman ni Leading Lady sa kambal. "Oh siya, tama na yan. Nandiyan na ang tatay ninyo." Nag-unahang tumakbo ang kambal para salubungin ako.

Heart: 'Tay. Si Vhraine oh, inaaway na naman ako.

Vhraine: Sumbungera ka tlaga! Eh mali ka naman talaga eh. Ayaw mo muna mag-isip. Hay naku!

Ako: Ano na namn ba ang pinagtatalunan ninyo?

Pinakinggan ko ang pareho nilang kwento kung bakit sila nag-aaway. At pagkatapos noon, pinaupo ko sila pareho at kinausap. Kinausap ko sila sa paraang alam ko. Kahit hindi ako sigurado na maiintindihan ang sinasabi ko dahil sa kanilang kamusmusan.

Ako: Vhraine. Ano sa tingin mo ang kahulugan ng pangalan mo?

Vhraine: Nag-iisip po! Dahil brain. Utak.

Ako: Ok . At ikaw naman Heart?

Heart: Nagmamahal? Opo! 'Yun nga, nagmamahal dahil puso.

Ako: Alam ninyo ba na ang puso at utak ang nagtutulungan sa isa't isa?

Vhraine/Heart: Pa'no pong nangyari 'yun?

Ako: Bago ko ipaliwanag sa inyong dalawa, ikwento ko lang 'yung sinulat ko dati bago kami naging mag-asawa ng maganda ninyong ina.

Vhraine: Ano po 'yung sinulat ninyo noon?

Ako: Sinabi ko dati na "Mahirap magmahal kung wala kang utak, at mahirap mag-isip kung wala kang puso."

Heart: Hindi po ba baliktad, 'Tay?

Lumapit na din si Leading Lady ko na kanina pang nakikinig sa usapan namin. Tinulungan niya ako na ipaliwanag ang sinasabi ko.

Leading Lady: Ganun talaga 'yun. Hindi 'yun baliktad. Kung mag-iisip tayo, dapat samahan natin ng puso. Para maramdaman natin kung tama ba o mali 'yung iniisip natin.

Ako: At kung magmamahal naman tayo, samahan naman natin ng utak para alam natin kung tama ba 'yung nararamdaman natin.

Kaming dalawa: Hindi lang puso ang dapat gamitin kapag nagmamahal at lalong hindi lang dapat utak ang gamitin kapag mag-iisip.

Biglang tumayo ang kambal at binalikan 'yung kanilang ginagawa n'ung naabutan ko sila at narinig ko ang kanilang pag-uusap.

Heart: Vhraine. Tulungan mo naman ako dito. Ikaw ang mag-isip para mapaganda ito.

Vhraine: Sige, basta sabihin mo lang kapag hindi mo gusto 'yung naisip ko, para pwede pa nating baguhin.

Tumayo na din kaming mag-asawa. Inakbayan ko siya at nakangiti naming pinagmamasdan ang kambal. Nasabi ko na lang, "Buti naman at madali nilang naintindihan." Sumagot naman si Leading Lady ng "Oo nga, manang-mana sa'yo ang mga anak natin." Nang biglang may narinig pa kaming dalawa sa pinag-uusapan ng kambal.

Vhraine: Hayaan natin 'yung dalawa d'un. Kung anu-ano ang pinagsasasabi.

Heart: Oo nga. Hindi ko naman naiintindihan.

Vhraine: Doon tayo sa kwarto, baka mahawa tayo sa dalawa. Mga adik!

T.A.P.O.S.

---------------------------------------
Epekto ng brownout. Walang magawa. Lowbat ang PSP. Lowbat ang CP. Hindi makapag-PC dahil nga walang kuryente. Nangarap na lang ng gising. Hehehe.

Ang Pagbabalik ng Batanggero

2009-05-20T23:02:00.009+08:00

Blag pa ba ito? Aktib pa ba ito? Bakit walang bagong nakasulat? Kanino ba ang blag na ito? Akin yata... kaya pala walang bagong nakasulat. Ano kaya ang magandang maisulat ngayong araw na ito? Hmm... dahil katatapos lang ng Araw ng mga Ina (matagal na palang tapos), tungkol ulit sa mga babae ang ikukwento ko. May ilan sa kanila ang ina na, pero ibang tema naman ngayon.

[Pansamantalang inihihinto ang pagsusulat... nagugutom ako...]

Wala akong maisulat na matino. Hindi ko alam kung anong naging problema. Bigla na lang akong naubusan ng pwedeng ilaman dito. Bisi ba ako? Oo. Saan? Sa trabaho? Bisi ako habang nasa trabaho, pero hindi ako bisi dahil sa trabaho ko. Sa madaling salita, iba ang pinagkakaabalahan ko kahit pa nasabing nasa oras ako ng trabaho. Naisipan ko na lang gawin ang mga dati kong ginagawa bago ako magsulat. Baka sakaling bumalik ang pakiramdam ng tulad dati. Nagpunta ULIT ako ng BigMac. Madalas akong bumili ng makakain doon bago magsulat ng tuluyan dito. Hindi ko alam kung anong meron doon at ginaganahan ako. Bumili ako ng hotdog sandwich, cheeseburger at isang C2. Pwede na 'yun. At dapat talaga pwede na 'yun dahil wantwenti [120] pesos lang ang dala kong pera. Kinain ko habang naglalakad 'yung pinamili ko. At pagdating ko sa bahay, tama nga ako. Bumalik 'yung pakiramdam!

May naramdaman ako. Katulad ng madalas kong maramdaman. Alam ninyo 'yung pakiramdam na parang naeeksayt ka? 'Yung may gusto kang palabasin. Pero minsan, pinipigilan natin. Pinipilit muna nating huwag ilabas, habang may tao pa sa banyo. Tama! Natatae ako.

[Hindi ko na idedetalye ang ginawa ko sa banyo... proceed to next kwento...]

Dahil nga doon, parang nagkaroon na naman ako ng ganang magsulat. Hinanap ko lang siguro 'yung nakasanayan kong gawin bago ako magsulat. At heto na nga at nagsusulat na. At nabanggit ko nga kanina, tungkol sa mga babae ang ikukwento ko. Mga babaeng mas matanda sa akin. May sobrang tanda sa akin at mayroon din namang ilang buwan lang. Sa mga taong nakakakilala sa akin, mapapansin nilang mas malapit ako sa mga babaeng mas may edad. Mas madali ko silang nakakapalagayang-loob. Malapit talaga ako sa mga tao, kahit kanino. Pero mas iba ang pakiramdam ko sa mga babaeng mas matanda sa akin. Siguro dahil mas eksperiyensado na sila..... sa buhay, hindi sa eksperiyensang iniisip mo.

Lahat ng babaeng malalapit sa akin ['yung matatanda kesa sa akin], tinatawag kong ate. Siguro dahil 'yun ang hinahanap ko. Gusto ko ng ATE. Iba kasi kapag may ate ka na pwede mong kausapin kapag may problema. Sabihan ng masayang nangyari sa buhay mo. May kukulitin. Iba kasi kapag sa mas nakakatandang kapatid na lalaki kesa sa babae. May pwede kang sabihin sa lalaki na hindi pwedeng sabihin sa babae at ganun din naman sa isa.

Si Ma'am Yeng. Hindi ko siya tinatawag na ate. Ma'am talaga. Baka kasi hindi ako paswelduhin kapag hindi ko tinawag na ma'am. Ilang taon na siya? 38 na daw siya [soon]. Siya ang babaeng aliw na aliw maging elflady. Elflady na naglalakbay mag-isa sa gitna ng kawalan. Sa madaling salita, EMO! [At dahil dito, may batok ako sa kanya dahil hindi siya umaamin na emo siya, senti lang daw] Madalas kaming magkausap ng mga parang walang kwentang bagay pero meron. Meron talaga pero hindi ko alam kung ano 'yun. Siya na din ang nagsabi, may mga bagay kaming pinag-uusapan na kami lang ang nagkakaintindihan.

Si Ate Jaja. Ang bait nitong babaeng ito, tuwang-tuwa ako sa kanya. Sa tingin ko, ganun din siya sa akin [sana lang]. Madami din akong nakwento sa kanya at karamihan doon ay 'yung tungkol sa amin ni leading lady ko. Pinapadalhan niya ako ng mga kanta na nababagay daw sa amin. Hindi ko pa siya nakikita sa personal. Hindi kasi siya nakapunta noong oras na makikita ko na siya. Kung hindi ako nagkakamali, 26 na siya. At kung nag birthday na siya ng hindi ko nalalaman, malamang 27 na siya. Galing ko sa Math noh?

Si Ate Eiyelle. Ang huling usapan namin ay sa pagitan lang ng teks. Wala na akong balita sa kanya. Pero siya 'yung babae na madalas magbigay ng mga payo sa akin kung anong mga bagay ang pwede kong gawin na magiging maganda ang resulta. Minsan tinanong niya ako kung saan daw niya nakuha ang nikneym niya. A. L. ang sinagot ko. Nagulat siya at namangha. Kung paano ko daw nalaman 'yun? Hindi ga obyus? Hahaha. Eiyelle = A. L. Edad? Hindi ako sigurado, siguro 28. Pasensya na Ate Eiyelle.

Si Ate Josh. Oo. Ate Josh, hindi Kuya Josh. Babae siya, napapagkamalan lang lalaki dahil sa pangalan. 100% babae siya.... at 900% bakla. Madalas kaming magkulitan, sa pamamagitan ng internet. Sabi niya, ako daw ang namber wan fan niya. Hmm, pwede na din. Meron silang sikreto. Tungkol sa lablayp nila ng kanyang nag-iisang Dong. Hindi ako magbibigay ng palatandaan para mahulaan kung sino 'yung Dong niya. Dahil alam ko, ang sikretong 'yun... ay alam ng lahat. Hahaha. Isang taon lang o ilang buwan lang ang pagitan ng edad naming dalawa, at swerte ko at pumayag siyang patawag na ate. Kahit sapilitan.

Si Ate Karen. Matagal na akong tumatambay sa kompyuter syap nila. Estudyante pa lang ako noon, tambay na ako doon. Madalas kaming magkwentuhan ni Ate Karen. Lagi siyang nakikibalita sa akin at tuwang-tuwa kapag may magandang nangyari sa akin. Lumipas ang limang [5] taon na ganun kami sa isa't isa bago naming natuklasan na magkamag-anak pala kami. Hindi ko siya first cousin, hindi din siguro second cousin. At kung hindi third cousin o fourth cousin, wala kaming pakialam, magpinsan pa rin kami. Kahit hindi sa dugo. Hehehe. Wala kasi akong hilig sa halaman kaya hindi ko alam ang family tree namin.

Marami pa sila, pero hindi ko tinatawag na ate. Baka kagalitan ako. Dahil mas matanda siguro ako sa kanila sa edad, pero mas bata naman ang aking pag-iisip. Ilan pa sa kanila ay sina Ate Mahalia, nasaan na siya?. Si Maryjochrista, kung hindi ninyo siya kilala, hindi ko na sasabihin, baka ipa-salvage ako dahil kinalat ko ang maganda niyang pangalan. Si Dhianz, na sa bawat sinasabi niyang pagkahaba-haba eh tiyak namang may matututunan ka. Si Jojitah, na bisi? Si Ate Kengkay. Pasensya na kung hindi ako nakakadalaw sa mga blag-tahanan ninyo. Arnie o Twistedmind, iyon na, magulo ang utak gaya ng nasa nikneym niya. Hindi ko pa masyado kilala pero alam kong mabait siya, dahil bibigyan niya ako ng headset. Hahaha, jowk lang.

Hindi ko na nilagyan ng mga nararapat na kawing [link] sa kani-kanyang mga blag ang bawat pangalan. Tama na ang ganitong publisidad ninyo. At ang masasabi ko lang... Ang swerte ko.

Siyanga pala, 'yung larawan sa itaas ay simbolo ng ATE. At sila ang mga Ate ko... matatanda na mga iyan!

Mommy Instant Nudels

2009-05-09T22:28:00.003+08:00

Hindi ko pa maisingit ang pagsulat dito sa blag ko, pero hindi ko palalampasin ang pagkakataong ito. Gusto ko lang batiin ang lahat ng ina. Happy Mother's Day sa mga ina, magiging ina, gustong maging ina, nag-iina-inahan, at mga ayaw pang maging ina pero buntis na... [hala, ayaw panagutan ni bf]... Lalong-lalo na sa aking ina, kahit wala na siya dito sa mundo, alam niyang alam namin na inaalam pa rin niya ang mga bawat nalalaman at aalamin namin. Ngayon, alam ninyo na?

At inaalay ko ang bidyong ito para sa mga Mommy instant nudels...

Muli, Maligayang Araw ng mga Ina!

Papel de Liha

2009-05-01T16:31:00.003+08:00

Labor Day. Araw ng mga Manggagawa. Karamihan sa mga manggagawa ngayon ay walang pasok, pero meron pa ring ilan na may pasok. Wala akong pasok ngayon, pero may pasok kami. Magulo? Hehehe. May pasok kami sa opisina ngayon, pero ako, wala akong pasok. Kasi rest day ko. Marami din siguro ang manganganak ngayon.

Manggagawa. Kapag nabanggit ang manggagawa, ang unang pumapasok sa ating isipan ay mga magsasaka at karpintero. Parang sila na yata ang naging aykon ng salitang manggagawa. Pero dumako muna tayo sa karpintero. Ano ba ang mga kagamitan ng tipikal na karpintero? Martilyo, lagare, papel de liha. Papel de Liha!

Ano naman ang mapapala natin sa liha? Ano ang maiisip mo kapag binanggit ko ang liha at mga taong nananakit sa'yo? Kuhanin mo ang liha at ikiskis mo sa kaaway mo hanggang sa maubos ang balat niya. Mali! Hindi ganun. Kung may mga taong nanakit sa'yo, isipin mo lang na para silang mga liha. At ikaw naman ay ang kahoy. Pero huwag masyadong mag-isip ng sobra, huwag managarap na ikaw si Machete.

Ituring mong liha ang mga taong nagbibigay sa'yo ng mga sakit ng ulo at mga problema. Isipin mo na lang kung paano kiskisin ng liha ang kahoy. Masakit di ba? Lalo na kapag simula pa lang. Bibigyan ka nila ng matinding sakit sa bawat pagkiskis nila. Pero habang patuloy sila sa pagkiskis sa'yo, mapapansin mo, mas kikinis ka at kikinang. Kiskisin nila ng kiskisin at kikinis ng kikinis 'yon. Kikinis 'yon. Kiki ni Sion! este kikinis iyon.

Sa bawat problema na dala nila sa buhay mo, mas magiging maganda ang resulta para sa'yo. Basta lagi mo lang labanan ang bawat kirot na dala-dala nila sa'yo. Dahil kung isa kang mahina at marupok na kahoy, sa patuloy na pagkiskis ng liha, ninipis ka at mababali. Kaya dapat talaga, tigasan mo! Tigasan mo pa! Sobrang tigas!

Pero hindi pa doon natatapos ang lahat. Kung isa kang kahoy na kuminis na dahil sa mga ginawa ng lihang 'yon. Balikan mo ang liha at pagmasdan. Tingnan mo kung ano na siya ngayon. Titigan mo ang lihang nagpahirap sa'yo. Matatapos ang papel niya sa buhay mo at isa na siyang walang kwentang papel na handa ng itapon sa basurahan.

Astronomers VS Astronauts

2009-04-27T15:38:00.002+08:00

Napanood ninyo ba ang pelikulang Jurassic Park III? 'Yung may mga daynosors. Oo, 'yun nga. Pero hindi tungkol sa daynosors ang pag-uusapan natin ngayon. Sa mga nakapanood na, naaalala ninyo ba ang isang usapan doon sa pagitan nung doktor at ng isang bata? Napag-usapan nila ang pagkakaiba ng astronomers at astronots (astronauts).

Ganito ang naging usapan nilang dalawa...

Dr.: I have a theory that there are two kinds of boys -- those that want to be astronomers and those that want to be astronauts. The astronomer, the paleontologist, gets to study these amazing things from a place of complete safety.

Boy: But you never get to go into space.

Dr.: Yes. It's the difference between imagining and seeing.

Dahil sa usapang 'yun, masasabi nating dalawa ang uri/klase ng tao. Pwede kang maging astronomer o kaya ay isang astronot.

Ang mga astronomer ay 'yung mga taong nagiging kuntento kapag nakikita ang bagay na nakakapagbigay-saya sa kanila. Masayang-masaya na silang nasisilip ang mga bituin at iba't ibang klaseng planeta. Habang ang mga astronots naman, mas gusto nilang maramdaman at mismong makasama ang mga bagay na nakakapagpasaya sa kanila. Mas gusto nilang puntahan 'yung bagay/lugar na 'yun kaysa masilayan lang.

Ikaw? Ano ka ba sa dalawang klaseng 'yan? Kuntento ka na ba na hanggang tingin ka na lang sa kanya o sa isang bagay na gusto mo? O mas gusto mong makuha ang bagay na 'yun para mas makumpleto ang kasiyahan mo?

Noon, masasabi kong isa akong astronomer. Pero mas nagustuhan ko ang pagiging astronot. Walang mas sasaya kapag kasama mo ang nagpapasaya sa'yo. Hindi lang 'yung basta mo lang nakikita. Mas maganda ang abot-kamay kaysa abot-tanaw.

Bilang astronot, pinuntahan ko ang isang planeta/bituin na nagbigay sa akin ng sobrang saya. Bilang tao, ang planeta o bituin na 'yun ay 'yung leading lady ko.

Kabayo Ba Kayo?

2009-04-23T06:21:00.007+08:00

Tumataya ka ba sa karera ng kabayo? Nananalo naman ba ang kabayong tinatayaan mo? Ano'ng klaseng kabayo ba ang pinipili mo? Mahilig ka ba sa kabayo? Mahilig ka bang mangabayo, este sumakay sa kabayo? Mukha ka bang kabayo? Eh kilala ninyo ba ang Kabayo Kids?

Sa tingin mo, ano ang dahilan ng kabayo para manalo sa karera? Hindi mo alam? Hindi ko din alam, hindi naman ako kabayo eh. Pero ang alam ko, tumatakbo sila dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman nila sa bawat pagpalo at hampas ng hinete o 'yung taong nakasakay sa kabayo.

Gusto ng hinete na manalo sila ng kabayo niya. Sinasaktan niya ito para mas bumilis ang takbo. At dahil nga sa sakit na nararamdaman ng kabayo, mas napapabilis ang pagtakbo niya. Kahit hindi niya alam kung ano'ng mapapala niya kung marating niya ang dulo ng karera. Pero iisa lang ang kanilang layunin. Ng hinete at kabayo. Ang manalo sa karera.

Sa totoong buhay, nakikipagkarera din tayo. Mismo. Ang buhay natin ay isang karera. Tayo ang nagmimistulang kabayo, at ang Diyos ang ating hinete. Sa bawat pinapataw na mabibigat na pagsubok Niya sa atin. Sa bawat hagupit na pinaparamdam Niya sa atin. Isa lang ang gusto at dahilan ng Diyos para sa atin. Gusto Niya tayong manalo sa nilalabanan nating karera.

Kaya kapag naramdaman mo ang mga problema mo, huwag kang manghihina. Huwag kang susuko. Dahil sa oras na makapunta ka sa pinis layn, may makukuha kang gantimpala. Hindi pa natin alam kung anong gantimpala 'yun, pero huwag kayong masosorpresa, kung ang makuha ninyong premyo ay.... DAMO.

Tandaan mo, isa kang KABAYO.

Nakakapasong Apoy

2009-04-16T18:38:00.004+08:00

Nitong mga nagdaang araw, naging abala na naman ako. (Lagi na lang!) At medyo madami pa ang gagawin. Pero kapag natapos na namin ang dapat gawin para sa linggong ito, pwede na siguro ako magliwaliw ulit ng konti. Sa mga araw na abala ako, pelikula ang naging libangan at naging bayad ko sa sarili ko sa bawat pagsisikap na ginagawa ko.

Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl. Pangatlong beses kong pinanood ang pelikulang iyan. At 'yung huling pagkakataon na napanood ko 'yun, saka ko lang pinahalagahan ang isang litanya doon. "You can trust a dishonest man to be dishonest. It's the honest man you should not trust for you'll never know when he would be dishonest." 'Yan ang sinabi ni Captain Jack Sparrow. Pero ang isusulat ko ngayong araw na ito ay HINDI tungkol d'yan. Ang isusulat ko ngayon ay tungkol sa mainit na apoy. Kaya halika na. Magbasa at tayo'y maglaro ng apoy.

Apoy. Nakakapaso. Mainit. Ang apoy, kapaki-pakinabang at nakaka-perhuwisyo. Kailangan natin ng apoy para makapagluto. Ayaw din natin ng apoy dahil delikado. Pero sa buhay natin, mayroon din tayong tinatawag na apoy.

Ang bawat problema at pagsubok na dumarating sa buhay natin, ay parang apoy. Tulad ng apoy, ang pagsubok ay pwedeng sumira sa'yo, at maaari din namang magpatibay sa'yo. Ang magiging resulta lang ay nakasalalay kung ano'ng katauhan mayroon ka. Depende kung paano mo malalampasan ang nakakapasong apoy na 'yun. Madaming paraan para patayin ang apoy. Marami ding sugat o paso ang pwedeng ibigay sa'yo ng apoy.

Pero lagi lang nating tandaan. Ang apoy na tumutunaw sa mantikilya, ay siya ring apoy na nagpapatibay ng bakal. Kung hindi mo alam kung paano labanan ang apoy na 'yun, magiging mantikilya ka matutunaw. Pero kahit ilang paso ang makuha mo sa apoy na 'yun, basta't alam mo na kaya mong lagpasan, darating ang araw, titibay ka na parang isang bakal kahit ilang apoy pa ang dumaan sa buhay mo.

** Labingpito [17] sa naisulat kong salita dito ay "apoy." Hindi pa kasama ang nasa titulo.

Patintero ng Buhay

2009-04-09T10:46:00.003+08:00

Ilang taon ka na ba? Dumaan ka naman siguro sa pagkabata noh? Ano'ng kadalasan ang nilalaro ninyo noong bata pa kayo? Taguan? Habulan? Tumbang-preso o lata? Luksong-tinik o baka? Chinese garter? Bahay-bahayan? Buhay-buhayan? (Meron ba nun?)... Patintero? Patintero.

Patintero. Kadalasang nilalaro sa isang malawak na espasyo. Kadalasan sa kalye. Kadalasan sa basketbol kort. Kadalasang tatlo hanggang limang manlalaro sa kada koponan. Kadalasang dalawa hanggang apat na guhit na parisukat. Kadalasan... kadalasan sa sinasabi ko ngayon, ay kadalasan. Napapadalas na.

Pero alam ninyo ba, na kadalasan..., este ang patintero ay hindi lang basta simpleng laro ng mga bata? Kahit hanggang ngayong matatanda na kayong lahat, bata pa rin ako, naglalaro pa rin tayo ng patintero. Pero hindi na sa kalye. Nilalaro na natin ito sa totoong-buhay. Pero hindi na din ito tulad ng dati, na kapag nataya ka, pwede kang magprotesta na dinaya ka. Pwedeng mag-ulitan. Pwedeng ka ding mandaya. Pwedeng umayaw kapag sawa na. Pwedeng suntukin ang kalaro kapag inaasar kayo na lagi kayong talo. Pwedeng pwede... Pero iba na ngayon.

Sa patinterong nilalaro natin ngayon, walang ulitan. Walang ayawan. Walang sukuan. Kailangan mong lampasan ang bawat nakaharang sa harapan mo. Hindi mo pwedeng titigan na lang ang guhit habang buhay. Kailangan mong pilitin ang lumampas doon, kahit alam mong may kakaharapin kang panganib o paghihirap. Dahil sa oras na malampasan mo ang guhit na may nakaharang, matutunton mo ang dulo. Mapapatalon ka sa tuwa. Dahil nakaya mo. At saka mo sigawan 'yung pilit na humaharang sa'yo. "ASA KA BOY!!!"

May pagbabago man sa patintero noong bata at patintero sa buhay natin ngayon, hindi pa rin nagbabago ang pananaw bilang manlalaro at bilang taong haharap sa totoong hamon ng buhay.

Kaya ngayon... Tatayo ka na lang ba diyan? O aabante ka para lampasan ang guhit? Madapa ka man sa paglusot sa mga harang na iyon, balewala ang sugat kapag nandun ka na sa kabilang dulo.

Off-topic: Salamat nga pala sa kapatid nating si Desza ng Desperadang Prinsesa / Des per Ada ng Prinsesa sa pagbibigay ng tag. 'Yung tungkol sa siyam na katotohanan at isang kasinungalingan sa sarili. Pero parang meron na akong ganun dati, at meron na ding ginawang ganun si Loraine para sa akin. Kaya hindi ko na lang isusulat. Pero salamat pa rin sa kanya.

Batanggero: Ang Pagtatapos

2009-04-01T00:41:00.004+08:00

Ilang araw na din akong hindi nakakapagsulat dito. Hindi nakakadaan. Sa dami ng ginagawa, hindi ko man lang masilip ng kahit konti ang blog na ito. Alam kong marami pa rin ang dumadalaw-dalaw dito sa aking munting tahanan, pero mukha yatang kailangan ko ng ikandado ang bahay na walang nakatira. Madaming bisita pero walang maybahay na nag-aasikaso.

Kahit sa kahuli-hulihang blog post na ito, nahirapan akong magkaroon ng oras para isulat ito. At ngayon nga, kailangan na nating ihinto kung ano ang nasimulan ni Batanggero. Pero sana, kahit papaano, may maiwan sa inyong alaala na mga nabasa ninyo mula dito. Kung may maaalala pa kayo.

At tama ang hinala mo...

April Fool's Day ngayon!

Hindi na mawawala ang Batanggero habang buhay ako. Hehehe.

Naghihintay sa Wala

2009-03-24T07:47:00.003+08:00

Isa ka ba sa naghihintay ng tamang lalaki/babae sa buhay mo? Isa ka ba sa naniniwala na ang taong karapat-dapat sa iyo ay kusang darating at hindi dapat hanapin? Isa ka ba sa nagsasabing hindi mo dapat hintayin ang tinatawag mong soulmate dahil lalapit at lalapit ito sa iyo? Isa ka ba sa binabayaran ng 200 pesos para mag-rally sa EDSA? Pwes! Makibaka! Huwag matakot!

Noon, isa ako sa mga nag-iisip at nakikinig sa mga ganyang sabi-sabi ng iba. Pero hindi kasama 'yung pagrarali kapalit ng pera. Lagi akong sinasabihan ng kaibigan ko na darating at darating din ang tamang babae para sa akin. Huwag lang daw ako mainip. Huwag kong hintayin. At lalong huwag kong hanapin.

Pero kung pareho kayo ng iniisip ng nakatadhanang kapareha mo? Pareho kayong naghihintay sa isa't isa. Pareho kayong naghihintay sa wala. Pareho kayong umaasa na darating sa buhay ninyo ang isa't isa. Pareho kayong tatandang dalaga at binata. Pareho na lang kayong magrali sa EDSA.

Matagal akong naghintay. Matagal akong umasa. Nagbabaka-sakaling may kumatok ng pintuan at pagbukas ko, biglang sasabihing siya ang soulmate ko. Pero hindi ganun ang nangyari. Walang kumatok sa pinto. (Awts! May biglang kumatok sa'kin ngayon dito, hiningian ako ng 500 ng tatay ko. Seryoso! Tsk!) Huwag na kayong maghintay ng kakatok! Hahaha. Balik sa sinasabi ko, dahil sa paghihintay ko sa sinasabi nilang darating sa buhay ko, lalo kong nararamdaman na walang darating.

Hindi mo kailangang maghintay ng tamang tao para sa sarili mo. Bagkus, maging tamang tao ka para dumating sa buhay ng isang tao. Hindi mo na kailangang maghintay, ikaw na mismo ang lumapit. Walang mangyayari kung nakatunganga ka. Mas mabuti na 'yung alam mong kumilos ka kahit hindi ka sigurado, kaysa naghihintay ka nga ng matagal, hindi ka din naman sigurado.

Si leading lady ko ngayon. Kilala ninyo na 'yun. Siguro siya 'yung tamang babae para sa akin, at siguro ako ang hinihintay niya para sa kanya. Buti na lang, pinasok ko ang tahimik niyang mundo. Nakigulo ako at hindi naghintay na siya mismo ang lumapit sa akin. Kung nagkataon, pareho lang kaming maghihintayan... sa wala.

Ayos! Ang ikli ng entri ko. Para lang may maisulat. Hehehe.

Kanya-kanyang Diskarte

2009-03-18T00:58:00.005+08:00

Aga ko nagising. Alas-sais y medya ng gabi ako nagising. Maaga na 'yun sa pangkaraniwang gising ko. Maaga ding pinauwi galing sa iskul si Loraine. Nakapag-usap kami ng matagal-tagal sa chat kahit alas-diyes ang curfew niya. Alas-diyes ang curfew pero alas-onse kami natatapos. Ahaha. Kaya kami napapagalitan ng kanyang mahal na ina.

At nang matapos kaming mag-usap, nanood muna ako ng ilang bidyos tulad ng episodes ng South Park. Nakaramdam na naman ako ng gutom. Tao lang ako, nakakaramdam din ng ganun. Dumiretso ako sa burger stand. BigMak. Maalin lang naman sa 7-11 o BigMak ang pinupuntahan ko kapag dis-oras na ng gabi eh. Habang pumipili ako ng bibilhin ko, napansin ko ang isang lalaki at isang babae na nag-aabang kung ano ang pipiliin ko. 'Yung isang babae, siya pala ang tindera, kaya inaabangan kung anong bibilhin ko.

Isang superlong! Wala daw silang tinapay para doon. Sa sampung beses kong sinubukang bumili ng superlong sandwich doon, kahit isang beses, hindi ako nakatiyempo. Lagi na lang may hindi available. Sige, footlong na lang. Sa pagsabi ko noon, napansin ko na parang may umilaw sa ulo ng isang lalaking nakaabang. Parang nakakita ng kakampi.

"Tol, magkano ang footlong? Tertipayb [35], kapag bay wan teyk wan, siksti [60] pesos, maghati na lang kaya tayo sa bay wan teyk wan, para tig-terti [30] lang tayo?"

Sumang-ayon na din ako, dahil mas tipid nga sa limang piso kung ganun ang gagawin namin. Akala ko pa naman eh kung ano ang binabalak nung lalaking 'yun, nag-aabang lang pala ng makakahati. At pumuwesto na nga siya dun sa harapan ng tindahan. At nagulat sa sunud-sunod ko pang order. Isang pizza square, padagdag ng chilli con carne sa footlong, isang chuckie, saka isang C2 na red. Gusto ko pa sana dagdagan ng siopao, kaso nakatingin na sa akin 'yung lalaki, kaya hindi na lang dinagdagan.

Nagtataka siguro kung paano ko mauubos 'yun eh kapayat ko naman. Sabi nung tindera sa lalaki, "Dagdagan mo din order mo, para hindi ka mainggit." Hindi pa daw siya syur kung mauubos niya ang footlong. Hindi naman ako matakaw di ga? Normal lang naman sa atin ang kumain ng ganun di ga?

Habang naglalakad ako sa kalye, may naispatan akong dalawang lalaking naglalakad din. Isa lang pala ang lalaki. 'Yung isa ay katawang lalaki na ayaw magpakalalaki pero mahilig sa kapwa lalaki. Wala akong pakialam nung una, diretso lang ako. Akala ko ay magkaibigan lang. Biglang kumapit sa bisig ng lalaki ang kunyaring babae. Naglalambing. Bumulong ang lalaki. Hindi ko naman narinig dahil hindi ako tsismoso. Pero halatang tsismoso ako. Pagkatapos bumulong ni lalaki, biglang dumukot ng wallet itong si kunyaring babae. Binuksan at kumuha ng pera, sabay-abot kay lalaki. Kayo na lang ang mag-isip kung bakit, hindi ko alam ang dahilan dahil hindi ko alam kung ano ang ibinulong.

Sa may kanto, limang lalaki ang nakasalubong ko. Lahat lasing. Halos sumasayaw na sa paglalakad 'yung dalawa sa kanila. At lahat, nakangiti. Hinawakan ako sa braso nung isa. "Von! Ano 'yang binili mo? Mag-iinom kang mag-isa?" Sinabi ko na lang na pagkain 'yung dala ko. Pero 'yung isa naman ang humarang sa akin. "Von, may footlong gang maikli?" Pag-iisipin pa ako. Sabi ko na lang na meron siguro. Kapag umihi siya, baka mapansin niyang baka maikli 'yung footlong niya, kasi mahaba 'yung footlong ko.

Sa kabilang kanto, isang bakla at apat na lalaki. Nagkukwentuhan. Naglalambing ang bakla. Nagbabakasakaling mapapayag niya ang alin sa apat na lalaki na may gawing makapagpapaligaya sa kanya. Bakit ko alam? Dalawa sa apat na lalaki ay pinsan ko. Tinago ko na lang ang bitbit ko, delikado, baka kulangin pa ang kakainin ko.

Nakarating ako ng bahay. Buhay pa. Buti naman. Pero 'yung niloload kong bidyo, namatay. Nag-close ang Mozilla Firefox. Kaya ito ang ginawa ko ngayon. Nagsulat na lang sa blag. Hahaha. Instant artikel. Akala ninyo lang na non-sense ang sinulat ko. Pero subukan ninyong ulitin basahin. Malalaman ninyo, tama ang una ninyong inakala. Non-sense nga.

Pero ang kwento kong ito, ay tungkol sa iba't ibang klase na tao na nakakasalamuha natin sa araw-araw. Kahit gabi-gabi. Halos lahat ay may kanya-kanyang diskarte. Pwedeng diskarteng pabor sa kanila at sa kapwa, at meron namang pabor lang para sa sarili nila at abuso para sa iba.

At isa lang ang natutunan ko. Hindi ko pala kayang ubusin ang binili ko ng biglaan. Tatlong slices pa ng pizza ang kakainin ko. Hindi na ako makahinga. Gusto mo?