หลายคนงงว่าแค่สมุดจะอะไรนักหนา ทำไมต้องมารีวิวด้วยฟระ?!! มันไม่ใช้สมุดธรรมดาน่ะสิครับ เพราะมันเป็นสมุดในตำนาน!! มีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน ศิลปินชื่อดังของโลกหลายคนต่างเคยใช้ในการจดความคิด ออกแบบ หรือประพันธ์หนังสือ เช่น เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์, บรูช เชดวิน, ออสคาร์ ไวล์ด, แวนโก๊ะ, ปีกัสโช่ เป็นต้น และด้วยรูปลักษณ์ที่สวยงาม ดีไซน์เรียบ น้อย และเป็นเอกลักษณ์ จึงทำให้สมุดเล่มนี้เป็นที่หนึ่งในใจใครต่อใครหลายๆคนทั่วโลก

Moleskine เป็นชื่อของสมุดเล่มนี้ครับ จริงๆมันอ่านว่า โมล-เล-สะ-กี-เน่ นะครับแต่มันยาวไปจึงมีหลายคนเปลี่ยนมาอ่านว่า โมล-สะ-กิน ซึ่งจริงๆแล้วไอตัวปกมันก็ไม่ได้ทำมาจากหนังตัวโมลหรอกครับ อย่าได้เข้าใจผิดไป ส่วนประวัติความเป็นมาไปอ่านที่นี้แล้วกันนะครับ เค้าเขียนไว้ดีแล้ว http://thaistudents.nl/tsan_newsletter/modern_life/moleskine

มาเข้าเรื่องหลักของเราเลยดีกว่าครับ Moleskine  ที่ผมจะรีวิวในวันนี้คือรุ่น Plain Soft Notebook Pocket อธิบายได้ว่ามันเป็นสมุดปกอ่อน กระดาษ Acid-free ไม่มีเส้น ขนาด pocket(9x14cm) จำนวนหน้าคือ 192 หน้า โดยกระดาษจะออกสีเหลืองอ่อนๆคล้ายกระดาษ green read หลายคนอาจบอกว่า “ทำไมไม่เลือกแบบปกแข็งยอดนิยมล่ะ?” คือผมกะใส่กระเป๋าหลังกางเกงยีนจึงอยากได้แบบที่อ่อนๆหน่อยนั่นเองครับ ส่วนอีกแบบที่เป็นแบบปกแข็งนั้น ที่คนส่วนใหญ่ชอบใช้ก็เพราะว่าเมื่อกางออกมาจะแข็งทำให้เขียนง่ายแม้ขณะถืออยู่ก็ยังสามารถเขียนได้สะดวกนั่นเอง(เอาไว้รีวิวคราวหน้านะ)

กลับมาที่ปกอ่อนของเรากันต่อ Moleskine นั้นจะมีเอกลักษณ์ที่ถือเป็น signature อันดับแรกก็คือ In case of loss, please return to……as a reward เพื่อให้เราใส่ข้อมูลติดต่อเพื่อคืนสมุดในกรณีที่เราทำหล่นหายเพื่อรับรางวัลตามที่เราเขียนไว้…เก๋ดีนะ

บางคนบอกว่าไม่ต้องส่งคืน แต่ช่วยแชร์ให้โลกรู้ด้วย...ดูมัน

ส่วนที่สองก็คือสายรัดสมุด มีไว้เพื่อให้ปิดได้สนิทไม่เปิดหรืออ้าพองน่าเกลียด…คงคิดล่ะซิว่าไอสายรัดแบบนี้ใครๆเค้าก็มีกัน ก็จริงครับ แต่ของ Moleskine คือจ้าวแรก..ส่วนที่เหลือนั้นลอกมา กร๊าก

รูปเว็บอื่นไปก็อปเค้ามาครับ

ส่วนอันที่ 3 ที่ผมชอบมากเลยคือช่องเก็บของด้านหลังปกในของสมุด โดยจะเป็นช่องเล็กๆที่สามารถกางออกเพื่องเก็บพวก ธนบัตร ใบเสร็จ บัตรประชาชน หรือกระดาษโน้ตต่างๆเป็นต้น เรียกได้ว่าเดินออกนอกบ้านในวันสบายๆไปนั่งร้านกาแฟ ก็เอาแค่ Moleskine ไปเล่มเดียวกับปากกา LAMY ด้ามโปรดก็สบายแล้ว ไม่ต้องเยอะ

ผมใส่กระดาษโน้ตเล็กไว้ด้วย เผื่อต้องเขียนอะไรให้ใคร..ก็มันไม่อยากฉีกอ่ะ!!

ต่อไปเป็นเรื่องที่สำคัญมากที่สุดก็คือเรื่องของกระดาษครับ โดยกระดาษของ Moleskine นั้นมีหลากหลายชนิดมาก เช่น กระดาษธรรมดา กระดาษสเก็ตช์ กระดาษสำหรับสีน้ำเป็นต้น โดยในรีวิวครั้งนี้ขอพูดถึงกระดาษธรรมดาก่อนครับ…มีภาพประกอบที่โหลดโหดมาก…ผมเตือนแล้วนะ

แรกๆไม่ชินกับขนาด เลยบิดๆเบี้ยวๆอย่างที่เห็น

หมึกดำ LAMY กับสีน้ำ Cotman เละ

จากรูปตะกี้มีบรรยายให้อ่านกันครับ

หมึก Iroshizuku สีหางม้าจากคราวก่อน เจอกับสีน้ำ เละ

เปิด Instagram แล้ววาดครับ

คราวนี้ใช้ปากกาหมึกกันน้ำ มันยอดมากเลยครับ

หมึกกันน้ำเหมือนกัน

ผมเทสสีน้ำครับ สี Cotman ครับ

กระดาษจะค่อนข้างบางครับ สีก็ตามที่บอกไปคือถนอมสายตา เนื้อกระดาษละเอียดดีครับ เขียนได้สนุกเลยพวกปากกาหมึกซึมอย่าง LAMY หัว F นี่เขียนลื่นดี ได้ทั้งตัวอักษรและสเก็ตช์ภาพ แต่ไม่ค่อยแนะนำสำหรับหัว EF เท่าไหร่นะครับเพราะมันกัดกระดาษ เขียนวาดได้แต่ไม่ค่อนลื่น ลากแรงมีขาดแน่ ข้อเสียที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดคือด้วยกระดาษที่บางทำให้เมื่อใช้ปากกาหมึกซึมจะเขียนได้เพียงแค่หน้าเดียวเพราะอีกหน้าหมึกจะซึมทะลุให้เห็นได้ชัดเจน ดูรูปเอาแล้วกันนะครับหน้าซ้ายมือ

ทีนี้มาดูสีน้ำกันบ้าง เนื่องด้วยผมเป็นคนชอบสเก็ตช์ภาพด้วยหมึกซึมแล้วลงสีด้วยสีน้ำ พอเจอกระดาษบางๆแบบนี้เข้าไปก็ไม่รอด กระดาษไม่เหมาะก้บสีน้ำเลยครับ ลงสีแล้วกระดาษจะย่นแล้วเนื้อกระดาษก็จะออกลายเป็นจุดๆหยาบๆทันที แต่หลังจากที่ผมใช้มาซักพักก็เริ่มชินเลยพอรับได้ชึ้นมาบ้าง ก็อย่างที่เห็นเมื่อผมลงสีเสร็จปล่อยให้แห้งแล้วก็เอาหนังสือหนักๆมาทับไว้…ก็ช่วยได้เยอะเลยครับ

ผมอยากแนะนำปากกาที่ใช้ได้ดีกับ Moleskine และสีน้ำ คือไปใช้พวกด้ามละ 50 บาทที่หมึกมันกันน้ำจะดีกว่ามากครับ เช่น Sakura Pigma หรือ Staedtler ดีกว่านะ ตัดใจจาก LAMY ซักพัก จนกว่าจะหาหมึกที่มันกันน้ำได้ค่อยว่ากัน (บ้านเราไม่มีขาย ใครรู้แหล่งแนะนำด้วยนะครับ)

ปล. ที่จริงผมสั่งมาอีกสองเล่มนะ เป็นแบบ Sketch กระดาษหนา และแบบ Watercolor กระดาษสีน้ำ เอาไว้จะทำรีวิวสั้นๆก็แล้วกันนะ(แต่ไม่รับปาก…เผื่อขี้เกียจ)

LAMY Safari 2010 Japan limited

อยากบอกว่ามันหายากมากๆ ส่วนใหญ่จะไปเจอใน ebay แต่ก็ตั้งราคาขายกันแพงเหลือเกิน..ซึ่งผมยังทำใจสอยไม่ได้หว่ะ(ไม่นานล่ะ)

ท่องล่องลอยไปตามเว็บไซต์ต่างๆได้ซักพัก ก็ไปสะดุดตาเข้ากับ Lamy Safari สีดำ คลิปเหลืองแต่จุกบนฝาดันเป็นสีแดง ไอเราก็งงทำไม Safari อันนี้มันหลากสีอย่างนี้ฟระ คลิกเข้าไปดูก็ถึงบางอ้อ มันเป็น Lamy Safari “Friendship” Limited Edition จัดทำขึ้นเนื่องในวาระครบรอบ 150 ปีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศญี่ปุ่นและประเทศเยอรมัน มิน่าล่ะสีเป็นธงชาติเยอรมันเชียว!

เห็นแว็บแรกก็ไม่ค่อย “อิน” เท่าไหร่แหะ แต่พอได้อ่านเรื่องราวความเป็นมาแล้วผมก็ไม่ลังเล อยากได้เป็นเจ้าของจนตัวสั่นขึ้นมาทันที จริงๆแล้วในไทยเราก็มีคนนำเข้ามาขายเหมือนกันนะตามเว็บบอร์ดต่างๆแต่แม่งโก่งราคาหน้าเลือดชิบเป๋ง อัพไปเกิน 3 พันกว่าบาท ใครมันจะไปซื้อวะ! พอลองหาใน ebay ก็ดันขายราคานี้กันหมดเลย ผมก็เลยลองเปลี่ยนคีย์เวิร์ดไปเรื่อยๆและแล้วก็ไปเจอะเข้ากับเว็บไซต์โคตรสุดยอดเข้า เว็บนี้ชื่อ Pencils.jp ไอเว็ปนี้ขายเครื่องเขียนของประเทศญี่ปุ่นแถมยังส่งของได้ทั่วโลกอีกด้วยนะ ถึงแม้สินค้าจะมีไม่เยอะมาก(ยังเยอะไม่พอกับใจผม!!) แต่ว่าแต่ละชิ้นมันช่างเย้ายวนชวนให้เสียตังค์เสียจริงๆเลยพับผ่า ไม่พอ! ยังมี Safari รุ่นขาว-แดง ขายด้วยนะแต่ของดันหมดพอดี เหลือแต่รุ่น Friendship นี่แหละ

นั่งกดแปลงค่าเงินว่าไอเงินเยนนี่มันเท่าไหร่ของไทยวะ? 3,420YEN เท่ากับ 1,286.72บาท ซะงั้น ก็ Add to Cart เลยซิครับ โคตรถูกเลย….แต่จะให้ซื้อแค่ปากกาด้ามเดียวมันก็ยังไงๆอยู่…

【LAMY】SAFARI Fountain Pen Japan Limited "Friendship"

【LAMY】SAFARI Fountain Pen Japan Limited "Friendship"

กว่า 2 ชั่วโมงที่ผมสิงอยู่ในเว็บนี้ ไล่ดูมันตั้งแต่สินค้าชิ้นแรก ชอนไชไปในทุกหมวดหมู่ ไอนั่นก็น่าซื้อ ที่คั่นหนังสือก็สวย ซองใส่ปากกาก็เท่มาก ยางลบยังอยากได้เลย แต่ก็มาสะดุดตากับหมึกปากกาหมึกซึมของ Pilot เข้าเต็มๆ

【PILOT】Iroshizuku Fountain Pen Bottle Ink 50ml

หมึกรุ่นนี้มีชื่อรุ่นว่า Iroshizuku มันแปลว่าอะไรฟระ?! ลองๆค้าดูในเว็บเลยได้ความว่ามันมาจากการนำคำ 2 คำมารวมกัน คำแรกคือ “iro” แปลว่า “สี” อีกคำคือ “shizuku” แปลว่า “หยด” ซึ่งเมื่อนำมารวมกันก็จะสื่อความหมายได้ว่า “ความหลากหลายของสีสันที่สะท้อนปรากฎบนหยดน้ำ” (จะเว่อร์ไปไหน?!!) ซึ่ง Iroshizuku เป็นซื่อของ Series โดยในซีรี่ส์นี้ก็จะมีหมึกสีต่างๆเปรียบจากสีของธรรมชาติหลากหลายมากมายดังนี้…ขอก็อปเลยละกันนะ

Asa-gao/Morning Glory (Vivid Purplish Blue) (AS)
Ajisai/ Hydrangea (Vivid Bluish Purple) (AJ)
Tsuyu-kusa/ Day Flower (Deep Blue) (TS)
Kon-peki Deep Ocean Blue (Deep Blue) (KO)
Tsuki-yo Night Sky (Greenish Deep Blue)(TY)
Ku-jaku Peacock (Deep Turquoise) (KJ)
Syo-ro Pine Tree Dew (Dark Turquoise)(SY)
Shin-ryoku Deep Forest Green (Deep Green)(SHR)
Kiri-same Misty Rain (Misty Dark Grayue (Deep Blue) (KS)
Fuyu-syogun General Frost (Bluish Dark Gray)(FS)
Tsutsuji Azalea (Deep Pink)(TT)
Momiji Autumn Leaves (Vermillion)(MO)
Yama Budo Wild Grapes (Bordeaux)(YB)
Yu-Yake Sunset (Burnt Orange)(YU)
Fuyu gaki Japanese Sweet Persimmon Red (vermilion) (FG)
Tsukushi Field Hosetail Brown (Reddish Dark Brown) (TK)
Yama-Guri Wild Chestnut Brown (Dark Brown)(YG)
Kosumosu Cosmos (Light Pink) ( KM)
Murasaki-Shikibu ( Light Purple )(MS)
Chiku- Rin ( Light Green )(CHK)
Ina-Ho ( Light Brown )(IH)

PILOT Iroshizuku Fountain Pen Bottle Ink 50ml

ผมชอบหมึกสีน้ำตาลหางม้า Tsukushi มากเลยครับ ไม่มืดเกินไปและไม่สว่างเว่อร์เกินไป…Add to Cart

Tsukushi Field Hosetail Brown (Reddish Dark Brown) (TK)

เว็บนี้เมื่อกด Check Out แล้วเค้าจะยังไม่ให้เราจ่ายเงินในทันทีนะ แต่ทางทีมงานของเว็บไซต์จะไปตรวจสอบดูก่อนว่าค่า shipping ส่งมายังประเทศไทยเท่าไหร่(ส่งแบบEMS) แล้วถึงจะส่งใบสรุปราคามาให้เราอีกที โดยในเมลนั้นจะแนบ link ของ Paypal เรียกเก็บเงินมาด้วย ผมชอบนะ สะดวกดีมาก

ถ้าผมจำไม่ผิด เห็นว่าร้านเค้าหยุดวันอาทิตย์กับวันอังคาร ซึ่งวันที่ผมจ่างเงินใน Paypal ไปนั้นเป็นคืนวันเสาร์พอดี เลยต้องรอเก้อ 1 วันเค้าถึงจะติดต่อกลับพร้อมหมายเลข Tracking No. ในเช้าวันจันทร์ โดยในวันนี้(วันที่ 29 มีนาคม พฤหัสบดี) เวลาเที่ยงตรงพัสดุก็มาถึงมือผมในที่สุด

เสียดายที่ผมไม่ได้ถ่ายรูปแกะกล่องมาให้ดูครับ ด้วยความที่รีบร้อนอยากดูของเร็วๆเลยไม่สนใจอะไรใดๆทั้งนั้น ใช้เวลาแกะอยู่พักใหญ่ๆเพราะทาง Pencils.js ห่อของมา “โคตรพ่อดีมาก” มีห่อ Bubble wrap ทุกชิ้น หายห่วงเรื่องขวดหมึกแหกไปได้เลย

Tsukushi Field Hosetail Brown (Reddish Dark Brown) (TK)

สุดท้ายขอแถมด้วย Ink drying speed test หน่อยเผื่อใครอยากได้มาเขียนหรือวาดจะได้รู้ว่าหมึกนี้เหมาะกับการใช้งานของเรามากแค่ไหน (กระดาษ A4 ธรรมดาของ Double A ครับส่วนปากกาก็แน่นอนครับ Lamy Safari หัว F)

Tsukushi Field Hosetail Brown (Reddish Dark Brown) (TK)

ปล.จริงๆแล้วผมสั่งสมุดจากอีกเว็บหนึ่งไป อยากเขียนรีวิวเหมือนกันเอาไว้ถ้าของมาถึงแล้วจะจัดให้ (ถ้าไม่ขี้เกียจนะ)

สวัสดี

theme ใหม่แหละ

หลังจากต้องทนเบื่อกับธีมเดิมมาเกือบสองปี หรือสามปีหว่า? ก็ได้ฤกษ์ทำธีมใหม่เสียที ทีแรกก็กะว่าจะให้มันโล่งๆๆๆๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ทิ้งควายดำและสีส้มไม่ได้เสียที จึงขอหยิบยืมจากธีมก่อนหน้ามาหน่อยละกันนะ หน้ามึงฮาดีหว่ะ

ธีมที่ผมนำมาดัดแปลงในครั้งนี้เป็นธีมชื่อว่า min ของ Jared Erickson ซึ่งผมก็ไปเห็นมาจากเว็บ iannnnn.com ซึ่งก็ทำไว้โล่งมาก สวยงามดี ผมจึงไม่รอช้า จัดมาทำแกงเสียเลย

ธีมนี้ผมว่าเข้าท่าดีนะ เพราะหลังๆมาเนี่ยอยากเขียนอะไรยาวๆๆๆแบบน้ำท่วมทุ่ง อยากใส่รูปใหญ่ๆสวยๆ แต่เพราะธีมเก่ามันไม่ค่อยเอื้อ(เพราะความกว้างมันน้อย) จึงได้อดทนใช้ไปงั้น สบโอกาสจึงได้เจอกันซะที

ไม่อยากยาวมาก ไปดีกว่า

ปล. ลง plugin facebook อันใหม่ด้วย หวังว่ามันไปขึ้นบน facebook ด้วยนะ

รีวิว Anthony Hamilton – Back to Love (2011)

ก่อนอื่นเลยครับ ผมไม่ได้เขียนรีวิวเพลงมานานนนมากกกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ได้จริงๆครับ เพราะอัลบั้มที่ต้องรีวิวในครั้งนี้ มันน่ารีวิวจริงๆ…แต่ก็อย่างว่า อย่าคาดหวังว่ามันจะเป็นริวิวเลิศเลอบอกทุกรายละเอียดเครื่องดนตรี เส้นเสียง หรือใครแต่งใคร produce เพราะผมคงไม่เขียนให้อ่าน แต่ถ้าอยากรู้ต้องทำไงอ่ะเหรอ? อ่าน booklet ใน CD เอานะ

Anthony Hamilton (เว็บไซต์) นักร้องแนว Soul, R&B คุณภาพจากฝั่งอเมริกา มีซิงเกิ้ลฮิตมากมายนับถ้วน ไม่ว่าจะเป็น Charlene, Why, So in Love (ที่ featuring กับ Jill Scott อ่ะ) และสุดท้าย The Point of It All เพลงนี้ได้ 5 ดาวจากผมเลยเชียวนะ (แล้วไง?)

เรตการให้คะแนนก็เช่นเคยครับ เต็ม 5 ดาว คือผม rate ใน iTune ผมยังไง ก็ตามนั้นเลย (เล่นง่าย)

แทรคในอัลบั้มมีดังนี้นะ
1. Back To Love 3:19
2. Writing On The Wall 3:27
3. Woo 3:16 — 4 ดาวเลยแทรคนี้ สนุกใช้ได้เลย กระดิกตีนได้ กระดิกคอได้ โยกตัวหน่อยๆ แต่อย่าหลับตายกไม้ยกมือล่ะ อาจดูกวนตีนได้
4. Pray For Me 4:39
5. Best Of Me 3:47 — ฟังได้เรื่อยๆ เพราะใช้ได้ แต่เอาไป 3 ดาวละกัน
6. Never Let Go (Feat. Keri Hilson) 3:41 — แทรคนี้ได้เสียงใสๆของ Keri Hilson มาช่วยได้เยอะเลย ท่อนที่ duet กันสนุกมาก นอกนั้นก็จืดๆ อารมณ์ชนเผ่าหน่อย 3 ดาว
7. Mad 3:43
8. Ill Wait (To Fall In Love) 4:15 — โอ้วแม่จ๋า หนู๋ให้ 5 ดาว เพลงจังหว่ะเบาแต่แอบกระดิกตีนได้นิดๆ เอาเพลงนี้ไปจีบสาวก็ได้เลยนะ เนื้อหวานดี..จะว่าไป ทำไมรู้สึกเหมือนเพลง The Point of It All จังเลยวะ มิน่าถึงให้ 5 ดาว
9. Sucka For You 4:19
10. Baby Girl 3:34
11. Whos Loving You 3:49
12. Life Has A Way 4:15

โดยรวมนะครับ อัลบั้มนี้อยู่กลางๆ ประมาณ 2 – 3 ดาว แต่ก็มีบางเพลงที่กระโดด 4ดาว 5ดาว ซึ่งก็สมควรจริงๆ ก็ตามสไตล์ของ Hamilton เค้าล่ะ คืออัลบั้มนึงจะมีเด็ดๆแบบตีหัวแล้วโดนกลางกระหม่อมเลย ซึ่งผมเชื่อแน่ว่าแทรกที่ได้ 4 – 5 ดาว ถ้าได้ลองฟังจะติดใจ จนต้องเปิดวนซ้ำไปมาหลายรอบเลยล่ะ

รีวิวกากๆขอจบลงเพียงเท่านี้นครับ อันที่จริงมีอีกหลายอัลบั้มที่อยากรีวิวมาก จนถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังเปิดวนไปวนมาจนนอนละเมอยังร้องได้(ไอบ้า!) เอาไว้คราวหน้าจะมาแนะนำกัน

ปล. อธิบายศัพท์หน่อย
กระดิกตีน กระดิกคอ โยกตัว = เหมือนนั่งในร้านเหล้า เจอเพลงที่ใช่ แต่ไม่เมาเละถึงขั้นขึ้นโต๊ะเต้น ก็ต้องทำแบบนี้ล่ะ
ชนเผ่า = กุงๆ กังๆ ก๊องๆ ตุบๆ บ้องงง บ้องงง บ้องงง
จืดๆ = นึดดดด ยาาาบบบบบ วึนๆๆๆๆๆๆ

ปล.2 อธิบายแล้วเหรอ!!

วันก่อนคุยกับเพื่อนเรื่องการทำเว็บด้วย HTML5 CSS3 เพื่อนก็พูดว่าใช้”ดรีม”ใช่ป่าว จริงๆแล้วDreamweaverมันก็แค่เครื่องมือเท่านั้นไม่ใช่แก่น(1)

เนื้อแท้คือความเข้าใจในภาษา(โค้ด)ต่างหาก ดรีมมันแค่เครื่องมือ ไม่ใช่ว่าใช่ดรีมแล้วจะสร้างเว็บ HTML5 ได้เสียหน่อย ดรีมมันก็Notepadเท่านั้น(2)

ถ้าไม่ยึดติดกับเครื่องมือ ต่อให้เขียนเว็บบนกระดาษเปล่าก็ทำได้ มีหลายครั้งที่เห็นหลักสูตรสอนทำเว็บแล้วบอกว่าหลักสูตรสอน”ดรีม” มันไม่ใช่นะ(3)

ที่จริงการทำเว็บมันโคตรปลายเปิดเลย คุณจะทำเป็น flash, html หรือกระทั่ง PDF, Powerpoint ยังได้เลย ขอแค่ยึดว่า “ทำยังไงให้คนเปิดดูได้” ก็จบ(5)

ดังนั้นต่อไปคำถามที่ว่า “ทำเว็บใช้อะไรทำ? ดรีมหรือแฟชร” ต้องเปลี่ยนใหม่เป็น “ทำเว็บด้วยเทคนิคอะไร?” จึงจะถูกต้องที่สุดนะ (6) #จบซะที

เอาน่า ไหนก็คัดมาอย่างทั้งอย่างนั้น จะไม่เขียนอะไรเพิ่มเติมหน่อยเหรอ? …..งั้นจัดไป!

ผมรู้สึกเศร้าใจหว่ะกับความเข้าใจแบบผิดๆแบบนี้ ไม่ว่าจะทั้งเพื่อนฝูง คนรู้จัก รวมไปถึงพวกลูกค้าหรือ webmaster ที่คอยดูแลเว็บให้พวกลูกค้า คือพวกเค้าเข้าใจผิดมาโดยตลอดเลยนะ ว่า “เว็บ = แฟรช” หรือ “เว็บ = ดรีม” มันไม่ใช่นะครับ โปรดเข้าใจใหม่ เวลาผมไปคุยงานด้วยอย่าพูดได้มั้ยว่า”ก็แค่ใช้ดรีมทำ มีโปรแกรมมาอยู่แล้วนี่” หรือพูดว่า “ใช้ดรีม CS5 ล่าสุดเลยนะ เว็บจะได้ออกมาสวยๆ” มันเป็นคนละเรื่องกันเลยครับ

สมัยเรียมอาจารย์ก็พร่ำสอนว่าอย่ายึดติดกับเครื่องมือ ผมเข้าใจความรู้สึกของแกเลยว่า แกคงเบื่อหน่ายแค่ไหน

ขอจบแบห้วนๆเลยดีกว่า ไม่ทิ้งท้ายหรือฝากข้อคิดล่ะ “เพราะคุณต้องคิดและเข้าใจมันด้วยตัวคุณเอง”

เพื่อนผมชื่อนำพล

ถ้ามีใครถามว่า “ไงปอนด์ ปีที่ผ่านมาเป็นไงบ้าง?” ถ้าเป็นปีก่อนๆ ผมคงบอกได้ว่าปีนั้นๆมันยอดเยี่ยมเพียงใดหรือมีความสุขมากแค่ไหน แต่ปีนี้มันกลับต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิง ปีนี้เป็นปีที่แย่มาก แค่เรื่องน้ำท่วมก็แย่พอแล้ว แต่กับเรื่องของเพื่อนที่เรารู้จักกันมานานนี่มันเป็นอะไรที่แย่จริงๆ แย่ถึงขั้นที่ว่าผมต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ชีวิตคนเรามันก็แค่นี้เองเหรอ?”

เมื่อไม่กี่เดือนผ่านมา ผมเกือบที่จะต้องสูญเสียเพื่อนที่รักที่สุดคนนึงของผมไปจากอุบัติเหตุรถชน กำพล บิ๊ก หรือไอกำนั้นแหละ แต่สุดท้ายเพื่อนผมก็ผ่านพ้นเรื่องร้ายนั้นมาได้ ครั้งนั้นผมก็เคยได้ตั้งคำถามกับตัวเองไว้แล้วว่าชีวิตคนเรามันแค่พริบตาจริงๆหรือ? เราไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลยหรือ? และที่สำคัญคือ เราไม่สามารถทำอะไรเพื่อแก้ไขหรือย้อนกลับได้เลยใช่ไหม?

เพื่อนๆหลายคนคงรู้จักกับ นำพล ชัชวรัตน์ กันดีอยู่แล้ว ถ้าถามว่า นำพล เน หรือที่เพื่อนๆเรียกกันติดปากว่า “นำ” เป็นคนอย่างไร? คำตอบแรกที่จะได้ยินในทันทีคือ นำเป็นคนที่เก่งมาก เรียนหนังสือเก่ง ฉลาด รอบรู้ และเป็นที่พึ่งของเพื่อนๆในทุกๆเช้าก่อนส่งการบ้านได้อย่างดีเยี่ยม ถึงแม้ตัวหนังสือหมอเรียกพ่อออกจะ “แกะ” ยากกันซักหน่อย แต่บ่อยๆเข้าเราก็คุ้นเคยกันไปเอง อาจจะพูดได้ว่าผมรอดจากวิชาฟิสิกส์ได้ก็ด้วยเทพนำนี่ล่ะ…(ก้มกราบ)

ทีนี้พอถามต่อไปอีกล่ะว่านอกจากนำจะเรียนเก่งแล้วนำเป็นคนอย่างไรอีก ไม่ยากเลยที่จะต้องหาคำตอบ นำเป็นคนที่ใจดีกับเพื่อนๆมากและอัธยาศัยดี ถึงบางครั้งอาจจะดูเป็นคนที่พูดน้อยไปหน่อยแต่ถ้าได้นั่งคุยเล่นกันในวงแล้วละก็ ไอนำนี่ล่ะตัวฮาเลย!

นำพลในความทรงจำของผมที่มักจะนึกถึงเสมอๆก็คือ ที่บนหลังมือนำมีแผลเป็นจากแมวข่วน(เพราะตอนนี้ผมก็มี) เวลาพูดกับนำจะลงท้ายด้วยครับเสมอ นำบ้าบอลเอามากๆ นำเล่นซึงเก่งขั้นเทพเลยหว่ะ แม่นำทำแกงฮังเลอร่อยมาก! นำชอบกินแตงโมใส่น้ำเชื่อม(สมัยนั้นฮิต) นำเคยเล่นสตาร์คราฟใน Battle.net ด้วยนะเว้ย! นำชอบใช้ปืน4-6 และถ้านึกถึงเพื่อนที่ชื่อตุ๊กต๋าก็จะต้องนึกถึงนำพลอยู่เรื่อยไป ; )

คิดว่าเพื่อนๆหลายๆคนอาจจะยังไม่รู้ เข้าใจว่าผมกับนำเพิ่งมารู้จักกันตอนเรียนมัธยมด้วยกัน เปล่าเลยครับ ตั้งแต่จำความได้ผมสองคนก็เล่นด้วยกันมาตลอดแล้ว สมัยเด็กเนื่องจากที่แม่ของผมและแม่ของนำเป็นคุณครูโรงเรียนสตรีประจำจังหวัด ดำรงราษฎร์สงเคราะห์ พวกเราอยู่กันที่บ้านพักครูของโรงเรียนครับ ที่ซึ่งเรียกได้ว่าผมเกิดและโตที่นั้นเลย บ้านผมจะอยู่หลักแรกสุดติดถนน ถ้าเข้าจากทางหน้าหมู่บ้านหลังขวามือนั้นแหละบ้านผม ถามต่อว่าแล้วบ้านหลังซ้ายมือนั่นของใคร? ใช่แล้วครับ บ้านนำพลครับ

แม่บอกว่านำเกิดก่อนผมได้ประมาณ 4 เดือน ตอนนำเกิดแม่ผมยังอุุ้มท้องไปดูจู๋นำอยู่เลย เพราะแม่อยากได้ลูกชาย(ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกันยังไง แต่ถ้าผมจะมีลูกชาย คงต้องหาเรื่องดูจู๋ใครซักคนแล้วล่ะ) จำได้ว่ามักจะไปเล่นดีดลูกแก้วที่หน้าบ้านนำด้วยกันบ่อยๆ บ้างก็ไปจับผีเสื้อยักษ์เล่น เล่าเรื่องต้นไม้เลือดหลอกกันเล่นบ้าง หรือแอบเด็ดชมพู่กินบ้างล่ะ (ก็เด็กมันไม่มีอะไรทำนี่หว่า) ในทุกๆความทรงจำตอนเด็กของผม จะมีนำพลอยู่ด้วยกันเสมอๆ จนเมื่อเวลาผ่านไปทั้งครอบครัวนำและครอบครัวผมต่างแยกย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ เราก็ไม่ได้เล่นด้วยกันอีกเลย ถึงแม้ว่าผมสองคนจะเรียนโรงเรียนประถมด้วยกันมาโดยตลอด แต่เพราะเด็กๆมักจะเขินอายไม่รู้ต้องทำตัวยังไงเวลาเจอเพื่อนต่างห้อง ทำให้เราแทบไม่เคยได้ทักทายกัน จนกระทั่งได้เข้ามาเรียนต่อชั้นมัธยมที่โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม เราจึงได้เรียนห้องเดียวกันนับตั้งแต่นั้น

ถ้าเห็นผมต้องเห็นนำ หรือเห็นนำต้องเห็นผม แหงล่ะ! สมัยม.ต้นพวกเราติดกันอย่างกับปาท่องโก๋เลยทีเดียว เราเรียนเราเล่นด้วยกันตลอด พวกเราสองคนชอบอะไรที่มันเหมือนๆกัน ชอบฟังเพลงของ Boyz II Men การ์ตูนฟุตบอลซึบาสะ หรือเกมอะไรออกใหม่เราก็คุยกันหมด เรื่องเรียนก็เช่นกันพวกเราช่วยกันเรียนและ”แข่งกันเรียน”มาโดยตลอด(ผมนี่ก็ช่างกล้า) แต่ก็แหงล่ะ นำชนะขาด!

ขึ้นชั้นมัธยม..คงเพราะด้วยการที่ความสนใจของพวกเรามันหลากหลายและชัดเจนขึ้น ทำให้เราได้เรียนรู้สังคมใหม่ๆ ได้พบกับเพื่อนกลุ่มใหม่ๆ ทำให้ไม่ได้เป็นคู่หูปาท่องโก๋เหมือนอย่างเดิม แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็ยังได้อยู่ห้องเดียนกันอยู่นะ เราก็ยังคงเล่นพูดคุยหยอกล้อกันอยู่เสมอ สมัยนั้นถ้าจะให้พูดถึงอะไรๆที่เค้าฮิตๆกันก็คงจะเป็น การ์ดยูกิ วินนิ่ง เค้าท์เตอร์หรือสตาร์คราฟ พวกเราฟาดเรียบและก็นำไม่ได้เก่งแต่เรื่องเรียนเท่านั้นนะ มันดันเล่นเกมเก่งขั้นเทพอีกต่างหาก! กูจะบ้าตาย!

จบมัธยมปลายแยกย้ายกันสู่มหาวิทยาลัย ช่วงนี้แหละเป็นช่วงเวลาที่เราขาดการติดต่อกันอย่างสิ้นเชิง ไม่ได้มีการติดต่อกันเลย แม้แต่โทรศัพท์คุยกันหรือกลับบ้านก็ไม่เคยได้นัดพบ เวลาผ่านเลยไปหลายปีจนถึงตอนนี้ช่วงวัยทำงาน พวกเราก็ยังคงไม่ได้พบปะพูดคุยกัน มีบ้างบางครั้งที่ได้ข่าวจากเพื่อนๆว่านำเป็นอย่างไรบ้าง ได้รู้ว่าเพื่อนเราสบายดีเราก็ดีใจแล้ว..และก็แค่นั้น

บ่ายวันนี้(7 พฤษจิกายน 2554) โทรศัทพ์มือถือดังขึ้น เพื่อนตี้โทรมานั่นเอง ทีแรกก็นึกว่าจะโทรมาเรื่องคอมพัง คาราโอเกะ หรือเรื่องชวนไปงานแต่งงาน(..มันแต่งไปแล้วนี่หว่า) แต่พอมันพูดว่า “ไอศิ นำพล…” ชั่วเสี้ยววินาทีนั้นผมเริ่มรู้สึกแล้วล่ะว่าไม่ใช่เรื่องคาราโอเกะหรือเรื่องธรรมดาทั่วไปแน่ ไอตี้บอกว่ามันได้ข่าวมาจากเพื่อนอีกทีว่านำพลเสียแล้วเมื่อเช้านี้ด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลันและไม่เคยแสดงอาการมาก่อน ผมใจหาย สมองผมขาวโพลน ปากพูดได้แค่เพียงว่า “จริงดิๆ เชี่ย! จริงดิ?” อยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ผมลองเข้าไปในเฟสบุคของนำ ข้อความบน wall ของนำล่าสุดสองข้อความจากเพื่อนๆมีการกล่าวอาลัยแล้ว แต่ข้อความก่อนหน้านั้นผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เป็นข้อความอวยพรวันเกิดของนำเมื่อวันที่ 5 พฤษจิกายน ที่ผ่านมานี้เอง สองวันเท่านั้น แค่สองวันหลังจากวันเกิดเท่านั้น นำได้จากโลกนี้ไปเสียแล้ว จากไปแบบไม่สามารถหวนกลับคืนมาได้อีก ไม่ใช่เพียง”แยกย้าย”เหมือนครั้งก่อนๆ แต่เป็นการ”แยกจาก”กันตลอดกาล ไม่แม้แต่ได้กล่าวคำลา ไม่แม้แต่ได้กล่าวทักทายว่า “เป็นไงบ้าง? ไม่ได้เจอกันนานเลยนะนำ”

ผมเขียนบล็อกนี้ก่อนเข้านอน ในห้องที่เงียบสงบ ปราศจากเสียงใดๆรบกวน มันยิ่งทำให้ผมได้คิดทบทวนซ้ำๆถึงเรื่องราวต่างๆของชีวิตมากมายและสุดท้ายก็ได้คำตอบ “ชีวิตคนเรามันก็เพียงแค่นี้เอง” แค่นี้จริงๆ แค่พริบตา แค่หนึ่งลมหายใจแต่จากกันตลอดกาล

…ก่อนเข้านอนคืนนี้ ผมได้แต่แอบหวังไว้ลึกๆในใจ หวังว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องโกหก หวังให้เป็นเพียงฝันร้ายที่ยังไม่ตื่น หวังให้ผมย้อนเวลากลับไปได้ หวังว่าเป็นเรื่องตลกร้ายในวันเอพริวฟูล หวังว่าจะมีโอกาสอีกซักครั้งที่จะได้กล่าวคำทักทายและบอกผมเสียดายเพียงใดกับช่วงเวลาที่ผ่านมาที่เราไม่ได้พูดคุยกัน และหวังว่าจะได้มีโอกาสได้กล่าวคำลาว่า…

“ลาก่อนนะเพื่อนรัก นายหลับให้สบายเถอะ พวกเราจะคิดถึงนายตลอดไป”

เป็นเช้าที่ธรรมดาอีกวันหนึ่งของผม ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า แต่ที่ขาดไม่ได้และสิ่งแรกที่ต้องทำเป็นประจำคือกดไอโฟนดูว่ามีข้อความ เมล์หรือข่าวสารอะไรส่งถึงบ้าง เห็นหนึ่งข้อความปรากฏบนไอค่อนของเฟสบุ๊คแอป เปิดเข้าไปเป็นข้อความของเพื่อนคนนึงเขียนไว้ว่า “สตีฟ จ๊อบไม่อยู่กับเราแล้ว เพิ่งรู้ข่าวเมื่อเช้า” ผมแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้อ่าน อาจเป็นเพราะมันช่างเป็นวันที่สวยงามหลังการเปิดตัวไอโฟนรุ่นใหม่จึงไม่น่าจะเป็นไปได้อย่างที่สุด

พยายามที่จะหาสิ่งใดๆมาโต้แย้งกับเรื่องนี้ เปิดรับข่าวสารทุกช่องทางทั้งทวิตเตอร์และข่าวทุกสำนักผ่านฟีดแต่ข้อโต้แย้งที่แสวงหานั้นไม่มีอยู่เลย หลากหลายผู้คนต่างแสดงความเสียใจต่อการจากไปของบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกผู้นี้ ทวิตเตอร์..ข้อความที่ประกอบด้วย140ตัวอักษรแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอาลัยทำให้ผมถึงกับใจหาย หมดแล้วหมดซึ่งความหวังว่ามันจะเป็นเพียงแค่ข่าวลวงเหมือนครั้งก่อนหน้า

เป็นวันที่ช่างหงอยเหงาเสียจริง รู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันน่าเบื่อไปเสียทั้งหมด ถึงไม่ใช่ญาติสนิทมิตรสหายหรือเพียงแค่คนได้รู้จักมักคุ้นแต่ในใจกลับอาลัยยิ่ง ชายผู้ไม่เพียงแค่สร้างคอมพิวเตอร์แต่เค้าได้เปลี่ยนแปลงโลกที่เราอยู่ นำมาซึ่งวัฒนธรรมอันน่าหลงใหล เป็นแรงบันดาลใจและเป็นแรงผลักดันให้ผู้คนแสวงหาสิ่งที่ใจต้องการจะทำอย่างแท้จริง สอนให้เปลี่ยนวิธีคิดนอกกรอบอย่างสร้างสรรค์ สอนให้จงกระหายและโง่เขลาอยู่เสมอ สอนให้ทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยความตั้งใจให้สมบูรณ์แบบ สอนให้รักในทุกๆวันของการมีชีวิตและคิดเสมอว่าต้องทำให้ทุกวันนั้นมีค่าและมีความหมายมากที่สุด..

ดึกแล้วก่อนเข้านอนก็ยังคงอ่านข่าวหลากหลาย
นักเขียนและบล็อกเกอร์ยังคงแสดงความอาลัยอย่างมากมาย
ไม่มีใครตอบได้ว่าพรุ่งนี้หรือวันข้างหน้า เราจะได้ยิ้ม หัวเราะหรือตื่นเต้นไปกับแอปเปิลเหมือนดังเดิมอยู่บ้างมั้ย?

“โลกเราคงน่าสนใจน้อยลง น่าตื่นเต้นน้อยลง และมีความหมายน้อยลงเมื่อปราศจากเค้า”
..ลาก่อนคุณสตีฟ เราต้องคิดถึงคุณมากแน่ๆเลย

Steve Jobs tribute

Our world will be less interesting, less exciting, and less meaningful without him.

Goodbye, Mr. Jobs. We will miss you so very much.

ต้องการซื้อหนังสือ ฝังหัวใจข้าไว้ที่วูนเด็ดนี (Bury My Heart at Wounded Knee) โดย ดี บราวน์ (Dee Brown) ไม่เกี่ยงราคาครับ (แต่ต้องสมเหตุสมผลนะ)

…เล่มแปลไทยนะครับ จะเก่าจะใหม่แค่ไหนก็ได้ ลองติดต่อมาได้เลย

And this how to deal with media

So this app is really easy for blogging, it’s worth for 4.99$. If you always blog from your iPad , I recommend.